Θεμιτή φιλοδοξία για σχέδιο και όραμα

Καλωσορίζοντας δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας στην ΔΗΜΑΡ

Του Γιάννη Σακιώτη

Νέα πολιτική χωροταξία

Η οικονομική καταστροφή που βιώνει η Ελλάδα της πιο σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής που υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία δεν φαίνεται να έχει κάποιο ορατό τέλος ή έστω ένα ορατό σημείο αναστροφής. Γιατί; Επειδή απλά, η Ελλάδα «δεν μπορεί».

Ανάλογα με το πώς εξηγεί καθένας αυτό το «δεν μπορεί», τοποθετείται στον μεταμνημονιακό πολιτικό χάρτη. Από τη μία πλευρά εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα «δεν μπορεί», αποκλειστικά επειδή την ισοπέδωσαν οι πολιτικές του ΔΝΤ, η προτεραιότητα εξυπηρέτησης των μεγάλων τραπεζικών συμφερόντων, εντέλει ο καπιταλισμός στην πιο επιθετική του μορφή (ας την αποκαλέσουμε συγκαταβατικά «αριστερή» οπτική). Από την άλλη πλευρά, όσοι λένε ότι η οικονομική κρίση ήταν μια έκρηξη στην οποία έφτασε η χώρα μετά από δεκαετίες γενικευμένης δεινής πολιτισμικής και ηθικής κρίσης της ελληνικής κοινωνίας (ας την αποκαλέσουμε, επίσης συγκαταβατικά «δεξιά» οπτική).

Η Δημοκρατική Αριστερά, αποτελεί τον μοναδικό πολιτικό χώρο που από την ίδρυσή της τον Ιούνιο του 2010 μέχρι σήμερα καταθέτει μία σύνθετη ανάλυση για το γιατί η Ελλάδα της ύστερης μεταπολίτευσης «δεν μπορεί». Χαλώντας τις απλοϊκές γραμμικές αφηγήσεις των «δεξιών» και των «αριστερών». Διότι, για το σημερινό αποτέλεσμα και το απολύτως δυσοίωνο μέλλον, ευθύνονται τόσο οι πολιτικές, τα τραπεζικά συμφέροντα, η νέα σκληρή φάση στην οποία βρίσκεται ο καπιταλισμός, αλλά και οι βασικές δυνάμεις του εγχώριου πολιτικού συστήματος, η διαπλοκή κάθε είδους και η ηθική κατάπτωση. Αυτή είναι η ανάγνωση που κάνει πάγια η Δημοκρατική Αριστερά: με το εγκριθέν κείμενο του ιδρυτικού της συνεδρίου, με τις αποφάσεις της ΚΕ που εξειδικεύουν αυτό το κείμενο, με τις δημόσιες τοποθετήσεις του προέδρου της. Οι σποραδικές δημόσιες διαφοροποιήσεις κάποιων αλαφιασμένων φιλο-μνημονιακών δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από εκδηλώσεις υπέρμετρου άγχους του τερματοφύλακα μπροστά στο πέναλτυ (την ανοδική πορεία της ΔΗΜΑΡ).

Ο δρόμος που πορεύεται η Δημοκρατική Αριστερά είναι ένας δύσκολος δρόμος. Ήδη την πολεμούν μανιωδώς οι πολιτικές δυνάμεις που στο όνομα της ύστερης διόρθωσης υλοποιούν τα πιο σκληρά, απάνθρωπα και άδικα μέτρα, που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει να ισοδυναμούν με στέρηση τροφής από μεγάλες ομάδες του πληθυσμού (ας σκεφτούμε τους ανέργους με το μειωμένο επίδομα ανεργίας και τους δεκάδες χιλιάδες χρεωκοπημένους μικροκαταστηματάρχες που ούτε επίδομα ανεργίας δεν δικαιούνται), «τιμωρία» που έχει τρομερές επιπτώσεις ιδίως στους πιο αδύναμους. Φυσικά, είναι οι ίδιες δυνάμεις που επί δεκαετίες οργάνωσαν και λειτούργησαν με τα πελατειακά δίκτυα, την αναξιοκρατία και την διαπλοκή ένα σύστημα «αναδιανομής της αδικίας», γράφοντας ένα ανάποδο κοινωνικό συμβόλαιο, σύμφωνα με το οποίο η γενική ανομία αναδιένειμε μικρο-οφέλη σε όλους, οδηγώντας όμως την χώρα στην καταστροφή: υδροκέφαλο κράτος, συγκέντρωση του μισού πληθυσμού της χώρας σε μια πόλη, απώλεια της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, υπερδανεισμός χωρίς όρια, διαφθορά χωρίς όρια, εκατοντάδες χιλιάδες αυθαίρετα, εκατομμύρια αυτοκίνητα, χιλιάδες τοξικές χωματερές, άθλιες πόλεις, κατεστραμμένα άλλοτε πανέμορφα τοπία της ελληνικής υπαίθρου.

Από την άλλη πλευρά, οι πολιτικές δυνάμεις που τα χρεώνουν όλα στον καπιταλισμό, έχουν την τάση στο όνομα της προτεραιότητας της υπεράσπισης των αδύναμων, να αποδέχονται/υπερασπίζονται το «δίκαιο» διαφόρων διευθετήσεων που έγιναν στο παρελθόν με καθαρά συντεχνιακά και ευνοιοκρατικά κριτήρια και καταφανώς σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και του δημόσιου συμφέροντος. Μεταθέτοντας έτσι το μισό πρόβλημα στους κακούς ξένους κερδοσκόπους και τα άδικα μέτρα που μας επέβαλαν.

Σημαίνουν άραγε όλα αυτά ότι η Δημοκρατική Αριστερά αποτελεί, πάλι συγκαταβατικά, το «κέντρο»; Ή μήπως στη νέα γεωγραφία είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει: Αριστερά μεν, δημοκρατική δε. Και αν ναι, πώς τεκμαίρεται το αριστερό της Αριστεράς;

Πιστεύω ότι η διεκδίκηση του αριστερού πολιτικού λόγου δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην φιλοδοξία διεκδίκησης ενός κοινωνιστικού οράματος. Έχει άραγε όραμα η Δημοκρατική Αριστερά και ποιο είναι αυτό; Έχοντας συμμετάσχει από την πρώτη στιγμή στη δημιουργία της, θα έλεγα ότι η ΔΗΜΑΡ έχει σκιαγραφήσει το πλαίσιο ενός νέου οράματος, αλλά η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί. Αυτό για κάποια μέλη, που στην αγωνία τους να βρουν γρήγορη απάντηση στην κρίση τείνουν να ξεχνάνε αυτόν τον ευγενή στόχο, δεν αποτελεί προτεραιότητα. Για τους περισσότερους όμως, μέλη, φίλους αλλά και όσους πολίτες με πολύχρωμη προέλευση (αριστερή, σοσιαλδημοκρατική, οικολογική, κεντρώα, φιλελεύθερη, ακόμη και συντηρητική) αγκαλιάζουν το μήνυμα της ΔΗΜΑΡ, υπάρχει έντονη η προσμονή να σκιαγραφηθεί ένα νέο όραμα για το μέλλον.

Δεν είναι οι μόνοι. Ταυτόχρονα, όλος ο πλανήτης παρακολουθεί καθημερινά τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Οι παρεμβάσεις ακόμη και από κόμματα με μικρή παρουσία στη Βουλή αναλύονται από κορυφαίους πολιτικούς αναλυτές, οικονομολόγους, στελέχη ινστιτούτων διεθνών σχέσεων και γεωπολιτικής, θεωρητικούς, ιστορικούς σε όλο τον κόσμο. Έτσι, την ώρα που πολλές σελίδες της σύγχρονης παγκόσμιας πολιτικής ιστορίας γράφονται στην Ελλάδα και καθώς ο καπιταλισμός απομυζά τους κοινωνικούς πόρους και τα μεσαία και χαμηλά στρώματα προς άγραν ακόμη μεγαλύτερων υπερκερδών ακόμη και σε μέχρι πριν από λίγα χρόνια ευημερούσες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ανήσυχοι δημοκράτες και προοδευτικοί πολίτες σε όλον τον κόσμο, μετά τις εξαιρετικές αναζητήσεις και επεξεργασίες του ριζοσπαστικού κινήματος Occupy Wall Street, έχουν στραμμένο το βλέμμα στην Ελλάδα, αναμένοντας την ανάδειξη περισσότερων στοιχείων για τον σχηματισμό του νέου ζητούμενου πανανθρώπινου κοινωνιστικού οράματος που τόσο το έχει ανάγκη η ανθρωπότητα.

Ένα όραμα στο οποίο θα προτάσσονται η κοινωνική συνοχή, το κράτος δικαίου, η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η δημοκρατία, η αειφορία, η μικρή κλίμακα, ο δημόσιος χώρος, το κοινό συμφέρον, η πορεία προς την συνένωση των κρατών.

Συνάντηση σε κοινό δρόμο

Σημείωσα παραπάνω τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα «δεν μπορεί» να δώσει ένα τέλος στην πορεία καταστροφής της οικονομίας και να αρχίσει μια πορεία αντιστροφής της δραματικής σημερινής κατάστασης. Η συγκυρία θέτει στην ΔΗΜΑΡ το βάρος της ευθύνης να αναδείξει εν όψει των επερχόμενων εκλογών ένα σχέδιο εξόδου και ανασυγκρότησης, καθώς η βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος έχει οδηγήσει εκτός των άλλων και στην δραματική απουσία από την πολιτική συζήτηση οποιωνδήποτε προτάσεων.

Τα στοιχεία του σχεδίου αυτού έχουν ήδη κατατεθεί από την ΔΗΜΑΡ στο δημόσιο διάλογο. Μέχρι όμως να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο στις λεπτομέρειές του σχέδιο αποτελεσματικής πολιτικής διαχείρισης ανασυγκρότησης της χώρας, στο διαρκώς μεταβαλλόμενο προς το χειρότερο τοπίο οικονομικής και κοινωνικής αστάθειας, απομένει ακόμη δρόμος να διανυθεί. Θα χρειαστεί η συμβολή περισσότερης συλλογικής ευφυΐας και ανθρώπινων πόρων. Οι δυνάμεις που ίδρυσαν την Δημοκρατική Αριστερά είναι αναμφίβολα σημαντικές, ωστόσο η πύκνωση των τάξεων του κόμματος από δυνάμεις της πολιτικής οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντική και ελπιδοφόρα. Θεωρητικοί με σπουδαίο έργο ο καθένας στον τομέα του, όπως ο Μιχάλης Μοδινός στον χώρο της οικολογικής σκέψης και ο Σωτήρης Βαλντέν στις διεθνείς σχέσεις και την ευρωπαϊκή πολιτική (ο οποίος ήδη έχει γράψει ορισμένα εξαιρετικά κείμενα στο www.metarithmisi.gr και στο www.ananeotiki.gr), μπορούν να συμβάλουν θεμελιωδώς στον στόχο αυτό.

Σε αυτό το σημείο, πιστεύω ότι δεν είναι αποδοτικό να επικρατήσει ως μέθοδος οργάνωσης των μερών του γόνιμου πολιτικού διαλόγου που αναπτύσσεται εντός της Δημοκρατικής Αριστεράς η ιστορία (ποιος είναι ο καθένας, τι διαδρομές έχει) ή η χωροταξία (με την χρήση διαφόρων οργάνων μέτρησης της αριστεροσύνης ή της δεξιοσύνης του καθενός). Αντίθετα, βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρουσα την προοπτική να εκμεταλλευτούμε την ιστορική ευκαιρία σε αυτή την εποχή των μεταβάσεων για να αξιοποιήσουμε τη νέα πολιτική χωροταξία. Στην οποία, η Δημοκρατική Αριστερά που ήδη βρίσκεται στον χώρο που προσδιορίζεται από το κράτος δικαίου, την κοινωνική δικαιοσύνη και τον οικολογικό πολιτισμό, έχει την ευκαιρία να συναντηθεί και με άλλες υπαρκτές ή υπό διαμόρφωση κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις αλλά και με πολίτες που κινούνται στο δημόσιο χώρο, με τις κεραίες τεντωμένες για να αντιληφθούν τα μηνύματα και να συμμετάσχουν στη μεγάλη προσπάθεια που εκ των πραγμάτων πρέπει να καταβάλει η Ελλάδα για να επιβιώσει και να ανασυγκροτηθεί.

