Friday, July 18, 2014

Tο Σάββατο 19/7 στο Magic Bus



Σάββατο 19/7 στο πρωινό δρομολόγιο του Magic Bus στον NovaΣΠΟΡ fm 94,6 από τις 9 μέχρι τις 11 το πρωί συνεπιβάτης ο μπλόγκερ ( Μη μαδάς τη μαργαρίτα) Leo Kastanas (Λεωνίδας Καστανάς). Θα μιλήσουμε για ποδόσφαιρο (& τον καϋμο μας τον Πανιώνιο), για πολιτική αλλά και για rock n roll. Στο ραδιόφωνο του λεωφορείου θα ακούγονται κομμάτια από (όχι τυχαία...) The River του μεγάλου Bruce Springsteen. Συντονιστείτε απο τις 9 μέχρι τις 11 στο NovaSport FM 94,6

Tuesday, July 15, 2014

This Land Is Mine

This Land Is Mine from Nina Paley on Vimeo.
Το βίντεο ανατρέχει όλη την ιστορία του Iσραήλ, της Παλαιστίνης, της γης της Κανάα, του Λεβάντε, των Φιλιστάιων και του εβραϊκού λαού γυρίζοντας χιλιάδες χρόνια πίσω.
Το βίντεο “This Land is Mine”, μια δημιουργία της Nina Paley, που πρωτοεμφανίστηκε στο Vimeo είναι αποκαλυπτικό, γιατί με έναν εξόχως ποιητικό και μουσικό τρόπο καταδυκνειει την αιματοβαμμένη ιστορία της περιοχής για την επικράτηση στην γη των Αβρααμικών θρησκειών! Περισσότερες εξηγήσεις για τις εικόνες του βίντεο και τους πολέμους στα εδάφη Παλαιστίνης- Ισραήλ από το μπλόγκ της Νίνα Πάλεϊ.... ΕΔΩ 

Friday, July 11, 2014

Να τελειώσουμε με το φαύλο παρελθόν!

"Όπως πληροφορήθηκα, ανάλογη επιστολή έστειλες σε πρόσωπα που κυβέρνησαν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Κάλεσες, μάλιστα, σε αυτόν τον διάλογο ακόμη και πολιτικούς που μετέχουν σήμερα στην κυβέρνηση. Δεν αντιλαμβάνομαι πως οι άνθρωποι που έχουν αντικειμενική πολιτική ευθύνη (και ορισμένοι από αυτούς και προσωπική ευθύνη) για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, θα είναι χρήσιμοι σε έναν διάλογο για τις λύσεις που απαιτούνται. Εκτός, αν ο διάλογος έχει τίτλο «τα λάθη που κάναμε», «όλα αυτά που δεν τολμήσαμε», «οι συντεχνίες που προστατεύσαμε»". 
Τα παραπάνω λόγια είναι απόσπασμα από την απάντηση (εδώ ολόκληρη) του επικεφαλής του "Ποταμιού" Σταύρου Θεοδωράκη στην επιστολή - πρόσκληση (εδώ ολόκληρη) του Φώτη Κουβέλη για διάλογο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Επιτέλους κάποιος έχει το θάρρος να πει δημόσια ότι αυτοί που έφεραν την χώρα στη σημερινή κατάσταση δεν μπορούν να εμφανίζονται ως "σωτήρες", δεν μπορούν να καλούνται να συγκροτήσουν προοδευτική, μεταρρυθμιστική, παράταξη. Επιτέλους ήρθε η στιγμή να μπει τέλος (πρωτίστως πολιτικό αλλά και κοινωνικό) στο φαύλο παρελθόν. Να απαλλαγεί η χώρα από τους πολιτικούς εκπροσώπους του. 
Αυτή θα έπρεπε να είναι η θέση και του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ως κόμμα της Αριστεράς ευαγγελίζεται μια άλλη, διαφορετική, δικαιότερη Ελλάδα. Αντί γι' αυτό όμως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει φορτωθεί ένα μεγάλο μέρος των εκπροσώπων του "Τσοβόλα δώστα όλα" και των πολιτικών εκπροσώπων που μετέτρεψαν το κοινωνικό κράτος ανταλλάξιμο υλικό για ψήφους.
Αλλά και εμείς αργήσαμε να καταλάβουμε ότι για τον ίδιο λόγο, "χάιδεμα" του παρελθόντος, απέτυχε η προσπάθεια των "58" που τόσοι αξιόλογοι άνθρωποι στήριξαν. Γι' αυτό και η "Ελιά" (που επίσης έδωσε ελπίδες...) κατέληξε ΠΑΣΟΚ & friends. Αποδείχθηκε με το πιο "σκληρό", πολιτικό τρόπο ότι το φαύλο παρελθόν δεν "ενσωματώνεται" (sic), δεν "μακιγιάρεται". Όσο και να το κρατάς στο... υπόγειο κάποια στιγμή θα βγει και πάλι στο... μπαλκόνι!
Η χώρα βιώνει μια μεγάλη πολιτική, οικονομική και κυρίως πολιτισμική κρίση. Την πολιτική ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις που για δεκαετίες πολιτεύθηκαν με σημαία το λαϊκισμό. Κυβερνήσεις που έπαιρναν λάφυρο το κράτος και στη συνέχεια ως "φύλαρχοι" το αντάλλασσαν με ψηφουλάκια. Αυτό έχει τελείωσε οριστικά με "βίαιο" πολιτικό τρόπο. Με φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Με διάλυση της μεσαίας τάξης. Με νέο ρεύμα μετανάστευσης των παιδιών μας. Αν θέλουμε να βγούμε από το τούνελ πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα με θάρρος και αλήθεια. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με "φθαρμένα" πολιτικά υλικά. Χρειάζονται νέες ριζοσπαστικές προτάσεις που θα ξεπερνούν τα στερεότυπα της μεταπολίτευσης, κυρίως όμως χρειάζεται να αναδειχθούν νέοι (πρωτίστως σε ιδέες και απόψεις) πολιτικά άνθρωποι που θα έχουν σαν εφόδιο την κοινωνική τους εργασία και όχι τα χρόνια σε κομματικά γραφεία. Άνδρες και γυναίκες που έχουν εργαστεί, έχουν δημιουργήσει, έχουν (ναι, ναι...) αποτύχει, αλλά που ξανασηκώθηκαν στα πόδια τους και δοκίμασαν ξανά. Μόνο με τέτοιους ενεργούς πολίτες θα απαλλαγούμε από τους "επαγγελματίες" και τους "αποσπασμένους" πολιτικάντηδες. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά πιστεύω ότι αξίζει το κόπο...     

Υ.Γ. 1,2% στις ευρωεκλογές, διαγραφές βουλευτών, αποχωρήσεις στελεχών, διάλυση, εκφυλιστικά φαινόμενα. Μόνο θλίψη μπορώ να νιώθω για την κατάληξη της Δημοκρατικής Αριστεράς, το κόμμα που μαζί με πολλές και πολλούς συνιδρύσαμε το καλοκαίρι του 2010. Στο 2ο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ τον Δεκέμβριο του 2013 είχα ανακοινώσει ότι το κόμμα μπαίνει σε αδιέξοδη πολιτική γραμμή (εδώ η τοποθέτηση μου) και γι' αυτό ουσιαστικά ανακοίνωσα την αποχώρηση μου από την ΔΗΜΑΡ. Η κατάληξη γνωστή και θλιβερή. Νιώθω την ανάγκη να θυμίσω ότι είμασταν καμιά δεκαριά μέλη της απερχόμενης (τότε) Κεντρικής Επιτροπής που είχαμε "κτυπήσει" καμπανάκι για την εκφυλιστική πορεία της ΔΗΜΑΡ. Δυστυχώς για διαφορετικούς λόγους πολλοί έκλεισαν τα αυτιά τους. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα. 

Υ.Γ. 2 Σε ότι με αφορά θεωρώ καλύτερο προσωπικό πολιτικό οδηγό τα λόγια του Κώστα Κουλουφάκου από το "Προοίμιο γηρατειών" του 1963: «Ανήσυχος κοιτάζω στον καθρέφτη μου: Βέβαια! Το βρίσκω δύσκολο να κάθομαι ν’ ακούω τι λεν οι άλλοι. Ακόμα δυσκολότερο να παραδέχομαι αυτά που λένε οι άλλοι. Όλο και πιο πολύ βολεύομαι μέσα στα ρήγματα που μ’ άνοιξε η πολιορκία. Άρχισα κιόλας να μην πολυανησυχώ που δεν είμαι σε θέση πια να κάνω μια επανάσταση κάθε βδομάδα». 

Sunday, July 6, 2014

Η Κοινοτοπία του Κακού και το πνεύμα του ολοκληρωτισμού

Του Νίκου Μαραντζίδη

Η πρόσφατη εμπειρία του ξυλοδαρμού μου με οδήγησε να αναρωτηθώ τι ωθεί κάποιους εικοσάχρονους νέους να χτυπήσουν εν ψυχρώ, και μάλιστα με κλωτσιές στο κεφάλι, έναν άνθρωπο τον οποίο δεν γνωρίζουν, δεν τους έχει βλάψει και επιπλέον έχει τα διπλά τους χρόνια και κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να είναι ο πατέρας τους, μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν μαζί του. Επιπλέον, με απασχόλησε τι ώθησε κάποιους άλλους να δηλώσουν δημόσια: «εντάξει δεν έπαθε και τίποτε», «λίγα του έκαναν», «μήπως το άξιζε» και άλλα τέτοια.

Ο φανατισμός είναι η αιτία, απάντησε ένας φίλος μου. Ο φανατισμός είναι πράγματι η αναγκαία συνθήκη καθώς σε οπλίζει με τη βεβαιότητα πως κατέχεις τη μόνη αλήθεια. Μετατρέπει την ημιμάθεια σε αλαζονεία, οδηγεί στην άρνηση του διαφορετικού, στην περιφρόνηση και στο μίσος του αντιθέτου. Ο φανατισμός δημιουργεί τις συνθήκες για εκδήλωση βίας, αλλά δεν αρκεί από μόνος του. Ξέρω αρκετούς ανθρώπους που θα τους χαρακτήριζα φανατικούς σε διάφορους τομείς, στην πολιτική, στη θρησκεία ακόμη και στο ποδόσφαιρο, κανένας τους όμως δεν θα χτυπούσε ένα συνάνθρωπό του στα καλά καθούμενα.

Η έλλειψη λογικής, επισήμανε ένας άλλος φίλος. Οντως, η απουσία στοιχειώδους ικανότητας ορθολογικής ανάλυσης είναι μια σημαντική παράμετρος. Οπως το έχει διατυπώσει ο Κάρλο Τσιπόλα, βλάκας είναι αυτός που με τις ενέργειές του προκαλεί ζημιά σε κάποιον άλλον χωρίς να πετυχαίνει από την πράξη αυτή κάποιο πλεονέκτημα για τον εαυτό του και ενδεχομένως να ζημιώνεται κιόλας. Ενας άνθρωπος λοιπόν, που χωρίς λόγο δέρνει κάποιον άλλον έχει σίγουρα πλεόνασμα βλακείας. Και πάλι όμως, πρέπει να πω, πως γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που μειονεκτούν ως προς αυτά τα ζητήματα, αλλά δεν θα έφταναν ποτέ στο σημείο να χτυπήσουν απρόκλητα κάποιον άλλον.

Κατά τη γνώμη μου, το πιο βασικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που μπορούν να κάνουν τέτοιες πράξεις ή να τις υποστηρίξουν δημόσια, είναι η ανικανότητά τους να διακρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό. Πρόκειται γι’ αυτό, που η φιλόσοφος Χάνα Αρεντ περιέγραψε ως κοινοτοπία του κακού. Οι άνθρωποι που είναι ικανοί να κάνουν τα μεγαλύτερα εγκλήματα δεν απέχουν τόσο πολύ από τον καθένα μας, δεν είναι τα τέρατα που φανταζόμαστε, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αυτά τα άτομα κι όταν κάνουν το μεγαλύτερο κακό δεν το αντιλαμβάνονται, δεν αισθάνονται ενοχές, δεν ντρέπονται. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί η ντροπή θέτει όρια στο κακό, που χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν.

Η ιδεολογία αποτελεί τον παράγοντα εκείνο, που πέρα από την ατομική ιδιοσυγκρασία, ευθύνεται περισσότερο για την ανικανότητα κάποιου ατόμου να διαχωρίσει το καλό από το κακό. Μερικές ιδεολογίες έχουν, συγκριτικά με άλλες, το διαβολικό χάρισμα μαγεύοντας τους ανθρώπους, όπως η Κίρκη τους ναύτες του Οδυσσέα, να μπορούν υπό κατάλληλες συνθήκες να μετατρέψουν ανθρώπους σε γουρούνια. Στη σύγχρονη εποχή, τίποτε δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί σε γοητεία τις μεγάλες μεσσιανικές ιδεολογίες: κομμουνισμός, αναρχισμός, φασισμός, φονταμενταλισμός. Ολες οι παραπάνω εγκαθίδρυσαν ολοκληρωτικά καθεστώτα όπου κατέλαβαν την εξουσία.

Η εναπόθεση στις αγκάλες μιας μεσσιανικής ολοκληρωτικής ιδεολογίας που υπόσχεται τον επίγειο παράδεισο και τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου» συνεπαίρνει κάποιους τόσο πολύ ώστε αυτό να λειτουργεί ως αναισθητικό που κοιμίζει τη συνείδηση. Ο μεσσιανισμός είναι το όπιο των συνειδήσεων. Εξαιτίας της τρομακτικής γοητείας τους πάνω στους ανθρώπους, οι μεσσιανικές ιδεολογίες χειραγωγούν τα άτομα, τα στεγνώνουν από ανθρωπιά, τα απαλλάσσουν από την υποχρέωση μιας ατομικής, συχνά άβολης, ηθικής. Δεν είναι τυχαίο πως τόσο ο φασισμός όσο και ο κομμουνισμός χαρακτήριζαν ως μικροαστικό και τιποτένιο τον ανθρωπισμό.

