Η ανανεωτική αριστερά στην Ελλάδα. Χώρος ιδεών ή πολιτικός φορέας;

Του ΗΛΙΑ ΚΑΖΑΝΗ*

Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς στην Ελλάδα, όπως καθορίστηκε κυρίως μέσα από την αμφισβήτηση της εκδοχής της αριστεράς που εκφράζει το ΚΚΕ, είναι χώρος πολυδύναμος, πολυσυλλεκτικός, δραστήριος και αναγνωρίσιμος στην κοινωνία. Ταυτόχρονα όμως είναι χώρος πολιτικά αδύναμος. Έχει πολλές φορές καταφέρει να καθορίσει τη θεματολογία της κοινωνικής και πολιτικής συζήτησης (πρόσφατα με το θέμα των stages, παλαιότερα με θέματα οικολογίας, το ζήτημα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων κ.ά.), δεν έχει όμως καταφέρει να αποκτήσει σημαντική επιρροή, είτε κομματική (μετρημένη δηλαδή ως εκλογική δύναμη) είτε ευρύτερα πολιτική (μετρημένη ως «επιβολή» πολιτικών αποφάσεων). Η παρατήρηση αυτή φυσικά δεν είναι καινούργια, αντικατοπτρίζει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα, το οποίο νομίζω πως όλο και πιο συχνά έρχεται στην επιφάνεια και μεταφέρεται με ένταση εντός του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ. Πού αρχίζει και πού τελειώνει η κομματική δυναμική αυτού του χώρου και στο κάτω - κάτω είναι απαραίτητο να έχει ισχυρή κομματική παρουσία;

Στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, το φορτίο της πολιτικής ανάλυσης και δράσης μοιράζεται εξίσου στον πολίτη και στις συλλογικές δομές. Κάθε στέλεχος (και κατʼ επέκταση κάθε πολίτης σε μια μελλοντική κοινωνία) όχι μόνο ενθαρρύνεται, αλλά επιβάλλεται, να διαμορφώνει την προσωπική του άποψη για τα κοινά και να προτείνει νέες προσεγγίσεις, λύσεις και προβληματισμούς. Το κράτος μάλιστα (θα) οφείλει να του παρέχει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να τον στηρίζει σε αυτήν την πολιτική/ κοινωνική δράση, δηλαδή παιδεία, υγεία, εργασιακή ασφάλεια, θεσμικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα, αυτός ο νοητικά ενεργός πολίτης οφείλει να συμμετέχει στη συλλογική δόμηση της κοινωνίας, να αποδέχεται τις συλλογικές αποφάσεις και να τις υπηρετεί, προσπαθώντας να τις βελτιώσει. Αυτή η αναζητούμενη ισορροπία μεταξύ της ατομικής ελευθερίας και δράσης και της ταυτόχρονης ένταξης σε ευρείες συλλογικότητες, είναι που διαχωρίζει σαφώς τον συγκεκριμένο χώρο από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η κομμουνιστική αριστερά μεταφέρει το βάρος στις συλλογικότητες οι οποίες μάλιστα σταδιακά υποχωρούν μπροστά σε μια ευρεία κρατική οντότητα, ενώ τα κόμματα που έχουν αποδεχθεί το υφιστάμενο σύστημα (σοσιαλδημοκρατία και φιλελεύθερη ή συντηρητική δεξιά) στρέφονται στο άτομο και στη δυναμική δικαιοσύνη του ελεύθερου ανταγωνισμού.

Η διακριτή αυτή αντίληψη της ανανεωτικής αριστεράς είναι και το μόνο πολιτικά καθαρό σημείο της, το στίγμα της. Είναι ο λόγος που σταθερά βρίσκει απήχηση στην κοινωνία και εξηγεί γιατί ένας μικρός πολιτικός χώρος πολύ συχνά εξάγει πολιτική σκέψη και ιδέες και γιατί πολλές φορές εμπνέει ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Πέρα όμως από αυτό το ιδεολογικό στίγμα, τα πράγματα γίνονται θολά. Το ίδιο το προτέρημα γίνεται μειονέκτημα, η επιδίωξη ισορροπίας γίνεται πηγή σημαντικών αντιφάσεων. Πώς θα μπορεί ο ενεργός πολίτης να στηρίζει τις συλλογικές αποφάσεις, ενώ ταυτόχρονα θα τις αμφισβητεί; Πώς θα μπορέσει μια συλλογικότητα να προχωρήσει σε δράσεις, σεβόμενη ταυτόχρονα την αμφισβήτησή της από τα μέλη της; Αυτά δεν είναι τα ζητήματα που έχουν φέρει τον ΣΥΝ στη θέση που είναι σήμερα;

Ποια είναι τα παραδείγματα απτής πολιτικής δράσης που προήλθαν από τον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς τα τελευταία χρόνια; Μοιράζονται σε δύο κυρίως κατηγορίες: πρώτον στη συμμετοχή σε κινηματικές συλλογικότητες (διάφορα fora, όπως η πρωτοβουλία της Γένοβα και το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση), οι οποίες όμως αποτέλεσαν απλώς ευρύτερους χώρους συνάντησης, παρά δομές άμεσης παρέμβασης και διαμόρφωσης πολιτικών, και δεύτερον στη συμμετοχή στελεχών της σε επιτελικές και κυβερνητικές θέσεις του ΠΑΣΟΚ, σε μια προσπάθεια να περάσουν τις ιδεολογικές επεξεργασίες τους στη δοκιμασία της εφαρμογής.

Σε επίπεδο κομματικής παρουσίας, δύο ήταν τα κομβικά σημεία: η δημιουργία του Συνασπισμού και μετά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΝ αποτέλεσε καρπό της ιδεολογικής συνάφειας των στελεχών που τον δημιούργησαν, αλλά κυρίως της κοινής πολιτικής τους καταγωγής, καθώς και συνέχεια υφιστάμενων πολιτικών δομών και μηχανισμών. Σε γενικές γραμμές όμως, ο ΣΥΝ δεν κατάφερε να επεξεργαστεί τη δυναμικότητα και πολυφωνία της ανανεωτικής αριστεράς και να τη μετουσιώσει σε συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις. Μάλλον χρόνο με τον χρόνο η πολιτική ανάλυση έγινε πιο γενική (για να χωράει τις συνεχώς αναπτυσσόμενες και μεταβαλλόμενες αναλύσεις των στελεχών) και πιο αντιφατική. Το στίγμα του ΣΥΝ, όσον αφορά σημαντικά θέματα, όπως η πολιτική αντιμετώπιση της Ε.Ε. ή ακόμα και το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, έγινε πιό θολό.

Ο ΣΥΝ δεν κατάφερε να δείξει πώς η ισορροπία μεταξύ ατομικής και συλλογικής δράσης μπορεί να γίνει κοινωνική πραγματικότητα. Απλώς επιβεβαίωσε πως το πρόβλημα είναι πραγματικό, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε ένα καλό βήμα από το οποίο τα στελέχη του να διατυπώνουν δημόσια τις απόψεις τους. Και τα δύο θετικά από άποψη πολιτικής επεξεργασίας, αδιάφορα όμως από άποψη πολιτικής δράσης και παρέμβασης. Οι δύο πτυχές της πολιτικής πρακτικής των στελεχών του ΣΥΝ (η συμμετοχή σε κινηματικές διαδικασίες ή η σταδιακή ένταξη στους μηχανισμούς άσκησης της εξουσίας) δεν είναι τυχαίες. Αντανακλούν τις σημαντικές διαφορές των δύο κύριων συνιστωσών τού κόμματος σε σχέση με την κατεύθυνση της πολιτικής δράσης. Πρέπει να βάλουμε τα χέρια μας στη φωτιά της πραγματικής άσκησης εξουσίας, σε μια προσπάθεια να την εμπλουτίσουμε, ακόμη και εάν απωλέσουμε σημαντικά στοιχεία της πολιτικής μας ανάλυσης, ή πρέπει να επιδιώξουμε τη συνεύρεση με μεγαλύτερες μάζες, ακόμη και εάν ο τελικός στόχος θολώσει υπερβολικά ούτως ώστε να μας χωρέσει όλους;

Τα κοινοβουλευτικά αντανακλαστικά του χώρου, αλλά και η πίστη στην αναγκαιότητα δημιουργίας νέων συλλογικοτήτων, οδήγησαν στον σχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανέβασε την εκλογική εκπροσώπηση της ανανεωτικής αριστεράς σε ποσοστά άνω του 4%. Φαίνεται όμως πως η εξασφάλιση της κοινοβουλευτικής επιβίωσης έδωσε στον πολυτασικό χαρακτήρα του χώρου τέτοιους βαθμούς ελευθερίας που έθρεψαν φυγόκεντρες δυνάμεις. Εάν το εκλογικό μέτρο ήταν στο 4%, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν πολύ πιο συντεταγμένος. Εάν ήταν στο 5%, το άνοιγμα προς τους οικολόγους θα ήταν πολύ πιο δυναμικό. Εάν το μέτρο ήταν στο 2%, θα είχαμε 2-3 χωριστούς κομματικούς σχηματισμούς. Η προσαρμογή στις απαιτήσεις του εκλογικού μέτρου φανερώνει την πολιτική ευελιξία του χώρου, είναι όμως αυτό αρκετό;

Η σοβαρή πολιτική παρουσία, συνδικαλιστική παρέμβαση και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της αριστεράς εξαρτάται από την ύπαρξη ενός στέρεου κομματικού μηχανισμού. Δεν σημαίνει πως αυτός ο μηχανισμός θα παράγει πολιτική, πρέπει όμως να υπάρχει για να στηρίζει τις πολιτικές επεξεργασίες και τις αποφάσεις. Στην παρούσα περίοδο, η ελάχιστη κατανόηση μεταξύ των τάσεων εντός του ΣΥΝ φαίνεται πως έχει χαθεί. Κάθε ομάδα κινείται θεωρώντας πως αυτή αποτελεί τη στέρεη βάση του χώρου, εκβιάζοντας τους άλλους με το ενδεχόμενο της αποχώρησής της. Αποχώρηση προς τα πού; Προς τη διαφύλαξη της ιδεολογικής καθαρότητας, δηλαδή προς μια κατεύθυνση που όλοι έχουν κατά διαστήματα απορρίψει;

Ο μόνος λόγος ύπαρξης ενός κομματικού φορέα από τα σπλάχνα της ανανεωτικής αριστεράς είναι η προσπάθεια μετουσίωσης του κοινωνικού μοντέλου που λίγο ώς πολύ επεξεργάζονται οι διαφορετικές συνιστώσες (η ισορρόπηση της ατομικής ελευθερίας με τον έλεγχο της ιδιοκτησίας και της κοινωνικής δόμησης από ευρείες συλλογικότητες) σε πραγματική εναλλακτική πρόταση. Η ιστορία εξελίσσεται και πιστεύω πως πλέον ο μόνος πολιτικός φορέας που μπορεί να εξυπηρετήσει αυτόν τον σκοπό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει πως ο ΣΥΝ πρέπει να διαλυθεί. Πρέπει όμως να αποδεχθεί πως η φυγή προς τα μπρος σημαίνει αποδοχή της ανάγκης πιο σφιχτού συντονισμού με άλλες κοινωνικές δυνάμεις. Κάθε περαιτέρω υποχώρηση και συμβιβασμός με στόχο απλώς και μόνο την επιβίωση του ΣΥΝ αποδυναμώνει την κομματική παρουσία του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς και απομακρύνει την πιθανότητα μετουσίωσης της πολιτικής ανάλυσης σε δυναμική παρέμβαση στην κοινωνία.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα δε μπορούσαμε να φανταστούμε το ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον ΣΥΝ, πλέον πιστεύω πως δεν νοείται ΣΥΝ έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το στοίχημα είναι να βρεθεί το μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ το οποίο θα αποτυπώνει στον μικρόκοσμο της ανανεωτικής αριστεράς την οργάνωση της κοινωνίας που αυτή η αριστερά οραματίζεται. Εάν αυτό προχωρήσει, τότε υπάρχει η πιθανότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει όραμα και ελπίδα σε περισσότερους πολίτες. Υπάρχει περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει αξιόπιστο συνομιλητή της κομμουνιστικής αριστεράς ή της όποιας εναπομείνασας σοσιαλιστικής αριστεράς και συνεπώς να λειτουργήσει σαν μοχλός ανάπτυξης μιας εναλλακτικής προοπτικής για την κοινωνία.

