μεταναστες

μεταναστες

Sunday, January 22, 2017

Όταν το δάκτυλο έδειχνε το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοίταζε το δάκτυλο

Τα ζητήματα ανομίας και ασυδοσίας περιθωριακών, όπως ενίοτε αποκαλούνται, ατόμων, ή ομάδων το τελευταίο διάστημα, αφορούν σύμφωνα με τους διαπρύσιους υπερασπιστές της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, οι οποίοι δήθεν αντιπολιτεύονται το καθεστώς Τσίπρα, την ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, που συμπεριλαμβάνει φυσικά και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Θα αναφωνήσει, ίσως, κάποιος «Τι είχες Μάη μου; Τι είχα πάντα».

Προφανώς η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική. Εκτός και αν δεχθούμε ότι οι συνθήκες δεν έχουν μεταβληθεί στο παραμικρό, ότι οι ευρύτερες διεργασίες, αλλά και εκείνες που αφορούν τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, είναι απλά υποτονικές, και επειδή κάτι τέτοιο είναι γενικά ένα σημάδι των καιρών καταλήγουμε αδιάφοροι να αποφανθούμε με την γνωστή ρήση «ότι βρέξει ας κατεβάσει».

Όπως είπαμε, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Άλλοι χρησιμοποιούν τον χαρακτηρισμό «παρακμή» για να την περιγράψουν, άλλοι θα μιλήσουν για «κοινωνικό έρεβος και ζόφο», άλλοι θα σκύψουν το κεφάλι λέγοντας ότι το «παιχνίδι έχει χαθεί οριστικά» τονίζοντας την παρουσία της κάθε λογής «ναρκομαφίας» και το «πολυπαραγοντικό ζήτημα της προστασίας των μαγαζιών», άλλοι πάλι θεωρούν ότι η περιοχή έχει μοιραστεί και ορισμένα από τα εναπομείναντα «επαναστατικά συμφέροντα» στην περιοχή απλά παίρνουν θέση για την «νέα εποχή», είτε παραμείνει ο Συριζα στην εξουσία για ολόκληρη την τετραετία είτε μεταβληθεί εκ νέου η κυβερνητική διαχείριση των κρατικών υποθέσεων.

Άλλοι πάλι χρεώνουν την «παρακμιακή» κατάσταση στα «λούμπεν στοιχεία», που κατακλύζουν την περιοχή είτε ασχολούνται με την διακίνηση ναρκωτικών είτε ληστεύουν και ξυλοκοπούν περαστικούς είτε επιδίδονται άλλοτε στον εμπρησμό τρόλλευ και άλλοτε περιπτέρων.

Τέλος, διάφοροι επικροτούν την δράση σταλινικών πολιτοφυλακών με αυξημένα το τελευταίο διάστημα αστυνομικά καθήκοντα και άλλοι, αντιθέτως, θεωρούν κατηγορηματικά ότι η αυτόκλητη κινηματική αστυνομία, όχι μόνο δεν αποτελεί «λύση», αλλά σημαντικό μέρος του «προβλήματος».

Ας κάνουμε ορισμένες σύντομες επισημάνσεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν διανύουμε ούτε την δεκαετία του ’80, ούτε την δεκαετία του ’90, ούτε καν εκείνη την πρώτη δεκαετία του 2000. Η βίαιη μεταβολή των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών αντικαθιστά τους προηγούμενους όρους επιβολής με νέους διαρκώς εφιαλτικότερους. Η κοινωνική αποσύνθεση επιβάλλεται με άγριο τρόπο, διαπερνά τα κοινωνικά στρώματα, έχει διάρκεια και παρ’ ότι συνδέεται με το οικονομικό στοιχείο, δεν ταυτίζεται με αυτήν καθεαυτή την οικονομική λεηλασία, η οποία εξελίσσεται διαρκώς με εξοντωτικότερο τρόπο και μέσα.

Έχουμε υποστηρίξει επανειλημμένα ότι οι τωρινοί διαχειριστές των κρατικών υποθέσεων θα αποδειχθούν χειρότεροι όλων των προηγούμενων. Φυσικά δεν είχαμε, ούτε έχουμε σκοπό, να μπούμε εμείς οι ίδιοι ή να προτρέψουμε οποιοδήποτε να μπει σε κάποια διαδικασία σύγκρισης και επιλογής εξουσιαστών.

Πολεμήσαμε, πολεμούμε και θα πολεμούμε κάθε εξουσιαστική διαχείριση, χωρίς διακρίσεις, γιατί ουδέποτε είχαμε το οποιοδήποτε πολιτικό συμφέρον να αβαντάρουμε οποιαδήποτε πλευρά.

Άλλωστε οι αναρχικοί είναι γνωστοί για αυτήν ακριβώς την επιμονή τους, αλλά και την πεποίθησή τους ότι οι εξουσιαστικές αντιθέσεις δεν τους αφορούν, παρ’ ότι οφείλουν να τις παρακολουθούν, να τις αντιλαμβάνονται, να μελετούν τους διάφορους και διαφορετικούς τρόπους επιβολής.

Αυτή ακριβώς η προσπάθεια αποδυναμώνεται και εν τέλει ακυρώνεται για διάφορους λόγους, όταν οι αγωνιζόμενοι άνθρωποι επιλέγουν, λανθασμένα κατά την γνώ­μη μας, να περπατήσουν τα μονοπάτια της πολιτικής. Πιστεύουν, μάλιστα, έχοντας αποκομίσει σε αρκετές περιπτώσεις τα λεγόμενα πολιτικά κέρδη, ότι δικαιώνονται γι’ αυτήν την επιλογή τους, ότι ο αγώνας τους σταθεροποιείται, ότι αναγνωρίζονται ακόμη και από την πλευρά των εξουσιαστών, τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούν χωρίς συμβιβασμούς.

Ικανοποιημένοι τότε, αναζητούν τρόπους, όπως λένε, ώστε να κεφαλοποιηθούν αυτά τα κέρδη, ώστε το κίνημα να δυναμώσει και άλλο, ώστε να υπολογίζεται περισσότερο κοινωνικά και πολιτικά η αντιπολιτευτική τους δράση, ενώ, μέσα στην γενικότερη ευφορία και στο κλίμα «νίκης», ορισμένοι «σύντροφοι» εγκαθιδρύουν, με το μαλακό στην αρχή, την εξουσία τους ή αλλιώς την αναγνώρισή τους ως «παράγοντες» του χώρου.

Όμως θα αναρωτηθεί κάποιος, ποιος είναι ο τελικός στόχος; Υπάρχει καν τέτοιος; Ή μήπως όλα τούτα, απλώς, είναι απόρροια του αγώνα, των λαθών, των υπερεκτιμημένων δυνάμεων ή δυνατοτήτων, ακόμα και εκείνων των ίδιων των προσώπων που εκφράζουν τις τάδε ή τις δείνα ιδέες;

Η αλήθεια παραμένει απλή όσο και σύνθετη.

Για να την κατανοήσουμε θα πρέπει να γνωρίσουμε εκείνα που έχουν προηγηθεί. Αυτό όμως δεν φθάνει. Οι αναρχικοί δεν ανακυκλώνουν το παρελθόν, δεν το περιφέρουν σαν τρόπαιο, δεν έχουν κρυμμένη στο τσεπάκι τους κάθε είδους βεβαιότητα και «αλήθεια». Οι ιδέες μας ακονίζονται στο σήμερα, για να μπορέσουμε να αντισταθούμε «αύριο», για να είναι δυνατόν να αντιπαρατεθούμε στους σχεδιασμούς μιας εξουσίας, που δυναμώνει μέσα από τις αντιθέσεις της από τις διαφοροποιήσεις μέσα στους κόλπους της.

Επομένως κάθε «στιγμή» έχει την σημασία της, κάθε συμβιβασμός που αποτρέπεται μάς δυναμώνει για να επιτεθούμε στο μέλλον στα περισσότερο ευάλωτα σημεία του εξουσιαστικού σώματος. Καθυστερούμε τους εξουσιαστικούς σχεδιασμούς όσο περισσότερο μπορούμε, και δεν διευκολύνουμε την επίσπευση της πραγμάτωσής τους. Πολλές φορές γνωρίζουμε ότι η καθυστέρηση αυτή θα είναι «μικρή». Για μας, όμως, είναι πολύ μεγάλη, αλλά και για όσους αγωνίζονται και για όλους εκείνους που μπορεί να βαδίσουν στους δρόμους της ανυποταξίας και της άρνησης.

Οι αναρχικοί δεν ανήκουν ούτε συγκροτούν επαναστατικά ιερατεία. Για έναν απλό λόγο. Δεν επιδιώκουν να ασκήσουν εξουσία αύριο, άρα δεν μπορεί να συμπεριφέρονται σαν εξουσιαστές σήμερα. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Καμία στιγμή και για κανένα λόγο. Οι αναρχικοί μοιραζόμαστε κάθε στιγμή του αγώνα για μια ζωή ελεύθερη δίχως καταπιεστές και καταπιεζόμενους, δίχως εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους. Αγαπούμε την ελευθερία απεριόριστα, και εκτιμούμε ως απεριόριστες τις δυνατότητες να αναπτυχθεί το ανθρώπινο πνεύμα, σε συνθήκες δημιουργικής και εκούσιας αλληλοβοήθειας.

Για να μοιραστούμε κάθε στιγμή που αγωνιζόμαστε, θα πρέπει να τιμούμε την μνήμη των αγώνων, που προηγήθηκαν, αλλά και των αγωνιστών, που συμμετείχαν σ’ αυτούς με κάθε τίμημα, με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια. Διατήρηση της μνήμης, όμως, δεν αποτελεί ότι συνιστά το πολιτικό συμφέρον του καθενός.

Η διατήρηση της μνήμης δεν μπορεί και δεν έχει καμία σχέση με τον επανακαθορισμό των πολιτικών συσχετισμών μέσα στο κίνημα και τις συνιστώσες του. Η διατήρηση της μνήμης για τους αναρχικούς δεν είχε και δεν θα έχει ποτέ καμία συνάφεια με την ιστορία των κομμουνιστών, με την ενίσχυση της εξουσιαστικής τους θέσης στο παρόν και στο μέλλον.

Ο ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΟΠΛΑ είναι δική τους ιστορία, και δεν θα γίνει ποτέ δική μας. Όσοι την επικαλούνται στ’ όνομα της αναρχίας προσπαθούν απελπισμένα να κερδίσουν λιγοστό χρόνο, ώστε να σταθεροποιηθούν στην καινούργια θέση, που τους επιφυλάσσει η αριστερή εξουσία. Κατά βάθος δεν μας βλάπτουν. Είναι σίγουρα καλύτερα να πέφτουν ολοκληρωτικά οι μάσκες. Βιάζονται είναι αλήθεια, και ως εκ τούτου διαπράττουν πολλά και σοβαρά λάθη. Καλοδεχούμενα. Ευχόμαστε να πολλαπλασιαστούν στο άμεσο μέλλον.

Από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να δείξουμε επιμονή και υπομονή, αλλά και τεράστια αυτοπεποίθηση όσον αφορά τα πιστεύω μας. Αποστρεφόμαστε ότι υποβιβάζει κάθε ανθρώπινη οντότητα, ότι δεσμεύει σωματικά, ηθικά, πνευματικά τις ανθρώπινες υπάρξεις. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Θέλουμε να γκρεμίσουμε κάθε φυλακή, όχι για να κτίσουμε καινούργιες, αλλά γιατί εξακολουθούμε να θεωρούμε τον εγκλεισμό βασανισμό. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι τα κρατικά μπουντρούμια θα γκρεμιστούν ολότελα, από τους κολασμένους, από τους επαναστάτες, και τους αναρχικούς σε κάθε εξέγερση, που θα θυμίζει εκείνες που προηγήθηκαν, αλλά και δεν θα μοιάζει με καμμία τους.

Για να φέρει, όμως, η σπίθα πυρκαγιά, θέλει καθαρές καρδιές, ανθρώπους απλούς και συνηθισμένους, που δεν φτύνουν τον διπλανό τους, δεν μισούν την ανθρώπινη αδυναμία, και δεν επιζητούν τρόπους να την τσακίσουν, λες και δεν έχουν ασχοληθεί και δεν ασχολούνται για το σκοπό αυτό τόσοι και τόσοι εξουσιαστές, τόσα κράτη, τόσα κανόνια, τόσοι έμποροι ψυχών και ανθρώπων, που τρέφονται από την δυστυχία και τον πόνο και την απέραντη αδυναμία, στην οποία έχουν περιέλθει εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι.

Άλλο τόσο οι αναρχικοί δεν μπορούν να μιλούν για ζωτικούς χώρους, είτε αναφέρονται στα Εξάρχεια, είτε στην οποιαδήποτε γειτονιά, είτε στην πτέρυγα μιας φυλακής.

Μα, θα πει κάποιος, οι ρίζες, οι αγώνες, που έχουν δοθεί και έχουν καταγραφεί σε διάφορους χώρους δεν έχουν την σημασία τους; Τους παραδίδουμε και συνεχίζουμε κάπου άλλου χωρίς δισταγμούς χωρίς επιφυλάξεις; Όχι βέβαια, σε καμμία περίπτωση. Με ποιες ιδέες, όμως, υπερασπιζόμαστε αυτές τις ρίζες, αυτούς τους αγώνες, αυτούς τους χώρους; Με δανεικές απόψεις, με εξουσιαστικές λογικές και προοπτικές;

Με ποιους συμμάχους, με ποια μέσα; Να παραμείνουμε σε μια περιοχή με οποιοδήποτε όρο; Επιβάλλοντας την δική μας εξουσία; Αστυνομεύοντας, πουλώντας προστασία στους «προστάτες», ελέγχοντας την εγκληματικότητα, ορίζοντας το υβρίδιο της επαναστατικής εγκληματικότητας; Με το να δεχτούμε να συνδιαχειριστούμε για ένα κρίσιμο διάστημα με την αριστερή εξουσία μια παραχωρημένη «ζώνη ανομίας» (ώστε οι αναρχικοί να μην επεκτείνουν την δράση τους) και με τί αντάλλαγμα;

Οι απαντήσεις φαντάζουν αυτονόητες. Αλλά τελικά δεν είναι. Φαντάζουν απλές και απέριττες. Φθάνει να το θελήσουμε.