Ο χώρος αυτός ας είναι μια πόλη ατείχιστη, βαθιά δημοκρατική και ελεύθερη να συζητήσει και να προτείνει νέο σχέδιο και όραμα για τους Έλληνες και, γιατί όχι, για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Θεσσαλονίκη: τα φαντάσματα χαμογελούν

Της Αννας Δαμιανίδη

Κατέβασε, λέει, ο Μπουτάρης στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης την πρόταση να γραφτούν στους δρόμους της πόλης και τα ονόματα που είχαν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι έγινε χαμός. Για να αισθάνονται σαν στο σπίτι τους οι Τούρκοι τουρίστες, ήταν το σκεπτικό του, όπως αισθάνονται οι Έλληνες όταν πάνε στην Κωνσταντινούπολη.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει ο δήμαρχος. Μπορεί ν’ αρχίσει με τις ταμπέλες στα μνημεία, που λείπουν τραγικά. Πηγαίνεις ας πούμε στο Τζαμί των Ντονμέδων και δεν υπάρχει ούτε μια ταμπέλα, ούτε ένα φυλλάδιο, ούτε μια επιγραφή που να εξηγεί τι ήταν αυτό το κτίριο, ποιοι το έκτισαν, ποιοι ήταν οι Ντονμέδες, τι έχουν απογίνει. ‘Αρχαιολογικό Μουσείο’ γράφει επάνω από την πύλη, στα ελληνικά, οπότε σκέφτεται κανείς ότι το ελληνικό κράτος όταν έκανε μουσείο αποφάσισε να το χτίσει σε στυλ αναγεννησιακού τζαμιού. Υπάρχει και μια πινακίδα της Τροχαίας στην αρτηρία λίγο πιο κάτω, η οποία γράφει «Γενί Τζαμι», αν την πετύχεις μένεις με τη σύγχυση, ποιο είναι το τζαμί, γιατί είναι μουσείο, και γιατί το μουσείο δεν έχει μέσα αρχαία αλλά μοιάζει το ίδιο κάπως αρχαίο… Πώς να πληροφορηθεί κανείς ότι υπήρχαν στη Θεσσαλονίκη οπαδοί του Σαμπεθάι Ζέβι, μουσουλμάνοι εβραϊκής προέλευσης, που έφτιαξαν αυτό το τζαμί τον 19ο αιώνα με ιταλό αρχιτέκτονα, γι αυτό έχει και το άστρο του Δαβίδ επάνω; Δεν έχει ελπίδα να τα μάθει όλ’ αυτά όταν επισκέπτεται αυτό το πανέμορφο και παράξενο κτίριο.

Έμενα στη γειτονιά αυτή όταν πρωτοπήγα στη Θεσσαλονίκη, το 1971. Βεβαίως επισκέφτηκα το Μουσείο, θαύμασα τα αρχαία που είχε τότε εκεί, αλλά δεν κατάλαβα τι ρόλο έπαιζε το τζαμί. Δεν έμαθα παρά πολύ αργότερα ότι τα παλιά εκείνα σπίτια που γκρεμίζονταν τόσο βιαστικά εκεί γύρω ανήκαν κάποτε στους εβραίους που οι ναζί εξολόθρευσαν στην Κατοχή. Δεν ήξερα τι κάστρο ήταν ο Λευκός Πύργος, τι κτίριο ήταν το σινεμά Αλκαζάρ, τι βρισκόταν πριν τριάντα χρόνια στην Πανεπιστημιούπολη. Δεν είχα ιδέα, αν και με ενδιέφεραν πολύ όλ’ αυτά, και δεν μπόρεσα να μάθω τίποτε γιατί δεν υπήρχε τίποτε να δεις, να διαβάσεις, να εντοπίσεις. Το παρελθόν της πόλης έπρεπε να ξεχαστεί, αυτός ήταν ο κανόνας της εθνικιστικής χούντας. Κανείς δεν μιλούσε λοιπόν για να έχει το κεφάλι του ήσυχο.

Το παράξενο όμως είναι ότι κι όταν η χούντα έπεσε, η ιστορία της πόλης δεν αναστήθηκε. Λένε σήμερα πολλοί για τον αριστερό λόγο που έχει κυριαρχήσει στην πολιτική και την καθημερινότητά μας, ξεχνάνε όμως και κάτι άλλο που επίσης έχεις κυριαρχήσει, πολύ περισσότερο, από πολύ παλιότερα, κι έχει βγάλει βαθύτερες ρίζες δυστυχώς: την εθνικιστική σιωπή. Μια σιωπή που πέρσι ακόμα, όταν επισκέφτηκα ξανά τη Θεσσαλονίκη μετά από χρόνια και πήγα να δω τα ανακαινισμένα πλέον οθωμανικά μνημεία της, δεν είχε παρά ελάχιστα υποχωρήσει. Μόνο στο Μπέη χαμάμ μπόρεσα να μπω και το φυλλάδιο ήταν στα Αγγλικά, το τελευταίο. Αναρωτιέμαι αν το ανατύπωσαν. Το Αλατζά Ιμαρέτ, το Γενί Χαμάμ, το Πασά Χαμάμ, το Χαμζά Μπέη Τζαμί κι ένα σωρό άλλα τρόμαξα να τα βρω, να τα εντοπίσω, και δεν είχαν τίποτε επάνω, μερικά ούτε καν το όνομα. Κι ας δόθηκαν ένα σωρό λεφτά για να ανακαινιστούν πριν λίγα χρόνια.

Προσωπικά, αν δεν είχα διαβάσει το βιβλίο του Μαζάουερ, «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων» θα είχα ακόμα μαύρα μεσάνυχτα. Είμαστε τυχεροί, όσοι θελήσαμε να καταλάβουμε την πόλη αυτή, που βρέθηκε αυτός ο ταλαντούχος ιστορικός να ασχοληθεί μαζί της. Αναμνηστική πλάκα στο Πανεπιστήμιο δεν ξέρω αν έχει μπει. Η παρουσία των Εβραίων και των Τούρκων θεωρείται ακόμα ντροπή που μολύνει την αγνή ελληνική συνέχεια και κουκουλώνεται. Δεν έχουμε γλιτώσει από την τρομοκρατική –και τρομακτική- σιωπή της ‘εθνικοφροσύνης’.

*Δείτε εδώ για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα μνημεία της Θεσσαλονίκης.


Πηγη: www.protagon.gr

ΠΑΣΟΚ: Οκτώ χρόνια έτσι, χωρίς πολιτική

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Πολλοί θεωρούν πως η καταστροφική φράση του, «λεφτά υπάρχουν», καθόρισε όλη την κυβερνητική πορεία του ΠΑΣΟΚ και διαμόρφωσε τις συνθήκες απαξίωσής του από το πολιτικό και εκλογικό σώμα. Θεωρείται πως αυτή η φράση το εμπόδισε στη συνέχεια να διαμορφώσει μια άλλη πολιτική, προσαρμοσμένη στο γεγονός πως «λεφτά δεν υπήρχαν». Η αναγκαία προσαρμογή στην απουσία χρημάτων, έγινε αντιληπτή ως προδοσία των ιδεών του, οι οποίες για μερικούς ανάγονταν στην ιδεολογία του «μοιράζω χρήματα που δεν έχω».

Τα πράγματα όμως είναι πολύ πιο σύνθετα από την κατάρα μιας φράσης. Γιατί πριν φτάσει σ’ αυτή τη φράση, το ΠΑΣΟΚ είχε ξεκινήσει από μια άλλη φράση, που ποτέ δεν ειπώθηκε έτσι καθαρά, αλλά ενυπήρχε στη σκέψη της ηγετικής του ομάδας κατά την οκταετία 2004-2012. Αυτή η «ανείπωτη φράση» ήταν πως «η πολιτική δεν υπάρχει» ή πως ακόμη και αν υπάρχει, δεν είναι και τόσο αναγκαία.

Στο ΠΑΣΟΚ αυτής της οκταετίας, κυριάρχησε μια αντίληψη η οποία μετέτρεψε την πολιτική από έκφραση της γενίκευσης των επιμέρους συμφερόντων, από την τέχνη της ομογενοποίησης των διαφορετικών συμφερόντων, στην «τέχνη» του περαιτέρω κατακερματισμού των ειδικών συμφερόντων. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, χρειάζεται να μην υπάρχουν διαμεσολαβητικοί κρίκοι ανάμεσα στον ηγέτη και τους πολίτες. Η σχέση ηγέτη και μελών του κόμματος δεν νομιμοποιούνταν από τις ιδέες, την κομματική ζωή στις αντίστοιχες τοπικές οργανώσεις, μέσα από τη γενική βούληση των κομματικών μελών και των ψηφοφόρων του, όπως δηλαδή γίνεται σε κάθε σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Η νομιμοποίηση της σχέσης ηγέτη, κομματικών μελών, ψηφοφόρων και πολιτών, περνούσε μέσα από την απευθείας σχέση ηγέτη και επιμέρους συμφερόντων. Αυτή η αντίληψη για την πολιτική, έβλεπε το πρότυπο λειτουργίας της στις ΜΚΟ και όχι στα κόμματα, στο βαθμό που οι πρώτες επικεντρώνονται σε συγκεκριμένου χαρακτήρα δράσεις και οι πρωτοβουλίες τους αφορούν κυρίως περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης ζητήματα. Το πολιτικό κόμμα, αντιθέτως, επικοινωνεί απευθείας με την εθνική επικράτεια και τη λαϊκή κυριαρχία, μέσα από διαμεσολαβούμενες σχέσεις αντιπροσώπευσης.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε εδώ για δύο μοντέλα αντίληψης για την πολιτική, όπως αυτά περιγράφονται από την Χάνα Άρεντ στο βιβλίο της: «Για την Επανάσταση». Το ένα μοντέλο, είναι αυτό της Γαλλικής Επανάστασης. Αυτό έχει ως βάση του τη λογική του κοινωνικού συμβολαίου και της λαϊκής κυριαρχίας και εκφράζεται από τον μετασχηματισμό των επιμέρους συμφερόντων και δικαιωμάτων των πολιτών, μέσω της εκλογικής συναίνεσης, στη γενική βούληση του κυρίαρχου λαού. Το άλλο μοντέλο, είναι αυτό που εκφράζεται από την Αμερικανική Επανάσταση. Αυτό κινείται στη βάση εκείνης της κοινωνικής συμφωνίας, που νομιμοποιείται από τη δύναμη των αμοιβαίων υποσχέσεων και συμφωνιών μεταξύ των αποίκων και εκφράζεται πρώτα απ’ όλα σε περιφερειακό-τοπικό επίπεδο. Η Αμερικανική Χάρτα των Δικαιωμάτων, επεδίωκε να θεσπίσει περιοριστικούς ελέγχους στην ήδη υπάρχουσα κεντρική πολιτική εξουσία. Αντιθέτως, η Γαλλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δημιουργούσε μια νέα κεντρική πολιτική εξουσία.