Αλλιώς, ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς θα παραμείνει ένας χώρος ανταλλαγής ιδεών, ένας επωαστήρας πολιτικών επεξεργασιών και μια δεξαμενή στελεχών που δεν μπορούν να χωρέσουν σε όμορους χώρους. Θα παραμείνει όμως και ένας πολιτικός χώρος με αδρή ταυτότητα, με νεφελώδεις στόχους και συνεπώς ανασταλτικός ως προς την όποια προσπάθεια ανατροπής της ισχύουσας κοινωνικής κατάστασης, της παγιωμένης ανισομέρειας αγαθών, υπηρεσιών και ευκαιριών.

* Ο Ηλίας Καζάνης είναι βιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Cambridge

Πηγή: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Η ΕΔΕΚ εκτός κυβέρνησης Χριστόφια - Η αντίδραση του Κύπριου πρόεδρου

Η ΕΔΕΚ, στα 40 χρόνια της ιστορίας της, λειτουργεί με κριτήριο το συμφέρον της Κύπρου και του λαού μας. Βρεθήκαμε και βρισκόμαστε πάντα στην πρώτη γραμμή των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία. Μιλήσαμε και μιλάμε πάντα με ειλικρίνεια.
Οι αποφάσεις μας ήταν και είναι πάντα βασισμένες στην εξυπηρέτηση του εθνικού στόχου για λύση του Κυπριακού. Λύση λειτουργική και βιώσιμη, που να σέβεται το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να διασφαλίζει τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Η υποστήριξη μας στον πρόεδρο Χριστόφια στον Β’ γύρο των Προεδρικών εκλογών αποφασίστηκε με βάση συγκεκριμένες, γραπτές δεσμεύσεις του για τη λύση που θέλουμε. Την προσπάθεια για αυτή τη λύση υπηρετούσε η συμμετοχή της ΕΔΕΚ στην κυβέρνηση.

Δυστυχώς, οι δεσμεύσεις δεν τηρήθηκαν. Αντίθετα, ο Πρόεδρος ακύρωσε στην πράξη τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου και προχώρησε στην έναρξη απ’ ευθείας διαπραγματεύσεων χωρίς να υπάρχει το κατάλληλο έδαφος. Διαφωνήσαμε με όλα αυτά. Από της στιγμή όμως που ο Πρόεδρος Χριστόφιας προχώρησε σε απ’ ευθείας συνομιλίες, θεωρήσαμε πατριωτικό μας χρέος να τον στηρίξουμε στην προσπάθεια για λύση.

Στους 17 μήνες που πέρασαν από τότε, δυστυχώς, ο Πρόεδρος ακολουθεί λανθασμένη στρατηγική την οποία εκμεταλλεύεται η άλλη πλευρά και προχώρησε σε μονομερείς παραχωρήσεις (εκ περιτροπής προεδρία – παραμονή 50.000 εποίκων), που δεν είναι αποδεκτές από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων.

Επισημάναμε τα προβλήματα και τους κινδύνους από τη λανθασμένη στρατηγική και τις υποχωρήσεις. Καταθέσαμε στο Εθνικό Συμβούλιο συγκεκριμένες προτάσεις. Ζητήσαμε απόσυρση των παραχωρήσεων και άμεση αλλαγή στρατηγικής. Οι προτάσεις μας απορρίφθηκαν.

Οι πρόσφατες, απαράδεκτες, συνομοσπονδιακές προτάσεις της Τουρκοκυπριακής πλευράς, που ουσιαστικά και απροκάλυπτα κονιορτοποιούν τη βάση της λύσης και τα αρνητικά αποτελέσματα της επίσκεψης του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε., αποδεικνύουν ότι έχουμε δίκιο.

Τα περιθώρια έχουν πλέον εξαντληθεί. Η πορεία που ακολουθούμε είναι λανθασμένη.
Η αναγκαία εθνική συνεννόηση, απουσιάζει. Οι προτάσεις μας όχι μόνο απορρίπτονται, αλλά πολύ συχνά αντιμετωπίζονται με τρόπο αρνητικό, ακόμη και προσβλητικό. Το Εθνικό Συμβούλιο συνεδριάζει συνήθως εκ των υστέρων, αφού οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί, ενώ αποφάσεις του δεν εφαρμόζονται.

Είναι πλέον εθνική ανάγκη να αλλάξουμε στρατηγική και τακτική. ΤΩΡΑ.

Για την ΕΔΕΚ είναι και πάλι ώρα ευθύνης.

• Η διαφωνία μας με τη στρατηγική του Προέδρου στο Κυπριακό είναι πλέον καθολική.
• Οι δεσμεύσεις πάνω στις οποίες βασίστηκε η υποστήριξη μας στον Β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών έχουν ακυρωθεί στην πράξη.
• Η ύστατη προσπάθεια μας, με συγκεκριμένες προτάσεις, να αλλάξουμε πορεία έχει απορριφθεί.

Δεν μπορούμε να συμπράξουμε σε υποχωρήσεις που είναι απαράδεκτες.
Δεν μπορούμε να συνυπογράψουμε μια στρατηγική που είναι ζημιογόνα.
Δεν μπορούμε να συμμετέχουμε σε μια πορεία που οδηγεί σε αδιέξοδο, ούτε να κρυφτούμε πίσω από αυτό.

Είναι χρέος και ευθύνη μας, είναι πολιτικά υπεύθυνο και ηθικά ορθό, να αποχωρήσουμε από την κυβέρνηση.

Τυχόν παραμονή μας, κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα ήταν πολιτικά παράδοξη. Θα ήταν ηθικά ανεπίτρεπτη. Θα ήταν αντίθετη με τις αρχές και την ιστορία της ΕΔΕΚ.

Στο Κ.Σ. ΕΔΕΚ συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για λύση του Κυπριακού. Λύση λειτουργική και βιώσιμη, βασισμένη στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, τις Συμφωνίες υψηλού επιπέδου του ΄77 και ΄79 και τις Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Συμβάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών.

Συνεχίζουμε να πιέζουμε για να αλλάξει η στρατηγική που ακολουθούμε. Για να αποσυρθούν οι απαράδεκτες προτάσεις που καταθέσαμε. Για να απαιτήσουμε να συζητηθούν κατά προτεραιότητα στις συνομιλίες το εδαφικό, το περιουσιακό, τα θέματα ασφάλειας / εγγυήσεων, απομάκρυνσης των εποίκων και αποχώρησης των στρατευμάτων.

Συνεχίζουμε να απαιτούμε να αναλάβουμε διεθνείς πρωτοβουλίες ώστε να αποκαλύψουμε τώρα και όχι αργότερα την τουρκική αδιαλλαξία.

Συνεχίζουμε να στηρίζουμε όσα σωστά πράττει η κυβέρνηση στα εσωτερικά ζητήματα και να καταθέτουμε τη διαφωνία και τις προτάσεις μας σε όσα θεωρούμε λανθασμένα. Για μας, όσα συμφωνήσαμε μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών, εξακολουθούν να ισχύουν.

Στα 40 χρόνια της ιστορίας μας, τα στελέχη, τα μέλη και οι ψηφοφόροι της ΕΔΕΚ αναλάβαμε πάντα με θάρρος τις ευθύνες μας.

Το ίδιο κάνουμε και σήμερα. Με πίστη στις αρχές και τις ιδέες μας. Με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα. Με κριτήριο το συμφέρον της Κύπρου και του λαού μας.

Αιχμές Χριστόφια για τον χρόνο αποχώρησης της ΕΔΕΚ από την Κυβέρνηση

Θλίψη και ερωτηματικά προκαλεί η επιλογή της ΕΔΕΚ να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση ειδικά τη δεδομένη χρονική στιγμή, δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας μετά την υποβολή της παραίτησης των δύο Υπουργών της Κυβέρνησης που προέρχονται από την ΕΔΕΚ. «Τέτοιες πράξεις δυσχεραίνουν τη σκληρή και επίπονη προσπάθεια για επίτευξη λύσης του Κυπριακού», ανέφερε.

Ο Πρόεδρος σημείωσε ότι δεν υπάρχουν χάσματα προσεγγίσεων στο Κυπριακό όπως δημόσια παρουσιάζονται και ότι καμιά εξέλιξη δεν υπήρξε το τελευταίο χρονικό διάστημα στις διαπραγματεύσεις επί των θεμάτων που εκδηλώθηκαν διαφωνίες για να δικαιολογείται λήψη απόφασης για αποχώρηση από την Κυβέρνηση.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας ανέφερε ότι σέβεται την απόφαση, ωστόσο είπε ότι θεωρεί πως θα ήταν δεοντολογικά σωστό ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ να πάρει την απόφασή του αφού λάμβανε χώρα η προγραμματισμένη συνάντηση των ηγετών των συνεργαζομένων κομμάτων με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ανέφερε ότι η συνάντηση την οποία ζήτησε και η ΕΔΕΚ καθορίστηκε για την 1η Φεβρουαρίου αλλά αναβλήθηκε ένεκα της επίσκεψη στην Κύπρο του ΓΓ του ΟΗΕ. Στόχος της συνάντησης, είπε, ήταν μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο να ξεπεραστούν δυσκολίες και προβλήματα και να επιτευχθεί η ενίσχυση και αναβάθμιση της συνεργασίας.

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας ανέφερε ακόμα ότι δεν του προκαλεί έκπληξη η απόφαση της ΕΔΕΚ, η οποία ενώ λάμβανε μέρος με δύο Υπουργούς στη Κυβέρνηση λειτουργούσε σαν αντιπολίτευση τόσο στο Κυπριακό όσο και σε πολλά ζητήματα εσωτερικής διακυβέρνησης.

Ανέφερε ότι αποδέχτηκε τις παραιτήσεις των Υπουργών, από τους οποίους ζήτησε να παραμείνουν στη θέση τους μέχρι να διοριστούν αντικαταστάτες τους. Παράλληλα απηύθυνε έκκληση προς όλα τα πολιτικά κόμματα, σε ό,τι αφορά τους χειρισμούς στο κυπριακό να συνεχιστεί ο διάλογος ώστε να επιτευχθεί συναντίληψη και ενότητα στην πράξη. Ο Πρόεδρος απευθύνθηκε επίσης σε όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης και κομματικών πεποιθήσεων και τους διαβεβαίωσε ότι θα τιμήσει το πρόγραμμα που τον δεσμεύει απέναντί τους.

Απλά μαθήματα κομματικής ιστορίας - Το σύνδρομο των προέδρων

Του Δημήτρη Μπίρμπα

Πηγαίνοντας προς το Συνέδριο και θέλοντας να συμβάλλω στην αυτοκριτική του χώρου, όπως ζήτησε και ο πρόεδρος, θα προσπαθήσω να σταθώ κριτικά και αυτοκριτικά στην ιστορία μας. Αν και οπαδοί του ιστορικού υλισμού, μελετητές της Ιστορίας, αναλυτές και κατήγοροι, φιλόδοξοι επιδιορθωτές και ανατροπείς, με επιμέλεια συντηρούμε και αναπτύσσουμε εντός μας το μεταπολεμικό «γερμανικό σύνδρομο». Για κάθε πρόβλημα του παρελθόντος ποτέ δεν φταίγαμε ουσιαστικά και εμείς, δεν συμμετείχαμε αδελφέ, έγινε κυρίως ενάντια σε μας, χωρίς εμάς.

