"Δεν βλέπουμε περιθώρια συγκυβέρνησης"

Του Θόδωρου Μαργαρίτη*

Διανύουμε μία έντονη περίοδο, εν μέσω μιας ιδιότυπης προεκλογικής περιόδου. Πώς τοποθετείται σε αυτή τη συγκυρία η ΔΗΜΑΡ, η οποία παρεμπιπτόντως παρακολουθεί τα εκλογικά της ποσοστά να αυξάνονται στις δημοσκοπήσεις;

Είναι θετικό το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται μία εντυπωσιακή άνοδος της ΔΗΜΑΡ, κάτι το οποίο μας ενθαρρύνει. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση «δεν παίρνουν τα μυαλά μας αέρα». Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι σημειώνεται μία κινητικότητα του κόσμου, ο οποίος είναι απογοητευμένος από το σημερινό πολιτικό σύστημα και αναζητά νέες πολιτικές εκφράσεις. Για τη ΔΗΜΑΡ, το «στοίχημα» είναι να καταφέρει να κάνει απάγκιο αυτή την αγωνία των πολιτών. Να την κάνει ένα μετερίζι από το οποίο θα εκφραστούν όλες οι προσπάθειες για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος και της σημερινής πολιτικής τάξης πραγμάτων.

Έχετε εντοπίσει τη «δεξαμενή» αυτής της δημοσκοπικής ανόδου;
 
Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι ανήκουν στο χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Οι μεν πρώτοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη ρεαλιστικών απαντήσεων στην κρίση. Οι δε δεύτεροι είναι απολύτως απογοητευμένοι από την πολιτική την οποία άσκησε το ΠΑΣΟΚ στη χώρα. Η ΔΗΜΑΡ έχει ξεκαθαρίσει από την ίδρυσή της ότι επιδιώκει να διαμορφώσει μία πολιτική ταυτότητα η οποία οριοθετείται και από τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ αλλά και από την παλαιοκομμουνιστική επιστροφή της άλλης Αριστεράς: ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.
 
Να περιμένει κανείς έως τις επόμενες εκλογές απτά αποτελέσματα από τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς;
 
Εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έχουμε προβεί σε μία καθαρή τοποθέτηση αναφορικά με την ανασυγκρότηση του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου. Επισημαίνουμε, δηλαδή, ότι στην Ελλάδα αν ένας πολίτης ήταν σοσιαλιστής - μεταρρυθμιστής με κοινωνικές ευαισθησίες, ουσιαστικά ήταν «άστεγος». Διότι θα έπρεπε ή να συνυπάρξει με τη δεξιόστροφη πολιτική του ΠΑΣΟΚ ή να συμβιβαστεί με την επιστροφή της Αριστεράς στα παραδοσιακά δόγματα και στερεότυπα. Από αυτή την άποψη, η ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού χώρου είναι για εμάς στη ΔΗΜΑΡ ένα σημείο αιχμής. Βασική της τοποθέτηση είναι η ίδια η μεταρρυθμιστική αριστερή ταυτότητα του κόμματος, οι χιλιάδες πολίτες οι οποίοι αναζητούν μία νέα ταυτότητα αλλά και δυνάμεις οι οποίες κινήθηκαν στο παρελθόν είτε στον εκσυγχρονιστικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, είτε στον κοινωνικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, και αναζητούν μαζί μας αυτή την προσπάθεια για μία νέα σοσιαλιστική ταυτότητα στην Ελλάδα.
 
Πρακτικά, έχει προχωρήσει ό,τι περιγράφετε;
 
Έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα με την Κίνηση των Ελεύθερων Πολιτών (σ.σ. Β.Οικονόμου κ.ά.), με ανθρώπους από την πλευρά του περιοδικού Μεταρρύθμιση (σ.σ. Ν.Μπίστης κ.ά.), με στελέχη από το χώρο της πολιτικής οικολογίας (σ.σ. Ηλ.Ευθυμιόπουλος κ.ά.) αλλά και με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους της Κεντροαριστεράς από τον αυτοδιοικητικό και το συνδικαλιστικό τομέα οι οποίοι καθημερινά έρχονται σε επαφή με τις οργανώσεις της ΔΗΜΑΡ.
 
Υπάρχει χαραμάδα συνεννόησης με το ΣΥΡΙΖΑ;
 
Οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν στη ρήξη, το καλοκαίρι του 2010, παραμένουν επίκαιροι. Ο ΣΥΝ είναι όμηρος της συμμαχίας με το ΣΥΡΙΖΑ, πλέον μαζί και με μία δόση εθνολαϊκιστικού ΠΑΣΟΚ. Αυτή η εξέλιξη δεν έχει τα χαρακτηριστικά μίας σύγχρονης αριστερής απάντησης στην κρίση.
 
Τι είδους ΠΑΣΟΚ βλέπετε να προκύπτει μετά από αυτή την ιστορική 2ετία η οποία προηγήθηκε.
 
Νομίζω ότι όλες οι στρατηγικές στο ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσουν σε μία αλληλοεξουδετέρωση, διότι αφορούν προσωπικές στρατηγικές, χωρίς πολιτικές κατευθύνσεις.
 
Πώς κρίνετε την κυβέρνηση Παπαδήμου;
 
Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι δεσμευμένη σε ένα πρόγραμμα οικονομικών επιλογών με τις οποίες η ΔΗΜΑΡ είναι αντίθετη. Ωστόσο, η συγκρότηση αυτής της κυβέρνησης συνέβαλε σε ένα κλίμα πολιτικής ομαλότητας, το οποίο αποτελεί και μία αυτόνομη ανάγκη, διότι αν τα οικονομικά προβλήματα συνοδεύονταν και από μία ενδεχόμενη πολιτική αστάθεια, τότε η χώρα θα έφτανε στη χρεοκοπία.
 
Πότε θεωρείτε ότι πρέπει να διεξαχθούν εκλογές;
 
Αντικειμενικά, θα διεξαχθούν περίπου 2 μήνες μετά την ενδεικτική προθεσμία της 19^ης Φεβρουαρίου, αν φυσικά ολοκληρωθούν πρώτα οι υποχρεώσεις αυτής της κυβέρνησης, δηλαδή το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (PSI) και η δανειακή σύμβαση. Να ξεκαθαρίσω ακόμη μια φορά ότι εμείς δεν συμφωνούμε με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ωστόσο, δεν υποτιμούμε και την ανάγκη πολιτικής ομαλότητας η οποία αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι υπάρχει στη χώρα μας.
 
Με ποιες προϋποθέσεις θα συμμετάσχει η ΔΗΜΑΡ σε ένα κυβερνητικό σχήμα μετά τις επικείμενες εκλογές;
 
Αυτή τη στιγμή δεν φαίνονται περιθώρια για μία κυβερνητική λύση, διότι δεν υπάρχουν στον ορίζοντα δυνατότητες προγραμματικών συγκλίσεων με κάποιο από τα κόμματα τα οποία κινούνται στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Φυσικά, οι εξελίξεις μπορεί να καθορίσουν αυτονόμως κάποια νέα δεδομένα, τα οποία όμως δεν έχουμε αυτή τη στιγμή.

Πηγή: TVXS

Διαπολιτισμικα συγγραφικά μονοπάτια

Οι μύθοι της δραχμής

Του Βαγγέλη Κορωνάκη

Μέσα από την εφιαλτική συζήτηση που άνοιξε περί της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή γίνεται σταδιακά φανερό ποιοι επιδιώκουν μια τέτοια εξέλιξη: Αυτοί που έχουν από καιρό τις περιουσίες τους στο εξωτερικό και ελπίζουν με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα να τις πολλαπλασιάσουν και να αγοράσουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά κι αυτοί που έχουν δημιουργήσει υπέρογκα χρέη προς κάθε κατεύθυνση και ελπίζουν πως μέσα στη γενική κατάρρευση θα καταφέρουν να διασωθούν.

Συχνά, οι δύο αυτές κατηγορίες «συμπατριωτών» μας ταυτίζονται και είναι αυτοί που στην αρχή διακριτικά, σιγά-σιγά σαφέστερα και σε λίγο καιρό ξεκάθαρα, θα ζητούν την έξοδο από το ευρώ σαν τη μοναδική λύση σωτηρίας.

Ευτυχώς έως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού κατανοούσε πολύ καλά τι έχει να χάσει από μια τέτοια εξέλιξη. Όμως τα ατέλειωτα ισοπεδωτικά μέτρα πάνε να δημιουργήσουν και μια τρίτη αυξανόμενη κατηγορία Ελλήνων, που έχοντας χάσει τα πάντα και βρισκόμενοι σε απόγνωση μπροστά σε υποχρεώσεις που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν, μετατρέπονται σε ακροατές και θετικούς αποδέκτες της προπαγάνδας των συμφερόντων της δραχμής. Οι μύθοι που καλλιεργούν συστηματικά, συχνά υιοθετούνται από τους απελπισμένους πολίτες αβασάνιστα.

