Πού έκανε λάθος ο Ομπάμα

Του Αnatole Κaletsky

Γιατί η Αριστερά δεν μπορεί ποτέ να νικήσει; Σε ολόκληρο τον κόσμο η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα ενέπνευσε ελπίδα για μια νέα εποχή προοδευτικής πολιτικής η οποία πράγματι ήρθε μετά τη θεαματική αποτυχία του ακραίου συντηρητισμού της προεδρίας του Τζορτζ Μπους. Ωστόσο την περασμένη Τρίτη, μόλις έναν χρόνο μετά την ορκωμοσία του αμερικανού προέδρου, οι ίδιες ελπίδες εξανεμίστηκαν.

Η παταγώδης ήττα της Δημοκρατικής υποψηφίου για τη διαδοχή του εκλιπόντος Εντουαρντ Κένεντι στην έδρα της Γερουσίας της Μασαχουσέτης δεν αποδυνάμωσε μόνο τις ελπίδες του κ. Ομπάμα για την υπερψήφιση της μεταρρύθμισης για την Υγεία, βασικό στόχο για το πρώτο έτος της θητείας του. Το χειρότερο είναι ότι, καθώς η Μασαχουσέτη αποτελεί ακλόνητο «κάστρο» των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, προμηνύεται ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές του ερχόμενου Νοεμβρίου για τη Γερουσία.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Αμερική και ολόκληρος ο κόσμος θα πρέπει τώρα να προετοιμαστούν για την πιο ανίσχυρη προεδρία στην Ιστορία. Μια περίοδος που θα διαρκέσει τουλάχιστον ως τις εκλογές του 2012 και ίσως ως το 2016 στο πιθανό ενδεχόμενο μιας δεύτερης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα παράλληλα με μια Γερουσία που θα κυριαρχείται από τους Ρεπουμπλικανούς και θα στέκεται εμπόδιο σε κάθε ιδέα του προέδρου. Και την ώρα που η ανάγκη για μια αποτελεσματική αμερικανική κυβέρνηση στο εσωτερικό και οι προκλήσεις για την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ είναι μεγαλύτερες από ποτέ, μια τέτοια προοπτική συνιστά εν δυνάμει καταστροφή.

Υπάρχει μια ελπίδα. Τα κεντροαριστερά κόμματα σε όλον τον κόσμο ίσως διδαχθούν από αυτή την καταστροφή. Ισως αρχίσουν να καταλαβαίνουν γιατί ο συντηρητισμός σε όλες τις προοδευτικές δημοκρατίες έχει ένα σύμφυτο πλεονέκτημα και γιατί η παραλίγο κατάρρευση του καπιταλιστικού συστήματος δεν έπληξε ουσιαστικά τα συντηρητικά κόμματα. Τα προοδευτικά κόμματα μπορούν να ελπίζουν ότι θα τα ξεπεράσουν όλα αυτά μόνο με επικέντρωση σε συγκεκριμένους στόχους και με ενότητα.

Το πλεονέκτημα των Συντηρητικών είναι απλό: γνωρίζουν επακριβώς τι θέλουν να κατακτήσουν. Επιδιώκουν να διατηρήσουν τις υπάρχουσες δομές των οικονομικών προνομίων, της εξουσίας και των κοινωνικών παραδόσεων. Και αυτό συνεπάγεται ασφαλώς τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Οσο περισσότερο εμφανίζεται να κινδυνεύει ο καπιταλισμός, τόσο θα διογκώνεται ο φόβος της αλλαγής στους κόλπους μιας μειοψηφίας που σχηματίζεται φυσιολογικά σε κάθε ευημερούσα κοινωνία και η βασική της προτεραιότητα παραμένει η διατήρηση των προνομίων και του τρόπου ζωής που απολαμβάνουν. Προκειμένου να το πετύχουν αυτό, οι συντηρητικοί είναι πρόθυμοι να ενταφιάσουν και την παραμικρή ιδεολογική διαφορά, να χρησιμοποιήσουν κάθε διαθέσιμο μηχανισμό ώστε να κρατηθούν στην εξουσία. Αντιθέτως, οι προοδευτικοί είναι ενωμένοι μόνο ως προς αυτό που αντιπαλεύουν. Δεν τους αρέσει το υπάρχον άδικο κατά τους ιδίους καθεστώς. Από την ώρα όμως που αναλαμβάνουν την εξουσία επιδίδονται σε συγκρούσεις. Ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν και να διατηρηθούν στην εξουσία τα προοδευτικά κόμματα στις σύγχρονες δημοκρατίες είναι πρώτα να συνενωθούν με πειθαρχία γύρω από μια ξεκάθαρη και συγκεκριμένη ατζέντα και μετά να επιτεθούν κατά των συντηρητικών αντιπάλων τους.

Η αποτυχία των Δημοκρατικών να αποκομίσουν οφέλη από την οικονομική κρίση θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δίδαγμα προκειμένου να αποφευχθεί κάτι αντίστοιχο στο μέλλον. Αντί να επιρρίπτουν όλη την ευθύνη στη διακυβέρνηση Μπους και στον ακραίο οικονομικό φιλελευθερισμό των Ρεπουμπλικανών γερουσιαστών, οι Δημοκρατικοί προσπαθούν να υιοθετήσουν μια δικομματική, συναινετική προσέγγιση στην Ουάσιγκτον και στρέφουν τα πυρά τους εναντίον των τραπεζιτών της Γουόλ Στριτ. Οι Ρεπουμπλικανοί συντάχθηκαν ικανοποιημένοι με τις λεκτικές επιθέσεις στους τραπεζίτες, καθώς οι ίδιοι απαλλάσσονταν από τις ευθύνες τους ως υπαίτιοι της καταστροφής.

Οι Δημοκρατικοί θα έπρεπε να υποστηρίζουν ότι αυτό που μετέτρεψε την ανοδική πορεία της στεγαστικής αγοράς στη μεγαλύτερη χρηματοοικονομική καταστροφή της Ιστορίας ήταν η ανικανότητα της κυβέρνησης Μπους και η ιδεολογική της άρνηση να παρέμβει πολύ νωρίτερα στις αγορές ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων και στο τραπεζικό σύστημα.

Αντί αυτού ο κ. Ομπάμα αθώωσε ουσιαστικά τη διακυβέρνηση Μπους αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη για την κρίση από τη στιγμή που ανήλθε στην εξουσία. Επρόκειτο για γενναία πλην απερίσκεπτη ενέργεια. Τώρα οι ψηφοφόροι κατηγορούν τους Δημοκρατικούς και όχι τους Ρεπουμπλικανούς για την ανεργία. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το πρόγραμμα των 800 δισ. δολαρίων των Δημοκρατικών για την απασχόληση και την αναθέρμανση της οικονομίας συγχέεται με το μισητό πακέτο των 780 δισ. δολαρίων που διέθεσαν οι Ρεπουμπλικανοί υπό την ηγεσία Μπους για τη διάσωση των τραπεζών.

Μοιάζει λοιπόν αμφίβολο το κατά πόσον ο κ. Ομπάμα και οι Δημοκρατικοί θα αποκομίσουν εκλογικά οφέλη από την ανάκαμψη της οικονομίας. Εχοντας κερδίσει την έδρα στη Μασαχουσέτη, οι Ρεπουμπλικανοί δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να ισχυριστούν ότι η οικονομία διασώθηκε λόγω των συντηρητικών ανακλαστικών. Και αυτή ακριβώς την εκδοχή της πραγματικότητας θα πιστέψει ο αμερικανός ψηφοφόρος αν οι Δημοκρατικοί δεν καταφέρουν να τους αντιμετωπίσουν.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Αρχισαν τα όργανα...

