μεταναστες

μεταναστες

Friday, December 2, 2016

Ποιος θα είναι ο εγγυητής μας έναντι του εγγυητή μας;

Του Σενέρ Λεβεντ

Μιλάτε συνεχώς για εγγυητή. Εγγυητή ποιου; Εγγυητή τίνος πράγματος; Τι θα εγγυάται αυτός ο εγγυητής; Την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων μήπως; Ποιος θα προστατεύσει τους Τούρκους έναντι μιας πιθανής ελληνοκυπριακής επίθεσης; Αυτό είναι όλο για το οποίο νοιάζεστε; Ποιος θα εγγυηθεί την μη διάλυση της ομόσπονδης δημοκρατίας; Ποιος θα είναι ο εγγυητής της; Είστε βέβαιοι ότι δεν θα διαλυθεί η νέα δημοκρατία; Τι θα συμβεί αν διαλυθεί; Αυτή τη φορά θα μείνουν χωρίς κράτος και ο νότος και ο βορράς; Αφού θα διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, δεν θα μπορούν να επιστρέψουν σε αυτήν όποιοι επιθυμούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Άλλωστε αυτός ήταν ο ουσιαστικός στόχος του σχεδίου Ανάν. Γι’ αυτό είχε τεθεί η πρόνοια ότι θα διαλυθεί μέσα σε 24 ώρες μετά από τα δύο «ναι». Πώς είστε βέβαιοι ότι δεν έχουν τον ίδιο στόχο και τα σχέδια που γίνονται τώρα ύπουλα; Πρέπει και οι Τουρκοκύπριοι να το σκέφτονται αυτό όσο και οι Ελληνοκύπριοι που ανησυχούν ότι θα χάσουν την Κυπριακή Δημοκρατία. Διότι η Δημοκρατία ανήκει και στους Τούρκους όσο ανήκει στους Έλληνες. Κοιτάξτε για παράδειγμα που συμπολίτες μας στον βορρά, οι οποίοι ασφυκτιούν από τη μετατροπή σε επαρχία της Τουρκίας, θεωρούν τον νότο ως καταφύγιο και ονειρεύονται από τώρα να ζήσουν εκεί. Η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σημαίνει μη αιχμαλωσία στην Τουρκία. Αν τα τεκταινόμενα αυτήν τη στιγμή στην Τουρκία δεν επηρέασαν και πολύ τούτο εδώ το μέρος, αυτό το οφείλουμε στην ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είμαστε Τούρκοι, έχουμε στην τσέπη υποχρεωτικά την ταυτότητα του κράτους-φάντασμα, αλλά η ουσιαστική μας υπηκοότητα είναι αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ενόσω είμαστε πολίτες ενός αναγνωρισμένου κράτους και μέλους της ΕΕ, η δεσποτική κυβέρνηση της Άγκυρας δεν μπορεί να μας κάνει αυτά που κάνει στην Τουρκία.

Δεν ξέρω αν θα διασφαλίζεται ή όχι έναντι πιθανών κινδύνων η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε μια νέα συμφωνία που θα συναφθεί. Δηλαδή, θα έχουμε ένα ασφαλές λιμάνι για να καταφύγουμε σε περίπτωση που δεν προχωρήσει το ομόσπονδο κράτος και διαλυθεί; Ή μήπως θα μας κλείσουν όλους στο χαμάμ λέγοντας ταιριάζουν δύο γυμνοί σε αυτό το χαμάμ; Είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς «ναι» σε μια συμφωνία που αίρει την Κυπριακή Δημοκρατία. Μήπως έχει άραγε κάτι να μας προτείνει πάνω σε αυτό το θέμα ο κ. Ρολάνδης που είναι ένθερμος υποστηρικτής της λύσης; Έχει δίκαιο στις διαπιστώσεις του. Η ελληνοκυπριακή πλευρά έχανε πάντα όσο έλεγε «όχι» στα σχέδια που ετίθεντο ενώπιόν της. Σε κάθε νέο σχέδιο οι απαιτήσεις της υποχωρούσαν λίγο πιο πολύ. Αλλά παρά να χάσουν αυτά που έχουν ματαιοπονώντας, τι άλλη λύση είχαν από το να πουν «όχι»;

Κοιτάξτε τη σημερινή κατάσταση της Τουρκίας στις εγγυήσεις της οποίας επιμένει η τουρκική πλευρά για την ασφάλειά της. Μετατράπηκε σε σκέτη κόλαση. Ένα κράτος εχθρός των καλών ανθρώπων. Σπαράζει στα χέρια των χατζήδων, των χοτζάδων, των εξορκιστών, των πλαστογράφων, των δυναστών, των βιαστών. Ούτε ελεύθερος Τύπος, ούτε δίκαιο δικαστικό σύστημα έμεινε. Απολύτως τίποτα δεν έμεινε. Προχθές έριξαν στη φυλακή τη δήμαρχο του Ντιγιάρμπακιρ Γκιουλτάν Κισάνακ. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που συνελήφθη η κυρία Γκιουλτάν. Την έκλεισαν στα κελιά της φυλακής του Ντιγιάρμπακιρ και όταν ήταν μόλις 18 χρόνων και εκεί υπέστη απίστευτα βασανιστήρια. Για έξι μήνες είχε κλειστεί στο σπιτάκι του σκύλου του διευθυντή των φυλακών. Περιέγραψε ως εξής εκείνες τις μέρες σε μια συνέντευξή της:

«Υπήρχε ένας ταγματάρχης, ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν, διευθυντής των φυλακών. Μια μέρα μπήκε στον θάλαμο των γυναικών. Όλες σηκώθηκαν όρθιες. Εγώ δεν σηκώθηκα. Απλά και μόνο επειδή δεν σηκώθηκα όταν μπήκε μέσα, μόνο και μόνο γι’ αυτό τον λόγο, με έβαλε μέσα στο σπιτάκι του σκύλου του. Επρόκειτο για ένα πολύ μικρό σπιτάκι, μέσα στη βρομιά στο οποίο δεν ήθελε να μένει ακόμα και αυτό το σκυλί. Έμεινα εκεί όχι μια μέρα ή δύο μέρες, όχι ένα μήνα ή δύο μήνες, αλλά έξι ολόκληρους μήνες. Με έδερναν καθημερινά σε αυτό το σπιτάκι όπου ήταν δύσκολο ακόμα και να αναπνεύσει κανείς και με υπέβαλλαν σε κάθε είδους βασανιστήρια».

Οι Τούρκοι φασίστες. Έχουν μια πολύ ιδιαίτερη θέση ανάμεσα στους φασίστες. Τώρα κυβερνούν την Τουρκία άνθρωποι όπως ο διευθυντής εκείνων των φυλακών. Φασίστες είναι και η αστυνομία και ο στρατός. Αυτή την Τουρκία θα βάλουμε εγγυήτρια πάνω στο κεφάλι μας; Την ασφάλειά μας θα την αναλάβει ένα συντηρητικό κράτος που υποβάλλει σε τόσα βασανιστήρια ακόμα και τον δικό του λαό; Πρέπει να έχουμε χάσει το μυαλό μας. Μήπως γίνεται εγγυητής ένας δολοφόνος; Είστε πολύ βέβαιοι ότι θα επιβιώσει ένα ομόσπονδο κράτος που έχει έναν τέτοιο εγγυητή;

Monday, November 28, 2016

Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Η επιχειρούμενη «λύση» στο Κυπριακό θα σημάνει την απαρχή ενός ‘νεο-οθωμανικού μνημονίου’
Μια σύντομη εξιστόρηση της μνημονιακής μας περιπέτειας από το 2011 κι έπειτα θα μπορούσε να είναι και η εξής: Πιαστήκαμε στο δόκανο μιας σχέσης φτηνού χρήματος/ακριβού χρέους (που ουσιαστικά αποτέλεσε την μέγιστη συνέπεια της εισόδου μας στην ΟΝΕ), και περιπέσαμε σε οικονομική δουλεία με το να ανοίξουμε διάπλατες όλες τις κερκόπορτες της κατασπατάλησης δημόσιας και ιδιωτικής, της πολιτικής μόχλευσης μιας κίβδηλης ευημερίας για το κράτος, τα κόμματα, τα νοικοκυριά και τα άτομα. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα με το να εισπράττουμε ως ‘εξυγίανση’ μια πολιτική διαρπαγής του φυσικών και ανθρώπινων πόρων, του δημόσιου πλούτου, και ένα βίαιο ξεπάτωμα της οικονομικής και κοινωνικής φυσιογνωμίας της χώρας – μικρομεσαίας, με ήπιες ανισότητες, και υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας των πολιτών της.

Η κίνηση αυτού του εκκρεμούς, όμως, μεταξύ φτηνού χρήματος και ακριβού χρέους, ψεύτικης ευημερίας και ραγδαίας φτωχοποίησης έχει και την εξωτερική της διάσταση: Η οικονομική δουλεία δεν πρόκειται να παραμείνει ως τέτοια, αλλά ήδη μετασχηματίζεται σε γεωπολιτική υποταγή· και εδώ θα καταρρεύσει και η τελευταία αυταπάτη της προηγούμενης περιόδου: Έτσι, με την ίδια κίνηση, ο φαντασιακός εθνομηδενιστικός ευρωπαϊσμός απειλεί να καταλήξει σε… πραγματικό νεο-οθωμανισμό!

Αυτό είναι το δράμα το οποίο παίζεται σήμερα με τις διαπραγματεύσεις για μια ‘γρήγορη λύση’ στο κυπριακό: Με τις μέριμνες για το περιουσιακό, το εδαφικό, τις εγγυήσεις, τις προβλέψεις για το πολίτευμα και την οικονομική πολιτική του νέου κράτους να φαντάζουν τόσο εξωφρενικές ώστε μόνον μια ερμηνεία να μπορεί να τις αντιμετωπίσει: Ότι αποτελούν επί της ουσίας την απόπειρα εγκαθίδρυσης ενός ασταθούς προτεκτοράτου υπό δυτικο-τουρκική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο: Όπου η σημερινή ελληνοκυπριακή δημοκρατία υποβαθμίζεται σ’ ένα είδους ‘φόρου υποτελή κοινότητα’, ένα μόρφωμα που στην πραγματικότητα αποτελεί μια από τις πρώτες μετακρατικές ‘ηγεμονίες’ του 21ου αιώνα.

Ο δε Ερντογάν, πολύ ορθώς συνέδεσε τις εξελίξεις στο Κυπριακό –κατά την ομιλία του στο νέο, ‘μεταπραξικοπηματικό’ Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας– με μιαν ευρύτερη εκστρατεία αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης: Μας υπενθυμίζει, αυτό που οι ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες είχαν ‘ξεχάσει’, θεμελιώνοντας μάλιστα σε αυτήν την λήθη το ελλαδικό και κυπριακό κατεστημένο των τελευταίων δεκαετιών: Ότι δηλαδή «Η Κύπρος δεν είναι μακριά», τουλάχιστον δεν είναι ‘μακριά’ για τον τουρκικό επεκτατισμό, που θέλει τώρα την Κύπρου και θέτει ζήτημα Θράκης, Αιγαίου, θα θέλει αύριο την Θράκη θέτοντας ζήτημα Αιγαίου και Θεσσαλονίκης κ.ο.κ.

Έτσι, αυτό που σήμερα προβάλλεται ως ‘λύση’ του κυπριακού δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρώτη πράξη επιστροφής της άμεσης τουρκικής δικαιοδοσίας πάνω στον ελληνισμό: Αυτό που επιχειρεί η νεο-οθωμανική πολιτική είναι να αντιστρέψει σταδιακά τα αρνητικά γι’ αυτήν αποτελέσματα που προέκυψαν από τον αγώνα του ’55-’59 σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, από την συνθήκη της Λωζάνης σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, από την εκστρατεία των Βαλκανικών πολέμων σε ό,τι αφορά στη Βόρειο Ελλάδα και την Ήπειρο. Προφανώς, απώτερο τέλος αυτής της στρατηγικής είναι η αναίρεση της Ελευθερίας σύσσωμου του ελληνισμού, που επιτεύχθηκε με την επανάσταση του 1821.

Αυτό το νόημα έχουν και οι αλλεπάλληλες δηλώσεις του περί Θράκης, Αιγαίου και Θεσσαλονίκης. Και για όποιον γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα στην Βόρειο Ελλάδα, είναι απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται περί ‘κούφιων δηλώσεων’ που πραγματοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση, αλλά για μια στρατηγική που ήδη εφαρμόζεται υπόγεια και παράγει επιχειρήματα για τις τουρκικές διεκδικήσεις· εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή ως κράτος εν κράτει, ενώ σε ό,τι αφορά στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία… τουριστικής διείσδυσηςπου επικεντρώνεται γύρω από την ανάδειξη/αξιοποίηση των οθωμανικών μνημείων στην Καβάλα, τις Σέρρες, τα Γιαννιτσά, την Θεσσαλονίκη – ακόμα και στα Ιωάννινα, με μικρότερη ακόμα ένταση: Επίκεντρο αυτής της στρατηγικής είναι η Θεσσαλονίκη και το υποτιθέμενο ‘σπίτι του Κεμάλ’ όπου προσέρχονται δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες ετησίως για να «προσκυνήσουν» το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους και θύτη της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι δε τοπικές κοινωνίες, με τις τοπικές αρχές να πρωτοστατούν, όπως συμβαίνει κατ εξοχήν στην περίπτωση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, υποδέχονται αυτό το κύμα ως ‘ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη’ και ‘αξιοποίηση’ μιας τοπικής κληρονομιάς [που στην πραγματικότητα αποτελεί μια ιστορία κατάκτησης και διαρπαγής από την οποία απελευθερωθήκαμε με δάκρια και αίμα].

Και πάλι ο Ερντογάν ήταν εκείνος που ξεκαθάρισε τα πράγματα, ώστε να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι αυτή η εκστρατεία για την προώθηση του πολιτιστικού τουρισμού στα οθωμανικά μνημεία συνδέεται αναπόσπαστα με τον τουρκικό επεκτατισμό: Με αφορμή την συμπλήρωση 93 χρόνων από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, στις 28 Οκτωβρίου 2016, δήλωσε: «Εγώ εδώ δίνω μάθημα ιστορίας […] Εγώ μίλησα για τη Λωζάννη και ενοχλήθηκαν. Γιατί; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά στη μύτη μας, το φωνάζω ήταν δικά μας τα νησιά αυτά. Σε αυτά τα νησιά έχουμε ιστορία μας, μνημεία μας, τζαμιά μας. Ακόμα ενοχλούνται όταν τα λέμε. Γιατί;»

Στη δε Θεσσαλονίκη, η πολιτική αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Στ’ όνομα της τουριστικής προσόδου, συντελείται εδώ και μερικά χρόνιο μια σταδιακή διολίσθηση σε καθεστώς πολιτικής αυτολογοκρισίας, ή χειρότερα, στην ταύτιση της τοπικής εξουσίας με την εκστρατεία ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Έτσι, στις 26 Οκτωβρίου του 2016, ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ο δήμαρχός της, Γιάννης Μπουτάρης που βρισκόταν σε επίσκεψη στην γειτονική χώρα για να προωθήσει την υπόθεση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης, δήλωσε στην εφημερίδα Χουριέτ: "Έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ Ατατούρκ ότι ήταν φονιάς. Τώρα, αυτό που λέω στους πολίτες είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν φονιάς ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλός ή όχι […] Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι όπως οι Έλληνες επισκέπτονται την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα και αποτείνουμε σεβασμό στη γη των προγόνων μας. Έτσι και οι Τούρκοι έχουν το ίδιο συναίσθημα για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι ο πατέρας της Τουρκίας. Θέλουν να έλθουν να επισκεφτούν τη γενέτειρά του. Επομένως, θα σας δώσω την ευκαιρία αυτή. Όσο οι Τούρκοι έρχονται εδώ, ο λαός της Θεσσαλονίκης θα δει ότι οι Τούρκοι δεν θέλουν να μας σκοτώσουν και ότι δεν θέλουν πόλεμο. Νοιώθουν ότι είναι πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και ότι τα πράγματα αμβλύνονται. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μία διαφορετική ατμόσφαιρα τώρα».