Αυτό μας δίνει την δυνατότητα καλλιέργειας δύο λαϊκισμών – των άφθαρτων ,κάθε φορά, νέων ηγεσιών που θα μας σώσουν, της ελπίδας του μέλλοντος μας και της ανιδιοτελούς, άμωμης βάσης του κόμματος που οι από «πάνω» κακοί, αδυνατούν αν δεν συνωμοτούν, να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της συλλογικής μας έκφρασης.

Επειδή σε όλα, κυριολεκτικά, αυτά υπάρχει και μια δόση αλήθειας, αυτό εκφράζεται με χρόνια γκρίνια και δικαιολογεί όλες τις αντιδράσεις που παράγονται αλλά δεν λύνει τα προβλήματα, γιατί δεν αναγνωρίζει με σαφήνεια τις ευθύνες όλων και ατομικά. Ξεχνά «αντιθέσεις» που χωρίς ποτέ να έχουν αναλυθεί και ξεπερασθεί, θα επανέλθουν με μορφή έντοκου γραμματίου της ιστορίας.

Εξηγούμαι.

Οι μέχρι σήμερα πρόεδροι του ΣΥΝ παραιτήθηκαν, δραπέτευσαν, αποχώρησαν, χαρακτηρίστε το όπως θέλετε, σε στιγμές σχεδόν παντοδυναμίας. Πρόεδρος του μεταενιαίου ΣΥΝ η Μαρία Δαμανάκη με 98%, έχοντας κάνει μια ηρωϊκή προεκλογική προσπάθεια κοινοβουλευτικής επιβίωσης του σχηματισμού (με αμφισβήτηση στην καλύτερη περίπτωση των δύο επόμενων προέδρων, του σ. Αλέκου Αλαβάνου «το τέλος του Συνασπισμού» άρθρο στην «Ελευθεροτυπία» του΄92, μονόπρακτο που επαναλαμβάνεται και του συμμετέχοντος την τελευταία στιγμή, έντονα προβληματισμένου τότε για την επιλογή παραμονής του σε οικείους του κύκλους εντός ΣΥΝ, σ. Ν.Κωνσταντόπουλου), οδηγήθηκε χωρίς κανείς να της το ζητήσει αμέσως στην δραπέτευση, φοβούμενη εσωτερικές αντιδράσεις και τους πολυποίκιλους, κατ΄αυτήν, υπονομευτές της .

Έτσι έξι μήνες μετά, σχεδόν οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν την αποπομπή του Αλαβάνου για την αρθρογραφία και του Κωνσταντόπουλου για την φημολογία προσχώρησης στην ΠΟΛΑΝ, για τις τότε θέσεις του στο Μακεδονικό, έδιναν 40% στον Αλαβάνο και σχεδόν 30% στον Κωνσταντόπουλο στον α΄γύρο του Συνεδρίου και με 55% στη συνέχεια εξέλεξαν πρόεδρο τον δεύτερο.

Η Μαρία ακολούθησε την γνωστή της πορεία, καθυβριζόμενη για τα μετέπειτα λάθη της από τους παλαιότερους υμνητές της, για να καταλήξει από σπόντα, Επίτροπος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ευνόησε κυρίως το αριστερό άστρο της και δευτερευόντως οι ικανότητες και η εργατικότητα της.

Ο «κεντροαριστερός» Νίκος Κωνσταντόπουλος με μία σκληρή ρητορική οδήγησε το κόμμα στο μεγαλύτερο ποσοστό του, 5,16%. Αισθάνθηκε την ανάγκη να είναι πρόεδρος του 99%, κατορθώσε του 85%, συμμάχησε με τους «αντιπάλους» του Αριστερού Ρεύματος, αισθάνθηκε υπονομευόμενος από τάσεις και πρόσωπα, συνέβαλε στη συγκρότηση του Κοινωνικού Φόρουμ, του κόμματος Ευρ. Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ . Μετά το 3,1%, αποφεύγοντας την φθοροποιό διαδικασία, χωρίς κανείς να του το ζητήσει παραιτήθηκε. Τροφοδότησε δε με την στάση του σενάρια «προεδροποίησης» του τόσο ο ισχυρά ώστε ο σ. Παναγιώτης Λαφαζάνης να ζητά από το Συνέδριο να αποφασίσει να μην στηρίξει πιθανή πρόταση υποψηφιότητας προέδρου Δημοκρατίας Ν. Κωνσταντόπουλου από τον Κώστα Καραμανλή.

Ο Καραμανλής φυσικά δεν τον πρότεινε ενώ στο Συνέδριο ο Αλέκος Αλαβάνος αναδείχθηκε με 57% πρόεδρος. Έκτοτε ο Νίκος είναι ωσεί παρών, απών, με κατά καιρούς παρεμβάσεις του με θέσεις συχνά εκτός «επίσημου» πλαισίου και προηγούμενων τοποθετήσεων του.

Οι κινητοποιήσεις για το άρθρο 16, το περιβάλλον, τις παραλίες, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Αθήνα, η εξαιρετική αντιπολιτευτική παρουσία του Αλέκου και το debate έδωσαν το 5,05%. Χρόνια κομματικός ερημίτης, δεν άντεχε συζητήσεις , τάσεις, διαπραγματεύσεις, ετοίμασε την «παράδοση» στον Τσίπρα, σε στιγμές αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας του στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η καλή λειτουργία του δίδυμου Αλέκος Βουλή – Αλέξης Κόμμα, συγχρόνως με την εικόνα διάλυσης του ΠΑΣΟΚ, το νέο, φρέσκο και πολλά υποσχόμενο πρόσωπο του Αλέξη -μέχρι θέμα σε πρωινομεσημεριανάδικα- και οι ιστορικές παρακαταθήκες του χώρου, εκτόξευσαν δημοσκοπικά τον ΣΥΝ γύρω στο 20%.

Μετά ήρθαν οι Αλαβάνειες ρητορικές υπερβολές και μικρομεγαλισμοί που ακολούθησε ο Αλέξης. Λάθος αναγνώσεις της δημοσκοπικής έκρηξης και αδυναμία διαχείρισης του Δεκέμβρη, μη κατανόησης της επίθεσης που δεχόμαστε. Το κακό ολοκληρώθηκε με τις ευρωεκλογές και την εμπλοκή του ΣΥΡΙΖΑ τόσο στον ορισμό σειράς εκλογής ευρωβουλευτών όσο και στην εκπεμπόμενη πολιτική και εικόνα, η αμετροέπεια Τσίπρα στους στόχους και τα αποτελέσματα γνωστά, στο 4,7%.

Ο Αλέκος που είχε «εξαφανιστεί» του προσκηνίου, το κόμμα άλλωστε πάντα τον ενοχλούσε, χρέωσε τον Τσίπρα, ο Τσίπρας κυρίως τους ανανεωτικούς και εμμέσως τον Αλέκο. Ο Αλέκος δήλωσε «αποχωρών» για να επανέλθει μετά τις γνωστές μπουρλέσκ σκηνές της Βαλτετσίου από το κωμειδύλιο, «γύρνα πίσω Αρχηγέ». Ανακάτεψε την τράπουλα, πήγε διακοπές και τα έστειλε όλα για τον Οκτώβρη.

Ακολούθησε η απίστευτη Κοροβεσιάδα, ευτυχώς ο Καραμανλής προκήρυξε εκλογές, ο λοιπός ΣΥΡΙΖΑ ημισυμμετείχε αναμένοντας και ψιλοεπιδιώκοντας την διάλυση του ΣΥΝ. Ο Αλέκος παρακολουθούσε από την τηλεόραση, οι αρχηγοί έγιναν 11, οι εξής ένας (ευτυχώς) στο debate. Οι τρισκατάρατοι ανανεωτικοί που παλινδρομούσαν μεταξύ συμμετοχής – αποχής, κλήθηκαν εσπευσμένα σε συστράτευση που την παρείχαν καθολικά, ο Δραγασάκης και η επιτροπή, προχώρησε τις προγραμματικές κατευθύνσεις που ήσαν στα αζήτητα , ο Τσίπρας έκλεψε την παράσταση και ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή ο ΣΥΝ, το 4,6%.

Οι μονομαχίες κοινοβουλευτικών υποψηφιοτήτων ΣΥΡΙΖΑ – ΣΥΝ έληξαν με επικράτηση του ΣΥΝ και «διπλό» των Ανανεωτικών. Ο Αλέκος επανεργοποιήθηκε για την κόκκινη κάρτα , η Τρίτη Πανελλαδική Σύσκεψη διορισμένων και προσερχομένων του ΣΥΡΙΖΑ έληξε. Το κάρτα μέλους του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κεντρικό θέμα, μεσούσης της κρίσης και η εσωτερική ζωή επανήλθε στις συνηθισμένες εντάσεις. Δηλώσεις – αντιδηλώσεις, δείπνα εγωισμών, αψιμαχίες και επιμονή Τσίπρα για Συνέδριο με «λαική» συγκατάθεση. Διελκυνστίδα που φτάνει στις μέρες μας με τον Αλέκο «απλό μέλος ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου» να εξαγγέλει με ενίους των συμμάχων, πλατφόρμα κινήματος εντός ΣΥΡΙΖΑ ,χωρίς κατ’ ανάγκην με τον ΣΥΝ και τον Αλέξη σε πορεία Συνεδρίου ελπίζοντας σε ενεργοποίηση των αντανακλαστικών της βάσης και λαική αναβάπτιση του. Με θολό πολιτικό σχέδιο και ασάφεια στόχων για τον ΣΥΡΙΖΑ, υποτιμώντας τον υπαρκτό κίνδυνο εσωτερικών συγκρούσεων και καταγραφών, σε συνθήκες πολεμικής για εκλογές αντιπροσώπων, καθώς και την πιθανή μείωση της αποδοχής του από το 70%. Όλα αυτά όταν δεν υπήρχε ίχνος αμφισβήτησης του εντός του ΣΥΝ και διέθετε τεράστιες δυνατότητες πρωτοβουλιών και χειρισμών.

Μέχρι τώρα καταγράφουμε στην Ιστορία μας ως ΣΥΝ, το μοναδικό ιστορικό φαινόμενο, σε 20 χρόνια τρεις αρχηγοί να παραιτούνται όταν είναι αδιαμφισβήτητοι και να αντιπολιτεύονται μετά το κόμμα τους άμεσα ή έμμεσα. Από θέση άλλου κόμματος η μία, από θέση παρατηρητή τιμητή ο άλλος, από θέση επισπεύδοντος την διάλυση του, μέσω υπέρβασης ο τρίτος. Ελπίζουμε να μην επαναληφθεί και στο μέλλον. Ο «θεός-ορίζοντας» της Αριστεράς είναι μεγάλος, συνεχίζουμε να ελπίζουμε προς αυτόν και τον υγιή πατριωτισμό των μελών της.

Εδώ επιτρέψτε μου, μία μικρή παραίνεση υπενθύμιση. Η πρόσφατη ιστορία μας διδάσκει, το « παρακαλώ μην πυροβολείτε μόνο τα ηγετικά στελέχη». Θυμηθείτε ότι έχουμε, κατά καιρούς ,θεοποιήσει και δαιμονοποιήσει τους πάντες. Ας στρέψουμε λίγο και ας πυροβολήσουμε και στον «εαυτό» μας την εικόνα του μόνιμα εξαπατημένου υμνητή, του τιμωρού των πραγματικών και φανταστικών υπονομευτών της, κατά καιρούς σωτήριας, εικόνας που έχουμε για το κόμμα μας. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε ενήλικες και εμβολιασμένοι άπαντες, όπως έλεγε και ο αγαπητός μακαρίτης. Θα μας βοηθήσει να μείνουμε ενωμένοι και δημιουργικοί.