Γι’ αυτόν τον λόγο η κτηνώδης βία έναντι των αντιπάλων τους γίνεται αντιληπτή από τους οπαδούς αυτών των ιδεολογιών ως «δίκαιη». Στη σταλινική ΕΣΣΔ και τη χιτλερική Γερμανία, για παράδειγμα, όσοι δεν μαγεύονταν από τη δύναμη της ιδεολογίας, υφίσταντο την κτηνώδη δύναμη του απόλυτου τρόμου, του οποίου η διαφορά με άλλα αυταρχικά καθεστώτα δεν βρίσκεται μόνο στην έκταση της βίας αλλά και στην ανερυθρίαστη συμμετοχή σε αυτήν των ίδιων των πολιτών. Στον ολοκληρωτισμό η εξουσία ωθεί και ανταμείβει τους πολίτες που επιτηρούν και βασανίζουν άλλους πολίτες στο όνομα της ιδεολογίας. Εκατομμύρια καταδόσεις (μέχρι και τα παιδιά παροτρύνονταν να καταδίδουν τους γονείς τους) και χιλιάδες ξυλοδαρμοί «ανυπάκουων» πολιτών λάμβαναν χώρα κάθε μέρα. Ο ολοκληρωτισμός ως καθεστώς μετατρέπει την κοινωνία σε φάρμα των ζώων.

Ποια μπορεί να είναι η αντίσταση στην κοινοτοπία του κακού; Μακροπρόθεσμα η απάντηση είναι μόνο μία: η ανθρωπιστική παιδεία και η επίμονη καλλιέργεια των αξιών του σεβασμού του άλλου και της ανεκτικότητας. Ο μεσσιανισμός αντιμετωπίζεται μόνο με παιδεία και Κράτος Δικαίου. Σε τελική ανάλυση, από τότε που μάθαμε για το Αουσβιτς και τα Γκουλάγκ, από τότε που η δύναμη του ολοκληρωτισμού αφάνισε εκατομμύρια ανθρώπους σε Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πια καμιά δικαιολογία.

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Friday, July 4, 2014

Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ 4 Ιουλίου 1776

Όταν κατά την Πορεία των ανθρωπίνων γεγονότων γίνεται απαραίτητο για έναν λαό να λύσει τους πολιτικούς δεσμούς οι οποίοι τον συνδέουν με άλλον και να αναλάβει ανάμεσα στις δυνάμεις της γης την ξεχωριστή και ίση θέση την οποία δικαιούται από τους Νόμους της Φύσης και τον Θεό της Φύσης, στοιχειώδης σεβασμός προς τη γνώμη της ανθρωπότητας επιβάλει [στο λαό αυτό] να διακηρύξει τα αίτια που τον ωθούν στον διαχωρισμό.

Δεχόμαστε τις εξής αλήθειες ως αυταπόδεικτες, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας.

Πως για να εξασφαλιστούν αυτά τα δικαιώματα, ιδρύονται Κυβερνήσεις μεταξύ των Ανθρώπων, αντλώντας τις εύλογες εξουσίες τους από την συναίνεση των κυβερνημένων.

Πως όποτε μια Μορφή Κυβέρνησης γίνεται καταστροφική για τους σκοπούς αυτούς, είναι Δικαίωμα του Λαού να την αλλάξει ή να την καταργήσει, και να εγκαταστήσει νέα Κυβέρνηση θέτοντας τα θεμέλιά της σε τέτοιες αρχές και οργανώνοντας τις εξουσίες της σε τέτοια μορφή, ώστε να φανεί πιθανότερο να επιφέρει την Ασφάλεια και την Ευτυχία του. Η σύνεση, όντως, επιβάλλει πως Κυβερνήσεις από καιρό εγκαθιδρυμένες δεν θα πρέπει να αλλάζουν για επουσιώδεις και πρόσκαιρους λόγους· και ανάλογα, η εμπειρία έχει δείξει ότι η ανθρωπότητα είναι περισσότερο διατεθειμένη να υπομείνει, όσο το κακό υπομένεται, παρά να διορθώσει την πορεία της καταργώντας μορφές [διακυβέρνησης] στις οποίες είναι μαθημένη. Όταν όμως μια μακρά σειρά καταχρήσεων και σφετερισμών, συνεχώς με τον ίδιο σκοπό, μαρτυρά πλεκτάνη υποταγής [του Λαού] στον απόλυτο Δεσποτισμό, είναι δικαίωμά του, είναι καθήκον του, να αποτινάξει τέτοια Κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσει νέους Φύλακες για τη μελλοντική του ασφάλεια.

Τέτοια υπήρξε η υπομονετική ανοχή αυτών των Αποικιών· και τέτοια είναι σήμερα η ανάγκη που τις υποχρεώνει να αλλάξουν το προηγούμενο Σύστημα της Διακυβέρνησής τους. Η ιστορία του σημερινού Βασιλέως της Μεγάλης Βρετανίας είναι μια ιστορία επανειλημμένων αδικιών και σφετερισμών, με άμεσο σκοπό την εγκαθίδρυση απόλυτης Τυραννίας σ΄αυτές τις Πολιτείες. Προς απόδειξη αυτών, ας παραθέσουμε τα δεδομένα στον ειλικρινή κόσμο.

Έχει αρνηθεί [ο Βασιλιάς] την επικύρωση των πιο ευεργετικών και αναγκαίων για το κοινό καλό νόμων.

Έχει απαγορεύσει στους Κυβερνήτες του να θεσπίζουν Νόμους άμεσης και επείγουσας σημασίας, εκτός και αν αυτοί τελούν υπό αίρεση μέχρι την συγκατάθεσή του. Και όσο τελούν υπό αίρεση έχει εντελώς περιφρονήσει να ασχοληθεί με αυτούς.

Έχει αρνηθεί να θεσπίσει άλλους Νόμους για την εξυπηρέτηση κατοίκων μεγάλων περιφερειών, εκτός κι αν οι κάτοικοι αυτοί θα απεμπολούσαν το δικαίωμα της Αντιπροσώπευσης στην Νομοθετική Εξουσία· ένα δικαίωμα ανεκτίμητο για αυτούς και δεινό μόνο για τυράννους.

Έχει συγκαλέσει νομοθετικά σώματα σε τόπους ασυνήθιστους, ακατάλληλους και απομακρυσμένους από τους χώρους φύλαξης των Δημόσιων Αρχείων τους, με μόνο σκοπό να εξαντλήσει τα μέλη τους μέχρις να συμμορφωθούν με τα μέτρα του.

Έχει επανειλημμένα διαλύσει Βουλές Αντιπροσώπων, επειδή αντιτάχθηκαν γενναία στις δικές του επιβουλές κατά των δικαιωμάτων του λαού.

Έχει αρνηθεί για πολύ καιρό, κατόπιν τέτοιων διαλύσεων, να διεξάγει νέες εκλογές, κατά συνέπεια η νομοθετική εξουσία, ακατάλυτη καθ'εαυτή, περιήλθε σε ολόκληρο τον λαό ώστε να ασκείται από αυτόν· η Πολιτεία παρέμενε εν το μεταξύ εκτεθειμένη σε όλους τους κινδύνους επιδρομής από έξω, και αναταραχής από μέσα.

Έχει πασχίσει να εμποδίσει την αύξηση του πληθυσμού των πολιτειών· για το σκοπό αυτό έφερε προσκόμματα στην εφαρμογή των νόμων για την πολιτογράφηση των ξένων· αρνήθηκε να εγκρίνει άλλους για να ενθαρρύνει τη μετανάστευση και επέβαλλε επιπλέον προϋποθέσεις για την παραχώρηση εκτάσεων γης.

Έχει παρεμποδίσει την απονομή δικαιοσύνης αρνούμενος την κύρωση νόμων για τη σύσταση δικαστικών αρχών.

Έχει καταστήσει τους Δικαστές εξαρτώμενους μόνο από τη Βούλησή του για τη θητεία τους, και του ποσού και της καταβολής του μισθού τους.

Έχει θεσμοθετήσει πολυάριθμες νέες θέσεις και έστειλε εδώ ορδές υπαλλήλων που καταπιέζουν το λαό μας και απομυζούν τα υπάρχοντά του.

Έχει διατηρήσει ανάμεσά μας, σε καιρούς ειρήνης, Μόνιμο Στρατό χωρίς τη συγκατάθεση των νομοθετών μας.

Επιχείρησε να καταστήσει τη στρατιωτική εξουσία ανεξάρτητη και ανώτερη της πολιτικής εξουσίας.

Έχει συνεργήσει με άλλους με σκοπό να μας υποβάλουν σε μια δικαιοδοσία ξένη προς το σύνταγμά μας, και μη αποδεκτή από τους νόμους μας· κυρώνοντας τις υποτιθέμενες νομοθετικές τους πράξεις:

Για να σταθμεύει μεγάλα σώματα ενόπλων στρατιωτών ανάμεσά μας·

Για να τα προστατεύει, με εικονικές Δίκες, από την τιμωρία για τους φόνους που διαπράττουν κατά των κατοίκων αυτών των Πολιτειών·

Για να αποκόβει όλες μας τις Συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο·

Για να μας επιβάλλει Φόρους δίχως τη συγκατάθεσή μας·

Για να μας στερεί, σε πολλές περιπτώσεις, το ευεργέτημα της Δίκης από Ενόρκους·

Για να μας στέλνει πέρα από τους Ωκεανούς για να δικαστούμε για ανυπόστατα αδικήματα·

Για να καταργεί το ελεύθερο Σύστημα των Αγγλικών Νόμων σε μια όμορη Επαρχία, ιδρύει σε αυτήν μια Αυθαίρετη κυβέρνηση, και επεκτείνει τα Όριά της ώστε να την καταστήσει αμέσως ένα υπόδειγμα και ένα κατάλληλο εργαλείο για να εισαγάγει την ίδια απόλυτη εξουσία σε αυτές τις Αποικίες·

Για να καταλύει τους Καταστατικούς Χάρτες μας, να καταργεί τους πιο πολύτιμους νόμους μας και να μεταβάλει ριζικά τον τρόπο διακυβέρνησής μας.

Για να αναστείλουν τη λειτουργία των νομοθετικών σωμάτων μας, οικειοποιήθηκαν [ο Βασιλιάς και οι συνεργοί του] την εξουσία να νομοθετούν για μας σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Παραιτήθηκε του δικαιώματός του να κυβερνά εδώ, εφόσον αποκήρυξε την Προστασία του και διεξάγει πόλεμο εναντίον μας.

Λεηλάτησε τις θάλασσές μας, ρήμαξε τις ακτές μας, κατέκαψε τις πόλεις μας και κατέστρεψε τις ζωές του λαού μας.

Μεταφέρει ήδη ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις ξένων μισθοφόρων για να ολοκληρώσουν το έργο θανάτου, ερήμωσης και τυραννίας που ξεκίνησε ήδη με Σκληρότητα και Προδοσία, παραδείγματα των οποίων δύσκολα θα μπορούσε να συναντήσει κανείς και στις πιο βάρβαρες εποχές, και είναι εντελώς ανάξιες ηγέτη πολιτισμένου έθνους.

Υποχρέωσε τους συμπολίτες μας που αιχμαλώτισε στην ανοιχτή θάλασσα να πάρουν τα όπλα εναντίον της χώρας τους και είτε να μεταβληθούν σε εκτελεστές των φίλων και αδελφών τους, είτε να δολοφονηθούν απ'αυτούς.

Προκάλεσε ντόπιες εξεγέρσεις ανάμεσά μας και προσπάθησε να κατευθύνει εναντίον των κατοίκων της παραμεθορίου μας, τους ανηλεείς Αγρίους Ινδιάνους των οποίων η γνωστή πολεμική μέθοδος είναι ο αδιάκριτος αφανισμός [ανθρώπων] όλων των ηλικιών, φύλου και κοινωνικής τάξης.

Σε κάθε στάδιο αυτής της καταδυνάστευσης έχουμε αιτηθεί θεραπείας με την μεγαλύτερη σεμνότητα: μα οι επανειλημμένες μας εκκλήσεις έχουν απαντηθεί μόνο με επανειλημμένες αδικίες. Ένας Ηγεμόνας του οποίου ο χαρακτήρας έχει όλα τα γνωρίσματα που αρμόζουν σε έναν Τύραννο, είναι ακατάλληλος για ηγέτης ελεύθερων ανθρώπων.

Ούτε παραμελήσαμε τις υποχρεώσεις προς τους Βρετανούς αδελφούς μας. Τους προειδοποιήσαμε κατά καιρούς για τις απόπειρες των νομοθετικών σωμάτων τους να επεκτείνουν την αυθαίρετη δικαιοδοσία τους στις υποθέσεις μας. Τους υπενθυμίσαμε τις περιστάσεις της μετανάστευσης και εγκατάστασής μας εδώ.

Απευθύναμε έκκληση στο έμφυτο αίσθημα δικαιοσύνης και μεγαλοθυμίας τους και επικαλεστήκαμε τους δεσμούς της κοινής καταγωγής μας για να αποκηρύξουν αυτές τις πράξεις σφετερισμού, οι οποίες αναπότρεπτα θα διαρρήγνυαν τους δεσμούς και την αλληλογραφία μας. Και αυτοί κώφευσαν στη φωνή της δικαιοσύνης και της συγγένειας. Οφείλουμε, κατά συνέπεια να ενδώσουμε στην ανάγκη που επιβάλει το χωρισμό μας και να τους θεωρούμε, όπως και το υπόλοιπο της ανθρωπότητας, εχθρούς στον πόλεμο και φίλους στην ειρήνη.

Συνεπώς, εμείς, οι αντιπρόσωποι των ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, αφού συγκαλέσαμε Γενική Συνέλευση, επικαλούμενοι τον Υπέρτατο Κριτή του κόσμου ως μάρτυρα των προθέσεών μας, διακηρύσσουμε και δηλώνουμε επισήμως, στο όνομα και με εξουσία του αγαθού λαού των αποικιών αυτών, ότι αυτές οι ενωμένες Αποικίες, αποτελούν και δικαιωματικά οφείλουν να αποτελέσουν ελεύθερες και ανεξάρτητες πολιτείες, ότι απαλλάσσονται από κάθε πίστη και υποταγή προς το Βρετανικό Στέμμα, και ότι κάθε πολιτικός δεσμός μεταξύ αυτών και του Βρετανικού Κράτους λύεται και πλέον δεν υφίσταται· και ότι ως ελεύθερες και ανεξάρτητες πολιτείες έχουν πλήρη ισχύ να κηρύξουν πόλεμο, να συνομολογήσουν ειρήνη, να συνάψουν συμμαχίες, να καθιερώσουν εμπόριο και να προβούν σε κάθε είδους συμφωνίες και ενέργειες που χαρακτηρίζουν τα ανεξάρτητα κράτη. 