Ο Αλέκος Αλαβάνος την Δευτέρα (25-01-10), στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ Ακαδημίας 21, ώρα 1.00μ.μ. δίνει συνέντευξη Τύπου.

Τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου ΚΟΕ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ & ΑΠΟ διοργανώνουν συζήτηση με θέμα: Το «Σύμφωνο Σταθερότητας και η Αριστερά» με εισηγητές τον Αλέκο Αλαβάνο και τον Κώστα Βεργόπουλο.

Τα καλοκουρδισμένα όργανα έπιασαν... δουλειά!!!

Τώρα για το πως θέλουν τον Σύριζα (και γενικότερα την Αριστερά) ορισμένοι αποκαλυπτική είναι η δήλωση του Γιώργου Σαπουνά (πρώην ΣΕΚ, πρώην ΔΕΑ, πρώην Κόκκινο, νύν Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομαδα). Ακούστε:



Λυπάμαι αλλά εγώ (και πολλοί άλλοι σύντροφοι...) δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά που ευαγγελίζεται ο κύριος Σαπουνάς


Κι' άλλο κομμάτι στο πικ απ!!! Οταν ο τροτσκιστής Νταβανέλος συνάντησε τον "κινηματικό" Αλαβάνο.

Ο επικεφαλής της τροτσκιστής ΔΕΑ (διάσπαση του ΣΕΚ, από την οποία έφυγε ένα κομμάτι και έφτιαξε το Κόκκινο, από το οποίο έφυγαν κάποιοι (και ο Σαπουνάς) και έφτιαξαν την ΑΠΟ) Αντώνης Νταβανέλος στο τελευταίο τεύχος της "Εργατικής Αριστεράς" σε άρθρό του με τίτλο: Ο ΣΥΡΙΖΑ σε σταυροδρόμι αναφέρει μεταξύ άλλων (με νόημα κατά την άποψή μου): Αλαβάνος
"Στην εξέλιξη του ΣΥΝ, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ, θα παίξει ρόλο η αναμενόμενη παρέμβαση του Αλ. Αλαβάνου. Ο ρόλος του Αλαβάνου έχει ενισχυθεί ξανά, κυρίως λόγω της δύναμης της πολιτικής πρότασης που διατύπωσε στην 3η Π.Σ. (όχι στο Πρόγραμμα Σταθερότητας – Τέλος στο Μάαστριχ – «Εργατικός Δεκέμβρης» – Ελλάδα, ο αδύναμος κρίκος του νεοφιλελευθερισμού). Είναι μια πρόταση στη σωστή κατεύθυνση, με κρίσιμες επιλογές, που ανοίγει δρόμους ανασυγκρότησης.
Ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη σύσκεψη των οργανώσεων του ΣΥΝ Αθήνας, έκανε λόγο για «αντίρροπα σχέδια φυγόκεντρων τάσεων που επιδιώκουν είτε το τέλος είτε τη διάσπαση του ΣΥΝ». Μια τακτική ίσων αποστάσεων μεταξύ του Λ. Κύρκου και του… Αλ. Αλαβάνου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τα γεγονότα. Πολύ περισσότερο που η πρόταση Αλαβάνου επιχειρηματολογήθηκε ως πρόταση προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κόσμο του, ως πρόταση πολιτικής ανασυγκρότησης και όχι ως πρόταση διάσπασης".

Αν θέλετε εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο και θα καταλάβετε πόσο... ρυθμό θα έχει το πάρτι...

Οι απόψεις του Κουβέλη, οι υπογραφές του Σύριζα και η μνήμη του Στάλιν

Ο σ. Ιωσήφ Στάλιν συνυπογράφει (με χαρά...) την ανακοίνωση των μελών του Σύριζα με την οποία ζητά και αυτός την καθαίρεση του αναθεωρητή Κουβέλη από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Αντε γιατί πολύ θάρρος έχουν πάρει αυτοί οι ανανεωτικοί!!!

Η συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ μόλις έχει ολοκληρωθεί. Οι σύντροφοι σηκώνονται όρθιοι και με υψωμένες τις γροθιές ολοκληρώνουν τη συνεδρίαση. Ζήτω η Ριζοσπαστική Αριστερά. Ζήτω!!! Ζήτω η δημοκρατία και η ελευθερία του λόγου. Ζήτω!!! Ζήτω ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα του εργαζόμενου λαού. Ζήτω!!! Ξαφνικά εντοπίζεται ένας... αναθεωτής. Γιατί Κουβέλη δεν λες ζήτω; Ετοιμάζεσαι να πας στο ΠΑΣΟΚ ε; Πως τολμάς και λες την άποψη σου; Είσαι ενάντια στην Αντισυστημική ριζοσπαστική αριστερά. να παραιτηθείς από κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Αμέσως!!!

Η παραπάνω σκηνή είναι, σχεδόν, φανταστική. Ομως η ανακοίνωση που υπογράφουν οι Γαλάνης Νίκος Γιαννόπουλος Τάκης Γλέζος Μανώλης Δεμέστιχας Γρηγόρης Ζαχαριάδης Αδάμος Καρακώστα Εύη Κατσούλας Χρήστος Κοσμάς Πάνος Μαντάς Παναγιώτης Μαστρογιαννόπουλος Τάκης Μπαλαούρας Μάκης Μπανιάς Γιάννης Μπαρσέφσκι Μάνια Μπουζάνης Νίκος Νταβανέλλος Αντώνης Παγιάτσος Αντρέας Ρήγος Αλκης Σαπουνάς Γιώργος Σπαθής Μάκης Χριστοδουλοπούλου Τασία Ψυκάκος Δικαίος είναι πέρα για πέρα αληθινή και στην οποία εν έτη 2010 εγκαλούν τον σύντροφο Φώτη Κουβέλη λέγοντας: "...ηγετικά στελέχη του ΣΥΝ και μάλιστα εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ στο Κοινοβούλιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον κοινοβουλευτικό μας εκπρόσωπο Φώτη Κουβέλη, δεν χάνουν ευκαιρία να ασκούν συστηματικά δημόσια πολεμική στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα να προβάλλουν λογικές «συναίνεσης» και «εθνικής ενότητας», που εξόφθαλμα υπηρετούν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης, περιφρονώντας ομόφωνες αποφάσεις των Πανελλαδικών Σωμάτων και των συλλογικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι όμως αμφισβητούν την ίδια την ύπαρξη και την αναγκαιότητα του ΣΥΡΙΖΑ".

Βέβαια είναι μεγαλόψυχοι (τι σόι αριστεροι ριζοσπάστες είναι...) και λένε: "Το δικαίωμα της γνώμης και της διαφωνίας είναι απολύτως σεβαστό, για όλα ανεξαιρέτως τα μέλη και τα στελέχη. Και προφανώς μπορεί να ασκείται και δημόσια. Όμως δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα το γεγονός ότι συγκεκριμένα ηγετικά στελέχη και εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν τη δυνατότητα δημόσιας παρουσίας που τους δίνεται,για να απορρίπτουν και να καταγγέλουν τις συλλογικές αποφάσεις ενώ συστηματικά αρνούνται να πάρουν μέρος στα Σώματα και τα όργανα όπου παίρνονται αυτές οι αποφάσεις".

