Thursday, August 28, 2014

Ο Λεωνίδας Κύρκος συνομιλεί με τον Μάνο Χατζηδάκι

Πέρασαν τρια χρόνια από τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου, του ανθρώπου που σημάδεψε όσο κανείς άλλος τη πορεία της Ανανεωτικής Αριστεράς στη Ελλάδα. Η "Κόκκινη Πιπεριά" γυρίζει πίσω τον Μάιο του 1985 όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του περιοδικού Τέταρτο που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις. Μέσα στην ύλη εκείνου του πρώτου τεύχους υπήρχε η συνομιλία μεταξύ του Λεωνίδα Κύρκου και του Μάνου Χατζιδάκι, που έδειχνε για άλλη μια φορά την ποιοτική διαφορά του ΚΚΕ Εσωτερικού & της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μάλιστα ολόκληρη η πολιτική συζήτηση των δύο ανδρών αναδημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Μάνου Χατζηδάκι "Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι" (εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, 1988). Στη μνήμη του Λεωνίδα Κύρκου... 

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ: Λοιπόν, εμείς λέμε ότι η δημοκρατία με τη σύγχρονη της έννοια - διότι η άλλη μας πάει στον 19ο αι. και στις αρχές του 20ου - σημαίνει μια ευρύτερη συναίνεση: των προοδευτικών κομμάτων, αλλά και των κοινωνικών οργανώσεων. Να ακούω τον Μάνο Χατζιδάκι. Διότι ο Μάνος Χατζιδάκις μπορεί θεωρητικά να ψηφίζει - δεν μ' ενδιαφέρει τι ψηφίζει ο Μάνος Χατζιδάκις - αλλά τη γνώμη του εγώ την έχω ανάγκη! Κι όχι μόνο για τα καλλιτεχνικά θέματα. Γιατί είναι ένας ώριμος άνθρωπος, ένας Έλληνας που έχει διανύσει μια ιστορία σε τούτο τον τόπο, που έχει συγκεντρώσει πελώρια πείρα, αντιφατική, αντιθετική, μού χρειάζεται η γνώμη του. Μου χρειάζεται λοιπόν μία δημοκρατία που θα λαμβάνει υπ' όψιν - όχι για να την υιοθετεί αναγκαστικά - και τη γνώμη του. Τα είπαμε έγκαιρα όλα αυτά. Κανείς δεν μας άκουσε.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Να σε ρωτήσω τώρα κάτι που ανάγεται στο παρελθόν. Δεδομένου ότι η κομμουνιστική παράταξη, εκτός από τους πόθους μιας πρώτης μεταπολεμικής γενιάς οραματιστών, σύρει μια σειρά από σφάλματα, γιατί δεν εγκαταλείπετε τον όρο "κομμουνιστικό κόμμα" στο εν πολλαίς αμαρτίαις ΚΚΕ και συνεχίζετε τη συμμετοχή σας στο βιασμό της κομμουνιστικής ιδεολογίας και στο μετασχηματισμό της σ' ένα σύστημα διοίκησης;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ: Είμαι κομμουνιστής 43 χρόνια. Και το κομμουνιστικό κίνημα έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία από μένα. Δεν πολέμησε μόνο για οράματα. Νά 'μαστε αντικειμενικοί: Το Κομμουνιστικό Κόμμα έφερε στην Ελλάδα στοιχεία που χωρίς αυτό δε θα υπήρχαν...Η ιστορία του είναι γεμάτη από μεγάλους αγώνες και από μεγάλα σφάλματα...Μας κατηγορούν καμιά φορά ότι είμαστε μπροστά από την εποχή μας. Αλλ' αυτό είναι η δόξα των πρωτοπόρων κάθε φορά. Και συ άνοιξες δρόμους σε τούτο τον τόπο. Αλίμονο εάν έχανες την τόλμη σου επειδή κάποιοι θα σου έλεγαν "Ξέρεις, Μάνο, δεν σε παρακολουθεί αυτός ο κόσμος". Έλεγες "Θά'ρθει η ώρα που θα με νιώσουν". Λέμε κι εμείς το ίδιο, πατώντας στέρεα στο έδαφος της πραγματικότητας. Από κει κι ύστερα, υπάρχει ένα πρόβλημα. Γιατί εμμένουμε στο "ΚΚΕ Εσωτερικού", το οποίο ήδη δημιουργεί την εντύπωση πως είναι μέρος ενός όλου. Ξέρεις πολύ καλά ότι έγιναν προτάσεις στο Συνέδριο μας ν' αλλάξουμε το όνομα. Τα Συνέδρια απέρριψαν αυτές τις προτάσεις. Αλλά μένει πάντοτε ανοιχτό ένα πρόβλημα.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ:...Όπου κοιτάξουμε βλέπουμε τους νεότερους οπαδούς με πόση "συρταρωμένη" ευαισθησία, σκέψη και σχεδιασμό πορεύονται. Θαύμασα την ευαισθησία της νεολαίας σας και μ' όλο που δεν είχα τοποθετηθεί πολιτικά κοντά σας, το δήλωσα και δημοσίως: "Να μία νεολαία που σέβεσαι τον εαυτό σου απευθυνόμενος σ' αυτήν". Αλλά έχετε δει τις υπόλοιπες νεολαίες, με τις οποίες αναγκαστικά η δική σας θα δώσει μάχη; Είναι μεγάλο πανηγύρι. Έχουν όλη τη θρασύτητα του νεοφώτιστου και του υπανάπτυκτου. Παρ' όλο που δεν είμαι αυτή τη στιγμή αντιδεξιός - από μια αστική θέση δίνω τις μάχες μου - δε μπορώ να μην επισημάνω τη χρεωκοπία της αστικής νεολαίας...Εκείνο που λείπει είναι ότι αποκαλεί ο Ελύτης "ποιητική νοημοσύνη". Στην περίπτωση μας, θά 'λεγα αντίστοιχα "πολιτική νοημοσύνη" με την ευρύτερη έννοια. Τέτοια νοημοσύνη δεν έχει ποτέ καλλιεργηθεί μέχρι τώρα...

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ: Λοιπόν, Μάνο μου, εμείς είμαστε από τη στόφα του επαναστάτη. Εσύ επαναστάτης στην τέχνη, εμείς κοινωνικοί επαναστάτες. Η πρώτη μας ρίζα είναι η εμπιστοσύνη σ' αυτό το λαό. Το ΠΑΣΟΚ έχει μια πελώρια ευθύνη: είπε πολύ σωστά πράγματα - έπραξε ανάποδα και κυρίως δεν έδωσε τη δυνατότητα σ' αυτόν το λαό να μετέχει στη δημιουργία, δεν το ήθελε. Η Αντίσταση ήταν φοβερό σχολείο, αν θυμάσαι...Μίλησες πριν για την πτώση του επιπέδου της νεολαίας. Σε ποια νεολαία αναφέρεσαι; Δες τις κομματικές νεολαίες και τη βαθμιαία τους συρρίκνωση. Αλλά δες και τον πελώριο χώρο της νεολαίας, η οποία δεν είναι κομματικά δεσμευμένη. Αντιδρά με το δικό της τρόπο προσπαθώντας ν' ανοίξει το δρόμο της προς τα εμπρός...


ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ:...Καιρός, λοιπόν, για την τελευταία μου βαθύτατα πολιτική ερώτηση: Σε ακούσαμε να σφυρίζεις μέρος από την Ενάτη στη συγκέντρωση της Ομόνοιας. Μπορείς να μου πεις ποια είναι η σχέση των μελών του ΚΚΕ Εσωτερικού με την Ενάτη και γενικώς με τη μουσική του Beethoven; Γιατί π.χ. στο ΚΚΕ Εσωτερικού ταιριάζει ο Beethoven κι όχι ο ερωτικός Mozart;

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ: Είναι και λίγο προσωπικό το θέμα. Πάντως, να σου πω, έχεις δίκιο. Μας αρέσει και από ιδιοσυγκρασία αυτό το ηφαίστειο, αυτή η επαναστατική ρώμη που υπάρχει στη μουσική του Beethoven. Η οποία έχει όμως κι όλα τ' άλλα στοιχεία.

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Μία έξαρση που με πολλή ευκολία θα την ονόμαζα επική, όπως και πολύ εύκολα θά 'λεγα τον Mozart ερωτικό. Αλλά ήθελα να σας αποδώσω ένα επιπλέον στοιχείο ευγενείας, να σας αποδώσω ερωτικό αίτημα και στη μουσική - δε θα τολμούσα να το πω αυτό σε καμιά άλλη κομματική νεολαία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ: Μάνο μου, σ' ευχαριστώ και γι' αυτό και για όλη τη συζήτηση μας. Που αποδεικνύει πως η καλλιτεχνική ευαισθησία τροφοδοτεί και τη δημοσιογραφική. Σου εύχομαι λοιπόν καλή σταδιοδρομία στον καινούργιο χώρο που μπαίνεις.

Thursday, August 14, 2014

Καλοκαιρινές επιλογές...

Ετοιμάζω σακίδιο για Αγκίστρι και ρίχνω μέσα 2-3 καλά (πολύ καλά....) βιβλία...


Sunday, August 10, 2014

Περηφάνια και προκατάληψη

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου

Παρασκευή βράδυ, πρώτες ημέρες του Αυγούστου, με ένα αναπάντεχο μπουρίνι να αναστατώνει την καλοκαιρινή ρουτίνα της μικρής λουτρόπολης. Ξαφνικά, η σύντομη ανέμελη απόδραση στο τέλος της εβδομάδας αποκτά χαρακτηριστικά λιλιπούτειου θρίλερ: τα νερά της θάλασσας ξεβράζονται με μανία στον δημόσιο παραλιακό δρόμο, πανικόβλητοι παραθεριστές τρέχουν να προφυλαχθούν, ανήσυχοι οδηγοί προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη πίσω από δαιμονισμένους υαλοκαθαριστήρες.

Αλλά μικρή σημασία έχουν όλα αυτά όταν είσαι σε διακοπές και σε περιμένουν φίλοι και επιστρατεύονται ομπρέλες και ξεχασμένες νιτσεράδες, και η καθησυχαστική οσμή από το σπιτικό φαγητό που μαγειρεύεται.

Σε λίγο το περαστικό μπουρίνι θα είναι μακριά και στο τραπέζι η «τρομερή»καταιγίδα δεν θα είναι πια το πρώτο θέμα συζήτησης. Γρήγορα ο ανέμελος τόνος θα έχει εξατμιστεί: «Κάποιο νέο από τη Γάζα;».

Ξέχασα να σας πω ότι η πλειονότητα των συνδαιτυμόνων μου είναι Ελληνες Εβραίοι.

Η τελευταία μου επαφή με το θέμα ήταν το ίδιο πρωί μέσα από τον ραγισμένο καθρέφτη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης: οργή για τους βομβαρδισμούς των Ισραηλινών και αποτρόπαιες εικόνες νεκρών αμάχων. Τώρα οι φίλοι μου, ομόθρησκοι της εμπόλεμης πλευράς που κατηγορείται για ασύμμετρη χρήση βίας, κουβεντιάζουν το νέο κεφάλαιο μίσους στη Μέση Ανατολή και στον τόνο της φωνής τους διακρίνω το υλικό μιας ανεπαίσθητης θλίψης που δεν εκφράζεται.

Φυσικά, η γενική στάση είναι πιο φιλική για το Ισραήλ. Οταν όμως σκέφτομαι πόσο άνιση είναι η παρουσίαση του μεσανατολικού ζητήματος στην Ελλάδα, καταλαβαίνω πως έχει αναπτυχθεί μέσα τους ένας εσωτερικός μηχανισμός «άμυνας». Αντιλαμβάνονται πλήρως την ήττα του Ισραήλ σε επίπεδο εντυπώσεων και όταν τους ρωτάω πώς ένα ανεπτυγμένο κράτος σαν το Ισραήλ δεν ενδιαφέρεται για τη διεθνή του εικόνα, παίρνω μια απάντηση που δεν είχα σκεφτεί καθόλου: «Είναι τόσο πεπεισμένοι για το δίκαιο της πολιτικής τους, που δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου οι εντυπώσεις».

Ο πιο νέος της παρέας, λίγο μετά τα 30, μοιράζεται ένα παράπονο: «Στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλη η άγνοια γι’ αυτά τα θέματα, που πολύς κόσμος δεν μπορεί να διαχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν Εβραίο και σε έναν Ισραηλινό». Η φίλη του θα μου πει αργότερα ότι απέφευγε να μιλάει για το θρήσκευμά της όταν σπούδαζε στο εξωτερικό, και η μοίρα το έφερε να συγκατοικεί με δύο συμφοιτήτριές της από μουσουλμανικές χώρες. Λίγο μετά κάνει χιούμορ με τις κάπως χοντροκομμένες αντιδράσεις φίλων και γνωστών της όταν μαθαίνουν πως είναι Εβραία. Μια φίλη της, σε επίδειξη ακραίας αμηχανίας, της είπε πως δεν περίμενε ένας τόσο ωραίος και ευχάριστος άνθρωπος να είναι Εβραία. Το έλεγε σαν κοπλιμέντο.

Στιγμιαία αισθάνομαι άσχημα. Σκέφτομαι αυτά τα δύο νέα παιδιά: τις προσβολές και την αγένεια, το δυσάρεστο καθήκον να «πρέπει» να απολογηθούν σε ανθρώπους που δεν τους γνωρίζουν και, φυσικά, δεν τους σέβονται.

Πολλές φορές έχουμε την αυταπάτη ότι μεγαλώνουμε σε μια κοινωνία ανοχής και σεβασμού. Αρκεί η σπίθα του πολέμου (ή ένα status update στο Facebook) για να μας θυμίσει πόσο δρόμο έχουμε μπροστά μας.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Thursday, August 7, 2014

Για την τροπολογία στον ιδρυτικό νόμο της ΝΕΡΙΤ

Του Σταύρου Τσακυράκη

Η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε τροπολογία την Τρίτη 5 Αυγούστου που αλλάζει τον ιδρυτικό νόμο της ΝΕΡΙΤ. Δηλαδή, καταργεί τις διατάξεις του νόμου 4173/2013 που η ίδια ψήφισε πριν καν τύχει εφαρμογής. Ο νόμος για τη ΝΕΡΙΤ, μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, τον Ιούνιο του 2013, είχε ως σκοπό την δημιουργία Δημόσιου οργανισμού Ραδιοτηλεόρασης με ρήτρες θεσμικής κατοχύρωσης της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Τηλεόρασης.