Ας δούμε κάποιους από αυτούς και τον αντίλογό τους.

---

Με την έξοδο από το ευρώ θα ξαναγυρίσουμε στο ίδιο σημείο που ήμασταν πριν μπούμε σ’ αυτό.
Μπορεί η χώρα αν δεν είχε μπει ποτέ στο ευρώ να ήταν τώρα σε καλύτερη κατάσταση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εγκαταλείποντας το κοινό νόμισμα θα επιστρέψει στο ίδιο σημείο. Η Ελλάδα, όπως και οι άλλες χώρες, μπήκε με σχεδιασμό στον προθάλαμο του ευρώ, υπήρξε μια νομισματική μονάδα προπομπός, το ECU, και η ισοτιμία της δραχμής κυμαινόταν εντός ελεγχόμενων ορίων. Τα επιτόκια μειώθηκαν σταδιακά από την Τράπεζα της Ελλάδος, αυτό έδωσε τη δυνατότητα της θεαματικής μείωσης του πληθωρισμού και η μετάβαση στο νέο νόμισμα έγινε ομαλά και προγραμματισμένα. Η διαδικασία αυτή που κράτησε χρόνια είναι αδύνατο να αντιστραφεί. Αντίθετα, η μετάβαση θα είναι ένα απότομο σοκ με απρόβλεπτες, χαοτικές συνέπειες για την οικονομία και για τον πληθυσμό.

Η Ελλάδα έζησε με τη δραχμή για πολλές δεκαετίες, το ίδιο καλά θα μπορέσει να ζήσει και πάλι.
Είναι πολύ διαφορετικό να έχεις μάθει να λειτουργείς με ένα αδύναμο νόμισμα, από το να επιστρέφεις σ’ αυτό έχοντας χρησιμοποιήσει ένα από τα πιο σκληρά νομίσματα του πλανήτη. Η εμπιστοσύνη, βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία κάθε νομίσματος, θα είναι ανύπαρκτη προς τη νέα δραχμή για πάρα πολλά χρόνια. Σαν προϊόν αποτυχίας και όχι επιλογής, θα θεωρείται από Έλληνες και ξένους νόμισμα δεύτερης κατηγορίας που κανείς δεν θα θέλει να κατέχει. Αντίθετα, το ευρώ θα παραμείνει σαν ένα δεύτερο παράλληλο νόμισμα δημιουργώντας τεράστιες στρεβλώσεις, ανισότητες και δυσλειτουργίες, όπως συμβαίνει σε κάθε τριτοκοσμική χώρα με παράλληλη κυκλοφορία δύο ή περισσοτέρων νομισμάτων.

Το δημόσιο χρέος μας θα μετατραπεί σε δραχμές και θα μπορούμε να το εξυπηρετήσουμε κόβοντας νόμισμα.
Ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας υπόκειται σε μη ελληνικό δίκαιο και είναι αδύνατο να μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα με ένα απλό νόμο από την ελληνική Βουλή. Επομένως σε δραχμικούς όρους το χρέος θα αυξηθεί αντίστοιχα με το ύψος της υποτίμησης, το κράτος θα είναι υποχρεωμένο να συγκεντρώνει ευρώ για την αποληρωμή του, που βέβαια θα γίνει αδύνατη, και η χρεοκοπία θα είναι αυτόματη. Αυτό θα μας αποκλείσει από το διεθνή δανεισμό για πολλά χρόνια και το μόνο συνάλλαγμα που θα έχουμε θα είναι αυτό που θα προσπαθούμε να μαζέψουμε κάθε καλοκαίρι από τον τουρισμό και τις εξαγωγές.

Η Ελλάδα, αφού θα μπορεί να τυπώνει δραχμές, θα εξασφαλίσει τα εισοδήματα των πολιτών της. 
Φυσικά και θα μπορεί να τυπώνει, όμως ποιος εμπιστεύεται Έλληνες πολιτικούς με ένα νομισματοκοπείο στα χέρια τους; Είναι βέβαιο ότι τα ονομαστικά εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων θα αυξηθούν, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν θα αντισταθούν στον πειρασμό να ευχαριστήσουν την εκλογική τους πελατεία και να δικαιολογήσουν τη μοιραία απόφαση της εξόδου, όμως ο τριτοκοσμικός πληθωρισμός που θα δημιουργηθεί από την εκτύπωση χρήματος, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων λόγω υποτίμησης, θα κάνει τη μετά μνημόνιο αγοραστική δύναμη των Ελλήνων να μοιάζει με καταναλωτικό παράδεισο.

Για όσους δεν έχουν ιδιωτικά χρέη σε ξένο νόμισμα δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις.
Οι μισθοί θα είναι σε δραχμές, αλλά και τα δάνεια το ίδιο.  Είναι αλήθεια ότι και τα εσωτερικά χρέη (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια κ.ά.) θα μετατραπούν σε δραχμές, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες δεν θα κληθούν να πληρώσουν περισσότερα. Κάθε χώρα με αδύναμο νόμισμα, για να το υποστηρίξει και να αμυνθεί από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, ανεβάζει τα επιτόκιά της σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά που είχαμε τη δεκαετία του 1980. Αν δε κάποιος δεν έχει υψηλές καταθέσεις για να επωφεληθεί σε ένα βαθμό από αυτά τα υψηλά επιτόκια, η αποπληρωμή των δανείων του ακόμα και σε δραχμές θα γίνει μία πολύ ακριβή υπόθεση.

Θα υπάρξει κοινωνική εξισορρόπηση και μείωση της φτώχειας.
Στην πραγματικότητα, θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Ο πλούτος αυτών που έχουν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό θα πολλαπλασιαστεί, ενώ οι καταθέσεις των μικρομεσαίων θα εξανεμιστούν. Ο πληθωρισμός και οι συνεχείς υποτιμήσεις θα μεγαλώνουν το χάσμα, ενώ θα δημιουργηθούν καινούργιες τάξεις νεόπλουτων που θα έχουν πρόσβαση σε συνάλλαγμα λόγω εξαγωγών και τουρισμού. Οι αστικοί πληθυσμοί που δεν θα έχουν πρόσβαση σε αγροτικά προϊόντα θα βυθιστούν στην εξαθλίωση και την εγκληματικότητα, που θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Θα μειωθεί η ανεργία.
Οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν στον τουρισμό και στις εξαγωγικές επιχειρήσεις θα είναι πολύ λιγότερες από αυτές που θα χαθούν σε επιχειρήσεις που στηρίζουν τη δραστηριότητά τους στις εισαγωγές. Μια ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας αρκεί για να καταλάβει κανείς τα ποσοστά απασχόλησης σε εισαγωγικούς και εξαγωγικούς κλάδους. Επιχειρήσεις εισαγωγής και εμπορίου πρώτων υλών, αυτοκινήτων, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, τροφίμων, φαρμάκων, μηχανημάτων, ρουχισμού θα καταρρεύσουν, αφού θα εισπράττουν δραχμές και θα πρέπει να πληρώνουν ή θα χρωστούν ήδη ευρώ. Για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην αγροτική παραγωγή θα χρειαστούν χρόνια, μετακινήσεις πληθυσμών και αποαστικοποίηση.

Η  Ελλάδα θα γίνει ανταγωνιστική.
Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν θα είναι η αναμενόμενη αφού οι εγχωρίως παραγόμενες πρώτες ύλες είναι ελάχιστες σε σχέση με τις εισαγόμενες, που θα γίνουν πανάκριβες, και οι μισθοί λόγω πληθωρισμού θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Άρα το κόστος παραγωγής δεν θα μειωθεί σε βαθμό αντίστοιχο με το ύψος της υποτίμησης. Επιπλέον, η πιθανή επιβολή δασμών από άλλες χώρες στις εισαγωγές από την Ελλάδα θα ακυρώσει το όποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα προσφέρει ακόμα και μια μεγάλη υποτίμηση. Έτσι η Ελλάδα θα υποφέρει από τις αρνητικές συνέπειες του υποτιμημένου νομίσματος, χωρίς να απολαμβάνει τις αντίστοιχες θετικές.

Θα αυξηθούν οι ξένες επενδύσεις.
Οι ξένες επιχειρήσεις δεν θα έχουν κανένα ενδιαφέρον να επενδύσουν στην Ελλάδα αποκομίζοντας κέρδη σε υποτιμημένες δραχμές που δεν θα μπορούν να επαναπατριστούν, αφού η ανταλλαξιμότητα της δραχμής στις διεθνείς αγορές θα είναι περιορισμένη, η διολίσθηση της ισοτιμίας συνεχής και γενικά η εμπιστοσύνη προς το νόμισμα ανύπαρκτη. Εκτός, βέβαια, αν τους δοθούν κίνητρα αποικιοκρατικού χαρακτήρα (δικαίωμα εξαγωγής συναλλάγματος, απαλλαγή από φόρους κ.λπ.). Οι μόνες επενδύσεις που θα αυξηθούν θα είναι από Έλληνες επιχειρηματίες που θα θησαυρίσουν επανεισάγοντας κάποια από τα υπερτιμημένα ευρώ που έχουν βγάλει σε ξένες τράπεζες, αλλά κι αυτές θα είναι περιορισμένες, τουλάχιστον στην αρχή, λόγω χαμηλής εγχώριας ζήτησης για οτιδήποτε εκτός από είδη πρώτης ανάγκης.