Επειδή, «Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα μου το επιτρέψει, αλλά ποιος θα με σταματήσει».

Συσπείρωση Αναρχικών

Πηγή: Διαδρομή Ελευθερίας

Wednesday, January 18, 2017

Τραμπ-Μαρί-Χουάνα!

Αποτελεί κοινή παραδοχή το ότι οι δημοκράτες είναι ασυναγώνιστοι παραβάτες των κανόνων της δημοκρατίας, στην οποία με πολλαπλούς λόγους επιδεικνύουν την υποτιθέμενη προσήλωσή τους. Ως τέτοιοι είναι διαρκείς αρνητές των νόμων και των κανόνων της αγαπημένης τους δημοκρατίας.

Η επιβεβαίωση των παραπάνω γίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, αν παρατηρήσει κάποιος τα λεγόμενα και τις πρακτικές των πολιτικών, των κατ’ εξοχήν υπερασπιστών τού εκάστοτε δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους επιβάλλεται η εξουσία, το κράτος και, ευρύτερα, η κυριαρχία. Για τους δημοκράτες, λοιπόν, είναι αποδεκτό μόνο ό,τι δεν συμφέρει την εκάστοτε κλίκα που κυβερνά ή διαχειρίζεται τις εξουσιαστικές υποθέσεις. Όλα τα άλλα είναι αντιδημοκρατικά ακόμη κι αν βρίσκονται τυπικά και ουσιαστικά εντός των κανόνων του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ας μην ασχοληθούμε με την, επίσης, προσφυγή στους δημοκρατικούς θεσμούς και νόμους όσων υποτίθεται πως πολεμούν το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης και ας περάσουμε απ’ ευθείας στο «ψητό».

Στις 20 Ιανουαρίου, ως γνωστόν, πρόκειται να ορκισθεί η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Πρόκειται γι’ αυτό το άτομο που δήλωνε προεκλογικά ότι μπορεί και να μην αποδεχθεί το αποτέλεσμα, αλλά όταν εκέρδησε στις εκλογές εκείνοι που αμφισβήτησαν και αμφισβητούν την εκλογή του είναι οι δημοκράτες τού αντιπάλου στρατοπέδου. Αυτοί, δηλαδή, που εκδήλωναν την αποδοκιμασία τους όταν ο Τραμπ έλεγε πως δεν είναι βέβαιος ότι θα αποδεχθεί το εκλογικό αποτέλεσμα. Μία εντελώς ασυνάρτητη κατάσταση!

Τέλος πάντων!


Πάντως, εκείνο που συμβαίνει τώρα είναι οι συνεχιζόμενες αντιδράσεις και καλά κάνουν και συνεχίζονται, λέμε εμείς που δεν είμαστε δημοκράτες. Όπως είναι γνωστόν όχι μόνο οι καλοπληρωμένοι ηθοποιοί και μουζικάντες του Χόλλυγουντ και των παρυφών του αποφεύγουν να παραστούν στην ορκωμοσία (δημοκράτες γαρ) –πιστοί στον Ομπάμα, που επί της προεδρίας του κυριάρχησαν οι μαύρες επιχειρήσεις κατά των αντιπάλων της αμερικανικής κυριαρχίας, που προχώρησε στο αιματοκύλισμα της Λιβύης, της Συρίας επί έξη ολόκληρα έτη και, γενικώτερα, των υπό αναδιανομήν περιοχών του πλανήτη– αλλά και διάφοροι επίσης κινηματικοί έχουν αποφασίσει να διαδηλώσουν κατά του Τραμπ την ημέρα της ορκωμοσίας του.

Μεταξύ όλων αυτών και κάποιος ονόματι Άνταμ Έϋντινγκερ, ο οποίος διακήρυξε ότι ξεκινά μία μάχη για να μην χαθούν δικαιώματα.

Για ποια δικαιώματα πρόκειται;

Ως γνωστόν, από τον Φεβρουάριο του 2015, έχει καταστεί νόμιμη η καλλιέργεια έως και έξι φυτών καννάβεως. Επίσης μπορεί ο καθένας να κατέχει 56 γραμμάρια (αρκεί να είναι 21 ετών και άνω) καθώς και να προσφέρει τσιγάρα μαριχουάνα σε άλλους. Επισήμως απαγορεύεται το κάπνισμα μαριχουάνα σε δημόσιους χώρους και κυρίως η πώληση ή η αγορά της.

Ο Άνταμ Έϋντινγκερ ιδρυτής της DC Marijuana Coalition (Συνασπισμός Μαριχουάνα), δεν αρκείται σ’ αυτά. Είναι αγωνιστής! Δεν παλεύει για την διατήρηση δικαιωμάτων, αλλά για την επέκτασή τους. Έτσι, λοιπόν, αυτός και η συντροφία του θέλουν γενίκευση της χρήσης του «μπάφου» και στις 50 πολιτείες (ήδη πέντε πολιτείες, –Καλιφόρνια, Κολοράντο, Όρεγκον, Αλάσκα, Πολιτεία της Ουάσινγκτον– επιτρέπουν τη χρήση μαριχουάνας για ψυχαγωγικούς σκοπούς), να αρθούν οι περιορισμοί που υπάρχουν και να επιτραπεί η αγοραπωλησία του μπάφου. Εμπρός για την γενικευμένη αποχαύνωση! Τίποτε δεν τους σταματά! Προκειμένου να διαδώσουν την ιδεολογίας της νάρκωσης και μέσω της μαριχουάνα πρόκειται να μοιράσουν κατά την ώρα της ορκωμοσίας του Τραμπ 4.200 τσιγάρα ναρκωτικού, που κοστίζουν 20.000 δολλάρια.

Ο Άνταμ Έϋντινγκερ και τα ομοειδή του αποβράσματα, στην Αμερική και στον υπόλοιπο πλανήτη, γνωρίζουν πολύ καλά την δύναμη της διαφήμισης και ότι αυτή είναι το στήριγμα τόσο της κατανάλωσης όσο και του εμπορίου. Γι’ αυτό και δεν φείδονται κόπου, χρόνου, χρημάτων και ευκαιριών, όπως η ορκωμοσία της 20ηςΙανουαρίου.

Αφού, λοιπόν, τα προβλήματα της ανεργίας, των αστέγων, του ρατσισμού, της εγκληματικότητας, της πορνείας, του εμπορίου ναρκωτικών, της εξαθλίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων των ΗΠΑ έχουν επιλυθεί, καιρός για το πέρασμα στην διαδικασία της αποχαύνωσης. Μαριχουάνα φουλ!

Οποία κατάπτωσις!

Δημοσιεύθηκε από Η. Α.

Πηγή: Anarchy Press

Friday, January 13, 2017

Άσσιχτιρ Μουσταφά! Που τα Βάθη της Ψυσιής μου

Του Σόλωνα Αντάρτη

Ολόκληρη η ζωή μου καθορίστηκε από την εισβολή του Ιουλίου του 1974.

Μία από τις πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις είναι από την παραλία της εισβολής. Κάτω από μία ομπρέλα ανάμεσα σε ενήλικες ατένιζα την θάλασσα και το άπλετο καλοκαιρινό μεσογειακό φως. Οι Κερυνειώτες ανάμεσα μας γνωρίζουν για την ποιότητα του φωτός για το οποίο μιλώ. Η φυσική ενσάρκωση του μετά τα φυσικά γαλανόλευκου. Η γαλανή-γαλήνη με πλημμύριζε και το μοναδικό πράγμα που διατάραζε αυτήν την αίσθηση πληρότητας ήταν η άμμος στα παιδικά μου δάκτυλα. Ολόκληρη μου η ενήλικη ζωή είναι μία πορεία αναζήτησης εκείνης της αίσθησης γαλήνης και πληρότητας που μου χάρισε μια παραλία δυτικά της Κερύνειας. Είναι γι’ αυτό ίσως που λατρεύω τη θάλασσα. Στα νερά της αισθάνομαι τα λόγια του Δαυίδ «πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι»

Στα τέσσερα μου βίωσα σε κάθε κύτταρο της ύπαρξης μου την αίσθηση ενός πραγματικού υπαρξιακού τρόμου. Την αδυσώπητη γνώση του ότι κάθε στιγμή που περνά μπορεί να είναι η τελευταία μου. Ανάμεσα σε καμένους κάμπους και βυθίσεις πολεμικών αεροπλάνων η συνειδητότητα μου αποκολλήθηκε και η πραγματικότητα βιώθηκε μαυρόασπρη και δισδιάστατη. Το κόμικ στο οποίο μετείχα διεξήχθη νοτιοανατολικά του Γερόλακκου και δίπλα από το παλιό αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Χρόνια μετά και με τη χρήση των ιερών βοτάνων των ιθαγενών μίας άλλης ηπείρου οι αναμνήσεις μου ενώθηκαν με την αγωνία της μάνας στο τιμόνι του μικρού Wolkswagen και την γιαγιά μου δίπλα να κρατά τον αδελφό μου που έκλαιγε. Ολόκληρη η ενήλικη μου ζωή είναι μία πορεία αναζήτησης της υπέρβασης εκείνου του υπαρξιακού τρόμου της 20ης Ιουλίου του 1974. Είναι γι’ αυτό ίσως που αγαπώ τα βουνά του τόπου μας. Μέσα τους αισθάνομαι μία πρωτόγονη αίσθηση προστασίας όπως τότε που στα χωριά πάνω τους οι ανθρώποι μας φιλοξένησαν χιλιάδες σαν και μένα.

Έζησα συσσίτια, αντίσκηνα, παράγκες, ρούχα με δελτίο, ψείρες, ξυρισμένα κεφάλια προτού κλείσω τα 12. Και ασκήσεις για βομβαρδισμούς. Όταν τα διηγούμαι στους μαθητές μου σήμερα με κοιτάζουν σαν να βλέπουν εξωγήινο.

Είδα τον τζύρην (πατέρα) μου να δουλεύει από το πρωίν ως την νύχτα κάνοντας όλων των ειδών τις δουλειές. Τεχνικός στην CYTA νυν ΑΤΗΚ, εισπράκτορας, πελεκάνος-ξυλουργός, χτίστης, οδηγός, πωλητής, εργάτης στο σπίτι βάζοντας κουμπιά σε δέρματα. Μονίμως απών από το μεγάλωμα μου. Χρόνια μετά κατάλαβα…

Είδα την μάναν μου να δουλεύει που το πρωίν ως την νύχταν και να μας μεγαλώνει. Νοικοτζυρά να σηκώνεται που το χάραμαν του φου, από το λυκαυγές, να μαγειρέψει, να καθαρίσει να μας ετοιμάσει για το σχολείο. Είδα την να δουλεύει καθαρίζοντας σπίτια, φροντίζοντας τα παιδιά άλλων, είδα την μάνα μου «Φιλιππινέζα» να υπομένει αγόγγυστα τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες άλλων για να μας αναγιώσει. Είναι γι αυτό που σήμερα εξοργίζομαι με την ίδια αντιμετώπιση των κοπέλων απο τις Φιλιππίνες και την Σρι-Λάνκα από τους ίδιους ττοππουζοκυπραίους αστούς.

Αγαπώ την μάναν τζιαι τον τζύρην μου. Με δίδαξαν τι σημαίνει θυσία πολύ πριν συναντήσω την ίδια τη λέξη στη ζωή μου. Δεν τους θυμούμαι ποτέ να έχουν χρόνο για τους δυο τους. Ποτέ να έχουν μία έξοδο για διασκέδαση. Φύλαγαν κάθε μπακκίραν, κάθε σεντ, κάθε λεπτό για να μας μεγαλώσουν, να μας σπουδάσουν να μας δουν Ανθρώπους. Κάθε δυσκολία ανάμεσα μας κάθε αίσθημα οδύνης έχει σβηστεί μέσα μου. Για όλα μου τα παράπονα ως παιδί, ως έφηβος, ως νέος τους συν-χωρώ. Μαζί τους εντός, εκτός και επί τα αυτά τους πορεύομαι. Είναι μέρος μου και είμαι μέρος τους. Φυσικά, συναισθηματικά και μετά τα φυσικά. Τα βότανα μου το έμαθαν και αυτό.

Μεγαλώνοντας έζησα την αντοχή και την επιμονή τους να αρχίσουν ξανά από το μηδέν. Άρχοντες νοικοκύρηδες ξεριζωμένοι πεταμένοι στην προσφυγιά με μηδαμινή βοήθεια από το κράτος.

Είδα τους θείους και τις θείες μου να περνούν τα ίδια και να ξενιτεύονται. Άλλος στα πλοία σαν ήρωας του Καββαδία, άλλος στις ερήμους της Αραβίας, άλλη στις χιονισμένες πεδιάδες του Καναδά. Ήρωες Ντοστογιεσφκικοί που κουβαλούσαν όποτε έρχονταν ιστορίες μαγικές. Είδα τους γάμους τους να κλονίζονται, έζησα χωρισμούς, αρρώστιες, θανάτους. Και όμως οι άνθρωποι μου είναι οι ηρωίδες και οι ήρωες μου. Αλύγιστες και αλύγιστοι μέσα στα χρόνια. Ακόμη και στα πρόθυρα του θανάτου.