Και προς στήριξη αυτής της διακήρυξης, έχοντας ακλόνητη πίστη στην προστασία της Θείας Πρόνοιας, αμοιβαία δεσμεύουμε μεταξύ μας τις Ζωές μας, τις Περιουσίες μας και την ιερή Τιμή μας.

Thursday, July 3, 2014

«Ελληνικές συνταγές για επιβίωση»

Πριν από περίπου ένα χρόνο παντού διαβάζαμε για τα τέλεια μακαρόν, που δεν τα βρίσκει κανείς στο Παρίσι, αλλά εδώ, στην Αθήνα. Μια συνταγή επιτυχίας, μια συνταγή αντίστασης στην μαύρη τρύπα της κρίσης: Η Δέσποινα Αντύπα και ο σύζυγός της απολύθηκαν από την εφημερίδα που έγραφαν, η ίδια άρχιζε να δοκιμάζει συνταγές μακαρόν στο σπίτι, έστησε μια μικρή επιχείρηση μέσω διαδικτύου μέχρι που αναγκάστηκε να τα εγκαταλείψει και να φύγει στις Βρυξέλλες. Η ίδια εξήγησε την περιπέτεια της στους New York Times.

Με τον τίτλο «Ελληνικές συνταγές για επιβίωση» η Δέσποινα Αντυπα αφηγείται την ιστορία της.«Το να επιβιώσεις από μια οξεία οικονομική κρίση είναι σαν να βγαίνεις ζωντανός από ένα αεροπορικό δυστύχημα. Δεν θα είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος».

H Δέσποινα Αντύπα εξηγεί πως η ίδια και ο σύζυγός της εργάζονταν σε μεγάλη εφημερίδα και αισθανόταν ασφαλής. Μέχρι που είδε ανθρώπους γύρω της να μένουν άνεργοι και αποφάσισε να μάθει κάτι καινούριο: Ετσι βρέθηκε τα απογεύματα να παρακολουθεί μέχρι τις 10 το βράδυ μαθήματα ζαχαροπλαστικής. Οταν το 2011 τόσο αυτή όσο κα ο συζυγός της βρέθηκαν άνεργοι, η δημιουργία γλυκισμάτων έγινε η θεραπεία της για να αντιμετωπίσει την απόγνωση. Ετσι αποφάσισε να φτιάξει το τέλειο μακαρόν.

«Ο τρόμος των απλήρωτων λογαριασμών αντικαταστάθηκε από την αγωνία μου να καταφέρω να φτιάξω το τέλειο μακαρόν» γράφει στους New York Times. «Και αντί να κλαίω από απόγνωση για το μαύρο μέλλον, δάκρυζα πάνω από τον φούρνο μου επειδή οι μικρές λεπτεπίλεπτες δημιουργίες μου δεν μπορούσαν να κρατήσουν το σωστό σχήμα. Μετά από περισσότερες από 3.000 δοκιμές κατάφερα να φτιάξω τα τέλεια μακαρόν. Ημουν πια έτοιμη να τα πουλήσω».

Επένδυσε κάθε ευρώ που είχε για να βγάλει υψηλής ποιότητας φωτογραφίας, να σχεδιάζει ένα άψογο site, να φτιάξει μια κομψή συσκευασία. Ετσι γεννήθηκε το Le macaron grec μέσα σε μικρά κουτιά στο χρώμα της πράσινης ελιάς. Το Le macaron grec έγινε αυτομάτως επιτυχία, δεχόταν παραγγελίες, ακόμη και το περίφημο Huffington Post αφιέρωσε στη μικρή επιχείρηση ένα άρθρο τον Μάιο του 2013.

«Ομως, όπς συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα, οι γραφειοκράτες είχαν άλλα σχέδια. Σε μια χώρα όπου σε βλέπουν θετικά όταν ξοδεύεις χρήματα, αλλά θεωρείσαι εγκληματίας όταν βγάζεις χρήματα, το να στήσεις μια επιχείρηση είναι εφιάλτης», γράφει η Δέσποινα Αντύπα. «Οι απαιτήσεις ήταν εξωπραγματικές και συμπεριελάμβαναν προκαταβολή φόρων ύψους 50% των προσδοκώμενων κερδών την πρώτη διετία. Και οι φόροι αυτοί συλλέγονται ακόμα και αν η επιχείρηση έχει ζημίες. Χρειαζόμουν μόνο 20 τετραγωνικά μέτρα για την επιχείρησή μου, όμως οι επιθεωρητές μου είπαν ότι δεν θα μου δώσουν άδεια αν δεν έχω τουλάχιστον 150 τ.μ. Αναγκάστηκα να έχω ξεχωριστή τουαλέτα για τους πελάτες, αν και δεν δεχόμουν επισκέψεις πελατών. Η πυροσβεστική ήθελε να έχω έξοδο κινδύνου εκεί που ο δήμος απαιτούσε να χτίσω έναν τοίχο.»

Ετσι, τον χειμώνα του 2013 η επιχείρηση έκλεισε, λίγο πριν προλάβει να εκτιναχθεί. «Το site και μερικά άδεια κουτιά στο πάνω ράφι της ντουλάπας είναι η μοναδική μαρτυρία του άδοξου τέλους ενός ονείρου.» Τότε μια πρόταση προκειμένου να αναλάβει ο σύζυγός της ένα site στις Βρυξέλλες, την οδήγησε να πακετάρει τα πραγματά της και να μετακομίσει στις Βρυξέλλες αφήνοντας πίσω τα πάντα.

Wednesday, July 2, 2014

Προς στιγμήν μου φάνηκαν χρυσαυγίτες…

Του Νίκου Μαραντζίδη

Μετά τη χθεσινή παρουσία των ακτιβιστών στο κεφάλι μου σκέφτηκα πως θα άξιζε να γράψω δυο λέξεις προβληματισμού:

1. Θέλω καταρχήν να παροτρύνω τους ακτιβιστές της εξτρεμιστικής δεξιάς και αυτούς του αντεξουσιαστικού χώρου να αντιμετωπίσουν το στυλιστικό τους ζήτημα. Όταν ήρθαν κοντά μου οι ακτιβιστές, φορώντας μαύρο συνολάκι (παντελόνι και μπλούζα) και κουρεμένοι όπως ήταν (mainstream κοντό κούρεμα), μόλις άρχισαν τα πρώτα ήπια “γαλλικά” (τι είναι αυτά ρε που γράφεις και τέτοια) είπα από μέσα μου :”ωχ χρυσαυγίτες”. Μετά μου μεινε το ωχ αλλά είχα κάνει λάθος δεν ήταν οπαδοί του τρίτου Ράιχ αλλά ιδεολόγοι της κολεκτιβιστικής κοινωνίας που απελευθερώνει τους ανθρώπους από τις ανάγκες τους (όπως από την ανάγκη να λες τη γνώμη σου ελεύθερα για παράδειγμα που είναι μια κακή αστική συνήθεια). Απ’έξω ήταν όμοιοι με τους χρυσαυγίτες, αλλά φυσικά εγώ ο αντιδραστικός και ανιστόρητος οπαδός της θεωρίας των δύο άκρων δεν διέκρινα το ριζικά διαφορετικό ψυχικό τους πλούτο που κρύβεται επιμελώς κάτω από την όμοια σχεδόν εμφάνιση.

2. Πρέπει να εκφράσω την ευαρέσκεια μου για γεγονός πως άλλο πράγμα οι ελβιέλες της αταξικής κοινωνίας και άλλο οι μπότες του φασισμού. Επ’ αυτού οφείλω να υπογραμμίσω πως η διάκριση είναι πολύ σημαντική. Οι ελβιέλες όταν τις τρως στο κεφάλι είναι μαλακές και δεν αφήνουν σημάδια, σε αντίθεση με τις μπότες.Ελπίζω βέβαια τώρα να μην δίνω ιδέες στους ακτιβιστές της κολεκτιβιστικής αταξικής κοινωνίας και αρχίσουν τις αλλαγές μόλις που αρχίσαμε να συνηθίζουμε.

3.Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση η φράση του ενός ακτιβιστή: “μίλα ρε με το καλό γιατί αλλιώς θα σε κάνουμε να μιλήσεις με το άγριο”. Με τέτοια ποσοστά ανεργίας, νέα παιδιά να διαθέτουν έμφυτες και να καλλιεργούν τις τεχνικές της ανάκρισης νομίζω πως δεν πρέπει να πάνε χαμένα και πρέπει να αξιοποιηθούν στο μέλλον σε τέτοιες θέσεις ευθύνης. Επειδή καταλαβαίνω πως δεν θα θέλουν να υπηρετήσουν το άθλιο καπιταλιστικό κράτος, σκέφτομαι πως ο κόσμος είναι γεμάτος αταξικές ευκαιρίες σαν της Β.Κορέας ή της Κούβας.

4. Προτρέπω σε όσους βρεθούν σε ανάλογη κατάσταση με τη δική μου στο μέλλον να μην ειρωνεύονται τους ακτιβιστές. Το ερώτημα μου “είστε ανακριτές παιδιά;” εκνεύρισε τους ακτιβιστές και τους έκανε να παραφερθούν.

5. Όσοι (ποδοσφαιρόφιλοι΄και μουντιαλικοί) δεν είδατε το Βέλγιο-ΗΠΑ χθες χάσατε. Εγώ ξεκίνησα ως οπαδός του Βελγίου και κατέληξα να υποστηρίζω τις ΗΠΑ (μπορεί πάλι γιαυτό να φταίει και ο γενικός ιδεολογικός κατήφορος που έχω πάρει, τι να πω).

6. Για τα υπόλοιπα θα μιλήσουμε άλλη στιγμή, προς το παρών να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι μου συμπαραστάθηκαν και μου συμπαραστέκονται από χθες καθώς και τα μέσα ενημέρωσης. Μπορεί να μου τελείωσαν την μπαταρία του κινητού δύο φορές, να έκαψαν το αυτί μου από την υπερθέρμανση και να μην με έχουν αφήσει να κάνω καμιά άλλη δουλειά αλλά πέρα από τα αστεία η παρουσία τους υπήρξε πολύτιμη και τους ευγνωμονώ.

Y.Γ Επίσης, θέλω να διευκρινίσω πως ΔΕΝ είμαι στέλεχος του Ποταμιού.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

Ηλίας Κανέλης: "Ο Νίκος Μαραντζίδης, η βία, η Αριστερά και η δημοκρατία 

Αντρέας Πετρουλάκης: "Αριστερή βία κατά του Νίκου Μαραντζίδη"

Tuesday, July 1, 2014

Άκουσα, είδα, σκέφτομαι και γράφω…

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

Το καινούργιο φτιάχνεται, με καινούργιες ιδέες και φρέσκες αντιλήψεις…οι απλές μετονομασίες, δεν συνεισφέρουν με τίποτε, στη νέα εποχή για την πολιτική, που έχει ανάγκη ο τόπος και οι πολίτες…

Τα κόμματα νέου τύπου, όπως και να σουλουπωθούν, παραμένουν μηχανισμοί αναποτελεσματικοί και κυρίως απολύτως αναχρονιστικοί, σε σχέση με τις σημερινές ανάγκες της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας…

Όσα μεϊκάπια και πούντρες και να βάλεις, στην πυραμίδα και το συγκεντρωτισμό, δεν μπορεί να ομορφαίνει και να δείξει διαφορετικός…

Την κεντρική επιτροπή και το πολιτ μπιρό, όσο και να προσπαθείς να αμβλύνεις τα απαίσια χαρακτηριστικά τους, εφευρίσκοντας λέξεις και ονομασίες ελκυστικές, τόσο πιο αποκρουστικά δείχνουν,τα βαθιά τους γερατειά και κυρίως την έντονη μούχλα, ενός συγκεντρωτισμού που σκοτώνει, κάθε έννοια πρωτοβουλίας και αυτόβουλης εθελοντικής οργάνωσης…

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, που σάπιο κάθεται και μας κοιτάει τελείως ειρωνικά από ψηλά, επειδή ακόμη δεν το ακουμπάμε, είναι ο συγκεντρωτισμός…

Όσοι νομοί και νομίδια, όσες αποφάσεις δήθεν για θεσμούς αποκέντρωσης, έστω και αποσυγκέντρωσης, να ψηφιστούν και να φανούν στον ορίζοντα, η κεντρική εξουσία δεν αποχωρίζεται, ούτε μισό από τα προνόμια και τις λεγόμενες αρμοδιότητες της…οπότε κούφια λόγια, η αποκέντρωση, η αυτοδιοίκηση και πάει λέγοντας…το ίδιο ακριβώς και τα κόμματα…αρχηγός, πρόεδρας, επικεφαλής ή όπως αλλιώς, η νομενκλατούρα και τελείωσε το σύστημα της «δημοκρατίας»…

Πιστεύω λοιπόν, πως καλό θα ήταν να εφεύρουμε, να φτιάξουμε, να πειραματιστούμε έστω, με νέες δομές περιφερειακού χαρακτήρα… να δούμε πως μια ομάδα πολιτών, μπορεί να σκέφτεται και παράγει πολιτική για τον τόπο της, για το μικρό και καθημερινό κι ας αφήσουμε για μετά τα υψιπετή…

Μη με πείτε πάλι, την ίδια ανόητη φούσκα, δήθεν ερώτηση καίρια και δηκτική, καλά και για την εξωτερική πολιτική, την οικονομική πολιτική και την παιδεία, περιφερειακά θα αποφασίζουμε;;;

Όχι, αλλά δεν θα χειραγωγούμε τον πολίτη-συμμέτοχο, με τη δήθεν δημοκρατική μας φενάκη, και το δήθεν διάλογο περί τις πολιτικές αυτές…

Σε θεματικό συνέδριο, όπου θα κληθούν να μιλήσουν, άνθρωποι που γνωρίζουν, θα βγάλουμε συμπεράσματα και μετά συζητάμε και τις προτάσεις μας…αλλά που σκαμπάζουν…για την οικονομική πολιτική για παράδειγμα χρειαζόμαστε λογιστές καλούς και δραστήριους μεσα στην αγορά και τη καθημερινή τρέλλα, διότι πήξαμε στον ακαδημαϊζμό και το απολύτως κενό….

Όπως και για την εξωτερική πολιτική, απαιτείται στη συζήτηση να συμμετέχουν και διπλωματικοί, αλλά και πολιτικοί της πράξης και κυρίως αντίστοιχοι και από τις γειτονικές χώρες και την ΕΕ, διότι έτσι μπορείς να αντιληφθείς το γίγνεσθαι γύρω σου….