Θα αυξηθεί το συνάλλαγμα από τον τουρισμό.
Ο τουρισμός θα αυξηθεί θεαματικά αφού η Ελλάδα θα ξαναγίνει και πάλι ένας φτηνός ευρωπαικός προορισμός, όχι όμως απαραίτητα και το συνάλλαγμα που θα εισρέει στην οικονομία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου (ξενοδοχεία κ.λπ.) θα δέχονται τις πληρωμές τους σε λογαριασμούς «θυγατρικών» τους στο εξωτερικό, ενώ οι μικροί επιχειρηματίες, (εστιατόρια κ.λπ.) θα δέχονται μετρητά σε συνάλλαγμα και μάλιστα σε καλύτερη από την επίσημη ισοτιμία. Έτσι οι τουρίστες δεν θα έχουν κανένα κίνητρο να ανταλλάσσουν το συνάλλαγμά τους με δραχμές στις τράπεζες κι αυτό θα καταλήγει κατευθείαν στις τσέπες των επιχειρηματιών του τουρισμού, ενώ βέβαια οι εργαζόμενοι στον κλάδο θα πληρώνονται σε υποτιμημένες δραχμές. Επιπλέον θα πρέπει να ξεχάσουμε για πάντα το στόχο του ποιοτικού τουρισμού, αφού η χώρα θα προσελκύει τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα από όλη την Ευρώπη, οι Έλληνες θα επαναπαυθούν και θα αποφύγουν κάθε επένδυση αναβάθμισης του τουριστικού προϊόντος και η χώρα θα υποφέρει όλα τα μειονεκτήματα (οικολογικά και άλλα) της μαζικής επέλασης φτωχοτουρισμού.

Θα αναπτυχθεί η ελληνική παραγωγή, ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της χώρας.
Εκτός κι αν δημιουργηθούν κρατικές επιχειρήσεις, οι ιδιώτες βιομήχανοι και οι αγρότες θα προτιμήσουν σε πρώτη φάση να στραφούν στην παραγωγή προϊόντων που θα μπορούν να εξαχθούν με μεγαλύτερα κέρδη λόγω της υποτίμησης. Αντίστοιχα με τις τουριστικές, οι εξαγωγικές επιχειρήσεις θα προσπαθούν να κρατούν το συνάλλαγμα που εισπράττουν στο εξωτερικό. Έτσι και οι εγχώριες ανάγκες σε τρόφιμα, φάρμακα, καταναλωτικά αγαθά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης θα είναι δύσκολο να καλυφθούν, αλλά και το συνάλλαγμα από τις εξαγωγές δεν θα μπαίνει στην οικονομία αλλά σε λογαριασμούς στο εξωτερικό. Το κράτος θα υποχρεωθεί να κρατικοποιήσει ή να επιδοτήσει μαζικά συγκεκριμένους παραγωγικούς τομείς ειδών πρώτης ανάγκης για να εξασφαλίσει τη σίτιση του πληθυσμού, τυπώνοντας κι άλλο χρήμα, κάτι που θα τροφοδοτήσει το φαύλο κύκλο του πληθωρισμού και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Μπορούμε να παραμείνουμε στην ΕΕ με τη δραχμή.
Ακρογονιαίος λίθος της ΕΕ, μαζί με την ελεύθερη διακίνηση ατόμων και εμπορευμάτων, είναι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Με την επιστροφή στη δραχμή η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να επιβάλει απαγόρευση στην εξαγωγή συναλλάγματος, που θα θέσει τη χώρα αυτομάτως εκτός νομικού πλαισίου λειτουργίας της ΕΕ. Το ότι θα επιστρέψουμε στην εποχή που μας έγδυναν στο αεροδρόμιο ψάχνοντας για κρυμμένα δολάρια, θα είναι μια ασήμαντη συνέπεια σε σχέση με όλες τις άλλες.

Μπορούμε να συμμετέχουμε σε ένα νέο «ευρώ του Νότου».
Στην πραγματικότητα κι αυτός ο μύθος καλλιεργείται για να «σπρώξει» καλυμμένα προς την κατεύθυνση της δραχμής. Είναι τουλάχιστον αφέλεια να θεωρεί κανείς ότι σε περίπτωση διάσπασης του ευρώ, βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες όπως η Ιταλία θα δέχονταν τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα νέο κοινό νόμισμα.

Η Ελλάδα θα ανακτήσει την εθνική κυριαρχία της.
Εδώ η απάντηση είναι απολύτως υποκειμενική. Η ερώτηση είναι: Πότε η εθνική κυριαρχία μιας χώρας κινδυνεύει περισσότερο; Όταν στους διαδρόμους των υπουργείων της σουλατσάρουν Ευρωπαίοι γραφειοκράτες που παρακολουθούν τις δαπάνες και τα έσοδά της ή όταν στις θάλασσές της και έξω από τα σύνορά της κυκλοφορούν ξένες φρεγάτες και άρματα μάχης που για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται να αγοραστούν όπλα με σκληρό συνάλλαγμα που δεν θα υπάρχει και θα πρέπει να βρεθεί κόβοντας ζωτικές για τον πληθυσμό δαπάνες;

***

Υ.Γ. Στην καθόλου απίθανη περίπτωση της συνολικής διάλυσης του ευρώ, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά αλλά πάντως καθόλου καλύτερα. Τουλάχιστον σ’αυτή την περίπτωση δεν θα έχουμε αυτοκτονήσει οικιοθελώς.    

Πηγή: ATHENS VOICE                          

Η καθαρίστρια που οδηγεί την επανάσταση κατά των τραπεζών

Μία καθαρίστρια, μετανάστρια από τον Ισημερινό στην Ισπανία, καθοδηγεί την εξέγερση κατά ισπανικής παγίδας με υποθήκες.
Η Άιντα Κινατόα περνά στην αντεπίθεση και γίνεται το πρόσωπο των πολιτών του Εκουαδόρ που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τα υπέρογκα στεγαστικά δάνεια των ισπανικών τραπεζών. Μιλώντας στον Observer, περιγράφει η ίδια το πρόβλημα: «Οι περισσότεροι πολίτες του Ισημερινού έφτασαν εδώ (στην Ισπανία) ανάμεσα στο 1998 και το 2002, προσπαθώντας να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση στη χώρα τους» λέει.

«Βρίσκαμε δουλειά, αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε θέσεις εργασίας. Οι ιδιοκτήτες σπιτιών ζητούσαν έξι νοίκια μπροστά και έναν Ισπανό να εγγυηθεί για την πληρωμή. Οπότε, καταλήγαμε στριμωγμένοι σε μικροσκοπικά διαμερίσματα, με ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε ένα δωμάτιο» λέει.

Καθώς ο αριθμός των μεταναστών στην Ισπανία πενταπλασιάστηκε με την άφιξη σχεδόν πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων στη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι τράπεζες εντόπισαν μια νέα πηγή εισοδήματος.

«Οι τράπεζες άρχισαν να μας καλούν σε δωρεάν πολιτιστικές εκδηλώσεις» λέει η Άιντα Κινατόα. «Εκεί μας έλεγαν, επίσης, πώς να πάρουμε στεγαστικά δάνεια, λέγοντάς μας ότι η ιδιοκτησία ήταν μια καλή επένδυση. Πρόσφεραν δάνεια για το 120% της αξίας ενός σπιτιού».

Τράπεζες και κτηματομεσίτες βρίσκονταν σε συμφωνία, πείθοντας τους μετανάστες να πάρουν δάνεια με όρους που πολλές φορές δεν καταλάβαιναν.

Η ίδια η Κινατόα έχει προσωπική εμπειρία για αυτό. Λέει ότι είδε ένα «υπέροχο μεγάλο διαμέρισμα», για το οποίο της ζητήθηκε προκαταβολή. Αλλά μετά της είπαν ότι το διαμέρισμα δεν ήταν πλέον διαθέσιμο. Αντί να επιστρέψουν τα χρήματα της προκαταβολής, το κτηματομεσιτικό γραφείο της προσέφερε ένα πολύ μικρότερο διαμέρισμα. Κατέληξε να δανειστεί 164.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου 14.000 ευρώ προσωπικό δάνειο για να πληρώσει την αμοιβή του κτηματομεσιτικού γραφείου.

Εν τω μεταξύ, της είπαν ότι πρέπει να προσφέρει το σπίτι της ως εγγύηση για μια άλλη οικογένεια από το Εκουαδόρ. «Απλά πήγαμε στον συμβολαιογράφο ή στην τράπεζα, και υπογράψαμε» είπε. «Ήταν ένας τρόπος για να βρούμε ένα αξιοπρεπές μέρος να ζήσουμε».