Όλοι τους με μεγάλωσαν με τις ιστορίες τους. Με τις πανάρχαιες ελιές του Καπουθκιού, του χωριού της μάνας μου, τον ποταμόν της Πέτρας στην κοίτη του οποίου κρύφτηκε ο πατέρας μου για να μην πάει σχολείο, τις εκκλησιές τον σκελετόν των οποίων έστησεν ο παππούς μου ο συνάδελφος του Ιησού, το σινεμά στην Λεύκα, τις κονναρκές στους κάμπους, τον γάδαρον με τον οποίον τούμπαρεν ο πατέρας μου, την αίγιαν που ετσίλλησεν με το αυτοκίνητον ο θείος μου μέσα στην νύχτα και η οποία εκατέληξεν σε εξαίσιο τσιμπούσιν ομηρικόν. Την ανάβαση στον Πενταδάκτυλον με το σαραβαλάκι των νεαρών αρραβωνιασμένων, το παναΰριν στον απόστολον Ανδρέα στο οποίο απέκτησα το σημάδι στο μέτωπο μου πάνω στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια.

Και την Πόλην. Την πιο ελληνικήν πόλην του τόπου. Οι γονείς μου δεν είναι Κερυνειώτες. Όπως πολλοί άλλοι όμως αγάπησαν την Πόλην. Μου μετάδωσαν αυτήν την αγάπη με τις διηγήσεις τους και με τα συναισθήματα τους που πλέκονταν ανάμεσα στις λέξεις σαν λευκαρίτικο κέντημα. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αλλά αισθάνομαι ότι οι γονείς μου άφησαν πίσω την προσωπική τους ευτυχία στην θάλασσα του Μάρε Μόντε και τις ταβέρνες της δικής μας Πόλης. Χρόνια μετά γνώρισα τους πρώτους μου Κερυνειώτες. Ο Αλέκος Ιακωβίδης και ο Νίκος Λιβέρδος καθηγητές μου στην Παιδαγωγική Ακαδημία μου χάρισαν το ευ ζην! Και τις δικές τους αναμνήσεις της Πόλεως. Ο Ερμής Χριστοδούλου που σύναεν τα παιδιά και τα συνόδευεν στην θάλασσα, το μπάσκετ που έγινε θρησκεία σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Κύπρου πολύ πριν μπει στα σαλόνια της μπουρζουαζίας, οι χαρές, οι πίκρες, ο χορός. Ο πρώην πεθερός μου ο Κώστας Πασιάς που τα μάτια του αλλάζουν κάθε φορά που μιλά για το Καζάφανι, ο κύριος Κύρος Πιστός που μας εξιστόρησε στο σχολείο πώς κάποια «πελλοκοπελλούθκια» επιτέθηκαν στο απρόσβλητο φρουραρχείο της Κερύνειας και πώς τα πολυβόλα των αποικιοκρατών θέρισαν τα δέντρα σε όλη την Κερύνεια.

Εκατοντάδες άνθρωποι του τόπου μου με τίμησαν με τις ιστορίες τους για τον τόπο μας. Οι ιστορίες τους είναι και δικές μου. Μετέχω μίας παράδοσης ζωντανής που πάει λίγο πιο ανατολικά σε μια αμμουδερή παραλία που ονομάζεται «Αχαιών ακτή». Το συναισθηματικό και πολιτιστικό μου DNA διαμόρφωσε μέσα μου έναν ακατάλυτο συναισθηματικό δεσμό με τον τόπο της μάνας τζιαι του τζύρη μου, της γιαγιάς τζιαι του παππού μου, του Αλέκου, του Νίκου, της Γιούλας, του Πέτρου, του Λάρη, της Άντρης, του Κώστα, της Μαρίας, του Νίκου, της Σαββούλας του Μιχάλη, της Αρετής, του Γιάννη, του Άγγελου, η δική μου Ελλάδα που αντιστέκεται, η δική μου Ελλάδα που επιμένει, κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει…

Διαβάζω τώρα και για πρώτη φορά επίσημα ότι ο Αττιλάρχης στις διαπραγματεύσεις επικαλείται το δίκαιο του εισβολέα, του φονιά, του κλέφτη, του βιαστή, του σφετεριστή, του εποίκου, πάνω από τον δικό μου συναισθηματικό δεσμό με τον τόπο των προγόνων μου. Καθορίζει μάλιστα τα δέκα χρόνια ως τον χρόνο κάτω από τον οποίο δεν δικαιολογείται ένας τέτοιος συναισθηματικός δεσμός. Ο εγκάθετος της Κατοχής συνεπικουρείται από διάφορους ανάμεσα μας που μου ζητούν να ξεχάσω και να υποταχτώ κι εγώ και όλοι σαν και μένα. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι ακόμη και αν ήθελα δεν θα μπορούσα. Κουβαλώ μιαν απόκοσμην γαλανήν θάλασσαν μέσα μου. Κουβαλώ την που τα τέσσερα μου χρόνια. Και κάθε φοράν που πάω τζιαι προσκυνώ την μου τα θυμίζει όλα και μου τα εξιστορεί.

Που τα βάθη της ψυσιής μου λοιπόν Μουσταφά: «Άσσιχτιρ!»

Άσσιχτιρ σε σένα τζιαι στην συναπαρτζιάν σου!

Σόλων Αντάρτης πρόσφυγας, ετών τεσσάρων κατά το σωτήριον έτος της «ειρηνευτικής επιχειρήσεως της Αϊσιέ» solon_antartis@yahoo.com

Monday, January 9, 2017

Από την κατοχή στην προσάρτηση

Του Σενέρ Λεβέντ

Πρώτα είχε ξεφύγει η κουβέντα από τον αρχι-σύμβουλο του Ερντογάν Γιγίτ Μπουλούτ, που είπε: «Η ΤΔΒΚ θα προσαρτηθεί στην Τουρκία και θα συνεχίσει τον δρόμο της». Κανείς δεν έλαβε σοβαρά υπόψη τον κύριο Μπουλούτ και κανείς δεν στάθηκε και πολύ σε αυτό που είπε. Δεν υπήρξε σοβαρή αντίδραση. Ερωτηθείς γι’ αυτό κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στην εφημερίδα «Πολίτης», ο ηγέτης του Κόμματος του Λαού Κουντρέτ Όζερσαϊ υπενθύμισε την εξής φράση από τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ και είπε ότι «η ΤΔΒΚ δεν θα ενωθεί με κανένα άλλο κράτος».

Το θέμα της προσάρτησης, που κανείς δεν θεωρούσε και πολύ πιθανόν και δεν του έδινε σημασία, άρχισε τώρα να διαδίδεται, να αναπτύσσεται και να εξαπλώνεται. Δεν λένε τίποτα στην κοινότητα όσοι πηγαινοέρχονται στην Άγκυρα και συναντιόνται με τον Ερντογάν, αλλά σιγά-σιγά αυτά παύουν να αποτελούν μυστικό. Διαδίδονται. Η κατάσταση είναι τελικά τόσο σοβαρή όσο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Ο Ερντογάν άρχισε να ψιθυρίζει το θέμα σε όσους πηγαινοέρχονται σε αυτόν από την Κύπρο. Σίγουρα προβαίνει σε σφυγμομέτρηση. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι λένε οι δικοί μας και πώς απαντούν. Μήπως αυτό είναι το σχέδιο β’ στο οποίο αναφέρθηκε ο Χουσεϊν Οζγκιουργκιούν μετά την επιστροφή του από την Άγκυρα; Ξέρουμε ότι υπάρχει μια πολύ σημαντική μερίδα μέσα στο εθνικιστικό μας μέτωπο που είναι έτοιμη να παρέχει στήριξη σε κάτι τέτοιο. Όχι όλοι όμως. Κοιτάξτε τι λέει ο Σερντάρ Ντενκτάς: «Αντιτίθεμαι τόσο στο να γίνω μπάλωμα στους Ελληνοκύπριους όσο και στο να γίνω επαρχία της Τουρκίας».

Ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος έχει συχνότερες επαφές με τον Ερντογάν, δεν έκανε καμία νύξη για το θέμα μέχρι σήμερα. Δεν μάθαμε αν είχαν μια τέτοια συνομιλία. Σύμφωνα με φήμες που εξαπλώνονται από στόμα σε στόμα, το ψιθύρισε αυτό στον Αναστασιάδη κατά τις διμερείς τους συναντήσεις. Αν αληθεύουν, τι μπορεί να του έχει πει; Μήπως του είπε άραγε «έλα, Νίκο, άσε τα γινάτια να συμφωνήσουμε, αλλιώς θα γίνουν πολύ χειρότερα τα πράγματα, θα γίνει προσάρτηση»; Αν το είπε, μήπως σοβαρολογούσε ή μήπως το είπε ως μπλόφα; Όταν οι δημοσιογράφοι στον νότο ρώτησαν τον Αναστασιάδη για την προσάρτηση, έδωσε και αυτός μια πολύ ύποπτη απάντηση: «Δεν το αποκλείω», είπε.

Μετά απ’ όλα αυτά, είδα και εγώ το θέμα σοβαρά για πρώτη φορά. Πρώτη φορά σκέφτηκα ότι θα μπορούσε πράγματι να γίνει αυτή η τρέλα. Και δέχτηκα τους ψιθύρους που διαδίδονται τώρα ως μια προσπάθεια να συνηθίσει η κοινότητα σε αυτό. Ετοιμάζουν το έδαφος. Πίστεψα για πρώτη φορά ότι θα μπορούσε να γίνει αυτό το βήμα. Και για να πω την αλήθεια, τρόμαξα. Διότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο τρομερή συμφορά απ’ αυτήν για εμάς εδώ. 82η επαρχία. Ενώ είμαστε Κύπριοι να γίνουμε και Τούρκοι. Μια πλήρης τραγωδία.

Αυτός, λέει, είναι ο ουσιαστικός στόχος στο μυαλό του Ερντογάν. Να ενώσει την Κύπρο με την Τουρκία. Αν διεξαγάγουν δημοψήφισμα μέσα στην κοινότητά μας γι’ αυτό, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Σκεφτείτε το να δούμε. Θα βγει «ναι» ή «όχι»; Η παρούσα δομή του πληθυσμού μας δείχνει ότι οι οπαδοί της προσάρτησης είναι η πλειοψηφία. Άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς κατάγονται από την Τουρκία. Προερχόμενοι από την Ανατολία. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν ανάμεσα και σε αυτούς κάποιοι που αντιτίθενται στην προσάρτηση, αλλά δεν νομίζω ότι η πλειοψηφία θα αντιταχθεί σε αυτήν. Κοντολογίς, θα πάρουν το αποτέλεσμα που θέλουν από το δημοψήφισμα για την προσάρτηση. Άλλωστε, είναι αμφίβολο πόσο δημοκρατικό θα είναι ένα τέτοιο δημοψήφισμα.

Επικεφαλής της Τουρκίας βρίσκεται ένας τυραννικός άνδρας από τον όποιο εξαρτάται ολόκληρη η χώρα και το έθνος και υποσχέθηκε να συνεχίσει το σουλτανάτο του χωρίς να ανατραπεί μέχρι να πεθάνει, όπως οι άλλοι δικτάτορες. Ένα άτομο που κατάφερε να μείνει όρθιο μέχρι σήμερα ξεγελώντας όλους με ψέματα σε όποιο αδιέξοδο και αν έχει περιέλθει. Η προσάρτηση της Κύπρου οπωσδήποτε δεν θα πλήξει το προσωπικό του σουλτανάτο. Μάλιστα θα τον κάνει μεγαλύτερο ήρωα στην Τουρκία. Οι αντιδράσεις που θα προέλθουν από τη διεθνή κοινότητα θα είναι μόνο όσες και οι αντιδράσεις για την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία.

Επίσης, δεν νομίζω ότι η Αμερική και η Ευρώπη θα του επιβάλουν κυρώσεις. Διότι έχουν μεγάλες επενδύσεις στην Τουρκία. Δεν θέλουν να πληγούν. Επιπλέον, δεν θέλουν καθόλου να στριμώξουν περισσότερο την Τουρκία και να τη ρίξουν τελείως στην αγκαλιά της Ρωσίας. Δεν περιμένω ότι ο Ερντογάν, που κάνει στο μυαλό του όνειρα όπως η προσάρτηση της Κύπρου, θα υπογράψει συμφωνία για μια ομόσπονδη Κύπρο προβαίνοντας σε υποχωρήσεις στη Γενεύη. Το μόνο που θέλω είναι οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι, που συναντώνται και μιλούν με τον Ερντογάν, να βγουν και να πουν στην κοινωνία τι συζητούν. Έκρυψαν την κατοχή. Κρύβουν και την προσάρτηση;

Πηγή: Εφημερίδα Πολίτης 

Monday, January 2, 2017

Θα νικήσουμε….

Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

Πρώτη μέρα του χρόνου ξύπνησα με την αγωνία αν ήρθε. Κατέβηκα τις σκάλες και τουρτουρίζοντας προσπάθησα να ανάψω το τζάκι. Κοίταξα γύρω. Όλα ήταν όπως την προηγούμενη. Τίποτα δεν έδειχνε παρουσία.
«Κρίμα», είπα, «πάλι θα παίξω σε θέατρο». Τα παιδιά κατέβηκαν, πήγαν και άνοιξαν τα δώρα. Με τα πρώτα χαμόγελα ησύχασα. Ο μύθος παραμένει ακέραιος.
«Κατασκευές και παραμύθια…». Η γυναίκα μου μού έκλεισε το μάτι. ‘Όλο το ψέμα σε πλήρη εξέλιξη. Πόσο δίκιο έχει ο γείτονας. Με σθένος κατήργησε όλο τον κύκλο. Ο χρόνος γι’ αυτόν είναι μια ευθεία γραμμή. Χωρίς στάλα γιορτής και κουράγιου. Ωμή αλήθεια. Γεννιέσαι και πορεύεσαι. Ανθός και ύστερα καρπός. Ωριμάζεις και κάποτε έρχεται η απόλυτη πτώση. Πέφτεις κάτω και ανακυκλώνεσαι σε μια άνυνδρη γη. Ασπρόμαυρη εικόνα, όπως και η μέρα. Άρχισε πάλι να ψιχαλίζει.
«Πάμε μια βόλτα;»
Ντυθήκαμε, μπήκαμε στο αμάξι και φύγαμε. Η πόλη κοιμόταν ακόμη.
«Να πούμε ένα γεια στους φίλους μας;»
Αντίρρηση καμία.
Ανεβήκαμε τα σκαλιά και συναντήσαμε το χρόνο σε άλλη αισθητική. Μάτια μεγάλα σε αδύνατα πρόσωπα και υποσχέσεις αθανασίας. Απάτη και αυτή; Κομμάτι του παρελθόντος μας, πώς να του αρνηθείς μια θέση;
Καθίσαμε σε άδεια στασίδια. Ποιος πιστεύει στις μέρες μας; Κάτι γιαγιάδες και ο παππούς που φοράει την αυτοκρατορική φορεσιά. Ανάμνηση μεγαλείων που χάθηκαν στην καμπύλη μιας βυζαντινής τροχιάς. Νοιώθω τουρίστας σε ζωντανό μουσείο. Φωτογραφίζω τις λάμψεις από τα κεριά. Παίρνω σε κάδρο στιγμές χορωδών. Με τούτα και άλλα η τράπεζα στρώνεται. Ο Άνθρωπος καλεί σε κοινό γεύμα τους πάντες. Τι αυταπάτη σε κόσμο απόλυτα φιλελεύθερο. Άντε να πείσεις αστούς να μοιράσουν τον πλούτο τους. Ούτε ντροπή δεν υπάρχει στην πόλη αυτή. Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια κλωτσώντας σκυλιά για το γεύμα τους. Το κρύο πολύ και ένα μαύρο σύννεφο σκεπάζει το μέλλον. Φιγούρες σωτήρων αυτόκλητων και παράδεισοι με την βία φτιαγμένοι. Η ματιά μου προσγειώνεται στη σταύρωση. Τι ελπίδα να έχεις;
Προχωρώ προς το βήμα και παίρνω αντίδωρο.
«Σε θέλω. Μπορείς να περιμένεις πίσω απ’ το ιερό;»
Απάντησα «ναι». Στην έξοδο παιδιά ανταλλάσσουν ευχές. Παίζουν κρυφτό με το θάνατο. Περιμένω στο σημείο που μου είπε. Κάποτε έρχεται, μου λέει να φέρω το αμάξι. Ανοίγω τις πόρτες, γεμίζω με τρόφιμα και στριμωχνόμαστε.
«Θα αρχίσεις από εκεί» και ο παππούς χάνεται ξανά στο ναό του.
Αρχίζω το μοίρασμα από σπίτι σε σπίτι.
Τα παιδιά με ρωτούν αν στα αλήθεια υπάρχει ο παχουλός γεράκος της εταιρείας αναψυκτικών.
«Όχι» απαντάω κοφτά.
«Ο δικός μας;» μου λέει ο μικρός;
«Εσύ τι λες;». Σιωπή.
Φτάνω στο τελευταίο σπίτι. Πακέτο, ούτε καφέ δεν έχω πιει ακόμη.
«Να φάμε και κάτι» ακούγεται από τη δική μου παρέα.
Χτυπώ και ένα πρόσωπο μόνο ανοίγει την πόρτα. Αφήνω τα πράματα και κοιτώ το δάκρυ. Τρέμω ολόκληρος και φοβάμαι για έμφραγμα. Κλείνει την πόρτα και παίρνω ανάσες.
Επιτέλους ελεύθεροι, γυρίζουμε πίσω.
Στη διαδρομή βουβαμάρα. Να σπάσω τον πάγο, ρωτώ τα παιδιά:
«Τελικά υπάρχει ο δικός μας Βασίλειος;»
«Ναι», ακούγεται ένα στόμα κοινό και τεράστιο.
Κοιτώ στον καθρέφτη τα πρόσωπα. Λάμπουν. Ίσως να φταίει και ο ήλιος που έσκασε. Το φως, χωρίς αμφιβολία το φως, κάνει τον τόπο μοναδικό και τεράστιο. Και οι μνήμες του δεν είναι σκιές. Είναι γοργόνες και νύμφες, πολεμιστές που σκοτώνουνε δράκους και άγιοι, μυριάδες άγιοι, φτωχοί και ρακένδυτοι, που σύσσωμοι τραγουδούν για χατίρι μας την υπόσχεση: «Θα νικήσουμε….»

Friday, December 30, 2016

Η πρωτοχρονιά ενός αναρχικού...

Η δημοσίευση (το κείμενο του π. Λίβυου) είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αναρχικού δικηγόρου Βασίλη Καραπλή που έφυγε από τη ζωή πριν από δυο χρόνια τέτοιες μέρες (29/12/14). Ηταν από τους λίγους αγωνιστές της ζωής και αυθεντικούς εργάτες της κοινωνικοπολιτικής δράσης της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Πέρασε πολλά και δύσκολα αλλά στάθηκε πάντα παλικάρι, παρόλο την σωματική του αναπηρία! Έπασχε από πολιομυελίτιδα. Ένας ιδιαίτερος άνθρωπος με ιδιαίτερα υψηλό IQ, πιστός και κάθετος στις ιδέες του, με ήθος και αγάπη για όλους.
Εργο της ζωής του ήταν η έκδοση του Δελτίου Πληροφόρησης
O ANAPXIKOΣ. 395 τεύχη έβγαλε, το τελευταίο με ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 2014. Παρά την σωματική αδυναμία είχε μεγάλη δύναμη ψυχής και σκέψης. Δεν δίσταζε να συγκρουστεί με τους κρατικούς καταπιεστικούς μηχανισμούς και να παλεύει για τις ιδέες του. Ήταν ένας ιδεολόγος της αναρχίας. Προσπαθούσε πάντα να έχει μια διεθνή οπτική. Στα κείμενα του Δελτίου πάντα υπήρχαν μικρές ειδήσεις για γεγονότα σε διάφορα σημεία του πλανήτη.

«Είμαι αναρχικός γιατί δεν μπορώ να δεχτώ το γεγονός
ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι σ’ όλο τον πλανήτη
που τους βασανίζει η εξουσία». († Βασίλης Καραπλής)


Του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (Λίβυου)

«Δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει αλλά αυτές τις μέρες, συναντάς ανθρώπους από τα παλιά. Φίλους που έχεις να δεις χρόνια και καιρούς. Που η ζωή σας έφερε κάποτε κοντά και έπειτα σας χώρισε.
Αυτό ίσχυσε φέτος και για μένα. Περπατώντας στους δρόμους της πόλης μου, συνάντησα έναν παλιό φίλο. Ένα πρόσωπο που είχα χάσει χρόνια καθ ότι οι δρόμοι μας είχαν χωρίσει. Υποθετικά τουλάχιστον. Σε επίπεδο ιδεών. Μια και οι ιδέες χωρίζουν. Μονάχα η ζωή, η εμπειρία, το βίωμα ενώνει τις καρδιές. Οι ιδέες και οι ιδεολογίες διαιρούν. Και στο ποσοστό που ο Χριστιανισμός δεν είναι βίωμα και ζωή, αλλά ιδεολογία τότε μας διαιρεί.

Είχαμε χαθεί για χρόνια. Εκείνος παρέμεινε στο αναρχικό χώρο και εγώ εισήλθα στην εκκλησία. Όχι αντίθετοι χώροι. Πάνω κάτω ίδιους ψυχισμούς κουρνιάζουν στους κόλπους τους, αλλά αυτό αφήστε να το πούμε μια άλλη φορά.

Ανταλλάξαμε χαιρετισμό και ευχές και πιάσαμε μια σύντομη κουβέντα στα όρθια.

-Αδελφέ πως πέρασες αυτές τις μέρες, οικογενειακά;

-Εεεε σχεδόν μου λέει πάτερ.

-Που αλλάξατε τον χρόνο στο σπίτι έτσι με την οικογένεια και τους φίλους.

-Όχι πάτερ μου.

Μου είπε με δύναμη ψυχής.

-Αλλά που;

-Στις φυλακές πάτερ, όπως κάθε χρόνο. Σύντροφοι αναρχικοί, μαζευόμαστε κάθε χρόνο έξω από τις φυλακές, τραγουδάμε, φωνάζουμε συνθήματα, βάζουμε μουσική και γενικότερα δημιουργούμε μια ωραία ατμόσφαιρα, συμπαράστασης, αλληλεγγύης, συντροφιάς και ελπίδας στους συνανθρώπους μας, που τέτοιες μέρες στερούνται το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου που είναι η ελευθερία του.

Είχα πραγματικά σαστίσει. Τα μάτια μου τον κοιτούσαν με θαυμασμό. Η καρδιά μου έχαιρε σε αυτά που άκουγε. Μια συγκίνηση και ελπίδα άνθισε μέσα μου. Ναι υπάρχουν ακόμη ευαίσθητες ψυχές. Καρδιές που αγαπούν. Που νιώθουν και μπορούν να αντιστέκονται.

Συγχρόνως ντράπηκα. Αισθάνθηκα λίγος. Μπροστά του, ένα τίποτα. Απέναντι στο Θεό υπόλογος. Στο Χριστό ανάξιος μαθητής του.

-Εσύ πάτερ που άλλαξες χρόνο;

Τι να έλεγα. Ότι ήμουν στο σπιτάκι μου. Σαν ένας καλός χριστιανοαστός. Ότι αν ήμουν πραγματικός παπάς έπρεπε να ήμουν δίπλα στους κολασμένους αυτής της γης.

Τότε αυτομάτως στην σκέψη μου ήρθαν τα λόγια του Χριστού μας «Oύ πας ο λέγων μοι Kύριε Kύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ' ο ποιών το θέλημα του πατρός μου.» Kατά Mατθαίο 7 (21).

Και μέχρι να συνέλθω έρχεται δεύτερο ράπισμα στην συνείδηση μου από τον λόγο Του Χριστού «και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης» Κατά Ιωάννη Κεφ. Ι' «16

Μέχρι που άκουσα να φωνάζει δυνατά μέσα μου ο Χριστός «εν φυλακή ήμην...» (Ματθ. 25, 36).

Και σας λέω τώρα εγώ, ποιος από τους δυο μας, είχε πραγματώσει στην ζωή του το θέλημα του Θεού; Ποιος είχε ενσαρκώσει το μήνυμα του Χριστού στην ζωή του;

Δεν με νοιάζει τι λέει και τι πιστεύει ένας αναρχικός. Εμένα σαν παπά με δίδαξε, με έλεγξε όχι με τις ιδέες του, αλλά με το βίωμα του. Με την ζωή και πράξη του.

Την ώρα που τα εκατομμύρια των αστικοχριστιανών στην ορθόδοξη Ελλάδα, έτρωγαν την γεμιστή γαλοπούλα τους, την ώρα που οι χοροί και τα γλέντια καλά κρατούσαν μια χούφτα ανθρώπων που τους φωνάζουν «αλήτες» σε κάθε πόλη της Ελλάδος, παρέμειναν μέσα στο κρύο έξω από τις φυλακές, για να γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου με τα φυλακισμένα αδέλφια μας, τους συνανθρώπους μας, εκείνους για τους οποίους ο Χριστός είπε «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με….».

Τότε για ακόμη μια φορά ήχησαν μέσα μου τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου «παιδί μου έρχονται κάποιες πόρνες στην εξομολόγηση που θέλω να πέσω στα πόδια τους και ευλαβικά να ασπαστώ τα ευλογημένα χέρια τους…..».»

Monday, December 19, 2016

Η σιωπή για την… απαγόρευση, είναι συνενοχή

Του Γιώργου Χελάκη

H ΠΑΕ ΑΕΛ έγραψε τελικά στα παλιά της παπούτσια την απαγόρευση της Σούπερ Λίγκας και έπαιξε με τις φανέλες που έγραφαν με μεγάλα γράμματα «τα προσφυγόπουλα είναι παιδιά μας»!

Να δούμε τώρα αν ο αποκαλούμενος συνεταιρισμός, έχει το θράσος να τιμωρήσει την ομάδα της Λάρισας, επειδή στις φανέλες αναγραφόταν πολιτικό μήνυμα. Δεν είναι για γέλια, αυτός είναι ο λόγος που η Λίγκα απαγόρευσε στη θεσσαλική ομάδα να γράψει αυτό το μήνυμα.

Ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη έγιναν είδος απαγορευμένης πολιτικής, σύμφωνα με τους γραφειοκράτες που πήραν τη σχετική απόφαση.
Οσοι την πήραν και όλοι οι άλλοι που την ανέχτηκαν με την σιωπή τους, να περάσουν για συγχαρητήρια από τα γραφεία της «Χρυσής Αυγής».

Γιατί και η σιωπή στην προκειμένη περίπτωση είναι συνενοχή. Και σιώπησαν όλοι, του αθλητικού Τύπου συμπεριλαμβανομένου.

Είναι πολιτική να απλώνεις το χέρι σου σε παιδιά που το έχουν ανάγκη. Να πιέζεις τις κυβερνήσεις να σου χαρίσουν χρέη, να σου παραδώσουν δημόσιες εκτάσεις και να σου χτίσουν γήπεδα, δεν είναι…

Είναι πολιτική μέρες Χριστουγέννων, στους φιλάθλους της ομάδας σου, για να βοηθήσουν παιδιά που πεινάνε και κρυώνουν. Η διαφθορά, τα στημένα παιχνίδια, τα σκάνδαλα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, δεν είναι...

Πρόκειται για υποκριτική και επικίνδυνη συμπεριφορά. Ερχεται σε ευθεία αντίθεση με τις δηλωμένες θέσεις της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Μπράβο στην Λάρισα που αγνόησε το… απαγορευτικό κι έστειλε το μήνυμά της.

Η σιωπή όλων των άλλων είναι συνενοχή πέρα από γελοιότητα κα ανοησία...