Κι όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται κάθε δυο τρία χρόνια, αναλόγως των αναγκών και θα συζητιούνται τα συμπεράσματα και κυρίως οι προτάσεις…

Τη δεκαετία του 80 το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ακόμη επί Μπερλιγκουέρ, είχε αναθεωρήσει πλήρως την αντίληψη του, περί μελών και μη μελών και φίλων και όλα τα λοιπά…

Ούτως ή άλλως η συμμετοχή του μέλους σε έναν πολιτικό σχηματισμό είναι εθελοντική… συμφωνεί με την πολιτική του σχηματισμού συμμετέχει…δεν συμφωνεί, φεύγει και πηγαίνει στην άκρια…

Στο σύγχρονο κόμμα, του 21ου αιώνα, η έννοια μέλος και συμμετοχή, έχουν πολλές παραμέτρους διαφορετικές και πολύ πιο ελαστικές, αναγκαστικά, απ ότι στο παρελθόν… συμφωνούμε για παράδειγμα στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, με κάποιον τρόπο, πηγαίνουμε μαζί και χτίζουμε κίνημα για να προχωρήσει η υπόθεση αυτή…διαφωνούμε για την αντίστοιχη ιδιωτικοποίηση της ευαθ είμαστε χώρια…δεν κατάλαβα από πότε εν ονόματι της ποιας αποτελεσματικότητας και αηδίας, θα πρέπει να ομονοούμε και να κουνάμε τις σημαίες…

Για το λόγο τούτο, πιστεύω ότι ο κόσμος που ακολουθεί το ποτάμι σήμερα και επί της ουσίας πειραματίζεται, σε παλιούς καμβάδες θέλοντας όμως να τους ανανεώσει ή καλύτερα να τους αλλάξει ριζικά, μαζί με όλους τους πολίτες καλής θέλησης, που έχουν κουραστεί από την αδράνεια και την ακινησία, τον Οκτώβρη μέσα από χίλιες πρωτοβουλίες πολιτών, σ όλη την Ελλάδα, θα δώσουν την ώθηση για το καινούργιο, που ξεκίνησε με το συνέδριο του ποταμιού και χρειάζεται συνέχεια…

Sunday, June 29, 2014

Η επιστροφή της πολιτικής της σύγκρουσης

Του Τάσου Γιαννίτση

Τ​​ο σκηνικό που στήνεται με τις συνεχείς ακυρώσεις αποφάσεων που αφορούν μισθούς και συντάξεις διαφόρων επαγγελματικών ομάδων στο όνομα κάποιας υποθετικής αποκατάστασης κοινωνικών αδικιών ή κάποιας υποθετικής ανατροπής αντιλαϊκών μέτρων αποτελεί μια στυγνή επίδειξη δύναμης της πολιτικής και άλλων τμημάτων της ελίτ της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στις έννοιες της αλληλεγγύης και της ισονομίας και απέναντι σε εκατομμύρια ανέργους, φτωχούς ή τσακισμένους της ίδιας της πολιτικής.

Όπως σε πολλά άλλα ζητήματα, χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα η επίκληση μιας αδύναμης κοινωνικής ομάδας για να δικαιολογηθεί και να στοιχηθεί πίσω της μια προκλητικά προνομιακή μεταχείριση κοινωνικών ομάδων με μηδενική ή δυσανάλογα μικρή συμμετοχή στην αδυσώπητη ανατροπή που υπέστησαν εκατομμύρια πολίτες των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Σε όλο αυτό το σκηνικό τίθενται επτά ζητήματα:
1. Οταν για την αντιμετώπιση της εθνικής οικονομικής, αλλά και γενικότερης, κατάρρευσης μειώνονται οι αμοιβές σε οποιαδήποτε έκταση, μια γενικότερη κατανομή της μείωσης αυτής σε όλους, έστω με κάποιες –όχι ισχυρές– διαφοροποιήσεις, διατηρεί όλους στην ίδια σχετική θέση. Ο καθένας ζημιώνεται π.χ. κατά 25%. Σκληρό για τον απλό εργαζόμενο των 700 (προ κρίσης) ευρώ, σκληρό και για τον εργαζόμενο των 4.000 ευρώ. Το ερώτημα αν η νέα αμοιβή είναι επαρκής ή όχι τίθεται για όλους και είναι θεμιτό. Ομως, σε σχετικούς όρους όλοι βρίσκονται στην ίδια θέση. Αν ο ένστολος, ο δικαστικός, ο πανεπιστημιακός, ο εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ «δεν βγαίνει» με το νέο επίπεδο αμοιβής (από τα 4.000 στα 3.000 ευρώ ως υποθετικό παράδειγμα), πόσο «βγαίνει» όποιος πάει από τα 700 ευρώ στην ανεργία ή στα 550 ευρώ, όποιος από το πανεπιστήμιο περνάει στην ανεργία ή όποια από καθαρίστρια γίνεται άνεργη καθαρίστρια; Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι πραγματική κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι η γραμμική μείωση ή μια πλήρης απαλλαγή από τη μείωση, αλλά μια κλιμακωτά μεγαλύτερη μείωση των υψηλότερων εισοδημάτων σε σχέση με τα χαμηλότερα.

2. Οταν οι περικοπές αρχικά γίνονται με πολιτικές αποφάσεις που φαίνεται ότι ισχύουν για όλους, προκειμένου να δίνουν την αίσθηση μιας σύμμετρης συμμετοχής όλων χωρίς εξαιρέσεις στις θυσίες, όμως το θεσμικό οπλοστάσιο της πολιτείας οδηγεί στη συνέχεια στη χοντροκομμένη ανατροπή της συμμετρίας και σε αδικαιολόγητα ασύμμετρες εξαιρέσεις, τότε η δύναμη ακυρώνει κάθε πολιτική που θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Τότε, πρόκειται για συμπαιγνία, με ισχυρούς χαμένους και ισχυρούς κερδισμένους.

3. Οταν ο αριστερός λαϊκισμός επικροτεί και αυτός τέτοιες εξελίξεις και την πρωτοφανή σε ταχύτητα νομοθετική προσαρμογή, με την επίκληση ότι οι «όλες δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται», σημειώνεται μια πρόσθετη συμπαιγνία. Δικαστικές αποφάσεις πρέπει να εφαρμόζονται αναμφίβολα. Ομως, η οποιαδήποτε αριστερή αντίληψη δεν μπορεί αντί να είναι πολιτική, να μετατρέπεται σε δικονομική. Γιατί τότε εγκαταλείπει την ουσία, γίνεται κίβδηλη ή αδιαφορεί για τις έννοιες της πραγματικής αλληλεγγύης και της ισονομίας στις επώδυνες θυσίες. Είναι επίσης γνωστό ότι, συχνά, πολιτικές αποφάσεις, πολύ συνειδητά, ενσωματώνουν νομικές αδυναμίες, ώστε αργότερα να μπορούν να καταπίπτουν στα δικαστήρια. Ποια θέση παίρνει κανείς στο ζήτημα;

4. «Λεφτά δεν υπάρχουν», παρά σε επιλεκτικούς θυλάκους και οι αμοιβές μιας τεράστιας πλειοψηφίας πολιτών στην καλύτερη περίπτωση θα αυξηθούν 1% στη διάρκεια της επόμενης διετίας. Αυτό σημαίνει ότι χωρίς μια σύμμετρη κατανομή των βαρών, αύριο –στην κυριολεξία– θα υπάρξουν περαιτέρω περικοπές εισοδήματος όσων δεν έχουν πρόσβαση στο προνομιακό καθεστώς των «επάνω».

5. Με ποια επιχειρήματα θα επικρίνει κανείς τον «λαϊκισμό της Αριστεράς», που υπόσχεται ανέξοδα τη μελλοντική αποκατάσταση των απλών εργαζομένων και συνταξιούχων, όταν ο «λαϊκισμός των ελίτ» στη θέση της επαγγελίας, με μέτρα κάνει πραγματικότητα στο ορατό παρόν την ασύμμετρη αδικία.

6. Το θέμα της δικαστικής παρέμβασης σε μισθολογικά θέματα, που με το χρόνο αθροίστηκαν σε έναν κρίσιμο παράγοντα οικονομικού και πολιτικού εκτροχιασμού, είχε αναδειχθεί ήδη από τα δύσκολα χρόνια του 1990. Αναδείχθηκε η ανάγκη εξορθολογισμού των συνταγματικών παραθύρων, προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και όχι προσχηματικά μια διπλοπρόσωπη πολιτική. Αν η πρακτική αυτή σε ομαλές συνθήκες είναι απλώς κοινωνικά άδικη, σε συνθήκες κρίσης δημιουργεί αντιδράσεις έντονης κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Οι ρυθμίσεις που δήθεν χειρίστηκαν το θέμα, αποδείχθηκε ότι ήσαν μια γκροτέσκα φάρσα, με ισχυρό έλλειμμα στοιχείων στοιχειώδους κοινωνικής και πολιτικής ηθικής, υπονομεύοντας τα θεμέλια της διακυβέρνησης.

7. Προ ετών όταν αποκαλύφθηκε ότι ένας αριθμός βουλευτών είχαν «τολμήσει», πολλοί μάλιστα αρκετά πριν εμφανιστεί η κρίση, να διεκδικήσουν κάποιες νόμιμες αυξήσεις των συντάξεών τους, ξεσηκώθηκαν όλοι οι «ευαίσθητοι», αριστεροί και μη, πολιτικοί και ΜΜΕ, με κάθε είδους απαξιωτικές και καταγγελτικές ρητορικές. Γιατί; Τι πείραξε τότε, που δεν υπάρχει σήμερα; Φαίνεται, ότι στην πορεία η πολιτική υποκρισία αντικαταστάθηκε από τον πολιτικό κυνισμό.

Διαπίστωση: Οταν οι ελίτ μιας χώρας σε τραγικές συνθήκες, δεξιές, αριστερές, κεντροαριστερές, δεν αντιλαμβάνονται ότι πρέπει όλοι να παραμερίσουν καταστροφικές πρακτικές και να αναλάβουν το βάρος που τους αναλογεί στην αντιμετώπιση μιας πραγματικότητας, που οι ίδιες δημιούργησαν, υπάρχει δομικό αδιέξοδο. Τότε, κανείς δεν έχει το ανάστημα να ζητήσει ή να επιβάλει οτιδήποτε στον άλλο μέσα από κοινωνικές συνεννοήσεις. Το εργαλείο είναι η δύναμη. Τότε, η προοπτική που ανοίγεται δεν έχει τίποτα το ευρωπαϊκό, τίποτα το δημοκρατικό, τίποτα το αναπτυξιακό, τίποτα το κοινωνικό, τίποτα το εθνικό.

«Οταν οι μεσαίες τάξεις καταρρέουν, τα θεμέλια της δημοκρατίας υπονομεύονται». Πράγματι. Ομως, «όταν σε συνθήκες κρίσης αντιμάχονται μεταξύ τους οι μεσαίες και οι πιο αδύναμες τάξεις, καταρρέουν όλα».

* Ο κ. Τάσος Γιαννίτσης είναι πρώην υπουργός.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Thursday, June 26, 2014

Οι τεταρτοεξουσιαστές και τα συνώνυμα του κακού

Του Παντελή Μπουκάλα

Δεν έχουν όλα τα ποιήματα θυμική αφορμή και ρίζα σε αυθεντική συγκίνηση. Πολλά είναι φιλολογικές κατασκευές και επιδείξεις τεχνικής επάρκειας· διεκπεραιώνονται με τη μνήμη των δαχτύλων μόνο και δίχως βαθύτερη ταραχή. Τέτοια έχει αρκετά η Παλατινή Ανθολογία. Λογικό, αφού καλύπτει μια χιλιετία στιχουργικής παραγωγής. Οι μιμητές και οιεπιπολαιογράφοι δεν έλειψαν ποτέ στην ιστορία των γραμμάτων. Ανάμεσα στα συμποτικά επιγράμματα της Παλατινής ας πούμε, ορισμένα υιοθετούν και αναπαράγουν --άνευρα-- παλιά μοτίβα, ο γραφιάς τους όμως φαίνεται σαν να μη δοκίμασε ποτέ τις χαρές του Διόνυσου. Σαν να τις είχε απλώς ακουστά. Αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά. Ούτε ποίηση.

Ένα πάντως από τα συμποτικά είναι ξεκάθαρο πως έχει πραγματική αφορμή και επίσης πραγματικό θυμό μέσα του. Το έγραψε ο Αντίπατρος από τη Θεσσαλονίκη, επιγραμματοποιός της εποχής του Αυγούστου. Τέσσερις στίχοι είναι όλοι κι όλοι:

Ού μοι Πληϊάδων φοβερή δύσις, ουδέ θαλάσσης
ωρύον στυφελώ κύμα περί σκοπέλω,
ουδ' όταν αστράπτη μέγας ουρανός, ως κακόν άνδρα
ταρβέω, και μύθων μνήμονας υδροπότας.


Μεταφράζω, προσημειώνοντας πως με τη δύση της Πούλιας, τον δικό μας Νοέμβριο, οι αρχαίοι κρατούσαν τα πλοία τους αραγμένα στα λιμάνια, από το φόβο της φουρτούνας:

Δεν με τρομάζει η Πούλια στο βασίλεμά της ουδέ το κύμα
που ωρύεται σπώντας σε βράχους κοφτερούς ούτε του απέραντου
ουρανού οι αστραπές, όσο ένας άνθρωπος κακόψυχος
κι οι νεροπότες, που τα μεθυσμένα λόγια μας θυμούνται.


Τι θέλει να πει ο ποιητής; Απλό: Με τη φύση, όσο άγριες κι αν είναι οι εκδηλώσεις της, θα βρεις έναν τρόπο να τα βγάλεις πέρα. Αλλά με τον «κακόν άνδρα» (συνώνυμα του «κακός» κατά Liddell-Scott: ανάξιος, μηδαμινός, ελεεινός, άθλιος, πονηρός, φαύλος) θα δυσκολευτείς πολύ περισσότερο, γιατί η κακότητά του, βαθιά ριζωμένη, ένα σύστημα ζωής πια, ένα επάγγελμα, είναι σκέτος φόβος. Και είναι φόβος και τρόμος, χειρότερος δηλαδή και από τις τρικυμίες και από τους κακόψυχους, ο αγύρτης που, ενόσω η παρέα πίνει και ελευθερώνεται, αυτός πίνει νερό, ώστε, νηφάλιος, να κρατάει λεπτομερείς σημειώσεις για το τι λέει ο καθένας. Και να έχει έτσι υλικό για να τους εκβιάζει την επομένη· να τους απειλεί ότι θα τους εκθέσει ανεπανόρθωτα στα μάτια των οικείων τους ή των αντιπάλων τους, αν, εξαναγκασμένοι, δεν του κάνουν κάποιο χατίρι. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, οι νεροπότες ήταν εντεταλμένοι χαφιέδες των αρχόντων.