Το αίτημα της διαβούλευσης, της κοινωνικής συμφωνίας, της επίλυσης επιμέρους προβλημάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, αλλά και η ανάδειξη σημαντικών αιτημάτων της σύγχρονης κοινωνίας, όπως είναι η γλώσσα, η σεξουαλικότητα, η απόρριψη του ρατσισμού, η ανάδειξη των δικαιωμάτων των μεταναστών και των μειονοτήτων, η καταπολέμηση ειδικών μορφών κοινωνικής ανισότητας -ζητήματα δηλαδή που έμεναν έξω από το βεληνεκές της λαϊκής κυριαρχίας- θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα σημαντικό βήμα για την ανανέωση της πολιτικής ζωής του τόπου. Αυτές όμως οι προσπάθειες, κατέρρευσαν μέσα σ’ ένα γενικευμένο κλίμα πριγκιπικής απαξίωσης της πολιτικής ως διαμεσολαβούμενης σχέσης αντιπροσώπευσης, σ’ ένα καθεστώς που η διαβούλευση και τα δημοψηφίσματα, από μέσα της πολιτικής, έγιναν σκοποί της.


Αυτό το όλο οικοδόμημα, βεβαίως, στηρίχτηκε επίσης στην πλήρη απαξίωση της πιο επιτυχημένης κυβερνητικής περιόδου του ΠΑΣΟΚ, της περιόδου Σημίτη και στη σταδιακή διολίσθηση στα νάματα της περιόδου του «παιδιού της αλλαγής». Ο συνδυασμός μετανεωτερικού και βαθέος ΠΑΣΟΚ, δημιούργησε το πρώτο πολιτικό κόμμα που δεν ενδιαφερόταν για την πολιτική. Έτσι φτάσαμε στο «λεφτά υπάρχουν», φτάσαμε δηλαδή σ’ έναν ηγετικό πυρήνα που δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει τα γενικά συμφέροντα που διακυβεύονταν από την κρίση.

Όπως έγραφα σ’ ένα άρθρο μου στο Βήμα Ιδεών την ημέρα των εκλογών του 2009, «το μόνο πολιτικό ζητούμενο των σημερινών εκλογών αφορά το αίτημα της αντικατάστασης της πιο αναποτελεσματικής μεταπολιτευτικής κυβέρνησης, από την κλίση του ρήματος «μπορώ» σ’ όλα τα πρόσωπα. Από τον πολιτικό λόγο απουσιάζει η περιγραφή της υπάρχουσας κατάστασης σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, η ανάλυση των αναγκών και η σύνδεση των προτεινόμενων λύσεων με την κοινωνική διαστρωμάτωση, η κατάθεση σεναρίων για διέξοδο από την κρίση και προπαντός, η συνειδητοποίηση του βάθους της κρίσης και των δομικών περιορισμών της πολιτικής παρέμβασης. Σήμερα, για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ είναι αλήθεια πως προτείνει μέτρα, τα οποία όμως δεν σχηματίζουν ένα ενιαίο συνεκτικό σώμα. Γιατί δεν διευκρινίζεται με ποιους θα υλοποιηθούν, ποιους θα ωφελήσουν και ποιους θα βλάψουν, σε ποιο βαθμό και μέχρι πότε θα ωφελούν όποιους ωφελούν, ή θα βλάπτουν όποιους βλάπτουν. Προτείνονται μέτρα που σε τελική ανάλυση δεν έχουν “συναίσθηση της πραγματικότητας”. Πολύ φοβάμαι - έγραφα- πως σήμερα η διαφαινόμενη προοπτική της Ελλάδας είναι να συνεχίσει να κυβερνάται από ανθρώπους χωρίς ιδιότητες». Διευκρινίζω εδώ πως κατά τον Ρόμπερτ Μούζιλ, άνθρωπος χωρίς ιδιότητες είναι αυτός που δεν έχει αίσθηση της πραγματικότητας. Στο ομώνυμο βιβλίο του ενώ η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, ένα χρόνο πριν από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατέρρεε, η ελίτ της ασχολούνταν με γιορτές και ιωβηλαία του γηραιού Αυτοκράτορα.

Αυτό -τηρουμένων των αναλογιών- ζούσαμε στο ΠΑΣΟΚ της προαναφερθείσας οκταετίας και κυρίως στην Ελλάδα της τελευταίας διετίας. Έχω ήδη εκφράσει την ελπίδα πως, παρά τις επιμέρους διαφωνίες μου με σημεία του πολιτικού λόγου του Ευάγγελου Βενιζέλου, αυτός μπορεί, όπως ο ίδιος έγραψε από εδώ, τη Μεταρρύθμιση, να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κοίτη της Κεντροαριστεράς. Δηλαδή να ξανακάνει αυτό το κόμμα πολιτικό κόμμα, που θα εκφράζει τη γενική βούληση και τα καθολικά συμφέροντα, να επαναφέρει το κεντρικό πρόταγμα της πολιτικής, το οποίο είναι η υπεράσπιση του γενικού συμφέροντος και η έκφραση της γενικής βούλησης μέσα από ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Το παλαιό συμβόλαιο του πολιτικού συστήματος, με τις δυνάμεις του κρατισμού και του λαϊκισμού, οδήγησε τη χώρα ως τη σημερινή τραγική κατάσταση. Το νέο συμβόλαιο του πολιτικού συστήματος και κυρίως του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να γίνει με την παραγωγική και δημιουργική Ελλάδα του αποτελεσματικού δημόσιου τομέα και του ανταγωνιστικού και εξωστρεφούς ιδιωτικού. Έχω όμως εδώ μια ένσταση, η οποία μπορεί να φαίνεται ήσσονος σημασίας, αλλά δεν είναι. Το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να αντικαταστήσει τον επίσης απολιτίκ όρο Κεντροαριστερά, με τον βαθύτατα πολιτικό όρο, που λέγεται σύγχρονη ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.

Πηγη: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Η οικονομική κρίση αλλιώς

Του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Η ολοκλήρωση του δεύτερου πακέτου στήριξης της Ελλάδας (υπογραφή δανειακής σύμβασης, απομείωση χρέους κ.λπ.) μπορεί δυνητικά να σηματοδοτήσει το τέλος ενός κύκλου στην ελληνική πολιτική και οικονομική πραγματικότητα και το άνοιγμα μιας νέας και (ελπίζεται) διαφορετικής περιόδου. Και τούτο όχι απλώς και μόνο λόγω της προοπτικής που διαφαίνεται η Ελλάδα να μπει στη διαδικασία η οποία θα την οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση. Αλλά κυρίως λόγω της εκδήλωσης των «ευεργετικών συνεπειών» της κρίσης. Γιατί η κρίση, πέρα από τις οδυνηρές συνέπειες που έχει για το κοινωνικό σύνολο, έχει και τις ιδιαίτερα ευεργετικές συνέπειες: οδηγεί εξαναγκαστικά στον εκσυγχρονισμό και τη μεταρρύθμιση του ελληνικού κρατικού μορφώματος και πολιτικού συστήματος. Πρόκειται για μια διαδικασία βίαιου και εξαναγκαστικού εξευρωπαϊσμού, αφού η διαδικασία του εκούσιου εξευρωπαϊσμού δυστυχώς απέτυχε. Και ο εξευρωπαϊσμός αποτελεί τη συνέπεια της απόφασης της χώρας να παραμείνει και να καταστεί κανονικό μέλος της ευρωζώνης - μέλος που θα λειτουργεί σύμφωνα (λίγο - πολύ) με τους κανόνες του συστήματος, όπως λειτουργούν όλες οι άλλες χώρες-μέλη. Αποτελεί όμως και προϋπόθεση για την παραμονή στη νομισματική ένωση. Γιατί χωρίς τον εξευρωπαϊσμό και τη μεταρρύθμιση, η παραμονή θα είχε καταστεί αδύνατη και η έξοδος αναπόφευκτη. Ο εξευρωπαϊσμός συνιστά το κεντρικό στοιχείο του νέου «συμβολαίου» που η Ελλάδα συνήψε με τους εταίρους της μέσω της υπογραφής της δανειακής σύμβασης. Με άλλα λόγια, η δανειακή σύμβαση δεν προσφέρει μόνο τους χρηματικούς πόρους για την κάλυψη των ελλειμμάτων και την εξυπηρέτηση του χρέους, «προσφέρει» επίσης τον εκσυγχρονισμό/εξευρωπαϊσμό του ελληνικού μορφώματος έστω με βίαιο και εξαναγκαστικό τρόπο. Και αυτό ακριβώς συνιστά την κύρια ευεργετική συνέπεια της κρίσης.

Ο εκσυγχρονισμός έχει μια κεντρική παράμετρο για το κράτος, πολιτικό σύστημα και πολιτική τάξη της χώρας: θα πρέπει να λειτουργεί χωρίς να παράγει και να στηρίζεται στα ελλείμματα του προϋπολογισμού. Μέχρι σήμερα το μεταπολιτευτικό μας πολιτικό σύστημα, η μεταπολιτευτική δημοκρατία δηλαδή, στηρίχτηκε εν πολλοίς στα ελλείμματα του προϋπολογισμού. Από την άποψη αυτή είχαμε μια ιδιόμορφη «ελλειμματική δημοκρατία». Και τα ελλείμματα αυτά είχαν σαφώς πολιτικό περιεχόμενο και στόχους: χρησιμοποιήθηκαν για να χρηματοδοτήσουν το πελατειακό σύστημα της διαφθοράς ή, για να το πούμε διαφορετικά, για να «δωροδοκήσουν» το εκλογικό σύστημα, τους πολίτες, να ανταλλάξουν ψήφους με θέσεις στον κρατικό, δημόσιο τομέα, με όλες τις συνέπειες που σήμερα πλέον γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά. Δεν υπήρξαν δηλαδή ελλείμματα κεϊνσιανής λογικής που χρησιμοποιήθηκαν για αναπτυξιακούς λόγους και επιδιώξεις. Η πολιτική τάξη και τελικά το δημοκρατικό σύστημα καλείται να αποδείξει ότι μπορεί από εδώ και πέρα να λειτουργεί εύρυθμα και αποτελεσματικά χωρίς τα ελλείμματα της διαφθοράς. Η πρόκληση είναι τεράστια αλλά και καθοριστική για το μέλλον της χώρας: δημοκρατία χωρίς ελλείμματα. Αν και βεβαίως θα πρέπει να επισημανθεί ότι τα κεϊνσιανού τύπου ελλείμματα μπορεί να είναι ευεργετικά για μια οικονομία που λειτουργεί με σύγχρονους κανόνες και λογική. Αλλά, ως γνωστόν, η νέα Συνθήκη και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο απαγορεύουν και τα ελλείμματα αυτού του τύπου αφού επιβάλλουν σε όλες τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης να θεσπίσουν με συνταγματική διάταξη τον λεγόμενο «χρυσό κανόνα» για ισοσκελισμένο ή πλεονασματικό προϋπολογισμό.

Τώρα, το εάν η εκρίζωση της διαφθοράς στον δημόσιο, θεσμικό τομέα θα οδηγήσει και στην εκρίζωσή της σε επίπεδο ιδιωτών είναι ένα ζητούμενο (θα πάψουν π.χ. οι γιατροί να απαιτούν το φακελάκι για τις υπηρεσίες που οφείλουν να προσφέρουν;). Αλλά, είτε έτσι είτε αλλιώς, το τέλος της «ελλειμματικής δημοκρατίας» είναι ο καθοριστικός παράγοντας για το πολιτικό σύστημα της χώρας.

Το τέλος όμως της «ελλειμματικής δημοκρατίας» θα πρέπει να σημάνει και το τέλος της «επιδοματικής δημοκρατίας». Δεν αναφέρομαι καθόλου στα επιδόματα κοινωνικού περιεχομένου και χαρακτήρα. Κάθε άλλο. Αναφέρομαι στα επιδόματα της «οικονομικής και κοινωνικής αδράνειας», όπως π.χ. αυτά που συνδέονται με την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ). Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια έχει καταστραφεί σε ολοκληρωτικό σχεδόν βαθμό η αγροτική παραγωγή. Και γι' αυτό τεράστια ευθύνη φέρει η ΚΑΠ αλλά όχι με την έννοια που το εννοεί το ΚΚΕ. Αλλά μέσω των άφθονων εισοδηματικών ενισχύσεων και επιδοτήσεων, μέσω του δωρεάν χρήματος δηλαδή που οδήγησε τους περισσότερους αγρότες να εγκαταλείψουν οποιαδήποτε αγροτική δραστηριότητα. Στο σημείο αυτό η ευθύνη (και) της ΕΕ είναι τεράστια, πέρα απ' αυτή του ελληνικού κράτους και της πολιτικής τάξης η οποία δεν θέλησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα (μεταξύ άλλων με τη φορολόγηση των παχυλών επιδοτήσεων). Αλλά αυτό το πρότυπο έφθασε στο τέλος του, όπως έφθασε και το τέλος «της ελλειμματικής και επιδοματικής δημοκρατίας». Ενα νέο πολιτικό κεφάλαιο ανοίγει...