Πηγή: Sport and Business

Wednesday, December 14, 2016

Παίζουν στην ίδια ομάδα οι Ακιντζί και Ερντογάν;

Του Σενέρ Λεβέντ

Είμαι πολύ περίεργος για το πώς θα παίξει ο Μουσταφά Ακιντζί στην ίδια ομάδα με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος λέει ότι «υπάρχει αίμα πεσόντων στην Κύπρο, τι θα δώσουμε;». Σε ποιο μέρος του γηπέδου θα παίξει ο καθένας; Ο Ακιντζί στην εστία και ο Ερντογάν στη θέση του Μέσι; Εσείς δεν είστε περίεργοι γι’ αυτό; Πώς θα συμφωνήσουν; Θα μιλήσει κοινή γλώσσα αυτό το δίδυμο; Τα τουρκικά είναι η κοινή τους γλώσσα; Δεν αρκεί. Το να έχεις κάτι κοινό είναι άλλο πράγμα. Για παράδειγμα, ο Ανδρέας μιλά ελληνικά στην Κύπρο και εγώ τουρκικά. Αλλά παρά ταύτα έχουμε κοινή γλώσσα. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Διότι το σημαντικό είναι η ομοψυχία, όχι η γλώσσα. Ακριβώς όπως είπε και ο ποιητής μας όταν άκουσε τον Σαλβαδόρ Αλιέντε να μιλάει ισπανικά: «Θα με καταλάβει έστω και αν μιλώ τουρκικά».

Κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ καλά που ο Ερντογάν αποφάσισε να μεταβεί στην Ελβετία. Έτσι θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε πιο καθαρά τα πάντα. Θέλει ή δεν θέλει πραγματικά λύση η Τουρκία στο νησί; Αυτό θα δούμε. Υπάρχουν διαφορές απόψεων ανάμεσα στον Ακιντζί και στον Ερντογάν; Αυτό θα δούμε. Και αυτό θα μας δείξει αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις απαιτήσεις των Τουρκοκυπρίων και στις απαιτήσεις της Τουρκίας. Θα δούμε αν συμπεριφέρεται σαν σε κότα στον Αναστασιάδη τον οποίο παρομοίασε με νηστική κότα που βρίσκεται μέσα σε μια αποθήκη με σιτάρι. Θα δούμε αν θα δώσει τη Μόρφου, για την οποία είπε ότι «δεν γίνεται να δοθεί». Αν θα πέσει κάτω από το 30% στο ποσοστό του εδάφους. Και αν θα σηκωθεί και θα φύγει από το τραπέζι κάνοντας χειραψία ή βρίζοντας. Αφού βγαίνει στη σκηνή ο πρωταγωνιστής, αυτήν τη φορά δεν θα έχουμε δικαίωμα να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο για το αποτέλεσμα. Όλοι θα δουν και θα ξέρουν ότι όλα τα κάνει ο πρωταγωνιστής. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, το εθνικιστικό μας μέτωπο είναι υποχρεωμένο να σιωπήσει και να δεχτεί τα πάντα. Μέχρι σήμερα δεν αντιπαρατάχθηκαν ποτέ με την Τουρκία. Ούτε και στο εξής θα το κάνουν. Ακόμα και ο Ραούφ Ντενκτάς δεν πάτησε ποτέ τον όρκο του πάνω σε αυτό το θέμα και δεν είπε τίποτα ακόμα και σε περιόδους που δεν μπορούσε να συμφωνήσει καθόλου με την Άγκυρα. Σιώπησε ακόμα και όταν τον έφαγε ο Ταγίπ Ερντογάν. Δεν ξέρω τι θα κάνει το κομμάτι εκείνο ανάμεσά μας που υποστηρίζει τη λύση και την ειρήνη σε περίπτωση που ο Ερντογάν διαλύσει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία. Ειδικά αν οι συνομιλίες καταρρεύσουν λόγω της επιμονής στις εγγυήσεις. Μέσα σε αυτό μας το μέτωπο υπάρχουν μεγάλα ρήγματα. Ειδικά επειδή και τα κόμματα της αντιπολίτευσής μας μέσα στη βουλή επιμένουν στις εγγυήσεις της Τουρκίας, σίγουρα ούτε αυτά θα θεωρήσουν ότι έχει άδικο ο Ερντογάν. Και όλα μαζί θα κατηγορήσουν την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Ο Ακιντζί; Αυτός τι θα κάνει αν ο Ερντογάν πει «δεν δίνω τη Μόρφου;». Αν πει «υπάρχει το αίμα των πεσόντων μας, τι θα δώσουμε;» Αν πει «δεν πέφτω κάτω από 30%». Ποια θα είναι η δική του στάση; Μέχρι σήμερα ο Ακιντζί μας έλεγε συνεχώς ότι «η Τουρκία θέλει λύση». Και ακόμα έτσι μας λέει. Λέει ότι βρίσκεται σε ομοφωνία με την Άγκυρα. Αυτήν τη φορά θα δούμε πόσο σωστά είναι αυτά τα λόγια. Γι’ αυτό είναι πολύ σωστή η μετάβαση του Ερντογάν αυτοπροσώπως στη Γενεύη. Επιπλέον, μέχρι σήμερα υπάρχει στον νότο μια σοβαρή μερίδα που εμπιστεύεται τον Ερντογάν για λύση. Μια μερίδα που λέει «αν είναι να λύσει κάποιος αυτό το πρόβλημα, αυτός είναι ο Ερντογάν». Κατά τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης Ερντογάν θεωρούσαν τον στρατό ως το μεγαλύτερο εμπόδιο μπροστά τη λύση. Ύστερα ο Ερντογάν από τη μια έβγαλε από τη μέση τον στρατό και από την άλλη έγινε ένας δικτάτορας του οποίου ο λόγος είναι ο μόνος που περνά στη χώρα. Δεν υπάρχουν πλέον εμπόδια και άλλα παρόμοια. Γιά να δούμε τώρα πού θα πάρει την Κύπρο την οποία κάνει ό,τι θέλει. Θα αποδειχτεί ότι έχουν δίκαιο ή άδικο τα αγαπητά αδέλφια μας οι Ελληνοκύπριοι που τον εμπιστεύονται;

Μετά που ο Ερντογάν βγήκε στη σκηνή, ο Ακιντζί πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Στην Ελβετία θα γίνει ό,τι πει ο Ερντογάν. Όχι αυτό που λέει ο Ακιντζί. Ο ηγέτης, ο οποίος ελπίζαμε να μας εκπροσωπεί, άφησε στον Ερντογάν το δικαίωμα λόγου. Πέρασε στην εστία. Και έδωσε στον Ερντογάν τη θέση του Μέσι. Δεν νομίζω ότι από αυτόν τον αγώνα θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα για το οποίο θα μπορούσαμε να φωνάξουμε ότι νικήσαμε. Στις 12 Ιανουαρίου θα ζυγιστεί η ιδιότητα του Ακιντζί ως ηγέτη. Είτε θα μας αποδείξει την ηγεσία του είτε θα εκμηδενιστεί…

Πηγή: Εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ

Monday, December 12, 2016

Ο Πινέλλι είναι αθώος...

Του Πάολο Φίντζι

Η 12η Δεκεμβρίου είναι η επέτειος από την έκρηξη βόμβας στην πλατεία Φοντάνα, που διοργανώθηκε από νέο-φασίστες σε συνεργασία με τις Ιταλικές μυστικές υπηρεσίες. Δεκαέξι άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Το δέκατο έβδομο θύμα ήταν ο αναρχικός σιδηροδρομικόες, Τζιουζέπε Πινέλι, που κατηγορήθηκε και μετά δολοφονήθηκε από την αστυνομία. Ο θάνατός του – και η διένεξη και οι δίκες που ακολούθησαν – αποκάλυψαν τη στρατηγική της έντασης: ο Πινέλι ήταν αθώος, η Πιάτσα Φοντάνα ήταν ένα μακελειό που έγινε από το κράτος.


Ο Τζιουζέπε Πινέλι γεννήθηκε στο Μιλάνο στις 21 Οκτωβρίου 1928 από τον Αλφρέντο Πινέλι και τη Ρόζα Μαλακάρνε. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο πατρικό προάστιο της πόλης Πόρτα Τιτσινέζε. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο έπρεπε ν’ αρχίσει να δουλεύει, αρχικά σα σερβιτόρος και μετά σαν αποθηκάριος. Συνέχισε να διαβάζει: αυτή ήταν μια αγαπημένη του συνήθεια.

Το 1944 όταν ήταν 16 ετών πήρε μέρος στην αντιφασιστική αντίσταση σαν αγγελιοφόρος της Ταξιαρχίας «Φράνκο», δουλεύοντας με μια ομάδα αναρχικών παρτιζάνων. Ήταν η πρώτη του επαφή με την ελευθεριακή σκέψη. Το 1954 έπιασε δουλειά στους σιδηρόδρομους.

Το 1955 παντρεύτηκε τη Λίτσια Ρονιόνι που τη γνώρισε ένα βράδυ σε μάθημα Εσπεράντο∙ σύντομα απέκτησαν δύο κόρες, τη Σίλβια και την Κλαούντια. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 μια αναρχική νεολαιΐστικη ομάδα σχηματίστηκε στο Μιλάνο (η Gioventu Libertaria) με λίγο παραπάνω από είκοσι μέλη, ανάμεσα στους οποίους ο Αμεντέο Μπερτόλι, που το 1962 βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, σαν μέλος της ομάδας που απήγαγε τον Ισπανό υπο-πρόξενο στο Μιλάνο με σκοπό να πιέσει (και να πετύχει τελικά) τη μετατροπή της θανατικής ποινής ενός αναρχικού σε ποινή κάθειρξης στην Ισπανία του Φράνκο. Ο Πινέλι – σκέτο «Πίνο» για τους φίλους και συναδέλφους του – στα 35 του ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία στην ομάδα, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα: η εξωστρεφής και πρόσχαρη προσωπικότητά του τον έκανε «καλή παρέα». Και όταν το 1965, μετά από 10 χρόνια χωρίς χώρο, άνοιξε ένα στην οδό Μουρίλο, ο Πίνο ήταν ανάμεσα στους ιδρυτές του «Κύκλου Σάκκο και Βαντσέτι». Σ’ αυτό το χώρο δημιουργήθηκε μια συσπείρωση αναρχικών απ’ όλη την Ευρώπη το 1965.

Μετά την έξωση, αναρχικοί του Μιλάνο μετακόμισαν και στις 1 Μαΐου του 1968 άνοιξε ο Αναρχικός Όμιλος «Πόντε ντελα Γκισόλφα» στην Πιατζάλε Λουγκάνο στις παρυφές του εργατικού προαστίου Λα Μποβίζα. Πήρε το όνομά του από την πρώην γέφυρα, οι κολόνες της οποίας φαίνονται από το σταθμό Πόρτα Γκαριμπάλντι, όπου δούλευε ο Πινέλι.

Το 1968 το ρεύμα της αμφισβήτησης από το Παρίσι έφτασε και στο Μιλάνο. Ο Πινέλι ήταν ενεργός σε πολλά μέτωπα: σαν αναρχικός, ήταν ένας απ’ αυτούς που κρατούσαν τον όμιλο ζωντανό, οργανώνοντας πολύβουες βραδινές διαλέξεις και επεξεργασία βιβλίων. Έχοντας το πλεονέκτημα του ότι μπορούσε να ταξιδεύει ελεύθερα (σα σιδηροδρομικός), είχε άμεση επαφή με «έξω» συντρόφους, όπως ο Λουτσιάνο Φαρινέλι στην Ανκόνα, ο Αουρέλιο Τσέζα στην Πιστόγια και ο Ουμπέρτο Μαρζότσι στη Σαβόνα.

Ήταν επίσης σε συχνή επαφή με τον Αλφόνσο Φαΐγια στη Μαρίνα ντι Καράρα, όπου έκανε και διακοπές με την οικογένειά του. Σαν εργάτης ο Πινέλι ασχολούνταν επίσης με ζητήματα συνδικαλιστικά, βοηθώντας να αναβιώσει το USI, παράρτημα που άνοιξε στις εγκαταστάσεις του ομίλου. Και το συνδικάτο βάσης CUB των μεταφορών διάλεξε τον όμιλο σα βάση του, φεύγοντας μόνο μετά τη βομβιστική επίθεση της 12ης Δεκεμβρίου 1969: αυτή η κίνηση επισπεύφθηκε από την καταστολή των αναρχικών.

Οι αναρχικοί κύκλοι στο Μιλάνο ήταν σε αναβρασμό, ελευθεριακές ομάδες ξεπηδούσαν σε πολλά σχολεία και στα εργοστάσια υπήρχαν αναρχικοί εργάτες και συχνό πρωινό μοίρασμα φυλαδίων.

Βιβλία, μπροσούρες, εκδίδονταν και κάποιες παλιές εφημερίδες αναβίωσαν. Οι αναρχικοί του Μιλάνο ένιωθαν την ανάγκη να ανοίξουν και δεύτερο όμιλο, αυτή τη φορά στη νότια πλευρά της πόλης. Ανάμεσα σ’ αυτούς που αφοσιώθηκαν στην προετοιμασία και το άνοιγκα του Ομίλου της Βία Σκαλντασόλε (στο προάστιο Τιτσινέζε) ήταν ο Πινέλι. Στις 25 Απριλίου 1969 δύο βόμβες έσκασαν στον Κεντρικό Σταθμό και σε μια Έκθεση. Οι έρευνες στράφηκαν προς τους ελευθεριακούς κύκλους και ένας αριθμός αναρχικών συνελήφθησαν1: αυτή ήταν η εκκίνηση μιας καμπάνιας ποινικοποίησης που πήρε περαιτέρω ώθηση τον Αύγουστο όταν κάποιες εκρήξεις σε τρένα χρεώθηκαν επίσης σε αναρχικούς. Υπήρχε επίσης μια φήμη ότι ο Πινέλι, αναρχικός εργάτης σιδηροδρόμων, μπορεί να εμπλέκεται. Ο Πινέλι και η ομάδα του «Μαύρη Σημαία» (Bandiera Nera) καταδίκασαν αυτή τη μαύρη προπαγάνδα, ανασκουμπώθηκαν και δημιούργησαν – με το πρότυπο του Βρετανικού «Μαύρου Σταυρού» της εποχής και του Ρωσικού Μαύρου Σταυρού της δεκαετίας του ’20 – τον Αναρχικό Μαύρο Σταυρό, αφοσιωμένο ειδικά στη συμπαγή αλληλεγγύη σε φυλακισμένους συντρόφους, αλλά και στην έκδοση ενός δελτίου αντι-πληροφόρησης.