Αγαπητοί φίλοι του Σύριζα τα πράγματα έχουν ξεφύγει εντελώς. Αν στο όνομα κάποιας ριζοσπαστικής αριστεράς απαγορεύεται (γιατί απαγόρευσει είναι όταν λέτε: "Δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα το γεγονός ότι συγκεκριμένα ηγετικά στελέχη και εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν τη δυνατότητα δημόσιας παρουσίας που τους δίνεται,για να απορρίπτουν και να καταγγέλουν τις συλλογικές αποφάσεις") στον Φώτη Κουβέλη να λεει αυτά που πιστεύει τότε κάτι δεν έχετε καταλάβει σωστά. Οσοι ανήκουμε στο Ανανεωτικό ρεύμα της Αριστεράς δώσαμε και δίνουμε καθημερινά, αγώνες για να υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έκφρασης και δράσης στην Αριστερά. Μερικοί από εσάς κάνουνε εκδηλώσεις τιμής και μν.ήμης στον αρχισφαγέα Στάλιν. Αλλοι τιμούν τον Τρότσκι. Δικαιώμα σας. Οπως και δικαίωμα του σ. Κουβέλη να λεει την άποψη του ελεύθερα...

Υ.Γ. Κάποτε ο Στάλιν εκτελούσε τους αντιφρονούντες. Μάλιστα μέχρι και σήμερα υπάρχουν (και στον Σύριζα) αριστεροί που υποστηρίζουν ότι καλά τους έκανε γιατί ήταν "πρδότες τοτυ κομμουνιστικού κινήματος". Σήμερα οι της "ριζοσπαστικής - αντισυστημικής αριστεράς" δεν μπορούν (ευτυχώς...) να στήσουν "δίκες της Μόσχας". Μπορούν όμως να συγκεντρώνουν υπογραφές και να ζητούν από τους αριστερούς να λένε αυτό που συμφέρει το κόμμα... Σταλινισμός σε "αντισυστημική" έκδοση.

Υ.Γ. 2: Πολύ σωστή η δήλωση του Γρηγόρη Ψαριανού που είπε: "Η πρόταση αυτή είναι σε εντελώς λάθος κατεύθυνση . Η πρόθεση των εμπνευστών είναι να προκαλέσουν σοβαρά έως και βαθειά ρήγματα στον ΣΥΝ.Η στάση του Φώτη Κουβέλη είναι πολύ συγκεκριμένη και γνωστή . Η επιλογή να είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος ήταν ομόφωνη. Υπάρχουν εξωθεσμικά κέντρα που προσπαθούν να συγκροτηθούν και να λειτουργήσουν. Αυτό δεν πρέπει να γίνει. Κανείς από αυτούς που ζητούν την παραίτηση του Φ. Κουβέλη δεν είναι εκλεγμένος από κανένα και πουθενά".

*** Ευτυχώς η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς των νεοσταλινικών και "στήριξε" τον σ. Φώτη Κουβέλη. Διαβάστε εδώ την ανακοίνωση

***Η Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά λεει τα πράγματα με το όνομά τους. Διαβάστε τι λεει μεταξύ άλλων σε ανακοίνωση που εξέδωσε πριν από λίγο: Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ! Η λύση βρίσκεται στην από τα κάτω οικοδόμηση ενός «νέου» ΣΥΡΙΖΑ, ενός ΣΥΡΙΖΑ που θα απεμπλακεί από την κυριαρχία «στελεχών» και μηχανισμών και που θα διευθύνεται από τα ίδια του τα μέλη. Να υλοποιηθούν άμεσα οι αποφάσεις για την εγγραφή μελών και την συγκρότηση παντού επιτροπών ΣΥΡΙΖΑ, και να προχωρήσουμε άμεσα στην προετοιμασία της 4ης Συνδιάσκεψης με εκλεγμένους αντιπροσώπους η οποία και θα εκλέξει τα όργανά του και θα θεσπίσει τους κανόνες λειτουργίας του. Γι’ αυτό είναι σημαντικό ΟΛΟΙ οι αριστεροί, που ενδιαφέρονται για μια διαφορετική πορεία της αριστεράς, που επιθυμούν το δυνάμωμα των κοινωνικών αγώνων, ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!

Με τη συμμετοχή τους στις Συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που γίνονται αυτό το διάστημα σε όλη την Ελλάδα, και, με την εγγραφή τους στα μητρώα μελών, να δώσουν το μήνυμα ότι θέλουν μία μεγάλη και πραγματικά ριζοσπαστική αριστερά – αντιγραφειοκρατική και αντιιεραρχική. Μια αριστερά που θα υπηρετεί την κοινωνική της βάση και τους σκληρά δοκιμαζόμενους σήμερα εργαζόμενους, κι όχι τα στελέχη της και τους μηχανισμούς της.
Κι αυτό είναι το στοίχημα με το οποίο καλούνται να αναμετρηθούν και η ηγεσία του ΣΥΝ και οι υπόλοιπες συνιστώσες της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ: Εδώ και τώρα σύντροφοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΟΥ". Αντε παιδιά με το καλό και να μας γράφετε.

Στη μάχη κατά του ρατσισμού

"Ο Μοχάμεντ Άλι υποχρέωσε την αμερικανική κοινωνία να αναρωτηθεί για τον ρατσισμό κατά των μαύρων, μετέτρεψε την προβολή του στα ΜΜΕ σε πολιτική δύναμη. Αν η διασημότητα έχει ένα νόημα, είναι ακριβώς αυτό», λέει ο Λιλιάν Τουράμ. Σχεδόν ενάμιση χρόνο αφότου εγκατέλειψε τα γήπεδα, ο πιο διανοούμενος από τους Γάλλους ποδοσφαιριστές έγραψε ένα βιβλίο ιστορίας με τίτλο «Τα μαύρα αστέρια μου», στο οποίο αφηγείται πρώτα τη δική του ιστορία. Γεννημένος στη Γουαδελούπη, έφτασε στη Γαλλία σε ηλικία 9 ετών, μεγαλωμένος χωρίς πατέρα- αλλά με μια εξαιρετική μητέρα- και χωρίς κανένας να του έχει μιλήσει για τα επιτεύγματα των μαύρων. Όλες οι αναφορές του ήταν από τον κόσμο των λευκών. Σήμερα χρησιμοποιεί τη διασημότητά του για να γνωρίσει στους λευκούς τους μαύρους ήρωές του.

Ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζύ του ζήτησε στα τέλη του 2008 να γίνει υπουργός του. «Δεν μπορούσα παρά να αρνηθώ», λέει σήμερα ο Τουράμ στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». «Ήδη από την πρώτη μας συνάντηση το 2005 είχα αντιληφθεί πως τα οράματά μας για τον κόσμο είναι διαμετρικά αντίθετα...». Για τον πρώην ποδοσφαιριστή, «η (γαλλική) κυβέρνηση έχει επιλέξει να δημιουργήσει αποδιοπομπαίους τράγους, τους μετανάστες και τους μουσουλμάνους, για να μη σκέφτεται ο πληθυσμός τα αληθινά προβλήματα, που είναι η ανεργία, η οικονομική κρίση και οι κοινωνικές αδικίες».

Ο 38χρονος Τουράμ έπαιξε στην Πάρμα, τη Γιουβέντους και την Μπαρτσελόνα, έγινε 142 φορές διεθνής και πρωταθλητής κόσμου με την Εθνική Γαλλίας. «Σε γήπεδα μού έκαναν την κραυγή του πιθήκου» λέει. «Τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν επειδή επιστήμονες υποστήριξαν κάποτε ότι ο Μαύρος είναι ο κρίκος που λείπει από τον πίθηκο ώς τον άνθρωπο... Τέτοια πράγματα παραμένουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Ο ρατσισμός ξυπνάει τόσο εύκολα επειδή είναι το προϊόν μιας ιστορίας που δυστυχώς δεν έχει ακόμη αποδομηθεί. Η απο-αποικιοποίηση έγινε πριν από μόλις 50 χρόνια».