Η κυβέρνηση, την προηγούμενη Τρίτη, με την επίμαχη τροπολογία κατήργησε ιδίως τις διατάξεις που αφορούν, τον τρόπο επιλογής του Εποπτικού Συμβουλίου, του Διευθύνοντα Συμβούλου και του Διοικητικού Συμβουλίου. Ουσιαστικά, τον πρώτο λόγο θα έχει πλέον ο αρμόδιος υπουργός, με εισήγηση του οποίου θα αποφασίζει η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής με απλή πλειοψηφία.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση φρόντισε να επαναφέρει τον κυβερνητικό έλεγχο στην Δημόσια Τηλεόραση, που ένα χρόνο πριν, η ίδια κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σπατάλης, αδιαφάνειας και κομματισμού στο όνομα της δημοκρατικής μεταρρύθμισης.

Ακολουθώντας την πάγια τακτικής της η κυβέρνηση, που δεν μας ξενίζει πλέον, κατέθεσε την επίμαχη τροπολογία στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας «Κύρωση της σύμβασης δωρεάς μεταξύ της1ης Υγειονομικής Περιφέρειας Αττικής, του Γενικού Ογκολογικού Νοσοκομείου Κηφισιάς οι “Άγιοι Ανάργυροι” και του ΝΠΙΔ με την επωνυμία “Σύλλογος Φίλων του Γενικού Ογκολογικού Νοσοκομείου Κηφισιάς οι “Άγιοι Ανάργυροι”».

Με αφορμή την ψήφιση της συγκεκριμένης τροπολογίας, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το “Ποτάμι”, κ. Τσακυράκης, δήλωσε:

“Υποτίθεται ότι η ΕΡΤ έκλεισε για να εξασφαλισθεί η θεσμική ανεξαρτησία της Δημόσιας Τηλεόρασης. Ο νόμος προέβλεπε το Εποπτικό Συμβούλιο να διορίζεται από ένα αντιπροσωπευτικό σώμα και όχι από τη κυβερνητική πλειοψηφία. Πριν καν εφαρμοστεί άλλαξε και με τη νέα διάταξη που ψηφίστηκε αυτό διορίζεται ουσιαστικά από τη κυβερνητική πλειοψηφία. Η αλλαγή αυτή αφενός αποτελεί εγκατάλειψη των προθέσεων για ανεξαρτησία της Δημόσιας Τηλεόρασης αφετέρου αποδεικνύει ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ κάθε άλλο παρά για μια μεταρρύθμιση έγινε”.

Monday, August 4, 2014

Morrissey - World Peace Is None of Your Business



Του Γιώργου Χριστόπουλου (από το www.soundgaze.gr )

Με τον δέκατο δίσκο της solo καριέρας του ο Morrissey μου βάζει δύσκολα, επειδή θα πρέπει να συγκρατηθεί ο ενθουσιασμός του «οπαδού» γράφοντος που βρίσκεται μπροστά στην πιο ενδιαφέρουσα συλλογή τραγουδιών που έχει κυκλοφορήσει. Το World Peace is None of Your Business δεν περιέχει ούτε Suedehead, ούτε Everyday Is Like Sunday, ούτε First of The Gang και η έλλειψη ενός single-κράχτη ίσως να είναι το μοναδικό χτυπητό μειονέκτημα του δίσκου. Μικρό το κακό όμως. Διότι το άλμπουμ ως ολότητα αποτελεί ένα τολμηρό βήμα μπροστά και ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του Moz, γεγονός ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αν σκεφτεί κανείς ότι διανύει το 55ο έτος της ηλικίας του. Δικαιώνει, επίσης, απόλυτα τον ορισμό του επιβιωτή που του αποδίδεται. Κανείς δεν πίστευε ότι θα χτίσει μια επιτυχημένη καριέρα μετά τους Smiths κι όμως, τουλάχιστον σε εμπορικό επίπεδο, έχει πουλήσει πολύ περισσότερο, γεγονός πρωτοφανές για μέλος επιτυχημένου συγκροτήματος που συνεχίζει solo (κάντε, πχ τις συγκρίσεις με αυτά που έχει κάνει ο Johnny Marr μετά τους Smiths). Κανείς δεν περίμενε ότι θα επανερχόταν μετά την αποτυχία του Maladjusted (1997) και την απόρριψή του από κάθε δισκογραφική του πλανήτη κι όμως αυτός επέστρεψε 6 χρόνια μετά με το You Are The Quarry, τον πιο επιτυχημένο εμπορικά δίσκο της καριέρας του που του εξασφάλισε 4 top-10 hits στο βρετανικό chart. Κανείς, επίσης, δεν περίμενε να επιστρέψει δυναμικά στη δισκογραφία μετά το μάλλον μέτριο Years of Refusal(2009), καθώς έμεινε ξανά χωρίς συμβόλαιο, ενώ η υγεία του παρουσίασε σοβαρά προβλήματα που τον ανάγκασαν να ακυρώσει πλήθος συναυλιών τα τελευταία δύο χρόνια. Κι όμως…

…όλο και κάποιο άσο βγάζει από το μανίκι ο Morrissey και αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Αυτή τη φορά ο άσος ήταν η πένα του. Η αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2013 είχε απρόσμενη επιτυχία έχοντας πουλήσει ήδη μισό εκατομμύριο αντίτυπα για έναν από τους πιο σημαντικούς εκδοτικούς οίκους του πλανήτη, την Penguin Classics. Το ανανεωμένο ενδιαφέρον του κοινού του απέφερε συμβόλαιο για δύο άλμπουμ με την Harvest Records, θυγατρική του κολοσσού Capitol.

Ο Morrissey είχε ήδη έτοιμο υλικό και το άλμπουμ ηχογραφήθηκε εντός λίγων εβδομάδων στη Νότια Γαλλία με τον Joe Chiccarelli, έναν έμπειρο παραγωγό που έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τους Strokes, τους U2 και τους Killers. Στη συνέχεια, σε μια μάλλον ασυνήθιστη promo εκστρατεία για τον συντηρητικό Morrissey, κυκλοφόρησαν 4 από τα τραγούδια του δίσκου (το ομώνυμο, το Istanbul, το Earth Is The Loneliest Planet και το The Bullfighter Dies) σε ψηφιακή μορφή μέσω iTunes που συνοδεύτηκαν από spoken word videos, σε ένα εκ των οποίων (για το κομμάτι Istanbul) πρωταγωνίστησε η Pamela Anderson!

Χαρακτήρισα πιο πάνω το WPINOYB ως ένα τολμηρό βήμα κι ένα νέο κεφάλαιο για το Morrissey. Μουσικά, ως solo καλλιτέχνης, κινήθηκε από την κλασική κιθαριστική ποπ των Smiths (Viva Hate,Vauxhall and I) έως πιο ροκ φόρμες, είτε αυτές εκφράστηκαν με την ευφυή και φρέσκια ματιά τουYour Arsenal, είτε με τον prog πειραματισμό του Southpaw Grammar είτε με το αδιάφορο και ανώδυνο εμπορικό indie rock του Refusal. Με το νέο του δίσκο ο Morrissey περνάει σε ένα νέο επίπεδο, αυτό μιας ώριμης grand pop που υπερβαίνει trends και κατηγοριοποιήσεις και τον τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με ιερά τέρατα της τραγουδοποιίας, όπως ο Leonard Cohen ή οJaques Brel. O επί χρόνια πιστός συνεργάτης και κιθαρίστας Boz Boorer και, κυρίως, το παιδί-θαύμα, ο πολυοργανίστας Gustavo Manzur έχτισαν έναν ήχο ιδιαίτερο, με έντονο εξωτικό χρώμα, καθώς συχνά οι flamenco guitars, το πλήθος των πνευστών και των λοιπών παράξενων εφέ (για τα γούστα του παραδοσιακού Moz) ενισχύουν τις, σε γενικές γραμμές, ιδιαίτερα καλοφτιαγμένες και πλούσιες συνθέσεις. Και, βέβαια, σε πρώτο πλάνο η έμπειρη φωνή του βαρύτονου, πλέον,Morrissey και οι βιτριολικοί στίχοι που δεν έχουν χάσει τίποτε σε οργή, χιούμορ και ευφυία από την εποχή της νιότης του.

Ο δίσκος ξεκινά με το ομώνυμο κομμάτι που θυμίζει ένα πιο σκοτεινό και βαρύθυμο Ouija Boardμε τον Moz να επιτίθεται βίαια στο πολιτικό σύστημα και να καλεί τους «ανόητους» πολίτες να απέχουν της ψήφου. Η εκκίνηση του Neil Cassady Drops Dead, το οποίο αναφέρεται στον beat ήρωα, είναι ίσως το χειρότερο σημείο του δίσκου, με ακατανόητα κοφτές, σκληρές κιθάρες να καλύπτουν την εξαιρετική απόδοση του Morrissey, ευτυχώς όμως σύντομα η ισορροπία επέρχεται, δίνοντας τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη, μέσα σε ένα glam μουσικό περιβάλλον, να αναρωτηθεί εύλογα, εάν είναι “victim or life’s adventurer”. Το πρώτο high point του δίσκου έρχεται με την επτάλεπτη μπαλάντα (εξάλεπτη, αν αφαιρεθεί η παράξενη ημι-σιωπή για ένα λεπτό που σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν χάλασε το ipad) I’m Not a Man που θυμίζει το Late Night, Maudlin Streetσε δραματικότητα και αποτελεί επίθεση του Morrissey στο ανδρικό φύλο (άνθρωπε των σπηλαίων, σαρκοβόρε, που κακοποιείς γυναίκες, εγώ δεν είμαι άνδρας, είμαι κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο απ’ αυτό) και ακολουθείται επάξια από ένα modern day How Soon Is Now, το Istanbul, που σε ένα μουσικά κοσμοπολίτικο ύφος αφηγείται την τραγική ιστορία ενός πατέρα που αναζητά και ανακαλύπτει το γιο του νεκρό, θύμα των επεισοδίων της πλατείας Τάξιμ. Το mariachi Earth Is the Loneliest Planet αποτελεί (καχεκτικό) ξαδερφάκι του When I Last Spoke to Carol από τοRefusal, όμως ακολουθείται από τη φωτεινή κιθαριστική pop του Staircase at the Universityπου ξεκινάει με ακόρντα που θυμίζουν το New Generation των Suede και καταλήγει με strings à la Lightning Seeds, αν και το στιχουργικό θέμα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την καλοκαιρινή διάθεση του τραγουδιού, καθώς ο Moz μιλά για μια άτυχη νεαρή που θρυμματίζει το κρανίο της, καταδιωκόμενη από έναν αυταρχικό πατέρα, ο οποίος την καταπιέζει για να περάσει στο πανεπιστήμιο (μήπως θα έπρεπε το κομμάτι να γίνει ο αντι-ύμνος των Πανελλαδικών;). Η δίλεπτη, απολαυστική pop έκρηξη με συνοδεία ακορντεόν (του Παναγιώτη Γαβρίλη του θύμισε Go Betweens) του The Bullfighter Dies και η πιο radio friendly στιγμή του δίσκου, το αισθησιακό (με τον αισθησιασμό ενός seasoned lover/playboy σε κάποια Ριβιέρα) Kiss Me Alot αποτελούν τις τελευταίες αναλαμπές φωτός σε έναν δίσκο που προς την έξοδο ρίχνει ρυθμούς και σκουραίνει τους τόνους του. Το γλυκό, κιθαριστικό νανούρισμα του Smiler With a Knife κρύβει μια ακόμη αντίφαση ανάμεσα σε μουσική και στίχους, καθώς αναφέρεται σε μια ιστορία πάθους και αίματος, το καυστικό Kick the Bride Down the Aisle (που μουσικά θυμίζει το All The Lazy Dykes τουQuarry) είναι μια επίθεση στο θεσμό του γάμου και στην οικονομική φύση της «συμβίωσης», το επικό και θρηνητικό Mountjoy είναι ένα αφιέρωμα στις περίφημες δουβλινέζικες φυλακές που αποτέλεσαν τόπο εκτέλεσης στα μέσα του 19ου αιώνα και το τελευταίο κομμάτι, το Oboe Concerto, είναι ένα Death of A Disco Dancer με μια δόση φλοϋντικής ψυχεδέλειας, όπου ο Morrissey πίνει για νεκρούς φίλους και βλέπει τη δική του γενιά καλλιτεχνών να «σπρώχνει προς την έξοδο». Ωστόσο, φτάνοντας στο τέλος της ακρόασης (είναι κρίμα που δεν περιελήφθησαν στην κανονική κυκλοφορία τα εξαίρετα Scandinavia και Art Hounds από την deluxe edition), ένα είναι βέβαιο. Ότι, ανοίγοντας ένα νέο μονοπάτι στην καριέρα του ο Morrissey δείχνει ακόμη πολύ μακριά από το τέλος της διαδρομής. Thank God…

Saturday, August 2, 2014

Η μισαλλοδοξία των άλλων – και εκείνη «των δικών μας»

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Με το άρθρο του Θάνου Τζήμερου «Πολυπολιτισμικότητα και άλλα παραμύθια» (Protagon, 30 Ιουλίου 2014) συνεχίζεται μια συζήτηση που είχε πρόσφατα τροφοδοτήσει το άρθρο της Σώτη Τριανταφύλλου «Η πλάνη της πολυπολιτισμικότητας» (Athens Voice, 18 Ιουνίου 2014), αλλά που είχε ανοίξει – στην Ελλάδα τουλάχιστον– παλαιότερο άρθρο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη «Για μία πολυπολιτισμική σύγχρονη κοινωνία» (Καθημερινή, 31 Δεκεμβρίου 2006). Αναφέρω τις ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις στα social media της Βάσως Κιντή, του Ευθύμη Δημόπουλου, του Λεωνίδα Καστανά και άλλων.