O Π. Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του ΔΣ του ΕΛΙΑΜΕΠ

Πηγη:Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Χρησμοί

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΠΩΣ να περάσει κανείς την προτελευταία μέρα ενός χρόνου; Είναι 30 Δεκεμβρίου 2011 και ο Ματιέ Πιγκάς βρίσκεται στην Αθήνα. Ο ψηλόλιγνος τραπεζίτης της Λαζάρ έχει έρθει να δει τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Η Λαζάρ συμβουλεύει από το 2010 την ελληνική κυβέρνηση στη μεγάλη μάχη του χρέους. Αλλά είναι Παρασκευή και, ενόψει Πρωτοχρονιάς, ο Βενιζέλος είναι κάπως πιο χαλαρός. Εντυπωσιάζει τον επισκέπτη, λέγοντάς για το υπόγειο τούνελ ανάμεσα στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» και τη Βουλή. Η αναφορά φέρνει, βέβαια, μνήμες Δεκεμβριανών και αυτό κάτι λέει.

ΤΙ γίνεται μετά; Ο Πιγκάς κινείται συνήθως στον άξονα Παρισιού - Νέας Υόρκης, όπου βρίσκονται τα κεντρικά της Λαζάρ. Αλλά έχει λίγο ελεύθερο χρόνο, καθώς πλησιάζει το τελευταίο Σαββατοκύριακο του 2011. Συνεπαρμένος με την Ελλάδα από μαθητής - όταν η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών είναι γι' αυτόν μια έκρηξη φωτός - παίρνει ένα αυτοκίνητο και φεύγει για τους Δελφούς. Μόνο που όταν φθάνει στον αρχαιολογικό χώρο είναι κλειστός λόγω απεργίας των φυλάκων. Οι αστυνομικοί που είναι παρόντες του εξηγούν ευγενικά ότι, αν συνεχίσει στον δρόμο, και ανέβει πιο πάνω μπορεί τουλάχιστον να δει από ψηλά το στάδιο. Ο Πιγκάς ακολουθεί τις οδηγίες και έτσι έχει ακόμη στο Blackberry τις φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα στους Δελφούς, μαζί με ένα μακρινό πλάνο της Ιτέας με τη θάλασσα να ασημίζει.

ΔΥΟ μήνες αργότερα το PSI έχει ολοκληρωθεί και ο Πιγκάς είναι ένας από τους συντελεστές του. Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι η μεγαλύτερη στην Ιστορία. Παρ' όλα αυτά, στο Παρίσι ο καιρός είναι πιο καλός από ό,τι στην Αθήνα. Στα γραφεία της Λαζάρ στο μπουλβάρ Οσμάν, ο Πιγκάς ρωτάει για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ισως γιατί είναι ένας «banquier social», ένας τραπεζίτης με κοινωνική συνείδηση όπως θα μπορούσε να είναι η ελληνική μετάφραση. Απόφοιτος της ENA, της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης από την οποία βγαίνει η γαλλική ελίτ, ο Πιγκάς εργάζεται μετά στο υπουργείο Οικονομικών, την εποχή που είναι ακόμη διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ. Διευθυντής γραφείου του Ντομινίκ Στρος-Καν, θα περάσει στον ιδιωτικό τομέα μετά το 2002 όταν οι Σοσιαλιστές χάνουν τις εκλογές και θα βρεθεί στη Λαζάρ.

ΟΙ απόψεις του Πιγκάς είναι στακάτες. Η διάσωση της Ελλάδας είναι υπαρξιακό θέμα για την ευρωζώνη. Η κρίση δεν θα τελειώσει χωρίς ευρωομόλογα και απευθείας οικονομική βοήθεια από τις χώρες του Βορρά, που έχουν πλεονάσματα, προς τις χώρες του Νότου. Το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας που ταυτίζει την ανταγωνιστικότητα με τους χαμηλούς μισθούς και τις εξαγωγές, δεν ταιριάζει σε χώρες χωρίς αντίστοιχες βιομηχανικές υποδομές όπως η Ελλάδα ή η Ισπανία. Η αλληλεγγύη και η ομοσπονδοποίηση είναι μονόδρομος για την Ευρώπη, αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ χρειάστηκαν εκατόν πενήντα χρόνια ώσπου να επέλθει πλήρης ενοποίηση των Πολιτειών τους. Ειδικά για την Ελλάδα, οι πολιτικές λιτότητας δημιουργούν φαύλο κύκλο ύφεσης.

ΟΛΑ αυτά δεν παραξενεύουν, αν συνυπολογίσει κανείς ότι ο πολίτης Πιγκάς ανήκει στο τρίο που αγόρασε προ διετίας την εφημερίδα «Le Μonde», η οποία επανήλθε φέτος στην κερδοφορία. Ή ότι είναι ένας τραπεζίτης που αγαπά τη ροκ και ονειρευόταν μια μεγάλη διεθνή συναυλία υποστήριξης της Ελλάδας. Το παρήγορο είναι ότι υπάρχουν φωνές στην Ευρώπη που υποστηρίζουν μια άλλη πολιτική και δεν συμμερίζονται τους χρησμούς του Βερολίνου για την ευρωζώνη, αλλά και για το μέλλον της Ελλάδας.

Πηγη:Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Σύστημα Αλέφαντος

Του Μιχάλη Πολυδώρου

Δεν ξέρω αν η επανάσταση του 1821 κηρύχθηκε στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο οποίος βρισκόταν ταυτόχρονα στην Πάτρα στο πρώτο πετυχημένο πείραμα τηλεμεταφοράς στα παγκόσμια χρονικά. Εκείνο για οποίο είμαι βέβαιος είναι ότι η νέα Επανάσταση για την αποτίναξη του ζυγού κηρύχθηκε στην Καλαμάτα από τον Αντώνη Σαμαρά.

Επειδή όμως μετά τις πιρουέτες και την υπερψήφιση του Μνημονίου ο ζυγός δεν μπορεί να είναι ξένος βρέθηκε ένας «εγχώριος» ζυγός. Η Μαρία Ρεπούση. Όπως είπε ο αρχηγός της ΝΔ και υποψήφιος πρωθυπουργός η «Δημοκρατία μας δεν σηκώνει διαστρεβλώσεις στα βιβλία Ιστορίας, όπου η Γενοκτονία σε βάρος ελληνικών πληθυσμών μετατρέπεται σε… τουριστικό ατύχημα «συνωστισμού» στην προκυμαία της Σμύρνης». Ούτε βέβαια η Νέα Δημοκρατία μπορεί να σηκώσει «ατυχήματα συνωστισμού» στoν λεγόμενο πατριωτικό χώρο, μετά την κίνηση Καμμένου αλλά και την εθνικιστική αφύπνιση του Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος σε λίγο θα προτείνει να βάλουμε περιλαίμιο στους λαθρομετανάστες.

Το κόλπο είναι παλιό δοκιμασμένο, το ίδιο έκανε και ο Αλέφαντος για να φανατίσει τους ποδοσφαιριστές του. Πρέπει να κατασκευάσεις έναν εχθρό για να ορίσεις την ταυτότητά σου. Και ως γνωστό ο Έλληνας όταν κοιτάει τον καθρέπτη δεν βλέπει τον Καραγκιόζη, αλλά τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Κολοκοτρώνη και τον Αθανάσιο Διάκο.

Το ζήτημα δεν είναι όμως τι έγραψε ή τι δεν έγραψε η Ρεπούση, διότι είναι και πολλά που δεν έγραψε. (Θα είχε ενδεχομένως ενδιαφέρον να διαβάσουμε σε ένα σχολικό βιβλίο τι ρόλο έπαιξε η ιεραρχία και διάφοροι αγιορείτες «κοκαλοπωλητές» όπως τους χαρακτηρίζει ο Ανώνυμος στη Νομαρχία. Αυτό όμως είναι μια «άλλη ιστορια»). Το πιο ανησυχητικό και απειλητικό είναι ότι ένας πολιτικός ακυρώνει τους θεσμούς και αποφασίζει αυτός πως θα γράφεται η Ιστορία και ενδεχομένως η Βιολογια, τα Μαθηματικά, η Χημεία ( δεν ξερω μέχρι που φθάνουν οι γνώσεις του αρχηγού της ΝΔ). Η Δημοκρατία δεν απειλείται από καμία Ρεπούση, αλλά από πολιτικούς που δεν σέβονται τους θεσμούς.

Μπροστά στην εξουσία, έπειτα από μία μακρά περίοδο πολιτικής περιθωριοποίησης, ο Αντώνης Σαμαράς βλέπει να πλησιάζει η δική του πολιτική άνοιξη. Υπάρχει όμως κίνδυνος να έχει την τύχη μιας άλλης Πολιτικής Ανοιξης. Και τότε θα δικαιωθεί αυτός που έγραψε ότι «το μόνο πράγμα που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι τίποτε δεν μας διδάσκει η ιστορία.» Ο Hegel το έγραψε, όχι η Ρεπούση!
Πηγή: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Πες κάτι ακραίο, πουλάει

Του Γιώργου Καρελιά

Ακόμη και στις καλές εποχές οι προκλήσεις έχουν πέραση. Δεν διαμορφώνουν, βέβαια, την βασική πολιτική και κοινωνική κατεύθυνση, αλλά ακούγονται. Πόσω μάλλον σε ακραίες καταστάσεις, όπως η σημερινή.

Οι πολιτικοί πρέπει να πουν μια προκλητική ατάκα, για να παίξουν στα δελτία ειδήσεων. Οι δημοσιογράφοι στις εκπομπές τους πρέπει να πουν κάτι «τραβηκτικό» (σαν το περίφημο «να πάει ένας στη φυλακή»), για να κάνουν νούμερα (λίγοι ενδιαφέρονται αν οι ίδιοι γίνονται νούμερα, γιατί άλλα έλεγαν λίγα χρόνια πριν). Αν, μάλιστα, βάλουν στη σάλτσα λίγη «αντίσταση στους νεοναζί κατακτητές», τότε τα μηχανάκια των μετρήσεων απογειώνονται.

Κάπως έτσι ο Καρατζαφέρης  προτείνει να κλείσουμε τους ξένους σε στρατόπεδα και να επιτρέπεται η οπλοφορία, για να αμυνόμαστε στις επιθέσεις των κακοποιών. Τι να κάνει ο επιρρεπής στις κωλοτούμπες αρχηγός, όταν βλέπει τον άλλον, νεόκοπο, αρχηγό Καμένο να τον ξεπερνάει, καταγγέλλοντας ότι η Μέρκελ διορίζει… στρατιωτικό διοικητή που θα ελέγχει την Ελλάδα; Ποιος θα έδινε σημασία στον κάθε Καμένο, αν δεν κατέφευγε σε τέτοιες τερατολογίες;

Κάπως έτσι ακόμη και άνθρωποι από την Αριστερά υποκύπτουν στη γοητεία των ακροτήτων για να ακουστούν. Ποιος θυμάται πλέον την περίφημη «πρόβλεψη» του Αλαβάνου ότι η πλατεία Συντάγματος θα γινόταν …πλατεία Ταχρίρ;

Πρόσφατα δεν ήταν που και ο Τσίπρας μπουμπούνισε το τερατώδες (για αριστερό) ότι κάποιοι Έλληνες δεν είναι και τόσο Έλληνες; Το καλό, όπως φαίνεται, είναι ότι μάλλον το μετάνιωσε, αν κρίνουμε από την εκκωφαντική σιωπή  εκ μέρους του στο μπαράζ των επικρίσεων που δέχτηκε.