Στο βιβλίο του, που έχει υπότιτλο «Από τη Λούσυ στον Μπαράκ Ομπάμα», ο Τουράμ «εκπαιδεύει» τον αναγνώστη ξεκινώντας από τον κοινό πρόγονο όλων των ανθρώπων, τη Λούσυ, και προχωρώντας σε 35 μαύρες προσωπικότητες- από τον φαραώ Ταχάρκα ώς τον Φρέντερικ Ντάγκλας, πρώτο μαύρο υποψήφιο για την αμερικανική προεδρία, τον Φραντς Φανόν, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, την Ρόζα Παρκς, τον Μοχάμεντ Άλι. «Το διασκεδαστικό», λέει, «είναι πως για τη μητέρα μου η εκλογή του Ομπάμα ήταν απίστευτη, της κατηγορίας του αδύνατου, ενώ για τα παιδιά μου το απίστευτο ήταν ότι δεν είχε υπάρξει προηγουμένως ένας μαύρος Αμερικανός πρόεδρος. Ιδού η αλλαγή». Όμως δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε στη μάχη κατά του ρατσισμού, προσθέτει και επικαλείται μια ρήση του Αϊνστάιν: «Ο κόσμος είναι επικίνδυνος για να ζεις σ΄ αυτόν, όχι εξαιτίας εκείνων που κάνουν κακό, αλλά εξαιτίας εκείνων που τους βλέπουν και τους αφήνουν».

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Είμαι κι εγώ πατριώτισσα

Της Άννας Δαμιανίδη

Είμαι κι εγώ ρομαντική. Θέλω να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια στους Έλληνες του Καυκάσου και όλων των μακρινών βουνών που τη ζητούν χρόνια και κάνουν αιτήσεις στο προξενείο της Μαριούπολης. Γιατί όχι; Δεν έχουμε βγάλει ελληνόμετρο να βυθομετράμε την ελληνικότητα στο αίμα των ανθρώπων. Ούτε είμαστε ένα δισεκατομμύριο όπως οι Κινέζοι, για να μη θέλουμε άλλους Έλληνες.
Είμαι επίσης πατριώτισσα. Είμαι πιο πατριώτισσα από αυτούς που το βροντοφωνάζουν. Θέλω η πατρίδα μου να έχει θεσμούς λογικούς, να είναι ένας τόπος όπου μπορείς να ζήσεις με τον γείτονά σου ανθρώπινα, με αξιοπρέπεια. Δεν θέλω τα παιδιά μου να έχουν φίλους χωρίς αναγνωρισμένη επίσημα την ύπαρξή τους. Δεν είναι δυνατόν να έχουν μεγαλώσει και να έχουν πάει σχολείο με ένα γειτονόπουλο που τους λέει τώρα, ύστερα από χρόνια φιλίας, όταν είναι πια φοιτητές, ότι δεν έχει δικαιώματα. Δεν μπορώ να ντρέπομαι για την πατρίδα μου απέναντι στα ίδια μου τα παιδιά. Δεν αντέχω να ζουν εκείνα τέτοιες καταστάσεις. Δεν ξέρουν τι να πουν στους φίλους τους και δεν έχουν δικαιολογία για τη σιωπή τους. Μιλούν την ίδια γλώσσα, μαζί την έμαθαν. Έχουν μελετήσει μαζί τις αρχές της ισότητας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα στο σχολείο, όλα στα ελληνικά.
Είμαι κι εγώ εθνικίστρια, έδωσα τραγούδια του Χατζιδάκι στους γονείς τους και τους έμαθα να διαβάζουν το ελληνικό αλφάβητο. Τους δάνεισα βιβλία.
Είμαι ρομαντική, θα ήθελα να έχουν μείνει στον τόπο τους, να ζουν ευτυχισμένοι. Αλλά είμαι και ρεαλίστρια, δεν μπορώ να μη βλέπω ότι βρίσκονται εδώ.
Είμαι πατριώτισσα, θέλω η Ελλάδα να είναι χώρα σεβασμού και ελπίδας, ελευθερίας και αποδοχής, χώρα πρωτοπόρος και ανοιχτή. Από πατριωτισμό ελπίζω ακόμα, την οραματίζομαι δικαιότερη και πιστή στον εαυτό της.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Ο Νέστορας της Αριστεράς

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗ*

Ο Λεωνίδας Κύρκος μιλάει για τη δημοκρατία, για το παρόν και το μέλλον των προοδευτικών ιδεών, για τη διαδρομή του στην πολιτική, για τους ενθουσιασμούς και τις διαψεύσεις του. Ο Λεωνίδας Κύρκος διαμόρφωσε, άθελά του προφανώς, μια σχέση πατρική αλλά και αντιφατική με πολλούς από τη δική μου γενιά. Για τους 40άρηδες και 50άρηδες «πρώην ρηγάδες», το πρόσωπο του Κύρκου ταυτίστηκε με την παρουσία του ΚΚΕ εσωτερικού στην πολιτική ζωή της μεταπολίτευσης.

«Ρηγάς» και εγώ της δεκαετίας του ΄80, δεν ήμουν από τους «κυρκικούς». Οι ευαισθησίες μου επηρεάστηκαν πολύ περισσότερο από την, ανατρεπτική για την εποχή εκείνη, σκέψη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη- λυπάμαι βαθιά, μόνο που δεν πρόλαβα να του το πω. Με ενοχλούσε, σχεδόν με εξόργιζε, που ο Λεωνίδας, όπως τον φωνάζαμε όλοι, ήταν ταυτόχρονα αφοσιωμένος στην κομμουνιστική του ταυτότητα και στην (συναισθηματική κυρίως) προάσπιση του παρελθόντος αλλά και του παρόντος του Κομμουνισμού (με εξόργιζε ιδιαίτερα η ανοχή του απέναντι στον ολοκληρωτισμό και τη βαρβαρότητα του Τσαουσέσκου). Επιπλέον, η πεισματάρικη προσήλωσή του στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και το δημοκρατικό παιχνίδι άφηνε ακάλυπτη τη νεανική μου ορμή και αφέλεια. Αν για το πρώτο είχε άδικο (το κατανόησε εξάλλου σταδιακά ο ίδιος), η στάση του στο δεύτερο ζήτημα υπήρξε για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να περάσουμε «τα καλύτερά μας χρόνια» στους κόλπους της ανανεωτικής Αριστεράς του ΄70 και του ΄80 ένα μεγάλο μάθημα. Ο Κύρκος υπήρξε συστηματικά αρνητής, οποιασδήποτε μετάθεσης της πολιτικής αντιπαράθεσης πέρα από το πεδίο των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών. Για το μάθημα αυτό, εγώ προσωπικά τού είμαι ευγνώμων.

Αυτή η αντιφατική, εν πολλοίς, πολιτική σύσταση είναι που χαρακτηρίζει τον Λεωνίδα Κύρκο και σχηματίζει τη μοναδικότητά του στις πρώτες δύο δεκαετίες της μεταπολίτευσης. Ο Κύρκος υπήρξε για χρόνια η προσωποποίηση μιας, σισύφειας, προσπάθειας εξοικείωσης του Κομμουνισμού με τη Δημοκρατία. Σταδιακά, κατανόησε πως η σύζευξη αυτή ήταν αδύνατη και πως έπρεπε να διαλέξει. Σε αυτήν του την επιλογή ο Κύρκος δεν φαίνεται πως αντιμετώπισε ιδιαίτερο δίλημμα. Ισως να είχε θλίψη ή μελαγχολικές σκέψεις. Ισως να σκεφτόταν πως θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς τα πράγματα. Αλλά δίλημμα πάντως δεν αντιμετώπισε. Η δημοκρατία είναι για αυτόν οικουμενική και αναπαλλοτρίωτη αξία.