Όταν η «φούσκα» των ακινήτων έσκασε, η κατάσταση έγινε δραματική. Μόνο το 29% των 400.000 πολιτών του Εκουαδόρ πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν υπάγονται σε ισπανικό νόμο που ορίζει ότι οι τράπεζες μπορούν να ανακτήσουν τα σπίτια, ακυρώνοντας μόνο τη μισή της υποθήκης και χρεώνοντας έξοδα για την ανάκτηση.

Ο Εδουάρδο, ένας 43χρονος οικοδόμος θα χάσει τον Μάιο το διαμέρισμά του στη Μαδρίτη, αλλά θα εξακολουθεί να είναι υπερχρεωμένος στην τράπεζα.

«Θα έφευγα τώρα, αλλά ανησυχώ για τους ανθρώπους που έχουν μπει εγγυητές» λέει.

«Είμαστε έντιμοι άνθρωποι» δηλώνει η Κινατόα από την πλευρά της. «Και θέλουμε να πληρώσουμε τα χρέη μας. Αλλά αυτό το σύστημα είναι αδύνατο και άδικο» προσθέτει.

Η Κινατόα είναι πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών του Ισημερινού στη Μαδρίτη και αντιπροσωπεύει ομάδες πολιτών που εμπόδισαν την πρόσβαση σε σπίτια που επρόκειτο να ανακτηθούν, αναγκάζοντας τις τράπεζες να επαναδιαπραγματευτούν.

Τώρα θέλει να περάσει νομοσχέδιο στην Βουλή του Ισημερινού που θα κηρύσσει τις ισπανικές υποθήκες παράνομες και θα επιτρέπει στους πολίτες να ξεφεύγουν από τις τράπεζες, επιστρέφοντας στην πατρίδα τους.

Πηγή: www.alterthess.gr

Καρλ Μαρξ: Ενας στοχαστής για τον 21ο αιώνα

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

ΜΕΤΑ την κατάρρευση της ΕΣΣΔ κυριάρχησε η πεποίθηση ότι ο Μαρξ είναι ένας στοχαστής που ανήκει οριστικά στο παρελθόν, που συνδέεται δηλαδή με τις πολιτικές εμπειρίες των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κινημάτων των δυο προηγούμενων αιώνων και επομένως πρέπει να πάψει να θεωρείται σημαντικός για τη σημερινή εποχή. Στο βιβλίο του «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο. Μαρξ και μαρξισμός 1840-2011» (που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Θεμέλιο»), ο βρετανός ιστορικός Ερικ Χομπσμπάουμ υποστηρίζει, αντίθετα, ότι ο Μαρξ είναι «ένας σπουδαίος στοχαστής για τον 21ο αιώνα».

Τονίζει μάλιστα πως το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πλέον τα κομμουνιστικά καθεστώτα μάς επιτρέπει να διαβάσουμε τον Μαρξ χωρίς προκαταλήψεις, απελευθερώνοντάς τον από τις δογματικές ερμηνείες που πρότειναν οι διάφοροι «μαρξισμοί» και κυρίως από την ταύτισή του με τη λενινιστική θεωρία.

Ετσι θα καταστεί δυνατό να θέσουμε τα ίδια τα ερωτήματα που έθεσε ο Μαρξ, χωρίς να δώσουμε σε αυτά τις ίδιες απαντήσεις που έδιναν οι μαθητές και οι οπαδοί του, δηλαδή οι μαρξιστές του παρελθόντος. Οχι επειδή αυτές ήταν όλες εσφαλμένες, αλλά επειδή σχεδόν πάντα ήταν αποσπασματικές και μονόπλευρες απαντήσεις. Εντόπιζαν πρώτα ένα στοιχείο του έργου του, το απομόνωναν έπειτα και τέλος το απολυτοποιούσαν, απλοποιώντας ή και διαστρεβλώνοντας τη σκέψη του. Πολλοί μαρξιστές μετέτρεψαν έτσι τη σκέψη του Μαρξ σε δόγμα και πάνω σε αυτή τη βάση διαμορφώθηκαν και αντιπαρατέθηκαν ορθοδοξίες και αιρέσεις.

Μια κριτική και απροκατάληπτη ανάγνωση του έργου του αποκαλύπτει αντίθετα έναν στοχαστή ικανό να επανεξετάζει και να αναθεωρεί διαρκώς τα πορίσματα των ερευνών του. Τα γραπτά του αποτελούν ένα ανολοκλήρωτο έργο, ένα έργο ανοιχτό, σε διαρκή εξέλιξη. Και ο ίδιος αντιλαμβανόταν τη σκέψη του ως μια κριτική μέθοδο ανάλυσης της πραγματικότητας και όχι ως ένα αύταρκες και κλειστό σύστημα ιδεών. Σε σημείο μάλιστα που, μπροστά στις δογματικές ερμηνείες του έργου του που έδιναν ενθουσιώδεις οπαδοί του, αυτός προτιμούσε να δηλώνει: «Εγώ δεν είμαι μαρξιστής».

Εφαρμόζοντας αυτή την κριτική μέθοδο, ο «μαρξιστής» Χομπσμπάουμ διαπιστώνει ότι «πολλά από όσα έγραψε ο Μαρξ είναι παρωχημένα και κάποια δεν είναι πλέον αποδεκτά». Υπάρχουν όμως και πολλά καίρια σημεία της ανάλυσης του Μαρξ που «παραμένουν βάσιμα και ουσιώδη». Διαψεύστηκαν βέβαια πολλές από τις προβλέψεις του και ιδιαίτερα εκείνη που υπέθετε ότι η εξαθλίωση και η συνακόλουθη πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του προλεταριάτου θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και στον σοσιαλισμό. Διατηρεί όμως την αξία της και παραμένει ανυπέρβλητη η μαρξική ανάλυση της παγκόσμιας δυναμικής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και των εσωτερικών της αντιφάσεων. Σήμερα μάλιστα φαίνεται ακόμα πιο έγκυρη και ισχυρή, επειδή η ενοποίηση των αγορών (των εμπορευμάτων, του χρήματος, των συμβόλων, των τρόπων ζωής) ενισχύει εκείνα τα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού που είχε αναδείξει και περιγράψει ο Μαρξ.

Ποιος μπορεί πράγματι να αρνηθεί το γεγονός ότι ο καπιταλισμός (ο οποίος έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό χρηματοπιστωτικός, όπως ο Μαρξ προέβλεπε) γεννάει περιοδικά κρίσεις, υφέσεις, μαζική ανεργία και κοινωνικές ανισότητες; Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια; Και πώς να μη θεωρήσουμε επιτακτική την αναγκαιότητα -που υποδεικνύει και ο Χομπσμπάουμ με τον τίτλο του έργου του- «να αλλάξουμε τον κόσμο»;

Το έργο του Μαρξ παραμένει πολύτιμο και αναγκαίο πνευματικό εφόδιο για όλους όσοι θέλουν μια διαφορετική κοινωνία, καλύτερη και πιο δίκαιη από τη σημερινή. Στο παρελθόν αυτή η αλλαγή ταυτίστηκε από τους περισσότερους μαρξιστές με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη μετάβαση στον σοσιαλισμό. Το ερώτημα όμως που τίθεται σήμερα (και δεν το αποφεύγει ο Χομπσμπάουμ) είναι: Να αλλάξουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο σημαίνει υποχρεωτικά να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό; Σημαίνει δηλαδή να εξαλείψουμε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και να θεμελιώσουμε μιαν οικονομία που θα βασίζεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής;

Στις ιστορικές εμπειρίες οικοδόμησης του σοσιαλισμού η κοινωνικοποίηση ταυτίστηκε με την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και γέννησε όχι μόνον αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα αλλά και αυταρχικά καθεστώτα που εκμηδένισαν την ανθρώπινη ελευθερία. Ο Χομπσμπάουμ δεν παραγνωρίζει αυτό το σκληρό μάθημα που μας κληροδοτεί η ιστορία του εικοστού αιώνα. Ο «σοσιαλισμός», όπως εφαρμόστηκε στην ΕΣΣΔ και στις άλλες κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες, έχει πεθάνει και δεν πρόκειται να αναγεννηθεί. Οπως εξηγεί ο Χομπσμπάουμ, ο Μαρξ δεν μας άφησε συγκεκριμένες αναλύσεις για τα οικονομικά του σοσιαλισμού και οι οπαδοί του στον εικοστό αιώνα -τόσο οι σοσιαλδημοκράτες όσο και οι κομμουνιστές- εμπνεύστηκαν τη σχεδιασμένη οικονομία από το παράδειγμα της πολεμικής οικονομίας που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σημειώνει ο βρετανός ιστορικός: «Από τη δεκαετία του 1980 έγινε φανερό πως οι σοσιαλιστές, είτε οι μαρξιστές είτε οι άλλοι, έμειναν χωρίς την παραδοσιακή εναλλακτική λύση τους απέναντι στον καπιταλισμό, εκτός αν ξανασκεφτούν τι εννοούσαν με τον “σοσιαλισμό” ή μέχρι να το ξανασκεφτούν».