Ας συνεχίσουμε την προγραμματική εμβάθυνση αλλά και την έλλογη αμφισβήτηση των προγραμματικών μας απόψεων στην προσπάθεια υλοποίησης τους στην πράξη, με δράσεις, συμμαχίες και κινήματα. Παραμένοντας σταθεροί στην αναζήτηση του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ελευθερία και αειφόρο ανάπτυξη, μέσα από την ευρωπαική, δημοκρατική και κοινωνική ολοκλήρωση, τον δημοκρατικό έλεγχο της παγκοσμιοποίησης. Ξεχνώντας το προσφιλές μας παιχνίδι, την αέναη προσπάθεια ανάδειξης πτυχών αιτιολόγησης της εξαφάνισης των εσωτερικών εχθρών.Πραγματικά το μπορούμε και ίσως τότε να μην είμαστε μόνο «καταραμένη φυλή με μιαν εξόριστη ψυχή σ’ άλλους πλανήτες»

Η «Εποχή» τιμά τον Χάουαρντ Ζιν

Η εφημερίδα «Εποχή» διοργανώνει εκδήλωση για τον Χάουαρντ Ζιν, με προβολή της ταινίας «The people speak», την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου, στις 8 μ.μ., στο αμφιθέατρο 1 της Νομικής σχολής Αθηνών. Η ταινία προβάλλεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με ελληνικούς υπότιτλους, και βασίζεται στο βιβλίο του Ζιν «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών». Έχει γυριστεί σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ, με τη συμμετοχή του ίδιου του Ζιν και γνωστών αμερικανών καλλιτεχνών, που διαβάζουν αποσπάσματα.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν ο Σεραφείμ Σεφεριάδης και ο Θωμάς Τσαλαπάτης. Στις 27 του Γενάρη, Χάουαρντ Ζιν ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς και ανθρώπους της αριστεράς, έφυγε από τη ζωή. Το έργο του θα συνεχίσει όμως να αντηχεί, σαν ηχώ που δεν σβήνει. Η διάδοση των ιδεών ήταν πάντα ένα βασικό θέμα στο έργο του Ζιν, το οποίο καθόρισε όχι μόνο την προσωπική του στάση αλλά και τον τρόπο γραφής του. Γραμμένα σε γλώσσα απλή, τα δύο βασικά έργα του, η «Ιστορία του λαού των Ηνωμένων πολιτειών» και οι «Φωνές από την ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών» γράφτηκαν κυρίως για να κάνουν γνωστή στον ευρύτερο κόσμο την αλήθεια του κομματιού εκείνου που περίσσευε από την επίσημη ιστορία, τη αλήθεια των ινδιάνων, τη αλήθεια των σκλάβων, την αλήθεια των κοινωνικών επαναστατών. Η φιλοσοφία του ντοκιμαντέρ κινείται ακριβώς σε αυτά τα πλαίσια διάδοσης. «Έγινα ιστορικός για να αλλάξω τον κόσμο» είναι η φράση που συνοψίζει καλύτερα την κοσμοαντίληψη του Ζιν. Η ιστορία του, είναι η ιστορία που δεν διδάσκει απλώς γεγονότα, αλλά τις αιτίες των πραγμάτων, τη ρευστότητα της κατεστημένης πραγματικότητας, το σχετικό των θεσμών και τελικά την ανυπακοή στην αυθαιρεσία και το παράλογο των ισχυρών. Μια ιστορία που πρέπει να γίνει όσο το δυνατό πιο γνωστή ώστε να λειτουργήσει.

Το «The people speak» (Ο λαός μιλά) υπόσχεται ότι θα κάνει το έργο του μεγάλου ιστορικού να επικοινωνήσει με μεγαλύτερα ακροατήρια. Tο εγχείρημα έγινε με πρωτοβουλία του ηθοποιού Ματ Ντέιμον, ο οποίος ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας. Mια σειρά από τους πιο γνωστούς ηθοποιούς της Αμερικής, όπως ο Viggo Mortensen, ο Sean Penn, η Rosario Dawson, ο Don Cheadle και η Marisa Tomei, διαβάζουν γράμματα και κείμενα από αμερικάνους που ενεπλάκησαν στα ιστορικά γεγονότα, αναπαριστώντας την πραγματικότητα μέσα από καθημερινές φωνές, φωνές απλών πολιτών. Στις διαλέξεις του στην Αθήνα πριν από μερικούς μήνες, ο Ζιν έλεγε: «Τίποτα δεν άλλαξε με μεμονωμένες πράξεις ηρώων αλλά με μικρές πράξεις απλών ανθρώπων που αθροίστηκαν». Είναι οι απλοί αυτοί άνθρωποι που έρχονται τώρα στο ιστορικό προσκήνιο και πρωταγωνιστούν ενσαρκωμένοι από τους ηθοποιούς. Στις δραματοποιημένες αναγνώσεις, προστίθενται και ζωντανές εκτελέσεις τραγουδιών σχετικά με τα γεγονότα, από τους Bob Dylan, Bruce Springsteen και Eddie Vedder.

Xάουαρντ Ζιν (1922-2010): Ο ιστορικός που δημιούργησε ιστορία

Του ΝΤΕΪΒ ΖΙΡΙΝ

Ο Χάουαρντ Ζιν, ο ήρωάς μου, ο δάσκαλός μου, ο φίλος μου, πέθανε από καρδιακή προσβολή την Τετάρτη στα 87 του. Με τον θάνατό του, χάνουμε έναν άνθρωπο για τον οποίο το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ξαναέγραψε την αφήγηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Χάνουμε έναν ιστορικό ο οποίος δημιούργησε ιστορία.

Όποιος πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανοσία στη ριζοσπαστική πολιτική δεν παρακολούθησε ποτέ του κάποια διάλεξη του Χάουαρντ Ζιν. Δεν έπεφτε καρφίτσα στην αίθουσα, καθώς ολόκληρες οικογένειες, Μαύροι, Λευκοί, Ισπανόφωνοι, κατέφθαναν για να ακούσουν τη δική τους ιστορία, σε τόνους χιουμοριστικούς και ηρωικούς μαζί. «Αυτό που έχει σημασία δεν είναι ποιος κάθεται στην προεδρική καρέκλα Λευκό Οίκο. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος κάνει καθιστική διαμαρτυρία έξω από αυτόν», θα έλεγε μʼ ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο. Και μετά από αυτή τη φιλική πρόταση πολιτικής ανυπακοής, το πλήθος θα ξεσπούσε σε γέλια και χειροκροτήματα.

Μόνο ο Χάουαρντ μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο, επειδή ήταν εντελώς αυθεντικός. Όταν μιλούσε κατά της φτώχειας, μιλούσε ως ένας άνθρωπος που αναγκάστηκε να δουλέψει στα ναυπηγεία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Όταν μιλούσε κατά του πολέμου, μιλούσε ως αεροπόρος σε βομβαρδιστικά αεροπλάνα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου -- μια εμπειρία που τον άλλαξε ριζικά. Όταν μιλούσε κατά του ρατσισμού, το έκανε από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που δίδασκε στο Spelman College κατά τη διάρκεια του κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα και συνελήφθη κατά τη διάρκεια μιας καθιστικής διαμαρτυρίας με τους φοιτητές του.

Και φυσικά, όταν μίλησε για την Ιστορία, το έκανε από τη σκοπιά του ανθρώπου που έχει γράψει την Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών, ένα βιβλίο που έχει πουλήσει πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα και άλλαξε τη ζωή αναρίθμητων ανθρώπων. Είμαι ένας από αυτούς. Όταν ήμουν 17 και έπεσε στα χέρια μου ένα αντίτυπο με τσαλακωμένο εξώφυλλο, θεωρούσα ότι ιστορία σημαίνει να ξέρεις ότι η Magna Carta υπογράφηκε το 1215. Δεν ήξερα τι ήταν η Magna Carta, ήξερα όμως ότι υπογράφηκε το 1215. Ο Χάουαρντ πήρε αυτή την ιστορία των μεγάλων ανδρών με τις πουδραρισμένες περούκες και την αναποδογύρισε.

Στο βιβλίο του Χάουαρντ, οι κύριοι πρωταγωνιστές ήταν οι δραπέτες σκλάβοι, οι ριζοσπάστες εργάτες οι μάζες και οι απόκληροι. Ήταν η ιστορία γραμμένη από τον Ρομπέν των Δασών και ανταποκρινόταν σε μια επιθυμία που συμμερίζονταν τόσο πολλοί: να δημιουργείς πραγματικά την ιστορία αντί να είσαι το θύμα της. Το βιβλίο του ζωντάνεψε τον Δεκέμβριο με το ξεκίνημα της σειράς The People Speak του History Channel, με τη συμμετοχή ηθοποιών, μουσικών και ποιητών.

Ρώτησαν κάποτε τον Χάουαρντ αν ο έπαινός του στη διαφωνία και τη διαμαρτυρία ήταν πράξη διχαστική. Απάντησε πολύ ωραία: «Ναι, η διαφωνία και η διαμαρτυρία είναι διχαστικές, αλλά με την καλή έννοια, διότι αντιπροσωπεύουν με ακρίβεια τους πραγματικούς διαχωρισμούς μέσα στην κοινωνία. Αυτές οι διαφορές υφίστανται --οι πλούσιοι, οι φτωχοί-- είτε υπάρχει διαφωνία είτε όχι, αλλά όταν δεν υπάρχει διαφωνία, τότε δεν υπάρχει καμία αλλαγή. Η διαφωνία έχει τη δυνατότητα όχι να άρει τη διαίρεση της κοινωνίας, αλλά να αλλάξει την πραγματικότητα της διαίρεσης. Να αλλάξει την ισορροπία των δυνάμεων προς όφελος των φτωχών και των καταπιεσμένων».

Χάρη σε κάποιες τέτοιες φράσεις, ο Χάουαρντ έγινε το ίνδαλμά μου. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα γινόμασταν και φίλοι. Αλλά μέσω του κοινού συνεργάτη μας Άντονυ Άρνοβ, ο Χάουαρντ διάβασε τα κείμενά μου για τον αθλητισμό και στη συνέχεια συμφώνησε να προχωρήσουμε στην έκδοση ενός βιβλίου που ονομάσαμε A Peopleʼs History of Sports in the United States. Οργανώσαμε επίσης μια σειρά συναντήσεων όπου έπαιρνα συνέντευξη επί σκηνής από τον Χάουαρντ. Ακόμα και στα 87 του, διατηρούσε το αιχμηρό του χιούμορ, δυνατή φωνή και τη γοητευτική λευκή κόμη σταρ του σινεμά. Το σώμα του έδειχνε σημεία κάμψης ωστόσο, παρά τη φυσική του αδυναμία, ο Χάουαρντ έμεινε και υπέγραψε χιλιάδες βιβλία μέχρι που το χέρι του άρχισε να τρέμει από την προσπάθεια.

Στην εκδήλωση που κάναμε στο Μάντισον του Γουισκόνσιν, ο Χάουαρντ απεύθυνε μια πρόκληση για το κοινό. Είπε: «Η δουλειά μας ως πολίτες είναι να αξιολογήσουμε με ειλικρίνεια την πολιτική του Ομπάμα. Δεν μπορεί να αποτιμηθεί μόνο σε σχέση με τον Μπους, γιατί με μέτρο τον Μπους, οποιοσδήποτε φαίνεται καλός. Αλλά ας δούμε με ειλικρίνεια τα έργα του Ομπάμα, και ας ενεργήσουμε σαν υπεύθυνοι και δραστήριοι πολίτες».