Οι ομοιότητες των τριών άρθρων είναι προφανείς. Και τα τρία θέτουν ένα υπαρκτό πρόβλημα. Πράγματι στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών κινούνται ομάδες που εχθρεύονται όχι απλώς τον τρόπο ζωής της κοινωνίας που τις φιλοξενεί αλλά και τις αξίες, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες της. Εάν επιδιώξουν να επιβάλλουν με τη βία τις πεποιθήσεις τους σε άλλα μέλη της κοινότητας στην οποία ανήκουν, η στάση των ομάδων αυτών γίνεται επικίνδυνη – πρώτα πρώτα για τα θύματά τους στο εσωτερικό της κοινότητας, αλλά επίσης για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της κοινωνίας που τις φιλοξενεί. Η σύνδεση της πολιτισμικής ιδιαιτερότητας με κάποια εθνοτική ή θρησκευτική ταυτότητα (π.χ. μουσουλμάνοι Άραβες) ενισχύει την επιθετικότητά της, και για αυτό είναι διπλά επικίνδυνη. Συνεπώς, η ανοχή σε βάρβαρες πρακτικές (π.χ. κλειτοριδεκτομή) στο όνομα της «πολυπολιτισμικότητας» είναι απαράδεκτη – και μπορεί να αποδειχθεί μοιραία για τα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ίδιων των δυτικών κοινωνιών. Σε τελευταία ανάλυση, η υποστήριξη του «δικαιώματος» κάποιων να παραβιάζουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των υπολοίπων δεν έχει τίποτε το προοδευτικό. Όλα αυτά είναι σωστά, και είναι χρήσιμο να γράφονται.

Οι διαφορές των τριών άρθρων μεταξύ τους είναι επίσης προφανείς. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν απορρίπτει εκ προοιμίου την πολυπολιτισμικότητα: «μπορεί να είναι στόχος προς επίτευξη και γιατί ανταποκρίνεται γενικώς στις πραγματικές εξελίξεις και γιατί είναι συμβατή με τις πιο ελπιδοφόρες αντιλήψεις για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του ανθρώπου και του πολίτη και γιατί μπορεί να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανανέωσης και εμπλουτισμού των κοινωνιών και των πολιτισμών μας». Επί πλέον, θεωρεί «αυτονόητη» την «υποχρέωση μιας σύγχρονης κοινωνίας να παράσχει στους ‘ξένους’ της (πολλοί δεν είναι πια, πήραν και σωστά την υπηκοότητά της) τη δυνατότητα να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, να μαθαίνουν τη γλώσσα τους στα παιδιά τους, να τραγουδούν τα τραγούδια τους ή να γιορτάζουν τις γιορτές τους και να τις απολαμβάνουμε κι... εμείς». Προειδοποιεί όμως ότι η επίκληση της πολυπολιτισμικότητα δεν αρκεί. («Διακηρύσσουμε τον σεβασμό στη διαφορετικότητα του "άλλου". Σωστά. [...] Να παραπέμπεται [όμως] για βαριά σωματική βλάβη ο γονιός που υπέβαλε την κόρη του σε κλειτοριδεκτομή ή και εδώ απαιτείται σεβασμός σε κάποια ιδιαιτερότητα;») Και για αυτό καταλήγει με μια τοποθέτηση χαρακτηριστικής ακριβοδικίας: «οφείλουμε με κάθε τρόπο να πείσουμε τους πάντες να σέβονται τους όρους συνύπαρξης, για το ίδιο τους το καλό, χωρίς αλαζονεία αλλά και χωρίς εκπτώσεις που θέτουν σε τεράστιο κίνδυνο και εμάς και εκείνους.»

Η Σώτη Τριανταφύλλου φαίνεται να απορρίπτει όχι μόνο το σεβασμό «πολιτισμικών» πρακτικών που παραβιάζουν δικαιώματα και ελευθερίες,αλλά την πολυπολιτισμικότητα συνολικά, «μια τερατωδία [που] ενθαρρύνει τις εθνοτικές ομάδες να προσκολλώνται σε συνήθειες, πρακτικές και γλώσσες της παλιάς πατρίδας».

Δεν είμαι ειδικός, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι είναι καλή ιδέα –ή συμβατή με τον δυτικό πολιτισμό τον οποίο υπερασπίζεσαι– να υποχρεώνεις τους πάντες να συμμορφώνονται με ένα γενικό πρότυπο συμπεριφοράς, εγκαταλείποντας κάθε ιδιαιτερότητα ακόμη και όταν αυτή είναι εντελώς άκακη. Επίσης, ακόμη και αν π.χ. η κυρίαρχη κουλτούρα των Ελλήνων Gastarbeiter της Γερμανίας του ’60 (Καζαντζίδης και μουσακάς) δεν είναι του γούστου σου (όπως σίγουρα δεν είναι του δικού μου γούστου, παρότι σε αυτή την κοινότητα γεννήθηκα), θα ήταν μάλλον παράλογο να υποστηρίζεις την εγκατάλειψη της κουλτούρας αυτής και την αφομοίωσή της σε αυτήν της κοινωνίας που την φιλοξενεί (James Last και Sauerkraut?) Θα μου έκανε κατάπληξη αν αυτό εννοούσε η Σώτη Τριανταφύλλου.

Το πρόβλημα με το άρθρο του Θάνου Τζήμερου δεν είναι τόσο ότι είναι ρατσιστικό: είναι ότι είναι απλουστευτικό. Ανακατεύει αλήθειες (ο ισλαμικός ολοκληρωτισμός είναι όντως επικίνδυνος) μαζί με υπερβολές (η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων δεν είναι οπαδοί της τζιχάντ) και ιστορικές και άλλες ανακρίβειες (επί αιώνες οι τέχνες και οι επιστήμες άνθιζαν στο ανεκτικό ισλάμ, όχι στην σκοταδιστική Δύση). Οι δε προτάσεις πολιτικής στις οποίες καταλήγει ανήκουν στην παράδοση όχι του φιλελευθερισμού αλλά του ολοκληρωτισμού: «Θες να ζήσεις μαζί μας; Όχι μόνο θα σεβαστείς τις αξίες μας, αλλά θα τις υιοθετήσεις!» Να μια ιδέα που οι ταλιμπάν του Αφγανιστάν ή οι μαχητές του Χαλιφάτου νομίζω ότι θα έβρισκαν απολύτως άψογη.

Ενώ η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που ανήκει στις φιλελεύθερες κοινωνίες της Δύσης, υιοθετεί τις αξίες τους και ανησυχεί για το μέλλον τους (δηλαδή από μια σκοπιά κοσμοπολιτική), ο Θάνος Τζήμερος γράφει από μια σκοπιά αμιγώς ελληνική. Γι' αυτό, παραβλέπει ότι τα τεστ ανεκτικότητας στα οποία θα ήθελε να υποβάλει τους δυστυχείς που χτυπούν την πόρτα μας θα άφηναν μετεξεταστέους τους περισσότερους από τους γηγενείς συμπολίτες μας που αντίθετα σκέφτονται και δρουν στον αστερισμό της μισαλλοδοξίας (βλ. σχετικά το άρθρο ενός πραγματικού φιλελεύθερου, του Αριστείδη Χατζή «Οι ζωές των ανθρώπων» The Books’ Journal, Νοέμβριος 2011). Μου φαίνεται κάπως ανακόλουθο να εξεγείρεσαι για τις αξίες των μεταναστών αλλά όχι για το ότι η χώρα σου διακρίνεται στην Ευρώπη επειδή εμποδίζει τους μουσουλμάνους να προσεύχονται σε τζαμί, τους ομοφυλόφιλους να συνάψουν σε σύμφωνο συμβίωσης και διάφορα άλλα το ίδιο τριτοκοσμικά – και όλα αυτά σε μια αποπνικτική, μηντιακή και διακομματική συναίνεση με ελάχιστες εξαιρέσεις (οι οποίες οπωσδήποτε δεν περιλαμβάνουν τον σημερινό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και ηγέτη του μεγαλύτερου κόμματος της κεντροαριστεράς).

Μια τελευταία παρατήρηση. Ρωτά ο Θάνος Τζήμερος: «Θα ήταν υπερβολικό αν οι χώρες προέλευσης των Ευρωπαίων τζιχαντιστών απαγόρευαν την επιστροφή τους στην "πατρίδα"»;

Κατά τη γνώμη μου όχι, δεν θα ήταν υπερβολικό. Όμως, πριν από 20 σχεδόν χρόνια, μια άλλη ομάδα Ευρωπαίων τζιχαντιστών επέστρεψαν θριαμβευτικά από έναν άλλον ξένο πόλεμο, όπου το σπουδαιότερο ανδραγάθημά τους ήταν η συμβολή τους στη σφαγή 7.400 αμάχων, κυρίως ηλικιωμένων ανδρών και ανήλικων αγοριών (βλ. σχετικά «Τι γίνεται με τους έλληνες παραστρατιωτικούς της Σρεμπρένιτσα;» The Books’ Journal, 16 Ιουλίου 2014).

Έκτοτε οι εγκληματίες αυτοί (ανάμεσά τους και μέλη της περιθωριακής τότε οργάνωσης Χρυσή Αυγή) απολαμβάνουν καθεστώς πολιτικής και δικαστικής προστασίας, σε μια άλλη αποπνικτική συναίνεση, μηντιακή και διακομματική. Τότε, η συναίνεση αυτή συμπεριλάμβανε το ΠΑΣΟΚ (στο συνέδριο του οποίου στη Ρόδο, το καλοκαίρι του 1994, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς έγινε δεκτός με επευφημίες, ενώ ο δήμαρχος του χάρισε το κλειδί της πόλης) έως τον νυν πρωθυπουργό (εκ των εμπνευστών της ανεκδιήγητης στρατηγικής του «ορθόδοξου τόξου»), καθώς και πολλούς «αριστερούς».

Δέκα χρόνια μετά τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα, μερικές δεκάδες πολίτες υπέγραψαν μια διακήρυξη που ζητούσε από την Πολιτεία «να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από τις οικογένειες των 8.000 σφαγιασθέντων και να απαιτήσει να λογοδοτήσουν όσοι έλληνες ‘εθελοντές’ συνέπραξαν στο μεγάλο έγκλημα και οι γνωστοί-άγνωστοι που τους ενέπλεξαν».(βλ. σχετικά «Ένα ανεξόφλητο χρέος στη Σρεμπρένιτσα;» The Books’ Journal, 11 Ιουλίου 2014).

Τη διακήρυξη του Ιουλίου 2005 υπέγραφαν καθηγητές, δημοσιογράφοι, πολίτες και μόνο έξι δρώντες εκείνη την εποχή πολιτικοί: ο Aνδρέας Aνδριανόπουλος, η Άννα Καραμάνου, ο Πέτρος Κουναλάκης, ο Στέφανος Μάνος, ο Νίκος Μπίστης – και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Η ανησυχία για τη μισαλλοδοξία των άλλων είναι οπωσδήποτε θεμιτή. Όμως, αυτό που έχει δηλητηριάσει την Ελληνική Δημοκρατία είναι η μισαλλοδοξία «των δικών μας». Και για αυτή την τελευταία, δεν μιλούν παρά ελάχιστοι.

Μάνος Ματσαγγάνης. Αναπληρωτής καθηγητής ευρωπαϊκών κοινωνικών πολιτικών και πολιτικών απασχόλησης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Βιβλία του: Η κοινωνική αλληλεγγύη και οι αντιφάσεις της (2004), Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς (2011).

Πηγή: the books' journal

Friday, August 1, 2014

«Η αναρρίχηση και τα μοναστήρια μπορούν να συνυπάρχουν στα Μετέωρα»

Δύο στελέχη του Ποταμιού, η Ζαχαρούλα Λούδα και ο Στέφανος Ψημένος, αναρριχηθήκαν το πρωί της Τρίτης 29 Ιουλίου στο βράχο Δούπιανη των Μετεώρων, και εν συνεχεία, μίλησαν σε ντόπιους επιχειρηματίες, κατοίκους της Καλαμπάκας και του Καστρακίου, αναρριχητές και δημοσιογράφους, παρουσιάζοντας τη θέση του Ποταμιού σχετικά με το θέμα της ματαίωσης του Διεθνούς Αναρριχητικού Φεστιβάλ που επρόκειτο να γίνει στα Μετέωρα στα τέλη Σεπτεμβρίου. Η ματαίωση οφείλεται στην αρνητική γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (Κ.Α.Σ.) και την αντίστοιχη υπουργική απόφαση που ακολούθησε.

Το Ποτάμι υποστηρίζει την αναρρίχηση και τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού (πεζοπορία, ποδηλασία, καταδύσεις, κ.λπ.) διότι αποτελούν μια μεγάλη και ανεκμετάλλευτη μέχρι σήμερα ευκαιρία για την επέκταση της τουριστικής περιόδου στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που αγαπούν τα σπορ στη φύση σέβονται το περιβάλλον, αναζητούν και αγοράζουν προϊόντα και υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, και η ταξιδιωτική δαπάνη τους κατανέμεται σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων στους τόπους που επισκέπτονται.


Η αναρρίχηση είναι ένα σπορ που γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη παγκοσμίως. Είναι ασφαλές, μπορούν να το απολαύσουν άνθρωποι κάθε ηλικίας, δεν χρησιμοποιεί μηχανικά μέσα για τη διεξαγωγή του, δεν μολύνει και δεν αλλοιώνει το περιβάλλον ούτε κατ’ ελάχιστον. Η περίπτωση της Καλύμνου που υποδέχτηκε θετικά τους αναρριχητές και τη διεξαγωγή του Διεθνούς Φεστιβάλ Αναρρίχησης το 2006, σήμερα αποτελεί ένα από τους δημοφιλέστερους αναρριχητικούς προορισμούς παγκοσμίως, έχει επεκτείνει την τουριστική της περίοδο στους εννέα μήνες, έχουν δημιουργηθεί εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας και η τοπική κοινωνία βλέπει καλύτερες μέρες.