Τι κι αν η δήλωσή του περί ‘μύθου’ του σφαγέα Ατατούρκ (γενοκτόνου της Μικράς Ασίας και εμπνευστή του… Χίτλερ) έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την απόφαση της Ελληνικής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει και επίσημα την Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας; Το μέτρο της πολιτικής ορθότητας για την τοπική εξουσία της Θεσσαλονίκης, δεν προσδιορίζεται πλέον από τους άξονες που έχει θέσει η ελληνική πολιτεία αλλά από τον τζίρο της τουριστικής διείσδυσης που επιχειρείται.

Την ίδια στιγμή, σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, και ιδίως στα νησιά που συνορεύουν με την Τουρκία, οι μέθοδοι της νεο-οθωμανικής επέκτασης είναι λιγότερο βελούδινες. Εκεί έχουμε να κάνουμε με τον ανοιχτό εκβιασμό του προσφυγικού ζητήματος, όπου το τουρκικό κράτος απειλεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την περίφημη συμφωνία για το πάγωμα των προσφυγικών εισροών στην χώρα μας: Κι αν ο εκβιασμός απέναντι στην Ε.Ε. έχει ως αντικείμενο την συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, απέναντι στην Ελλάδα, σχετίζεται άμεσα με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, και σε δεύτερο χρόνο θα επανέλθει σε ό,τι αφορά στις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, τις γκρίζες ζώνες κ.ο.κ.

Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της Ηπείρου· εκεί η τουρκική στρατηγική ενορχηστρώνεται υποδαυλίζοντας τις αλβανικές διεκδικήσεις περί Τσάμικου: Μέσα από την προώθηση των αλβανικών διεκδικήσεων επιχειρείται η σχετικοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην Ήπειρο, και η εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στο εσωτερικό της, προκειμένου να εξελιχθούν στο μέλλον σε ιμάντες μεταβίβασης της τουρκικής δικαιοδοσίας στην περιοχή. Για την εμπλοκή του Ερντογάν στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις και την μόχλευση του ζητήματος των Τσάμηδων είχε μιλήσει προ μηνός περίπου [23/10/2016] στην εφημερίδα Καθημερινή, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής βουλής, και πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, Βαγγέλης Ντούλες: «Διαθέτουν χρήμα, εξαγοράζουν ψήφους και βέβαια έχουν τη στήριξη της Τουρκίας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, πέρα από την κυβερνητική και πολιτειακή ηγεσία, τον μόνο ηγέτη κόμματος που είδε ήταν ο Ιντρίζι», λέει στην «Κ» με νόημα ο Βαγγέλης Ντούλες επισημαίνοντας, όσον αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στις χειμαζόμενες ελληνοαλβανικές σχέσεις, την καταγγελία πριν από λίγες μέρες του τέως πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ότι μια τρίτη ξένη δύναμη ήταν αυτή που τορπίλισε τη συμφωνία για την ΑΟΖ. Απλώς φωτογράφιζε τον Ερντογάν.

Όσο για τον βαθμό της εμπλοκής των Νεο-οθωμανών στην εσωτερική πολιτική ζωή της Αλβανίας, πέραν του γεγονότος ότι αποτελούν βασική εγγυήτρια δύναμη του κοσσοβάρικου κρατιδίου, και διατηρούν ταυτόχρονα ναυτική βάση στο Δυρράχιο, είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν φτάσει ακόμα και στο σημείο να… ‘ντύνουν’ τους Αλβανούς αστυνομικούς, με… πανομοιότυπες στολές με εκείνες της τουρκικής ασυτυνομίας! Το περιστατικό, δεν αποτελεί μόνον ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του βαθμού της διείσδυσης που έχουν επιτύχει οι Νέο-οθωμανοί στο Αλβανικό κράτος, αλλά διατηρεί και πολύ έντονους ιστορικούς συμβολισμούς, καθώς θέλει να σηματοδοτήσει την ολική επαναφορά της ‘ειδικής σχέση’ που διατηρούσαν οι Τουρκαλβανοί με την Υψηλή Πύλη καθ’ όλη την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους όρους του 21ου αιώνα βέβαια.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά, με τον ίδιο τρόπο που οι «φούσκες» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ο οικονομικός παρασιτισμός, το πελατειακό κράτος, το φαύλο πολιτικό σύστημα ‘έσκασαν’ το 2010 –οδηγώντας τη χώρα σε καθεστώς ξένης επιστασίας από την Γερμανική Ευρώπη, έτσι και τώρα ‘σκάει’ η «γεωπολιτική φούσκα» που είχε οικοδομήσει η κυριαρχία των εθνομηδενιστών στην ελληνική εξωτερική πολιτική, στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, δίνουν το σήμα ότι όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις έχουν ωριμάσει και τείνουν να παράγουν πλέον διπλωματικό αποτέλεσμα: Το νέο κυπριακό μετα-κρατικό μόρφωμα που συζητείται στις διεθνείς διαπραγματεύσεις προορίζεται να αποτελέσει ‘πιλότο’ για την γενικευμένη εφαρμογή του πάνω σε ολόκληρο τον ελληνισμό τα επόμενα χρόνια. Οι όροι πάνω στους οποίους θα πατήσει αυτή η ‘γενίκευση’ του κυπριακού μοντέλου, προετοιμάζονται σταδιακά αλλά σταθερά ήδη από σήμερα.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να γίνουμε απολύτως ρεαλιστές: Σε αντίθεση με τα όσα ισχυρίζονται οι «υπερθεματιστές» μιας συμφωνίας στο Κυπριακό, με προεξάρχοντα τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ένα «ΟΧΙ» στην λύση που προετοιμάζεται θα οδηγήσει σε ‘πάγωμα’ αυτής της πολυπλόκαμης στρατηγικής που περιγράψαμε· και υπ’ αυτήν την έννοια θα λειτουργήσει σωτήρια για όλο τον ελληνισμό – έστω κι αν υπάρξουν κάποιοι πρόσκαιροι διπλωματικοί μικρο-κλυδωνισμοί που θα συνοδεύονται από τα απαραίτητα ‘γαυγίσματα’ των Νέο-Οθωμανών. Όλα αυτά είναι πολύ πιο ελέγξιμα από ελληνικής πλευράς, σε σχέση με τους ασκούς του Αιόλου που θα ανοίξουν στο ενδεχόμενο μιας διπλωματικής επιτυχίας της Άγκυρας στο Κυπριακό μέτωπο. Διότι τότε, θα έχει συντελεστεί η πρώτη πράξη του γεωπολιτικού νεο-οθωμανικού μνημονίου.

Σήμερα η Κύπρος, λοιπόν, αύριο όλη η Ελλάδα.

Άρδην

Wednesday, November 23, 2016

Δεν θέλουν λύση, θέλουν παράδοση άνευ όρων!

Στη διάσκεψη Τύπου με αφορμή το "ναυάγιο" των διαπραγματεύσεων ο Νίκος Αναστασιαδης αποκάλυψε σωρεία παραχωρήσεων που έκανε στο Mont Pelerin προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία και παρ' όλα αυτά ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί δεν δέχθηκε να υπάρξει συμφωνία στο εδαφικό. Είναι πλέον ολοφάνερος ότι και ο κ.Ακιντζί ακολουθεί τη "γραμμή" όλων των προηγούμενων εκπροσώπων της Τ/κ κοινότητας, ακολουθεί πιστά τη γραμμή της Αγκυρας. Μια "γραμμή" που από το 1977 (Στις 12 Φεβρουαρίου του 1977 συνομολογήθηκε η Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς η οποία και θεωρήθηκε ως το τρίτο μεγαλύτερο σφάλμα του Μακάριου (μετά τις συμφωνίες Λονδίνου & Ζυρίχης), επί του Κυπριακού προβλήματος, χαρακτηριζόμενο ως το «Βατερλώ του Μακαρίου», λόγω του ότι αποδέχθηκε τη διζωνική δικοινοτικής ομοσπονδία, χωρίς αντάλλαγμα)  παραμένει πιστή στο δόγμα: "Ζητάμε πολλά, οι Ελληνες μας τα δίνουν και τότε ζητάμε περισσότερα κ.ο.κ". Ενα δόγμα που τελικό σκοπό έχει την πλήρη και άνευ όρων παράδοση της Κύπρου στην Τουρκική επικυριαρχία. Ο Νίκος Αναστασιάδης στη προσπάθεια του να "λύσει" το Κυπριακό προχώρησε (και) σε νέες υποχωρήσεις. Μερικές, ενδεικτικές:
Αποδέχθηκε και ορίστηκε ημερομηνία πολυμερούς με τη σύμφωνη γνώμη του Τσίπρα. (Χωρίς να έχει υπάρξει αρχική συμφωνία στο εδαφικό. Την ίδια στιγμή που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο τελικό προσχέδιο ψηφίσματός του για την Τουρκία, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη να κινήσουν τις διαδικασίες για προσωρινό πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία...)
Αποδέχθηκε μείωση στην επιστροφή πέραν των 10,000 προσφύγων. Από τη διεκδίκηση επιστροφής τουλάχιστον 100,000 η διεκδίκηση έπεσε 78,000-92,000. (Η Τ/Κ πλευρά αντιπρότεινε τις 55 χιλιάδες και ακολούθως, κατά το τελικό στάδιο της διαπραγμάτευση, ως ύστατο βαθμό υποχώρησης τις 65 χιλιάδες).
Αποδέχθηκε ειδικό καθεστώς για Τ/κ που θα παραμείνουν στη Μόρφου με πρόταση για ειδικό καθεστώς για Ε/κ στη χερσόνησο της Καρπασίας (Δλδ αποδεχθήκαμε ειδικό καθεστώς στη Μόρφου χωρίς καμία δέσμευση από την Τ/Κ πλευρά για το ίδιο στην Καρπασία)
Αποδέχθηκε να μη δοθεί συμφωνημένος χάρτης, αλλά να παραμείνει σε εκκρεμότητα.

Φυσικά το ερώτημα είναι κατά πόσο η διαπραγμάτευση θα αρχίσει με δεδομένες τις υποχωρήσεις αυτές, τη στιγμή βέβαια που δεν έχει υπάρξει καμία υποχώρηση της Τούρκικης πλευράς. Αν πχ οι νέες διαπραγματεύσεις αρχίσουν από τη διεκδίκηση να επιστρέψουν 78.000 "λογικά" η Τουρκική πλευρά θα ζητήσει να... μειωθεί ο αριθμός και πάει λέγοντας. Επίσης το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα μπουν σε νέα βάση;
Οπως γράφει ο Αλέκος Μιχαηλίδης στο "Γαλατικό Χωριό ("Μετά το «ναυάγιο», διαφυγή καμιά"; 22/11/16): "Απεδείχθη, λοιπόν, ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, τελεία και παύλα. Ούτε ο «γοητευτικός» κύριος Ακιντζί. Θέλουν (και απαιτούν) τον «οδυνηρό συμβιβασμό» των Ελληνοκυπρίων για να κυριαρχήσουν (νόμιμα πια) στον βορρά και να συγκυριαρχήσουν στον νότο. Θέλουν να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτους τους, να νομιμοποιήσουν τα εγκλήματά τους, την εισβολή και την κατοχή. Θέλουν (το έκαναν εν μέρει) να διασύρουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα δηλαδή, ούτως ώστε να «μετεξελιχθούν» από κατακτητές σε εταίρους και αφέντες τελικά. Αλλιώς, θα παρουσίαζαν μια διαλλακτικότητα (έστω στο Μοντ Πελεράν), δεν θα συνέχιζαν να αξιώνουν τις εγγυήσεις, δεν θα κατηγορούσαν την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους για μαξιμαλισμό. Ποιοι; Οι Τούρκοι". 
Στη διάσκεψη Τύπου ο Ν. Αναστασιάδης βαρύγδουπα δήλωσε: "Δεν θα επιτρέψω να χαθεί η ελπίδα". Δεν γνωρίζω για ποια... "ελπίδα" μιλάει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (που δέχθηκε να προσφωνείτε ως εκπρόσωπος κοινότητας....). Προσωρινά πάντως μια "ελπίδα" χάθηκε και είναι αυτή της Τουρκίας να ελέγξει τη Μεγαλόνησο, όχι με τον Αττίλα, αλλά με "πολιτικό" τρόπο...

Κύπρος με τον Αττίλα

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

Τ Ο ΘΥΜΑ του βιασμού να παντρεύεται τον βιαστή του για ν’ αθωώνεται ο δεύτερος. Είναι η νομοθεσία που επινόησαν να επιβάλουν οι ισλαμιστές του κ. Ερντογάν στην Τουρκία. Ξεσήκωσε τόσες σφοδρές αντιδράσεις, εντός κι εκτός, ώστε οι δράστες υποκρίθηκαν χθες πως έκαναν πίσω. Αυταρχικοί φαλλοκράτες και βιαστές, με τη γυναίκα, από παιδούλα, εξουσιαστικά υπόδουλο αντικείμενο και σκεύος και υποζύγιο της διαστροφής τους, υπάρχουν βέβαια ανέκαθεν σ’ όλο τον κόσμο.

Χρειάστηκαν μακράν πολυχρόνιοι και φεμινιστικοί αγώνες γυναικών και ανδρών, στις κοινωνίες και στα κράτη σεβασμού της αυτοδιάθεσης του προσώπου, των ατομικών ελευθεριών και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε σήμερα, όχι μόνο οι ποινικές νομοθεσίες, μα κι οι πλειοψηφούσες αντιλήψεις των κοινωνιών να εκφράζουν ακαριαία κι εμπράκτως την αηδία και τον αποτροπιασμό τους έναντι τέτοιων κακουργηματικών αποβρασμάτων…

ΑΛΛ’ ΕΔΩ πρόκειται περί ενός ολόκληρου Κράτους - Αποβράσματος - Βιαστή: Του τουρκικού. Υποψήφιου κιόλας για ένταξη στην Ε.Ε., εκβιαστή της. Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου, όχι μόνο συντηρούν αλλά κι εκτραχύνουν στ’ άκρα την παραδοσιακή του φαλλοκρατική βαρβαρότητα. Από την οποία υποφέρουν παιδιόθεν εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία, αλλ’ ακόμη και στα τουρκο-ισλαμικά «γκέτο» των μεταναστών στη Γερμανία και αλλού. Με ακραίο φαινόμενο και τις ενδο-οικογενειακές δολοφονίες «τιμής» σε βάρος των γυναικών...