Δεν μπορεί, κάποιον κακό μπελά θα είχε βρει ο Αντίπατρός μας ύστερα από μεθύσι του. Γι' αυτό και ξεσπάει, σαν «ωρύον κύμα» κι αυτός, πάνω στον αγύρτη «υδροπότη»· που ίσως να άκουσε σε κάποιο συμπόσιο τον εκ Θεσσαλονίκης ποιητή, τον καιρό που δούλευε δάσκαλος στη Ρώμη, να λέει, λέμε τώρα, κάτι πειραχτικό για τον Αύγουστο ή κάτι απαξιωτικό γενικά για τους Ρωμαίους. Και σκέφτηκε να τον επαναφέρει στον ίσιο δρόμο μ' έναν ωραίο εκβιασμό. Να γιατί οι αρχαίοι μισούσαν τους μνησίκακους υδροσυμπότες όχι σαν πονηρούς αλλά σαν δυνάμει εκβιαστές· σαν ανήθικους δολιοφθορείς των απλών, απλούστατων κανόνων που ορίζουν τα του ιδιωτικού βίου, διαχωρίζοντάς τον από τον δημόσιο. Τη σχετική παροιμία, που προφανώς συμπυκνώνει μακρόχρονη κοινωνική πείρα, την καταγράφει και ο Πλούταρχος και ο Λουκιανός -- κι έχουν βέβαια τους λόγους τους: «μισέω τον μνάμονα συμπόταν».

Ένας άνθρωπος, το ξέρουμε, μπορεί να μεθύσει από αλκοόλη αλλά και δίχως να πιει γουλιά. Να μεθύσει δηλαδή από μοναξιά, από θλίψη, από έρωτα, ακόμα και από νάρκισσο έρωτα, από στιγμιαία παρόρμηση προς την υπερβολή. Και να παραφερθεί εν λόγω ή έργω· να πει ή να κάνει πράγματα που την επομένη θα του προκαλούν θλίψη και ντροπή. Τις στιγμές αυτές είναι τρωτός, ευάλωτος, απολύτως έκθετος. Σε κοινωνίες ανθρώπινες, σ' αυτές δηλαδή που βασίζονται προπαντός στους άγραφους νόμους, το εν παραφορά μέθης πρόσωπο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν ιερό. Πολύ περισσότερο αν, ώς το τέλος της «μέθης» του, δεν αδικεί, δεν εκθέτει και δεν φθείρει κανέναν άλλον πλην του εαυτού του· και, δεύτερον, αν η υπερβολή του περιορίζεται στην ιδιωτική του ήπειρο, τμήμα της οποίας, απολύτως προστατευτέο, είναι πλέον και οι διαδικτυακοί μικροχώροι, που οφείλουν την ύπαρξη και τη λειτουργία τους ακριβώς στον προϋποτιθέμενο απόρρητο χαρακτήρα τους· μετέχεις εκεί βάσει ενός άγραφου συμβολαίου που δεσμεύει κι εσένα και τους άλλους στο σεβασμό των ατομικών δεδομένων.

Εύκολα φαντάζεται κανείς πόσο έχει προοδεύσει η πανάρχαιη τέχνη του εκβιασμού από την εποχή που οι ύπουλοι νεροπότες έπαψαν να έχουν στη διάθεσή τους παπύρους και περγαμηνές για να κρατάει σημειώσεις η αυτών δολιότης και απέκτησαν μαγνητοφωνάκια. Και κάμερες βέβαια, λίγο αργότερα. Με τα ποικίλα παντοδύναμα τεχνήματα καταλήξαμε να περνάμε τη ζωή μας μέσα σε ένα ασφυκτικό Πανοπτικόν και Πανακουστικόν, διαρκώς έκθετοι. Όση ελευθερία υπόσχονται ότι θα μας δώσουν («απεριόριστος χρόνος», «απεριόριστες διεθνείς κλήσεις», «άμεση επαφή με οποιονδήποτε οποιουδήποτε»), άλλη τόση --τουλάχιστον-- μας κλέβουν, μ' εμάς τούς ίδιους συνεργούς τους. Και τα πράγματα βάρυναν ακόμα περισσότερο με την εγκαθίδρυση τα τελευταία χρόνια --με την εισαγωγή όλο και πιο εξελιγμένων τεχνημάτων επικοινωνίας-- μιας νέου τύπου ιδιωτικότητας αλλά και δημοσιότητας. Το υποψιαζόμασταν, κι ήρθε ο Σνόουντεν να επαληθεύσει τους χειρότερους φόβους μας.

Θα ονόμαζα, χάριν συνεννοήσεως και μόνο, ιδιωτική δημοσιότητα, δίνοντας το βάρος στην πρώτη λέξη του ζεύγους, εκείνη στην οποία ο ίδιος ο ιδιώτης δεν ενδιαφέρεται αν το προσωπικό του, και το πιο κρυφό, γίνεται κοινό κτήμα. Δεν τον πειράζει για παράδειγμα να μιλάει στο κινητό του ενόσω ταξιδεύει με τρένο, καράβι ή λεωφορείο και να τον ακούνε όλοι οι διπλανοί του, την ώρα που μπορεί να τσακώνεται με τη μάνα του, να ερωτοτροπεί με την καλή του, να εξιστορεί λεπτομερώς στον κολλητό του την έκτακτη σεξική περιπετειούλα του, «με μια Αγγλίδα, ξέρεις τώρα». Δεν τον πειράζει επίσης να μοιράζεται προσωπικά του μυστικά με τους υπόλοιπους φεϊσμπουκίστες· και αυτοί, άλλωστε, οφείλουν να ανακοινώνουν δικά τους μυστικά, αφού ακριβώς αυτή η δημοσιοποίηση είναι το διαβατήριο, το ειδικό εισιτήριο που τους επιτρέπει να μπουν σε ξένες μονοατομικές επικράτειες. Καινούριος κόσμος, πράγματι.

Από την άλλη, ως δημόσια ιδιωτικότητα, με το βάρος και πάλι στην πρώτη λέξη του ζευγαριού, εννοώ την παραβιασμένη ιδιωτικότητα. Στην περίπτωση αυτή το ιδιωτικό καταντάει δημόσιο όχι με τη συναίνεση ή έστω την αδιαφορία του ιδιώτη αλλά ερήμην του και εις βάρος του· επειδή κάποιοι καταχρώνται την εξουσία τους και, αδιάφοροι λόγω ισχύος και ονόματος για τα γραπτά και τα άγραφα νόμιμα, κοινοποιούν αυτό που πρέπει να μείνει απόρρητο, διότι τέτοια είναι η φύση του αλλά και τέτοια η επιθυμία του πρωταγωνιστή του.

Υποτίθεται πως η τέταρτη εξουσία υπάρχει για να ελέγχει τις καταχρήσεις των τριών θεσμοθετημένων εξουσιών. Μύθος. Η τέταρτη εξουσία, έτσι όπως την «υπηρετούν» επί δεκαετίες κεφαλαιόδελτοι Δημοσιογράφοι που η σεμνότητά τους τούς υποχρεώνει να μιλούν σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό τους, και οι οποίοι μετρούν τις επιτυχίες τους με το πόσους κατεστραμμένους ανθρώπους αφήνουν στο αγέρωχο διάβα τους, υπάρχει για να καταχράται τη δοτή ισχύ της. Και για να ασκείται επ' ωφελεία (οικονομική και άλλη) του κατόχου της, όχι του κοινού, όχι του δήμου. Δεν είναι μύθος πάντως το ότι η ηθικολογούσα ανηθικότητα παραμένει η απεχθέστερη εκδοχή του αμοραλισμού.

Θυμάμαι εδώ και θυμίζω τα συνώνυμα του «κακού» που αντέγραψα παραπάνω: ανάξιος, μηδαμινός, ελεεινός, άθλιος, πονηρός, φαύλος. Το λεχρίτης; Όχι, αυτό δεν το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι· είναι μεταγενέστερο δημιούργημα, γνωστού περιεχομένου πλην αγνώστου ετύμου.

Πηγή: Η Αυγή

Tuesday, June 24, 2014

Το ημερολόγιο ενός ανέργου

Του Κώστα Εφήμερου

Τους ανθρώπους που θαυμάζω θέλω να τους γνωρίζω, έχω την ψυχολογία του γκρούπι. Δεν μου φτάνουν αυτά που μου προσφέρουν από απόσταση. Για να τους δω χρησιμοποιώ κάθε γνωριμία, κάθε επαφή, κάθε υποψία υποχρέωσης. Παίρνω τηλέφωνα, στέλνω email, μπαίνω σε αεροπλάνα, δεν με σταματάει τίποτα.

Πριν

Για τον Χριστόφορο Κάσδαγλη χρησιμοποίησα τον αγαπημένο μου (εξ αποστάσεως) θείο που λέγεται και αυτός Χριστόφορος και τότε δεν ήξερα ότι τον ήξερε. Θυμάμαι ότι προσπαθούσα να πείσω τον Χριστόφορο Β ότι ένα νέο διαδικτυακό ΜΜΕ θα μπορούσε να γίνει ισχυρότερο από τα καθιερωμένα. Μου είπε ότι καλύτερα να μιλήσω με τον Χριστόφορο Α και μου κανόνισε ένα ραντεβού. Πήρα το «Σπλίτ», το βιβλίο του που μόλις είχα τελειώσει, και τον επισκέφτηκα στα γραφεία της Forthnet, πάνε τρία χρόνια νομίζω.

Ξαναβρεθήκαμε πέρυσι. Αυτός θυμόταν ότι μου κρέμεται ένα πληκτρολόγιο από το χέρι και εγώ θυμόμουν ότι παρά το κιτρινισμένο -από τη νικοτίνη- μουστάκι του είχε την όρεξη του μπόμπιρα και την ευφυία της απλότητας.

Το «ημερολόγιο ενός ανέργου» ήταν φτιαγμένο ήδη μέσα στο κεφάλι του. Στο μοτίβο του «φαντάρε που πας» (της πετυχημένης στήλης της Ελευθεροτυπίας) μου είπε, «αλλά με όλα τα καλά της τεχνολογίας».

Μετά

Κρατάω σήμερα στα χέρια μου το βιβλίο. Το «ημερολόγιο ενός ανέργου» έγινε βιβλίο! 155+1 ιστορίες από τις 2000 μαζί με συνδετικά κείμενα του Χριστόφορου Α. Πολλές από αυτές τις έχω διαβάσει, άλλες μου έχουν ξεφύγει.

Διαβάζω τις πρώτες 30 σελίδες. Ο μπαγάσας τα κατάφερε: το αποτέλεσμα είναι εθιστικό. Τόσος πόνος, τόση απελπισία, τόσα αδιέξοδα το ένα μετά το άλλο σε βομβαρδίζουν γραμμή τη γραμμή και δεν μπορείς να σταματήσεις. Μια ιστορία ακόμα, μια ακόμα και σταματάω. -Είναι αδύνατο. Διαβάζω για να συμπάσχω, για να συμπαρασταθώ, για να μην ξεχαστώ. Για να οργιστώ και να χάσω την ψυχραιμία μου.

Παρακολούθησα τον Χριστόφορο να φθείρεται από αυτή την έκδοση. Να αφιερώνει ώρες ατέλειωτες, να αντιγράφει, να σταχυολογεί, να οργανώνει, να μην κοιμάται. Τον είδα να γκρινιάζει, να αρρωσταίνει, να απελπίζεται αλλά να συνεχίζει με απίστευτη υπομονή.

Ξέρω γιατί ο Κάσδαγλης επέμεινε από την αρχή, μου έχει εξηγήσει την μεγάλη εικόνα. Με έχει συνεπάρει με τις προοπτικές. Εγώ -όπως είπα ήδη- τους ανθρώπους που θαυμάζω τους ψάχνω για να τους μιλήσω. Μπορείτε όμως και εσείς να καταλάβετε γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο απλά ξεφυλλίζοντάς το στο βιβλιοπωλείο.

Σου λένε στις ταινίες να μην τρομάζεις, το αίμα είναι κέτσαπ. Εδώ όμως, σήμερα, το 2014, επιβάλλεται να τρομάξεις.

Πηγή: The Press Project

Sunday, June 22, 2014

Το μετέωρο βήμα της λαϊκής Δεξιάς

Του Νίκου Μαραντζίδη

Μ​​ε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η αποκαλούμενη λαϊκή Δεξιά, το τμήμα δηλαδή εκείνο του πολιτικού κόσμου που συνδέεται περισσότερο με τις αξίες και την πολιτική κουλτούρα των λαϊκών στρωμάτων του συντηρητισμού, βρέθηκε στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων. Δεμένη με την έννοια της πατρίδας και του έθνους, εχθρική απέναντι στη δυτική πολυπολιτισμική κουλτούρα, επιφυλακτική έναντι της ελεύθερης αγοράς και κάποιες φορές με ροπή στον αυταρχισμό, η λαϊκή Δεξιά έκανε δυναμική εμφάνιση στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό.

Υποστηριζόμενοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία (ιδιαίτερα τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο) και από μια ευρεία κοινωνική βάση (αγροτικοί πληθυσμοί, ηλικιωμένοι και θρησκευόμενοι), συνεπικουρούμενοι από τις επικοινωνιακές τους αρετές, οι εκφραστές της λαϊκής Δεξιάς διαμόρφωσαν αρκετά γρήγορα ένα διακριτό ύφος εύκολα αναγνωρίσιμο.