Η απαγόρευση της διεξαγωγής του Διεθνούς Αναρριχητικού Φεστιβάλ στα Μετέωρα απογοήτευσε τους ντόπιους επιχειρηματίες και τους κατοίκους της περιοχής, που βλέπουν να χάνεται μια σημαντική ευκαιρία για την προσέλκυση ενός διαφορετικού ταξιδιωτικού κοινού. Σήμερα στα Μετέωρα ανθεί ο θρησκευτικός τουρισμός, ένας τουρισμός που δεν αφήνει πολλά στην οικονομία του τόπου, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των επισκεπτών στα μοναστήρια είναι ημερήσιοι επισκέπτες που δεν διανυκτερεύουν και πολύ συχνά ούτε καν επισκέπτονται την πόλη. Ο αναρριχητικός τουρισμός θα λειτουργήσει συμπληρωματικά, χωρίς να ενοχλεί καθόλου τους άλλους επισκέπτες του χώρου.

Το Ποτάμι πιστεύει ότι η συγκεκριμένη υπουργική απόφαση, υπό αυτές τις συνθήκες, είναι ατυχής και θα πρέπει να επανεξεταστεί.

Friday, July 18, 2014

Tο Σάββατο 19/7 στο Magic Bus



Σάββατο 19/7 στο πρωινό δρομολόγιο του Magic Bus στον NovaΣΠΟΡ fm 94,6 από τις 9 μέχρι τις 11 το πρωί συνεπιβάτης ο μπλόγκερ ( Μη μαδάς τη μαργαρίτα) Leo Kastanas (Λεωνίδας Καστανάς). Θα μιλήσουμε για ποδόσφαιρο (& τον καϋμο μας τον Πανιώνιο), για πολιτική αλλά και για rock n roll. Στο ραδιόφωνο του λεωφορείου θα ακούγονται κομμάτια από (όχι τυχαία...) The River του μεγάλου Bruce Springsteen. Συντονιστείτε απο τις 9 μέχρι τις 11 στο NovaSport FM 94,6

Tuesday, July 15, 2014

This Land Is Mine

This Land Is Mine from Nina Paley on Vimeo.
Το βίντεο ανατρέχει όλη την ιστορία του Iσραήλ, της Παλαιστίνης, της γης της Κανάα, του Λεβάντε, των Φιλιστάιων και του εβραϊκού λαού γυρίζοντας χιλιάδες χρόνια πίσω.
Το βίντεο “This Land is Mine”, μια δημιουργία της Nina Paley, που πρωτοεμφανίστηκε στο Vimeo είναι αποκαλυπτικό, γιατί με έναν εξόχως ποιητικό και μουσικό τρόπο καταδυκνειει την αιματοβαμμένη ιστορία της περιοχής για την επικράτηση στην γη των Αβρααμικών θρησκειών! Περισσότερες εξηγήσεις για τις εικόνες του βίντεο και τους πολέμους στα εδάφη Παλαιστίνης- Ισραήλ από το μπλόγκ της Νίνα Πάλεϊ.... ΕΔΩ 

Friday, July 11, 2014

Να τελειώσουμε με το φαύλο παρελθόν!

"Όπως πληροφορήθηκα, ανάλογη επιστολή έστειλες σε πρόσωπα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάλεσες, μάλιστα, σε αυτόν τον διάλογο ακόμη και πολιτικούς που μετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση. Δεν αντιλαμβάνομαι πως οι άνθρωποι που έχουν αντικειμενική πολιτική ευθύνη (και ορισμένοι από αυτούς και προσωπική ευθύνη) για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, θα είναι χρήσιμοι σε έναν διάλογο για τις λύσεις που απαιτούνται. Εκτός, αν ο διάλογος έχει τίτλο «τα λάθη που κάναμε», «όλα αυτά που δεν τολμήσαμε», «οι συντεχνίες που προστατεύσαμε»". 
Τα παραπάνω λόγια είναι απόσπασμα από την απάντηση (εδώ ολόκληρη) του επικεφαλής του "Ποταμιού" Σταύρου Θεοδωράκη στην επιστολή - πρόσκληση (εδώ ολόκληρη) του Φώτη Κουβέλη για διάλογο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Επιτέλους κάποιος έχει το θάρρος να πει δημόσια ότι αυτοί που έφεραν την χώρα στη σημερινή κατάσταση δεν μπορούν να εμφανίζονται ως "σωτήρες", δεν μπορούν να καλούνται να συγκροτήσουν προοδευτική, μεταρρυθμιστική, παράταξη. Επιτέλους ήρθε η στιγμή να μπει τέλος (πρωτίστως πολιτικό αλλά και κοινωνικό) στο φαύλο παρελθόν. Να απαλλαγεί η χώρα από τους πολιτικούς εκπροσώπους του. 
Αυτή θα έπρεπε να είναι η θέση και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ως κόμμα της Αριστεράς ευαγγελίζεται μια άλλη, διαφορετική, δικαιότερη Ελλάδα. Αντί γι' αυτό όμως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει φορτωθεί ένα μεγάλο μέρος των εκπροσώπων του "Τσοβόλα δώστα όλα" και των πολιτικών εκπροσώπων που μετέτρεψαν το κοινωνικό κράτος ανταλλάξιμο υλικό για ψήφους.
Αλλά και εμείς αργήσαμε να καταλάβουμε ότι για τον ίδιο λόγο, "χάιδεμα" του παρελθόντος, απέτυχε η προσπάθεια των "58" που τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι στήριξαν. Γι' αυτό και η "Ελιά" (που επίσης έδωσε ελπίδες...) κατέληξε ΠΑΣΟΚ & friends. Αποδείχθηκε με το πιο "σκληρό", πολιτικό τρόπο ότι το φαύλο παρελθόν δεν "ενσωματώνεται" (sic), δεν "μακιγιάρεται". Όσο και να το κρατάς στο... υπόγειο κάποια στιγμή θα βγει και πάλι στο... μπαλκόνι!
Η χώρα βιώνει μια μεγάλη πολιτική, οικονομική και κυρίως πολιτισμική κρίση. Την πολιτική ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις που για δεκαετίες πολιτεύθηκαν με σημαία το λαϊκισμό. Κυβερνήσεις που έπαιρναν λάφυρο το κράτος και στη συνέχεια ως "φύλαρχοι" το αντάλλασσαν με ψηφουλάκια. Αυτό έχει τελείωσε οριστικά με "βίαιο" πολιτικό τρόπο. Με φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Με διάλυση της μεσαίας τάξης. Με νέο ρεύμα μετανάστευσης των παιδιών μας. Αν θέλουμε να βγούμε από το τούνελ πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με θάρρος και αλήθεια. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με "φθαρμένα" πολιτικά υλικά. Χρειάζονται νέες ριζοσπαστικές προτάσεις που θα ξεπερνούν τα στερεότυπα της μεταπολίτευσης, κυρίως όμως χρειάζεται να αναδειχθούν νέοι (πρωτίστως σε ιδέες και απόψεις) πολιτικά άνθρωποι που θα έχουν σαν εφόδιο την κοινωνική τους εργασία και όχι τα χρόνια σε κομματικά γραφεία. Άνδρες και γυναίκες που έχουν εργαστεί, έχουν δημιουργήσει, έχουν (ναι, ναι...) αποτύχει, αλλά που ξανασηκώθηκαν στα πόδια τους και δοκίμασαν ξανά. Μόνο με τέτοιους ενεργούς πολίτες θα απαλλαγούμε από τους "επαγγελματίες" και τους "αποσπασμένους" πολιτικάντηδες. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά πιστεύω ότι αξίζει το κόπο...     

Υ.Γ. 1,2% στις ευρωεκλογές, διαγραφές βουλευτών, αποχωρήσεις στελεχών, διάλυση, εκφυλιστικά φαινόμενα. Μόνο θλίψη μπορώ να νιώθω για την κατάληξη της Δημοκρατικής Αριστεράς, το κόμμα που μαζί με πολλές και πολλούς συνιδρύσαμε το καλοκαίρι του 2010. Στο 2ο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ τον Δεκέμβριο του 2013 είχα ανακοινώσει ότι το κόμμα μπαίνει σε αδιέξοδη πολιτική γραμμή (εδώ η τοποθέτηση μου) και γι' αυτό ουσιαστικά ανακοίνωσα την αποχώρηση μου από την ΔΗΜΑΡ. Η κατάληξη γνωστή και θλιβερή. Νιώθω την ανάγκη να θυμίσω ότι είμασταν καμιά δεκαριά μέλη της απερχόμενης (τότε) Κεντρικής Επιτροπής που είχαμε "κτυπήσει" καμπανάκι για την εκφυλιστική πορεία της ΔΗΜΑΡ. Δυστυχώς για διαφορετικούς λόγους πολλοί έκλεισαν τα αυτιά τους. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. 

Υ.Γ. 2 Σε ότι με αφορά θεωρώ καλύτερο προσωπικό πολιτικό οδηγό τα λόγια του Κώστα Κουλουφάκου από το "Προοίμιο γηρατειών" του 1963: «Ανήσυχος κοιτάζω στον καθρέφτη μου: Βέβαια! Το βρίσκω δύσκολο να κάθομαι ν’ ακούω τι λεν οι άλλοι. Ακόμα δυσκολότερο να παραδέχομαι αυτά που λένε οι άλλοι. Όλο και πιο πολύ βολεύομαι μέσα στα ρήγματα που μ’ άνοιξε η πολιορκία. Άρχισα κιόλας να μην πολυανησυχώ που δεν είμαι σε θέση πια να κάνω μια επανάσταση κάθε βδομάδα». 

Sunday, July 6, 2014

Η Κοινοτοπία του Κακού και το πνεύμα του ολοκληρωτισμού

Του Νίκου Μαραντζίδη

Η πρόσφατη εμπειρία του ξυλοδαρμού μου με οδήγησε να αναρωτηθώ τι ωθεί κάποιους εικοσάχρονους νέους να χτυπήσουν εν ψυχρώ, και μάλιστα με κλωτσιές στο κεφάλι, έναν άνθρωπο τον οποίο δεν γνωρίζουν, δεν τους έχει βλάψει και επιπλέον έχει τα διπλά τους χρόνια και κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να είναι ο πατέρας τους, μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν μαζί του. Επιπλέον, με απασχόλησε τι ώθησε κάποιους άλλους να δηλώσουν δημόσια: «εντάξει δεν έπαθε και τίποτε», «λίγα του έκαναν», «μήπως το άξιζε» και άλλα τέτοια.

Ο φανατισμός είναι η αιτία, απάντησε ένας φίλος μου. Ο φανατισμός είναι πράγματι η αναγκαία συνθήκη καθώς σε οπλίζει με τη βεβαιότητα πως κατέχεις τη μόνη αλήθεια. Μετατρέπει την ημιμάθεια σε αλαζονεία, οδηγεί στην άρνηση του διαφορετικού, στην περιφρόνηση και στο μίσος του αντιθέτου. Ο φανατισμός δημιουργεί τις συνθήκες για εκδήλωση βίας, αλλά δεν αρκεί από μόνος του. Ξέρω αρκετούς ανθρώπους που θα τους χαρακτήριζα φανατικούς σε διάφορους τομείς, στην πολιτική, στη θρησκεία ακόμη και στο ποδόσφαιρο, κανένας τους όμως δεν θα χτυπούσε ένα συνάνθρωπό του στα καλά καθούμενα.

Η έλλειψη λογικής, επισήμανε ένας άλλος φίλος. Οντως, η απουσία στοιχειώδους ικανότητας ορθολογικής ανάλυσης είναι μια σημαντική παράμετρος. Οπως το έχει διατυπώσει ο Κάρλο Τσιπόλα, βλάκας είναι αυτός που με τις ενέργειές του προκαλεί ζημιά σε κάποιον άλλον χωρίς να πετυχαίνει από την πράξη αυτή κάποιο πλεονέκτημα για τον εαυτό του και ενδεχομένως να ζημιώνεται κιόλας. Ενας άνθρωπος λοιπόν, που χωρίς λόγο δέρνει κάποιον άλλον έχει σίγουρα πλεόνασμα βλακείας. Και πάλι όμως, πρέπει να πω, πως γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που μειονεκτούν ως προς αυτά τα ζητήματα, αλλά δεν θα έφταναν ποτέ στο σημείο να χτυπήσουν απρόκλητα κάποιον άλλον.

Κατά τη γνώμη μου, το πιο βασικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μπορούν να κάνουν τέτοιες πράξεις ή να τις υποστηρίξουν δημόσια, είναι η ανικανότητά τους να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πρόκειται γι’ αυτό, που η φιλόσοφος Χάνα Αρεντ περιέγραψε ως κοινοτοπία του κακού. Οι άνθρωποι που είναι ικανοί να κάνουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα δεν απέχουν τόσο πολύ από τον καθένα μας, δεν είναι τα τέρατα που φανταζόμαστε, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αυτά τα άτομα κι όταν κάνουν το μεγαλύτερο κακό δεν το αντιλαμβάνονται, δεν αισθάνονται ενοχές, δεν ντρέπονται. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί η ντροπή θέτει όρια στο κακό, που χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν.

Η ιδεολογία αποτελεί τον παράγοντα εκείνο, που πέρα από την ατομική ιδιοσυγκρασία, ευθύνεται περισσότερο για την ανικανότητα κάποιου ατόμου να διαχωρίσει το καλό από το κακό. Μερικές ιδεολογίες έχουν, συγκριτικά με άλλες, το διαβολικό χάρισμα μαγεύοντας τους ανθρώπους, όπως η Κίρκη τους ναύτες του Οδυσσέα, να μπορούν υπό κατάλληλες συνθήκες να μετατρέψουν ανθρώπους σε γουρούνια. Στη σύγχρονη εποχή, τίποτε δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί σε γοητεία τις μεγάλες μεσσιανικές ιδεολογίες: κομμουνισμός, αναρχισμός, φασισμός, φονταμενταλισμός. Ολες οι παραπάνω εγκαθίδρυσαν ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου κατέλαβαν την εξουσία.