Ο δημόσιος λόγος πρέπει  να είναι αιχμηρός, αλλά όχι ανεύθυνος. Και αυτό συμβαίνει όταν υποκύπτει στις ακρότητες για να ακουστεί. Παλιότερα εφημερίδες έβαζαν πτώματα στην πρώτη σελίδα τους. Για να πουλήσουν. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έγιναν πιο υπεύθυνες. Τηλεοπτικοί αστέρες, που  μεγαλούργησαν μέσα στο μεταπολιτευτικό σύστημα, συναγελαζόμενοι με τους πολιτικούς, σήμερα κραυγάζουν «προδότες» και θέλουν «κρεμάλες».

Ο Καμένος εκστομίζει μια «πατριωτική» κορώνα την ημέρα και κυνηγάει τα like του facebook, νομίζοντας ότι έτσι γίνεσαι αρχηγός. Ο Καρατζαφέρης θέλει ένα όπλο σε κάθε σπίτι, για να πυροβολούμε τους κακοποιούς, αν ποτέ τους βρούμε μπροστά μας. Kαι με κατάπληξη διάβασα εδώ στο Protagon ότι συμφωνεί και ο Τάκης Μίχας. Όμως, η Άγρια Δύση του19ου  αιώνα είναι καλή μόνο για τον κινηματογράφο, όχι για την καθημερινή ζωή στον 21ο αιώνα.

Ας το ξανασκεφτούμε. Τα άκρα και  οι ακρότητες ασκούν μια κάποια γοητεία. Προσωρινά μπορεί να φέρουν ψήφους ή θεαματικότητα και αναγνωσιμότητα. Αυτό θέλουμε; Κάποιοι το επιδιώκουν. Πρέπει να τους ακολουθήσουμε; Θα ήταν πολύ εύκολο.

Εγώ λέω όχι. Ο δημόσιος διάλογος απαιτεί περισσότερη περίσκεψη και υπευθυνότητα.

Πηγη: www.protagon.gr

Δεν συμμετέχουμε στην συνδιάσκεψη - Δεν ψηφίζουμε για πρόεδρο

Η ολοσχερής απουσία συστηματικού απολογισμού και έμπρακτης αυτοκριτικής του ΠΑΣΟΚ για τις επιζήμιες και καταστροφικές κυβερνητικές επιλογές της τελευταίας διετίας,   πιστοποιούν την άρνησή του να αποδεχθεί  τις αδυναμίες και τα λάθη που οδήγησαν τη χώρα και το λαό στην σημερινή τραγική κατάσταση

Η ευθύνη βαρύνει κυρίως τον κ. Παπανδρέου. Βαρύνει, όμως, και όλους όσοι από προσωπικές σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες ή ματαιοδοξίες, σιώπησαν, ανέχθηκαν και στήριξαν την «άκρα του τάφου σιωπή».

Έγκαιρα επισημάναμε ότι το ΠΑΣΟΚ μετεβλήθη σε άδειο σακί. Πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά.

Ο ελάχιστος χρόνος που  υπήρχε για την πολιτική ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ σπαταλήθηκε σε ανούσιες, φαιδρές και ακραίας γελοιότητας δικαιολογίες, με προφανή σκοπό να διασωθούν κενές περιεχομένου προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες.

Συνιστά τραγικό πολιτικό γεγονός και μέγιστη ιστορική ατυχία, η επιβίωση της χώρας να εξαρτάται από τις κυβιστήσεις και την απεμπόληση ευθυνών των ηγεσιών του πολιτικού κόσμου.

Το ΠΑΣΟΚ καλείται, την ύστατη στιγμή, να επιλέξει την ηγεσία του. Πρόκειται για κορυφαία πολιτική πράξη με απουσία πολιτικού περιεχομένου. Οι δελφίνοι αρκετοί, οι ιδέες και οι προτάσεις σπανίζουν και ο αναγκαίος συνθετικός διάλογος στο περιθώριο και εξαφανισμένος. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ θα κληθούν να επιλέξουν ηγεσία χωρίς να συζητήσουν, να σχολιάσουν, να αντιπαρατεθούν, να συγκρίνουν, να απορρίψουν, να δεχθούν, να συνθέσουν ένα σχέδιο αναγέννησης της παράταξης που θα συμβάλει στην έξοδο από την καθολική κρίση που μαστίζει την πατρίδα.

Το μέγα ερώτημα της ανομολόγητης μετάλλαξής του ΠΑΣΟΚ, από σύγχρονο κόμμα, με ευρωπαϊκό προσανατολισμό , σε ουρά και άθυρμα κυνικών και ατελέσφορων νεοφιλελεύθερων επιλογών, μένει μετέωρο και αναπάντητο.

Δεν θα συμμετάσχουμε στη διαδικασία επιλογής του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ούτε βέβαια στη συνδιάσκεψη.

H επιλογή μας αυτή συνοδεύεται από οδύνη και λύπη, αλλά την ενδυναμώνει η ισχυρή βούληση να εργασθούμε για την υγιή ανασύνθεση της παράταξης, για μια ΝΕΑ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ.

Δεν επιθυμούμε τον συγχρωτισμό με όψιμους πολιτικούς μεταμορφιστές, χθεσινούς οσφυοκάμπτες και σημερινούς αδέκαστους ελεύθερους σκοπευτές. Ούτε με αδιάβαστους, με ολίγον μελετηρούς και με τους στυλοβάτες της πλέον αυταρχικής και πολιτικά νεκρής περιόδου που γνώρισε το ΠΑΣΟΚ,  κατηγορίες που ενδημούν στα ηγετικά κλιμάκια του κινήματος.

Άλλωστε το εγχείρημα γρήγορα θα κριθεί ατελέσφορο και αλυσιτελές. Η αποτυχία του πιθανόν να συμπαρασύρει άξια και ικανά πρόσωπα που αποδέχονται να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη παρά τα σκληρά διδάγματα που υπέστησαν.

Η δημοκρατική παράταξη υπάρχει. Την  αποδέχονται χιλιάδες πολιτών που επιλέγουν σήμερα να εκφρασθούν και από άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, υπερβαίνοντας τα διλήμματα που επιχειρούν να θέσουν οι επίσημοι εκφραστές των δανειστών.

Είμαστε βέβαιοι ότι στο άμεσο μέλλον θα συναντηθούμε με όσους συνεχίζουν να αγωνιούν και να προβληματίζονται. Οι σχολάζουσες δυνάμεις της πατρίδας, διαθέτουν ικανό και επαρκές μέρισμα και στο ΠΑΣΟΚ. Τώρα ανοίγει ένας νέος διάλογος. Για την Ευρώπη που ανήκουμε, θέλουμε και επιδιώκουμε. Για την σύγχρονη, ανταγωνιστική, ασφαλή και κοινωνικά δίκαιη Ελλάδα. Για την Ελλάδα των Νέων Ανθρώπων

Η νέα εποχή θα αναδείξει νέες συλλογικότητες, θα απαιτήσει νέες δράσεις, θα επιβάλει νέα πολιτικά σχήματα, νέες πολιτικές διαδρομές, νέες συμφωνίες.

ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙ

Δασκαλάκης Δήμος
Θωμάς Γιώργος
Καραγιαννάκης Κώστας
Κόκκας Βασίλης
Κρητικός Μανώλης
Μαλέσιος Βαγγέλης
Μανίκας Στέφανος
Νικολάου Γιάννης
Παπαδέλλης Φραγκλίνος
Σκαρτσολιάς Τάκης
Σταυρακάκης Μηνάς

Μια νέα μεγάλη πορεία

Του Ριχάρδου Σωμερίτη

Είτε αυτό μας αρέσει, είτε όχι, πρέπει να καταλάβουμε ότι για την ελληνική, δημοκρατική σοσιαλιστική παράταξη, αρχίζει ξανά μια μεγάλη, δύσκολη και πολύχρονη πορεία. Που δεν μπορεί καν να συνδεθεί με τις επερχόμενες εκλογές.

Οι κυριότεροι πολιτικοί εκπρόσωποί της αφοσιώνονται ήδη -και καλά κάνουν- στις εκλογές αυτές, με στόχο, οι μεν την όποια επιβίωσή τους (ΠαΣοΚ) και οι δε, την επιβεβαίωση της αντιπροσωπευτικότητάς τους (ΔΗΜΑΡ).

Δυστυχώς όμως δεν αφοσιώνονται στην αναζήτηση των νέων ιδεών και συνεπώς των νέων προτάσεων που θα αντιτάξουν, έστω και τόσο καθυστερημένα, στην όλο και πιο ακραία δεξιά και πιο σκάρτη «αριστερά», κατά τη διάρκεια της εκλογικής μάχης. Το χειρότερο; Χωρίς αυτές τις νέες ιδέες και προτάσεις, δεν θα μπορέσουν καν να δώσουν με κάποια πειστικότητα τη μάχη και μετά τις εκλογές.

Αν και δεν το ομολογούν οι ηγέτες του, το ΠαΣοΚ που απομένει, μπορεί διαφημιστικά (Βενιζέλος) να λέει ότι επιδιώκει τη νίκη, αλλά στην πραγματικότητα ελπίζει σε ένα αξιοπρεπές γι’ αυτό και περιορισμένης εμβέλειας για τη ΝΔ εκλογικό αποτέλεσμα, που θα οδηγούσε σε μια νέα συγκυβέρνηση με τη δεξιά-ακροδεξιά.

Το ιδανικό θα ήταν τότε, πρωθυπουργός να παρέμενε ο Λουκάς Παπαδήμος, που πέρα από τη δανειακή σύμβαση και το PSI πέτυχε να πείσει πολλούς, κυρίως του προοδευτικού χώρου, ότι δεν υπάρχει πια δεξιά και αριστερά, μήτε καν κοινωνικό πρόβλημα, υπάρχουν μόνο οι αναγκαίες δραματικές προσαρμογές στις επιταγές των τραπεζών και των αγορών.

Και αυτό, σήμερα, μπορεί να φαντάζει και να είναι ρεαλιστικά μοιραίο. Αλλά αν το αποδεχτούμε και για το «αύριο», για δέκα ή είκοσι χρόνια, ενώ δεν αποκλείεται πια να αποκηρύξουν αυτές τις πολιτικές οι διάδοχοι του σημερινού Μερκελσαρκοζισμού, τότε, ας σταματήσουμε εξίσου ρεαλιστικά να παριστάνουμε τους προοδευτικούς, τους κεντροαριστερούς, τους δημοκράτες σοσιαλιστές.

Το διαφορετικό αύριο πρέπει να αρχίσουμε να το προετοιμάζουμε σήμερα, αφού ξεχάσαμε να αρχίσουμε αυτήν την προετοιμασία χθες. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο ρόλος της Μεταρρύθμισης, ακόμα και ανεξάρτητα από την προσωπική στήριξη που πολλά στελέχη της δεσμεύτηκαν να δώσουν με τη ψήφο τους στη ΔΗΜΑΡ.

Αλλά αυτός θα έπρεπε να είναι και ο στόχος της ΔΗΜΑΡ, ανεξάρτητα από την όποια, ας ελπίσουμε σημαντική, εκλογική επιτυχία της. Ακόμα και αν μια τέτοια επιτυχία την οδηγήσει κοινοβουλευτικά σε κάποια εκδοχή κυβερνητισμού. Ας ελπίσουμε όμως, όχι με τη δεξιά-ακροδεξιά, έστω και με «συμβόλαια» που κανείς δεν θα πιστέψει εύκολα και που θα έχουν το χαρακτήρα μνημόσυνου ιδεών.