Ο Πινέλι ήταν αναρχικός υψηλού προφίλ στο Μιλάνο και συχνά καλούνταν στο αρχηγείο της αστυνομίας με αφορμή αιτήσεις για άδειες, συναντήσεις κτλ. Το άτομο που ασχολούνταν μαζί του πιο συχνά ήταν ένας νέος επιθεωρητής της αστυνομίας, συζητήσιμος με τον τρόπο του, κομψός και φιλικός: ο Λουίτζι Καλαμπρέζι2. Έτσι, όταν το απόγευμα στις 12 Δεκεμβρίου 19693, αμέσως μετά τη φρικιαστική έκρηξη βόμβας στην Πιάτσα Φοντάνα, ο Καλαμπρέζι έφτασε στον Όμιλο της Βία Σκαλντασόλε και ζήτησε από τον Πινέλι να έρθει στο τμήμα, ο Πινέλι συμφώνησε αμέσως, ανέβηκε στο μηχανάκι του και ακολούθησε το αμάξι του αστυνόμου. Στο αρχηγείο, ο Πινέλι συνάντησε πολλούς αναρχικούς του Μιλάνο σε ένα μεγάλο δωμάτιο. Όπως κι αυτός, είχαν κληθεί για ανάκριση για τα άλλοθί τους. Μέσα σε 48 ώρες, που ήταν και ο μέγιστος χρόνος κράτησης σε τμήμα για την εποχή, αυτοί που συνελήφθησαν αφέθηκαν και λίγοι μεταφέρθηκαν στις φυλακές Σαν Βιτόρε. Ο Πινέλι κρατήθηκε στο αρχηγείο περισσότερο απ’ ότι επέτρεπε ο νόμος. Ανακρίνονταν. Τότε, γύρω στα μεσάνυχτα της 15-16 Δεκεμβρίου το σώμα του «πέταξε» από ένα δωμάτιο που ανήκε στο Πολιτικό Γραφείο του τέταρτου ορόφου και έπεσε στο έδαφος. Οι αρχικές αντικρουόμενες εκδοχές της αστυνομικής ιστορίας έλεγαν ότι η αλήθεια δεν ήταν η επίσημη εκδοχή περί «αυτοκτονίας». Ο Πινέλι πέθανε στο νοσοκομείο Φαντεμπενεφρατέλι τη νύχτα της 15ης προς 16ης Δεκεμβρίου 1969.

Το πολιτικό-νομικό σκηνικό που ακολούθησε το φόνο του, μπλέχτηκε με όλη την ιστορία της σφαγής της Πιάτσα Φοντάνα, ειδικά με την «υπόθεση Βαλπρέντα», που με τα χρόνια γύρισε εναντίον αυτών που ήταν στην εξουσία. Άγαρμπες προσπάθειες να επιβληθεί σιωπή, με αποκορύφωμα την θέση περί «ενεργής θλίψης» που προέταξε ο δικαστής Γκεράρντο Ντ’ Αμπρόζιο, απλά τόνισαν μια αλήθεια που δεν έχει βρει ακόμα την ολοκλήρωσή της στα επίσημα αρχεία. Δεκάδες βιβλία, ταινίες, θεατρικά έργα, τραγούδια αφιερώθηκαν στον Πινέλι και τη δολοφονία του και όχι μόνο στην Ιταλία. Αναφέρουμε εδώ μόνο δύο: τον «Τυχαίο Θάνατο ενός Αναρχικού» του νομπελίστα Ντάριο Φο και τον πίνακα «Η Κηδεία του Αναρχικού Πινέλι» του Ενρίκο Μπάι.

Sicilia Libertaria, Δεκέμβριος 2005

(Η μετάφραση έγινε από την αγγλική έκδοση του Paul Sharkey – Kate Sharpley Library)

Μια μικρή βιογραφία του αναρχικού μαχητή, χορευτή Πιέτρο Βαλπρέντα που μπλέχτηκε στη Στρατηγική της Έντασης

Ο Πιέτρο Βαλπρέντα γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1933. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 άρχισε να συγχρωτίζεται με αναρχικούς κύκλους στο Μιλάνο και τη Ρώμη. Δούλεψε σα χορευτής σε θεατρικά έργα.

Το 1968 μαζί με νεότερους συντρόφους δημιούργησε μια αναρχική ομάδα που πήρε το όνομά της από το Γαλλικό κίνημα 22 Μαρτίου. Η ομάδα υιοθέτησε εμπρηστικό και προκλητικό λόγο, απομακρυνόμενη από το οργανωμένο αναρχικό κίνημα. Κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης το 1969 φώναζε «Βόμβες, Αίμα, Αναρχία». Ο Βαλπρέντα και άλλοι αναδημοσίευσαν το περιοδικό Terra e Liberta που υμνούσε την «προπαγάνδα με τη δράση» του αναρχικού Ραβασόλ.

Η αναρχική ομάδα Πόντε ντελά Γκιζόλφε στο Μιλάνο πήρε αποστάσεις απ’ αυτόν, όπως και η Ιταλική Αναρχική Ομοσπονδία (FAI) στη Ρώμη που θεωρούσε την ομάδα 22 Μάρτη ως θερμοκέφαλους.

Σ’ αυτή την περίοδο της αντι-εξεγερτικής Στρατηγικής της Έντασης, η αστυνομία κατάφερε να «φυτέψει» τον πράκτορα Σαλβατόρε Ιπολίτο στο γκρουπούσκουλο, όπως και νεο-ναζί σαν τον Μάριο Μερλίνο.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1969 ο Βαλπρέντα επισκεπτόταν τη θεία του. Εκείνη τη μέρα μια βόμβα εξεράγη στην Αγροτική τράπεζα της Πιάτσα Φοντάνα, σκοτώνοντας 16 άτομα και τραυματίζοντας 88. Τρεις άλλες βόμβες έσκασαν στη Ρώμη την ίδια ώρα τραυματίζοντας 14 άτομα.

Στις 15, ο Βαλπρέντα, εμφανίστηκε στο δικαστήριο για προσβολή του Πάπα, και τότε συνελήφθη γι’ αυτές τις εκρήξεις. Την ίδια νύχτα, ο αναρχικός σιδηροδρομικός Τζιουζέπε Πινέλι, συνελήφθη επίσης γι’ αυτές τις βόμβες και «έπεσε» από τον 4οόροφο του αστυνομικού τμήματος του Μιλάνο.

Αυτές οι βόμβες μπήκαν από φασίστες, με την ανάμειξη των μυστικών υπηρεσιών, σαν κίνηση της Στρατηγικής της Έντασης – μια συνωμοσία για να δυσφημίσει τους αναρχικούς και τις εργατικές οργανώσεις, πραγματοποιώντας τρομοκρατικές ενέργειες και αποδίδοντάς τες σ’ αυτούς. Οι αναρχικοί και ιδιαίτερα ο Βαλπρέντα και το γκρουπούσκουλό του ήταν βασικοί στόχοι για μια σκευωρία.

Ο Ιταλικός τύπος αφιέρωσε μια μέρα για να παρουσιάσει τον εντελώς αθώο Βαλπρέντα σαν τέρας4. Το Μιλανέζικο αναρχικό κίνημα αντέδρασε θαρραλέα δίνοντας μια συνέντευξη τύπου την επόμενη μέρα και διακηρύττοντας την αθωώτητά του. Αυτό άρχισε μια τεράστια καμπάνια στην Ιταλία και διεθνώς για την απελευθέρωσή του. Έγιναν χιλιάδες δράσεις και μια καμπάνια αντι-πληροφόρησης που ήταν γενικευμένη και αποτελεσματική. Ο Βαλπρέντα έγινε ένα σύμβολο σαν τους Σάκο και Βαντσέτι πριν πολλά χρόνια.

Το 1972 ο Βαλπρέντα βγήκε από τη φυλακή. Για πολύ καιρό, οι ψευδείς κατηγορίες και η φυλάκιση είχαν καταστρεπτικό αποτέλεσμα στη ζωή του. Τότε γνώρισε τη Λαουρέτα και απέκτησαν ένα γιο, τον Τουπάκ. Οι ακροάσεις συνεχίστηκαν στη Ρώμη, στο Καταντζάρο και ξανά στη Ρώμη. Ο Πιέτρο έλαβε στήριξη από τη νέα του σύντροφο, Πία. Τότε το 1979 αθωώθηκε από το δικαστήριο και πήρε μέρος σε εκατοντάδες συνεντεύξεις, δημόσιες συζητήσεις και τηλεοπτικές εμφανίσεις.

Η φυλάκιση επιδείνωσε την ασθένεια Buerger που είχε από καιρό, και δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει την καριέρα του σα χορευτής. Για λίγο δούλεψε σα βιβλιοπώλης και μετά άνοιξε το καφέ Barricata στην εργατική συνοικία Γκαριμπάλντι στο Μιλάνο. Συνέχισε να κυκλοφορεί στο αναρχικό κίνημα, να συμμετέχει σε διαδηλώσεις – ειδικά σ’ αυτή που διοργάνωνε κάθε 15η Δεκεμβρίου ο Αναρχικός Κύκλος Ponte della Ghisolfa για την επέτειο του θανάτου του Πινέλι.

Στα 4 τελευταία χρόνια της ζωής του έγραψε 4 νουβέλες, νωρίτερα είχε γράψει ένα ποιητικό βιβλίο τα χρόνια της κράτησής του. Το πρώτο «Tri di a luii» δημοσιεύτηκε από την ομάδα Ponte della Ghisolfa. Τα άλλα 3, που έγραψε μαζί με τον Pietro Colaprico κυκλοφόρησαν από τις Εκδόσεις Tropea. Η υγεία του άρχισε να χειροτερεύει και πέθανε μετά από μακροχρόνιο καρκίνο στις 6 Ιουλίου 2002.

Η κηδεία του Πιέτρο οργανώθηκε από την ομάδα Ponte della Ghisolfa group που στις 8 Ιουλίου ξεκίνησε από το αναρχικό στέκι μαζί με 3.000 άτομα με αναρχικές σημαίες. Κλασική μουσική και τζαζ παίχτηκε, σύμφωνα με τη θέληση του Πιέτρο, καθώς και αναρχικά τραγούδια, πριν το σώμα του αποτεφρωθεί.

Ο Πιέτρο αρνήθηκε να είναι παθητικό θύμα της Κρατικής καταστολής και σ’ όλη του τη δοκιμασία ανακάλυψε στον εαυτό του απομεινάρια μιας δύναμης που του έδωσε μια περήφανη και αξιοπρεπή εμφάνιση και συμπεριφορά. Η επιβεβαίωση του να είναι ένα αυθεντικό ανθρώπινο πλάσμα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις άθλιες δολοπλοκίες του Ιταλικού κράτους και των μυστικών υπηρεσιών.

Nick Heath
Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

1. Ένας απ’ αυτούς ο Μπρέσι ενθαρρύνονταν από τον Καλαμπρέζι να πηδήξει από το παράθυρο!

2. Ο επιθεωρητής Καλαμπρέζι που θεωρούνταν ύποπτος για τη δολοφονία του Πινέλι, σκοτώθηκε από πυρά αγνώστων στις 17/5/1972. Το 1988, το πρώην μέλος της Lotta continua Αντριάνο Σόφρι συνελήφθη μαζί με τους Οβίντιο Μπομπρέζι και Τζιόρτζιο Πιετροστέφανι για το θάνατο του Καλαμπρέζι. Οι κατηγορίες εναντίον τους βασίστηκαν σε μια κατάθεση που έδωσε, 16 χρόνια αργότερα, ο Λεονάρντο Μαρίνο, ένας πρώην μαχητής-νυν ρουφιάνος που ομολόγησε ότι συμμετείχε στη δολοφονία του Καλαμπρέζι, με διαταγές του Αντριάνο Σόφρι. Ο Σόφρι καταδικάστηκε οριστικά το 2000 σε 22 χρόνια φυλάκισης, μετά από πολλές δίκες, δίνοντας το έναυσμα στον συγγραφέα Carlo Ginzburg να γράψει το βιβλίο: The Judge and the Historian:Marginal Notes on a Late Twentieth–Century Miscarriage of Justice.

3. To 2001, δικαστήριο του Μιλάνο καταδίκασε τους Carlo Maria Maggi, το νέο-φασίστα ακτιβιστή Delfo Zorzi και το Giancarlo Rognoni για τη βόμβα στην Πιάτσα Φοντάνα. Ένας τέταρτος κατηγορούμενος, ο Carlo Di Giglio, που φέρεται ότι ήταν πληροφοριοδότης της CIA τον καιρό εκείνο, έγινε μάρτυρας για το κράτος και πήρε ασυλία.