Πίστη στις ιδέες

Το βιβλίο περιέχει 12 συνεντεύξεις που έδωσε ο Λεωνίδας Κύρκος στον Πέτρο Παπασαραντόπουλο την εικοσαετία 1989-2009. Οι πρώτες αφορούν την περίοδο 1989, όπου η Ε.ΑΡ. σχηματίζει μαζί με το ΚΚΕ τονΣυνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, ενώ η τελευταία συνέντευξη δόθηκε τον Νοέμβριο του 2009, και σχολιάζονται σε αυτήν οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάγνωση του βιβλίου μάς οδηγεί να αντιληφθούμε την επιμονή του Κύρκου σε μερικές βασικές ιδέες και στάσεις. Κατ΄ αρχήν, ο Κύρκος είναι οπαδός της Μεγάλης Αριστεράς. Αναζητεί διαρκώς τον σχηματισμό μιας μεγάλης αριστερής παράταξης που δεν θα λειτουργεί στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων, ως ομάδα πίεσης, αλλά θα αποτελεί έναν βασικό διαμορφωτή των πολιτικών πεπραγμένων. Για τον Λεωνίδα Κύρκο η Αριστερά και η πολιτική εξουσία είναι έννοιες ρητά συνδεδεμένες.

Η γοητεία της ουτοπίας

Τη δεκαετία του ΄80, γοητευμένος και αυτός από την γκορμπατσοφική ουτοπία- ουτοπία υπό την έννοια της πίστης στην ιδέα πως τα κομμουνιστικά συστήματα ήταν δυνατόν να εκδημοκρατιστούν χωρίς να καταρρεύσουν- και απογοητευμένος από την ηθική αποτελμάτωση του ΠαΣοΚ, καταναλώνει συστηματική προσπάθεια για τη δημιουργία του Συνασπισμού της Αριστεράς. Η φιλοδοξία του είναι να γίνει ο Συνασπισμός «ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα που θα συναρπάσει τις ευρύτερες μάζες του λαού μας, που θα συνενώσει τους αριστερούς όλων των αποχρώσεων με τους προοδευτικούς ανθρώπους» (σελ. 35). Είναι εμφανές πως το φάντασμα της ΕΔΑ του 1958 πλανιέται διαρκώς πάνω από τον Λεωνίδα Κύρκο. Πιστεύει πως οι στιγμές είναι οι κατάλληλες για την ανασύσταση ενός τέτοιου εγχειρήματος. Την ώρα που μέσα σε ένα ντελίριο ενθουσιασμού στην Ευρώπη πέφτει το τείχος του Βερολίνου και καταρρέει ο κομμουνισμός, ο Κύρκος επιχειρεί ένα «τραβέρσο», μια πορεία ανάποδη προς τον άνεμο και το κύμα: να πείσει το πιο σταλινικό κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης, το ΚΚΕ, να εκδημοκρατιστεί. Αναμφίβολα, πρόκειται για τη μεγαλύτερη ουτοπική επιχείρηση, σε ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο, που εγώ μπορώ να σκεφτώ.

Ο Λεωνίδας δεν υπήρξε ποτέ ο θεωρητικός της Αριστεράς. Δεν τον ενδιέφεραν οι «υψηλές» θεωρητικές αναλύσεις του μαρξισμού-λενινισμού, που νομίζω πως ποτέ δεν κατάλαβε, αν ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταλάβει. Εχοντας εμφανώς μια συναισθηματική αφετηρία στην εμπλοκή του με την Αριστερά, φάνηκε πως σε όλη του την πορεία προσπάθησε να αφήσει τα ζητήματα θεωρίας σε άλλους, κατανοώντας - δεν ξέρω αν ήταν συνειδητό ή ασυνείδητο- πως επρόκειτο για βυζαντινολογίες, ανούσιες δηλαδή αναζητήσεις μέσα σε απομονωμένους από την κοινωνική πραγματικότητα χώρους. Ο Κύρκος ήταν και παραμένει ένας λάτρης της πολιτικής: της πολιτικής κυρίως ως τέχνης του εφικτού. Τέχνη του εφικτού δεν σημαίνει βέβαια τυχοδιωκτικτισμό ή έλλειψη στόχων. Κάθε άλλο· όμως ο Κύρκος δεν είναι ούτε δογματικός ιδεολόγος ούτε αφελής ονειροπόλος. Αντιλαμβάνεται διαρκώς πως η πολιτική διεξάγεται σε πλαίσια που δεν επιλέγονται από τη βούληση του υποκειμένου.

Πολιτική και ηθική

Ο Λεωνίδας είναι αφοσιωμένος οπαδός της ηθικής πολιτικής. Ηθική με την έννοια του σεβασμού στους θεσμούς, δηλαδή στους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού, μακριά από τρικλοποδιές και χτυπήματα «κάτω από τη μέση». Γι΄ αυτό και δεν συγχωρεί τον εαυτό του για την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο ειδικό δικαστήριο το 1989, δηλώνοντας πως «ήταν ΤΟ λάθος της ζωής μου» (σελ. 414). Για τους ίδιους όμως λόγους, οι πολιτικές ακροβασίες του Α. Παπανδρέου τού είναι απωθητικές. Ο Κύρκος είναι ένας άνθρωπος που του αρέσει να βάζει δύσκολους στόχους και να τους πετυχαίνει δουλεύοντας συστηματικά, χωρίς αιφνιδιασμούς και «κόλπα». Γι΄ αυτό εκτιμά την πολιτική παρουσία του Κ. Σημίτη, που την αποτιμά συνολικά ως θετική.

Ο Κύρκος είναι πάνω απ΄ όλα ένας πεισμένος ορθολογιστής. Ενας ανυποχώρητος υποστηρικτής του διαλόγου για την εξεύρεση της καλύτερης λύσης, ιδιαίτερα στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, για τα οποία θεωρεί πως ο ανορθολογισμός του εθνικισμού, η «εθνικο-παραφροσύνη» όπως την ονομάζει, έχει καταστρεπτικές συνέπειες για τη χώρα. Γι΄ αυτό συνέβαλε στη συγκρότηση του «μετώπου της λογικής», μια κίνηση που είχε στόχο να παρεμβαίνει, να κινητοποιεί και κυρίως να αντιπαρατίθεται με το «εθνικιστικό τόξο» (σελ. 198-199). Η επιμονή του σε αυτόν τον τομέα είναι εντυπωσιακή. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 υπήρξε ο μόνος πολιτικός ηγέτης της Αριστεράς που υποστήριξε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Αργότερα, όταν τα συνθήματα για την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων δονούσαν τα αμφιθέατρα και τις πλατείες, ο Κύρκος φρόντισε να μας προσγειώσει όλους: «οι βάσεις δεν είναι ραπανάκια», έλεγε, «για να ξηλωθούν». Φυσικά, όταν ο παραληρηματικός εθνικισμός κατέλαβε τη χώρα μας στις αρχές του 1990 στο θέμα του Μακεδονικού, ο Κύρκος για άλλη μία φορά ήταν στην απέναντι όχθη, επιχειρώντας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τη μεγαλύτερη δυνατή νηφαλιότητα.

Ο Λεωνίδας Κύρκος, όπως και ο Γρηγόρης Φαράκος, που δεν είναι πια μαζί μας, ανήκει σε μια ιδιαίτερη πάστα πολιτικών ηγετών. Ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς, ήπιε όλα τα πικρά ποτήρια των απογοητεύσεων που βίωσε η μεταπολεμική Αριστερά στην Ελλάδα: στρατιωτική ήττα, πολιτική περιθωριοποίηση, διάσπαση, κατάρρευση του κομμουνισμού· δεν κλείστηκε όμως με αυτιστική έπαρση στο καβούκι του, αρνούμενος να καταλάβει, αρνούμενος να αλλάξει. Κατανόησε την ήττα (και- γιατί όχι;- τη χρεοκοπία) της ιδεολογίας που υπερασπίστηκε για δεκαετίες ως ευκαιρία για την ανάπτυξη νέων ιδεών και προσανατολισμών. Διατηρώντας ακέραιο τον συναισθηματικό του κόσμο και τις ηθικές αξίες που τον οδήγησαν στην Αριστερά, οδηγήθηκε σε τεράστιες αναθεωρήσεις. Αλλαξε ριζικά παραμένοντας κατά βάθος ο ίδιος.

*Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Σχόλιο "Πιπεριάς": Στα χρόνια του θρυλικού ΚΚΕ Εσωτερικού 9 στις 10 φορές ήμουν απέναντι στις απόψεις του Λεωνίδα. Πάντα θα θυμάμαι την εικόνα της Δευτέρας μετά την ήττα στις εκλογές του 1981, όπου είχα πάει στα τότε γραφεία του Ρήγα στη Σολωμού. κατέβηκα να πάρω τσιγάρα και βλέπω το Λεωνίδα με την σύντροφό του τη Καλή πιασμένοι αγκαζέ να περπατούν στο επζοδρόμιο, πηγαίνοντας στα γραφεία του ΚΚΕ Εσωτερικού που ήταν στη Γ' Σεπτεμβρίου. "Καλημέρα σύντροφε" του λεω. "Καλή σου μέρα", μου λεει. "Δεν τα καταφέραμε", του είπα πικραμένος. "Συνεχίζουμε σύντροφε. Ο αγώνας δεν σταματά στις εκλογές", 'ήταν απάντησή του και προχώρησε φανερά στεναχωρημένος. Στο 4ο συνέδριο εγώ υποστήριξα την "αναβάθμιση" του κόμματος, κόντρα στην άποψη του Λεωνίδα (η οποία και επικράτησε με την δημιουργία της Ε.ΑΡ.) ο οποίος ήθελε την μετεξέλιξη του. Αυτό όμως δεν εμπόδισε ποτέ να σέβομαι την άποψή του και να την θεωρώ χρήσιμη, άσχετα με το αν συμφωνούσα ή όχι. Το κείμενο του Ν. Μαραντζίδη έχει μια... απόχρωση "αγιογραφίας", όμως είναι αληθινό. Κάπως έτσι θα έγραφα και εγώ για τον σύντροφο Λεωνίδα Κύρκο, παρ' όλες τις διαφωνίες μου!

Πρόταση 5 σημείων του Δ. Παπαδημούλη στην ΠΓ του ΣΥΝ(7/1/2010)

Η κρίση (κομματική, ιδεολογική & πολιτική) στον ΣΥΝασπισμό μεγαλώνει. Η ηγεσία (και η πλειοψηφία....) με έναν αυτιστικό σχεδόν διαλυτικό τρόπο αδιαφορώντας για την πορεία του κόμματος συνεχίζει την λανθασμένη πορεία. Στη τελευταία συενδρίαση της πολιτικής γραμματείας ο Δημήτρης Παπαδημούλης κατέθεσε πρόταση πέντε σημείων σε μια προπσάθεια να "ξεκολλήσει" ο ΣΥΝ από τον βάλτο που βρίσκεται τα τελευταία χρόνια. Η πρόταση αναφέρει:

1. Να σταματήσει αμέσως η πορεία διάχυσης και διάλυσης του ΣΥΝ μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Να επανεξεταστούν όσα μέτρα (πχ ενιαίο υποχρεωτικό μητρώο μελών) τροφοδοτούν αυτή την αρνητική δυναμική.

2. Άμεσες διαδικασίες ανασύνταξης και ενίσχυσης του ΣΥΝ ως στρατηγικής επιλογής «μακράς πνοής». Επαναβεβαίωση των ιδρυτικών φυσιογνωμικών του χαρακτηριστικών (δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό, ευρωπαϊκός προσανατολισμός, οικολογική εγρήγορση, εσωκομματική δημοκρατία). Ενίσχυση της αυτόνομης πολιτικής παρουσίας και δράσης του ΣΥΝ.

3. Επανασχεδιασμός και νέα πολιτική συμφωνία για την πολιτική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ, με παράλληλο άνοιγμα στον οικολογικό και τον αριστερό σοσιαλιστικό χώρο.

4. Διεκδίκηση ισχυρής αιρετής περιφέρειας και ισχυρών, σε πόρους και αρμοδιότητες, δήμων. Αποκεντρωμένη ευέλικτη εκλογική τακτική στην Αυτοδιοίκηση, χωρίς κεντρικές κομματικές συμφωνίες, με στόχο την ισχυροποίηση της παρουσίας μας στο θεσμό. Ειδικό άνοιγμα για κοινή παρουσία με τους Οικολόγους Πράσινους.

5. Εμβάθυνση της πολιτικής μας για «αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση». Αξιοποίηση, βελτίωση και εξειδίκευση του Προγράμματος που εγκρίθηκε το Φεβρουάριο από το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΝ.

Για την επίτευξη των παραπάνω, ο Πρόεδρος του ΣΥΝ να λειτουργήσει συνθετικά, πέρα από κάθετους τασικούς διαχωρισμούς και ομηρίες, προωθώντας διαδικασίες σύνθεσης απόψεων και ευρύτερου δημοκρατικού διαλόγου, με ουσιαστική συμμετοχή των μελών και φίλων του κόμματος.

Η συνεννόηση και η εξασφάλιση ευρύτατης Συνασπιστικής συναίνεσης είναι απολύτως εφικτή. Αν υπάρξει η σχετική βούληση, τότε ο ακριβής χρόνος διεξαγωγής του Συνεδρίου είναι δευτερεύον ζήτημα. Αν αντίθετα επιλεγεί ο δρόμος της εσωστρέφειας και των κάθετων αντιπαραθέσεων, τότε το ισοζύγιο από ένα βεβιασμένο συνέδριο θα είναι αρνητικό για τον ΣΥΝ.

Φυσικά η πλειοψηφία της Π.Γ. που έχει την ευθύνη για το σημερινό "βάλτωμα απέρριψε τη πρόταση και αποφάσισε να προχωρήσει σε...περιφερειακές συνδιασκέψεις προκειμένου όπως υποστηρίζει: "... να ακουστεί η φωνή της βάσης". Ωραία σύντροφοι θα ακουστεί η φωνή της βάσης. Γιατί όμως εμένα κάτι μου λεει ότι αν δεν σας... αρέσει η φωνή της θα κάνετε ότι δεν την ακούσατε;

Υ.Γ. Η πλειοψηφία του ΣΥΝ (και η πλειοψηφία των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ) "κατηγορούν" πολλές φορές την Ανανεωτική Πτέρυγα ότι με απόψεις και προτάσεις απαξιώνει τον ΣΥΡΙΖΑ και θέτουν σε κίνδυνο (sic) την ενότητά του. Διάβασα σήμερα στην ΑΥΓΗ ότι στη Νέα Σμύρνη δημιουργήθηκε νέα δημοτική κίνηση (στην οποία μετέχει και το μέλος της Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ Παναγιώτης Πάντος) με πρωτοβουλία ενεργών πολιτών από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ & Ανένταχτων πολιτών. Αν δεν κάνω λάθος (που δεν κάνω βέβαια...) στο Δήμο της Νέας Σμύρνης ο δήμαρχος Γιώργος Κουτελάκης είναι ιστορικός στέλχος της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και του ΚΚΕ Εσωτερικού, ενώ μέχρι σήμερα ανήκει στον χώρο του ΣΥΝασπισμού και της Ανανεωτικής Αριστεράς. Υπάρχει απόφαση του ΣΥΝασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ να μην υποστηριχθεί ο συνδιασμός του Γ. Κουτελάκη "Νέα Σμύρνη - Ποιότητα Ζωής" στις επερχόμενες εκλογές;
Πόσο ενωτικό είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ & συνιστωσών του συμμαχικού (υποτίθεται...) σχήματος να δημιουργούν νέα, διασπαστική, κίνηση σε έναν δήμο όπου ο Δήμαρχος ανήκει στον πολιτικό χώρο του ΣΥΝ;
Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα είχαν πει και τι θα είχαν γράψει οι "δημοκράτες" του ΣΥΡΙΖΑ αν οι Ανανεωτικοί είχαν συγκροτήσει άλλη δημοτική κίνηση σε Δήμο όπου Δήμαρχος θα ήταν από τον ΣΥΡΙΖΑ...