Πηγη: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Προχωράμε! (η ιδεολογική και πολιτική πλατφόρμα του Γιάννη Ραγκούση)

Ο διάλογος για το μέλλον της Κεντροαριστερας στην Ελλάδα ανοίγει με απόψεις και ιδεές

Του Γιάννη Ραγκούση

Με πίστη και πεποίθηση υποστηρίζω την ύπαρξη στην ελληνική κοινωνία ενός πλειοψηφικού ρεύματος που είναι και διατεθειμένο και έτοιμο να προχωρήσει σε ένα νέο ξεκίνημα. Βρισκόμαστε για άλλη μια φορά σε ιστορικό κατώφλι. Στο χέρι μας είναι να αντιγυρίσουμε εθνική αυτοπεποίθηση και περηφάνια στη χλεύη και στην ταπείνωση. Κι αν μοιάζουνε «σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα», χρέος μας είναι να βάλουμε τώρα τον δείκτη του ρολογιού στη χαραυγή μιας νέας αφετηρίας.

Η κρίση - να γίνει τώρα ευκαιρία για πολίτες και πολιτικούς που θα πρωταγωνιστήσουν στην εξυγίανση και στην αναγέννηση. Όχι άλλους πρωταθλητές οβιδιακών μεταμορφώσεων!  

Είναι βαθιά πεποίθησή μου ότι είναι ισχυρότατες μέσα στην ελληνική κοινωνία οι δυνάμεις που πιστεύουν σε έναν ανθρωπισμό που δεν είναι λαϊκισμός, σε έναν ορθολογισμό που έχει τη δύναμη και αναλαμβάνει την ευθύνη των αναγκαίων αλλαγών. Το παλαιό μοντέλο ανάπτυξης, δημοσιονομικής διαχείρισης και διακυβέρνησης έχει εκπνεύσει. Θα εκπνεύσει άραγε μαζί του και η δημοκρατία μας στο ζόφο της βίας και της παρακμής; Ή θα συμπλεύσουν οι δυνάμεις που πιστεύουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, στην ανάγκη των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, σε ένα ριζοσπαστικό κέντρο, βαδίζοντας τον μόνο φιλολαϊκό, τον μόνο πατριωτικό δρόμο, εκείνον της ρήξης με το παρελθόν και των αναγκαίων τομών στο σήμερα, στοχεύοντας στο «κέντρο» των προβλημάτων;

1. Το μεγάλο ΝΑΙ – το μεγάλο ΟΧΙ

Για την Ελλάδα οι στιγμές είναι ιστορικές και ανεπανάληπτες γιατί σήμερα συγκρούεται το παλιό, που θεμελιώθηκε πάνω στο δόγμα της αναξιοπιστίας «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα τελικά πράττω» με το νέο, που θεμελιώνεται στην αλήθεια.

2. Η αλήθεια

Η Ελλάδα χόρτασε ψέματα και συσκοτίσεις, διγλωσσία και μεγάλες υποσχέσεις. Τώρα είναι ώρα μόνο για αλήθειες. Τίποτε άλλο δεν έχει νόημα, αν θέλουμε να δώσουμε πραγματική ελπίδα στη χώρα και στον πολίτη. Η αλήθεια είναι η μόνη δυνατή αφετηρία, αν θέλουμε να προχωρήσουμε μπροστά. Κανένας βέβαια δεν κατέχει τη μοναδική και απόλυτη αλήθεια.

Σε όλο το φάσμα του προοδευτικού δημοκρατικού χώρου, καθώς και στο ΠΑΣΟΚ, έχουν κατατεθεί το τελευταίο διάστημα, ιδέες και κείμενα με σημαντικό περιεχόμενο. Στο δημόσιο διάλογο και στην κοινή προσπάθεια πρέπει να επικρατήσει η αλήθεια. Ανάμεσα στις αλήθειες που πρέπει να δεσπόσουν, παραθέτω τις ακόλουθες:

Αλήθεια πρώτη

Η επιτυχής έκβαση του PSI και το κούρεμα του χρέους είναι μεν επιτεύγματα απαραίτητα και επιτακτικά για τη σωτηρία της χώρας, δε συνιστούν ωστόσο το τέλος της προσπάθειας. Δεν ζούμε μια στιγμή υπερηφάνειας του ελληνικού λαού. Αντίθετα πρέπει να είναι ώρα περισυλλογής και αυτοκριτικής. Αθετήσαμε τις συμφωνίες μας. Δεν μπορέσαμε να αποπληρώσουμε τα χρέη που συσσωρεύσαμε κατά τη διάρκεια της σκοτεινής πλευράς της Μεταπολίτευσης. Περήφανη δεν είναι η Ελλάδα που «δεν πληρώνει» αλλά η Ελλάδα που δεν χρωστάει σε κανένα.

Αλήθεια δεύτερη

Μάγκας Έλληνας δεν είναι αυτός που καίει μια γερμανική ή μια ελληνική σημαία. Μάγκας Έλληνας είναι αυτός που παράγει ένα προϊόν τόσο καλό και ανταγωνιστικό, ώστε να γίνει αυτό η επιλογή του γερμανού καταναλωτή, εκτοπίζοντας από το ράφι του γερμανικού σούπερ μάρκετ ένα αντίστοιχο γερμανικό προϊόν.

Αλήθεια τρίτη

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να δίνουμε από αυτά που δεν έχουμε. Από αυτά που πια δεν υπάρχουν, αφού τελείωσε η εύκολη ανάπτυξη και η εύκολη πολιτική καριέρα, τις οποίες διασφάλιζε ο επί δεκαετίες εξωτερικός δανεισμός της χώρας, το άκριτο μοίρασμα δημόσιων πόρων, οι αθρόες πελατειακές προσλήψεις σε βάρος, στην πραγματικότητα, των μελλοντικών γενεών.

Αλήθεια τέταρτη

Είναι ιστορικά ανεύθυνοι όλοι αυτοί που κυκλοφορούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πολιτικού φάσματος και -πατώντας σε όσους πήραμε στην πλάτη μας, στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπανδρέου, το πολιτικό κόστος να μην καταρρεύσει η χώρα ή γίναμε δυσάρεστοι αναλαμβάνοντας δημοσίως την ευθύνη να προτείνουμε τη συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου- συνεχίζουν να διακινούν την εθνική αυταπάτη ότι υπάρχει, τάχα, εναλλακτική λύση. Ποτέ βεβαίως δεν λένε ποια είναι αυτή η λύση. Μήπως το να περνούν καλά οι Έλληνες χάρη σε κάποιους άλλους, που θα πληρώνουνε γι’ αυτούς;

Πρόκειται για εκείνους που πρωταγωνίστησαν στη σκοτεινή πλευρά της Μεταπολίτευσης που υπερχρέωσε την Ελλάδα. Για άλλους, που διακρίθηκαν στην ανεύθυνη διεκδίκηση μιας ευημερίας, που θα την πλήρωναν όσοι δεν έχουν γεννηθεί ακόμη. Για όσους, τέλος, μέσα στην κυβέρνηση, στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, στην Αντιπολίτευση και στα συνδικάτα, δυόμισι χρόνια τώρα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να εμποδίσουν την Ελλάδα να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, βυθίζοντας έτσι τη χώρα στην παρατεταμένη απειλή της χρεοκοπίας, που είχε σαν αποτέλεσμα την ύφεση της οικονομίας, τη δυσπραγία και τα αδιέξοδα των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης «κοινωνικής ευαισθησίας» καθυστέρησαν απαραίτητες αλλαγές με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στα άδικα οριζόντια μέτρα, που εντέλει έπληξαν με άδικο τρόπο τους πιο αδύναμους. Βεβαίως τα παραπάνω δεν απαλλάσσουν από τις δικές της σοβαρές ευθύνες την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα όργανά της αλλά και τις κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών.

Αλήθεια πέμπτη

Αλήθεια είναι ότι το 80% και πλέον των δαπανών του δημοσίου συντηρεί σχολεία, νοσοκομεία, αστυνομικά τμήματα, στρατόπεδα, δικαστήρια, καθώς και 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους, εκ των οποίων οι 500.000 είναι κάτω των εξήντα ετών. Περιορισμός δαπανών –διότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πλήττει διαρκώς όσους εργάζονται και παράγουν στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα- σημαίνει να αποφασίσουμε τι ακριβώς και για ποιόν θα περιορίσουμε, χωρίς όμως σε καμία απολύτως περίπτωση να παύσει η παροχή αυτών των δημόσιων αγαθών προς τους Έλληνες πολίτες, ιδίως τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Η λύση στο δημοσιονομικό πρόβλημα δεν θα προέλθει από το κλείσιμο των λίγων, συγκριτικά, οργανισμών του δημοσίου. Είναι μύθος, που συνιστά υποτίμηση του προβλήματος, ότι το πρόβλημα των δημοσίων δαπανών θα λυνόταν αν είχαμε κλείσει όσους οργανισμούς πράγματι έπρεπε να έχουν κλείσει με αποκλειστική –υπογραμμίζω- ευθύνη του κάθε υπουργού, στον τομέα ευθύνης του οποίου ανήκει ο αντίστοιχος οργανισμός.

Αλήθεια έκτη

Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό σύστημα, όπως διαμορφώθηκε στη Μεταπολίτευση, δεν μπορεί να εγγυηθεί την υιοθέτηση και την υλοποίηση των αλλαγών που έχει ανάγκη η χώρα. Μόνο η επαναθεμελίωσή του και η ριζική του ανανέωση μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για την έξοδό μας από την κρίση. Και μόνο έτσι θα αποκτήσει πάτο το βαρέλι.

3. Κανόνες, όχι εξαιρέσεις

Μεγάλη πληγή της Μεταπολίτευσης ήταν ότι η ελληνική κοινωνία, πολιτεία, οικονομία οικοδομήθηκαν σαν μια φαβέλα εξαιρέσεων, αποσπασματικών διευθετήσεων, πελατειακών ρυθμίσεων, ευκαιριακών «τακτοποιήσεων». Για να κάνουμε μια νέα αρχή, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι θα πάψουμε να είμαστε μια κοινωνία εξαιρέσεων και θα γίνουμε μια κοινωνία κανόνων. Να συμφωνήσουμε σε αδιαπραγμάτευτους κανόνες του δημόσιου βίου μας.

• Ευνομία
  
• Αξιοκρατία
  
• Διαφάνεια
  
• Αξιολόγηση
  
• Έλεγχος
  
• Επιβράβευση
  
• Τιμωρία
  

 4. Προτεραιότητες για μια νέα αρχή

Η μεγαλύτερη ανάγκη είναι να μιλήσουμε με θάρρος, χωρίς περιστροφές, για τις προτεραιότητες που θα καθορίσουν τις πολιτικές αποφάσεις. Πρέπει να γίνουν πολλά, σε όλους τους τομείς, αλλά δεν μπορεί να γίνουν όλα μαζί. Πρέπει η χώρα να θέσει προτεραιότητες από τις οποίες θα απορρέουν οι επιλογές και με βάση τις οποίες θα κρίνεται η ορθότητα των αποφάσεων. Οι προτεραιότητες αυτές θα καθορίσουν το πώς τοποθετείται ο καθένας απέναντι σε κάθε ένα από τα ολοένα και σκληρότερα διλήμματα που θέτει διαρκώς η Ελλάδα, ιδιαίτερα η Ελλάδα που δίνει τη μάχη κατά της κρίσης και της ύφεσης, η Ελλάδα που δίνει τη μάχη για μια νέα αρχή .

• Προτεραιότητα η «μητέρα των μεταρρυθμίσεων», η επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος και η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού.
  
• Προτεραιότητα, οι άνεργοι, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
  
• Προτεραιότητα η νέα γενιά που χρειάζεται αξιοπρέπεια, αυτοπεποίθηση, πάνω απ’ όλα ευκαιρίες εξέλιξης.
  