Η εναπόθεση στις αγκάλες μιας μεσσιανικής ολοκληρωτικής ιδεολογίας που υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο και τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου» συνεπαίρνει κάποιους τόσο πολύ ώστε αυτό να λειτουργεί ως αναισθητικό που κοιμίζει τη συνείδηση. Ο μεσσιανισμός είναι το όπιο των συνειδήσεων. Εξαιτίας της τρομακτικής γοητείας τους πάνω στους ανθρώπους, οι μεσσιανικές ιδεολογίες χειραγωγούν τα άτομα, τα στεγνώνουν από ανθρωπιά, τα απαλλάσσουν από την υποχρέωση μιας ατομικής, συχνά άβολης, ηθικής. Δεν είναι τυχαίο πως τόσο ο φασισμός όσο και ο κομμουνισμός χαρακτήριζαν ως μικροαστικό και τιποτένιο τον ανθρωπισμό.

Γι’ αυτόν τον λόγο η κτηνώδης βία έναντι των αντιπάλων τους γίνεται αντιληπτή από τους οπαδούς αυτών των ιδεολογιών ως «δίκαιη». Στη σταλινική ΕΣΣΔ και τη χιτλερική Γερμανία, για παράδειγμα, όσοι δεν μαγεύονταν από τη δύναμη της ιδεολογίας, υφίσταντο την κτηνώδη δύναμη του απόλυτου τρόμου, του οποίου η διαφορά με άλλα αυταρχικά καθεστώτα δεν βρίσκεται μόνο στην έκταση της βίας αλλά και στην ανερυθρίαστη συμμετοχή σε αυτήν των ίδιων των πολιτών. Στον ολοκληρωτισμό η εξουσία ωθεί και ανταμείβει τους πολίτες που επιτηρούν και βασανίζουν άλλους πολίτες στο όνομα της ιδεολογίας. Εκατομμύρια καταδόσεις (μέχρι και τα παιδιά παροτρύνονταν να καταδίδουν τους γονείς τους) και χιλιάδες ξυλοδαρμοί «ανυπάκουων» πολιτών λάμβαναν χώρα κάθε μέρα. Ο ολοκληρωτισμός ως καθεστώς μετατρέπει την κοινωνία σε φάρμα των ζώων.

Ποια μπορεί να είναι η αντίσταση στην κοινοτοπία του κακού; Μακροπρόθεσμα η απάντηση είναι μόνο μία: η ανθρωπιστική παιδεία και η επίμονη καλλιέργεια των αξιών του σεβασμού του άλλου και της ανεκτικότητας. Ο μεσσιανισμός αντιμετωπίζεται μόνο με παιδεία και Κράτος Δικαίου. Σε τελική ανάλυση, από τότε που μάθαμε για το Αουσβιτς και τα Γκουλάγκ, από τότε που η δύναμη του ολοκληρωτισμού αφάνισε εκατομμύρια ανθρώπους σε Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πια καμιά δικαιολογία.

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Friday, July 4, 2014

Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ 4 Ιουλίου 1776

Όταν κατά την Πορεία των ανθρωπίνων γεγονότων γίνεται απαραίτητο για έναν λαό να λύσει τους πολιτικούς δεσμούς οι οποίοι τον συνδέουν με άλλον και να αναλάβει ανάμεσα στις δυνάμεις της γης την ξεχωριστή και ίση θέση την οποία δικαιούται από τους Νόμους της Φύσης και τον Θεό της Φύσης, στοιχειώδης σεβασμός προς τη γνώμη της ανθρωπότητας επιβάλει [στο λαό αυτό] να διακηρύξει τα αίτια που τον ωθούν στον διαχωρισμό.

Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του. Η σύνεση, όντως, επιβάλλει πως Κυβερνήσεις από καιρό εγκαθιδρυμένες δεν θα πρέπει να αλλάζουν για επουσιώδεις και πρόσκαιρους λόγους· και ανάλογα, η εμπειρία έχει δείξει ότι η ανθρωπότητα είναι περισσότερο διατεθειμένη να υπομείνει, όσο το κακό υπομένεται, παρά να διορθώσει την πορεία της καταργώντας μορφές [διακυβέρνησης] στις οποίες είναι μαθημένη. Όταν όμως μια μακρά σειρά καταχρήσεων και σφετερισμών, συνεχώς με τον ίδιο σκοπό, μαρτυρά πλεκτάνη υποταγής [του Λαού] στον απόλυτο Δεσποτισμό, είναι δικαίωμά του, είναι καθήκον του, να αποτινάξει τέτοια Κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσει νέους Φύλακες για τη μελλοντική του ασφάλεια.

Τέτοια υπήρξε η υπομονετική ανοχή αυτών των Αποικιών· και τέτοια είναι σήμερα η ανάγκη που τις υποχρεώνει να αλλάξουν το προηγούμενο Σύστημα της Διακυβέρνησής τους. Η ιστορία του σημερινού Βασιλέως της Μεγάλης Βρετανίας είναι μια ιστορία επανειλημμένων αδικιών και σφετερισμών, με άμεσο σκοπό την εγκαθίδρυση απόλυτης Τυραννίας σ΄αυτές τις Πολιτείες. Προς απόδειξη αυτών, ας παραθέσουμε τα δεδομένα στον ειλικρινή κόσμο.

Έχει αρνηθεί [ο Βασιλιάς] την επικύρωση των πιο ευεργετικών και αναγκαίων για το κοινό καλό νόμων.

Έχει απαγορεύσει στους Κυβερνήτες του να θεσπίζουν Νόμους άμεσης και επείγουσας σημασίας, εκτός και αν αυτοί τελούν υπό αίρεση μέχρι την συγκατάθεσή του. Και όσο τελούν υπό αίρεση έχει εντελώς περιφρονήσει να ασχοληθεί με αυτούς.

Έχει αρνηθεί να θεσπίσει άλλους Νόμους για την εξυπηρέτηση κατοίκων μεγάλων περιφερειών, εκτός κι αν οι κάτοικοι αυτοί θα απεμπολούσαν το δικαίωμα της Αντιπροσώπευσης στην Νομοθετική Εξουσία· ένα δικαίωμα ανεκτίμητο για αυτούς και δεινό μόνο για τυράννους.

Έχει συγκαλέσει νομοθετικά σώματα σε τόπους ασυνήθιστους, ακατάλληλους και απομακρυσμένους από τους χώρους φύλαξης των Δημόσιων Αρχείων τους, με μόνο σκοπό να εξαντλήσει τα μέλη τους μέχρις να συμμορφωθούν με τα μέτρα του.

Έχει επανειλημμένα διαλύσει Βουλές Αντιπροσώπων, επειδή αντιτάχθηκαν γενναία στις δικές του επιβουλές κατά των δικαιωμάτων του λαού.

Έχει αρνηθεί για πολύ καιρό, κατόπιν τέτοιων διαλύσεων, να διεξάγει νέες εκλογές, κατά συνέπεια η νομοθετική εξουσία, ακατάλυτη καθ'εαυτή, περιήλθε σε ολόκληρο τον λαό ώστε να ασκείται από αυτόν· η Πολιτεία παρέμενε εν το μεταξύ εκτεθειμένη σε όλους τους κινδύνους επιδρομής από έξω, και αναταραχής από μέσα.

Έχει πασχίσει να εμποδίσει την αύξηση του πληθυσμού των πολιτειών· για το σκοπό αυτό έφερε προσκόμματα στην εφαρμογή των νόμων για την πολιτογράφηση των ξένων· αρνήθηκε να εγκρίνει άλλους για να ενθαρρύνει τη μετανάστευση και επέβαλλε επιπλέον προϋποθέσεις για την παραχώρηση εκτάσεων γης.

Έχει παρεμποδίσει την απονομή δικαιοσύνης αρνούμενος την κύρωση νόμων για τη σύσταση δικαστικών αρχών.

Έχει καταστήσει τους Δικαστές εξαρτώμενους μόνο από τη Βούλησή του για τη θητεία τους, και του ποσού και της καταβολής του μισθού τους.

Έχει θεσμοθετήσει πολυάριθμες νέες θέσεις και έστειλε εδώ ορδές υπαλλήλων που καταπιέζουν το λαό μας και απομυζούν τα υπάρχοντά του.

Έχει διατηρήσει ανάμεσά μας, σε καιρούς ειρήνης, Μόνιμο Στρατό χωρίς τη συγκατάθεση των νομοθετών μας.

Επιχείρησε να καταστήσει τη στρατιωτική εξουσία ανεξάρτητη και ανώτερη της πολιτικής εξουσίας.

Έχει συνεργήσει με άλλους με σκοπό να μας υποβάλουν σε μια δικαιοδοσία ξένη προς το σύνταγμά μας, και μη αποδεκτή από τους νόμους μας· κυρώνοντας τις υποτιθέμενες νομοθετικές τους πράξεις:

Για να σταθμεύει μεγάλα σώματα ενόπλων στρατιωτών ανάμεσά μας·

Για να τα προστατεύει, με εικονικές Δίκες, από την τιμωρία για τους φόνους που διαπράττουν κατά των κατοίκων αυτών των Πολιτειών·

Για να αποκόβει όλες μας τις Συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο·

Για να μας επιβάλλει Φόρους δίχως τη συγκατάθεσή μας·

Για να μας στερεί, σε πολλές περιπτώσεις, το ευεργέτημα της Δίκης από Ενόρκους·

Για να μας στέλνει πέρα από τους Ωκεανούς για να δικαστούμε για ανυπόστατα αδικήματα·

Για να καταργεί το ελεύθερο Σύστημα των Αγγλικών Νόμων σε μια όμορη Επαρχία, ιδρύει σε αυτήν μια Αυθαίρετη κυβέρνηση, και επεκτείνει τα Όριά της ώστε να την καταστήσει αμέσως ένα υπόδειγμα και ένα κατάλληλο εργαλείο για να εισαγάγει την ίδια απόλυτη εξουσία σε αυτές τις Αποικίες·

Για να καταλύει τους Καταστατικούς Χάρτες μας, να καταργεί τους πιο πολύτιμους νόμους μας και να μεταβάλει ριζικά τον τρόπο διακυβέρνησής μας.

Για να αναστείλουν τη λειτουργία των νομοθετικών σωμάτων μας, οικειοποιήθηκαν [ο Βασιλιάς και οι συνεργοί του] την εξουσία να νομοθετούν για μας σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Παραιτήθηκε του δικαιώματός του να κυβερνά εδώ, εφόσον αποκήρυξε την Προστασία του και διεξάγει πόλεμο εναντίον μας.

Λεηλάτησε τις θάλασσές μας, ρήμαξε τις ακτές μας, κατέκαψε τις πόλεις μας και κατέστρεψε τις ζωές του λαού μας.

Μεταφέρει ήδη ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις ξένων μισθοφόρων για να ολοκληρώσουν το έργο θανάτου, ερήμωσης και τυραννίας που ξεκίνησε ήδη με Σκληρότητα και Προδοσία, παραδείγματα των οποίων δύσκολα θα μπορούσε να συναντήσει κανείς και στις πιο βάρβαρες εποχές, και είναι εντελώς ανάξιες ηγέτη πολιτισμένου έθνους.

Υποχρέωσε τους συμπολίτες μας που αιχμαλώτισε στην ανοιχτή θάλασσα να πάρουν τα όπλα εναντίον της χώρας τους και είτε να μεταβληθούν σε εκτελεστές των φίλων και αδελφών τους, είτε να δολοφονηθούν απ'αυτούς.

Προκάλεσε ντόπιες εξεγέρσεις ανάμεσά μας και προσπάθησε να κατευθύνει εναντίον των κατοίκων της παραμεθορίου μας, τους ανηλεείς Αγρίους Ινδιάνους των οποίων η γνωστή πολεμική μέθοδος είναι ο αδιάκριτος αφανισμός [ανθρώπων] όλων των ηλικιών, φύλου και κοινωνικής τάξης.

Σε κάθε στάδιο αυτής της καταδυνάστευσης έχουμε αιτηθεί θεραπείας με την μεγαλύτερη σεμνότητα: μα οι επανειλημμένες μας εκκλήσεις έχουν απαντηθεί μόνο με επανειλημμένες αδικίες. Ένας Ηγεμόνας του οποίου ο χαρακτήρας έχει όλα τα γνωρίσματα που αρμόζουν σε έναν Τύραννο, είναι ακατάλληλος για ηγέτης ελεύθερων ανθρώπων.

Ούτε παραμελήσαμε τις υποχρεώσεις προς τους Βρετανούς αδελφούς μας. Τους προειδοποιήσαμε κατά καιρούς για τις απόπειρες των νομοθετικών σωμάτων τους να επεκτείνουν την αυθαίρετη δικαιοδοσία τους στις υποθέσεις μας. Τους υπενθυμίσαμε τις περιστάσεις της μετανάστευσης και εγκατάστασής μας εδώ.

Απευθύναμε έκκληση στο έμφυτο αίσθημα δικαιοσύνης και μεγαλοθυμίας τους και επικαλεστήκαμε τους δεσμούς της κοινής καταγωγής μας για να αποκηρύξουν αυτές τις πράξεις σφετερισμού, οι οποίες αναπότρεπτα θα διαρρήγνυαν τους δεσμούς και την αλληλογραφία μας. Και αυτοί κώφευσαν στη φωνή της δικαιοσύνης και της συγγένειας. Οφείλουμε, κατά συνέπεια να ενδώσουμε στην ανάγκη που επιβάλει το χωρισμό μας και να τους θεωρούμε, όπως και το υπόλοιπο της ανθρωπότητας, εχθρούς στον πόλεμο και φίλους στην ειρήνη.