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 κατέδειξε ωστόσο τη χρεοκοπία του φονταμενταλισμού της αγοράς και, μολονότι δεν υπάρχει στον ορίζοντα ένα ριζικά εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, «το ενδεχόμενο της διάλυσης, ακόμη και της κατάρρευσης, του υπάρχοντος συστήματος δεν πρέπει πλέον να αποκλείεται».

Τα μεγάλα προβλήματα του 21ου αιώνα απαιτούν λύσεις τις οποίες δεν μπορούν να δώσουν ούτε η ελεύθερη αγορά ούτε ο παραδοσιακός πολιτικός φιλελευθερισμός. Ιδού γιατί, «άλλη μία φορά, έχει έρθει η ώρα να πάρουμε τον Μαρξ στα σοβαρά».

Πηγη: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Απεργία Χαλυβουργών - Αγωνας, Αξιοπρέπεια, Αλληλεγγύη

Από τις 31 Οκτώβρη, οι εργάτες και οι εργάτρiες της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν έναν σπουδαίο αγώνα για να υπερασπιστούν το εισόδημα και τα δικαιώματά τους, για να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια τους. Την αξιοπρέπεια όλων μας. Γιατί ο αγώνας των εργαζόμενων της Ελληνικής Χαλυβουργίας είναι αγώνας όλων μας!

«Διψάω για επαφή με τον κόσμο...»

Η Αφροδίτη Μάνου ανοίγει την καρδιά της στην «Κ» και μιλάει για όσα έχασε και όσα θέλει να ξαναβρεί

Της Γιουλης Επτακοιλη

«Εχω ανάγκη από μια συνάντηση. Εχω ανάγκη να δω ποιοι με αγαπούν και με θέλουν. Σε αυτή τη φάση είμαι πολύ μόνη στη ζωή, χρειάζομαι κοινωνικοποίηση. Πέρασα μια Οδύσσεια τα τελευταία χρόνια, που μ’ έκανε να απέχω από τα κοινωνικά, τα προβλήματα και τις χαρές του συνόλου και σήμερα έχω μεγάλη δίψα για επαφή με τον κόσμο».

Αληθινή, γλυκιά και περιποιητική όπως μας υποδέχθηκε στο σπίτι της, ελαφρώς συγκινημένη και με εξομολογητική διάθεση, η Αφροδίτη Μάνου άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για όσα έχει χάσει και γι’ αυτά που θέλει να ξαναβρεί. Αφορμή, η εμφάνισή της στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο – πολλά χρόνια μετά την τελευταία παράσταση «Ατακτη ζωή» που είχε παρουσιάσει μαζί με την Ελένη Ροδά το 2000. Με ένα πρόγραμμα που θα βασίζεται στα δικά της τραγούδια· τραγούδια που έχουμε αγαπήσει για την αμεσότητα της μουσικής και των στίχων.

Αν επιτρέπεται μια προσωπική εκτίμηση, θεωρώ ότι η «Νυχτερινή εκπομπή», ο δίσκος της Αφροδίτης Μάνου που κυκλοφόρησε το 1984, ήταν ένα από τα πιο τολμηρά, φρέσκα και κόντρα στο ρεύμα μουσικά έργα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ηταν ένα καινούργιο συναρπαστικό ταξίδι και το γεγονός ότι τα τραγούδια της διατηρούν μέχρι και σήμερα τη φρεσκάδα τους αποδεικνύει την αυθεντικότητά τους.

Γράφω συνέχεια...

Η Αφροδίτη Μάνου μπορεί να απέχει από τα λάιβ, δεν έχει σταματήσει όμως να γράφει. «Γράφω συνέχεια, αλλά δεν είμαι έτοιμη να εκδώσω κάτι καινούργιο. Να μιλήσω για τα μέσα μου. Δεν είμαι ικανοποιημένη απ’ αυτά που γράφω ακόμη και γι’ αυτό δεν τα βγάζω. Θα το καταλάβω όταν θα είναι καλά. Θα το νιώσω. Αυτή τη στιγμή το “μέσα’’ μου είναι πάρα πολύ άτακτο και δεν μπορώ να το βάλω σε τάξη εύκολα». Ακούγεται οξύμωρος αυτός ο δισταγμός για μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε ποτέ την πρόκληση.

«Αντίθετα, την επιδίωξα», παραδέχεται. «Εκανα ακρότητες, όχι φυσιολογικά πράγματα. Δεν ασχολήθηκα με τη δουλειά μου, δεν έκανα λεφτά, θα μπορούσα να είχα βγάλει πολλά λεφτά, αλλά είχα πάντα περίεργες ιεραρχήσεις. Μετά τη μεταπολίτευση, έπεσα με τα μούτρα στην πολιτική, τα παράτησα όλα. Κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό που μετανιώνω, γιατί δεν έδωσα τη σημασία που έπρεπε στη μουσική. Η μουσική είναι απαιτητική, δεν μπορείς να την αφήνεις και να την ξαναπιάνεις. Πρέπει να την υπηρετείς, είναι ζωντανός οργανισμός, δύσκολη ερωμένη. Τότε δυστυχώς δεν το είχα καταλάβει. Αλλά από την άλλη πλευρά, αν δεν είχα κάνει αυτήν την πολύτιμη συλλογή εμπειριών και συναισθημάτων, μπορεί να μην έγραφα ποτέ». Περάσαμε ξυστά από την πολιτική και η ερώτηση ήρθε σχεδόν φυσικά. Γιατί βρίζουν τη γενιά σας τόσο πολύ; «Γιατί νομίζαμε ότι κάναμε κάτι σπουδαίο και μάλιστα αυτοδιαφημιζόμασταν. Λέγαμε στις νεότερες γενιές: “Εμείς κάναμε το Πολυτεχνείο’’. Και τώρα αποδεικνύεται ότι κάναμε μια τρύπα στο νερό, για να μην πω στον χάρτη της Ελλάδας. Ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν είναι να οργανώσει τον κόσμο, απλώς αν έχει διαβάσει ή ξέρει πέντε πράγματα, καλό είναι τα μοιράζεται. Εγώ πάντα ήμουν δυσάρεστη. Ειδικά την περίοδο της έκρηξης του lifestyle και του χρηματιστηρίου έγινα πολύ αντιπαθητική. Τώρα δεν έχω να πω τίποτα για την κρίση, μένω με το στόμα ανοιχτό. Θα ζήσουμε δυστυχώς άσχημα πράγματα, θα βριζόμαστε με τους συνανθρώπους μας, θα βρίζουμε τον διαχειριστή της πολυκατοικίας που δεν ανάβει το καλοριφέρ και αλίμονο στην αλλοίωση του χαρακτήρα μας. Κάποιοι βλέπουν και θετικά σ’ αυτήν την ιστορία. Εγώ δεν έχω δει μέχρι στιγμής. Αμα δω κάτι καλό, μια σεμνότητα, μια διάθεση αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, θα το πω. Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι υπάρχει. Δεν μπορώ να ξέρω, αλλά δυστυχώς το κακό κερδίζει σχεδόν πάντα. Εχει μεγάλη δύναμη».

Ζούμε κάτι πρωτόγνωρο

«Είναι τόσο δύσκολη η εποχή αυτή, που δεν μπορείς να πας στο κοινό με έτοιμες λύσεις», τονίζει η Αφροδίτη Μάνου. «Ζούμε κάτι πρωτόγνωρο. Δεν μπορούμε πουθενά να απαγκιάσουμε. Δεν υπάρχει κάποιος που να έχει χαράξει ένα δρόμο για να τον ακολουθήσουμε. Είναι μια σκοτεινή εποχή μέσα στα πιο φωτεινά επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος, πάνω που είχε βρει την καλύτερή του, ήρθε όλο αυτό και τον έστειλε σε μια έρημο χωρίς πινακίδες. Χρειάζεται να επανεφεύρουμε κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για μας τους μουσικούς.»

Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, η Αφροδίτη Μάνου θα ερμηνεύσει τα τραγούδια της, σαρκαστικά, τρυφερά, θεατρικά. «Πάνω σ’ αυτά τα τραγούδια», εξηγεί, «έχουν γράψει ιστορίες, ωραία κείμενα ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου, που είναι φίλοι μου πολλά χρόνια, έχουμε την ίδια αισθητική και τους εκτιμώ απεριόριστα.

Επίσης, συνεργάζομαι με την Ηρώ Σαΐα, μια νέα και πολύ καλή τραγουδίστρια και με την εξίσου πολύ καλή ηθοποιό και τραγουδίστρια Ευαγγελία Μουμούρη. Δύο νέα κορίτσια, εξαιρετικά ταλαντούχα».

*Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί για τις: 15, 16, 17, 23, 25, 26, 27, 30 Δεκεμβρίου και 1, 2, 5, 6 και 7 Ιανουαρίου.