ΒΑΘΥΣ ΓΝΩΣΤΗΣ κι επιστημονικός ερευνητής αυτών των τουρκικών ιδεολογικών μηχανισμών, που τους βίωσε παιδιόθεν στη γειτονιά του, αναγιωμένος στην Κωνσταντινούπολη, υπήρξε ο αείμνηστος Δάσκαλος και κορυφαίος τουρκολόγος, καθηγητής κοινωνιολογίας ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ, που αναπαύθηκε πριν από πέντε χρόνια, 19η Νοεμβρίου 2011 στην Αθήνα. Μ’ εκείνο κιόλας το σπουδαίο βιβλίο του, «Οικογένεια στην Τουρκία - Κοινωνική Πλαισίωση και Θεσμική Προσέγγιση», εκδ. ΡΗΣΟΣ, Αθήνα 1990. Όπου, μεταξύ άλλων, στη σελ. 47 και τα εξής: «Όλοι οι γάμοι της Τουρκίας συμβολίζουν οπωσδήποτε την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα και στην οικογένειά του»…

ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ακριβώς τον λόγο, τότε που οι Τούρκοι, επί Τουργκούτ Οζάλ, έλεγαν την επιδιωκόμενη από τους ίδιους Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδιακή «λύση» τού Κυπριακού, ως «γάμο από συνοικέσιο», ο Νεοκλής Σαρρής απαντούσε, από την Πύλη Αμμοχώστου κι απ’ το «Αιγαίον» του Φτωχόπουλου στη Λευκωσία ότι: Ορέγονταν «γάμο προς εκσπερμάτωση», κατά τα τουρκικά πρότυπα: Με γαμπρό εκσπερματώνοντα τον Αττίλα: Την Τουρκία. Και νύμφη το θύμα του δικού του βιασμού: Την Κύπρο...

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όσοι ενταύθα δηλώνουν ότι δεν νιώθουν… ευτυχείς απ’ το (προσωρινό) «ναυάγιο» των «εν εξορία», δις στο Μον Πελεράν, συνομιλιών Ακιντζί - Αναστασιάδη, υποψιάζονται άραγε πόσοι πολύ περισσότεροι απ’ το 76% του 2004, νιώθουν (προσωρινά) ανακούφιση για το «ναυάγιο», αλλά διαρκώς απελπισμένοι απ’ την ΑΔΙΟΡΘΩΤΗ ανικανότητα των ημέτερων… ναυαγών; Λαζ. Α. Μαύρος

Sunday, November 20, 2016

Γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν…

Του Αλέκου Μιχαηλίδη
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ’χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Ι. ΠΟΛΕΜΗΣ

Ούτε τη λύση φοβόμαστε ούτε τη «λύση» ούτε την πολυμερή διάσκεψη ούτε τον Ερντογάν ούτε τα εναπομείναντα τουρκικά στρατεύματα ούτε τις εγγυήσεις ούτε τις βάσεις ούτε κανέναν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το δίκαιο, οι αρχές και οι αξίες του κυπριακού Ελληνισμού μας πολλαπλασιάζουν και μας καθιστούν ανίκητους και αέναους. Ξέρουμε πως ό,τι και να γίνει στο ελβετικό θέρετρο, ο κυπριακός Ελληνισμός θα πέσει αλλά θα ξανασηκωθεί και, απεμπολώντας «σκληρές διαπραγματεύσεις» και «οδυνηρούς συμβιβασμούς», θα καθορίσει τη δική του μοίρα και το δικό του ελεύθερο μέλλον. Αργά ή γρήγορα.

Ως εκ τούτου, γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν. Δεν αποδεχόμαστε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ταξίδεψε εκεί προς όφελος του λαού μας. Δεν εναποθέτουμε το αύριο των παιδιών και των εγγονιών μας στη διαπραγματευτική του ομάδα. Ούτως ή άλλως, η «απόρριψή» μας ξεκινά, όχι απλώς από τη βάση λύσης του κυπριακού ζητήματος, αλλά και από τη διαφορετική οπτική ματιά του ίδιου του προβλήματος. Πώς θα επαναλάβουμε το κλισέ «καλή δύναμη στον Πρόεδρο», όταν ο ίδιος θεωρεί αρχή του εθνικού ζητήματος τις διακοινοτικές έριδες και αντιμετωπίζει την Τουρκία, εμμέσως πλην σαφώς, ως «τρίτη χώρα» και μελλοντική συνεργάτιδα;

Στο Μοντ Πελεράν Βήτα, λοιπόν, δεν πήγαμε. Ούτε φυσικά ούτε νοερά. Δεν στηρίζουμε τη διαπραγμάτευση για να «ανακτήσουμε» 0,6% εδαφών. Ούτε στηρίζουμε τη διαπραγμάτευση για να επιστρέψουν (τελικά) 70.000-90.000 πρόσφυγες. (Οι 100.000 χάθηκαν στο πρώτο «Μοντ Πελεράν», όπως φαίνεται). Και, βέβαια, δεν είμαστε πολιτικοί αρχηγοί για να σταθούμε δίπλα στον Πρόεδρο και να επικροτήσουμε τον ήδη αποδεκτό «οδυνηρό συμβιβασμό». Απορρίπτουμε φύσει και θέσει τη συζήτηση για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων είτε μεταβατικά είτε μόνιμα, ακόμα κι αν η «μελλοντική συνεργάτιδα» Τουρκία την αξιώνει για πέντε συν πέντε χρόνια. Απορρίπτουμε, σαφώς, και τη μετάβαση σε πολυμερή διάσκεψη ως κοινότητα και την εμπλοκή σε ένα νέο «Μπούργκενστοκ», όπως διαλαλεί ο Μουσταφά Ακιντζί.

Ξανά, δεν μας πείθουν οι υποσχέσεις του Προέδρου Αναστασιάδη. Δεν μας πείθουν για να τον στηρίξουμε, τυφλά και εθελοτυφλώντας, στην προγραμματισμένη εκδήλωση του νεκρού γηπέδου της Τσετίν Καγιά. Ούτε μας προτρέπουν για να εκφράσουμε την «ελπίδα» με ένα βαλσαμωμένο περιστέρι στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Αποτάσσουμε τη συζήτηση περί ζωνών, ειδικών καθεστώτων, βάσεων, ακτογραμμών, Καρπασίας, Μόρφου και Κοκκίνων. Άραγε, τι θα κάνει τα Κόκκινα ο Ακιντζί; Θα προσέχει την Τηλλυρία; Αποτάσσουμε, λοιπόν, τον εκτός ελέγχου «οδυνηρό συμβιβασμό» είτε αυτός γίνεται στη Λευκωσία είτε στο «καυτό» Μοντ Πελεράν. Δεν «ταξιδεύουμε» με τον Πρόεδρο και την ομάδα του για να αποδεχτούμε την «ήττα» του 1974.

Γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν. Απορρίπτουμε κάθε συζήτηση για ειδικά καθεστώτα, απεμπολούμε κάθε «πρόοδο», κάθε «ειρήνη» επί των συμβιβασμών, αρνούμαστε κάθε σύγκλιση που εγκλωβίζει τη Μόρφου, την Κερύνεια, την Καρπασία σε ένα σκοτεινό τουρκικό προτεκτοράτο και «μπλοφάρει» με την Αμμόχωστο προκειμένου να πανηγυρίσουμε για 0,6%. Αδυνατούμε να σταθούμε, δυστυχώς, πλάι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ούτε θα εκφράσουμε την αποπροσανατολισμένη και αφελή «συμπαράστασή» μας στη νεκρή ζώνη με τις 120 ε/κ και τ/κ οργανώσεις και «διαδικτυακά» περιστέρια. Τασσόμαστε απέναντι σε κάθε ιδέα διζωνικής ή τριζωνικής (με τις περιοχές ειδικού καθεστώτος) διχοτόμησης και δεν ενθουσιαζόμαστε με το «καλό κλίμα» του Μοντ Πελεράν. Καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα, κατανοώντας την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, αλλά δεν καρτερούμε τα νέα «νενικήκαμεν» ούτε από την Ελβετία ούτε από την πολυμερή διάσκεψη όποτε και αν γίνει. «Δεν μας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα» και δεν ιεραρχούμε κατεχόμενες πόλεις ή χωριά. Προσυπογράφουμε μόνο, κλίνοντας το κεφάλι και με το βλέμμα ιστάμενο με τις ώρες «τζιει που τα βουνά», τα άλκιμα λόγια της αγονάτιστης Κερυνειώτισσας Χαρίτας Μάντολες: «Εγώ θέλω να πάω σπίτι μου. Τούτο το μήνυμα να πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Οίκαδε, κυρία Χαρίτα Μάντολες. Οίκαδε…

«Το δειν σου εν ετέλειωνεν τζι εσούνι πάλι εθώρες,
έρεσσεν τζιει που τα βουνά τζι έστεκεν με τις ώρες
τζι εμάσιετουν σαν να ’θελεν να ’βρει κάτι χαμένο,
σαν κάτι πον ετέλειωσεν μέσα στο τελειωμένο».

Υ.Γ.: Κι αν εμείς είμαστε απορριπτικοί, ας διαβάσουν τον Βρετανό Perry Anderson: «Στην ουσία το Σχέδιο (νέο Ανάν) θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον Ionesco (Ρουμανο-Γάλλο δραματουργό). Εάν τελικά γίνει αποδεκτό θα δημιουργήσει μια παράξενη οντότητα παρόμοια της οποίας δεν υπάρχει (με εξαίρεση ίσως τη Βοσνία και το Ανατολικό Τιμόρ). Το Σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία (σε μια σχετικά μικρή χώρα) πολλαπλών Συνελεύσεων, Βουλών και Γερουσιών, μέσα σε ένα σύστημα ασταμάτητων βέτο, το οποίο θα εξασφαλίζει θέσεις εργασίας για χιλιάδες δικηγόρους καθώς θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει το νέο »πολίτευμα». Οι αρχιτέκτονες του Σχεδίου δίνουν το υπέρτατο δικαίωμα απόφασης σε ξένους (ή εναλλακτικά, συζητούν τώρα, σύστημα όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται με λόττο! Σοβαρολογώ, δεν αστειεύομαι.!). Η νέα πολιτεία δεν θα διαθέτει δικό της στρατό, αλλά θα έχει κάτι ως διεθνή αστυνομία που θα επιβάλλει την πειθαρχία στους ντόπιους. Αυτό το εγχείρημα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των διατάξεων της Ευρώπης, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το διεθνές και συνταγματικό δίκαιο. Αυτό το νομικό κτήνος έχει τη δική του λογική η οποία προσποιούμενη πως θα λύσει μια διένεξη μεταξύ της πλειονότητας και της μειονότητας στην Κύπρο, μετατρέπει μια ανεξάρτητη χώρα, ένα κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο, υπαλλακτικά μετατρέπεται σε (τούρκικο) όπλο που θα κρατά όμηρο τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ καθώς και την Ελλάδα επειδή η Τουρκία θα έχει τη δυνατότητα να προκαλεί συνεχείς κρίσεις στην Κύπρο.»

Thursday, November 17, 2016

"Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου"



Η μεγάλη αγάπη και ο σεβασμός απέναντι σε έναν ποιητή και ένα πολύτιμο έργο, ενώνουν δυο καλλιτέχνες που δούλεψαν με άλλη ματιά πάνω στο σπουδαίο αυτό ποίημα και το απέδωσαν με έναν άλλο, διαφορετικό τρόπο. Δώδεκα τραγούδια, δώδεκα αποσπάσματα από τον «ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ», μελοποιημένα από τον Λουκά Θάνο και ερμηνευμένα από τον Γιάννη Χαρούλη, περιλαμβάνονται στη νέα αυτή δισκογραφική έκδοση που φέρει τον τίτλο του έργου και το αντιπροσωπεύει επάξια!

Ο Κωστής Παλαμάς (1859 - 1943) αποτέλεσε μια πνευματική προσωπικότητα μεγάλου κύρους, ήταν ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, ενώ συντέλεσε στην ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. Υπήρξε πρωταγωνιστική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, της αποκαλούμενης Νέας Αθηναϊκής σχολής. Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου είναι ένα μνημειώδες, λυρικό έργο, αποτέλεσμα της ανησυχίας του δημιουργού για τις εξελίξεις στην πατρίδα του, τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές και πολιτιστικές της εκφάνσεις, στην πιο κρίσιμη περίοδο της πρόσφατης νεότερης ιστορίας. Γράφτηκε στην περίοδο 1899-1906 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1907.

Στο ποίημα περιγράφεται η πνευματική διαδρομή του Γύφτου, συμβόλου της ελεύθερης ψυχής, κατά την οποία γκρεμίζει το σύμπαν και το ξαναστεριώνει. Απαρνιέται τα πάντα και τα δέχεται ξανά μέσα από την τέχνη. Αιρετικός και συμπονετικός, ένα ήρωας Νιτσεϊκών διαστάσεων και προδιαγραφών, ο Γύφτος μέσα από τους δώδεκα λόγους του αποτελεί την ύψιστη έκφραση της αδούλωτης σκέψης, της δημιουργικότητας και των νέων ξεκινημάτων. Παρά την έντονη εικόνα ξεπεσμού και παραίτησης, το μήνυμα του ποιητή και το όραμα του Γύφτου είναι αισιόδοξο και διαχρονικό.

Για τη γενιά του Νοέμβρη

Μια προκύρηξη που θα μπορούσε (θα έπρεπε;) να μοιράζεται και σήμερα....

Tuesday, November 15, 2016

Aπαιτείται ένα νέο «Πολυτεχνείο»

Αυτοί που διεκδικούν την συνέχεια του Πολυτεχνείου είναι η νέα μορφή της εθελόδουλης τυραννίας
Στις 17 Νοεμβρίου 1973 πραγματοποιήθηκε μια φοιτητική εξέγερση στην Αθήνα, –μάλιστα ενάντια στην θέληση των μεγαλύτερων αριστερών αντιδικτατορικών οργανώσεων–, εξέγερση που προέτασσε την ανατροπή της δικτατορίας, την δημοκρατία και την εθνική απελευθέρωση της χώρας. Η δικτατορία την κατέστειλε αιματηρά, και ανατράπηκε μόνο όταν συντελέστηκε η εθνική καταστροφή της κυπριακής εισβολής και κατοχής.