Δεν δίσταζε επίσης να εκφράσει τις πολιτικές πεποιθήσεις του, μεγαλόφωνα και περήφανα. Τον ρώτησα για τις προοπτικές της ριζοσπαστικής πολιτικής σήμερα και είπε: «Ας μιλήσουμε για τον σοσιαλισμό […]. Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να επαναφέρουμε την ιδέα του σοσιαλισμού στη δημόσια συζήτηση της χώρας μας, εκεί που ήταν στα τέλη του [περασμένου] αιώνα, προτού τον δυσφημήσει η Σοβιετική Ένωση. Ο σοσιαλισμός είχε καλό όνομα σε αυτή τη χώρα. Ο Ευγένιος Ντεμπς ήταν σοσιαλιστής. Το ίδιο και ο Κλάρενς Ντάροου. Η Μάδερ Τζόουνς. Η Έμμα Γκόλντμαν. Υπήρχαν εκατομμύρια ανθρώπους που διάβαζαν σοσιαλιστικές εφημερίδες σε όλη τη χώρα. Ο σοσιαλισμός, κατά βάση, λέει: Ας αποκτήσουμε μια πιο καλοσυνάτη, ήμερη κοινωνία. Ας μοιραστούμε τα αγαθά. Ας οικοδομήσουμε ένα οικονομικό σύστημα που δεν θα παράγει αγαθά επειδή είναι επικερδή για κάποια εταιρεία, αλλά τα αγαθά που έχουν ανάγκη οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να κάνουν ούτε βήμα πίσω από τη λέξη σοσιαλισμός, γιατί πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από τον καπιταλισμό».

Ο Χάουαρντ Ζιν δίδαξε εκατομμύρια από εμάς ένα απλό μάθημα: Αγωνιστείτε! Αγωνιστείτε! Αγωνιστείτε! Αλλά χωρίς να χάσετε ποτέ την αίσθηση του χιούμορ στην πορεία. Είναι μια όμορφη κληρονομιά και όσο και αν μας πονάει η απώλειά του, πρέπει να προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε πάνω στο έργο του Χάουαρντ, να γράψουμε ιστορία.

μετάφραση: Στρ. Μπουλαλάκης, Κ. Σπαθαράκης

Ο Dave Zirin είναι αθλητικογράφος. Η σχέση αθλητισμού και πολιτικής βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του. Το άρθρο του «Howard Zinn: The Historian Who Made History» δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του περιοδικού «The nation» (www.thenation.com/blogs/notion) στις 27.1.2010.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Μαύρο Λιβάδι...

Η Ανθή, μια έφηβη μοναχή, μεγαλώνει σε ένα γυναικείο μοναστήρι επί Τουρκοκρατίας, υπό την επίβλεψη της αυστηρής Ηγουμένης. Τη γαλήνη του μοναστηριού έρχεται να ταράξει ένας Γενίτσαρος, που καταφτάνει βαριά τραυματισμένος. Με τη συγκατάθεση της Ηγουμένης, η νοσοκόμα της μονής Πελαγία περιθάλπει τον τραυματία, εκπαιδεύοντας παράλληλα την Ανθή ως βοηθό της. Σύντομα, Ανθή και Πολεμιστής έρχονται κοντά. Εντωμεταξύ, ο Τούρκος διοικητής του Γενίτσαρου, τον αναζητά ως λιποτάκτη. Η Ηγουμένη αποφασίζει να τον παραδώσει έναντι αμοιβής, αλλά η Ανθή τον βοηθά να δραπετεύσει και καταφεύγει μαζί του στο γειτονικό δάσος, όπου αποκαλύπτεται ένα τρομερό μυστικό: η Ανθή είναι αγόρι. Ο Γενίτσαρος σοκαρισμένος αποφασίζει να μυήσει την Ανθή στον αντρισμό. Η Ανθή προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις να ανταποκριθεί στο καινούριο της ρόλο. Οι δυο φυγάδες προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους, ενώ απολαμβάνουν τη νέα τους ελευθερία στη φύση. Είναι όμως άτυχοι, καθώς ο Τούρκος διοικητής με τη συνοδεία του τους αιχμαλωτίζει και τους επιστρέφει στο μοναστήρι. Η Ανθή επιστρέφει ως αγόρι στη μονή, προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στις μοναχές και συγκρούεται μετωπικά με την Ηγουμένη. Η δεύτερη απόδρασή τους θα τους φέρει αντιμέτωπους με έναν εντελώς νέο κόσμο. Μακριά από συμβάσεις και περιορισμούς, η Ανθή και ο Πολεμιστής ανακαλύπτουν από την αρχή τη ζωή και τους εαυτούς τους.

Το Μαύρο Λιβάδι είναι μια δουλειά με διεθνή ποιότητα και υψηλή αισθητική που ανεβάζει τον πήχη της ελληνικής παραγωγής. Βασικοί πρωταγωνιστές, δυο νέοι στα κινηματογραφικά δρώμενα ηθοποιοί που ξεχωρίζουν με τις μεστές ερμηνείες τους. Η Σοφία Γεωργοβασίλη και ο Χρήστος Πασσαλής σημαδεύουν αμέσως την οθόνη και τη μνήμη. Πλαισιώνονται από καταξιωμένους συναδέλφους τους (Δέσποινα Μπεμπεδέλη, Μαρία Πανουργιά, Δέσποινα Κούρτη, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Ράνια Οικονομίδου), καθώς και από τον Τούρκο πρωταγωνιστή Hakan Boyav.
Η ιστορία εκτυλίσσεται την εποχή της Τουρκοκρατίας, αλλά τα θέματα που αγγίζει είναι ταυτόχρονα αρχέγονα και σημερινά. Η εικόνα «αναπνέει» μέσα από την οθόνη, τα πλάνα της συνάμα λιτά και μαγικά, και η ανυπομονησία μας κορυφώνεται! Το Μαύρο Λιβάδι είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ελληνική ταινία που γυρίζεται με τη νέα ψηφιακή τεχνολογία της Red One Camera και υπόσχεται ένα εξαιρετικής ποιότητας αποτέλεσμα. Βασικοί συνεργάτες του 36χρονου Βαρδή Μαρινάκη που μοιράζονται την αισθητική επιτυχία των γυρισμάτων είναι ο Άγγλος διευθυντής φωτογραφίας Marcus Waterloo και o καλλιτεχνικός διευθυντής της ταινίας Γιώργος Γεωργίου που δούλεψαν μαζί με τους υπόλοιπους συντελεστές εργάστηκαν σκληρά για να ζωντανέψουν την ιστορία επί της οθόνης.

Ποίοι χρεωκόπησαν την Ελλάδα

1) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που χρόνο με το χρόνο μείωσαν τη συμμετοχή των πλουσίων (τραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων, εφοπλιστών) στα φορολογικά έσοδα (μείωση του συντελεστή τους κατά 26%).

2) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που μετέτρεψαν τη χώρα σε τουριστικό οικόπεδο και τους κατοίκους της σε γκαρσόνια. Αλήθεια, πόσα σουβλάκια να πουλήσουμε για να εισάγουμε τρόφιμα, αυτοκίνητα, ρούχα;

3) Οι πολιτικές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που ξεπάτωσαν την ύπαιθρο, την κλωστοϋφαντουργία, τα ναυπηγεία, τα λιπάσματα, τη χημική βιομηχανία, που μας οδήγησαν να εισάγουμε κι όχι να παράγουμε επειδή έτσι επέλεξαν οι Βρυξέλες.

4) Οι κυβερνήσεις, που επέτρεπαν το δανεισμό με τέτοια επιτόκια τα οποία απέφεραν υπερκέρδη στις γνωστές διεθνείς ύαινες του χρηματοπιστωτικού τομέα.

5) Οι «μεγάλες ιδέες», όπως αυτή των Ολυμπιακών αγώνων του Σημίτη-Καραμανλή, που άφησε χρέη και κτίρια-κουφάρια σε μια πόλη η οποία έγινε ακόμη πιο ανυπόφορη και άσχημη.

6) Τα μεγάλα έργα που έφεραν υπερκέρδη στους γνωστούς βαρόνους των ΜΜΕ και στους εργολάβους, όπου η σπατάλη και η διαφθορά καταγράφηκε στις δαπάνες.

Σπατάλες, διαφθορά, διαπλοκή: όλα αυτά επιστρέφουν, σαν χρέη πλέον, πάλι στο λαό.

Ποιοι κερδίζουν από το χρέος;

Οι τράπεζες, που δανείζονται με επιτόκιο 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα –με εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου– και κατόπιν δανείζουν το κράτος με επιτόκιο 5 και 6%. Αυτό επιβάλλει το ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, που στήθηκε για να διασφαλίζει τα κέρδη του «κερδοσκοπικού» κεφαλαίου.

Το διεθνές κεφάλαιο, που κάνει πάρτι με τα ληστρικά επιτόκια του ελληνικού χρέους.

Οι πλούσιοι, που είναι ευτυχείς με το πάγωμα μισθών και κοινωνικών δαπανών.

Αυτές τις μέρες συντελείται μια άγρια αναδιανομή πλούτου σε βάρος της χώρας και του λαού, σε όφελος των αγορών και του κεφαλαίου. Το υπερκέρδος του «κερδοσκοπικού» χρηματιστικού κεφαλαίου μόνο για φέτος είναι περίπου 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν, πόσες αυξήσεις στους μισθούς θα γίνονταν με αυτά τα χρήματα;

Όμως η επιλογή τους είναι να υπηρετούν την ΑΓΟΡΑ, άρα και οι νόμοι φτιάχνονται για την αγορά και την οικονομία της.

Είναι γνωστοί αυτοί που δεν πληρώνουν:

Οι εφοπλιστές και οι offshore εταιρείες, που δεν φορολογούνται.

Οι τράπεζες, που πήραν 28 δισεκατομμύρια ευρώ και έχουν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2009 –χρονιά κρίσης– κέρδη 3 δισεκατομμύρια ευρώ.

Τα ΜΜΕ που, ενώ χρωστάνε εκατοντάδες εκατομμύρια σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, ουδείς τα καλεί να πληρώσουν.

Η εκκλησία, ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας, δεν φορολογείται.

Όταν υπήρχαν χρήματα, τα έπαιρναν οι γνωστοί. Τώρα που «δεν υπάρχει σάλιο», την πληρώνουν οι άγνωστοι.

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑΝ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ

ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΟΙ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ, ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ

Aναδημοσίευση από το blog "Πόντος και Αριστερά"

Φτάνει η κοροϊδία...

στοχασμοί στο στόχαστρο ...

Συχνά στην πολιτική σκηνή και την κοινωνική κονίστρα η παρ' ημίν Ακροδεξιά και η κοινοβουλευτική της ακροκεντροδεξιά έκφραση ο ΛΑ.Ο.Σ. επικαλούνται τον πατριωτισμό μας (όλων), μάλιστα

με μια πατερναλιστική διάθεση, σαν να 'ναι οι ίδιοι ιδιοκτήτες αυτής της έννοιας (στην περίπτωση: προϊόντος ή εμπορεύματος, αν προτιμάτε).

Εν πρώτοις η Ακροδεξιά στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, έχει τόση σχέση με τον πατριωτισμό, όσην έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, ή είχε ο Φράνκο με τη δημοκρατία κι ο Κουίσλινγκ με το έθνος του.