Πηγη: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τι σκούζεις βρέ κουμπάρα;

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ένας λύκος είχε ορμίζει σε ένα μαντρί και είχε πληγώσει θανάσιμα ένα κριάρι. Μετά  καμαρωτός καμαρωτός άρπαξε το  ζώο μέσα στα χιόνια. Βογκούσε, από χαρά και ικανοποίηση, και τραβούσε την ανηφόρα για την φωλιά του. Σε κάποια στιγμή  άκουσε κάτι πίσω του. Γυρίζει το κεφάλι του και βλέπει την κουμπάρα, την αλεπού, να τον κοιτάει πονηρά και να βογκάει πιο δυνατά από τον ίδιο. Τι σκούζεις βρε κουμπάρα; Έ να βογκάω ίσως πέσει ένα κομμάτι και για μένα!

Αυτή ήταν μία ιστορία που μου την έλεγε η θεία μου η Θεοπούλα από το αντάρτικο. Όταν κουρασμένοι, τραβούσανε την ανηφόρα, φορτωμένοι με τα βαριά οπλοπολυβόλα τους την λέγανε και γελούσανε πολύ οι αντάρτες. Μέσα στην παγωνιά και στην πείνα λέγανε πολλά τέτοια και τονώνανε το ηθικό τους.

Η Ελλάδα μας βρίσκεται σε μεγάλο οικονομικό και πολιτικό σταυροδρόμι. Συνηθισμένη με τις δυσκολίες προσπαθεί να σταδιοδρομήσει αλλά δεν βρίσκει βοήθεια από πουθενά. Μας έχουνε ρημάξει με τα αντιλαϊκά μέτρα και τις περικοπές. Εμείς,  που δουλεύουμε 42,2 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι  Γάλλοι  38 ώρες, οι Βρετανοί  36,3 ώρες, βρισκόμαστε  στο στόχαστρο των χλευασμών των γερμανών που  εργάζονται μόνο 35,6 ώρες. Μας έχουνε εγκλωβίσει σε μία στενή φυλακή και χορεύουμε όπως μας ορίζει το ΔΝΤ και η Ε.Ε. Οι 27 της Ε.Ε. που γίνανε 15 και στην ουσία αποφασίζουν δύο  δεν μας αφήνουν περιθώρια να ανασάνουμε. Δεν ικανοποιούνται με τίποτα και παίρνουν πίσω πολύ περισσότερα από αυτά που μας δανείζουνε. Στην Σύνοδο κορυφής η Μέρκελ προσπάθησε να μετατρέψει την Ευρωζώνη σε "γερμανική ζώνη" και "δημοσιονομική φυλακή" πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα. Η επιμονή της να μην αποκτήσει η ΕΚΤ καθοριστικό ρόλο οδηγεί σε  αποφάσεις , όπως αυτή που απαγορεύει την απευθείας χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους από την ΕΚΤ και βάζει "μεσίτη" το ΔΝΤ. Η έκτη δόση έρχεται για να φύγει σε λίγες ημέρες για να καλύψει τα δανεικά και όχι για να ορθοποδήσει η Ελλάδα μας. Μαζί με την ύφεση έρχεται και η συρρίκνωση της δημοκρατίας. Τι άλλο σηματοδοτεί η απαγόρευση της δυνατότητας εναλλακτικών πολιτικών; Η τυπική και βουβή παρουσία του πρωθυπουργού μας, με το αινιγματικό του χαμόγελο, επιβεβαιώνει τις Κασσάνδρες που δεν χάρηκαν για  την επιλογή του σε τόσο σημαντική  θέση.

Κοντά στον λύκο, που  σέρνει το κουφάρι μας, ήρθε και η αλεπού. Η πονηρή η Αμερική, που χρωστάει ένα τρισεκατομμύριο, το παίζει άνετη και δηλώνει ότι συμπαραστέκεται στον δίκαιο πόνο μας. Είναι τόσο μεγάλη η κρίση του δολαρίου που ακόμα και ο δισεκατομμυριούχος χρηματιστής, Τζορτζ Σόρος, προέβη σε τολμηρές δηλώσεις ότι το δολάριο είχε ήδη μειωθεί ως αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, και, πλέον, έχει μειωθεί πολύ ο ρόλος του, όπως δήλωσε σε συνέντευξη στο Bloomberg: Ο πονηρός ο Ομπάμα σαν μία καινούργια αλεπού στην πραγματικότητα σκούζει μπας και της πέσουνε λίγα κομμάτια  από την σάρκα μας! 

«Θα ήταν καταστροφή η επιστροφή στη δραχμή»

«Το έδαφος της κυβέρνησης είναι υποθηκευμένο και από τον τρόπο που κατέληξαν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, και από τη σύνθεση της κυβέρνησης, και από τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να λειτουργούν τα κόμματα που τη συγκρότησαν» επισημαίνει στη συνέντευξή του ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης σε συνέντευξή του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία".

 Ο Φώτης Κουβέλης εκτιμά ότι ίσως «παραταθεί κατά δύο μήνες ο χρόνος της παρούσας κυβέρνησης», τονίζει ότι «η ΔΗΜΑΡ δεν υπηρετεί την ισορροπία του συστήματος, αλλά διεκδικούμε τη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος με όρους κοινωνίας» και, αναφερόμενος στις κυβερνήσεις συνεργασίας, επιμένει ότι «για να είναι βιώσιμες, προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες, πολιτικές συγκλίσεις και συμπτώσεις, όμως αυτές απουσιάζουν». Θεωρεί ότι η απλουστευτική αντιμνημονιακή στάση «δεν αρκεί από μόνη της για τη δημιουργία μετώπου ή συνασπισμού εξουσίας της αριστεράς».

Πώς κρίνετε τη μέχρι τώρα πορεία της κυβέρνησης Παπαδήμου;

Ο νέος πρωθυπουργός ανέλαβε με την κυβέρνησή του -κυβέρνηση εκ του παρελθόντος και του παρόντος- να προωθήσει την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, και ειδικότερα την εκταμίευση της έκτης δόσης και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης. Παραμένουν όμως τα κρίσιμα ζητήματα. Η δραματική συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, η συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών και του κοινωνικού κράτους. Απουσιάζει το δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Η εκκίνηση μιας στοιχειώδους έστω αναπτυξιακής διαδικασίας δεν δρομολογείται, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αυξάνουν τα «λουκέτα» και η ανεργία καλπάζει. Η «εργασιακή εφεδρεία» παραμένει, τροφοδοτώντας περαιτέρω την ανεργία και αποδιαρθρώνοντας ακόμα περισσότερο τη δημόσια διοίκηση. Τα άδικα, άνισα και αναποτελεσματικά μέτρα εξακολουθούν να καθηλώνουν την κοινωνία.

Οι εσωτερικές της συγκρούσεις, το ότι δεν διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση δεν την καθιστούν ευάλωτη;

Αυτό που επιδιώχθηκε με την κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν μια συμψηφιστική ρύθμιση στο πλαίσιο ενός τμήματος του πολιτικού συστήματος, με δεσμευτικό πολιτικό πλαίσιο θέσεων, απόψεων και ενεργειών από το μνημόνιο. Το έδαφος είναι υπονομευμένο και από τον τρόπο που κατέληξαν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, και από τη σύνθεση της κυβέρνησης, και από τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να λειτουργούν τα κόμματα που τη συγκρότησαν, ο ένας ως να μην έχει φύγει και ο άλλος ως να μην έχει έρθει. Η Δημοκρατική Αριστερά καταψήφισε την κυβέρνηση. Ας το επαναλάβω: δεν είπαμε ένα «όχι» στην κυβέρνηση και θεωρούμε ότι ξεμπερδέψαμε. Θα είμαστε παρόντες με τις θέσεις μας, τις προτάσεις μας και τις διεκδικήσεις μας για το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας.

Η 19η Φεβρουαρίου είναι καταληκτική ημερομηνία ή οι εκλογές θα μετατεθούν για αργότερα;

Η μεταβατική κυβέρνηση ανέλαβε να αντιμετωπίσει όχι μόνον την εκταμίευση της έκτης δόσης αλλά και τη «δανειακή σύμβαση». Η δανειακή σύμβαση συναρτάται και με άλλες ενέργειες, νομοθετικού περιεχομένου, και με νέα μέτρα. Εκτιμώ ότι για την αντιμετώπισής τους ο χρόνος παραμονής της παρούσας κυβέρνησης θα είναι πέραν της 19ης Φεβρουαρίου, ίσως και κατά δύο μήνες, εκτός και αν κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό γεγονός τις επιβάλλει νωρίτερα.