Συνεπώς, εμείς, οι αντιπρόσωποι των ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αφού συγκαλέσαμε Γενική Συνέλευση, επικαλούμενοι τον Υπέρτατο Κριτή του κόσμου ως μάρτυρα των προθέσεών μας, διακηρύσσουμε και δηλώνουμε επισήμως, στο όνομα και με εξουσία του αγαθού λαού των αποικιών αυτών, ότι αυτές οι ενωμένες Αποικίες, αποτελούν και δικαιωματικά οφείλουν να αποτελέσουν ελεύθερες και ανεξάρτητες πολιτείες, ότι απαλλάσσονται από κάθε πίστη και υποταγή προς το Βρετανικό Στέμμα, και ότι κάθε πολιτικός δεσμός μεταξύ αυτών και του Βρετανικού Κράτους λύεται και πλέον δεν υφίσταται· και ότι ως ελεύθερες και ανεξάρτητες πολιτείες έχουν πλήρη ισχύ να κηρύξουν πόλεμο, να συνομολογήσουν ειρήνη, να συνάψουν συμμαχίες, να καθιερώσουν εμπόριο και να προβούν σε κάθε είδους συμφωνίες και ενέργειες που χαρακτηρίζουν τα ανεξάρτητα κράτη. 

Και προς στήριξη αυτής της διακήρυξης, έχοντας ακλόνητη πίστη στην προστασία της Θείας Πρόνοιας, αμοιβαία δεσμεύουμε μεταξύ μας τις Ζωές μας, τις Περιουσίες μας και την ιερή Τιμή μας.

Thursday, July 3, 2014

«Ελληνικές συνταγές για επιβίωση»

Πριν από περίπου ένα χρόνο παντού διαβάζαμε για τα τέλεια μακαρόν, που δεν τα βρίσκει κανείς στο Παρίσι, αλλά εδώ, στην Αθήνα. Μια συνταγή επιτυχίας, μια συνταγή αντίστασης στην μαύρη τρύπα της κρίσης: Η Δέσποινα Αντύπα και ο σύζυγός της απολύθηκαν από την εφημερίδα που έγραφαν, η ίδια άρχιζε να δοκιμάζει συνταγές μακαρόν στο σπίτι, έστησε μια μικρή επιχείρηση μέσω διαδικτύου μέχρι που αναγκάστηκε να τα εγκαταλείψει και να φύγει στις Βρυξέλλες. Η ίδια εξήγησε την περιπέτεια της στους New York Times.

Με τον τίτλο «Ελληνικές συνταγές για επιβίωση» η Δέσποινα Αντυπα αφηγείται την ιστορία της.«Το να επιβιώσεις από μια οξεία οικονομική κρίση είναι σαν να βγαίνεις ζωντανός από ένα αεροπορικό δυστύχημα. Δεν θα είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος».

H Δέσποινα Αντύπα εξηγεί πως η ίδια και ο σύζυγός της εργάζονταν σε μεγάλη εφημερίδα και αισθανόταν ασφαλής. Μέχρι που είδε ανθρώπους γύρω της να μένουν άνεργοι και αποφάσισε να μάθει κάτι καινούριο: Ετσι βρέθηκε τα απογεύματα να παρακολουθεί μέχρι τις 10 το βράδυ μαθήματα ζαχαροπλαστικής. Οταν το 2011 τόσο αυτή όσο κα ο συζυγός της βρέθηκαν άνεργοι, η δημιουργία γλυκισμάτων έγινε η θεραπεία της για να αντιμετωπίσει την απόγνωση. Ετσι αποφάσισε να φτιάξει το τέλειο μακαρόν.

«Ο τρόμος των απλήρωτων λογαριασμών αντικαταστάθηκε από την αγωνία μου να καταφέρω να φτιάξω το τέλειο μακαρόν» γράφει στους New York Times. «Και αντί να κλαίω από απόγνωση για το μαύρο μέλλον, δάκρυζα πάνω από τον φούρνο μου επειδή οι μικρές λεπτεπίλεπτες δημιουργίες μου δεν μπορούσαν να κρατήσουν το σωστό σχήμα. Μετά από περισσότερες από 3.000 δοκιμές κατάφερα να φτιάξω τα τέλεια μακαρόν. Ημουν πια έτοιμη να τα πουλήσω».

Επένδυσε κάθε ευρώ που είχε για να βγάλει υψηλής ποιότητας φωτογραφίας, να σχεδιάζει ένα άψογο site, να φτιάξει μια κομψή συσκευασία. Ετσι γεννήθηκε το Le macaron grec μέσα σε μικρά κουτιά στο χρώμα της πράσινης ελιάς. Το Le macaron grec έγινε αυτομάτως επιτυχία, δεχόταν παραγγελίες, ακόμη και το περίφημο Huffington Post αφιέρωσε στη μικρή επιχείρηση ένα άρθρο τον Μάιο του 2013.

«Ομως, όπς συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, οι γραφειοκράτες είχαν άλλα σχέδια. Σε μια χώρα όπου σε βλέπουν θετικά όταν ξοδεύεις χρήματα, αλλά θεωρείσαι εγκληματίας όταν βγάζεις χρήματα, το να στήσεις μια επιχείρηση είναι εφιάλτης», γράφει η Δέσποινα Αντύπα. «Οι απαιτήσεις ήταν εξωπραγματικές και συμπεριελάμβαναν προκαταβολή φόρων ύψους 50% των προσδοκώμενων κερδών την πρώτη διετία. Και οι φόροι αυτοί συλλέγονται ακόμα και αν η επιχείρηση έχει ζημίες. Χρειαζόμουν μόνο 20 τετραγωνικά μέτρα για την επιχείρησή μου, όμως οι επιθεωρητές μου είπαν ότι δεν θα μου δώσουν άδεια αν δεν έχω τουλάχιστον 150 τ.μ. Αναγκάστηκα να έχω ξεχωριστή τουαλέτα για τους πελάτες, αν και δεν δεχόμουν επισκέψεις πελατών. Η πυροσβεστική ήθελε να έχω έξοδο κινδύνου εκεί που ο δήμος απαιτούσε να χτίσω έναν τοίχο.»

Ετσι, τον χειμώνα του 2013 η επιχείρηση έκλεισε, λίγο πριν προλάβει να εκτιναχθεί. «Το site και μερικά άδεια κουτιά στο πάνω ράφι της ντουλάπας είναι η μοναδική μαρτυρία του άδοξου τέλους ενός ονείρου.» Τότε μια πρόταση προκειμένου να αναλάβει ο σύζυγός της ένα site στις Βρυξέλλες, την οδήγησε να πακετάρει τα πραγματά της και να μετακομίσει στις Βρυξέλλες αφήνοντας πίσω τα πάντα.

Wednesday, July 2, 2014

Προς στιγμήν μου φάνηκαν χρυσαυγίτες…

Του Νίκου Μαραντζίδη

Μετά τη χθεσινή παρουσία των ακτιβιστών στο κεφάλι μου σκέφτηκα πως θα άξιζε να γράψω δυο λέξεις προβληματισμού:

1. Θέλω καταρχήν να παροτρύνω τους ακτιβιστές της εξτρεμιστικής δεξιάς και αυτούς του αντεξουσιαστικού χώρου να αντιμετωπίσουν το στυλιστικό τους ζήτημα. Όταν ήρθαν κοντά μου οι ακτιβιστές, φορώντας μαύρο συνολάκι (παντελόνι και μπλούζα) και κουρεμένοι όπως ήταν (mainstream κοντό κούρεμα), μόλις άρχισαν τα πρώτα ήπια “γαλλικά” (τι είναι αυτά ρε που γράφεις και τέτοια) είπα από μέσα μου :”ωχ χρυσαυγίτες”. Μετά μου μεινε το ωχ αλλά είχα κάνει λάθος δεν ήταν οπαδοί του τρίτου Ράιχ αλλά ιδεολόγοι της κολεκτιβιστικής κοινωνίας που απελευθερώνει τους ανθρώπους από τις ανάγκες τους (όπως από την ανάγκη να λες τη γνώμη σου ελεύθερα για παράδειγμα που είναι μια κακή αστική συνήθεια). Απ’έξω ήταν όμοιοι με τους χρυσαυγίτες, αλλά φυσικά εγώ ο αντιδραστικός και ανιστόρητος οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων δεν διέκρινα το ριζικά διαφορετικό ψυχικό τους πλούτο που κρύβεται επιμελώς κάτω από την όμοια σχεδόν εμφάνιση.

2. Πρέπει να εκφράσω την ευαρέσκεια μου για γεγονός πως άλλο πράγμα οι ελβιέλες της αταξικής κοινωνίας και άλλο οι μπότες του φασισμού. Επ’ αυτού οφείλω να υπογραμμίσω πως η διάκριση είναι πολύ σημαντική. Οι ελβιέλες όταν τις τρως στο κεφάλι είναι μαλακές και δεν αφήνουν σημάδια, σε αντίθεση με τις μπότες.Ελπίζω βέβαια τώρα να μην δίνω ιδέες στους ακτιβιστές της κολεκτιβιστικής αταξικής κοινωνίας και αρχίσουν τις αλλαγές μόλις που αρχίσαμε να συνηθίζουμε.

3.Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση η φράση του ενός ακτιβιστή: “μίλα ρε με το καλό γιατί αλλιώς θα σε κάνουμε να μιλήσεις με το άγριο”. Με τέτοια ποσοστά ανεργίας, νέα παιδιά να διαθέτουν έμφυτες και να καλλιεργούν τις τεχνικές της ανάκρισης νομίζω πως δεν πρέπει να πάνε χαμένα και πρέπει να αξιοποιηθούν στο μέλλον σε τέτοιες θέσεις ευθύνης. Επειδή καταλαβαίνω πως δεν θα θέλουν να υπηρετήσουν το άθλιο καπιταλιστικό κράτος, σκέφτομαι πως ο κόσμος είναι γεμάτος αταξικές ευκαιρίες σαν της Β.Κορέας ή της Κούβας.

4. Προτρέπω σε όσους βρεθούν σε ανάλογη κατάσταση με τη δική μου στο μέλλον να μην ειρωνεύονται τους ακτιβιστές. Το ερώτημα μου “είστε ανακριτές παιδιά;” εκνεύρισε τους ακτιβιστές και τους έκανε να παραφερθούν.

5. Όσοι (ποδοσφαιρόφιλοι΄και μουντιαλικοί) δεν είδατε το Βέλγιο-ΗΠΑ χθες χάσατε. Εγώ ξεκίνησα ως οπαδός του Βελγίου και κατέληξα να υποστηρίζω τις ΗΠΑ (μπορεί πάλι γιαυτό να φταίει και ο γενικός ιδεολογικός κατήφορος που έχω πάρει, τι να πω).

6. Για τα υπόλοιπα θα μιλήσουμε άλλη στιγμή, προς το παρών να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι μου συμπαραστάθηκαν και μου συμπαραστέκονται από χθες καθώς και τα μέσα ενημέρωσης. Μπορεί να μου τελείωσαν την μπαταρία του κινητού δύο φορές, να έκαψαν το αυτί μου από την υπερθέρμανση και να μην με έχουν αφήσει να κάνω καμιά άλλη δουλειά αλλά πέρα από τα αστεία η παρουσία τους υπήρξε πολύτιμη και τους ευγνωμονώ.

Y.Γ Επίσης, θέλω να διευκρινίσω πως ΔΕΝ είμαι στέλεχος του Ποταμιού.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Ηλίας Κανέλης: "Ο Νίκος Μαραντζίδης, η βία, η Αριστερά και η δημοκρατία 

Αντρέας Πετρουλάκης: "Αριστερή βία κατά του Νίκου Μαραντζίδη"

Tuesday, July 1, 2014

Άκουσα, είδα, σκέφτομαι και γράφω…

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

Το καινούργιο φτιάχνεται, με καινούργιες ιδέες και φρέσκες αντιλήψεις…οι απλές μετονομασίες, δεν συνεισφέρουν με τίποτε, στη νέα εποχή για την πολιτική, που έχει ανάγκη ο τόπος και οι πολίτες…

Τα κόμματα νέου τύπου, όπως και να σουλουπωθούν, παραμένουν μηχανισμοί αναποτελεσματικοί και κυρίως απολύτως αναχρονιστικοί, σε σχέση με τις σημερινές ανάγκες της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας…

Όσα μεϊκάπια και πούντρες και να βάλεις, στην πυραμίδα και το συγκεντρωτισμό, δεν μπορεί να ομορφαίνει και να δείξει διαφορετικός…

Την κεντρική επιτροπή και το πολιτ μπιρό, όσο και να προσπαθείς να αμβλύνεις τα απαίσια χαρακτηριστικά τους, εφευρίσκοντας λέξεις και ονομασίες ελκυστικές, τόσο πιο αποκρουστικά δείχνουν,τα βαθιά τους γερατειά και κυρίως την έντονη μούχλα, ενός συγκεντρωτισμού που σκοτώνει, κάθε έννοια πρωτοβουλίας και αυτόβουλης εθελοντικής οργάνωσης…

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, που σάπιο κάθεται και μας κοιτάει τελείως ειρωνικά από ψηλά, επειδή ακόμη δεν το ακουμπάμε, είναι ο συγκεντρωτισμός…

Όσοι νομοί και νομίδια, όσες αποφάσεις δήθεν για θεσμούς αποκέντρωσης, έστω και αποσυγκέντρωσης, να ψηφιστούν και να φανούν στον ορίζοντα, η κεντρική εξουσία δεν αποχωρίζεται, ούτε μισό από τα προνόμια και τις λεγόμενες αρμοδιότητες της…οπότε κούφια λόγια, η αποκέντρωση, η αυτοδιοίκηση και πάει λέγοντας…το ίδιο ακριβώς και τα κόμματα…αρχηγός, πρόεδρας, επικεφαλής ή όπως αλλιώς, η νομενκλατούρα και τελείωσε το σύστημα της «δημοκρατίας»…

Πιστεύω λοιπόν, πως καλό θα ήταν να εφεύρουμε, να φτιάξουμε, να πειραματιστούμε έστω, με νέες δομές περιφερειακού χαρακτήρα… να δούμε πως μια ομάδα πολιτών, μπορεί να σκέφτεται και παράγει πολιτική για τον τόπο της, για το μικρό και καθημερινό κι ας αφήσουμε για μετά τα υψιπετή…

Μη με πείτε πάλι, την ίδια ανόητη φούσκα, δήθεν ερώτηση καίρια και δηκτική, καλά και για την εξωτερική πολιτική, την οικονομική πολιτική και την παιδεία, περιφερειακά θα αποφασίζουμε;;;

Όχι, αλλά δεν θα χειραγωγούμε τον πολίτη-συμμέτοχο, με τη δήθεν δημοκρατική μας φενάκη, και το δήθεν διάλογο περί τις πολιτικές αυτές…

Σε θεματικό συνέδριο, όπου θα κληθούν να μιλήσουν, άνθρωποι που γνωρίζουν, θα βγάλουμε συμπεράσματα και μετά συζητάμε και τις προτάσεις μας…αλλά που σκαμπάζουν…για την οικονομική πολιτική για παράδειγμα χρειαζόμαστε λογιστές καλούς και δραστήριους μεσα στην αγορά και τη καθημερινή τρέλλα, διότι πήξαμε στον ακαδημαϊζμό και το απολύτως κενό….