Η ελληνική Ακροδεξιά στην Κατοχή (για να μην πάμε παραπίσω στην Ιστορία) συνεργάστηκε με τους Ναζί κατακτητές και κόσμησε το ελληνικό έθνος με πλήθος (δυστυχώς) δωσιλόγων, δηλαδή μαυραγοριτών, ταγματασφαλιτών, καταδοτών, κουκουλοφόρων και εν γένει προδοτών.

Στη συνέχεια η ελληνική Ακροδεξιά συνεργάστηκε με τους Επικυριάρχους που διαδέχθηκαν τους Ναζί στην ποδηγέτηση της πατρίδας, Αγγλους και Αμερικανούς, παράγοντας χαφιέδες, σπιούνους, πράκτορες, παρακρατικούς δολοφόνους, αλλά και πολλά απ' τα νέα αστικά τζάκια που διαδέχθηκαν τα προπολεμικά.

Αυτό λοιπόν που πραγματικά εμπορεύεται ως πατριωτισμό η Ακροδεξιά δεν είναι παρά ο ολέθριος εθνικισμός της -αυτός που την έσπρωχνε πάντα στην αγκαλιά των ξένων, είτε για τον φόβο του λαού είτε ένεκεν της λιγούρας για χρυσάφι. Ακόμη και οι ιδεολόγοι της Ακροδεξιάς, αν όχι στην Ελλάδα, αλλά πάντως αλλού, όπως ο Εσδρα Πάουντ, ο Κνουτ Χάμσουντ ή ο Φερντινάντ Σελίν, δεν υπήρξαν παρά το πρόσχημα για την παρακατιανή λαϊκιστική αγριότητα και βουλιμία των ακροδεξιών ποπολάρων (αλλά και ηγετών)...

Σήμερα η Ακροδεξιά στη χώρα μας, αντί να 'ναι η ντροπή της Δεξιάς, όχι μόνον έχει νομιμοποιηθεί στην κοινή γνώμη (ικανό μέρος των Ελλήνων την υπερψηφίζει) αλλά αγορεύει κιόλας

στη Μέση Οδό, τον Ιππόδρομο, ή την Αγορά αν προτιμάτε, με θράσος χιλίων γραικύλων (κι εκατό γραισκύλων) περί «πατρίς, θρησκίς κι ο Λάμαχος».

Αντιλαμβάνεται αυτή η Ακροδεξιά το έθνος ακόμα ως φυλή, με τον πρωτόγονον τρόπο της συνέχειας του αίματος, προσδίδοντάς του μάλιστα πολιτισμικά κυρίως χαρακτηριστικά κι όχι πολιτικά (πράγμα που φέρνει τους ακροδεξιούς πολύ κοντά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, στον απεχθή για αυτούς Χάντιγκτον -όμως ακροδεξιόν κι αυτόν).

Βεβαίως δεν είναι αυτό το παραπάνω το μόνον που δεν καταλαβαίνουν (άλλωστε αν καταλάβαιναν καλύτερα, ίσως να μην ήταν ακροδεξιοί) Εξιδανικεύουν

πράγμα που μαρτυρά ημιμάθεια (ή αμάθεια) εποχές, πρόσωπα και καταστάσεις, την Αρχαιότητα ή το Βυζάντιο, κι ύστερα τα λατρεύουν, όπως οι οπαδοί τις ομάδες τους·

σαν σύμβολα. Ωσαν να μην υπήρχαν σε αυτά αντιθέσεις όπως σε όλα τα ανθρώπινα, αλλά σαν να 'ταν όλα (αυτά που η οπαδική σκέψη επιλέγει να λατρεύει) καλακαγαθά.

Μάλιστα, και σε αυτό μοιάζουν πολύ, πάλι χωρίς να το καταλαβαίνουν, στους μεταμοντέρνους, αντιλαμβάνονται την ιστορία πρωθύστερα, δηλαδή το τότε με κριτήρια του τώρα.

Για παράδειγμα οι ακροδεξιοί αντιλαμβάνονται φέρ' ειπείν τη Σπάρτη με τον τρόπο τού Φρανκ Μίλερ -σαν να ήταν δηλαδή οι Ομοιοι, Αμερικανοί πεζοναύτες εκπαιδευμένοι για μπλιτσγκρίγκ κι απάνω τούρλα. Ενα πολίτευμα, το Λακωνικό, που μπορεί να το σπουδάζει κανείς 30 χρόνια και να 'χει ακόμα 30 απορίες, για τον ακροδεξιό είναι λυμένο αίνιγμα: μέλας ζωμός και ξερό ψωμί! (Για τους άλλους εννοείται, καθ' ότι ημείς είμεθα uber alles).

Αν δηλαδή κανείς σφυρίξει στο αυτί ενός ακροδεξιού που βδελύσσεται το Ισλάμ και τις μπούργκες, όσον τους Εβραίους και τους Τούρκους, ότι στην αρχαία Αθήνα οι δέσποινες και οι κόρες (καλά αυτές δεν έβγαιναν ούτε καν απ' το σπίτι) κυκλοφορούσαν τις ελάχιστες φορές που έσκαγαν μύτη απ' τον γυναικωνίτη, κουκουλωμένες με κάτι πέπλα που μπροστά τους η μπούργκα είναι νεγκλιζέ, θα τους έφευγε το κλαπέτο (ήγουν το ιδανικό δωριστί). Ή θα νοσταλγούσαν οι μπαγάσηδες την εποχή που οι γυναίκες ήταν στη «θέση τους», -οι δούλοι πέθαιναν στο Λαύριο σαν τις μύγες, και οι Μακεδόνες ήταν για κάθε Αθηναίον πολίτη (εκ πατρός τε και μητρός γνήσιον - αριστοκράτη ή θύτη) βάρβαροι, βρωμοπόδαροι και χοντροκέφαλοι...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 5.ΙΙ.2010 stathis@enet.gr

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβός είν’ ο γιαλός...

Από τις ευρωεκλογές έως σήμερα, όλο ξεκινάω να γράψω κάποιες σκέψεις και όλο λέω «άσ’ το να πάει στο διάολο παλικάρι μου, δεν χρειάζεται και η δική σου αποψάρα δημόσια, έτσι κι αλλιώς ό,τι θες να πεις το λες στα όργανα του κόμματος». Ε, σήμερα δεν άντεξα, έσπασα. Και έτσι, ω! δυστυχείς αναγνώστες/στριες της «Α», θα υποστείτε μία «αποψάρα» ακόμα. Ζητώ την κατανόησή σας.

Του Αλέξανδρου Μπίστη*

«Σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση»

Πριν από δύο χρόνια, σε μια κίνηση πρωτοφανούς ανιδιοτέλειας (όπως φάνταζε τουλάχιστον τότε...), ο Αλ. Αλαβάνος, στο απόγειό του, αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματος ξαφνιάζοντας τους πάντες και ανοίγοντας τον δρόμο σε νεότερα στελέχη: ένα «τι 'ναι 'τούτοι;» κυριάρχησε στην ατμόσφαιρα και το ενδιαφέρον της κοινωνίας για κάτι φρέσκο στην πολιτική ζωή της χώρας ήταν παραπάνω από έκδηλο. Οι προσδοκίες (όλων μας) εκτοξεύθηκαν σε ιλιγγιώδη ύψη. Από τότε έως σήμερα έχουμε βαλθεί, με πρωταγωνιστή δυστυχώς και τον τέως πρόεδρο, να αποδείξουμε ότι είμαστε μία από τα ίδια, ότι σφαζόμαστε για τις καρέκλες, ότι οι προσωπικές φιλοδοξίες και ανταγωνισμοί υπερβαίνουν τη συλλογικότητα, ότι, τελικά, δεν μπορούμε να μοιράσουμε δυο γαϊδάρων άχυρα.

Από το Διαρκές Συνέδριο του 2009 και μετά (όταν εγκρίναμε με τεράστια πλειοψηφία το πρόγραμμα του κόμματός μας, ένα μοναδικό όπλο που το ξεχάσαμε σε σκονισμένα ντουλάπια), μοιάζουμε με φτερό στον άνεμο. Βαλθήκαμε να ξηλώσουμε ό,τι είχαμε καταφέρει έως τότε, πορευτήκαμε χωρίς πολιτικό σχέδιο και άρα χωρίς στρατηγική. Μετατρέψαμε την πιο δημοκρατική εσωκομματική διαδικασία (δημοψήφισμα για την κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου) σε πεδίο τασικού ανταγωνισμού, πρωτοκλασάτα στελέχη περιέφεραν τον πληγωμένο εγωισμό τους δεξιά κι αριστερά, κάποιοι μάλιστα εμφανίζονταν θετικοί στην προοπτική ακόμα και της ψήφου ανοχής στο (επερχόμενο τότε...) ΠΑΣΟΚ, ενώ ταυτόχρονα κατήγγελλαν την πιθανότητα εφαρμογής του καταστατικού ως... νεοσταλινισμό.

Ώσπου φτάσαμε στην ανώμαλη προσγείωση των ευρωεκλογών. Φανήκαμε εντελώς απροετοίμαστοι να διαχειριστούμε το μέτριο (σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαμε καλλιεργήσει στην κοινωνία και -κυρίως!- στους ίδιους μας τους εαυτούς) εκλογικό αποτέλεσμα, με τα οδυνηρά για όλους μας αλλά και (αυτο)εξευτελιστικά καμώματα του τέως, τις παλινωδίες των οργάνων, την αμηχανία του κόμματος συνολικά αλλά και την ατολμία σε επίπεδο ηγεσίας / προσώπων, και οδηγηθήκαμε στο καλοκαίρι της κρίσης με τα διάφορα κωμικοτραγικά (11 επικεφαλής, ο πρόεδρος του ΣΥΝ υποψήφιος με σταυρό κ.λπ.) που επακολούθησαν μέχρι τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.

«Είναι ωραία να πέφτεις, αν αντέχεις να πέφτεις, ίσως μάθεις να πετάς τελικά»

Στη συγκυρία αυτή, λοιπόν, ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κατάσταση στα χέρια του και ξελάσπωσε τον χώρο, με πείσμα και ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης, συνεπικουρούμενος από την, κατά κοινή ομολογία, πολύ καλή παρουσία του Αλ. Τσίπρα αλλά και από τις προγραμματικές θέσεις που επεξεργάστηκε η επιτροπή Δραγασάκη.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο 4,6%, το οποίο ήταν «νίκη» φυσικά, σε αντίθεση με το 4,7% των ευρωεκλογών, που ήταν «ταπείνωση» βέβαια, και το 5,04% του 2007, που, άλλωστε, ήταν «θρίαμβος»... (Εδώ που τα λέμε, είναι πιο λογικό να γκρινιάζουμε για το 4,6% ή για το 4,7% παρά να πανηγυρίζουμε για το... 3,2%.) Θα περίμενε λοιπόν κανείς, μετά από αυτή την τονωτική ένεση, πως θα αποφασίζαμε όντως να ασχοληθούμε με τα κακώς κείμενα τόσο του κόμματός μας όσο και της πολιτικής μας συμμαχίας.

Αλλά αντί γι' αυτό είδαμε πάλι μια προσπάθεια να ξεπεράσουμε «δημιουργικά» τα πασίδηλα προβλήματά μας με... εξωστρέφεια. Μόνο που για να υπάρξει εξωστρέφεια πρέπει να υπάρχει κόμμα να την κάνει πράξη. Πρέπει να υπάρχει οργανωμένη παρέμβαση σε επίπεδο κοινωνικών και εργασιακών χώρων. Πρέπει να υπάρχει στελεχικό δυναμικό που θα αναλάβει να οργανώσει τον κόσμο της εργασίας, να συντονίσει τη δράση των τοπικών κινημάτων, να διατυπώσει τα αιτήματα, να δημοσιοποιήσει τις θέσεις μας και να πείσει για την ορθότητά τους.