Σήμερα το κόμμα που διεκδικεί τις δάφνες του Πολυτεχνείου βρίσκεται στην κυβέρνηση. Και γιορτάζει την επέτειο… υποδεχόμενη τον Ομπάμα: Που έρχεται στην χώρα μας για να… «κλειδώσει» την συναίνεση μιας ανίκανης και ενδοτικής ελληνικής ηγεσίας στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Κύπρου, και σε μια νέα διευθέτηση που απαιτεί ο δικτάτορας Ερντογάν για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης, και την προώθηση του τουρκικού επεκτατισμού στην χώρα μας.

Την ίδια στιγμή, οι κυβερνώντες, ανενδοίαστοι, ολοκληρώνουν τις μνημονιακές πολιτικές και προχωρούν στη συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνταξιούχων· στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας· στο τσάκισμα της μικρής ιδιοκτησίας μέσα από τη ληστρική φορολογία και τους πλειστηριασμούς· τη διαρπαγή των φυσικών και των ανθρώπινων πόρων μέσα από αρπακτικές ξένες επενδύσεις· και βέβαια την φυγή των νέων στο εξωτερικό, – την ίδια στιγμή που σε συνεργασία με τις ΜΚΟ του Σόρος θέλουν να μεταβάλουν τη χώρα σε ένα τεράστιο hotspot της γερμανικής Ευρώπης. Η Παιδεία, από αίτημα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου έχει καταλήξει να κατακρεουργείται συστηματικά στον πάγκο των εθνομηδενιστών χασάπηδων του αρμόδιου υπουργείου.

Ένας κύκλος έχει κλείσει. Αυτοί που διεκδικούν την συνέχεια της γενιάς του Πολυτεχνείου στην διακυβέρνηση της χώρας είναι η νέα εκδοχή της εθελόδουλης τυραννίας. Όπως το μετεμφυλιακό δεξιό καθεστώς εξαντλήθηκε μέσα στο άγος της δικτατορίας, έτσι και η μεταπολίτευση κλείνει την ιστορική διαδρομή της με την καταισχύνη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενώ με τη συκοφάντηση κάθε έννοιας πατριωτισμού και εθνικής ταυτότητας, κινδυνεύει να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο στους κάθε είδους πατριδοκαπήλους, όπως η ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Έτσι λοιπόν, αντί για «ψωμί» ο ελληνικός λαός έχει φτάσει κυριολεκτικώς να λέει το «ψωμί-ψωμάκι», αντί για «παιδεία» βυθίζεται στην αμάθεια και την γενοκτονία της μνήμης, αντί για «ελευθερία», δεμένοι χειροπόδαρα από τους δυτικούς «εταίρους», παραδινόμαστε ως πρόβατον επί σφαγήν στους Οθωμανούς που επιστρέφουν.

Σήμερα, απαιτείται ένα νέο «Πολυτεχνείο» που θα ανοίξει μια νέα ιστορική περίοδο για την χώρα. Μια πραγματική επανάσταση, που θα καταστήσει εφικτή μια νέα εναλλακτική για τον ελληνικό λαό, πέραν των φαντασμάτων της αριστεράς και της δεξιάς. Για την απελευθέρωση της Πατρίδας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία και την πνευματική και παραγωγική αναγέννηση. Ο ελληνισμός, ή θα προχωρήσει σε αυτήν, για να επιβιώσει με αξιοπρέπεια στον 21ο αιώνα, ή θα σβήσει ως ελεύθερο συλλογικό υποκείμενο μέσα σε αυτόν. Το ζήτημα έχει τεθεί και δεν παίρνει αναβολή ή αναστολή.


14 Νοεμβρίου 2016

Monday, November 14, 2016

Περί Προσαρτήσεως (1)

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

Π Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Η Σ Η είναι ο εκπεμπόμενος από τους Τούρκους Κατακτητές εκβιασμός. Kαι η απειλή. Κατευθυνόμενος προς εκείνους, που ο εκβιάζων και ο απειλών υπολογίζει ότι είναι μπορετό και είναι πρόθυμοι να εκβιάζονται. Και, απειλούμενοι, να συμμορφώνονται ξανά στων Τούρκων τις απαιτήσεις:

- ΕΑΝ ο κ. Αναστασιάδης και οι «Κκούπρους Ρουμλάρ» («Κυπρορωμιοί» κατά την οθωμανική αντίληψη περί των Ελλήνων Κυπρίων) δεν υπογράψουν και τούτη τη φορά, τη συνθηκολόγηση για Τουρκική Συγκυριαρχία εφ’ όλης της Διζωνικής «ΕΚΟ» («Ενωμένης Κυπριακής Ομοσπονδίας»),

- ΤΟΤΕ, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι θα προχωρήσουν στο «Σχέδιο Βήτα»: Την ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ των σκλαβωμένων επί 42 χρόνια από τον Αττίλα ελληνικών εδαφών της Κύπρου, στην Τουρκία.

Α Λ Λ Α ΜΙΑ πράξη διακήρυξης της επισημοποίησης από μέρους της Τουρκίας της Προσάρτησης, σημαίνει ταυτόχρονα και την αποτυχία της Τουρκίας να εξασφαλίσει το επιδιωκόμενο υπό της ιδίας «όχημα» ολοκληρωτικής επιβολής του τουρκικού ελέγχου εφ’ όλης της Κύπρου. Δηλαδή τη Συγκυριαρχούμενη από την Τουρκία, μέσω των Τ/κ, Κρατική Υπόσταση της ΕΚΟ. Δηλαδή, αποτυγχάνει προσώρας στον στόχο της, με ελληνική υπογραφή, να μετατρέψει όλη την Κύπρο σε Προτεκτοράτο της…

Α Μ Α ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ σ’ επίσημη Προσάρτηση, απομένει αλώβητη στ’ ακρωτηριασμένα απ’ τον Αττίλα εδάφη, τα ελεύθερα εισέτι εδάφη της Κύπρου, η Κρατική Υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με αλώβητη επίσης και τη Διεθνή της Προσωπικότητα. Η οποία, βεβαίως, ούτε πρόκειται ν’ αναγνωρίσει ποτέ την Προσάρτηση. Αλλ’ αντίθετα θ’ αποδυθεί διεθνώς σε νέους αγώνες για την παγκόσμια καταδίκη της Τουρκίας.

Β Ε Β Α Ι Ω Σ το κατοχικό status quo, από 16.8.1974 μέχρι σήμερα, επαληθεύει εμπράκτως ότι: Τα σκλαβωμένα εδάφη της ΚΔ είναι, στην πράξη, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΕΝΑ στην Τουρκία απ’ ό,τι η… ίδια η πρωτεύουσα της Τουρκίας, η Άγκυρα. Ελέγχονται από περισσότερα τουρκικά στρατεύματα, ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο εδάφους, απ’ ό,τι η Άγκυρα ή οιαδήποτε άλλη επαρχία της Τουρκίας.

Ε Κ Ε Ι Ν Ο Ι πάντως που παλαιόθεν επιδεικνύουν περιθώρια να εκβιάζονται και απειλούμενοι να συμμορφώνονται πρόθυμα προς τις Διζωνικές απαιτήσεις των Τούρκων, ήδη ολοφύρονται δημοσίως ότι, σε περίπτωση «αδιεξόδου» ή απόρριψης της «λύσης» τους, τότε η Κύπρος θα υποστεί δήθεν ως «χειρότερο κακό» να έχει επί των εδαφών της «σύνορα με την ίδια την Τουρκία».

Σάμπως και επί 42 χρόνια Κατοχής να ήσαν… ελβετικά από το… Μον Πελεράν ίσως τα στρατεύματα επί των βόρειων εδαφών της Κύπρου! Και, άρα, κατά τους ιδίους: Αντί της επισημοποίησης της Προσάρτησης του σκλαβωμένου βορρά στην Τουρκία, προτιμότερη, άραγε, η εφ’ όλης της Διζωνικής «Ενωμένης Κυπριακής Ομοσπονδίας» επέκταση της Τουρκικής - μέσω των Τ/κ - Συγκυριαρχίας;

ΕΡΩΤΗΣΗ
Η Χις Έξελανσι (H.E.) Αυτού Εξοχότης - ούτως έγραφε η πινακίδα του 7-11 Νοεμ. 2016 εν Ελβετία - μίστερ Μ. Ακιντζί, Άρχων Καθοριστής πασών των διαδικασιών, αφού πέτυχε να …«κωλοσύρει» τη Χις Έξελανσι μίστερ Ν. Αναστασιάδη στο Μον Πελεράν και εκείθεν στη Γενεύη, με δέλεαρ ένα διαρκώς υπεσχημένο και μονίμως ανεπίδοτο «χάρτη», πόσο θ’ αργήσει άραγε να… «κωλοσύρει» εν Ελβετία και τον μίστερ Τσίπρα, κατά τας εντολάς του Πολυχρονεμένου Αφεντικού του, πιο μίστερ απ’ όλους, Ρ. Τ. Ερντογάν;

Πηγή: Εφημερίδα Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Tuesday, November 1, 2016

Η κατάρρευση του Σύριζα οδηγεί σε μονοπολικό σύστημα;

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η δημοσκόπηση της Public Issue που αποτυπώνει μάλλον τις τάσεις του εκλογικού σώματος (διότι παραμένει και ένα αδιευκρίνιστο 30% των ψηφοφόρων) αποδίδει την αίσθηση που έχουμε όλοι: Ο Τσίπρας συναγωνίζεται σε δημοτικότητα πλέον, μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο και η εικόνα του επιδεινώνεται ραγδαία. (Από θετικές γνώμες 23% τον Σεπτέμβριο έπεσε στο 21% μέσα σε ένα μήνα). Και όπως έχουμε τονίσει, επανειλημμένα, όσο παραμένει στην εξουσία τόσο θα πέφτουν τα ποσοστά του Σύριζα και θα ανεβαίνουν εκείνα της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι, δεδομένου ότι το ανάπηρο ΠΑΣΟΚ –το μεγαλύτερο μέρος της βάσης του οποίου έχει μεταναστεύσει στον Σύριζα­­– δεν φαίνεται ικανό να ανακάμψει και να συγκροτήσει έναν δεύτερο πολιτικό πόλο, το πολιτικό σύστημα, μάλλον, κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, θα τείνει να προσλάβει μονοπολικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η Νέα Δημοκρατία, που μπορεί να αποκτήσει και δυναμική αυτοδυναμίας και απέναντί της θα βρίσκεται ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα με πολλά μικρότερα πολιτικά κόμματα. Ένα από αυτά κινδυνεύει να γίνει ήδη από τις προσεχείς εκλογές και ο… Σύριζα.

Όπως έχουμε αναφέρει σε πολλές ευκαιρίες μέχρι σήμερα, το σχήμα ενός διπολικού πολιτικού σκηνικού, όπου στον ένα πόλο θα βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία και στον άλλο ο Σύριζα είναι ψευδές, και εκφράζει μάλλον τους ευσεβείς πόθους όσων το… διακινούν. Διότι πράγματι κάθε φορά που υποβάλλαμε σε αυστηρή κριτική τον Σύριζα και τα πεπραγμένα του, η συνήθης απάντηση ήταν πως ο Σύριζα αποτελεί τον μοναδικό «εναλλακτικό πόλο» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και επομένως σε ένα διπολικό πολιτικό σύστημα θα είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε τον… Τσίπρα!

Όμως το σχήμα αυτό πάσχει βαθύτατα από πολλές απόψεις. Στην Ελλάδα της πανεθνικής κρίσης θα τείνει να διαμορφωθεί αναπόφευκτα και ένας πατριωτικός πολιτικός πόλος, ενώ ο Σύριζα δεν διαθέτει ούτε την ιδεολογία ούτε το στελεχιακό δυναμικό για να διαδραματίσει έναν τέτοιο ρόλο. Αντίθετα εκφράζει μια ακραία εθμομηδενιστική και μειοψηφική ιδεολογία.

Έχοντας μάλιστα «αναλάβει» να ολοκληρώσει αυτός , ο «αντιμνημονιακός», τις μνημονιακές πολιτικές, χωρίς να διαθέτει τον χρόνο και τα μεγέθη που διέθετε το ΠΑΣΟΚ για να μετεξελιχθεί, αναπόφευκτα θα καταρρεύσει σε λιγότερο ή περισσότερο σύντομο χρονικό διάστημα. Όπως τονίζουμε, urbi et orbi, από τον Ιανουάριο του 2015, το σάλτο του Σύριζα προς την εξουσία ήταν εξ αρχής θνησιγενές, ήταν ένα salto mortale.

Όσο μάλιστα, και με τέτοιου είδους προσχήματα, μπαίνει φραγμός στην όσο το δυνατό ταχύτερη και τελεσφόρα συγκρότηση ενός δημοκρατικού πατριωτικού εναλλακτικού πόλου, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η κατάτμηση των λοιπών πολιτικών δυνάμεων και τόσο μεγαλύτερη η ενίσχυση ενός –παροδικού αλλά πραγματικού– μονοπολικού συστήματος με επίκεντρο τη Νέα Δημοκρατία και ίσως και η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής.

Η επιταχυνόμενη δημοσκοπική κατάρρευση του Σύριζα αντανακλά απλώς αυτή την πραγματικότητα. Και το πιθανότερο είναι πως θα συνεχιστεί, διότι πολύ δύσκολα η ηγετική ομάδα του Μαξίμου θα προχωρήσει άμεσα, εδώ και τώρα, σε εκλογές για να σώσει το τομάρι της, δηλαδή ό,τι μπορεί να διασωθεί από το κόμμα και την επιρροή του, όπως προτείνουν δειλά-δειλά μερικά στελέχη του.

Και αυτό διότι γνωρίζει, κατά βάθος πως εάν φύγει από τον κυβερνητικό θώκο, ούτως ή άλλως θα καταρρεύσει. Επομένως η πιθανότερη εκδοχή είναι η «φυγή προς τα μπρος», που θα την βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην ανυποληψία και θα βαθαίνει το διαζύγιο με τους πολίτες της χώρας, ακόμα και τους πρώην ψηφοφόρους της.

Και οι απελπισμένοι τυχοδιώκτες μπορούν να είναι επικίνδυνοι. Γι’ αυτό και όλοι μας πρέπει να τους υπενθυμίζουμε πως υπάρχουν και δικαστήρια –όπως συνέβη και με τους τηλεοπτικούς σταθμούς– και γι’ αυτό καλύτερα να μην αποτολμήσουν άλλα απονενοημένα διαβήματα, όπως τα δοκίμασαν το καλοκαίρι του 2015.

Γι’ αυτό και τα συμπεράσματα αυτής της δημοσκόπησης που αναδημοσιεύουμε θα πρέπει να μας κάνουν να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας. Το πολιτικό κενό βαθαίνει.