Δημοσκοπικά η ΔΗΜΑΡ καταγράφει καλά ποσοστά, αν όμως το ΠΑΣΟΚ αρχίσει να επανασυσπειρώνεται, πώς θα αντιμετωπίσετε αυτό τον κίνδυνο;

Οσο κι αν μας ενθαρρύνουν τα δημοσκοπικά ευρήματα, δεν έχουμε εφησυχασμούς. Γι' αυτό και πορευόμαστε με πλήρη επίγνωση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας και των δυσβάσταχτων βαρών στις πλάτες της κοινωνίας. Δεν υπηρετούμε την «ισορροπία του συστήματος», που με την πολιτική του οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και αποσάθρωσε την κοινωνία, με κύρια ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Διεκδικούμε την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με όρους κοινωνίας, με τους πολίτες παρόντες, με αταλάντευτη την υπεράσπιση του δημόσιου αγαθού, του δημόσιου συμφέροντος και της κοινωνικής συνοχής. Σε μια τέτοια ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος διεκδικούμε τη δυναμική παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Θα συμμετείχατε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και υπό ποιες προϋποθέσεις;

Οι «κυβερνήσεις συνεργασίας», για να είναι βιώσιμες και να πείθουν τους πολίτες, προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες, πολιτικές συγκλίσεις και συμπτώσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές απουσιάζουν. Κυβέρνηση συνεργασίας είναι δυνατόν να υπάρξει μόνον όταν η ακυβερνησία θα δοκιμάζει και θα απειλεί τον τόπο. Και τότε δυναμικά θα τεθεί το ζήτημα ποιες δυνάμεις θα συμπράξουν και κυρίως με ποιο περιεχόμενο πολιτικού προγράμματος. Η τυχόν κυβέρνηση συνεργασίας πρέπει με δεσμευτικό πολιτικό προγραμματικό περιεχόμενο και με φερέγγυα πολιτικά πρόσωπα να επιλέγει, να θέλει και να μπορεί να μετατοπίσει την πολιτική από τη βαθιά συντηρητική θέση όπου σήμερα βρίσκεται προς ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση, προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας. Χωρίς τις προϋποθέσεις αυτές, η οποιαδήποτε συζήτηση για κυβερνήσεις συνεργασίας αποτελεί «άσκηση επί χάρτου».

Με δεδομένο ότι στο ΠΑΣΟΚ έχει ανοίξει ο δρόμος της διαδοχής, ποια είναι τα χαρακτηριστικά εκείνου του υποψήφιου που σας κάνουν να αισθάνεσθε πιο κοντά;

Τα όσα καταγράφονται ως διεργασίες του ΠΑΣΟΚ δεν αφορούν προφανώς το χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πολύ δε περισσότερο δεν μας αφορούν οι προσωποποιημένες εκδοχές αυτών των διεργασιών. Το ΠΑΣΟΚ, με την πολιτική που άσκησε, έχει βρεθεί στο χώρο του οικονομικού νεοφιλελεύθερου συντηρητισμού, σε απόσταση από την κοινωνία και τους πολίτες που το στήριξαν. Η πολιτική του είναι εκείνη που κρίνεται και μας βρίσκει αντίθετους.

Η συζήτηση για την κεντροαριστερά έχει ανοίξει, μπορεί όμως να προχωρήσει με παλιά υλικά, φθαρμένα πρόσωπα, παλιές ιδέες;

Υποστηρίζω τη συμπόρευση ευρύτερων δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ιδιαίτερα μέσα σε συνθήκες ρευστοποίησης της κοινωνίας και αποσύνθεσης του παλαιού κομματικού συστήματος. Η ανασύνθεση και η ανασυγκρότηση του ευρύτερου δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου είναι αναγκαία. Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ σε θέσεις οικονομικού φιλελευθερισμού και η μετακίνηση άλλων δυνάμεων της αριστεράς σε παλαιοκομμουνιστικές και αντιευρωπαϊκές θέσεις διαμορφώνουν την ανάγκη ανασυγκρότησης του σοσιαλιστικού χώρου. Η Δημοκρατική Αριστερά απευθύνεται στους πολίτες του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, στους πολίτες της ανανεωτικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες και τους καλεί σε συστράτευση για μια σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερά. Εργαζόμαστε αποφασιστικά γι' αυτό το πολιτικό σχέδιο, στη βάση συγκεκριμένου προγράμματος, κοινής δράσης στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα και προώθησης ενός νέου ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού για το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Γιατί η ΔΗΜΑΡ αρνείται τη συνεργασία με την υπόλοιπη αριστερά;

Ο πολυκερματισμός των δυνάμεων της αριστεράς είναι υπαρκτός και πρέπει να αντιμετωπισθεί. Η αντιμετώπισή του όμως δεν μπορεί να γίνει ερήμην των ουσιαστικών και μεγάλων διαφορών που υπάρχουν, τόσο για το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής όσο και για τον στρατηγικό στόχο.Υπάρχουν δυνάμεις της αριστεράς που εισηγούνται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, την αναχώρηση της χώρας από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και την επιστροφή στο περιχαρακωμένο κράτος και τη δραχμή. Η απλουστευτική αντιμνημονιακή στάση δεν αρκεί από μόνη της να αποτελέσει συνεκτικό πολιτικό στοιχείο για τη δημιουργία «μετώπου» ή «συνασπισμού εξουσίας της αριστεράς».

Ομως αυτή η θέση δεν πάει «κόντρα» με το αίσθημα της κοινωνικής αριστεράς;

Η κοινωνική αριστερά αναζητεί και διεκδικεί το περιεχόμενο της πολιτικής της αριστεράς. Κι αυτό είναι το κρίσιμο και σημαντικό που διαμορφώνει το «αίσθημά» της.

Επιμένετε στον ευρωπαϊκό χαρακτήρα του κόμματός σας. Για ποια Ευρώπη μιλάτε, των Μέρκελ - Σαρκοζί;

Εχουμε υποστηρίξει ότι κύριος στόχος πρέπει να είναι η ανάταξη της χώρας και η παραμονή της στην ευρωζώνη. Η επιλογή μας αυτή γίνεται χωρίς αμφισημίες και με δεδομένη τη διαφωνία μας με τις πολιτικές του διδύμου του γαλλογερμανικού άξονα. Μέσα όμως στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να δώσουμε τη δύσκολη μάχη της δημοσιονομικής εξυγίανσης, της επαναθεμελίωσης της οικονομίας και της δημιουργίας μιας Ελλάδας που θα βρίσκεται σε τροχιά πραγματικής σύγκλισης με τις ισχυρές χώρες. Ο στόχος για παραμονή στο ευρώ αφορά την επιδίωξη για μια Ελλάδα υψηλής απόδοσης σε επίπεδο οικονομικό, λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και διασφάλισης δικαιωμάτων. Και όχι βεβαίως για μια Ελλάδα ερειπωμένη οικονομικά και κοινωνικά. Αυτός ο στόχος για τη χώρα συνδυάζεται με τον αγώνα για προοδευτικές αλλαγές στην Ευρώπη.

Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή ανεξαρτήτως της θέλησης της Ελλάδας το θεωρείτε πιθανό;

Δεν την πιθανολογώ. Η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή είναι καταστροφικό ενδεχόμενο, θα οδηγήσει τη χώρα σε απομόνωση, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει, η νέα δραχμή δεν θα γίνεται αποδεκτή σε πολλές διεθνείς αγορές, θα υπάρξει ανικανότητα καταβολής μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε μεταβολές στην Ε.Ε. προς την κατεύθυνση μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, με αναπτυσσόμενες φυγόκεντρες τάσεις.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

«Ναυάγιο» στη Μάγχη

Ο πρωθυπουργός εκτίμησε ότι η νέα διακυβερνητική συνθήκη για δημοσιονομική εναρμόνιση των ευρωπαϊκών οικονομιών θα συμβάλλει ευνοϊκά στη διαπραγμάτευση για την απομείωση του ελληνικού χρέους, καθώς διαμορφώνει ένα περιβάλλον σταθερότητας. Ωστόσο είναι πλέον εμφανές ότι αυτή η σύνοδος κορυφής τράβηξε μία γραμμή μεταξύ της Βρετανίας και των υπόλοιπων εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Βρετανία δεν αποδέχθηκε το νέο πλαίσιο που απαιτεί οριοθέτηση ελλειμμάτων και κυρώσεις για τις υπερβάσεις τους. «Δύσκολη, αλλά αναγκαία» χαρακτήρισε την απόφαση του ο Βρετανός πρωθυπουργός. Η χώρα του είναι πλέον η μοναδική που δεν θα ακολουθήσει τις υπόλοιπες 26 στο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας.

Κατά τον κ. Παπαδήμο, οι αποφάσεις που ελήφθησαν εξασφαλίζουν μεγαλύτερο συντονισμό στην οικονομική πολιτική και ενίσχυση της πειθαρχίας καθώς και βελτίωση στη λειτουργία των μηχανισμών χρηματοπιστωτικής σταθερότητας. Ο πρωθυπουργός είπε ότι οι εκλογές θα γίνουν όταν η κυβέρνηση του ολοκληρώσει το έργο της, αποφεύγοντας να προσδιορίσει σαφή χρόνο. Επίσης δεν απέκλεισε τη λήψη μέτρων για το 2013-2014, σημειώνοντας ότι αυτά θα εξειδικευτούν αργότερα.