Όμως πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, όταν η απογοήτευση διαχέεται κάθετα και οριζόντια στον κομματικό οργανισμό, η ηγεσία απαξιώνεται και απονομιμοποιείται, η καχυποψία δίνει και παίρνει, η παραίτηση και η σιωπηρή αποστρατεία των πιο υγιών συντρόφων/-ισσών αφήνει το κόμμα στα «δόντια των μηχανισμών», τους οποίους όλοι καταριούνται και όλοι (με πράξεις ή παραλείψεις...) αναπαράγουν: «Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι».

Πώς να καλέσεις τον κόσμο «να ανατρέψει το σκηνικό» όταν είναι παραπάνω από προφανές ότι ούτε φαντάζεσαι ούτε πιστεύεις πως μπορείς να το κάνεις στο εσωτερικό σου; Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε εμείς το κόμμα μας, ποιος (και γιατί) να μπει μαζί μας στην περιπέτεια «για να αλλάξουμε τον κόσμο»;

«Όχι στων μανιφέστων τις κλεισούρες»

Τελικά έχουμε να απαντήσουμε κάτι πειστικό και να προσφέρουμε κάτι χρήσιμο για το σήμερα στους φίλους και τις φίλες που μας προσεγγίζουν λέγοντας «καλά όλα αυτά, αλλά εγώ τι έχω να κερδίσω αν σας στηρίξω; Σήμερα! Όχι σε 50 χρόνια...». Πέρα από τη «χαρά της συμμετοχής» και την απόρριψης της λογικής της ανάθεσης, και δεδομένης της αδυναμίας της αριστεράς (παγκοσμίως;) να προσφέρει χειροπιαστό όραμα, θα έπρεπε στοιχειωδώς να μπορούμε να υποσχεθούμε την αλληλεγγύη της συλλογικότητας, τη ζεστασιά της συντροφικότητας, την ισχύ της ενότητας. Με μια λέξη: ανθρωπιά, ιδίως σε περιόδους βαρβαρότητας σαν την τωρινή. Μπορούμε, όμως, αλήθεια;

Έχουμε κάνει σημαία μας την ενότητα, και καλώς! Γιατί ακίνδυνη και αφερέγγυα δεν είναι η ενωτική αριστερά, αλλά εκείνη που νομίζει ότι μπορεί να τα βάλει μόνη της με τον οδοστρωτήρα του νεοκαπιταλισμού. Προφανώς ναι στην ενότητα, λοιπόν, ναι στη συνεννόηση. Όμως δεν δικαιούμαστε στο όνομα μιας φαντασιακής ενότητας να κρύβουμε τα χρόνια προβλήματα του κόμματός μας κάτω απ' το χαλάκι. Γιατί πώς να συνεννοηθούμε αν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα;

Πώς να συνεννοηθούμε όταν έχουμε απωθήσει τις έννοιες της ανιδιοτέλειας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης, της εμπιστοσύνης, της κομματικότητας; Όταν χρησιμοποιούμε την προσφώνηση σύντροφοι/-ισσες απλώς για να μη λέμε φίλες και φίλοι; Όταν ακόμα και μέλη της ΚΠΕ φέρονται να έχουν κάνει χρήση του «δικαιώματος» μονιμοποίησης των μετακλητών υπαλλήλων της Βουλής (κόντρα στις αποφάσεις των οργάνων και τη δέσμευση του Προέδρου) και το «κόμμα» κάνει το... παπί; Όταν η κομματικότητα βαφτίζεται σταλινισμός και απαξιώνεται ως δήθεν δημοκρατικός συγκεντρωτισμός (φτου κακά!); Όταν η δημόσια αποδόμηση της πολιτικής του κόμματος από (σχεδόν τα ίδια πάντα...) πρωτοκλασάτα στελέχη βαφτίζεται δικαίωμα έκφρασης διαφορετικής γνώμης;

Επιπλέον, από τον κομματικό μηχανισμό απουσιάζει παντελώς η επιχειρησιακή αντίληψη (οργανόγραμμα, ρόλοι, αρμοδιότητες, χρονοδιαγράμματα, έλεγχος, απολογισμός), με προφανή συνέπεια την αναποτελεσματικότητα. Έχουμε γεμίσει όργανα και επιτροπές χωρίς αποφασιστικό ρόλο, για να χωρέσουμε όλοι και να μη μένει κανείς παραπονεμένος. Γι’ αυτό άλλωστε τα έχουμε απαξιώσει και δεν νιώθουμε δεσμευμένοι από τις αποφάσεις τους. Όμως, η απαξίωση των οργάνων και ο ανορθολογικός τρόπος λειτουργίας του κόμματος ωθεί στον παραγοντισμό.

Κάναμε πριν από δυο χρόνια ένα τολμηρό βήμα προς την ανανέωση του στελεχικού δυναμικού του κόμματος, με αρχή τον πρόεδρο, αλλά και πολλά μέλη της ΚΠΕ. Η ανανέωση, βέβαια, δεν σημαίνει απλώς νέους σε ηλικία συντρόφους-ισσες. Σημαίνει κυρίως καινούρια πρόσωπα, που δεν κουβαλάνε στην πλάτη τους τις παθογένειες και τους ανταγωνισμούς παλαιότερων σχημάτων της αριστεράς. Προφανώς κάτι τέτοιο ενέχει κινδύνους, με πρώτον αυτόν της απειρίας. Μ' αυτήν ως πρόσχημα, φαίνεται ξαφνικά να τραβήξαμε χειρόφρενο. Γιατί όμως δεν μπορούν οι εμπειρότεροι σ/φοι να στηρίξουν ουσιαστικά τους νεότερους;

Γιατί όποιος ανεβαίνει τα σκαλοπάτια της κομματικής ιεραρχίας ξεφεύγει από τα εγκόσμια και μπαίνει σε τροχιά; Γιατί δεν μπορεί ποτέ ένας πρώην πρόεδρος να είναι μέλος της επόμενης Π.Γ. ή ακόμα και της ΚΠΕ; Πόσοι πρώην βουλευτές παρέμειναν πραγματικά ενεργοί μετά τη μη επανεκλογή τους (η οποία φυσικά απλώς «πρόκυψε», αντί να έρθει ως εφαρμογή των καταστατικών ρυθμίσεών μας); Πού είναι γραμμένο ότι πρέπει να είμαστε ισοβίως πρώτο τραπέζι πίστα και ότι δεν μπορούμε να συμβάλουμε ακόμα και από τα καμαρίνια; Γιατί ξαφνικά όλοι ομνύουν στο παράδειγμα Δραγασάκη; Γιατί η ανανέωση αντιμετωπίζεται ανταγωνιστικά (αν όχι εχθρικά) από όσους τάχα τους προσπέρασε η επετηρίδα;

Τόση εξουσία έχουμε πια να μοιράσουμε; Δεν έχουμε καμία συναίσθηση των πραγματικών κοινωνικών συσχετισμών και συνθηκών; Και όμως, λες και κάποιος μας υποσχέθηκε γραμμική άνοδο και μόνο νίκες, κάνουμε ό,τι μπορούμε για να δικαιώσουμε όσους πενθούν για τον χαμό της «καλής» ανανεωτικής αριστεράς, που απορροφούσε τους κραδασμούς ανώδυνα για το σύστημα.

«Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα»

Το κόμμα είναι μια μικροκοινωνία. Ο τρόπος που είναι δομημένο και που λειτουργεί είναι αυτός που θα αναπαραγάγουμε μόλις πάρουμε το 100% της ελληνικής κοινωνίας. Μας αρέσει ο τρόπος που λειτουργούμε; Έτσι είναι η κοινωνία που οραματιζόμαστε; Πού είναι το όραμα και η ελπίδα για ένα άλλο μοντέλο ζωής; Είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι δεν έχουμε κάνει κανένα λάθος ως ηγεσία αυτά τα δύο χρόνια; Είναι δυνατόν να είναι μόνο στραβός ο γιαλός; Αισθανόμαστε τόσο επαρκείς, ώστε, παρά τις τεράστιες αλλαγές που έχουν μεσολαβήσει από το προηγούμενο συνέδριο (τόσο στο αριστεροχώρι όσο και στη χώρα, αλλά και την παγκόσμια οικονομία), δεν νιώθουμε την ανάγκη να αναζητήσουμε από τα μέλη μας, έστω, την επανανομιμοποίησή μας στις θέσεις μας; Ή, ακόμη καλύτερα, δεν νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε ένα πανηγυρικό επανιδρυτικό συνέδριο, με τα χαρακτηριστικά που περιέγραψε και ο σ. Κορωνάκης (Αυγή, 11.1.2010), με μακρές και ανοιχτές προσυνεδριακές διαδικασίες, με εισροή νέου κόσμου, με επαρκή χρόνο τοποθετήσεων στους συνέδρους (αντί για το μοντέλο 2 μέρες χαιρετισμοί και ψηφοφορίες και 1 μέρα τοποθετήσεις);

Εδώ και μήνες η ηγεσία του κόμματός βρίσκεται εν μέσω δύο πυρών: αφενός των περισσότερων εκ των συμμάχων μας στον ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρούν ότι δεν χειριζόμαστε σωστά το θέμα της Ανανεωτικής Πτέρυγας, και αφετέρου ορισμένων (σχεδόν των ίδιων πάντα...) στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας, που θεωρούν ότι δεν χειριζόμαστε σωστά το θέμα των συμμαχιών.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, και οι μεν και οι δε θεωρούν ότι χειριζόμαστε τα πράγματα με λάθος τρόπο. Δικαίως; Αδίκως; Μήπως πρέπει να πάμε στη βάση να ακούσουμε τι έχει να μας πει; Γιατί ανεχόμαστε και υφιστάμεθα αυτές τις μάχες χαρακωμάτων που τρώνε τις σάρκες της αριστεράς; Τι έχουμε να φοβηθούμε από τα μέλη μας; Εκτός αν νιώθουμε ότι «εμείς ξέρουμε καλύτερα». Αλλά αυτό δεν είναι άλλο από την αριστοκρατική αντίληψη περί πολιτικής, που λέει κι ο σ. Πάντος.

«Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό»

Η σημερινή πολιτική συγκυρία είναι μοναδική ευκαιρία για να ξαναφέρουμε την αριστερά στο προσκήνιο. Είναι η ώρα να ανασυγκροτηθούμε, ώστε να είναι εφικτή και πάλι η εξωστρέφεια. Οφείλουμε να ταυτίσουμε ξανά την αριστερά με έμπνευση, με αξίες και ιδανικά: αλληλεγγύη, ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη, ελευθερία. Είναι η ώρα να ορίσουμε ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο αρχών και κανόνων, το οποίο θα είναι σεβαστό από όλους, χωρίς πολεμικό κλίμα και καχυποψία. Διαφορετικά δεν θα υπάρχει ούτε κόμμα ούτε συμμαχίες. Πρέπει να ξανακοιτάξουμε γύρω μας και να θυμηθούμε γιατί βρεθήκαμε όλοι μαζί σ' αυτό το μεγάλο ταξίδι της αριστεράς. Όσοι το κάνουν και δεν βρουν τους λόγους, τότε μάλλον είναι όντως σε λάθος χώρο. Όσοι τους βρουν, και ειδικά εν καιρώ οικονομικής, πολιτικής και «αριστερής» κρίσης, ξέρουν τι πρέπει να κάνουν: γιατί στην πραγματικότητα και στραβός είν' ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε.