Παρά τις όποιες διαφορές τους, οι πολιτικοί αυτού του χώρου έχουν κοινό παρονομαστή ένα λόγο που απευθύνεται πρωτίστως στο συγκινησιακό υπόβαθρο, στην «ψυχή» των συντηρητικών πολιτών της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Τόσο σε θέματα θρησκευτικής όσο και εθνικής ταυτότητας η λαϊκή Δεξιά εξέφρασε τον αμυντικό εθνικισμό του ελληνικού εθνολαϊκισμού. Στα μάτια της το ελληνικό έθνος είναι διαρκώς απειλούμενο και βάλλεται πανταχόθεν. Η βασική απειλή, βέβαια, θεωρείται πως εκπορεύεται από τις δυτικές αξίες του κοσμοπολιτισμού και της πολυπολιτισμικότητας. Προκειμένου να αναχαιτισθούν οι απειλές εναντίον της πατρίδας και να αναδειχθεί ξανά η εθνική μας κληρονομιά, η λαϊκή Δεξιά πρόκρινε έναν αγώνα εθνικής εγρήγορσης, μια πολιτισμική σταυροφορία προς το εσωτερικό και μια «ασυμβίβαστη» εξωτερική πολιτική. Κάπως έτσι τα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας, η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες και τα εξωτερικά θέματα ήρθαν στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη δεκαετία του ’90 και του 2000.

Στα ζητήματα της οικονομίας η λαϊκή Δεξιά χαρακτηρίστηκε από τη λογική, ούτε σοσιαλισμός ούτε νεοφιλελευθερισμός. Με αναφορά σε ιδεολογικά εργαλεία του ’70, στον καραμανλικό ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, οι εκπρόσωποι αυτού του χώρου αναγόρευσαν την εμπλοκή του κράτους στην οικονομία σε γεγονός θεμελιώδους σημασίας. Το πατερναλιστικό και πελατειακό κράτος αποκλήθηκε «φιλολαϊκή πολιτική» και κάθε συντεχνιακή ρύθμιση συνδέθηκε με την έννοια της κοινωνικής προστασίας. Είναι αλήθεια, πως οι εκπρόσωποι της λαϊκής Δεξιάς στο Κοινοβούλιο αναδείχθηκαν σε πρωταθλητές στην εξυπηρέτηση των «δικών τους παιδιών».

Παρά τη δυναμική παρουσία της λαϊκής Δεξιάς στον πολιτικό στίβο και την επιρροή της τόσο εντός όσο και εκτός της Νέας Δημοκρατίας, τα τελευταία χρόνια, η κρίση ανέδειξε τις αντιφάσεις και τα όριά της. Οι πιο γνήσιοι εκφραστές της κουβαλούν το στίγμα του λαϊκιστή, ενώ οι «αποστάτες» κατηγορούνται ως πολιτικάντηδες γιατί έταξαν πολιτικές που εγκατέλειψαν στη συνέχεια. Είναι αλήθεια, πως για κάποιους από τους εκπροσώπους της λαϊκής Δεξιάς, τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό και τις «ταυτότητες», όπως και οι αδιάλλακτοι αγώνες εναντίον του Μνημονίου, αποτελούν παρελθόν που θα προτιμούσαν να μη θυμάται κανείς.

Στις μέρες μας, η λαϊκή Δεξιά δείχνει ξεπερασμένη, υποκριτική και ενίοτε γραφική. Επιπλέον, υφίσταται την εκλογική πίεση της εξτρεμιστικής Χρυσής Αυγής, που κερδίζει νεανικές ψήφους με το οπλοστάσιο της αντισυστημικότητας. Η αποτυχία τής εκτός Νέας Δημοκρατίας λαϊκής Δεξιάς στις ευρωεκλογές (Καμμένος, Νικολόπουλος, Ψωμιάδης, Ζώης κ.ά.) υπήρξε αξιοσημείωτη.

Η λαϊκή Δεξιά βρίσκεται, λοιπόν, σε αδιέξοδο και υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι’ αυτό. Ο σοβαρότερος σχετίζεται με την αδυναμία της να παρουσιάσει ένα πειστικό λόγο στα ζητήματα της οικονομίας στο σύγχρονο διεθνοποιημένο περιβάλλον. Γενικότερα, οι οπαδοί του έθνους-κράτους βρίσκονται σε αμηχανία λόγω της δομικής αδυναμίας των κυβερνήσεων να ασκήσουν κατά το δοκούν οικονομική και φορολογική πολιτική εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης και της εκχώρησης εξουσιών σε διακρατικούς οργανισμούς. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος, όπου οι δημόσιες πολιτικές του βρίσκονται (και θα βρίσκονται για αρκετά χρόνια ακόμη) υπό τον έλεγχο των δανειστών του. Η λαϊκή Δεξιά στην Ελλάδα, που στηρίχθηκε εκτεταμένα στο κράτος προκειμένου να ικανοποιήσει τους εκλογικούς της πελάτες, δείχνει ολοκληρωτικά ανήμπορη να αρθρώσει μια πρόταση της προκοπής χωρίς αυτό το εργαλείο στα χέρια της.

Ποιο είναι, λοιπόν, το μέλλον της; Αν δεν θέλουν να καταντήσουν τσαρλατάνοι λιανοπωλητές μαγικών λύσεων, οι εκπρόσωποί της πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο δρόμους: είτε αυτόν του νεοσυντηρητισμού είτε της άκρας Δεξιάς. Η πρώτη επιλογή, ας την ονομάσουμε «θατσερική», υποδηλώνει πως θα εγκαταλείψουν, έστω σταδιακά, τον κρατισμό διατηρώντας κατά τα άλλα το βασικό αξιακό τους σύστημα αναλλοίωτο. Ο θατσερικός δρόμος είναι ουσιαστικά ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για την ελληνική Δεξιά καθώς θα της επιτρέψει να περισώσει την απήχησή της σ’ ένα σημαντικό μέρος του ακροατηρίου της χωρίς να το εξαπατά με κρατικιστικές ψευδαισθήσεις και έτσι να γίνεται αφερέγγυα. Ο άλλος δρόμος, ο ακροδεξιός, σημαίνει ουσιαστική αποχώρηση από την καθιερωμένη και αποδεκτή πολιτική σκηνή και υιοθέτηση μιας αντιευρωπαϊκής και εθνικιστικής ατζέντας.

Ο,τι κι αν συμβεί στο μέλλον, η εποχή που οι εκπρόσωποι της λαϊκής Δεξιάς μπορούσαν να λανσάρουν τον εαυτό τους ως φιλολαϊκούς διαχειριστές με δανεικά έχει πλέον παρέλθει.

* Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Thursday, June 19, 2014

Η δύναμη του πεπρωμένου

Του Περικλή Βαλλιάνου

Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στην Τεχνόπολη στις 4/6 είναι ό,τι το καλύτερο έχει να προσφέρει η Αριστερά στην εξυγίανση της πολιτικής μας ζωής. Πρόκειται κυρίως για τις αποδεκατισμένες ταξιαρχίες του ΚΚΕ εσ. που άντεξαν δεκαετίες θυμηδίας και συκοφαντίας από τους κλειδοκράτορες της κομματικής ορθοδοξίας.

Αυτή όμως η ευγενική καταγωγή τους είναι και το μεγαλύτερο σημερινό πρόβλημά τους. Πόσοι άραγε από αυτούς κατανοούν ακόμη και σήμερα ότι το όραμά τους ενός «δημοκρατικού κομμουνισμού» ήταν ένα contradictio in adjecto, ένας κύκλος τετράγωνος, μια λογική, ηθική και πολιτική αντίφαση; Στα χρόνια του ιδεολογικού διωγμού από το εγχώριο σοβιετικό franchise και τον πασοκικό τριτοκοσμικό πρωτογονισμό ο μεγαλύτερος καημός των ανανεωτών ήταν να αποδείξουν ότι ήταν «αληθινοί κομμουνιστές». Το απολογητικό αυτό σύνδρομο τους φυλάκιζε στις μήτρες του ολοκληρωτικού ιδεολογήματος που κατά βάθος απεχθάνονταν, αλλά και έδινε εκ των προτέρων την πολιτική νίκη στους διώκτες τους.

Η ίδια ψυχολογική εμπλοκή φοβάμαι ότι εξακολουθεί να τους ταλανίζει. Υπό το κράτος της ανέχθηκαν την απεχθή ηγεσία Αλαβάνου και τον παραγκωνισμό και ταπείνωση Παπαγιαννάκη. Από αυτήν πηγάζει ο φόβος τους σήμερα μήπως αποχαρακτηριστούν ως «αριστεροί». Αλλά και οι εκδηλώσεις αγάπης προς τους «συντρόφους» τους (αλήθεια, πότε θα τελειώνουμε μ' αυτή την κουρελιασμένη ρητορική;) που επιλέγουν ΣΥΡΙΖΑ για την πραγμάτωση του σταλινικού παραδείσου από τον οποίο μας έσωσε, όπως τόσο θαρραλέα διακήρυξε ο Λεωνίδας Κύρκος, αλλά και ο Τάκης Λαζαρίδης και ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, η ήττα του Ζαχαριάδη στον εμφύλιο που εκείνος προκάλεσε.
Με έντονη συναισθηματική φόρτιση προβάλλεται το αίτημα «η Κεντροαριστερά να είναι Αριστερά» - αν και προς τιμήν του ο Σπ. Λυκούδης τόνισε ότι πρόκειται για προσωπική του στάση που δεν θέλει να επιβάλει σε κανέναν. Η έννοια «Αριστερά», όμως, φορτωμένη με τόσες ιστορικές δυσλειτουργίες, αποπροσανατολίζει από τα πολιτικά καθήκοντα της στιγμής. Στη χώρα μας έχει ταυτισθεί με το αδηφάγο κράτος των κομματικών εγκαθέτων που απομυζούν τον δημόσιο πλούτο και έχουν στραγγαλίσει τις δημιουργικές δυνάμεις της. Εχει επίσης συμβάλει στην καταστροφή της Παιδείας όλων των βαθμίδων.

Ο άρρωστος αυτός κρατισμός είναι ο κύριος εχθρός σήμερα και η κατεδάφισή του αναγκαία συνθήκη για να ξαναζωντανέψει η κοινωνία. Το εγχείρημα αυτό σφραγίζεται από ουσιωδώς φιλελεύθερα αιτήματα. Φιλελεύθερο ομοίως είναι το αίτημα για την αποκατάσταση των συνταγματικών θεσμών, για την απελευθέρωσή τους από τον ολέθριο κομματικό ζυγό που έχει καταστήσει το κράτος δικαίου απλώς ένα αστείο (όπως και το «κοινωνικό κράτος» ή τη «δωρεάν Παιδεία»).

Κανένα εγχείρημα για την ενότητα του Κέντρου, δηλαδή των δυνάμεων του ελληνικού ευρωπαϊσμού και ορθολογισμού, δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει αν οι πρωτεργάτες του δεν ενστερνιστούν αυτές τις αλήθειες. Η ενοχοποίηση του φιλελευθερισμού, η ταύτισή του με τον νεοφιλελευθερισμό και το ψεύδος ότι ο φιλελεύθερος άνθρωπος δεν δέχεται την ύπαρξη της κοινωνίας (!) ήταν το κύριο ιδεολογικό εργαλείο εκείνων που έχτισαν το αποκρουστικό οικοδόμημα του μεταπολιτευτικού μας κράτους, που σήμερα μας πλακώνει όλους με τα συντρίμμια του.

Είναι η «ανανεωτική Αριστερά» έτοιμη διανοητικά και πολιτικά να γίνει φιλελεύθερη; Εχει την ικμάδα να συμβάλει στη συντριβή του σημερινού συντεχνιακού ημι-ολοκληρωτισμού ούτως ώστε να αποκτήσει ξανά νόημα η διάκριση ανάμεσα σε Αριστερά και Δεξιά (η συζήτηση, δηλαδή, για τη δίκαιη διανομή του παραγόμενου πλούτου και όχι των δανεικών στην τάδε ή στη δείνα κομματική κάστα); Ενα τέτοιο εγχείρημα θα ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την ιδεολογία και την πρακτική και των κυβερνητικών κομμάτων και της αντιπολίτευσης. Και συνεπώς θα εξασφάλιζε την απόλυτη ανεξαρτησία και από τους δύο κομματικούς στρατούς που σκοτώνονται σήμερα για το ποιος θα βάλει χέρι στο κράτος-λάφυρο.

Οι παραπάνω είναι οι ιδεολογικές προϋποθέσεις για την ανασύσταση του Κέντρου, μιας φιλελεύθερης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Υπάρχουν όμως και πολιτικές: η απαγκίστρωση από όλους τους παλαιοκομματικούς μηχανισμούς και αρχηγίσκους. Καλόπιστη ερώτηση: Με ποια ιδιότητα απηύθυνε ο Σπ. Λυκούδης την πρόσκληση για «κοινή επιτροπή» με στόχο τη συγκρότηση της Κεντροαριστεράς; Ως ανεξάρτητος πολιτικός και πολίτης; ή ως μέλος της ΔΗΜΑΡ που αναμένει τις αποφάσεις των οργάνων του κόμματός του; Η ιδέα του εμπλέκει τον Κουβέλη, τους συριζοδημαρίτες συντρόφους του, τους Βενιζέλο, Λοβέρδο κτλ.; Αν ναι, το σχέδιο θα εκφυλισθεί σε ατέρμονη διαπραγμάτευση με πρόσωπα που έχουν αποδείξει ότι δεν επαγγέλλονται τίποτε άλλο από τον πελατειακό εκμαυλισμό, την τεχνολογία της χρεοκοπίας. Και τότε το παντοδύναμο στην Ελλάδα πεπρωμένο των ιδεολογικών εμμονών που κρύβουν άλλους σχεδιασμούς θα πνίξει και αυτή τη φιλότιμη πρωτοβουλία.

Απέναντι σε μια τέτοια προοπτική θα ήταν αυτοκτονία, π.χ., για Το Ποτάμι να συμβάλει. Αυτό που το καινούργιο αυτό κόμμα έφερε, με τους ερασιτεχνισμούς του έστω, ήταν νέους ανθρώπους που δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τη νοσηρή κομματικότητα του παρελθόντος, τη ρητορεία της, την ιεροτελεστία της, τη συμβολική της. Απέναντι στους αμετανόητους πρωταιτίους της καταστροφής που ακόμη καμώνονται τους σωτήρες οι «παιδιάστικες» αντιλήψεις του για την πολιτική (ακόμη κι αν πιστέψουμε τους περισπούδαστους επικριτές του) ήταν μια πνοή καθαρού αέρα. Αν ήταν να προδώσει τις χιλιάδες ανθρώπους που το πίστεψαν, η δύναμή του θα εξανεμιζόταν παραχρήμα.

Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πηγή: Το ΒΗΜΑ

Monday, June 16, 2014

Μουντιάλ και ελληνική κρίση

Του Δημήτρη Κουρέτα
Με ρώτησε το πρωί του Σαββάτου, στα σκαλιά στη σχολή ενας φοιτητής για το γκόλ του Ρόμπεν χθες το βράδυ στο ματς Ισπανία-Ολλανδία 1-5. Αυτή η ερώτηση είναι και η αφορμή αυτού του μικρού άρθρου.
Στο ένα από τα δυο γκολ που έβαλε ο Ρόμπεν έκανε ένα 45άρι μέτρα με μέση ταχύτητα που αντιστοιχεί σε χρόνο στα 100 μέτρα 9.72. Είναι αλήθεια. Πως γίνεται αυτό ενας παίχτης ποδοσφαίρου να μπορεί να τρέξει στον τελικό μιας μεγάλης κούρσας 100μ σήμερα; Αντίστοιχα πράγματα ρωτούσαν οι Ελληνες φίλαθλοι το 1974 για τους παίχτες της Εθνικής Γερμανίας. Είναι πράγματι ανεξήγητα αυτά για τον μέσο Έλληνα φίλαθλο. Λέει αμέσως: «Ε μωρέ, αυτοί παίρνουν φάρμακα». Δεν μπορεί να αντιληφθεί ο μέσος Ελληνας το τι δουλειά χρειάζεται για να φτάσει ένας αθλητής σε αυτό το επίπεδο. Και αν καμιά φορά φτάσει το αποδίδει στα φάρμακα. Υποθέτω ότι ούτε οι προπονητές του ποδοσφαίρου στη χώρα μας (οι πιο πολλοί τουλάχιστον), γνωρίζουν ότι η πλειοψηφία των παικτών της Εθνικής Γερμανίας το 1974, έκαναν χρόνο κάτω από 9 λεπτά και 15 δεύτερα στα 3 χιλιόμετρα (με εξαίρεση τον Μύλλερ), ή ότι την περίοδο της βασικής προετοιμασίας έκαναν 25 χιλιόμετρα τρέξιμο τη μέρα. Τότε. Τότε βέβαια το ποδόσφαιρο στηριζόταν σε άλλα στοιχεία. Σήμερα στηρίζεται σε άλλα. Πιθανότατα σήμερα στη χώρα μας , οι προπονητές ποδοσφαίρου δεν γνωρίζουν πως τροποποιούν τις μυικές ίνες οι εργοφυσιολόγοι, ανάμεσα στα παιχνίδια σε ένα Μουντιάλ σε ομάδες όπως η Ολλανδία, με απόλυτα νόμιμο (ακόμη) τρόπο, μιας και η επιστήμη προηγείται πάντα του ελέγχου. Δεν μπορεί ίσως γιατί δεν θέλει ούτε ο Έλληνας φίλαθλος, ούτε ο Έλληνας παράγοντας, αλλα ούτε και ο Έλληνας προπονητής, να μπεί σε τέτοια νερά. Και όποιος το κάνει είναι εξαίρεση. Στη ζωή όμως μετράει ο κανόνας.

Έτσι λοιπόν ότι φτιάχνεται με σκληρό πρόγραμμα και προσπάθεια,η Ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να το συζητήσει ακόμη. Δεν ξέρω αν ποτέ το κάνει. Οι όποιες επιτυχίες του Ελληνικού αθλητισμού έχουν συμβεί μόνον από το μεράκι και την νεύρωση των προπονητών κάποιων ταλαντούχων σίγουρα αθλητών. Κανένας προγραμματισμός, καμμία οργανωμένη προσπάθεια που να μοιάζει αυτές του εξωτερικού. Γιατί όμως; Δεν υπάρχουν εδώ γνώστες ή επιστήμονες που να μπορούν να στηρίξουν; Όχι τουναντίον. Όμως είναι τέτοια η κουλτούρα που προτιμούν όλοι να γίνονται τα πράγματα κρυφά, παρά να κάνουν σωστό προγραμματισμό που περιλαμβάνει και τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων. Οι οποίοι θα φροντίζουν με νόμιμο τρόπο, να ετοιμάζουν τους αθλητές μας για τα μεγάλα events.

Έτσι είμαστε και στην πολιτική, και το ζούμε τώρα με την κρίση. Βλέπουμε ποιους ανθρώπους οι πολίτες εμπιστεύονται να την διοικήσουν. Μέχρι να αλλάξουμε θα βλέπουμε τους άθλους των άλλων, πίνοντας μπύρες και νομίζοντας ότι ο Ρόμπεν πήρε τη ντόπα που δεν μπόρεσε να πάρει ο Καραγκούνης.

Άντε στην υγειά μας.

Πηγή: ATHENS VOICE

Ευτυχώς η μεγάλη κεντροαριστερά μας τέλειωσε

Του Λεωνίδα Καστανά

Ουδέν νεώτερο από το μέτωπο της Κεντροαριστεράς. Οδεύοντας προς τις βουλευτικές εκλογές δεν αναμένονται εξελίξεις στο μεσαίο και πολύπαθο αυτό χώρο. Το ΠαΣοΚ θα επιβιώσει ως μια μικρή σοσιαλδημοκρατική δύναμη κυβερνητικής σταθερότητας προσφέροντας τις καλές του υπηρεσίες σε όποιον πάρει την εντολή. Στόχος του η επιβίωση των μηχανισμών, των στελεχών και όσων τέλος πάντων δικών του έχουν μάθει να εξαρτώνται από το κράτος. Τα ηγετικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ θα καταφύγουν είτε στο ΣΥΡΙΖΑ είτε στην ΕΛΙΑ είτε στο ΠΟΤΑΜΙ, χωρίς να προκαλέσουν πολιτικό γεγονός. Το ΠΟΤΑΜΙ θα προσπαθήσει να εκφράσει ένα μέρος των δυνάμεων του αριστερού φιλελευθερισμού και έχει όλα τα φόντα να το πετύχει, αρκεί να βρει βηματισμό μετά το 1ο του συνέδριο. Το πνεύμα συνεργασίας που φέρνει το κάνει ιδιαίτερα χρήσιμο για τη χώρα. Το μέλλον έχει μόνο κυβερνήσεις συνεργασίας. Τα υπόλοιπα είναι πια ιστορία. Ο μεσαίος χώρος καλύπτει ένα 15% του εκλογικού σώματος. Ωστόσο υπάρχουν εντός του πολλές και αποκλίνουσες πολιτικές απόψεις και συμπεριφορές που καθιστούν ανώφελη και ευτυχώς αδύνατη οποιαδήποτε διαδικασία μορφοποίησης ενός κοινού σχήματος. Φιλελεύθεροι αριστεροί και μη, λαϊκιστές σοσιαλδημοκράτες, διαρκώς ανανεούμενοι σοσιαλιστές της ανανέωσης, και άνθρωποι της κοινής λογικής είναι μάλλον αδύνατον να τα βρουν. Θα ζήσουμε και χωρίς τη μεγάλη Κεντροαριστερά.

Μια τέτοια εξέλιξη φαντάζει γενικά επώδυνη για τα πολιτικά μας πράγματα αλλά αν το δούμε ρεαλιστικά δεν είναι. Η Κεντροαριστερά για την οποία πασχίσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα ακόμα και αν πραγματοποιείτο με κάποιο θαύμα δεν θα ήταν με τίποτα μια μεταρρυθμιστική προοδευτική δύναμη. Θα λειτουργούσε απλά ως συμπλήρωμα και άλλοθι της Δεξιάς και της Αριστεράς, παρατάξεων εξόχως αντιμεταρρυθμιστικών και πελατειακών. Κόμματα όπως η ΔΗΜΑΡ και το ΠαΣοΚ απέδειξαν με τον πιο διάφανο τρόπο ότι περί άλλων τυρβάζουν. Η ΔΗΜΑΡ αναζητεί δήθεν το αριστερό πρόσημο στις μεταρρυθμίσεις πράγμα που πολιτικά ερμηνεύτηκε ως η προσπάθεια διάσωσης των πιο άθλιων δομών του ελληνικού κράτους. Καμιά απόλυση, καμιά διαθεσιμότητα, καμιά αναδιάρθρωση (βλέπε ΕΡΤ) καμιά ιδιωτικοποίηση ( βλέπε νερά, ΔΕΗ) που να σημαίνει αλλαγή παραδείγματος. Το ΠαΣοΚ ακόμα και σήμερα αγωνίζεται να στηρίξει το χάλι της διοίκησης των πανεπιστημίων, τα κλειστά επαγγέλματα, την προσοδοθηρία, την καταστροφή των αιγιαλών. Παρενοχλεί τη ΝΔ όταν πρόκειται να θιγούν τα συμφέροντα των πελατών του, αλλά δε λέει τίποτα για την φοροδιαφυγή που οργιάζει. Σιωπά μπροστά στις 2500 περιπτώσεις μεγάλων φοροφυγάδων εκ των οποίων ελέγχθηκαν μόνο οι 54 και στα 100.000 εμβάσματα εξωτερικού και φυγής κεφαλαίων αρκετών δις. Είπαμε να πληρώσουν όλοι αλλά τελικά πληρώνουν μόνο οι αδύναμοι.

Η ελληνική κοινωνία δεν έχει ανάγκη από ντεμέκ μεταρρυθμιστές. Δεν έχει ανάγκη πλέον και από ανάλογες συζητήσεις που απλά συσκοτίζουν την εικόνα και δίνουν την ευκαιρία στους υποκριτές, στους πλαστούς, στους επαγγελματίες κρατικοδίαιτους να διαφεύγουν και να ανανεώνουν τη δημόσια εικόνα τους. Εξάλλου οι ίδιοι οι πολίτες αποδεικνύουν καθημερινά ότι αγαπούν αυτό το πολιτικό σύστημα έστω και αν το βρίζουν στα καφενεία. 16% του εκλογικού σώματος επέλεξε στις ευρωεκλογές κόμματα που σίγουρα θα είχαν κάτω από 3% τα περισσότερα των οποίων είναι αντικοινοβουλευτικά, εθνικιστικά και λαϊκίστικα που διακινούν θεωρίες συνομωσίας. Η επερχόμενη σύγκρουση θα γίνει αναγκαστικά σε συνθήκες ακραίας πόλωσης με τους δύο μονομάχους να διεκδικούν την μερίδα του λέοντος. Δικαίως. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είναι οργανωμένα κόμματα με σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, εθνολαϊκιστική ρητορική, πελατειακή λογική και ευρωπαϊκή προσήλωση με τις ανάλογες υποσημειώσεις που την ακυρώνουν στην πράξη. Δεν είναι ομάδες ατάκτων. Ο λαός αυτούς αγαπά και εμπνέετε από τα οράματά τους. Και όσοι τους μισούν θανάσιμα επιλέγουν το φασισμό.

Μπροστά σε όλους αυτούς η δήθεν «απολιτίκ» εικόνα του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, το αίτημα της πολιτικής χωρίς πολιτικούς, η διαφυγή από τη διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς αποπνέουν πραγματική υγεία και δίνει ελπίδες σε ένα μικρό μέρος του εκλογικού σώματος που τη βλέπει αλλιώς μα τόσο αλλιώς. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι ζωντανοί στην πολιτική σκηνή που εννοούν αυτά που λένε και κάποιοι που τους ακούν.

Πηγή: Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα

Thursday, June 12, 2014

Είκοσι χρόνια χωρίς τον Μάνο...


«Το Νησί των Συναισθημάτων» 

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο

μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζηδάκις Ξάνθη 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα 15 Ιουνίου 1994

Wednesday, June 11, 2014

Βάλτερ Βελτρόνι: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι το σύστημα διαφθοράς»

Συνέντευξη στον Θεόδωρο Ανδρεάδη Συγγελλάκη

• Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ποια είναι η σημαντικότερη παρακαταθήκη του ιστορικού γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας; Την παρακαταθήκη αυτή η Ιταλία κατάφερε να τη σεβαστεί;

Θεωρώ ότι η σημαντικότερη παρακαταθήκη είναι, τελικά, το πώς εννοούσε την ίδια την πολιτική. Η πολιτική, για τον Μπερλινγκουέρ, σήμαινε προσωπική και συλλογική στράτευση για το καλό του κοινωνικού συνόλου, με όλες μας τις δυνάμεις. Εδώ γεννιέται και η απόρριψη της πολιτικής ως ενός άκαμπτου συστήματος, μιας ασθένειας που φανερωνόταν ήδη τότε, με τη διαφθορά και την αδιάκριτη παρουσία των κομμάτων σε κάθε επίπεδο, σε όλα τα νευραλγικά σημεία της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Και σε αυτό ακριβώς, στο θέμα ηθικής διαχείρισης της πολιτικής, αναφέρθηκε ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ σε μια ιδιαίτερα γνωστή συνέντευξή του. Δεν επρόκειτο μόνον για καταδίκη των σκανδάλων αλλά για τον εντοπισμό ενός πραγματικού, μεγάλου κινδύνου για τη δημοκρατία, που δεν ήταν άλλος από ένα σύστημα διαφθοράς το οποίο διάβρωνε τα κόμματα. Δεν στάθηκαν όμως όλοι ικανοί να το καταλάβουν: πριν συμπληρωθούν δέκα χρόνια από τον θάνατό του -με τις εκτεταμένες δικαστικές έρευνες σε βάρος του πολιτικού συστήματος- η Ιταλία διαπίστωσε ότι είχε δίκιο.

• Η προσπάθεια του «ιστορικού συμβιβασμού» συζητήθηκε και αναλύθηκε σε όλο τον κόσμο. Πιστεύετε ότι η εφαρμογή του θα μπορούσε να είχε λειτουργήσει ευνοϊκά για την Ιταλία, με πολιτική ανανέωση, λιγότερη διαφθορά και πολιτικά κόμματα που να μην είναι κλεισμένα στον εαυτό τους;

Πιστεύω ότι ήταν μια προσπάθεια -η πιο έξυπνη πολιτικά και η πιο πολυσύνθετη- με στόχο να μπορέσει η χώρα να ξεπεράσει τη φάση «αποτελματωμένης δημοκρατίας» στην οποία βρισκόταν από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ηταν σαφώς μια δημοκρατία. Με άλλη τόση σαφήνεια, όμως, μπορούμε να πούμε ότι υπέφερε από ακαμψία, λόγω του πλαισίου αντιπαράθεσης των δύο μπλοκ, της μακράς διαμάχης Ανατολής-Δύσης. Μετά τα τραγικά γεγονότα της Χιλής, ο Μπερλινγκουέρ κατάλαβε ότι, για να ξεπεραστεί το τέλμα αυτό, οι δύο μεγάλες πολιτικές λαϊκές δυνάμεις της Ιταλίας έπρεπε να προχωρήσουν σε μια «αμοιβαία νομιμοποίηση». Θέλω να σας υπενθυμίσω ότι η διετία 1974-75 χαρακτηρίστηκε τόσο από θετικές εξελίξεις (το τέλος του καθεστώτος του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και την καθοριστική αποδυνάμωση του Φράνκο στην Ισπανία) όσο και από αρνητικές, με το πραξικόπημα στη Χιλή και μια πραγματικότητα σε όλη τη Λατινική Αμερική, στην οποία οι δικτατορίες ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ηταν αυτά τα προβλήματα με τα οποία αποφάσισε να αναμετρηθεί ο Μπερλινγκουέρ με τον ιστορικό συμβιβασμό του.