7
Ολόκληρη η δημοσκόπηση στην ιστοσελίδα της Public Issue

Saturday, October 29, 2016

«Ζωή σε μαγικό χαλί»

Μια συνομιλία με τον συγγραφέα Δημήτρη Μαγριπλή που άφησε την Αθήνα για την Κυπαρισσία, για να συνδυάσει το γράψιμο με την καλλιέργεια της γης  Σχεδια τ. 42

«Δεν υπάρχει δύσκολο όταν κάτι το κάνεις με αγάπη. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση για κηπουρική πρόκειται. Αλλάζει ο κόπος. Ο ιδρώτας είναι περισσότερος στο χωράφι μα και ο πόνος περισσός στην ευθύνη για τα παιδιά του κόσμου. Ό,τι και να κάνει κανείς, για δουλειά πρόκειται και ευθύνη. Ό,τι επιθυμείς για σένα παραδίδεις στους άλλους και τούτο είναι φορτίο αλλά και ευχαρίστηση που την εισπράττεις μονάχα από ένα ευχαριστώ, αν και σπάνια δωρισμένο από τους πολλούς. Κοιμάσαι όμως τα βράδια». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον συγγραφέα και … αγρότη Δημήτρη Μαγριπλή που έχω την τύχη να γνωρίζω από τα «άγουρα» χρόνια της γυμνασιακής νιότης. Τότε που πιστεύαμε ότι με μια κόκκινη σημαία στο χέρι θα αλλάζαμε τον κόσμο. Πέρασαν χρόνια. Δεν αλλάξαμε τον κόσμο. Αντίθετα παλεύουμε να μην αλλάξουμε εμείς. Και ο Δημήτρης είναι μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου. 

Η αφορμή να φιλοξενήσουμε τον Δημήτρη στη «Σχεδία» ήταν «Τα καναπεδάκια της Ανεργίας» που κυκλοφόρησαν πριν από λίγο καιρό. «Κάθε αλήθεια είναι βιωματική, αλλιώτικα ξεφεύγει της ποιότητας και γίνεται προκατασκευασμένο συναίσθημα. Είναι όπως η σύγκριση ανάμεσα στην ομορφιά του φυσικού φωτός και μιας λάμπας νέον. Διαλέγεις. Προσωπικά δεν μου μπήκαν ποτέ διλήμματα, τόσο για λόγους χαρακτήρα, όσο και σαν επιλογή και τρόπος ζωής. Αφήνω τα ημίμετρα για την όποια εξουσία. Στην λογοτεχνία το βίωμα είναι το ερέθισμα και η φαντασία η μετατροπή της σε τέχνη. Η τελευταία σε λυτρώνει και έτσι πετάς από πάνω σου το βαρίδι της θλίψης ή μοιράζεσαι τη χαρά της πτήσης με άλλους. Έτσι έγινε και με «Τα Καναπεδάκια της Ανεργίας». Θα έλεγα είναι το δικό μου ημερολόγιο από τα πρώτα χρόνια της εποχής των μνημονίων, τα πιο επώδυνα για όλους, όταν η ζωή μας έκανε μια απότομη περιστροφή στον αέρα και προσγειώθηκε σε ένα τοπίο ξένο και καθόλου φιλικό για τους περισσότερους. Φαντασία και βίωμα κατέγραψαν παράδοξες καταστάσεις και ένοιωσα την ανάγκη να τις μοιραστώ. Οι εκδόσεις Κριτική ανέλαβαν όλα τα υπόλοιπα», υπογραμμίζει για το (έκτο) βιβλίο που έγραψε.

Από διδάκτορας κοινωνιολογίας στο Πάντειο, ξωμάχος της γης στη Κυπαρισσία. Θα μας περιγράψεις τη διαδρομή;

«Απλή. Μπήκα μαζί με την καλή μου σε ένα σαραβαλάκι και μετά τα διόδια της Ελευσίνας ανοίξαμε τα παράθυρα. Είχε ένα δροσερό αεράκι και τραγουδούσαμε το «πάτα - πάτα οδηγέ….» όπως στις σχολικές εκδρομές. Κάποτε φτάσαμε στην όμορφη Κυπαρισσία του νότου. Η αλήθεια είναι πως εδώ υπήρχε το εξοχικό της οικογένειάς μου. Ανοίξαμε την πόρτα και όλα άρχισαν να ξετυλίγονται σαν σε μαγικό χαλί. Διώξαμε τα ποντικάκια από το σπίτι, μια οχιά, καθαρίσαμε την αυλή και φυτέψαμε λουλούδια, πήραμε ένα αξέχαστο κουτάβι την Ίρμα και κάναμε παιδάκια για να υπάρχει παρέα και διάθεση. Κατά μυστήριο λόγο όλα συνέβαλαν να συνεχίσουμε, ακόμη και τα αηδόνια, την άνοιξη, μας το έλεγαν κάθε βράδυ. Το ζήτημα ήταν οι άνθρωποι. Τους φάνηκε παράξενος ο ερχομός μας και η αλήθεια είναι πως δώσαμε μάχες. Δεν μπορώ να πω πως πείστηκαν για τις αγαθές μας προθέσεις. Δεν είχαμε και κομματική ταυτότητα απαραίτητη προϋπόθεση την εποχή εκείνη. Έτσι όσο και αν δούλεψα άοκνα σε ένα περιφερειακό ΤΕΙ και αργότερα σε τοπικό ΑΕΙ δεν μονιμοποιήθηκα ποτέ. Δεν ταίριαζα και με τις παρέες που θεωρούσαν χτήμα τους τις εν λόγω δημόσιες υπηρεσίες. Ε, δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο. Ακολούθησα την συνταγή του πατέρα μου και τόσων άλλων παιδιών του εμφυλίου, ελεύθερο επάγγελμα. Σκεφτόμουνα διάφορα μα επικράτησε η άποψη που μου μετέφερε ο ψίθυρος των δένδρων. Οι ελιές μού μίλησαν για λάδι και έτσι προέκυψε η «Ωδή ελαίου», που συνιστώ να την αναζητήσετε».

-Παιδί της πόλης, ανδρώθηκες στους δρόμους του Κουκακίου, πόσο δύσκολη ήταν η προσαρμογή στη ζωή μιας μικρής επαρχιακής πόλης;

«Πολιτισμικό σοκ. Ιδιαίτερα στις αρχές του αιώνα μας που μετοίκησα. Είχαμε όμως καλές διαθέσεις. Προς στιγμήν έκοψα τα μαλλιά μου και φόρεσα καρό πουκάμισα. Η συμβία μου με βοήθησε όμως. «Τι κάνεις εκεί;» Μου είπε γελώντας. «Δεν θα πείσεις κανένα». Το σκέφτηκα και είδα πως δεν γίνεται να μασκαρεύομαι. Άλλο οι Ινδιάνοι και άλλο οι καουμπόηδες και προσωπικά διάλεγα πάντα τους πρώτους. Μετά τις εκπτώσεις είπα να πληρώσω το τίμημα και έτσι μείναμε μόνοι για αρκετό διάστημα. Ξαφνικά γνωρίσαμε την Αντιγόνη, τον Γιώργο και άλλους εφτά. Με τον ένα από αυτούς είμαι συνέταιρος αν και ό,τι κάνουμε ακολουθεί το σύνθημα «κοινότητα, κομμούνα, ενορία, αυτό είναι η άλλη κοινωνία». Και όπως κάθε συλλογικότητα, αυξάνει και φυσικά είναι πάντα ανοιχτή. Όταν υπάρχουν πολλοί τότε δεν υπάρχει θέμα προσαρμογής αλλά αλληλοπεριχώρησης και σύνθεσης σε ένα φόντο εξελισσόμενο και αείποτε διαφορετικό».

-Από το 2009 ζούμε μια τεράστια κρίση. Οικονομική, πολιτική, αλλά κυρίως πολιτισμική. Πώς την αντιμετωπίζεις;

«Με την θαυμαστή στωικότητα και δύναμη που έχουμε όλοι μας. Αν κάτι παρόμοιο είχε συμβεί στην Ελβετία λ.χ., όπως με διαβεβαίωνε μια καλή φίλη, από τα μέρη αυτά, θα είχε γίνει χαμός. Οι μισοί θα είχαν πάθει συλλογική υστερία και οι άλλοι θα είχαν πετάξει από τα μπαλκόνια τους. Εδώ όλα δείχνουν την αξία προέλευσης. Πολλά τα χρόνια της σκλαβιάς. Μάθαμε. Εμείς και οι μαύροι δούλοι στην Αμερική. Τετρακόσια χρόνια. Έχει γραφτεί στην μνήμη μας. Άλλωστε ο προπάππους μου ήταν οπλαρχηγός στην Κρητική επανάσταση στο Λασίθι, ο παππούς μου στρατιωτικός που πέθανε στους Βαλκανικούς πολέμους και ο πατέρας μου αργότερα, πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο γιος μου μαθαίνει πολεμικές τέχνες και οι κόρες μου ξέρουν να ζυμώνουν ψωμί. Κάθε τόσο ξαναδιαβάζω Σολωμό αλλά και Καβάφη, Παπαδιαμάντη και Σεφέρη, Ρίτσο και την Καινή διαθήκη, ιδιαίτερα τους Μακαρισμούς…. Μου αρέσει πολύ να περιδιαβαίνω νοητά την Ελλάδα μέσα από την πολιτιστική γεωγραφία της. Παντού συναντώ λυρισμό και λεβεντιά και αυτό με κάνει να πιστεύω πως σύντομα θα σημάνει ανάσταση».

-Από τα γραπτά σου αναδύεται Πατερική ατμόσφαιρα. Μπορεί στη σημερινή υλιστική & καταναλωτική κοινωνία η Ορθοδοξία να δώσει διέξοδο στον άνθρωπο;

«Η «Χλίδα» (ένα από τα πρώτα μικροδιηγήματα της συλλογής μου), μας οδήγησε στην σημερινή μιζέρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ευθύνες επιμερίζονται δίκαια. Δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Πάντα κοιτάμε ή δείχνουμε τον άλλο στην αστοχία μας. Αυτή φταίει , αυτός, οι κακές παρέες… Μετά με τα χρόνια καταλήγουμε ότι τα πάντα είναι επιλογές και μάλιστα προσωπικές αφού αναφερόμαστε στην τύχη μας. Το ίδιο συμβαίνει και στο συλλογικό, μόνο που εδώ πολλές φορές μας χειραγωγούν τα κόμματα και οι ιδεοληψίες. Όπως και να έχει απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αυτογνωσία με απαρχή την μετάνοια. Να διορθωθούμε δηλαδή και έτσι να κοιτάξουμε μπροστά και να χτίσουμε ό,τι επιτρέπει ο χρόνος μας και τα ερείπιά του. Αν και έχω σπουδάσει Θεολογία δεν τολμώ να δηλώσω τίποτα παραπάνω από κοινωνός. Κοινωνός σε ένα τραπέζι που στρώνεται και προσκαλεί πάλι και πάλι. Άλλοτε είμαι παρών και άλλοτε απών, εξαρτάται από την ελεύθερη βούληση και τις ταπεινές μου διαθέσεις. Έτσι είναι . Προσπαθούμε να είμαστε μα το εγχείρημα είναι τόσο δύσκολο όσο και η σχοινοβασία σε τεντωμένο σκοινί. Όταν χάνεις την ισορροπία σου πέφτεις. Το θέμα είναι να συνεχίσεις παρά τα τραύματα. Η Ορθοδοξία δεν είναι συνταγή και όταν γίνεται κανόνας ή ιδεολογία, οδηγεί τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο, στην πιο ακραία εκδοχή της καταπίεσης, τη θεοκρατία. Είναι όμως τρόπος και χρόνος για όποιον επιμένει να ζει μαζί με τα θαύματα. Και θαύμα είναι να ξεχωρίζεις τον ανθό της λεμονιάς σαν πιο μεγάλο και θαυμαστό από ένα πολυτελές αυτοκίνητο».

-Νέος εντάχθηκες στην αριστερά, την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Σήμερα η κυβέρνηση δηλώνει «αριστερή». Συμφωνείς;

«Ο Ρήγας ήταν προσωπική μου επιλογή και τρομερή εμπειρία. Υπέροχα χρόνια. Δεν ξέρω πως τα αντιλαμβάνονται άλλοι που πέρασαν από εκεί μα θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους και την δική μου μαρτυρία, καθότι διατέλεσα και μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος στην Αθήνα, την εποχή που ο νυν πρόεδρος της βουλής ήταν γραμματέας. Ο σοσιαλισμός που ονειρευτήκαμε βασιζόταν στην ελευθερία και την δημοκρατία. Η ελευθερία και η δημοκρατία μας έκανε ευφάνταστους και ερωτικούς και αυτός ο συνδυασμός μας καθιστούσε ανθό και πρωτοπορία στις ημέρες μας. Κάποια από τα παιδιά της εποχής εκείνης είναι σήμερα στο κυβερνητικό σχήμα και άλλα πολλά, τα περισσότερα και ίσως τα καλύτερα, σπίτι τους. Έτσι γίνεται πάντα. Η εξουσία απαιτεί προσαρμογές και κινήσεις αναδίπλωσης. Αισθητικά και ποιοτικά θα έλεγα ότι δεν υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στον Ρήγα του ’80 και την κυβέρνηση. Προσωπικά «μια φορά και πάντα Ρηγάς», με το δικαίωμα της αναθεώρησης και του φαντασιακού σε ό,τι ορίζεται αριστερό και σοσιαλιστικό. Λόγου χάριν για μένα η θρησκεία ήταν πάντοτε «όπιο» με την έννοια του ισχυρού παυσίπονου, που άλλωστε ίσχυε την εποχή του Μαρξ και όχι δόγμα και εφαρμογή αντικληρικισμού όπως το κατάλαβε ο Στάλιν και οι θαυμαστές του. Αριστερός σημαίνει ήθος, κουλτούρα, αλληλεγγύη στους αδικημένους από την φύση και την κοινωνία, προσφορά και λειτούργημα με βάση τη θέση και τις δυνατότητες του καθένα, χρέος και πατριωτισμός και προπαντός «Αγάπη» στον συνάνθρωπο, τον άλλο τον διαφορετικό. Αν αυτή η κυβέρνηση κινείται προς τα εκεί είναι αριστερή αν όχι είναι απλά ακόμη μια φάρσα της ιστορίας. Προς το παρόν, είναι καλύτεροι διαχειριστές μνημονίων από τους προηγούμενους, παρά σκαπανείς στο δρόμο για το σοσιαλισμό με ελευθερία και δημοκρατία».