Βασικό στοιχείο του νέου δημοσιονομικού κανόνα είναι είναι η πρόβλεψη για ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, με το διαρθρωτικό έλλειμμα να μην υπερβαίνει το 0,5% του ΑΕΠ. Ο κανόνας θα ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο των χωρών μελών σε συνταγματικό επίπεδο, και θα περιλαμβάνει αυτόματο μηχανισμό κυρώσεων που θα ενεργοποιείται σε περίπτωση παράβασης. Τις βασικές αρχές θα ορίσει η Επιτροπή ενώ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα εποπτεύει την υιοθέτησή τους στο εθνικό δίκαιο. (Ο Ευ. Βενιζέλος εξήγησε ότι επειδή στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει τώρα συνταγματική αναθεώρηση, αυτό θα κυρωθεί ως διεθνής σύμβαση από τη Βουλή.) Οι κυρώσεις για παραβάσεις που αφορούν στα ελλείμματα θα λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας από το Συμβούλιο κορυφής που θα κρίνει αν μια χώρα μπορεί να εξαιρεθεί από τις κυρώσεις. Εξετάζεται επίσης το ενδεχόμενο η Κομισιόν να ελέγχει τα προσχέδια των εθνικών προϋπολογισμών.

Επίσης αποφασίστηκε η επίσπευση της λειτουργίας του μόνιμου μηχανισμού στήριξης (ESM) με τη δανειοδοτική δυνατότητα του Μηχανισμού στα 500 δισ. ευρώ και πρόβλεψη για επιπρόσθετους πόρους προς το ΔΝΤ ύψους 200 δισ. ευρώ με τη μορφή διμερών δανείων, προκειμένου να εξασφαλιστεί η επάρκεια πόρων του Ταμείου για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι αποφάσεις είναι άμεσα δεσμευτικές για τις χώρες του ευρώ, ενώ οι άλλες κυβερνήσεις θα προχωρήσουν σε επιμέρους διαβουλεύσεις σε εθνικό επίπεδο.

Πηγή: www.protagon.gr

John Lennon (9 October 1940 – 8 December 1980)

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς ενόψει της Συνόδου Κορυφής και των ευρωπαϊκών εξελίξεων

Η εμμονή της κυρίας Μέρκελ να αξιοποιήσει τη δημοσιονομική κρίση των κρατών-μελών της Ε.Ε. για να κατοχυρώσει την ηγεμονία της στην ευρωζώνη, οδηγεί την Ευρώπη σε κοινωνική αποδιάρθρωση και πολιτική διάλυση.

Αυτές τις κρίσιμες ώρες για τη συνοχή της Ε.Ε. επιβάλλεται οι ηγέτες της Ευρώπης να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να προωθήσουν ουσιαστικές λύσεις που θα περιλαμβάνουν την ουσιαστική ενεργοποίηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στην κατεύθυνση της άμεσης έκδοσης ευρωομολόγου, της εκτύπωσης ευρώ, καθώς και της συγκρότησης μηχανισμού κοινής αντιμετώπισης μέρους του χρέους των κρατών μελών.

Η εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη

Η ομιλία του Φώτη Κουβέλη στην εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη

"Η Δημοκρατική Αριστερά τιμά σήμερα έναν αγαπημένο σύντροφο, έναν εξέχοντα δημοσιογράφο και συγγραφέα, ένα σημαντικό διανοητή, τον Σοφιανό Χρυσοστομίδη.
Γεννημένος στο Κάιρο ο Σοφιανός βρέθηκε πολύ γρήγορα, από τα νεανικά του χρόνια, στο χώρο της δημοσιογραφίας και δούλεψε στις μεγαλύτερες ελληνικές εφημερίδες της Αιγύπτου: την «Κλειώ» και το «Κάιρον», την πολύ παλαιά εφημερίδα του Αιγυπτιακού ελληνισμού συναγωνιζόμενη σε ηλικία την πασίγνωστη «Αχράμ».
Βασικός συντάκτης στις εφημερίδες της Αριστεράς της Αιγύπτου «Φωνή» και «Πάροικος», ζει από κοντά τα ταραγμένα χρόνια της νασερικής εξέγερσης και έρχεται στην Ελλάδα μετά το ’60 για να συνεχίσει τη δημοσιογραφική του παρουσία στις εφημερίδες «Δημοκρατική Αλλαγή», «Μακεδονία» και βεβαίως στην αγαπημένη του «Αυγή», της οποίας διατέλεσε αρχισυντάκτης και διευθυντής.
Ο Σοφιανός ακατάπαυστα αρθρογραφεί επί 5 δεκαετίες συνεχώς, καλύπτει και σχολιάζει γεγονότα, περιγράφει και διεισδύει σε καταστάσεις, παρουσιάζει πρωταγωνιστικά πρόσωπα και τα κρίνει χωρίς δισταγμούς και σκοπιμότητες.
Με τις δικές του καταγραφές έχουμε δει με πιο καθαρό μάτι, τα συνταρακτικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας με τη Γιουγκοσλαβία, το Μακεδονικό, το Κυπριακό, το συγκλονιστικό ανατολικό ’89.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς! Ο Σοφιανός ζει τα γεγονότα και τα ξαναζεί γράφοντας για αυτά. Από τα απλά της καθημερινότητας μέχρι αυτά που φέρνουν ανάποδα τις εποχές.
Πόσες και πόσες φορές, αγοράζοντας την Κυριακάτικη Αυγή, δεν γυρίζαμε αμέσως στη σελίδα της δικής του στήλης για να ξεκινήσουμε πρώτα-πρώτα από τα «ελεύθερα και απροκατάληπτα» του. Και πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε μαγεμένοι ως αναγνώστες με την εξαίσια γραφή του, της σπάνιας αισθητικής γλώσσας του, την ευρυμάθειά του, τη βαθειά φιλολογική του παιδεία.
Ο Σοφιανός σπάνιος τεχνίτης του λόγου έχει «νουν», όπως έλεγε ο Βάρναλης για τον άλλο μεγάλο Αιγύπτιο και Αλεξανδρινό – τον Κ. Καβάφη – Και «νουν» ας θεωρήσουμε όχι αυτή την ζηλευτή ευρυμάθειά του, αλλά την ικανότητά του να κρίνει, να σκέφτεται πού βαδίζει ο κόσμος και πού πρέπει να βρίσκεται ο ίδιος.
Ο Σοφιανός έχει γεμάτες τις αποσκευές του από την ιστορία αυτού του τόπου και του λαού μας, μια ιστορία γεμάτη αγώνες, για τη Δημοκρατία και την Αριστερά, γεμάτη λαμπερές στιγμές και μαζί πικρές άλλες. Και όταν γράφει για τα σπουδαία ή τα απλά, τα καθημερινά, μας τρέχει μπρος – πίσω με μια γλυκύτητα που ξεπερνάει τα πικρά, όχι με έναν πλαστό ρομαντισμό, αλλά με μια γραφή διεισδυτική, ερμηνευτική, μια γραφή αναλυτικό εργαλείο.
Αλλά επίσης για όσους τον ζούμε από πιο κοντά, ξέρουμε καλά πως ο θησαυρός που κουβαλάει μαζί του είναι πάνω από τα γραπτά του, η ίδια η παρουσία του, η ακτινοβολία του και πολλές φορές αυτά που δεν μας λέει αλλά ξέρουμε πως θα ήθελε να μας πει.
Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, ο έξοχος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο αταλάντευτος ουμανιστής, ο μαχόμενος άνθρωπος της Αριστεράς με την διαχρονική φρεσκάδα των ιδεών του, υπήρξε και εξακολουθεί να είναι για όλους μας αμετακίνητο σημείο αναφοράς.
Γι’ αυτό και όταν αποφασίσαμε να κάνουμε το νέο μας ξεκίνημα, να ξαναζεστάνουμε τις ελπίδες μας και να συγκροτήσουμε την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, το δικό σου «είμαι μαζί σας παιδιά», αγαπητέ μας σύντροφε Σοφιανέ, ήταν μια τεράστια ενθάρρυνση.
«Θα κριθούμε αγαπητοί σύντροφοι» μας είπες με ένα σοφό σου κείμενο «όχι από τις διακηρύξεις μας αλλά από την ίδια μας την πορεία».
Η αρχή θα είναι δύσκολη. Αλλά αν επιβεβαιώνουμε καθημερνά την αντιστοιχία μας με τα οράματα που επαγγελλόμαστε τότε ο «ήλιος θα γυρίσει» να είστε βέβαιοι». Με αυτά σου τα λόγια προχωράμε αγαπητέ μας σύντροφε.
Σ’ ευχαριστούμε για όλα. Να είσαι καλά. Να συνεχίζεις τη μεγάλη προσφορά σου. Να ζεις σαν τα ψηλά βουνά.