* Ο Αλέξανδρος Μπίστης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Το κείμενο του σ. Αλέξανδρου Μπίστη δημοσιεύθηκε στην "Αυγή" το Σάββατο 30/1 και το αναδημοσιεύω γιατί θεωρώ ότι παρουσιάζει ενδιαφέρων, ενόψει και του διαλόγου για το έκτακτο συνέδριο του ΣΥΝ, αφενός γιατί προέρχεται από έναν σύντροφο της νέας γενιάς στελεχών, αφετέρου γιατί "ακουμπάει" θέματα για τα οποία πολλοί μέσα στο κόμμα σφυρίζουν... αδιάφορα!!!

Ο πίνακας είναι του Miro

Απέχθεια

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Τελευταία με κατακλύζει σε ασφυκτικό βαθμό μία ατελείωτη απέχθεια:

· Για αυτά που βλέπω στην πολιτική μας ζωή

· Για αυτά που ακούω στο ραδιόφωνο

· Για αυτά που αναγκάζομαι να αντικρίσω στην καθημερινότητα μου.

· Για την διάχυτη έπαρση και εμπάθεια των βουλευτών μας

· Για την διαφθορά που συναντιέται σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής και οικονομικής μας ζωής. Ο λαός δεν πιστεύει στην διαφάνεια που διατυμπανίζεται στα έδρανα της Βουλής. Ποιο άπλετο φως θα ρίξουνε στις βρώμικες συναλλαγές των τόσων βουλευτών προκειμένου για να εκλεγούν; Ποιά συναίνεση ζητάει το ΠΑΣΟΚ από τα υπόλοιπα κόμματα όταν έχει λερωμένη την φωλιά του με το σκάνδαλο του Χ.Α.Α. ;Τα λεφτά που ο κύριος Τσουκάτος αναγνώρισε δημόσια ότι τα έβαλε στα ταμεία σας που πήγανε; Τα φτωχά παιδιά που φορούσαν κάποτε ζιβάγκο τώρα δεν χωράνε στις πανάκριβες αμαξάρες και βίλλες τους.

· Για αυτά που πράττει η Πράσινη Ανάπτυξη ,για το πρόγραμμα σταθερότητας και κυρίως για της κραυγές ΄΄αγανάκτησης΄΄ της για την δημοσιονομική κρίση ..Δεν είναι δυνατόν να δεχτώ την κοροϊδία και την υποτίμηση της νοημοσύνης μου. Πότε άλλοτε δεν έζησε η Ελλάδα μας τέτοιες στιγμές ντροπής και αμφισβήτησης της αξιοπιστίας μας σαν χώρα. Η Ιρλανδία χρεοκόπησε ,εμείς που θα πάμε; Πώς ισχυρίζεται το ΠΑΣΟΚ ότι θέλει να σώσει την χώρα μας όταν το μόνο που κάνει είναι να χαϊδέψει τους λίγους και να εξοντώνει τους πολλούς; Όταν με μαθηματική ακρίβεια η μόνοι που καλούνται να πληρώσουνε τα μάρμαρα είναι οι εργαζόμενοι.

· Για την υποκρισία που χαρακτηρίζει τους πολιτικούς μας πράσινοι και μπλε. Η εναλλαγή τους στην κυβέρνηση αυτής της χώρας μας έφερε στο σημερινό χάλι. Το δάνειο που θα πάρουμε με επιτόκιο στυγνού τοκογλύφου θα το φορτώσουν στις πλάτες μας και όχι στις δικές τους. Οι εξεταστικές επιτροπές δεν θα τιμωρήσουν κανέναν επειδή ισχύ ο νόμος περί ευθηνής υπουργών. Η "γενναία" αύξηση του χρόνου παραγραφής των αδικημάτων των υπουργών, προκειμένου να μη θίγεται το κοινό περί δικαίου αίσθημα και στην ειδική δωσιδικία για τους υπουργούς είναι η έμπρακτη απόδειξη αυτής της κατάστασης. Οι βουλευτές μας «φάγανε» τόσα επειδή προστατεύονται από το βουλευτικό άσυλο .

Εκτακτο συνέδριο ΣΥΝασπισμού. Η συζήτηση άρχισε...

ΒΑΣΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝασπισμού - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ απο το ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ στη 10η συνδιάσκεψη της οργάνωσης Θεσσαλονίκης

Η μεταφορά σχεδόν όλης της πολιτικής δραστηριότητας του κόμματος στο ΣΥΡΙΖΑ επιδείνωσε τα προβλήματα μας .

Πολιτικά, διότι θόλωσε η φυσιογνωμία του ΣΥΝ, προωθήθηκε μια επιχείρηση μετάλλαξης του και η λεγόμενη αριστερή στροφή μετατράπηκε σε υποχώρηση σε αριστερίστικες ιδέες και πρακτικές. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ, σταδιακά εξέπεμψε ένα πολιτικό στίγμα «στενότερο» πολιτικά, προγραμματικά από τον ίδιο το ΣΥΝ και η ενότητα της Αριστεράς αυτής της μορφής συρρίκνωσε αντί να διευρύνει τις δυνατότητες επίδρασης μας. Οργανωτικά, διότι η μεταφορά του κέντρου λήψης των αποφάσεων στις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ, επικάλυπτε τις ήδη αδύναμες λειτουργίες του κόμματος και αντικειμενικά το περιόριζε σε ρόλο εκτελεστή ειλημμένων αποφάσεων.Στο μοντέλο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκαν πολλά από τα αρνητικά φαινόμενα των παραδοσιακών οργανώσεων της αριστεράς (καθοδηγητισμός, πολεμική στις διαφορετικές απόψεις, καθιέρωση νέου τύπου μονολιθικότητας κ.λ.π)Όλα αυτά έγιναν με τη σύμπραξη τμήματος της πλειοψηφίας με τις άλλες συνιστώσες. Η πλειοψηφία της οργάνωσης Θεσσαλονίκης ακολούθησε αυτή τη γενική πανελλαδική στάση και επαύξησε με ιδιαίτερη θέρμη σε αυτή την κατεύθυνση. Μια σύγκριση της συχνότητας συνεδριάσεων του Συντονιστικού του ΣΥΡΙΖΑ με τα αντίστοιχα όργανα του ΣΥΝ είναι ενδεικτική. Υπήρξε ένας ιδιότυπος συναγωνισμός μέσα στην πλειοψηφία για το ποιο στέλεχος θα είναι πιο φιλικό απέναντι στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξαρτήτως των αιτιών που οδήγησαν σε αυτή τη στάση (ιδεολογική προτίμηση, τυφλή πολιτική πίστη στο εγχείρημα, αίσθημα πολιτικής ασφάλειας, αύξηση της προσωπικής επιρροής κ.λ.π ) το βέβαιο είναι ότι αυτή τη στάση δεν βοηθά ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΣΥΝ. Η διαλυτική εικόνα του καλοκαιριού, η πολεμική που ασκήθηκε κατά του ΣΥΝ συνολικά και όχι μόνο κατά της Ανανεωτικής Πτέρυγας από συνιστώσες, η υπονόμευση του Προέδρου του ΣΥΝ με την γελοία απόφαση περί 11 αρχηγών, είναι γεγονότα που πρέπει να κατανοηθεί ότι δείχνουν τα αδιέξοδα. Η 3η Π.Σ του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε τη σοβαρή κρίση. Η κατάσταση επιδεινώνεται με τις πρωτοβουλίες του τέως προέδρου του ΣΥΝ Α.Αλαβάνου. Θεωρούμε ότι η διολίσθηση αυτή πρέπει να σταματήσει σε πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο και να επανακαθοριστεί η σχέση μας με το ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξάρτητα από τις ενστάσεις που έχουμε διατυπώσει από την αρχή για τον τρόπο διαμόρφωσης και άσκησης των πολιτικών του και οι οποίες έχουν επιβεβαιωθεί, θεωρούμε ότι αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα. Θα πείσει όμως ότι μπορεί να υπάρξει ως θετικό εγχείρημα μόνο εάν συνεχίσει την παρουσία και τη δράση του με δεδομένη, αναμφισβήτητη και σεβαστή την εσωτερική του διαφορετικότητα.

Για την πολιτική και οργανωτική ανάταξη του ΣΥΝ

Τα προβλήματα και της Οργάνωσης Θεσσαλονίκης δεν τα λύνει η λεγόμενη αριστερή στροφή. Ούτε η διάχυση στο ΣΥΡΙΖΑ και η διαδικασία μετατροπής του σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό δια της διολίσθησης. Η ανασύνθεση της Αριστεράς που ρευστοποιεί τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ μας βρίσκει κατηγορηματικά αντίθετους.

Θεωρούμε αναγκαία μια νέα πορεία με τη συμβολή όλων των δυνάμεων του κόμματος που πιστεύουν ότι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι μια αδιαπραγμάτευτη επιλογή μακράς πνοής όπως καταγράφεται στην απόφαση του ιδρυτικού του συνεδρίου.

Βασικά στοιχεία αυτής της νέας πορείας πρέπει κατά τη γνώμη μας να είναι:

• Ανανέωση του οράματος μας για το σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, μέσω της όσμωσης με σύγχρονες θεωρητικές συμβολές της οικολογικής προτεραιότητας, του δημοκρατικού προτάγματος, του φεμινισμού, της αλληλεγγύης γενεών, των δικαιωμάτων, του νέου διεθνισμού, της ηθικής διαχείρισης των τεχνολογικών δυνατοτήτων και της οικουμενικής αλληλεξάρτησης κ.λ.π. Δεν πρέπει επιχειρηθεί η μετατροπή του ΣΥΝ σε κόμμα ιδεολογικής ενότητας που διακατέχεται από ένα κλειστό σύστημα ιδεών, αλλά πρέπει να γίνουμε εργαστήρι ανασυγκρότησης των θεωρητικών ιδεών και ένας συλλογικός διανοούμενος με ανοικτές ιδέες για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

• Η πολιτική επιβεβαίωση και εμβάθυνση του χαρακτήρα του ΣΥΝ ως κόμματος της δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής αριστεράς που προωθεί δομικούς μετασχηματισμούς και μεταμορφώσεις, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και οικουμενική οπτική. Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υπάρξει επανακαθορισμός των πολιτικών σχέσεων με το ΣΥΡΙΖΑ για τον οποίο πιστεύουμε ότι πρέπει να παραμείνει μια πολιτική συμμαχία αυτόνομων κομμάτων και κινήσεων και να γίνει προσπάθεια διεύρυνσής του με τον χώρο των αριστερών σοσιαλιστών και των Οικολόγων – Πράσινων.

• Ο οργανωτικός μετασχηματισμός του ΣΥΝ : Προώθηση ρυθμίσεων για την κατοχύρωση της συμμετοχής των μελών και δημιουργία κλίματος που θα βοηθάει στην όσμωση των διαφορετικών απόψεων με τη διατήρηση του πολυτασικού χαρακτήρα του ΣΥΝ. Προώθηση αμεσότερων σχέσεων με τους πολίτες που διάκεινται φιλικά, μέσω δικτύων αριστερών πολιτών που θα έχουν αμεσοδημοκρατικές λειτουργίες.

• Νέα σχέση του κόμματος με τα κινήματα, με σεβασμό στην αυτονομία τους, επαναλειτουργία του ευρωπαϊκού κοινωνικού φόρουμ, συμμετοχή σε συνδικάτα, ανεξάρτητες αυτοδιοικητικές κινήσεις και κινήσεις πόλης.

***Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το κείμενο συμβολής της Ανανεωτικής Πτέρυγας ενόψει της Συνδιάσκεψης της οργάνωσης Θεσσαλονίκης. Στο απόσπασμα που επιλέχθηκε εκτιμάται η κατάσταση της σχέσης ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και προτείνονται βασικοί άξονες για την πολιτική και οργανωτική ανάταξη του ΣΥΝ. Η επιλογή και παρουσίαση έγινε από τον Σάκη Παπαθανασίου .