-Από το καλοκαίρι η Ελλάδα ζει μια πρωτόγνωρη κατάσταση με χιλιάδες ανθρώπους, διωγμένους από τις πατρίδες τους, να επιζητούν ένα ασφαλές κομμάτι γης, πώς το εισπράττεις;

«Ως επανάληψη της Ιστορίας. Απλά τώρα μιλούν μια άλλη γλώσσα και όχι τη δική μας, την ελληνική. Κοιτούσα σε κάποιο αρχείο τους χώρους υποδοχής στην Συρία όταν οι δικοί μας πρόγονοι βρήκαν καταφύγιο μετά τον διωγμό από την Μικρά Ασία. Πίκρα. Έτσι και τώρα μια πίκρα που κάνει κόμπο στον ουρανίσκο και ένα δάκρυ που γλιστρά από την σιωπή μου. Τόσα χρόνια πολιτισμός, τόσες εξαγγελίες για το «τέλος της ιστορίας» και τόσα λόγια για την μαγεία της παγκοσμιοποίησης. Εκεί που όλοι μιλούσαν για πολυπολιτισμικότητα και σεβασμό στο διαφορετικό να σου μια βόμβα, με χώρα προέλευσης κάπου στην δύση, κάνει συντρίμμια όλο το οικοδόμημα. Με φερετζέ την θρησκεία και πληρωμένους μουλάδες οι ισχυροί του πλούτου ελπίζουν σε κέρδη τρελά και αφθονία ευκαιριών. Η καταστροφή αποτελεί απαραίτητο συστατικό για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Στην ουσία δεν υπάρχει ασφάλεια πουθενά. Με το τελευταίο στο νου, όπως και η πλειονότητα των Ελλήνων καλωσορίζω από καρδιάς τους πρόσφυγες στα δικά μας χάλια».

«Τα καναπεδάκια της Ανεργίας» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κριτική

Friday, October 28, 2016

Το ΣτΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή όταν η δουλειά είναι ντροπή

Του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Ένας εμποδισμένος λυγμός διαπερνούσε τον μεστό συγκίνησης λόγο της κυβερνητικής εκπροσώπου όταν ανακοίνωνε τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την απόφαση του ΣτΕ. Η υποκρισία της πάλαι ποτέ αριστεράς χτύπησε κόκκινο. Εκείνο το κόκκινο που δεν κοκκινίζει τον υποκριτή γιατί αυτός κάνει τη δουλειά του και ως γνωστόν ποτέ η δουλειά δεν είναι ντροπή. Ούτε λίγο ούτε πολύ η κ. Γεροβασίλη, ως ματαιωμένη ερυθροσταυρίτισσα, μας εξήγησε ότι η απόφαση του ΣτΕ ακυρώνει την ευγενή πρόθεση της κυβέρνησης να διαμοιράσει το τίμημα των αδειών στα πάσχοντα από ασιτία παιδάκια και στα πάσχοντα από έλλειψη νοσηλευτών νοσοκομεία. Δεν παρέλειψε δε να προσθέσει ότι το ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά είναι το ίδιο που νομιμοποίησε τα μνημόνια.

Εκείνο που, εκ παραδρομής φυσικά, της διέφυγε είναι πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο νομιμοποίησε τα μνημόνια της εξαέρωσης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και τα εφαρμόζει με τρόπο που έχει προκαλέσει τον εγκωμιασμό της διεθνούς των καπιταλιστών και συνεταίρων της.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι καταδικασμένη εξαιτίας της συνειδητής επιλογής της να παίξει τον ύμνο του ραγιαδισμού ως το τέλος- της, συχνά να φαλτσάρει. Και αυτό συμβαίνει γιατί οι νότες του καθισμένου ύμνου έρχονται σελίδα σελίδα στην εγχώρια ορχήστρα από τον μεγάλο και εκκεντρικό συνθέτη με αποτέλεσμα ο ενθουσιώδης αυτοσχεδιασμός της να ακυρώνεται. Με άλλα λόγια, ο επαγγελματίας καταβροχθίζει σαν μεζεδάκι την ερασιτεχνική πονηριά των υπηκόων του.

Στο μεταξύ και έχοντας εξαντλήσει η κυβέρνηση πάνω στα ράκη της κοινωνίας όλο το ρεπερτόριό της: από το αμάρτησα για το παιδί μου και το δεν είναι αυτό που νομίζεις έως το τι σου κάνω μάννα μου, βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Όπου σφύρα η συμμόρφωση μέχρι κεραίας προς τας άνωθεν υποδείξεις μέχρι την έσχατη λεπτομέρειά τους και τον έσχατο διασυρμό τους και όπου άκμων η ένδυσή τους και πάλι με την προβιά μιας χιλιοτρύπητης αριστεροσύνης. Η απόφαση του ΣτΕ είναι μια κάποια λύση γι’ αυτούς εφόσον επιλέξουν να ποντάρουν στον άκμονα. Σε αυτήν όμως την περίπτωση παραιτούνται από τα μπόνους και την ανοχή της τρόικας ενώ κινδυνεύουν να μην είναι πια πειστικοί στους χειμαζόμενους από τις πολιτικές τους.

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Στο Αμλετικό αυτό ερώτημα το Συριζέικο σκυλολόι έχει απαντήσει με την ατράνταχτη λογική της παράγκας: το γκουβέρνο να κερδάει και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν. Το οποίο μεθερμηνευόμενο σημαίνει: ο θάνατός σας είναι ο όρος της πολιτικής μας επιβίωσης.

Εμείς τι απαντάμε; Αν δεν έχουμε καταπιεί τη γλώσσα μας, εμείς τι απαντάμε;

Πηγή: Παντιέρα

Thursday, October 27, 2016

Γιατί τους ενοχλεί η 28η Οκτωβρίου;

Προκήρυξη του Άρδην για την 28η Οκτωβρίου 

Με πρόσχημα τους εορτασμούς για την απελευθέρωση της Αθήνας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής (12η Οκτωβρίου 1944) και τους αντίστοιχους της Θεσσαλονίκης (30η Οκτωβρίου 1944) έχει οργανωθεί μία μεθοδευμένη προσπάθεια για την κατάργηση των εορτασμών της 28ης Οκτωβρίου και του «ΟΧΙ». Είναι προφανές ότι το πνεύμα αντίστασης και αγώνα για ελευθερία, αξιοπρέπεια και εθνική ανεξαρτησία είναι άκρως ανεπιθύμητο, γι’ αυτό και διαπιστώνουμε μία ύπουλη προσπάθεια οι απαραίτητοι εορτασμοί για την απελευθέρωση της πρωτεύουσας, να υποκαταστήσουν εκείνους για την 28η Οκτωβρίου. Πρόκειται για μία ακόμη ιδέα της εθνομηδενιστικής κυβέρνησης Σύριζα-Ανέλ: Η 28η Οκτωβρίου πρέπει να υποβαθμιστεί. Όπως λένε σε σεμινάρια που κάνει το Υπουργείο Παιδείας για να «καταρτίσει» τους εκπαιδευτικούς: «Να γιορτάσουμε την απελευθέρωση και όχι την κήρυξη του πολέμου»… Ο Ν. Φίλης, η Σ. Αναγνωστοπούλου, ο Α. Λιάκος θεωρούν «πολεμοχαρή» και «εθνικιστική» την επέτειο του ΟΧΙ. Πρέπει να «εξευρωπαϊστούμε», λένε, να γιορτάζουμε την ειρήνη, όπως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι…
Έτσι είναι οι εθνομηδενιστές: τους ενοχλεί κάθε αναφορά σε λέξεις όπως ελευθερία, αντίσταση, αγώνας. Σαν οπαδούς της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, τους ενοχλεί η εθνική ταυτότητα του λαού και η συλλογική του μνήμη, τους ενοχλεί η εθνική ενότητα της 28ης Οκτωβρίου. Με πρόσχημα τον υποκριτικό φιλειρηνισμό και τον δήθεν ανθρωπισμό τους, προωθούν την αποεθνικοποίηση της Ελλάδας, τη μετατροπή μας σε «πολίτες του κόσμου», άτομα χωρίς παρελθόν, ρίζες, παράδοση, ταυτότητα. Το «ΟΧΙ» ενοχλεί και για τον λόγο ότι ήταν παλλαϊκό. Ένωσε όλους τους Έλληνες, από όλο το πολιτικό φάσμα. Αυτό ενοχλεί μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να κρατηθεί στην εξουσία παρά μόνο διχάζοντας την κοινωνία, στρέφοντας τους Έλληνες στον εμφύλιο, για να κρύψει τη δική της ανικανότητα. Μια κυβέρνηση του «ναι σε όλα», που το μοναδικό «όχι» που είπε, εκείνο του δημοψηφίσματος, ήταν καταστροφικό και ψευδεπίγραφο και μεταβλήθηκε στο πλέον επονείδιστο «Ναι», στη συνέχιση και την επιδείνωση της νέας Κατοχής.
Ας πει κάποιος στους προοδευτικούς φωστήρες του τσιπρισμού ότι, σε αυτόν τον τόπο, με τη μακραίωνη αντιστασιακή παράδοση, έχουμε μάθει να μνημονεύουμε όχι τις νίκες και τις επιτυχίες μας, αλλά τις στιγμές εκείνες της ιστορίας, που αποφασίσαμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε. Ανεξαρτήτως συνεπειών. Όλες οι επέτειοι μνήμης μας, εθνικές και κοινωνικές, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την αντίσταση και τον αγώνα, που σε καμία περίπτωση δεν γίνεται αναίμακτα, όχι διότι είμαστε λάτρεις των πολέμων και του θανάτου, αλλά επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς την ελευθερία. Η μαζική και ομόθυμη απόφαση του λαού μας για αντίσταση και αυτοθυσία θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας για το μέλλον. Αυτό προϋποθέτει την ενότητά μας, κάτι που δεν είναι επιθυμητό από όσους θέλουν τη πατρίδα μας και τον λαό μας διαιρεμένο και αδύναμο. Εμείς, από την πλευρά μας, διεκδικούμε το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην εθνική και συλλογική μνήμη.

Να πούμε ένα νέο «ΟΧΙ» στον εθνομηδενισμό και τον ραγιαδισμό. 
Να τιμήσουμε τους πολυαίμακτους αγώνες του ελληνικού λαού για ελευθερία.
Να γιορτάσουμε το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940.
Αντίσταση στην παρακμή!
Ένα νέο όραμα για τον Ελληνισμό!

Friday, October 21, 2016

Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς: Η Υπέρβαση

Ο πολιτικός και οικονομικός φιλελευθερισμός έχει ως αναγκαίο συμπλήρωμά του τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό. Νεοφιλελεύθερη Δεξιά και εθνομηδενιστική/πολυπολιτισμική Αριστερά αποτελούν τα δίδυμα αδελφάκια της παγκόσμιας «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Η Αριστερά την ιδεολογική προετοιμασία, η Δεξιά την υλοποίηση! Σήμερα, στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του Σύριζα στην εξουσία, η Αριστερά ανέλαβε και τα δύο «καθήκοντα»: Παράλληλα με τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό –μεταναστευτικός πολυπολιτισμός, κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας στην εκπαίδευση, κ.λπ.–, ολοκληρώνει την εκχώρηση της εθνικής οικονομίας, την αποσύνθεση των εργασιακών δικαιωμάτων, τη μεταβολή της χώρας σε αποικία. Γι’ αυτό και εξαντλείται τελεσίδικα και στην Ελλάδα –όπως είχε ήδη εξαντληθεί οραματικά και πρακτικά κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα– ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς.

Για να επιβιώσουμε σε μια περίοδο παγκόσμιας μετάβασης, όπου Ανατολή και Δύση συγκρούονται και να μη μεταβληθούμε σε έναν απλό συνοριακό σταθμό, στα σύνορα των δύο κόσμων, πρωταρχικός στόχος είναι να αντισταθούμε. Βρισκόμαστε μεταξύ Ανατολής και Δύσης και η πνευματική μας παράδοσή είναι συνθετική, με την καρδιά και με το νου ταυτόχρονα, ενώ η ανατολική οπτική εκφυλίζεται στον τζιχαντισμό, η δε δυτική σε μια γενικευμένη απώλεια νοήματος…
Για να αντισταθείς τελεσφόρα πρέπει να διαθέτεις ένα όραμα πέρα από την απλή επιβίωση! Εμείς έχουμε αυτή τη συνθετική οπτική και θα πρέπει να την
κάνουμε μια πρόταση οικουμενικών διαστάσεων…
Πέραν λοιπόν της Αριστεράς και της Δεξιάς για μια πρόταση που θα απορρίπτει τον παρασιτικό εκσυγχρονισμό και δεν θα εγκλωβίζει την παράδοση στο παρελθόν, επιτέλους για έναν εκσυγχρονισμό βασισμένο στη δική μας παράδοση. Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία

Για ηλεκτρονικές παραγγελίες επισκεφτείτε στην ιστοσελίδα των Εναλλακτικών Εκδόσεων

Wednesday, October 19, 2016

Οι Ζαπατίστας στις εκλογές για να περάσει η εξουσία στους «από κάτω»

Η διακήρυξη του πέμπτου Εθνικού Συνεδρίου Ιθαγενών (CNI) και του Ζαπατιστικού Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού (EZLN) της 14ης Οκτωβρίου αποτελεί σημείο καμπής στην πολιτική τακτική της ομάδας που άλλαξε τη δυναμική των αγώνων των ιθαγενών πληθυσμών του Μεξικού: για πρώτη φορά στην Ιστορία τους οι Ζαπατίστας θα μετάσχουν σε εκλογική αναμέτρηση.

Με τίτλο «Να σειστεί το κέντρο της Γης», το κείμενο αποτελεί έκκληση προς την κοινωνία ώστε να οργανωθεί για να υποστηρίξει μια νέα πολιτική πρωτοβουλία υπέρ της ανεξάρτητης υποψηφιότητας μιας ιθαγενούς γυναίκας για τις προεδρικές εκλογές του 2018.

Για τον σκοπό αυτό, το CNI και οι Ζαπατίστας προκήρυξαν μόνιμη συνέλευση με στόχο όσα συζητήθηκαν και συμφωνήθηκαν στο συνέδριο να γίνουν αντικείμενο διαβούλευσης σε «κάθε γεωγραφία, έδαφος και συντεταγμένη μας ώστε να επιλεγεί ένα ιθαγενές κυβερνητικό συμβούλιο, του οποίου ο λόγος θα εκφέρεται από μια ιθαγενή γυναίκα».

Αυτή θα είναι και η υποψήφια των ιθαγενών κινημάτων για την προεδρία της χώρας.

Η διακήρυξη απαριθμεί τις επιθέσεις που έχουν βιώσει οι ιθαγενείς λαοί, φυλές και εθνότητες του Μεξικού σημειώνοντας πως αυτές όχι μόνο δεν θα σταματήσουν αλλά θα ενταθούν «έως ότου σαρώσουν και το τελευταίο ίχνος από την ύπαρξή μας ως λαών είτε στις πόλεις είτε στην ύπαιθρο».

Γι’ αυτό και οι Ζαπατίστας εγκαινιάζουν έναν νέο κύκλο «διαβούλευσης με καθέναν από τους λαούς μας για να ανατρέψουμε από τα κάτω την εξουσία που από τα πάνω μας επιβάλλουν και που το μόνο που μας προσφέρει είναι ένα σκηνικό θανάτου, βίας, λεηλασίας και καταστροφής».

Οι Ζαπατίστας βεβαιώνουν πως τίποτε στην πράξη δεν έχει αλλάξει στη στρατηγική τους και πως ο αγώνας τους δεν είναι για την εξουσία ούτε καν για την αναζήτησή της.