• Σκηνοθετήσατε μόλις το έργο «Οταν υπήρχε ο Μπερλινγκουέρ» (Quando c’ era Berlinguer) με σειρά συνεντεύξεων και ιστορικές εικόνες. Πολλοί νέοι δεν ξέρουν καν ποιος ήταν ο μεγάλος αυτός πολιτικός, ενώ, συγχρόνως, για εκατομμύρια οπαδούς της Αριστεράς σε όλο τον κόσμο είναι μια ισχυρότατη μορφή, ένα σημείο αναφοράς. Ενας κριτικός κινηματογράφου, βλέποντας το έργο σας, έγραψε ότι «με τον θάνατο αυτό, η πολιτική εκδιώχθηκε οριστικά από τον παράδεισο». Τι νιώθετε, τι θελήσατε να μας μεταδώσετε;

Ξεκίνησα από την πραγματικότητα, προσπάθησα να αποφύγω τις εύκολες κρίσεις. Οι νέοι αυτοί που δεν ξέρουν ποιος είναι ο Μπερλινγκουέρ είναι μαθητές των σχολείων μας, άνθρωποι με ερεθίσματα, που έχουν, πιθανώς, και μια παιδεία. Η μνήμη είναι κάτι πολύ εύθραυστο το οποίο κινδυνεύει πάντα να αρχίσει να σπάει, να διαλυθεί. Ξεκίνησα, λοιπόν, από την πραγματικότητα για να προσπαθήσω να παρουσιάσω, να αφηγηθώ σε όλους -σε όποιον έζησε τα χρόνια εκείνα αλλά και σε όσους δεν ξέρουν απολύτως τίποτα- την προσωπικότητα του Μπερλινγκουέρ. Ηταν, κυρίως, προσπάθεια να αποτίσω, φυσικά, φόρο τιμής στον ίδιο, αλλά και μια ευκαιρία εμβάθυνσης και προβληματισμού σχετικά με την προσωπικότητά του, την Ιταλία και τις αλλαγές της, τη δική μου γενιά πολιτικών και, τέλος, τον ίδιο μου τον εαυτό.

• Είστε ο επινοητής και ο ιδρυτής του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο στις πρόσφατες ευρωεκλογές έλαβε το 40,8% των ψήφων. Με την ένωση των προοδευτικών κεντρώων δυνάμεων και του μεγαλύτερου πολιτικού κληρονόμου τού πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, θεωρείτε ότι αξιοποιήσατε μέρος, τουλάχιστον, του σχεδίου του Μπερλινγκουέρ;

Σε μια Ιταλία που τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει αλλάξει εντυπωσιακά, θεωρώ ότι το Δημοκρατικό Κόμμα είναι το σπίτι όλων των μεταρρυθμιστών, ένα σπίτι που δεν είχε οικοδομηθεί ποτέ άλλοτε στη χώρα μου. Δεν είναι μόνον ένας σταθμός της πορείας των παραδοσιακών δυνάμεων της Αριστεράς, είναι κάτι περισσότερο: πρόκειται για μια νέα πολιτική δύναμη (που διαθέτει, όμως, ιστορική μνήμη) η οποία ενώνει όσους επιθυμούν μια πραγματική αλλαγή. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με ικανοποιεί ιδιαίτερα διότι, κατά την άποψή μου, επιβεβαιώνει ότι το Δημοκρατικό Κόμμα πρέπει να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι καταφέραμε να δημιουργήσουμε το κόμμα αυτό μετά από υπερβολικές καθυστερήσεις και ταλαντεύσεις.

• H Aριστερά αναζητά νέα σημεία αναφοράς, ισχυρούς και ξεκάθαρους στόχους. Η μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των ανέργων, η καταπολέμηση των υπερεξουσιών της οικονομίας έναντι της πολιτικής και ο αγώνας για τα δικαιώματα των μεταναστών και των ομοφυλόφιλων είναι στόχοι που σας βρίσκουν σύμφωνο;

Θεωρώ ότι η αναγνώριση των πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων είναι απαραίτητη για μια πολιτική δύναμη που θέλει να χαρακτηρίζεται αριστερή. Αλλά το θέμα δεν εξαντλείται εδώ. Η άποψή μου είναι ότι η Αριστερά πρέπει να επαναδιαμορφώσει την πολυεπίπεδη σχέση ελευθερίας και ισότητας, βγαίνοντας από σχήματα τα οποία έχουν εκ των πραγμάτων ξεπεραστεί. Η εργασία, παραδείγματος χάριν, σε μια χώρα σαν την Ιταλία, με παραγωγικό ιστό τον οποίο αποτελούν κυρίως μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, μπορεί ακόμη να αναλύεται βάσει της αντιπαράθεσης του εργαζόμενου και του μικρού επιχειρηματία;

Υπάρχουν υπερβολικές αντιστάσεις, πάρα πολλά ιδιαίτερα συμφέροντα. Η Αριστερά λογίζεται πράγματι ως Αριστερά επειδή προχωρά στην καινοτομία, όχι επειδή κλείνεται στην υπεράσπιση του ήδη υπάρχοντος, δεδομένου ότι, μετά από μια κρίση σαν αυτή που ζήσαμε, έμειναν πολύ λίγα πράγματα προς υπεράσπιση. Αυτή είναι η δημιουργική πρόκληση που μας περιμένει στον κόσμο της παγκοσμιοποίησης στον οποίο ζούμε.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Tuesday, June 10, 2014

Το πνεύμα των ηρώων του Μουντιάλ

Του Περικλή Δημητρολόπουλου

Στο χθεσινό τους φύλλο οι Νιου Γιορκ Τάιμς φιλοξένησαν ένα μακροσκελές άρθρο για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που αρχίζει σε δύο ημέρες στη Βραζιλία. Το υπογράφει η αμερικανίδα συγγραφέας Πάμελα Ντράκερμαν. Αφορμή στάθηκε ο 5χρονος γιος της, ο οποίος της ανακοίνωσε ότι σκόπευε να μάθει κροατικά. Η ξαφνική αγάπη για την κροατική γλώσσα οφείλεται στο άλμπουμ με τις ομάδες και τους παίκτες του Μουντιάλ που του χάρισε ο πατέρας του. Το άλμπουμ με τα αυτοκόλλητα δεν ήταν μόνο μια εισαγωγή στον κόσμο του ποδοσφαίρου αλλά και της γεωγραφίας. Για κάποιον λόγο που γνωρίζει μόνο ο ίδιος, η Κροατία έγινε μία από τις αγαπημένες του ομάδες. Η Πορτογαλία πάλι όχι. Δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει ποτέ μια «ομάδα» που κάποτε είχε κατακτήσει τη Μοζαμβίκη. 

Εκείνο που ενδιαφέρει περισσότερο την Ντράκερμαν είναι αυτή η πολυεπίπεδη σχέση μας με το ποδόσφαιρο που ξεκινά από τη γεωγραφία και φτάνει ώς την αυτογνωσία. Για έναν Αμερικανό, δηλαδή για κάποιον που πιστεύει ότι η χώρα του υπερτερεί σε όλα έναντι των υπολοίπων, το ποδόσφαιρο είναι ένα καλό μάθημα σεμνότητας. Επειτα, προσφέρει συγκίνηση και χαρά, σε εξασκεί στην ήττα, ενώ έχει μια επική διάσταση και τους μοναδικούς ήρωες στο πάνθεον των παιδικών ηρώων που δεν φορούν πανοπλίες αλλά σορτσάκια. 

Για το καλό όλων των 5χρονων του κόσμου και αντίθετα από την πεποίθηση εκείνων που δεν συμπαθούν το ποδόσφαιρο, πολλοί ποδοσφαιριστές ξέρουν να κάνουν και άλλα πράγματα. Δηλώνοντας κάποτε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα στο οποίο παίζουν έντεκα εναντίον έντεκα και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί, ο Γκάρι Λίνεκερ μας προσέφερε έναν εξαιρετικά πνευματώδη ορισμό. Απαντώντας σε έναν δημοσιογράφο ότι «εάν ήθελα να καταλάβεις, θα σ' το εξηγούσα καλύτερα», ο Γιόχαν Κρόιφ απέδειξε ότι οι περίτεχνες ντρίμπλες του ήταν κυρίως προϊόν ευφυΐας. 

Ευτυχώς για όλους μας, οι ποδοσφαιριστές έχουν να πουν πολύ περισσότερα από κλισέ του τύπου «παίξαμε καλά κι αυτό φάνηκε στο γήπεδο». Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του στη Ρεπούμπλικα, ο Τζανλουίτζι Μπουφόν εξηγούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι η προωθητική δύναμη στην καριέρα του ήταν ο αθεράπευτος ναρκισσισμός του. «Ηθελα να γίνω αυτό που είμαι σήμερα, όχι ο καλύτερος τερματοφύλακας του κόσμου, αλλά ο καλύτερος 36χρονος τερματοφύλακας στον κόσμο». Μίλησε για τη μοναξιά του τερματοφύλακα (αλλά όχι, «ο τερματοφύλακας δεν είναι μοναχικό ζώο, είναι ενδοσκοπικό»), για την κατάθλιψή του («δεν έβρισκα νόημα στο να είμαι ο Μπουφόν»), την όψιμη αγάπη του για τη γνώση («ήμουν εντελώς αδαής»), την τόλμη του Σμάιχελ, την εκρηκτικότητα του Περούτσι, την κομψότητα του Μαρκετζάνι. Σ' αυτό το Μουντιάλ είναι ο δικός μου ήρωας.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Monday, June 9, 2014

Η αλαζονεία του μικρομεγαλισμού

Του Γιώργου Καρελιά

Η αλαζονεία είναι ίδιον των ισχυρών. 'Η των πρώην ισχυρών, που νομίζουν ότι είναι ακόμη ισχυροί. Φαίνεται, όμως, ότι το μικρόβιο προσβάλλει και μικρούς. Στην περίπτωσή τους έχουμε το φαινόμενο του μικρομεγαλισμού.

Η Δημοκρατική Αριστερά είναι ένα μικρό κόμμα, το οποίο ευτύχησε στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 να αποσπάσει το αξιοσημείωτο 6,25% του εκλογικού σώματος. Φαίνεται, όμως, ότι το ποσοστό αυτό ήταν μοιραίο για την τύχη αυτού του κόμματος. Ο αλλοπρόσαλλος τρόπος, με τον οποίο πολιτεύθηκε στη συνέχεια, το οδήγησε στον εκλογικό καταποντισμό του 1,44% στις πρόσφατες ευρωεκλογές.

Η συνέχεια γράφεται τις δύο εβδομάδες που μεσολάβησαν. Αφήνουμε κατά μέρος το «παραιτούμαι-ξεπαραιτούμαι» του Φώτη Κουβέλη. Ας δεχθούμε ότι η παραμονή του, έστω μέχρι το συνέδριο, είναι απαραίτητη για να μην διαλυθεί πρόωρα το κόμμα. Κι ας δούμε τα υπόλοιπα.

Ο ίδιος είπε χτες (εδώ ολόκληρη η ομιλία του) τα εξής καταπληκτικά:

1. Σε σχέση με την πολιτική του κόμματος στο πρόσφατο παρελθόν: «Δεν μετανιώνουμε που μπήκαμε στην κυβέρνηση. Είμαστε περήφανοι. Όπως υπερήφανοι είμαστε και που βγήκαμε»!

Τι να καταλάβουν οι έρμοι ψηφοφόροι; Ότι όλα έγιναν καλά. Και η συμμετοχή στην κυβέρνηση και η αποχώρηση. Λάθος δεν υπάρχει; Όχι. Προφανώς, λάθος έκαναν οι ψηφοφόροι, που λάκισαν δεξιά κι αριστερά.

2. Για το μέλλον: «Χρειαζόμαστε ένα νέο μπλοκ εξουσίας της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Σ’ αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι δυνάμεις που κινούνται σε προοδευτική κατεύθυνση από τον χώρο της Κεντροαριστεράς, από τον ΣΥΡΙΖΑ και από το χώρο της Οικολογίας».

Τι να καταλάβουν οι ψηφοφόροι; Ό,τι θέλουν οι ίδιοι. Διότι νόημα δεν βγαίνει. Ερώτημα πρώτον: Τι σημαίνει «κινούνται σε προοδευτική κατεύθυνση»; Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ είναι μέσα σ’ αυτούς; Προεκλογικά ο Κουβέλης μας έλεγε ότι δεν συνεργάζεται «με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου». Τώρα; Ερώτημα δεύτερον: Το Ποτάμι προς ποια κατεύθυνση κινείται; Προεκλογικά ο Κουβέλης το αντιμετώπιζε απαξιωτικά. Τώρα; Ερώτημα τρίτον: η Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ (Λαφαζάνης κ.ά.) κινείται σε προοδευτική κατεύθυνση; Προεκλογικά οι της ΔΗΜΑΡ έλεγαν ότι είναι αντιευρωπαϊκή δύναμη. Τώρα;

Τι θα κάνουν τώρα; Θα απαιτήσουν από τους άλλους να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις τους; Έτσι όπως μιλάνε ορισμένα στελέχη της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ δεν αποκλείεται κι αυτό!

Ο μικρομεγαλισμός είναι αθεράπευτη νόσος. Ειδικά αν έχεις μάθει να είσαι κάθε μέρα στα πάνελ των καναλιών και δεν έχεις τη δύναμη να καταλάβεις ότι η πολιτική είναι κάτι περισσότερο απ' αυτό.

Πηγή: Protagon.gr