Όπως και για την εξωτερική πολιτική, απαιτείται στη συζήτηση να συμμετέχουν και διπλωματικοί, αλλά και πολιτικοί της πράξης και κυρίως αντίστοιχοι και από τις γειτονικές χώρες και την ΕΕ, διότι έτσι μπορείς να αντιληφθείς το γίγνεσθαι γύρω σου….

Κι όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται κάθε δυο τρία χρόνια, αναλόγως των αναγκών και θα συζητιούνται τα συμπεράσματα και κυρίως οι προτάσεις…

Τη δεκαετία του 80 το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ακόμη επί Μπερλιγκουέρ, είχε αναθεωρήσει πλήρως την αντίληψη του, περί μελών και μη μελών και φίλων και όλα τα λοιπά…

Ούτως ή άλλως η συμμετοχή του μέλους σε έναν πολιτικό σχηματισμό είναι εθελοντική… συμφωνεί με την πολιτική του σχηματισμού συμμετέχει…δεν συμφωνεί, φεύγει και πηγαίνει στην άκρια…

Στο σύγχρονο κόμμα, του 21ου αιώνα, η έννοια μέλος και συμμετοχή, έχουν πολλές παραμέτρους διαφορετικές και πολύ πιο ελαστικές, αναγκαστικά, απ ότι στο παρελθόν… συμφωνούμε για παράδειγμα στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, με κάποιον τρόπο, πηγαίνουμε μαζί και χτίζουμε κίνημα για να προχωρήσει η υπόθεση αυτή…διαφωνούμε για την αντίστοιχη ιδιωτικοποίηση της ευαθ είμαστε χώρια…δεν κατάλαβα από πότε εν ονόματι της ποιας αποτελεσματικότητας και αηδίας, θα πρέπει να ομονοούμε και να κουνάμε τις σημαίες…

Για το λόγο τούτο, πιστεύω ότι ο κόσμος που ακολουθεί το ποτάμι σήμερα και επί της ουσίας πειραματίζεται, σε παλιούς καμβάδες θέλοντας όμως να τους ανανεώσει ή καλύτερα να τους αλλάξει ριζικά, μαζί με όλους τους πολίτες καλής θέλησης, που έχουν κουραστεί από την αδράνεια και την ακινησία, τον Οκτώβρη μέσα από χίλιες πρωτοβουλίες πολιτών, σ όλη την Ελλάδα, θα δώσουν την ώθηση για το καινούργιο, που ξεκίνησε με το συνέδριο του ποταμιού και χρειάζεται συνέχεια…

Sunday, June 29, 2014

Η επιστροφή της πολιτικής της σύγκρουσης

Του Τάσου Γιαννίτση

Τ​​ο σκηνικό που στήνεται με τις συνεχείς ακυρώσεις αποφάσεων που αφορούν μισθούς και συντάξεις διαφόρων επαγγελματικών ομάδων στο όνομα κάποιας υποθετικής αποκατάστασης κοινωνικών αδικιών ή κάποιας υποθετικής ανατροπής αντιλαϊκών μέτρων αποτελεί μια στυγνή επίδειξη δύναμης της πολιτικής και άλλων τμημάτων της ελίτ της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις έννοιες της αλληλεγγύης και της ισονομίας και απέναντι σε εκατομμύρια ανέργους, φτωχούς ή τσακισμένους της ίδιας της πολιτικής.

Όπως σε πολλά άλλα ζητήματα, χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα η επίκληση μιας αδύναμης κοινωνικής ομάδας για να δικαιολογηθεί και να στοιχηθεί πίσω της μια προκλητικά προνομιακή μεταχείριση κοινωνικών ομάδων με μηδενική ή δυσανάλογα μικρή συμμετοχή στην αδυσώπητη ανατροπή που υπέστησαν εκατομμύρια πολίτες των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Σε όλο αυτό το σκηνικό τίθενται επτά ζητήματα:
1. Οταν για την αντιμετώπιση της εθνικής οικονομικής, αλλά και γενικότερης, κατάρρευσης μειώνονται οι αμοιβές σε οποιαδήποτε έκταση, μια γενικότερη κατανομή της μείωσης αυτής σε όλους, έστω με κάποιες –όχι ισχυρές– διαφοροποιήσεις, διατηρεί όλους στην ίδια σχετική θέση. Ο καθένας ζημιώνεται π.χ. κατά 25%. Σκληρό για τον απλό εργαζόμενο των 700 (προ κρίσης) ευρώ, σκληρό και για τον εργαζόμενο των 4.000 ευρώ. Το ερώτημα αν η νέα αμοιβή είναι επαρκής ή όχι τίθεται για όλους και είναι θεμιτό. Ομως, σε σχετικούς όρους όλοι βρίσκονται στην ίδια θέση. Αν ο ένστολος, ο δικαστικός, ο πανεπιστημιακός, ο εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ «δεν βγαίνει» με το νέο επίπεδο αμοιβής (από τα 4.000 στα 3.000 ευρώ ως υποθετικό παράδειγμα), πόσο «βγαίνει» όποιος πάει από τα 700 ευρώ στην ανεργία ή στα 550 ευρώ, όποιος από το πανεπιστήμιο περνάει στην ανεργία ή όποια από καθαρίστρια γίνεται άνεργη καθαρίστρια; Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι πραγματική κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι η γραμμική μείωση ή μια πλήρης απαλλαγή από τη μείωση, αλλά μια κλιμακωτά μεγαλύτερη μείωση των υψηλότερων εισοδημάτων σε σχέση με τα χαμηλότερα.

2. Οταν οι περικοπές αρχικά γίνονται με πολιτικές αποφάσεις που φαίνεται ότι ισχύουν για όλους, προκειμένου να δίνουν την αίσθηση μιας σύμμετρης συμμετοχής όλων χωρίς εξαιρέσεις στις θυσίες, όμως το θεσμικό οπλοστάσιο της πολιτείας οδηγεί στη συνέχεια στη χοντροκομμένη ανατροπή της συμμετρίας και σε αδικαιολόγητα ασύμμετρες εξαιρέσεις, τότε η δύναμη ακυρώνει κάθε πολιτική που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τότε, πρόκειται για συμπαιγνία, με ισχυρούς χαμένους και ισχυρούς κερδισμένους.

3. Οταν ο αριστερός λαϊκισμός επικροτεί και αυτός τέτοιες εξελίξεις και την πρωτοφανή σε ταχύτητα νομοθετική προσαρμογή, με την επίκληση ότι οι «όλες δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται», σημειώνεται μια πρόσθετη συμπαιγνία. Δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται αναμφίβολα. Ομως, η οποιαδήποτε αριστερή αντίληψη δεν μπορεί αντί να είναι πολιτική, να μετατρέπεται σε δικονομική. Γιατί τότε εγκαταλείπει την ουσία, γίνεται κίβδηλη ή αδιαφορεί για τις έννοιες της πραγματικής αλληλεγγύης και της ισονομίας στις επώδυνες θυσίες. Είναι επίσης γνωστό ότι, συχνά, πολιτικές αποφάσεις, πολύ συνειδητά, ενσωματώνουν νομικές αδυναμίες, ώστε αργότερα να μπορούν να καταπίπτουν στα δικαστήρια. Ποια θέση παίρνει κανείς στο ζήτημα;

4. «Λεφτά δεν υπάρχουν», παρά σε επιλεκτικούς θυλάκους και οι αμοιβές μιας τεράστιας πλειοψηφίας πολιτών στην καλύτερη περίπτωση θα αυξηθούν 1% στη διάρκεια της επόμενης διετίας. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς μια σύμμετρη κατανομή των βαρών, αύριο –στην κυριολεξία– θα υπάρξουν περαιτέρω περικοπές εισοδήματος όσων δεν έχουν πρόσβαση στο προνομιακό καθεστώς των «επάνω».

5. Με ποια επιχειρήματα θα επικρίνει κανείς τον «λαϊκισμό της Αριστεράς», που υπόσχεται ανέξοδα τη μελλοντική αποκατάσταση των απλών εργαζομένων και συνταξιούχων, όταν ο «λαϊκισμός των ελίτ» στη θέση της επαγγελίας, με μέτρα κάνει πραγματικότητα στο ορατό παρόν την ασύμμετρη αδικία.

6. Το θέμα της δικαστικής παρέμβασης σε μισθολογικά θέματα, που με το χρόνο αθροίστηκαν σε έναν κρίσιμο παράγοντα οικονομικού και πολιτικού εκτροχιασμού, είχε αναδειχθεί ήδη από τα δύσκολα χρόνια του 1990. Αναδείχθηκε η ανάγκη εξορθολογισμού των συνταγματικών παραθύρων, προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και όχι προσχηματικά μια διπλοπρόσωπη πολιτική. Αν η πρακτική αυτή σε ομαλές συνθήκες είναι απλώς κοινωνικά άδικη, σε συνθήκες κρίσης δημιουργεί αντιδράσεις έντονης κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Οι ρυθμίσεις που δήθεν χειρίστηκαν το θέμα, αποδείχθηκε ότι ήσαν μια γκροτέσκα φάρσα, με ισχυρό έλλειμμα στοιχείων στοιχειώδους κοινωνικής και πολιτικής ηθικής, υπονομεύοντας τα θεμέλια της διακυβέρνησης.

7. Προ ετών όταν αποκαλύφθηκε ότι ένας αριθμός βουλευτών είχαν «τολμήσει», πολλοί μάλιστα αρκετά πριν εμφανιστεί η κρίση, να διεκδικήσουν κάποιες νόμιμες αυξήσεις των συντάξεών τους, ξεσηκώθηκαν όλοι οι «ευαίσθητοι», αριστεροί και μη, πολιτικοί και ΜΜΕ, με κάθε είδους απαξιωτικές και καταγγελτικές ρητορικές. Γιατί; Τι πείραξε τότε, που δεν υπάρχει σήμερα; Φαίνεται, ότι στην πορεία η πολιτική υποκρισία αντικαταστάθηκε από τον πολιτικό κυνισμό.

Διαπίστωση: Οταν οι ελίτ μιας χώρας σε τραγικές συνθήκες, δεξιές, αριστερές, κεντροαριστερές, δεν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει όλοι να παραμερίσουν καταστροφικές πρακτικές και να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί στην αντιμετώπιση μιας πραγματικότητας, που οι ίδιες δημιούργησαν, υπάρχει δομικό αδιέξοδο. Τότε, κανείς δεν έχει το ανάστημα να ζητήσει ή να επιβάλει οτιδήποτε στον άλλο μέσα από κοινωνικές συνεννοήσεις. Το εργαλείο είναι η δύναμη. Τότε, η προοπτική που ανοίγεται δεν έχει τίποτα το ευρωπαϊκό, τίποτα το δημοκρατικό, τίποτα το αναπτυξιακό, τίποτα το κοινωνικό, τίποτα το εθνικό.

«Οταν οι μεσαίες τάξεις καταρρέουν, τα θεμέλια της δημοκρατίας υπονομεύονται». Πράγματι. Ομως, «όταν σε συνθήκες κρίσης αντιμάχονται μεταξύ τους οι μεσαίες και οι πιο αδύναμες τάξεις, καταρρέουν όλα».

* Ο κ. Τάσος Γιαννίτσης είναι πρώην υπουργός.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Thursday, June 26, 2014

Οι τεταρτοεξουσιαστές και τα συνώνυμα του κακού

Του Παντελή Μπουκάλα

Δεν έχουν όλα τα ποιήματα θυμική αφορμή και ρίζα σε αυθεντική συγκίνηση. Πολλά είναι φιλολογικές κατασκευές και επιδείξεις τεχνικής επάρκειας· διεκπεραιώνονται με τη μνήμη των δαχτύλων μόνο και δίχως βαθύτερη ταραχή. Τέτοια έχει αρκετά η Παλατινή Ανθολογία. Λογικό, αφού καλύπτει μια χιλιετία στιχουργικής παραγωγής. Οι μιμητές και οιεπιπολαιογράφοι δεν έλειψαν ποτέ στην ιστορία των γραμμάτων. Ανάμεσα στα συμποτικά επιγράμματα της Παλατινής ας πούμε, ορισμένα υιοθετούν και αναπαράγουν --άνευρα-- παλιά μοτίβα, ο γραφιάς τους όμως φαίνεται σαν να μη δοκίμασε ποτέ τις χαρές του Διόνυσου. Σαν να τις είχε απλώς ακουστά. Αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά. Ούτε ποίηση.

Ένα πάντως από τα συμποτικά είναι ξεκάθαρο πως έχει πραγματική αφορμή και επίσης πραγματικό θυμό μέσα του. Το έγραψε ο Αντίπατρος από τη Θεσσαλονίκη, επιγραμματοποιός της εποχής του Αυγούστου. Τέσσερις στίχοι είναι όλοι κι όλοι:

Ού μοι Πληϊάδων φοβερή δύσις, ουδέ θαλάσσης
ωρύον στυφελώ κύμα περί σκοπέλω,
ουδ' όταν αστράπτη μέγας ουρανός, ως κακόν άνδρα
ταρβέω, και μύθων μνήμονας υδροπότας.