Αλλά, είναι η πρώτη φορά στα περισσότερα από 22 χρόνια της Ιστορίας τους που προτείνουν τη συμμετοχή σε μια εθνική εκλογική αναμέτρηση για δημόσιο αξίωμα.

«Δεν μας ενδιαφέρουν τα δημόσια αξιώματα, ούτε να έχουμε την εξουσία», επαναλάμβανε ο υποδιοικητής Μάρκος σε διάφορες συνεντεύξεις του, ήδη από την πρώτη δημόσια εμφάνισή του την 1η Γενάρη του 1994.

Χωρίς να μποϊκοτάρουν ανοιχτά τις εκλογές που έχουν διεξαχθεί έκτοτε, πάντα τόνιζαν πως ένα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι το διεφθαρμένο και διαπλεκόμενο σύστημα των κομμάτων.

Σε πολλές δε ανακοινώσεις τους ασκούσαν δριμεία κριτική σε όλους τους υποψηφίους που κατέβαιναν στις εκλογές τα τελευταία χρόνια.

Η πρότασή τους είναι διαφορετική από ανάλογες εμπειρίες στη Λατινική Αμερική, όπου οι ιθαγενείς λαοί συχνά διαψεύστηκαν όταν μετείχαν εκλογών σε συμμαχία με πολιτικά κόμματα, τα οποία εν τέλει απλώς επιχείρησαν να τα ενσωματώσουν επιβάλλοντας τη δική τους ατζέντα, αναλύει ο Νιλ Χάρβεϊ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού.

Στο Εκουαδόρ, π.χ., το Συντονιστικό των Ιθαγενών Εθνοτήτων (Conaie) στήριξε την ίδρυση του κόμματος ιθαγενών MUPP, το οποίο το 2002 συμμάχησε με το Πατριωτικό Κόμμα και πέτυχε την εκλογή του προέδρου Λούσιο Γκουτιέρες.

Αμέσως μετά την εκλογή του, ο Γκουτιέρες υιοθέτησε πολιτικές λιτότητας κι άλλα αντιλαϊκά μέτρα πλήττοντας σοβαρά την αξιοπιστία των πολιτικών εκπροσώπων των ιθαγενών.

Στη δε Βολιβία, η ίδρυση του Κινήματος για τον Σοσιαλισμό (MAS) ως πολιτικού κόμματος με τη συμμετοχή ιθαγενών οργανώσεων, οδήγησε σε σοβαρές αντιπαραθέσεις, ακόμη και συγκρούσεις, λόγω της αντίθεσης των ιθαγενών κοινοτήτων στο εξορυκτικό αναπτυξιακό μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση.

Στην περίπτωση του Μεξικού, η πρόταση των Ζαπατίστας και του CNI δεν είναι μετασχηματιστούν σε ένα κόμμα ή να συμμαχήσουν με πολιτικά κόμματα, αλλά να προωθήσουν τις προτάσεις τους μέσα από μια υποψηφιότητα που θα εκφράζει την προβληματική των αυτόχθονων λαών, χωρίς να διατρέχει τον κίνδυνο να ενσωματωθεί στις πολιτικές σκοπιμότητες άλλων πολιτικών φορέων.

Οπως σημειώνει ο Χάρβεϊ: «Είναι ένας διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης του πολιτικού διλήμματος του πώς μπορεί ένα λαϊκό κίνημα να κερδίσει εθνική παρουσία χωρίς να χάσει τη σχέση του με τις κοινωνικές του βάσεις».

Δεν είναι ξεκάθαρο πώς ακριβώς θα συμμετάσχουν στις εκλογές ούτε αν θα λάβουν πόρους από τις εκλογικές αρχές που τόσο έχουν κριτικάρει.

Είναι ωστόσο σίγουρο πως αυτή η υποψηφιότητα θα μπορούσε να ανοίξει σε εθνικό επίπεδο την συζήτηση για τα πώς και ποιος καθορίζει την πορεία της χώρας, σε ποια κατεύθυνση και ποιος είναι ο ρόλος των ιθαγενών λαών στη διαδικασία καθορισμού του μέλλοντος του Μεξικού.

Και, κυρίως, πως τα προβλήματα λεηλασίας, διωγμού, ατιμωρησίας, βίας και καταστολής που καταγγέλλουν το CNI και ο EZLN δεν θα αποσιωπηθούν για μια ακόμη φορά στον προεκλογικό διάλογο.

Ολόκληρη η διακήρυξη 

6 συμπτώσεις και ο υπόγειος ρόλος του Τύπου για το ΣτΕ.

Του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη

Άσχετα με τη διάσκεψη του Συμβουλίου Επικρατείας για τα κανάλια αυτή καθ εαυτή και με το τελικό αποτέλεσμά της, υπάρχει ένα γεγονός, που δεν μοιάζει να απασχολεί τον κατά τα άλλα πολύ ευαίσθητο σε θεσμικά θέματα υπουργό Δικαιοσύνης. Ούτε καν για καταδίκη: Το παρακράτος, που λειτουργεί μεταξύ κράτους και μέρους της δημοσιογραφίας σε σχέση με την υπόθεση (και όχι μόνο).

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ο Τύπος ενεπλάκη στην υπόθεση διαπλεκόμενος σαφώς με κυβερνητικά κέντρα σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, με έναν τρόπο που ξεσήκωσε όλες τις δικαστικές ενώσεις να χαρακτηρίζουν με σφοδρή ανακοίνωσή τους τη μεθόδευση «φασιστική».

Στην πρώτη περίπτωση, πριν τη διάσκεψη της προηγούμενης εβδομάδας, εντελώς συμπτωματικά (;) δημοσιεύτηκαν σε ηλεκτρονική εφημερίδα, που έχει παρελθόν στις υποκλοπές συνομιλιών, emails ενός από τους αντιπροέδρους του ΣτΕ, που συμμετέχει στη διάσκεψη και που αφορούν την προσωπική του ζωή και διαδικασίες πρόσληψης άλλου δικαστή το 2014, που τα δημοσιεύματα αφήνουν να εννοηθεί ότι ήταν επιλήψιμες.

Στη δεύτερη περίπτωση, και παρά τη δημόσια επίκληση του ίδιου του υπουργού Δικαιοσύνης για σεβασμό στους κανόνες της δικαιοσύνης, η «Αυγή» δημοσίευσε χτες το όνομα του εν λόγω δικαστή και η «Κόντρα» τη φωτογραφία του, χωρίς να σεβαστούν ούτε το τεκμήριο αθωότητας, για το οποίο ουρλιάζουν, ούτε τους στοιχειώδεις κανόνες νομιμότητας και δημοσιογραφίας για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις δικαστικών διαδικασιών σε εξέλιξη.

Παρεμπιπτόντως, ο θιγόμενος δικαστικός ήταν ο επικρατέστερος για τη θέση του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας πριν αποφασίσει η προηγούμενη κυβέρνηση να διορίσει τον σημερινό.

Στο ιστορικό των μεθόδων παρακράτους υπάρχουν οι εξής συμπτώσεις:

1. Τα Μέσα που δημοσίευσαν τα στοιχεία έχουν πρόσβαση σε πηγές υπηρεσιών πέρα από τις προφανείς του κράτους.
2. Τα στοιχεία που δημοσίευσαν προέρχονται από υπόγειες πηγές. Τα μεν emails καταφανέστατα από υποκλοπή υπηρεσιών, το δε όνομα του δικαστικού από υπηρεσίες του υπουργείου ως μη οφείλουν.
3. Ο θιγόμενος δικαστής, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε εκφράσει στην πρώτη διάσκεψη αντίθετη γνώμη απ αυτήν που εξυπηρετεί την κυβέρνηση.
4. Η δημοσίευση των emails έγινε την αμέσως επόμενη μέρα!
5. Η δημοσίευση οδήγησε τον υπουργό Δικαιοσύνης να κινητοποιήσει έρευνα για δίωξη, ενώ η υπόθεση είναι γνωστή στο χώρο της δικαιοσύνης από καιρό!
6. Την ημέρα που συνεδριάζει η κρίσιμη Τρίτη διάσκεψη του ΣτΕ (χτες) δημοσιεύεται το όνομα του δικαστή στην «Αυγή» και την «Κόντρα» (με φωτογραφία!), επιδιώκοντας σαφέστατα να τον υποχρεώσουν σε αυτοεξαίρεση.

Ο αναγνώστης είναι χρήσιμο να γνωρίζει οτι ο κάθε δημοσιογράφος έχει δύο κύριους τρόπους να αποκτήσει μια είδηση:

1. Να την αναζητήσει ο ίδιος και να τη βρει και
2. να του τη δώσει μια πηγή. Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε δύο είδη δημοσιογραφίας:
α. Αυτή που παίρνει την είδηση από μια πηγή «με το σπαθί της» και
β. Αυτή που λειτουργεί σαν διάδρομος κάποιων συμφερόντων, που πασάρουν ειδήσεις για να κάνει τη δουλειά των συμφερόντων. Σ αυτή την περίπτωση ο δημοσιογράφος λειτουργεί σαν παπαγαλάκι άλλων συμφερόντων, με το αζημίωτο ή όχι.

Ακόμα και οι πιο αφελείς καταλαβαίνουν ότι παράγοντες της κυβέρνησης έχουν ποντάρει στον νόμο Παππά ακόμα και την επιβίωσή της. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι τόσο χοντροκομμένες παρεμβάσεις, που ακουμπάνε ακόμα και το ποινικό δίκαιο ή τις υποκλοπές από μυστικές υπηρεσίες, προκειμένου να εκβιαστεί από το Συμβούλιο Επικρατείας μια απόφαση, που να εξυπηρετεί την κυβέρνηση, ή μια ματαίωση και η εξ αυτής δημιουργία τετελεσμένων στο τηλεοπτικό τοπίο.

Το ειρωνικό στη σκοτεινή αυτή πτυχή δημοσιογραφίας, δικαιοσύνης και εκτελεστικής εξουσίας είναι ότι η εμφανέστατη παρακρατική λειτουργία στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει γίνει από υπόγειες γραμμές της κυβέρνησης στο όνομα «του χτυπήματος της διαπλοκής» μεταξύ ΜΜΕ και κυβερνήσεων!! Με μεθόδους υποκόσμου.

Η χτεσινή απόφαση του ΣτΕ να δεχτεί τις προσφυγές καναλιών και να μπει στην ουσία της υπόθεσης αποδεικνύει ότι αληθεύει αυτό που αγαπάει να λέει ο πρωθυπουργός:

Τα σκυλιά ουρλιάζουν, αλλά το καραβάνι προχωρά.

Μόνο που προχωράει προς την αντίθετη κατεύθυνση από κείνη που πάει το καραβάνι του πρωθυπουργού.

Πηγή: Liberal.gr

Monday, October 17, 2016

Η Φθινοπωρινή Σύναξις των Αθλίων

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ ένα έθνος είναι η παρακμή διά του μιθριδατισμού, ή ίσως η παρακμή συνοδεύεται πάντοτε από αυτόν: Σιγά, σιγά συνηθίζεις το δηλητήριο και την έκπτωση. Ίσως. Πάντως, οι Έλληνες και σε παρακμή βρίσκονται και την έχουν αποδεχθεί δια του μιθριδατισμού.

Καθημερινά, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ και όχι πλέον αδιόρατα επιταχύνεται η πτώση και η κατάπτωση ενός έθνους που κάποτε έβγαζε Μακρυγιάννηδες και Καραολήδες. Ενός έθνους που σέρνεται πια σε βρώμικες πόλεις, σε θλιβερές πλατείες και εξαντλείται κάθε πρωί στα τουρκοσήριαλ που του αξίζουν.

Καθόλου τυχαία, κυβερνιέται από τους αθλίους που ανέδειξε στο προσκήνιο μέσα από την κρίση. Αυτό ακριβώς είναι το βαρύτερο σύμπτωμα της παρακμής. Όταν απέναντι στην κρίση δεν προτάσσεις τους καλύτερους που έχει το έθνος σου, αλλά αντίθετα αναδεικνύεις τους χειρότερους. Ξεκίνησαν από τον ΓΑΠ και κατέληξαν στον Τσίπρα.

Τι πιο χαρακτηριστικό από τους δήθεν αντισυστημικούς τους οποίους παρήγαγε μέσα στα έξι χρόνια της κρίσης, τον Βαρουφάκη, τον Κατρούγκαλο, τον Σώρρα, τον Βασίλη Λεβέντη και εσχάτως τον άλλοτε Κώστα Ζουράρι. Σε μια χώρα που βουλιάζει στη φτώχεια, την ανέχεια, όπου η φυγή γίνεται το αποκλειστικό όραμα των νεότερων γενιών, καθώς προχωράει ανελέητη, δρεπανηφόρα, η εκπτώχευση, η συρρίκνωση, η ισλαμοποίηση, η νεοθωμανική απειλή.

Πλέον δε, αφού οι αθλιότεροι όλων ανέλαβαν να ξεπουλήσουν και τα τελευταία υπολείμματα αξιοπρέπειας που διαθέταμε ως έθνος, ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, ο Πούτιν ο … Ολάντ, αναφέρονται πια στην Ελλάδα σαν ένα ανύπαρκτο μέγεθος, η τύχη της οποίας ενδιαφέρει όλο και λιγότερο και πλέον η ίδια η αποσταθεροποίησή της δεν τρομάζει κανέναν.

Γι’ αυτό εξάλλου, ο Ερντογάν διεκδικεί πλέον και τη Θεσσαλονίκη. Και οι ναιναίκοι του υπουργείου Εξωτερικών διακηρύττουν απλώς πως η Θράκη είναι ελληνική, αντί να ανακαλέσουν αμέσως τον πρέσβη από την Άγκυρα στην Αθήνα. Εξάλλου είναι γνωστή η τακτική τους, «να μην πέσουμε στην παγίδα της πρόκλησης» και έτσι, να το καταπιούμε και αυτό.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, το κόμμα των διορισμένων «συνεδριάζει» και ορχείται με τα αντάρτικα που τους παίζει ο Ζουράρις. Και η μεγαλύτερη καταισχύνη μου είναι πως ανάμεσά τους βρίσκονται και παλιοί «σύντροφοι».

«Έβγαλε βρώμα η ιστορία, ότι ξοφλήσαμε», έλεγε ένα παλιό τραγουδάκι. Η πένα μου –ίσως και ο υπολογιστής μου– δεν βρίσκει δυστυχώς σύμφωνα και φωνήεντα για να περιγράψει την κατρακύλα που έχουμε πάρει. Τα λόγια παύουν πλέον να έχουν νόημα, μοιάζει σαν να έχουν ειπωθεί τα πάντα και να ζητάνε απεγνωσμένα ρεύμα μόνο από την ψυχή μας, για όσους έχουμε ακόμα ψυχή.

Sunday, October 16, 2016

"Πέσαμε στην παγίδα σας και τώρα μας έχετε αφήσει στο έλεος των δανειστών"

Την πραγματικότητα που βιώνει που περιγράψει και την πραγματικότητα εκατοντάδων χιλιάδων άλλων περιγράφει με επιστολή της η 50χρονη άνεργη εκπαιδευτικός από τον Άγιο Νικόλαο Νεκταρία Τζανή.