• Προτεραιότητα η επιχείρηση, η επιβίωσή της και η ανάπτυξή της. Μόνον έτσι προστατεύονται και ο εργαζόμενος και ο επιχειρηματίας.
  
• Προτεραιότητα η Ελλάδα που παράγει, εξάγει, ανταγωνίζεται και διακρίνεται.
  
• Προτεραιότητα ο πλεονασματικός προϋπολογισμός και η συνταγματική διασφάλιση της απαγόρευσης δημιουργίας νέας υπερχρέωσης.
  
• Προτεραιότητα η αναδιανομή μόνο του παραγόμενου πλεονάσματος και όχι πια του εξωτερικού δανεισμού καθώς και η δίκαιη αναδιανομή των βαρών.
  
• Προτεραιότητα να κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να μην οδηγηθούν οριστικά στο περιθώριο, όσοι κινδυνεύουν να «πνιγούν» από την κρίση. Να ρίξουμε μια «σωσίβια λέμβο» ώστε να έχουν μια δεύτερη και μια τρίτη ευκαιρία όσοι το έχουν ανάγκη.
  
• Προτεραιότητα η διασφάλιση του κοινωνικού συμφέροντος έναντι κάθε μερικού, τοπικού, ιδιωτικού, συντεχνιακού.
  
• Προτεραιότητα να εκμεταλλευθούμε στο έπακρο τις αστείρευτες δυνάμεις που διαθέτει η Ελλάδας της Περιφέρειας.
  

5. Δεν νοείται Ελλάδα χωρίς Ευρώπη και Ευρώπη χωρίς Ελλάδα

Υπηρετώντας με συνέπεια και αυστηρότητα τις προτεραιότητες αυτές, εκπληρώνουμε τη μείζονα προϋπόθεση για να αλλάξει, πράγματι, σελίδα η Ελλάδα: την ανάκτηση της θέσης μας στην Ενωμένη Ευρώπη. Μόνο στην Ευρώπη μπορούμε να υπηρετήσουμε αποτελεσματικά τις εθνικές μας προτεραιότητες. Μόνο στην Ευρώπη επιτυγχάνονται οι εθνικοί στόχοι της εξωτερικής μας πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας.

Η Ελλάδα θα γίνει ισχυρή μόνο μέσα σε μια ισχυρή Ευρώπη. Όπως κατέδειξε δραματικά η ελληνική κρίση, οφείλει και η Ευρώπη να βαδίσει άμεσα το δρόμο των δικών της μεγάλων αλλαγών. Αυτό σημαίνει: περισσότερη δημοκρατία, διαφάνεια, δι@ύγεια, συμμετοχή, αλληλεγγύη, κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ευρώπη πρέπει να ενοποιηθεί πολιτικά, αλλά όχι με τη χειραγώγηση των ισχυρών. Διεκδικούμε άμεση αναβάθμιση των θεσμών της, όπως, ιδίως του Κοινοβουλίου, και νέα αποστολή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η νέα Ευρώπη, αν θέλει να είναι συνεπής και αποτελεσματική στο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει, χρειάζεται νέα, τολμηρά εργαλεία πολιτικής, όπως ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και το ευρωομόλογο, που ήδη δυναμικά τα διεκδικούν οι προοδευτικές και δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις. Η νέα, δημοκρατική Ευρώπη θα αποτυπωθεί θεσμικά με τη μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση του νέου προέδρου της Επιτροπής, που θα πρέπει να εκλεγεί στις επόμενες εκλογές με την άμεση συμμετοχή των πολιτών.

6. Ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, στο κράτος, στο πολιτικό σύστημα

Τρεις μεγάλες αποφάσεις για την ανάπτυξη

Η οικονομική ανάπτυξη προϋποθέτει απαλλαγή από την αβεβαιότητα της χρεοκοπίας. Προϋποθέτει ακόμη απελευθέρωση της οικονομίας, από όλα τα κρατικοδίαιτα οικονομικά συμφέροντα και συντεχνίες, με κανόνες και εποπτεία. Προϋποθέτει μόνιμα πλεονασματικό προϋπολογισμό και αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία με ταυτόχρονη συστηματική, εντατική και διαρκή προσπάθεια της πολιτείας και των αρμόδιων υπουργείων όχι μόνο για τον έλεγχο αλλά και για τη μείωση των τιμών. Προϋποθέτει, τέλος, την προσέλκυση επενδυτικών κεφαλαίων, ελληνικών και ξένων, όχι μόνο στους παραδοσιακούς τομείς της ναυτιλίας, του τουρισμού, του πολιτισμού, της ενέργειας και των κατασκευών, που πρέπει να συνεχιστεί η στήριξη της προσπάθειάς τους να αποκτήσουν ποιοτικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, αλλά κυρίως στους νέους τομείς προτεραιότητας.

Πάνω απ’ όλα χρειάζεται να συμφωνήσουμε σε δύο - και όχι παραπάνω - κορυφαίες αναπτυξιακές προτεραιότητες και μία κορυφαία αναπτυξιακή προϋπόθεση. Στις προτεραιότητες αυτές θα επιδιώξουμε διεθνές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, θεσπίζοντας τα πλέον προωθημένα σε παγκόσμια κλίμακα φορολογικά και διοικητικά κίνητρα –λαμβανομένων υπ’ όψιν των επιταγών του κοινοτικού δικαίου περί ανταγωνισμού- τα οποία, ακόμη και με συνταγματική διάταξη, η Ελλάδα πρέπει να δεσμευτεί ότι δεν θα μεταβάλει για τα επόμενα 20 χρόνια.

Οι συγκεκριμένες τρεις αποφάσεις επιτρέπουν στους νέους μας να αξιοποιήσουν την εφευρετικότητα και τις δικές τους δυναμικές, αφού κάθε σημερινό παιδί είναι σχεδόν από την κούνια πια σε θέση να αξιοποιήσει με τον πιο φυσικό τρόπο την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου.

Απόφαση πρώτη

Επιχειρήσεις πληροφορικής, νέων τεχνολογιών, λογισμικού και έρευνας και καινοτομίας, για τις οποίες διασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι ώστε να διεκδικήσουμε ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε διεθνή κλίμακα.

Η επιλογή αυτή διαθέτει απεριόριστα αναπτυξιακά πλεονεκτήματα ενώ στερείται περιβαλλοντικών, πολεοδομικών ή άλλων επιπλοκών. Θα δώσει σε χιλιάδες νέους την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τη φυσική πλέον σχέση που έχουν αναπτύξει με τις νέες τεχνολογίες και την πληροφορική. Θα δημιουργήσει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και θα προσελκύει διαρκώς ελληνικά και ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Η στρατηγική αυτή αναπτυξιακή επιλογή είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με τις ένοπλες δυνάμεις και την έξυπνη αμυντική θωράκιση της χώρας τις προσεχείς δεκαετίες.

Απόφαση δεύτερη

Πρωτογενής τομέας – πρωτογενής παραγωγή με οργάνωση μαζικής επιστροφής στη περιφέρεια, φορολογικά κίνητρα και έξοδα πρώτης εγκατάστασης ή μετεγκατάστασης, με στόχο την «αποαττικοποίηση» και την «αποαστικοποίηση».

Απόφαση τρίτη

Η Ελλάδα χρειάζεται εδώ και καιρό μια ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση, που θα οδηγεί σε ένα σύστημα βασισμένο σε αντικειμενικά και δίκαια δεδομένα, και κάθε τροποποίηση του οποίου δεν θα μπορεί να τίθεται σε εφαρμογή πριν τη παρέλευση δύο ετών από την ώρα της υιοθέτησής της.

Ριζικές αλλαγές στο κράτος

Για να πετύχουμε ένα κράτος – στήριγμα των δημιουργών και πραγματικό προστάτη των αδυνάμων, ένα κράτος αυστηρό επόπτη και δίκαιο τιμωρό όσων δεν πειθαρχούν σε κανόνες, πρέπει να εμμείνουμε: Αξιοκρατία - ΑΣΕΠ παντού. Διαφάνεια – Δι@ύγεια παντού. Αποκέντρωση, αναδιάρθρωση - Επαναθεμελίωση - Καλλικράτης παντού.

Κράτος σύγχρονο, δίκαιο, επιτελικό

• Συνταγματική αναθεώρηση ώστε μετά από διαρκή αξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων η μονιμότητα στο δημόσιο να ισχύει μόνον για όσους κρίνονται άξιοι. Να πάψουν να επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο όσοι κρίνονται αρνητικά. Συνταγματική θωράκιση της αντικειμενικής εξέλιξης στελεχών, της αξιοκρατικής και μη κομματικοποιημένης επιλογής διευθυντών και προϊσταμένων στο δημόσιο.
  
• Άμεση εφαρμογή του νέου πειθαρχικού δικαίου για τους επίορκους υπαλλήλους παντού, ιδιαίτερα στους τομείς όπου έχουν εντοπισθεί πολλαπλά κρούσματα διαφθοράς (εφορείες, πολεοδομίες κλπ).
  
• Εμβάθυνση του Καλλικράτη στην αυτοδιοίκηση με τη συνταγματική αναθεώρηση, χωρίς την οποία δεν επιτρέπεται η θέσπιση τοπικών εσόδων, ώστε κάθε τοπική κοινωνία, κάθε δήμος και κάθε περιφέρεια, ανάλογα με τις δυνάμεις της και τις επιλογές της, να μπορεί να προσφέρει «το παραπάνω» στους πολίτες, σε όποιον τομέα επιθυμεί.
  

• Τέλος στην απαξίωση της δημόσιας διοίκησης που μορφώνει, θεραπεύει, προστατεύει, αμύνεται, αποδίδει δικαιοσύνη. Όχι σε περαιτέρω μειώσεις μισθών. Ναι στο πριμ παραγωγικότητας.
  
• Άμεση εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση (Ν. 3979/Μάιος 2011), με τον οποίο μπορεί να συναλλαχθεί ο πολίτης και η επιχείρηση με το κράτος ηλεκτρονικά και όχι γραφειοκρατικά, με ασφάλεια, ταχύτητα και αξιοπιστία. Κάνοντας χρήση της ηλεκτρονικής υπογραφής και του ηλεκτρονικού εγγράφου επιτυγχάνεται τόσο η απλοποίηση των διοικητικών διαδικασιών όσο και η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας αλλά και της διαφθοράς.
  
• Κατάργηση κάθε ειδικής διάταξης για ξεχωριστό τρόπο προσλήψεων που νομοθετήθηκε μετά τον Ν. 3812/Δεκέμβριος του 2009, νόμος που χαρακτηρίστηκε από το ΑΣΕΠ σταθμός για την απόλυτη αξιοκρατία στις προσλήψεις.
  

Κράτος πρόνοιας

• Τέλος στη δημαγωγική, ισοπεδωτική λογική των τελευταίων δεκαετιών σε ό,τι αφορά το κράτος πρόνοιας.
  
• Τέλος οι δωρεάν παροχές υγείας-παιδείας για τους «έχοντες και κατέχοντες», δηλαδή για όσους δεν έχουν πράγματι ανάγκη. Τα έσοδα που θα προκύπτουν, θα παραμένουν υποχρεωτικά στο συγκεκριμένο τομέα, για την αναβάθμιση των υπηρεσιών του προς όφελος των χρηστών του.
  

Μεταναστευτικό

• Πλήρης κοινωνική ένταξη των νομίμων μεταναστών – Καμία υποχώρηση για νομιμοποίηση μεταναστών χωρίς χαρτιά – Αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων.
  

Επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος: Η «μητέρα όλων των μεταρρυθμίσεων»

Είναι κατεπείγουσα ανάγκη η θεσμική επαναθεμελίωση του πολιτικού συστήματος που συνιστά τη «μητέρα των μεταρρυθμίσεων». Αλλιώς, είναι απλά θέμα χρόνου η επιστροφή στο χθες που μας χρεοκόπησε.