4. «Ο Βαλπρέντα δέχτηκε μεγάλη κακοήθεια ακόμα κι από αποκαλούμενους ελευθεριακούς που έκαναν ότι μπορούσαν για να ξεπλύνουν τα χέρια τους απ’ αυτόν, μόλις έμαθαν για τα προβλήματά του – η υπόθεση ότι δεν ήταν πραγματικά αναρχικός (που προώθησε η αστυνομία όταν ανακάλυψε ότι οι Αναρχικοί δεν μπορούσαν να κατηγορηθούν για τη βόμβα στο Μιλάνο, και μια ιδανική λύση γι’ αυτούς θα ήταν «η φασιστική συνωμοσία» – το «αναρχικό κορόιδο» ή ακόμα κι «ένας τρελός» που «νόμιζε ότι ήταν αναρχικός, συκοφαντημένος από τους αναρχικούς»). Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τον αναρχισμό του αν διαβάσει το βιβλίο του – και δεν είναι λάθος του – ίσα ίσα είναι ατυχία του – που ο τύπος τον παρουσίασε σαν «αναρχικό ηγέτη» απλά επειδή ξέρουν το όνομά του. Κάποιοι στο κίνημα ακόμα και τώρα, θέλουν να αποσυνδεθούν από τον Βαλπρέντα επειδή διαφωνεί μαζί τους σε 1 ή 2 θέματα – για παράδειγμα. Πόσο αρέσκονται στο να αποκηρύττουν οι συντηρητικές οργανώσεις»! (από σημείωμα του Άλμπερτ Μέλτζερ)

Saturday, December 10, 2016

Εκλογές ή νέα υποχώρηση

Της Βασιλικής Σιούτη

Όταν το Μέγαρο Μαξίμου βεβαιώθηκε ότι το ΔΝΤ, παρά την όποια ρητορική διαφοροποίηση, στην πράξη συντάσσεται πλέον με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος έχει το πάνω χέρι στην υπόθεση της Ελλάδας, έβαλε σε εφαρμογή ένα σχέδιο που ήταν έτοιμο από καιρό. Αυτό δεν είναι άλλο από μία πιο επεξεργασμένη αυτή τη φορά, επανάληψη του Ιουλίου του 2015. Ζάρια δηλαδή κατά κάποιον τρόπο και πάλι, αν και αυτή τη φορά έχουν αλλάξει πολλά.

Ο Αλέξης Τσίπρας γνώριζε από την αρχή ότι για να κλείσει η αξιολόγηση οι δανειστές ζητούν “αίμα”. Όχι απλώς σκληρά μέτρα, αλλά τα σκληρότερα όλων των έως τώρα αξιολογήσεων σε μία χώρα που δεν αντέχει άλλη αφαίμαξη και που το ΑΕΠ της έχει μειωθεί σε ποσοστά που θυμίζουν χώρα σε πόλεμο, όπως παραδέχονται όλοι. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι το περιβόητο μέηλ Χαρδούβελη αφορούσε μέτρα λίγο κάτω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ, ενώ τώρα μιλάμε για επιπλέον μέτρα 4,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, από μία κυβέρνηση που θα σταματούσε τα μέτρα λιτότητας και θα αποκαθιστούσε τις παλαιότερες απώλειες.

Ή λοιπόν θα συναινούσε στην αφαίμαξη ο Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία και να συνεχίσει η κυβέρνηση του να παίρνει τις δόσεις για να πληρώνει την εξυπηρέτηση του χρέους, ή θα πήγαινε σε εκλογές με μεγάλη πιθανότητα όχι απλώς να χάσει την εξουσία, αλλά να δει το κόμμα του να καταποντίζεται.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που του έλεγαν εδώ και καιρό, ότι αν δεν πάει τώρα σε εκλογές -να διασώσει ότι διασώζεται από τα εκλογικά ποσοστά του- ώστε να παραμείνει με αξιώσεις στο πολιτικό παιχνίδι, υπάρχει ο κίνδυνος όταν το κάνει, να βρεθεί στα παλιά ποσοστά, προ κρίσης. Για αυτό και το πολιτικό σχέδιο που ανέλαβε να υλοποιήσει ο υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού του κόμματος, Αντώνης Κοτσακάς, είναι η κατάληψη του χώρου που καταλάμβανε το ΠΑΣΟΚ πριν από την αποσύνθεσή του. “Στην Ελλάδα υπήρχε ανέκαθεν δικομματισμός. Πάντα υπήρχε ένας πόλος απέναντι στη δεξιά. Μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ αυτός δεν μπορεί παρά να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ” από εδώ και πέρα, λέει ένα από τα ελάχιστα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έχουν διασωθεί στον κομματικό μηχανισμό μετά το τρίτο συνέδριο, υπέρμαχος της ανάδειξης της “αντιδεξιάς” ρητορικής στον ΣΥΡΙΖΑ.

Πολύ βασικό στοιχείο στους υπολογισμούς της κυβέρνησης είναι η μεγάλη πληρωμή που έχει στις 27 Φεβρουαρίου 2017 http://graphics.wsj.com/greece-debt-timeline/ για την οποία δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει όλο το ποσό, αν δεν κλείσει η αξιολόγηση.

Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχει πίεση χρόνου για την κυβέρνηση, ενώ αντιθέτως οι δανειστές δεν βιάζονται καθόλου, καθώς γνωρίζουν ότι όσο πλησιάζει ο Φεβρουάριος και η πληρωμή, τόσο η πίεση θα μεγαλώνει.

Στο Μαξίμου ωστόσο, μετά την ψυχρολουσία από το ΔΝΤ καθώς διαπίστωσαν ότι η βοήθεια από τις ΗΠΑ που περίμεναν δεν θα έρθει, αποφάσισαν να φέρουν τους δανειστές προ τετελεσμένων και να τους “απειλήσουν” με εκλογές. Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει βέβαια και ο Αντώνης Σαμαράς, όταν τους απειλούσε και αυτός ότι θα πάει σε εκλογές και θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν είχε αποτέλεσμα και οι δανειστές του είχαν απαντήσει ότι “αν θέλει, ας πάει”. Τίποτα δεν προδιαθέτει ότι τώρα θα αντιδράσουν διαφορετικά, ειδικά όταν η “απειλή” σήμερα είναι ότι θα έρθει η Ν.Δ.

Εκεί που ποντάρει ο Τσίπρας είναι ότι μετά τη λαχτάρα που πήραν οι Ευρωπαίοι στην Αυστρία, μετά τα αρνητικά για αυτούς αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Ιταλία και με τον φόβο που έχουν για την Γαλλία, δεν θα τολμήσουν να αφήσουν την Ελλάδα να μπει πάλι σε νέο κύκλο αστάθειας που θα επηρεάσει την ΕΕ. Γνωρίζουν βέβαια ότι οι κινήσεις που αποφάσισαν να κάνουν, ξεδιπλώνοντας το σχέδιό τους, εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο. Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν υπάρχει άγνοια κινδύνου -υποτίμησή του ίσως, αλλά όχι άγνοια. Κάποια κυβερνητικά στελέχη υποστηρίζουν ότι πρέπει να εξεταστεί και η έξοδος από την Ευρωζώνη. Plan B, λεπτομερές σχέδιο δηλαδή για κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει και ούτε κανείς γνωρίζει -πέρα από το στενό επιτελείο του προέδρου, αν το εννοούν ή το διαρρέουν διαπραγματευτικά. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θεωρούν βέβαιο -αν τα πράγματα φτάσουν εκεί- ότι θα είναι η δική τους κυβέρνηση που θα πρέπει να διεκπεραιώσει.

Από την άλλη, στο Βερολίνο ο Σόιμπλε θεωρεί ότι επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά. Κι αυτό γιατί πριν από το τελευταίο Eurogroup αρκετοί ομόλογοί του ήταν αυτοί που έλεγαν ότι τα μέτρα είναι σκληρά και ίσως θα πρέπει να χαλαρώσουν, αφού ο Τσίπρας πλέον “έχει μπει στον ορθό δρόμο της λιτότητας”, αλλά εκείνος επέμενε ότι αν αφήσεις έστω και λίγο χαλαρή την ελληνική κυβέρνηση, “θα ξανακάνει τα λάθη που την έφεραν εδώ”. Από χθες λοιπόν πανηγυρίζει ότι δικαιώθηκε, καθώς θεωρεί το διάγγελμα Τσίπρα ως την πλήρη επιβεβαίωση ότι δεν πρέπει να επιτραπεί καμία χαλάρωση για τους λόγους που ανέφερε.

Αν οι δανειστές δεν υποκύψουν στον τακτικό εκβιασμό του Τσίπρα, κάτι που φαίνεται το πιο πιθανό, δεν θα έχει άλλη επιλογή εκτός από τις εκλογές. Μία νέα κωλοτούμπα θα είχε ταπεινωτικές συνέπειες, αφού μετά θα έπρεπε να δώσει τη χαριστική βολή σε συντάξεις και μισθούς του δημοσίου. Να υπογράψει δηλαδή μία ατιμωτική πολιτική καταδίκη.

Στην περίπτωση που πάει σε εκλογές, το πιθανότερο είναι ότι θα προηγηθεί και νέα εξαγγελία παροχών προς διάφορες κατηγορίες, άλλωστε αυτή τη φορά δεν θα του ζητηθεί να τις υλοποιήσει, αν δεν κερδίσει τις εκλογές. Ήδη από καιρό είχε πέσει στο τραπέζι και η πρόκληση μίας κρίσης με τους δανειστές, με σκοπό τη μεγιστοποίηση των επικοινωνιακών αποτελεσμάτων υπέρ της κυβέρνησης, καθώς αυτή θα εμφανίζεται να θέλει να δώσει χρήματα (που δεν έχει βέβαια) και οι δανειστές δεν θα την αφήνουν (ως συνήθως). Και κάπως έτσι το Μαξίμου θα μπορεί να οδηγήσει σε εκλογές τη χώρα με το ερώτημα εάν ο λαός θέλει να του μοιράσει χρήματα ή όχι. Ο Τσίπρας δεν περιμένει να κερδίσει τις εκλογές, ούτε έχει χρήματα να μοιράσει και το ξέρει. Πιστεύει όμως ότι με μια τέτοια τακτική θα μπορούσε να πετύχει τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση.

Για το ενδεχόμενο αυτό, η κυβέρνηση ετοιμάζεται εδώ και αρκετό καιρό. Περίπου από τον ανασχηματισμό και μετά, καθώς το Μαξίμου είχε αποφασίσει ότι εάν δεν πετύχει να πάρει κάτι σημαντικό για το χρέος πέρα από τα βραχυπρόθεσμα και αν δεν υποχωρούσαν οι δανειστές για το εξωφρενικό 3,5% πλεόνασμα που δεν βγαίνει, τότε θα έπρεπε να είναι έτοιμοι για εκλογές.

Σύμφωνα με τις αναλύσεις πάνω στα σημερινά δεδομένα, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει στις επόμενες εκλογές να μην έχει πάνω από 50 βουλευτές. Σε αυτή την περίπτωση η περίφημη “διεύρυνση” θα πάει περίπατο, καθώς ο Τσίπρας θα θελήσει η κοινοβουλευτική του ομάδα να αποτελείται κυρίως από τον στενό κομματικό πυρήνα και τους δικούς του.

Οι λίγοι υπουργοί που γνώριζαν τον σχεδιασμό Τσίπρα, έχουν μπει σε προεκλογική κινητικότητα “δια παν ενδεχόμενο” εδώ και έναν μήνα. Ο Νίκος Παππάς που πήρε την ψηφιακή πολιτική, το μόνο τομέα που έχει να τάξει χρήμα σε κάθε ενδιαφερόμενο, ο Χρήστος Σπίρτζης που εγκαινιάζει ότι εγκαινιάζεται και ότι δεν εγκαινιάζεται και ο Πάνος Καμμένος που έχει πάρει να όρη και τα νησιά, φωτογραφίζεται με στρατιωτική στολή και προειδοποιεί τους Τούρκους. Λεφτά δεν υπάρχουν, για αυτό προσφέρονται θεάματα και υποσχέσεις.

Στο πλαίσιο αυτό είναι και η δημιουργία του γραφείου του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη που δεν εξυπηρετεί τίποτα άλλο πέρα από προεκλογικές σκοπιμότητες ρουσφετολογικού χαρακτήρα, καθώς και ο διορισμός ημετέρων που συνεχίζεται με εντονότερους ρυθμούς αλλά και η ενίσχυση του επικοινωνιακού μηχανισμού με νέες προσλήψεις.

Σε ετοιμότητα έχουν ζητήσει να βρίσκεται και ο κομματικός μηχανισμός που είναι σε αδυναμία μετά το περσινό καλοκαίρι και έχει αναλάβει να τον αναστήσει μεταξύ άλλων και ο Αντώνης Κοτσακάς, φτιάχνοντας ισχυρές οργανώσεις για να μπορούν να δώσουν τη μάχη όταν χρειαστεί.

Το Μαξίμου ανησυχεί ωστόσο πάρα πολύ και για δύο ακόμα ζητήματα. Το ένα είναι το θέμα της Τουρκίας, για το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας φοβάται για το αν θα μπορεί να χειριστεί μόνος του μία αρνητική εξέλιξη από τον απρόβλεπτο Ερντογάν . Το άλλο είναι ότι μετά την υπόθεση του Αρτέμη Αρτεμίου, κάποιοι φοβούνται ότι “μπορεί να ακολουθήσουν και άλλα τέτοια δημοσιεύματα για στελέχη της κυβέρνησης”. “Η σχέση μας με τους μηντιάρχες βαδίζει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί” αναφέρει ένας από τους μετριοπαθείς υπουργούς της κυβέρνησης. “Υπάρχει μία ισορροπία του τρόμου, η οποία όμως αναμένεται να διαταραχθεί από τον πρώτο από τους δύο που θα αισθανθεί πιο δυνατός” υποστηρίζει.

Οι τελευταίες εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η χώρα βρίσκεται πιθανότατα μπροστά σε άλλη μία καταιγίδα. Το ότι έχει αρχίσει να τις συνηθίζει είναι θετικό από μία πλευρά, καθώς δεν υπάρχει ιδιαίτερος πανικός, από την άλλη όμως, η υποτίμηση του κινδύνου μπορεί να οδηγήσει ενίοτε σε ακόμα πιο δυσάρεστες καταστάσεις.

Πηγή: Market Fair

Thursday, December 8, 2016

«Η τέχνη του πολέμου για το ποδόσφαιρο»

Απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου «Η τέχνη του πολέμου για το ποδόσφαιρο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ, όπως δημοσιεύτηκε στο HUMBA! #23.

Λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η μεγάλη ομάδα της Ντιναμό Μόσχας και πρωταθλήτρια της Σοβιετικής Ένωσης πραγματοποίησε μία περιοδεία «καλής θέλησης» στη Μ. Βρετανία. Μία περιοδεία που έγινε πριν το ξέσπασμα του Ψυχρού Πολέμου και διέλυσε πολλές από τις προκαταλήψεις των Άγγλων για το ποδόσφαιρο των Ανατολικών. Και κάτι περισσότερο. Αποτέλεσε μια προειδοποίηση για τον ποδοσφαιρικό εγωισμό των Άγγλων, που οκτώ χρόνια μετά θα δέχονταν ένα ταπεινωτικό μάθημα από τους Ούγγρους, μέσα στο Γουέμπλεϊ.

Σε εκείνη την περιοδεία, οι Σοβιετικοί, στο πρώτο τους παιχνίδι, ήρθαν ισόπαλοι 3-3 με την Τσέλσι, κάνοντας επίδειξη του –άγνωστου στη Δύση και εντυπωσιακού– passovotchka. Ενός συστήματος που βασιζόταν στην πολύ καλή φυσική κατάσταση, την ομαδική συνεργασία και το διαρκές passing game. Στα επόμενα δύο παιχνίδια τους, οι Σοβιετικοί αντιμετώπισαν την Κάρντιφ Σίτι, ομάδα γ΄ κατηγορίας, την οποία διέλυσαν με 10-1, και την Άρσεναλ, την οποία νίκησαν 4-3 σε ένα αξιομνημόνευτο παιχνίδι που έγινε με ομίχλη στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν, το γήπεδο που χρησιμοποιούσαν ως έδρα οι κανονιέρηδες στο μεγαλύτερο διάστημα του πολέμου, εξαιτίας των καταστροφών που είχαν προκαλέσει οι γερμανικοί βομβαρδισμοί του Λονδίνου στο Χάιμπουρι, την έδρα της Άρσεναλ. Το τελευταίο παιχνίδι των σοβιετικών σε βρετανικό έδαφος έγινε στο Άιμπροξ της Γλασκόβης, εκεί που η Ντιναμό αναδείχθηκε ισόπαλη 2-2 με τη Ρέιντζερς. Περιττό να αναφέρω πως οι παίκτες της Ντιναμό, επιστρέφοντας στη Μόσχα, αντιμετωπίστηκαν σαν ήρωες.

Με αφορμή την περιοδεία της Ντιναμό και τον αντίκτυπό της, ο Τζορτζ Όργουελ έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «The Sporting Spirit» που δημοσιεύθηκε στη λονδρέζικη Tribune τον Δεκέμβριο του 1945. Ο Όργουελ δεν είδε κανένα από τα παιχνίδια που έδωσε η Ντιναμό σε βρετανικό έδαφος και, όπως ομολογεί, του μεταφέρθηκαν εντυπώσεις και μαρτυρίες από τρίτους για δύο από τα παιχνίδια. Αυτά της Ντιναμό με την Άρσεναλ και τη Ρέιντζερς.

Είχε κατανοήσει όμως πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει το παιχνίδι όταν χρησιμοποιηθεί για την τόνωση της εθνικής ταυτότητας και τη στήριξη της κυρίαρχης ιδεολογίας. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, επικεντρώνει την προσοχή του σε ένα ερώτημα που κυριάρχησε στη δημόσια συζήτηση εκείνη την εποχή. Η σπουδαία ομάδα της Άρσεναλ αντιπροσώπευε την Εθνική Αγγλίας, όπως υποστήριζαν οι Σοβιετικοί ή ήταν απλώς μία ομάδα του αγγλικού πρωταθλήματος, άποψη που είχαν οι Βρετανοί;

Στο δοκίμιο, μάλιστα, ο Όργουελ σημείωνε τον φόβο του για την επιδείνωση των αγγλοσοβιετικών σχέσεων, στο ενδεχόμενο να ανταποδώσει την επίσκεψη της Ντιναμό κάποια αγγλική ομάδα. Σε εκείνο το κείμενο υποστήριξε ότι «το ποδόσφαιρο είναι ένας πόλεμος χωρίς τους πυροβολισμούς». Αυτή τη μεταφορά θα τη χρησιμοποιήσουν έκτοτε πολλοί, συχνά με διαφορετική διατύπωση, αλλά με το ίδιο νόημα.

Το ποδόσφαιρο θεωρείται μία προσομοίωση πολέμου
Άλλωστε και πριν από τις διαπιστώσεις του Όργουελ, η αντίληψη που κυριαρχούσε ήταν πως οι αναμετρήσεις στα σπορ, υποκαθιστούσαν τις πολεμικές συγκρούσεις. Είναι ενδεικτικό πως μέχρι το τέλος του 1926 η διδασκαλία φυσικής αγωγής στη Γαλλία υπαγόταν στο Υπουργείο Πολέμου. Ο Ανρί Ντεγκράνζ, ο δημιουργός του περίφημου ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας, λίγο πριν την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε δηλώσει ότι «πόλεμος, τελικά είναι μόνον ο αθλητισμός, μια μεγάλη αθλητική σύγκρουση ανάμεσα σε δύο έθνη».

Τη σχέση του ποδοσφαίρου με τον πόλεμο, ανάμεσα σε άλλα περιστατικά, θα μπορούσε να ενισχύσει και η περίφημη αντιπαράθεση της Ονδούρας με το Σαν Σαλβαδόρ στο πλαίσιο των προκριματικών αγώνων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Μία ποδοσφαιρική συνάντηση που οδήγησε σε πολεμική σύγκρουση (τον περίφημο πόλεμο των 100 ωρών), αν και σε εκείνη την περίπτωση, το ποδόσφαιρο ήταν η αφορμή και όχι η αιτία.

Το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα το γήπεδο υπήρξαν περιπτώσεις που θεωρήθηκε ως η φαντασιακή προέκταση ενός πεδίου μάχης, όπου ο ηττημένος στον πραγματικό πόλεμο επιδίωξε τη ρεβάνς. Ίσως το πιο κλασικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης να αποτελεί το παιχνίδι της Αργεντινής με αντίπαλο την Αγγλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 που έγινε στο Μεξικό. Η νίκη της Αργεντινής 2-1 με τα δύο ξεχωριστά γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα (αν και το καθένα θεωρήθηκε ξεχωριστό για διαφορετικό λόγο) αποτέλεσε, για τους αργεντινούς, την απάντηση στη στρατιωτική ήττα από την Αγγλία, στα Φόκλαντς.

Τη μεταφορά του πολέμου στο ποδόσφαιρο, συντηρεί –και υπερτονίζει αδικαιολόγητα κάποιες φορές– η φρασεολογία και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν τα αθλητικά media όταν αναφέρονται σε «στρατηγική», «τακτικές», «στρατηγούς», «κανονιέρηδες», «βομβαρδισμούς εστιών», «μεγάλες μάχες», «άμυνα», «επίθεση», «ήρωες», «απόρθητες έδρες», και ένα σωρό παρόμοιες άλλες εκφράσεις. Θυμίζω πως ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές, ο Μίμης Δομάζος, είχε το προσωνύμιο «στρατηγός», λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας να διευθύνει με ιδιαίτερα επινοητικό τρόπο το παιχνίδι της ομάδας του.

Η παγκοσμιοποίηση στον χώρο του ποδοσφαίρου, η υπέρβαση δηλαδή του κράτους-έθνους, σήκωσε –ουσιαστικά– την αυλαία το 1995 με την έκδοση μίας απόφασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στην προσφυγή του Βέλγου ποδοσφαιριστή Ζαν Μαρκ Μποσμάν. Από τότε, η παγκοσμιοποίηση και η εμπορευματοποίηση, χάρη στη βοήθεια και της τηλεόρασης, έχουν διαμορφώσει συνθήκες έντονου ανταγωνισμού μεταξύ των ομάδων. Οι ομάδες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, μπορούν να υπάρξουν –αναγκαστικά– και ως εταιρείες και ανάλογα αναπροσαρμόζουν τη δομή, την οργάνωση και τις στρατηγικές τους. Το αποτέλεσμα απόκτησε μεγάλη οικονομική σημασία, τόση, που η νίκη μέσα στο γήπεδο, έχει γίνει ισοδύναμη της επιβίωσης και έξω από αυτό. Πολλές νίκες –και στο ποδόσφαιρο– μεταφράζονται σε διεύρυνση της επιρροής στους υποστηρικτές και τα κέντρα αποφάσεων, ενώ φέρνουν περισσότερα έσοδα και μεγαλύτερο ειδικό βάρος. Αθλητικό και εμπορικό. 

Ένα πρόσφατο παράδειγμα.
Τα τεράστια οικονομικά οφέλη που αποφέρει στη Λέστερ η κατάκτηση του τίτλου της Πρέμιερλιγκ, καθώς και η διεύρυνση της εμπορικής-οπαδικής της βάσης. Αρχικά στην Ταϊλάνδη, από όπου προέρχεται ο ιδιοκτήτης της και στη συνέχεια σε όλη την Νοτιοανατολική Ασία. Έχουμε φθάσει πλέον στο σημείο ο διαχωρισμός των ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων να γίνεται σχεδόν με την ορολογία και τα κριτήρια που χρησιμοποιεί ο ΟΟΣΑ, η Παγκόσμια Τραπεζα και το ΔΝΤ. Σε ανεπτυγμένα και αναπτυσσόμενα.

Οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι αθλητικές επιχειρήσεις ή σωστότερα επιχειρήσεις παραγωγής αθλητικού θεάματος, αλλά έχουν ιδιομορφίες που διαφοροποιούν τη λειτουργία τους και τις δομές τους. Οι επιχειρήσεις, θεωρητικά, μπορούν να αναπτυχθούν με δύο τρόπους. Εσωτερικά, διαμορφώνοντας νέες υπηρεσίες και προϊόντα και ρίχνοντάς τα στην αγορά και, εξωτερικά, με αγορές άλλων επιχειρήσεων και συγχωνεύσεων. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν μπορούν να επεκταθούν όπως οι επιχειρήσεις. Δεν μπορείς να παρατάξεις στο γήπεδο πάνω από 11 παίχτες. Ούτε μπορείς να διαμορφώσεις ένα ρόστερ με απεριόριστο αριθμό παιχτών. Οι αγγλικές ομάδες που το δοκίμαζαν, αγοράζοντας ποδοσφαιριστές και μοιράζοντάς τους δεξιά και αριστερά, ως δανεικούς, το πλήρωσαν ακριβά. Επειδή οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως οι επιχειρήσεις εξαγοράζοντας η μία την άλλη, αγοράζουν ποδοσφαιριστές.

Στον κόσμο των επιχειρήσεων, μπορείς να κάνεις κάποιες ευκαιριακές εξαγορές, αλλά στο ποδόσφαιρο, όταν ξοδεύεις πολλά χρήματα –σε σχέση με τα έσοδα– για να αγοράσεις ένα ποδοσφαιριστή, το κάνεις γιατί έχεις ήδη μία θέση γι’ αυτόν στην ομάδα και γιατί τον χρειάζεσαι για αγωνιστικούς λόγους και για λόγους μάρκετινγκ. Μία ομάδα, όσο ισχυρή και αν είναι οικονομικά, δεν μπορεί να αγοράσει τους 25 καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου. Είναι λοιπόν αναγκασμένη είτε να αναζητήσει ταλέντα και να τα βοηθήσει να εξελιχθούν ή να παράγει η ίδια ποδοσφαιριστές για να εξοικονομήσει χρήματα, χρησιμοποιώντας τους όπου έχει ανάγκη ή πουλώντας τους για να κερδίσει χρήματα. Υπό μία έννοια, μπορεί κάποιος να πει ότι οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι ένα είδος μηχανών Φον Νόιμαν. Πρόκειται για μηχανές που κάνουν δύο δουλειές, από τις οποίες η μία είναι να παράγουν αντίγραφά τους και η άλλη να αναζητούν πολύτιμα ορυκτά, ας πούμε.

Στο σύγχρονο και έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η υιοθέτηση των αρχών της στρατηγικής σκέψης, όπως τις διατυπώνουν οι κλασικοί συγγραφείς, όταν προσαρμοστούν στο παιχνίδι, τις ιδιαιτερότητές του και το περιβάλλον του, μπορούν να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα τελευταία χρόνια κάποια κλασικά έργα της στρατιωτικής στρατηγικής όπως η Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τσου και το Περί του Πολέμου του Κλαούζεβιτς έχουν προσελκύσει το ενδιαφέρον πολλών μελετητών που ασχολούνται με τη διοίκηση των επιχειρήσεων. Μάλιστα, διδάσκονται σε πολλές πανεπιστημιακές σχολές διοίκησης επιχειρήσεων, ενώ η διεθνής βιβλιογραφία που προσαρμόζει αυτές τις αρχές στο πεδίο ανταγωνισμού των επιχειρήσεων διευρύνεται γοργά, απόδειξη του αυξανόμενου ενδιαφέροντος που υπάρχει.

Οι ποδοσφαιρικές ομάδες είναι πολύ εύκολο να αναζητήσουν και να ανακαλύψουν τα πεδία της εφαρμογής των αρχών στρατιωτικής στρατηγικής στο κομμάτι που αφορά την επιχειρηματική δραστηριότητα. Όμως, αυτές οι ίδιες αρχές μπορούν να εφαρμοστούν και στο αγωνιστικό μέρος, όπου χρειάζεται στρατηγική και οι τακτικές εφαρμογής της. Και αυτό γιατί η Τέχνη του Πολέμου του Σουν Τσου, που λογίζεται ως μελέτη της ανατομίας οργανισμών που βρίσκονται σε σύγκρουση, εφαρμόζεται στον ανταγωνισμό και στις συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα. Από το διαπροσωπικό μέχρι τον διεθνή ανταγωνισμό ανάμεσα στα κράτη.