Διαβάστε τη συγκλονιστική επιστολή:

Προς κ. Αλέξη Τσίπρα Άγιος Νικόλαος 12/10/2016
Πρωθυπουργό της Ελλάδας
Κοινοποίηση: Μ.Μ.Ε.

Αξιότιμε κ. Τσίπρα,

Με υπόκρουση, από το βάθος του δωματίου, το ραδιόφωνο που εξαγγέλλει ότι άρχισαν οι πλειστηριασμοί ακόμα και πρώτης κατοικίας, πράγμα που μεγαλώνει ακόμα περισσότερο την απόγνωσή μου άρχισα να γράφω αυτή την επιστολή.

Πήρα την απόφαση να απευθυνθώ σε σας προσωπικά με την ελπίδα όχι ότι μπορεί να διαβαστεί ή να της δοθεί η απαραίτητη προσοχή (το πιθανότερο είναι ότι θα πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων) αλλά γιατί διακατέχομαι από συναισθήματα οργής και θλίψης οδύνης απογοήτευσης, φόβου, αγωνίας με δυο λόγια με πνίγει το δίκιο μου. Μια αδικία διενεργήθηκε εις βάρος μου “ελαφρά τη καρδία” εκ μέρους του κράτους.
Είμαι από 5/ετιας άνεργη μάνα, διαζευγμένη, απόφοιτος ΑΕΙ, 50 χρόνων με 2 ανήλικα παιδιά. Έχω να λάβω μισθό στα χέρια μου 5 χρόνια, δεν έχω κανένα άλλο εισόδημα. Υπήρξα ιδεαλίστρια και προχώρησα με την πεποίθηση ότι με την αξία μου θα τα καταφέρω. Και ενώ έβλεπα να διορίζονται σε υψηλές θέσεις μέχρι και απόφοιτοι δημοτικού εγώ πιστή στις ιδέες μου καταβαραθρώθηκα. Πίσω στο θέμα μας όμως. Έλαβα λοιπόν ένα e-mail από το Υπουργείο Οικονομικών με το οποίο μου χορηγούνται και μου υφαρπάζονται την ίδια στιγμή 733,68 Ευρώ ποσό που αντιστοιχεί σε επιστροφή δαπάνης για τα έξοδα κηδείας του πάτερα μου. Η παρακράτηση έγινε για να καλύψει φορολογικές οφειλές ΕΝΦΙΑ, που μαντέψτε γιατί δεν πλήρωσα.

Εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή βίωσα ένα απάνθρωπο βιασμό της προσωπικότητας μου και της ύπαρξής μου γενικότερα. κάποιος άλλος αυθαίρετα πήρε απόφαση για μένα ερήμην μου και απλά μου την ανακοίνωσε. Το κράτος δηλαδή συνωμότησε εις βάρος μου με σκοπό την οικονομική ηθική και φυσική εξόντωσή μου. Και δυστυχώς δεν είμαι τόσο γενναία ώστε να πω “είμαι περήφανη ως Ελληνίδα που βοήθησα με τη μικρή μου συνεισφορά να μειωθεί το χρέος της χώρας μου” όταν υπάρχει ζήτημα επιβίωσης.

Το e-mail αυτό αποτέλεσε την τελική σταγόνα σε μια πληθώρα με αρνητικά συναισθήματα που με κατακλύζουν, έτσι αντί να γίνω και ‘γω ένα όνομα στην μακροσκελή λίστα των χιλιάδων ανθρώπων που υποκύπτουν και θέτουν τέρμα στην ζωή τους, είπα να πιάσω ένα στυλό και να εκτονώσω την οργή μου και το θυμό μου όχι στον εαυτό μου αλλά σ’ αυτόν που θεωρώ υπαίτιο της όλης κατάστασης και αυτός είστε εσείς κ. Τσίπρα.Για να είμαι δίκαιη δεν φταίτε μόνο εσείς, άλλοι μας οδήγησαν εδώ και σεις απλά ολοκληρώνετε το θεάρεστο και καθ’ όλα αποτυχημένο έργο προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων.

Είχα την ατυχία να χάσω και τους δύο γονείς μου μέσα σε 2 χρόνια, οι οποίοι κατά βάση μας συντηρούσαν. Τώρα αν τυχόν σας γεννηθεί η απορία “μα γιατί δεν βρήκατε μια δουλειά όλα αυτά τα χρόνια” ας μου επιτρέψετε να μειδιάσω και να σας υπενθυμίσω ότι ζούμε στην Ελλάδα όπου η ανεργία θεριεύει (που την είδατε την μείωση 4 μονάδες δεν ξέρω) και άτομα 50 χρόνων όπως είμαι εγώ έχουν τελειώσει finish finito, δεν υφίστανται στο εργασιακό τοπίο. Εκτός αν ανοίξουν κάποια δική τους δουλειά που και μόνο στην σκέψη να ξεκινήσει κάποιος επιχείρηση έχει αρχίσει η φορολόγηση Τι να λέμε τώρα, κανένα μέλλον καμιά ελπίδα.

Και παρ’ όλο που τα πάντα καταρρέουν από την υπερφορολόγηση και τα χρέη η καλή σας κυβέρνηση αντί να στραφεί προς την σωστή κατεύθυνση για να βρεί χρήμα (βλέπε υψηλά εισοδήματα) έχει βαλθεί να ξεκοκαλίσει να διαλύσει και τελικά να αφανίσει τις πιο ευαίσθητες και ευπαθείς τάξεις. Τα ισοπεδώνει όλα και με τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τον μεγαλοεπιχειρηματία Θεωρεί ότι έχω άρα δε θα με βλάψει και έτσι μου παίρνει. Δεν λέω “τιμή μου” να με κατατάσσει τόσο ψηλά αλλά ξέρετε δεν ανήκω εκεί και η πτώση από τόσο ψηλά πονάει και καμιά φορά σκοτώνει.

κ. Τσίπρα

Η κυβέρνησή σας προσομοιάζει απόλυτα στην έννοια του ανάλγητου κράτους που υπάρχει για να μας ταλαιπωρεί και να μας καταδυναστεύει. Διαβάστε λοιπόν παρακάτω τη λογική του παραλόγου στην οποία με υποβάλλετε.

Είμαι άνεργη αλλά πρέπει να πληρώνω ΕΝΦΙΑ

Είμαι άνεργη αλλά πρέπει να πληρώσω και τον ΕΝΦΙΑ των θανόντων γονιών μου

Δεν μπορώ να κάνω αποδοχή κληρονομιάς γιατί πρέπει να εξοφλήσω των ΕΝΦΙΑ

Δεν μπορώ να πουλήσω το αυτοκίνητο του πατέρα μου γιατί δεν μπορώ να κάνω αποδοχή κληρονομιάς λόγω ΕΝΦΙΑ

Δεν μπορώ να καταθέσω πινακίδες γιατί δεν μπορώ να κάνω αποδοχή κληρονομιάς, έτσι είμαι αναγκασμένη να πληρώνω τα τέλη κυκλοφορίας ασφάλεια κτέο κλπ.

Δεν μπορώ να πουλήσω για να εξασφαλίσω κάποια χρήματα γιατί δεν μπορώ να κάνω αποδοχή κληρονομιάς λόγω ΕΜΦΙΑ

Νομίζω όμως ότι σας έγραψα αρκετά για να κατανοήσετε την κατάστασή μας αλλά και το θράσος με το οποίο η κυβέρνηση σας μου ζητά εισφορά από τα ανύπαρκτα εισοδήματά μου ενώ σίγουρα κάποια στιγμή θα πληρώσω πολύ πολύ ακριβά αυτή την αδυναμία καταβολής του επαίσχυντου φόρου που λέγεται ΕΜΦΙΑ.

Με εξαπατήσαμε κ. Τσίπρα με κοροϊδέψαμε εμένα και μερικά εκατομμύρια Έλληνες. Πέσαμε στην παγίδα σας που επιμελώς είχατε καλύψει και τώρα μας έχετε αφήσει στο έλεος των δανειστών. Μιλούσατε για επαναστατικές αλλαγές και η μόνη επανάσταση που είδα ήταν αυτή της γραβάτας.

Σταματήστε την καταστροφή της Ελλάδας. Σταθείτε στο πλάι των Ελλήνων και δώστε μας νόημα για να συνεχίσουμε να μένουμε εδώ και ν’ αγωνιζόμαστε Δώστε μας τη χαμένη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Αφήστε τους αριθμούς, τα ποσοστά και τις βεβαιώσεις ότι πάμε καλά. Δεν πείθετε πια. Νομίζετε ότι η θετική πρόβλεψη για ανάπτυξη που ανά τακτά χρονικά διαστήματα μας υπενθυμίζετε ότι θα επιτευχθεί, θα γεμίσει κανένα πιάτο ή θα πληρώσει κάποια ΔΕΗ?

Πιστεύω ότι δεν είμαι η μόνη που ξεχειλίζει από οργή και απόγνωση. Κι αν κάθε Έλληνας με πρόβλημα σας έστελνε και μια επιστολή για να εκφράσει τα παράπονά του, το Μαξίμου θα κατακλυζόταν από εκατομμύρια γράμματα.

Δεν προσδοκώ τίποτα από την επιστολή αυτή, ούτε καν απάντηση. Είμαι σίγουρη επίσης ότι θα συνεχίσουμε να γλείφουμε και να γρατζουνάμε ανήμποροι τον πάτο του καζανιού που βράζουμε γιατί όπως λέει και ο μέγιστος Χατζηδάκης :

“Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”…….

Μετά τιμής

Νεκταρία Τζανή

Εκπαιδευτικός εν ανεργία

Friday, October 14, 2016

Το «πορτοφόλι» και οι εργαζόμενοι

Ο Νίκος Παππάς, στις 26-7-16, μιλώντας στο ελληνικό κοινοβούλιο, είχε πει με περίσσιο θράσος: «Το πορτοφόλι του ιδιοκτήτη χωρίζει έναν τηλεοπτικό σταθμό από την άδεια». Σε εκείνη την ομιλία του ο υπουργός-επίδοξος καναλάρχης δεν είχε κάνει καμία αναφορά στους εργαζόμενους. Μόνο στο πορτοφόλι των ιδιοκτητών.
Ο Σεπτέμβριος ολοκληρώθηκε με την αβεβαιότητα να μεγαλώνει για τους εργαζόμενους (δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς) στα τηλεοπτικά δίκτυα που δεν αδειοδοτήθηκαν στο κακοστημένο ριάλιτι, το οποίο η κυβέρνηση τιτλοφόρησε «δημοπράτηση τηλεοπτικών αδειών». Ήδη από το «ριάλιτι» έχει αποχωρήσει ο Καλογρίτσας και μένει να δούμε τις κινήσεις του Ιβάν Σαββίδη, ενώ παράλληλα έχει αρχίσει η δικαστική διαμάχη κυβέρνησης-καναλιών. Όμως, όποια και να είναι η εξέλιξη (που μπορεί να πάρει μήνες…), οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αχαρτογράφητα νερά, καθώς δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την τύχη τους στον νόμο Παππά για τις νέες τηλεοπτικές άδειες. Ουσιαστικά η κυβέρνησ+η τους αφήνει όμηρους στις προθέσεις των (παλιών & νέων) ιδιοκτητών τους, γεγονός που είχε επισημάνει η Ένωση Συντακτών από τον Οκτώβριο του 2015.

Για τους εργαζόμενους (δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς υπαλλήλους κ.ά.), οι μέρες που ακολουθούν είναι δύσκολες. Δεν υπάρχει προηγούμενο, κάποιο ΜΜΕ να κλείνει με αυτό τον τρόπο. Άρα το άγνωστο και η αβεβαιότητα είναι τα δύο πρώτα στοιχεία που έχουν μπροστά τους να αντιμετωπίσουν. Καθώς, όπως είχε υπογραμμίσει με ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ (2-9-16), για το «ριάλιτι» του Νίκου Παππά: «…Τουλάχιστον με 1.800 απολύσεις εργαζομένων (δημοσιογράφων, διοικητικών, τεχνικών) ξημερώνει η επόμενη μέρα και πάνω από 3.000 απασχολούμενοι σε περιφερειακές δραστηριότητες (παραγωγές, μερική απασχόληση, υπηρεσίες υποστήριξης κ.λπ.) μένουν και αυτοί στο δρόμο. Με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, από τους πρώτους μήνες του 2016, οι μισθωτοί στα βασικά κανάλια της χώρας ήταν 2.639. Από αυτούς:
• ALPHA 537
• ANTENNA 509
• STAR 387
• EPSILON 240
• ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ TV 61
• ART TV 89
• MEGA 540

Δηλαδή, στα κανάλια που δεν πήραν άδεια και αν δεν μεσολαβήσει άλλη ρύθμιση, πάνω από 1.700 εργαζόμενοι θα μείνουν στον δρόμο μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο τον αριθμό των ανέργων στα ΜΜΕ. Αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο κερδοφόρα μπορούν να είναι ακόμη και αυτά τα κανάλια που αδειοδοτήθηκαν. Στην έκθεση του Ινστιτούτου της Φλωρεντίας, πάνω στην οποία στηρίχτηκε η κυβέρνηση για να αποφασίσει ότι μόνο τέσσερα κανάλια είναι βιώσιμα, υπολογίζεται ότι η διαφημιστική δαπάνη στην ελληνική αγορά είναι 180 έως 200 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Η προσδοκώμενη, έτσι, διαφήμιση για τα επόμενα δέκα χρόνια (όσο διαρκούν δηλαδή, οι άδειες) δεν ξεπερνάει τα δύο δισ. Τα ποσά που έδωσαν, όσοι πήραν την άδεια, αντιστοιχούν στην προσδοκία εσόδων τους για ένα χρόνο. Πόσα περισσότερα μπορούν να ελπίζουν ότι θα κερδίσουν, ή πόσο ελπίζουν ότι θα αυξηθεί η διαφήμιση σε μια οικονομική συγκυρία στην οποία δεν διαφαίνεται ανάπτυξη, αντίθετα διαφαίνεται παράταση της υφεσιακής κατάστασης;»
Είναι φανερό ότι την απόφαση Τσίπρα-Παππά να στήσουν τη δική τους διαπλοκή στα ΜΜΕ θα πληρώσουν οι εργαζόμενοι με μαζικές νέες μειώσεις μισθών, νέες καθυστερήσεις σε πληρωμές και, σίγουρα, βαθύτερη ύφεση.
Τι ειρωνεία, η κυβέρνηση που τιτλοφορείται «αριστερή», να αδιαφορεί για χιλιάδες εργαζόμενους κοιτώντας μόνο τα όποια οικονομικά οφέλη από την δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών και ξεχνώντας ότι για χρόνια ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύθηκε (και καπηλεύθηκε) με το σύνθημα: «Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη».

Αρθρο που έγραψα για την Εφημερίδα Ρήξη φ. 127