• Νέος εκλογικός νόμος με νέα αρχιτεκτονική βασισμένη στις μονοεδρικές, με την επιλογή προσώπων να παραμένει ως δικαίωμα στον ψηφοφόρο, όπως όταν εκλέγει δήμαρχο, χωρίς σταυρό προτίμησης.
  
• Περιορισμός της Βουλής στους 200 βουλευτές
  
• Ριζοσπαστική συνταγματική αναθεώρηση που μεταξύ των άλλων θα περιλαμβάνει εξίσωση πολιτών – πολιτικών με την κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να υπόκεινται και οι πολιτικοί στην ίδια ποινική μεταχείριση με τους άλλους πολίτες και να μην αμνηστεύονται όσοι τελούν αδικήματα.
  
• Άμεση υιοθέτηση και ψήφιση του προσχεδίου νόμου (ΥΠΕΣ, Μάιος 2011) για τα οικονομικά των κομμάτων, που εκτός από απόλυτη διαφάνεια και ανεξάρτητο έλεγχο, περιλαμβάνει αναδρομικό έλεγχο του πόθεν έσχες προσώπων και κομμάτων. Σύμφωνα με αυτό επέρχονται 75 και πλέον ριζικές αλλαγές στο καθεστώς των οικονομικών των κομμάτων και στο καθεστώς του «πόθεν έσχες» των προσώπων και των κομμάτων. Μόνον η θεσμοθέτηση του συνόλου αυτών των αλλαγών, που προτείνονται και είναι σύμφωνες με την Επιτροπή GRECO του Συμβουλίου της Ευρώπης και τις αντίστοιχες προτάσεις της Διεθνούς Διαφάνειας, θα επιτρέψει την ανάκτηση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος.
  

7. Προχωράμε. Με ποιους;

• Με όλους τους Έλληνες που πιστεύουμε ότι ΝΑΙ, μπορούμε να κάνουμε πράξη το ελληνικό θαύμα για μια Ελλάδα που θα γίνει διεθνώς παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγήν.
  
• Με όλους που νιώθουμε την αξιοπρέπεια μας προσβεβλημένη από μια Ελλάδα που εμφανίζεται ότι αυτή και το πολιτικό της προσωπικό πρέπει να εξαναγκάζονται από έξωθεν δυνάμεις για να πράττουν το σωστό, το δίκαιο, το αυτονόητο.
  
• Με όλους που πληρώνουμε τους φόρους και τις υποχρεώσεις μας στην Πολιτεία.
  
• Με όλους που πιστεύουμε ότι τελικός αποδέκτης όλων των κόπων και των θυσιών είναι το κοινωνικό σύνολο, είναι ο άνθρωπος, ο δυναμικός και ο αδύναμος. Όχι οι «ημέτεροι», οι μεταπράτες φίλοι, το κόμμα, οι συντεχνίες.
  
• Με όλους αυτούς που πιστεύουμε ότι τα αγαθά, εθνικά, συλλογικά, ατομικά, πράγματι «κτώνται», αλλά μόνο «κόποις κτώνται».
  
• Με όλους όσους είναι έτοιμοι να ανοίξουν το δρόμο και να εγγυηθούν την ανανέωση.
  

8. Νέα Ενότητα για Νέα Πλειοψηφία

Τώρα είναι η στιγμή να ορίσουμε ξανά το ιδεολογικό και αξιακό πλαίσιο της δημοκρατικής παράταξης, δίνοντας νέο περιεχόμενο σε σταθερές που όριζαν και ορίζουν πάντοτε την ταυτότητά μας.

• Η εθνική ανεξαρτησία, η οποία τέθηκε εν αμφιβόλω από τον εξωτερικό υπερδανεισμό και την υπερχρέωση, δεν σημαίνει μόνο εδαφική ανεξαρτησία. Είναι πάνω από όλα η διασφάλιση από κάθε εξάρτηση από ένα δανεισμό που οδηγεί σε αποδυνάμωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας.
  
• Η λαϊκή κυριαρχία, η οποία υπονομεύθηκε στη Μεταπολίτευση όταν το κοινωνικό, γενικό, λαϊκό συμφέρον υποσκελίστηκε από το πελατειακό-ιδιωτικό και συντεχνιακό, σημαίνει ανάκτηση της κυριαρχίας του κοινωνικού συμφέροντος πάνω στα μικρά και μεγάλα συμφέροντα και τις μικρές και ισχυρές ολιγαρχίες, που έχουν κυριαρχήσει.
  
• Κοινωνική απελευθέρωση σημαίνει απελευθέρωση της κοινωνίας και της οικονομίας από τα δεσμά και τα κατεστημένα που παρήγαγε η πελατειακή μεταπολιτευτική λειτουργία της Ελλάδας, των κρατικοδίαιτων παρασιτικών μικρών και μεγάλων συμφερόντων.
  
• Η δημοκρατική διαδικασία, που εκφυλίστηκε στην Μεταπολίτευση από την πελατειακή συναλλαγή πολιτών και πολιτικών και το μαύρο πολιτικό χρήμα, σημαίνει την επαναθεμελίωση της πολιτικής αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας και την ανάκτηση του κύρους των πολιτικών θεσμών και των πολιτικών προσώπων.
  

Μια σημαντική αλήθεια για το ΠΑΣΟΚ

Υπάρχει ρήξη στη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με το ΠΑΣΟΚ, γιατί έχουμε κατάρρευση της αξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ την ώρα που θα έπρεπε να πορεύεται με ενιαία στρατηγική, με καθαρό μήνυμα, επέλεξε την αμφισημία και τη διγλωσσία. Άρα ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ξεκαθαρίζει το δρόμο που θέλει να πάρει, δεν αποσαφηνίζει τη στρατηγική του –η λογική δηλαδή του ότι «είμαστε πολυσυλλεκτικοί ίσον πατάμε σε δυο βάρκες»- αντί να μας βγάλει από την κρίση θα μας βυθίσει βαθύτερα σε αυτήν, διατηρώντας την αναξιοπιστία, συντηρώντας και αναπαράγοντας την κρίση εμπιστοσύνης.

Ο δρόμος της αλήθειας, των ριζικών αλλαγών, της συνέπειας, της αυστηρότητας και της λογοδοσίας, ο δρόμος των αποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων με σχέδιο και αποφασιστικότητα, είναι και ο μόνος φιλολαϊκός δρόμος για να κερδηθεί σήμερα η πλειοψηφία από μια μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη. Για όσους πιστεύουμε σε ένα νέο πλειοψηφικό ρεύμα και σε μια νέα ενότητα που θα την εκφράσει, ο δρόμος αυτός είναι μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία. Οδηγεί σε νέο ξεκίνημα για τη χώρα, για την οικονομία, για το πολιτικό σύστημα.

Ρεύμα Ανανέωσης

Σήμερα για τη χώρα και τη δημοκρατική παράταξη έχει σημάνει η ώρα της ευθύνης.

Είχα τονίσει πως σε ό,τι με αφορά, αυτή την ευθύνη είμαι έτοιμος να την αναλάβω, με τη δημόσια διατύπωση απόψεων για το μέλλον του τόπου και της παράταξης, με τη συστράτευση με όρους ισοτιμίας και ειλικρινούς αλληλεγγύης με όσους μας ενώνουν οι ίδιες αγωνίες και προτεραιότητες, είτε ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ είτε όχι.

Σήμερα, είναι η ώρα για το πρώτο βήμα. 

Πρέπει να προχωρήσουμε σε μια πρωτοβουλία που στρέφεται στο μέλλον και επιχειρεί να απαντήσει στις προκλήσεις του.

Πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση ενός ρεύματος, όπως προβλέπει το καταστατικό του Κινήματος μας.

• Πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση του Ρεύματος της Ανανέωσης στη δημοκρατική παράταξη, γιατί πιστεύουμε ότι μόνο μέσα από ρηξικέλευθες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις μπορούμε να ανανεώσουμε το πολιτικό σύστημα ώστε να  θεμελιώσουμε βιώσιμα δικαιοσύνη στην κοινωνία και ανάπτυξη στην οικονομία. Πρόκειται για μια απολύτως συλλογική προσπάθεια. Οι πρόσφατες επεξεργασίες, ατομικές και συλλογικές, που κατατέθηκαν στο δημόσιο διάλογο από ένα ευρύτατο φάσμα πολιτών και κινήσεων, είναι αλληλοσυμπληρούμενες και εξαιρετικά εποικοδομητικές.
  
• Θα αγωνιστούμε για την αναγέννηση της δημοκρατικής παράταξης, για να γράψουμε τη νέα ληξιαρχική πράξη γέννησης που αυτή έχει ανάγκη, με ένα τέτοιο Ρεύμα Ανανέωσης.
  
• Καλούμε όλους, είτε είναι μέλη του ΠΑΣΟΚ, είτε όχι, κυρίως τους νέους και τις νέες, λέγοντας ότι στη δημοκρατική παράταξη είναι ζωντανή, παρούσα και έτοιμη να προχωρήσει μπροστά η ανανεωτική ριζοσπαστική μεταρρυθμιστική δύναμη, που σέβεται τους κανόνες και τις αξίες μας και που συνιστά τον πιο αποτελεσματικό δρόμο για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού εκλογικού αποτελέσματος.
  
• Πρέπει να εργαστούμε για μια νέα ενότητα της δημοκρατικής παράταξης, που θεμελιώνεται στις αλήθειες, στους κανόνες, στις προτεραιότητες που μοιραζόμαστε και η οποία μπορεί να εκφράσει μια νέα πλειοψηφία.
  

Χρειαζόμαστε ένα θετικό σοκ ανανέωσης τώρα

Απαιτείται μια αποφασιστική, δραστική και θεσμοθετημένη ανανέωση, με αυστηρό περιορισμό θητειών, που θα δώσει επιτέλους χώρο σε όσους μπορούν να προσφέρουν και παρακολουθούν επί δεκαετίες αποκλεισμένοι τους ίδιους και τους ίδιους να καταλαμβάνουν τις θέσεις ευθύνης και εξουσίας. 

Πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση αυτού του Ρεύματος, απευθυνόμενοι σε όλα τα στελέχη, τους φίλους και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους ή τις επιλογές τους στην προηγούμενη ή την επικείμενη εκλογή ηγεσίας. Απευθυνόμενοι ταυτόχρονα σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες, κυρίως όσους έχουν αποφασίσει να συνδιαμορφώσουν εξαρχής και ισότιμα το μέλλον της χώρας και της δημοκρατικής παράταξης.

www.proxorame.gr

Προχωράμε γι αυτό, με τη δημοσιοποίηση σήμερα ενός κειμένου θέσεων, προϊόν κοινού προβληματισμού με πολλούς φίλους. Προχωράμε στην ιστοσελίδα proxorame.gr, στη συζήτηση και τον εμπλουτισμό του, στη διάδοση και υποστήριξή του σε όλη την Ελλάδα-  με στόχο για κάθε παλαιό φίλο να κινητοποιούμε δυο νέους.

Πρέπει να προχωρήσουμε στην πρωτοβουλία αυτή για να συμβάλλουμε να ανοίξει ο δρόμος για τη δημοκρατική παράταξη και τη χώρα. Δίνοντας τώρα τη μάχη για να είναι αυτή η δημοκρατική παράταξη της νέας εποχής.

Το πλαίσιο αυτό τίθεται σε διαβούλευση διαδικτυακά και δημόσια. Όσοι πιστεύουν σε αυτό και επιθυμούν να το εμπλουτίσουν, βασισμένοι στις ίδιες αδιαπραγμάτευτες αρχές και αξίες, είτε όσοι έχουν τη δυνατότητα να το συνδιαμορφώσουν καταθέτοντας τις δικιές τους απόψεις, προσκαλούνται να συμμετάσχουν.

Η διαβούλευση επί του κειμένου στην ιστοσελίδα www.proxorame.gr θα ξεκινήσει την Πέμπτη, 15 Μαρτίου.