Μεταφράζω, προσημειώνοντας πως με τη δύση της Πούλιας, τον δικό μας Νοέμβριο, οι αρχαίοι κρατούσαν τα πλοία τους αραγμένα στα λιμάνια, από το φόβο της φουρτούνας:

Δεν με τρομάζει η Πούλια στο βασίλεμά της ουδέ το κύμα
που ωρύεται σπώντας σε βράχους κοφτερούς ούτε του απέραντου
ουρανού οι αστραπές, όσο ένας άνθρωπος κακόψυχος
κι οι νεροπότες, που τα μεθυσμένα λόγια μας θυμούνται.


Τι θέλει να πει ο ποιητής; Απλό: Με τη φύση, όσο άγριες κι αν είναι οι εκδηλώσεις της, θα βρεις έναν τρόπο να τα βγάλεις πέρα. Αλλά με τον «κακόν άνδρα» (συνώνυμα του «κακός» κατά Liddell-Scott: ανάξιος, μηδαμινός, ελεεινός, άθλιος, πονηρός, φαύλος) θα δυσκολευτείς πολύ περισσότερο, γιατί η κακότητά του, βαθιά ριζωμένη, ένα σύστημα ζωής πια, ένα επάγγελμα, είναι σκέτος φόβος. Και είναι φόβος και τρόμος, χειρότερος δηλαδή και από τις τρικυμίες και από τους κακόψυχους, ο αγύρτης που, ενόσω η παρέα πίνει και ελευθερώνεται, αυτός πίνει νερό, ώστε, νηφάλιος, να κρατάει λεπτομερείς σημειώσεις για το τι λέει ο καθένας. Και να έχει έτσι υλικό για να τους εκβιάζει την επομένη· να τους απειλεί ότι θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα στα μάτια των οικείων τους ή των αντιπάλων τους, αν, εξαναγκασμένοι, δεν του κάνουν κάποιο χατίρι. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, οι νεροπότες ήταν εντεταλμένοι χαφιέδες των αρχόντων.

Δεν μπορεί, κάποιον κακό μπελά θα είχε βρει ο Αντίπατρός μας ύστερα από μεθύσι του. Γι' αυτό και ξεσπάει, σαν «ωρύον κύμα» κι αυτός, πάνω στον αγύρτη «υδροπότη»· που ίσως να άκουσε σε κάποιο συμπόσιο τον εκ Θεσσαλονίκης ποιητή, τον καιρό που δούλευε δάσκαλος στη Ρώμη, να λέει, λέμε τώρα, κάτι πειραχτικό για τον Αύγουστο ή κάτι απαξιωτικό γενικά για τους Ρωμαίους. Και σκέφτηκε να τον επαναφέρει στον ίσιο δρόμο μ' έναν ωραίο εκβιασμό. Να γιατί οι αρχαίοι μισούσαν τους μνησίκακους υδροσυμπότες όχι σαν πονηρούς αλλά σαν δυνάμει εκβιαστές· σαν ανήθικους δολιοφθορείς των απλών, απλούστατων κανόνων που ορίζουν τα του ιδιωτικού βίου, διαχωρίζοντάς τον από τον δημόσιο. Τη σχετική παροιμία, που προφανώς συμπυκνώνει μακρόχρονη κοινωνική πείρα, την καταγράφει και ο Πλούταρχος και ο Λουκιανός -- κι έχουν βέβαια τους λόγους τους: «μισέω τον μνάμονα συμπόταν».

Ένας άνθρωπος, το ξέρουμε, μπορεί να μεθύσει από αλκοόλη αλλά και δίχως να πιει γουλιά. Να μεθύσει δηλαδή από μοναξιά, από θλίψη, από έρωτα, ακόμα και από νάρκισσο έρωτα, από στιγμιαία παρόρμηση προς την υπερβολή. Και να παραφερθεί εν λόγω ή έργω· να πει ή να κάνει πράγματα που την επομένη θα του προκαλούν θλίψη και ντροπή. Τις στιγμές αυτές είναι τρωτός, ευάλωτος, απολύτως έκθετος. Σε κοινωνίες ανθρώπινες, σ' αυτές δηλαδή που βασίζονται προπαντός στους άγραφους νόμους, το εν παραφορά μέθης πρόσωπο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν ιερό. Πολύ περισσότερο αν, ώς το τέλος της «μέθης» του, δεν αδικεί, δεν εκθέτει και δεν φθείρει κανέναν άλλον πλην του εαυτού του· και, δεύτερον, αν η υπερβολή του περιορίζεται στην ιδιωτική του ήπειρο, τμήμα της οποίας, απολύτως προστατευτέο, είναι πλέον και οι διαδικτυακοί μικροχώροι, που οφείλουν την ύπαρξη και τη λειτουργία τους ακριβώς στον προϋποτιθέμενο απόρρητο χαρακτήρα τους· μετέχεις εκεί βάσει ενός άγραφου συμβολαίου που δεσμεύει κι εσένα και τους άλλους στο σεβασμό των ατομικών δεδομένων.

Εύκολα φαντάζεται κανείς πόσο έχει προοδεύσει η πανάρχαιη τέχνη του εκβιασμού από την εποχή που οι ύπουλοι νεροπότες έπαψαν να έχουν στη διάθεσή τους παπύρους και περγαμηνές για να κρατάει σημειώσεις η αυτών δολιότης και απέκτησαν μαγνητοφωνάκια. Και κάμερες βέβαια, λίγο αργότερα. Με τα ποικίλα παντοδύναμα τεχνήματα καταλήξαμε να περνάμε τη ζωή μας μέσα σε ένα ασφυκτικό Πανοπτικόν και Πανακουστικόν, διαρκώς έκθετοι. Όση ελευθερία υπόσχονται ότι θα μας δώσουν («απεριόριστος χρόνος», «απεριόριστες διεθνείς κλήσεις», «άμεση επαφή με οποιονδήποτε οποιουδήποτε»), άλλη τόση --τουλάχιστον-- μας κλέβουν, μ' εμάς τούς ίδιους συνεργούς τους. Και τα πράγματα βάρυναν ακόμα περισσότερο με την εγκαθίδρυση τα τελευταία χρόνια --με την εισαγωγή όλο και πιο εξελιγμένων τεχνημάτων επικοινωνίας-- μιας νέου τύπου ιδιωτικότητας αλλά και δημοσιότητας. Το υποψιαζόμασταν, κι ήρθε ο Σνόουντεν να επαληθεύσει τους χειρότερους φόβους μας.

Θα ονόμαζα, χάριν συνεννοήσεως και μόνο, ιδιωτική δημοσιότητα, δίνοντας το βάρος στην πρώτη λέξη του ζεύγους, εκείνη στην οποία ο ίδιος ο ιδιώτης δεν ενδιαφέρεται αν το προσωπικό του, και το πιο κρυφό, γίνεται κοινό κτήμα. Δεν τον πειράζει για παράδειγμα να μιλάει στο κινητό του ενόσω ταξιδεύει με τρένο, καράβι ή λεωφορείο και να τον ακούνε όλοι οι διπλανοί του, την ώρα που μπορεί να τσακώνεται με τη μάνα του, να ερωτοτροπεί με την καλή του, να εξιστορεί λεπτομερώς στον κολλητό του την έκτακτη σεξική περιπετειούλα του, «με μια Αγγλίδα, ξέρεις τώρα». Δεν τον πειράζει επίσης να μοιράζεται προσωπικά του μυστικά με τους υπόλοιπους φεϊσμπουκίστες· και αυτοί, άλλωστε, οφείλουν να ανακοινώνουν δικά τους μυστικά, αφού ακριβώς αυτή η δημοσιοποίηση είναι το διαβατήριο, το ειδικό εισιτήριο που τους επιτρέπει να μπουν σε ξένες μονοατομικές επικράτειες. Καινούριος κόσμος, πράγματι.

Από την άλλη, ως δημόσια ιδιωτικότητα, με το βάρος και πάλι στην πρώτη λέξη του ζευγαριού, εννοώ την παραβιασμένη ιδιωτικότητα. Στην περίπτωση αυτή το ιδιωτικό καταντάει δημόσιο όχι με τη συναίνεση ή έστω την αδιαφορία του ιδιώτη αλλά ερήμην του και εις βάρος του· επειδή κάποιοι καταχρώνται την εξουσία τους και, αδιάφοροι λόγω ισχύος και ονόματος για τα γραπτά και τα άγραφα νόμιμα, κοινοποιούν αυτό που πρέπει να μείνει απόρρητο, διότι τέτοια είναι η φύση του αλλά και τέτοια η επιθυμία του πρωταγωνιστή του.

Υποτίθεται πως η τέταρτη εξουσία υπάρχει για να ελέγχει τις καταχρήσεις των τριών θεσμοθετημένων εξουσιών. Μύθος. Η τέταρτη εξουσία, έτσι όπως την «υπηρετούν» επί δεκαετίες κεφαλαιόδελτοι Δημοσιογράφοι που η σεμνότητά τους τούς υποχρεώνει να μιλούν σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό τους, και οι οποίοι μετρούν τις επιτυχίες τους με το πόσους κατεστραμμένους ανθρώπους αφήνουν στο αγέρωχο διάβα τους, υπάρχει για να καταχράται τη δοτή ισχύ της. Και για να ασκείται επ' ωφελεία (οικονομική και άλλη) του κατόχου της, όχι του κοινού, όχι του δήμου. Δεν είναι μύθος πάντως το ότι η ηθικολογούσα ανηθικότητα παραμένει η απεχθέστερη εκδοχή του αμοραλισμού.

Θυμάμαι εδώ και θυμίζω τα συνώνυμα του «κακού» που αντέγραψα παραπάνω: ανάξιος, μηδαμινός, ελεεινός, άθλιος, πονηρός, φαύλος. Το λεχρίτης; Όχι, αυτό δεν το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι· είναι μεταγενέστερο δημιούργημα, γνωστού περιεχομένου πλην αγνώστου ετύμου.

Πηγή: Η Αυγή

Tuesday, June 24, 2014

Το ημερολόγιο ενός ανέργου

Του Κώστα Εφήμερου

Τους ανθρώπους που θαυμάζω θέλω να τους γνωρίζω, έχω την ψυχολογία του γκρούπι. Δεν μου φτάνουν αυτά που μου προσφέρουν από απόσταση. Για να τους δω χρησιμοποιώ κάθε γνωριμία, κάθε επαφή, κάθε υποψία υποχρέωσης. Παίρνω τηλέφωνα, στέλνω email, μπαίνω σε αεροπλάνα, δεν με σταματάει τίποτα.

Πριν

Για τον Χριστόφορο Κάσδαγλη χρησιμοποίησα τον αγαπημένο μου (εξ αποστάσεως) θείο που λέγεται και αυτός Χριστόφορος και τότε δεν ήξερα ότι τον ήξερε. Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να πείσω τον Χριστόφορο Β ότι ένα νέο διαδικτυακό ΜΜΕ θα μπορούσε να γίνει ισχυρότερο από τα καθιερωμένα. Μου είπε ότι καλύτερα να μιλήσω με τον Χριστόφορο Α και μου κανόνισε ένα ραντεβού. Πήρα το «Σπλίτ», το βιβλίο του που μόλις είχα τελειώσει, και τον επισκέφτηκα στα γραφεία της Forthnet, πάνε τρία χρόνια νομίζω.

Ξαναβρεθήκαμε πέρυσι. Αυτός θυμόταν ότι μου κρέμεται ένα πληκτρολόγιο από το χέρι και εγώ θυμόμουν ότι παρά το κιτρινισμένο -από τη νικοτίνη- μουστάκι του είχε την όρεξη του μπόμπιρα και την ευφυία της απλότητας.

Το «ημερολόγιο ενός ανέργου» ήταν φτιαγμένο ήδη μέσα στο κεφάλι του. Στο μοτίβο του «φαντάρε που πας» (της πετυχημένης στήλης της Ελευθεροτυπίας) μου είπε, «αλλά με όλα τα καλά της τεχνολογίας».

Μετά

Κρατάω σήμερα στα χέρια μου το βιβλίο. Το «ημερολόγιο ενός ανέργου» έγινε βιβλίο! 155+1 ιστορίες από τις 2000 μαζί με συνδετικά κείμενα του Χριστόφορου Α. Πολλές από αυτές τις έχω διαβάσει, άλλες μου έχουν ξεφύγει.

Διαβάζω τις πρώτες 30 σελίδες. Ο μπαγάσας τα κατάφερε: το αποτέλεσμα είναι εθιστικό. Τόσος πόνος, τόση απελπισία, τόσα αδιέξοδα το ένα μετά το άλλο σε βομβαρδίζουν γραμμή τη γραμμή και δεν μπορείς να σταματήσεις. Μια ιστορία ακόμα, μια ακόμα και σταματάω. -Είναι αδύνατο. Διαβάζω για να συμπάσχω, για να συμπαρασταθώ, για να μην ξεχαστώ. Για να οργιστώ και να χάσω την ψυχραιμία μου.

Παρακολούθησα τον Χριστόφορο να φθείρεται από αυτή την έκδοση. Να αφιερώνει ώρες ατέλειωτες, να αντιγράφει, να σταχυολογεί, να οργανώνει, να μην κοιμάται. Τον είδα να γκρινιάζει, να αρρωσταίνει, να απελπίζεται αλλά να συνεχίζει με απίστευτη υπομονή.

Ξέρω γιατί ο Κάσδαγλης επέμεινε από την αρχή, μου έχει εξηγήσει την μεγάλη εικόνα. Με έχει συνεπάρει με τις προοπτικές. Εγώ -όπως είπα ήδη- τους ανθρώπους που θαυμάζω τους ψάχνω για να τους μιλήσω. Μπορείτε όμως και εσείς να καταλάβετε γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο απλά ξεφυλλίζοντάς το στο βιβλιοπωλείο.

Σου λένε στις ταινίες να μην τρομάζεις, το αίμα είναι κέτσαπ. Εδώ όμως, σήμερα, το 2014, επιβάλλεται να τρομάξεις.

Πηγή: The Press Project