Ένας Μπόμπος πολύ αριστερός

"... Εμείς, σ' αυτή τη φάση της ζωής μας, πρέπει να το πω, δεν ανήκουμε στη δύναμη της εργατικιάς τάξης, γιατί ο σύντροφος μπαμπάς αρνιέται να "μιστώσει" τα χέρια του στους βρομοκαπιτάλες που βγάζουν υπεραξία σε βάρος του ιδρώτα μας...
... η συντρόφισσα μαμά, κάθε φορά που ο παππούς τής έδινε το αχρείο χρήμα του, του τα 'λεγε όξω απ' τα δόντια. Ένα χρόνο τώρα, ούτε που ξαναπήγε να πάρει το μηνιάτικο που μας είχε κόψει. Αυτός μας τα στέλνει με επιταγή κι ο σύντροφος μπαμπάς, εκείνη τη μέρα, γίνεται θηρίο..."

Στα 1980 ο αείμνηστος Γιάννης Νεγρεπόντης έγραψε το καταπλητικό "Ενας Μπόμπος πολύ Αριστερός", στο οποίο με πολύ χιούμορ περιγράφει την κατάσταση στην ελληνική αριστερά της εποχής. Το είχα διαβάσει στα Ρηγίτικα χρόνια της νεότητας μου. Για καλή μου τύχη η φίλη μου Χρυσούλα μου το έφερε πρωτοχρονιάτικο δώρο και το ξαναδιαβάζω. Είναι λες και γράφτηκε σήμερα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σ' όλους τους Αριστερούς (ανεξαρτήτως ιδεολογικών ρευμάτων...).

Το βιβλίο του Γιάννη Νεγρεπόντη "Ενας Μπόμπος πολύ Αριστερός" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αστάρτη!

Η οικονομική κρίση και η αριστερή κυβέρνηση της Κύπρου

Η οικονομική κρίση και τα μεγάλα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας "μπαίνουν" με ρυθμούς πολυβόλου πλέον στο σπίτι μας κάθε μέρα (κυρίως από τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης) και αν μη τι άλλο δείχνουν ότι οι εποχές που το ελληνικό δημόσιο (κυρίως...) "έτρωγε και έπινε" εις υγεία των κοροϊδων Φραγκολεβαντίνων των Βρυξελλών πέρασε ανεπιστρεπτί. Οι "κουτόφραγκοι" ξύπνησαν και απαιτούν λογαριασμό για το ελληνικό φαγοπότι.
Ο Καραμανλής κάτι είχε πει προεκλογικά, ο Γιώργος προκειμένου να γίνει πρωθυπουργός έλεγε ότι χρήματα υπάρχουν (προφανώς τα είχε δει εκεί που τα είδε και η προηγούμενη κυβέρνηση, στις τσέπες των ταλαίπωρων Ελλήνων φορολογουμένων). Ηδη η κυβέρνηση ρίχνει (με στυλ αντιεροπορικού πυροβολικού) διάφορες σκέψεις γύρω από τα οικονομικά μέτρα που θα πάρει... Η αντιπολίτευση δηλώνει ότι θα στηρίξει τα μέτρα, αρκεί να περιέχουν και αναπτυξιακό πρόταγμα. Η αριστερή αντιπολίτευση (ΚΚΕ, ΣΥΝ/Σύριζα) τρεις λαλούν και οκτώ χορεύουν! Λειτουργώντας ως αριστερίστικες γκρούπες δεν συμμετέχουν στον διάλογο για το ασφαλιστικό και την οικονομική κρίση, λύνοντας ουσιαστικά τα χέρια κυβέρνησης & εργοδοτών να κάνουν ότι θέλουν χωρίς την άποψη της Αριστεράς. Θλιβερό. Αν για το ΚΚΕ το έχουμε πάρει απόφαση ότι όλα θα λυθούν με την έλευση (φτου, φτου, Θεός φυλάξοι...) του "καλού" σοσιαλισμού και αν για ορισμένες συνιστώσες του Σύριζα (και τον νεόκοπο αριστεριστή Αλαβάνο) η οικονομική κρίση είναι προάγγελος επαναστατικής - προλεταριακής διαδικασίας (ναι, ναι όπως και ο περασμένος Δεκέμβρης ήταν εξέγερση...) από τον ΣΥΝασπισμό περίμενα περισσότερη σοβαρότητα, λιγότερο λαϊκισμό. Η αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο είναι ότι διάβασα την οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσει η Κυπριακή κυβέρνηση. Αν δεν το θυμάστε στην ηρωϊκή μεγαλόνησσο κυβερνά το ΑΚΕΛ, η Κυπριακή αριστερά με την συνεργασία των Σοσιαλδημοκρατών της ΕΔΕΚ και των Κεντρώων του ΔΗ.ΚΟ. Το ΑΚΕΛ είναι αδελφό κόμμα με τον Συνασπισμό (αλλά και το ΚΚΕ), ενώ ο Δημήτρης Χριστόφιας θεωρείται ηγέτης πρώτυπο για αρκετούς ελλαδίτες αριστερούς, κυρίως για την επιδίωξη του να λυθεί (επιτέλους...) το Κυπριακό και να επανενωθεί το νησί. Στα οικονομικά όμως οι σύντροφοι μου συμφωνούν με τον σ. Χριστόφια και την οικονομική ΄πολιτική της κυβέρνησής του;

Διαβάστε το ρεπορτάζ της εφημερίδας "Φιλελεύθερος" για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης Χριστόφια: "Πρόταση για μηδενικές αυξήσεις στο δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα, προωθεί ο Υπουργός Οικονομικών, Χαρίλαος Σταυράκης προκειμένου να βελτιωθούν τα δημόσια οικονομικά και να καλυφθούν μεγάλα κενά, τα οποία προκαλεί η παγκόσμια οικονομική κρίση. Προωθεί επίσης πρόταση για μείωση των προσλήψεων δημοσίων υπαλλήλων την επόμενη τριετία έτσι ώστε με τη λήξη της διακυβέρνησης Χριστόφια ο αριθμός τους να είναι μειωμένος κατά χίλιους.

Σε ευρεία σύσκεψη στο Υπουργείο Οικονομικών με τη συμμετοχή εκπροσώπων όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων και των κοινωνικών εταίρων, ο Χαρίλαος Σταυράκης παρουσίασε τα στοιχεία της κυπριακής οικονομίας και κυρίως τις προτάσεις της κυβέρνησης για αποτελεσματική και διαχρονική αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της οικονομίας.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Σταυράκης έθεσε θέμα φορολόγησης του πλούτου και για πρώτη φορά ήγειρε ζήτημα μείωσης της συνεισφοράς του κράτους στις συντάξεις από 35% σε 20%.

Κόμματα και κοινωνικοί εταίροι αναμένεται να υποβάλουν τις θέσεις τους στον Υπουργό Οικονομικών αφού μελετήσουν τις προτάσεις που υποβλήθηκαν σήμερα.

Είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση, κόμματα, συνδικαλιστικές και εργοδοτικές οργανώσεις συμμετείχαν σε κοινή συνάντηση και συζήτησαν τρόπους αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης και τόνωσης της κυπριακής οικονομίας". Προσέξατε την τελευταία παράγραφο του ρεπορτάζ; Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις (στην Κύπρο κάθε κόμμα έχει τη δική του εργατική ομοσπονδία...) μετέχουν στον διάλογο και μάλιστα αναζητούν τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης για να τονωθεί η κυπριακή οικονομία. Μπορείτε να σκεφτείτε την Ελλαδίτικη αριστερά, εκτός από τις εξαιρετικές παρεμβάσεις του Γιάννη Δραγασάκη (διαβάστε εδώ συνέντευξή του στην ΑΥΓΗ), οι οποίες όμως "χάνονται" στον πολιτικό κυκεώνα που λέγεται Σύριζα να λειτουργεί έτσι; Δηλαδή να προσπαθεί να καταθέσει προτάσεις και λύσεις που να αφορούν τη ζωή των πολιτών σήμερα και όχι σε κάποιο αβέβαιο, δήθεν σοσιαλιστικό, μέλλον;

* Επίσης για το ζήτημα της οικονομικής κρίσης και των προτάσεων της Αριστεράς διαβάστε από το εξαιρετικό μπλογκ του σ. Γιάννη Left Liberal Synthesis το κείμενο του Βραζιλιάνου Roberto Unger με τίτλο: "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά"

**Ο υπουργός Οικονομικών της Αριστερής κυβέρνησης της Κύπρου, Χαρίλαος Σταυράκης είναι οικονομολογός απόφοιτος του Χάρβαρντ και πριν αναλάβει το κρίσιμο κυβερνητικό πόστο ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της (ιδιωτικής) Τράπεζας Κύπρου. Διαβάστε το βιογραφικό του.

Η απόδοση ιθαγένειας σε ευρωπαϊκές χώρες

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προωθεί νομοσχέδιο σχετικά με την απόδοση ιθαγένειας σε μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα. Είναι πολύ σωστό που ανοίγει επιτέλους η συζήτηση για χιλιάδες ανθρώπους που ζουν, σπουδάζουν & εργάζονται δίπλα μας, πολλές φορές κάτω από απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες. Ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Ομως το θέμα της απόδοσης ιθαγένειας είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα που πρέπει να αντιμετωπίστεί με προτάσεις και λύσεις που θα "βλέπουν" σε βάθος χρόνου και όχι με κινήσεις εντυπωσιασμού.
Η "Κόκκινη Πιπεριά" παρουσιάζει, εκτός από το ελληνικό νομοσχέδιο που ετοίμασε η κυβέρνηση και τη νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας που ισχύει στη Γερμανία, την Ελβετία και τη Δανία τρεις χώρες που έχουν εκατομμύρια μετανάστες στη γη τους. Πρόκειται για τρεις χώρες οικονομικά ιδιαίτερα ανεπτυγμένες, κάτι που δεν συμβαίνει για την Ελλάδα που πλέον βιώνει με "σκληρούς" όρους την διεθνή οικονομική κρίση.

1. Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας τροποποιήθηκε πρόσφατα με την εισαγωγή της Νομοθεσίας για την κρατική υπηκοότητα (Staatsangeröhigkeitsgesetz).
Στην Γερμανία πολίτης καθίσταται κάποιος εάν:
1. Έχει έναν γονέα Γερμανό πολίτη με τη γέννηση του (Abstammungsprinzip, κριτήριο προέλευσης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην γερμανική κοινωνία, η γερμανική νομοθεσία προβλέπει ότι ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung) εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γερμανικού κράτους (Geburtsortprinzip, κριτήριο τόπου γέννησης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του εδάφους (jus soli).
Η πολιτογράφηση πραγματοποιείται μόνον σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. Να είναι επί οκτώ (8) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Γερμανίας.
β. Να γνωρίζει την γερμανική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο.
γ. Να έχει λευκό ποινικό μητρώο.
δ. Να αποδέχεται τις αρχές του γερμανικού Συντάγματος.
ε. Να έχει την δυνατότητα οικονομικής αυτοσυντήρησης.
στ. Να αποποιηθεί της προηγούμενης ιθαγένειάς του. Εξαιρούνται οι πολίτες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μπορούν να διατηρήσουν την ιθαγένεια της χώρας προέλευσής τους.
Τα τέκνα αλλοδαπών γονέων, τα οποία έχουν γεννηθεί στην Γερμανία, λαμβάνουν την γερμανική υπηκοότητα μόνον σε περίπτωση που έχουν γεννηθεί μετά την 1/1/2000 και ο ένας εκ των δύο γονέων τους διέθετε άδεια αορίστου χρόνου διάρκειας τριών (3) ετών προτού το τέκνο γεννηθεί και συνολικά οκτώ (8) έτη νόμιμης κατοικίας στην Γερμανία. Και πάλι η γερμανική ιθαγένεια δεν απονέμεται κατά τρόπο αυτόματο, αλλά κατόπιν σχετικής υποβολής αίτησης κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι τρία έτη.

2. Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας είναι από τις πλέον συντεταγμένες και προσεγμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χαρακτηρίζεται δε από σαφές αυστηρό και οριοθετημένο νομικό πλαίσιο, διαφυλάσσοντας την ευημερία και τον τρόπο ζωής του ελβετικού κράτους. Η Ελβετία ως κράτος διαθέτει ομοσπονδιακό πολιτειακό σύστημα και η απόδοση της ιδιότητας του Ελβετού πολίτη αφορά σε επίπεδο συγκεκριμένης κοινότητας και καντονιού.
Κατ’ αρχήν σε ομοσπονδιακό επίπεδο πολίτης καθίσταται κάποιος Ελβετός εάν ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
1. Έχει έναν γονέα Ελβετό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 18 ετών, έως ότου ενηλικιωθεί, δηλαδή, από Ελβετό πολίτη.
Η απόδοση της ελβετικής ιθαγένειας δεν συμβαίνει επ’ ουδενί κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι απλώς με την γέννηση κάποιου εντός του ελβετικού κράτους.

Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην ελβετική κοινωνία, η ελβετική νομοθεσία προβλέπει ότι σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung), σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις. Ο ενδιαφερόμενος να πολιτογραφηθεί αλλοδαπός θα πρέπει:
α. Να είναι επί δώδεκα (12) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Ελβετίας.
β. Να έχει αφομοιωθεί από πολιτιστικής άποψης, ήτοι θα πρέπει να γνωρίζει τα ελβετικά έθιμα και τις ελβετικές πολιτιστικές παραδόσεις.
γ. Να τηρεί το νομοθετικό πλαίσιο του ελβετικού κράτους. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του.
δ. Να μη θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική ή εξωτερική ασφάλεια του ελβετικού κράτους. Η διάταξη αυτή αφορά κυρίως στους μουσουλμάνους μετανάστες ισλαμιστικών πεποιθήσεων.
Σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης επί αίτησης πολιτογράφησης, δεν υφίσταται δικαίωμα άσκησης έφεσης κατά της ως ανωτέρω απορριπτικής απόφασης.
Οι ανωτέρω (α-δ) προϋποθέσεις ισχύουν για την κατ’ αρχήν αποδοχή της αίτησης πολιτογράφησης του αλλοδαπού σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Κατόπιν ο ενδιαφερόμενος αλλοδαπός λαμβάνει την άδεια να αιτηθεί πολιτογράφησης στο επίπεδο του καντονιού και της κοινότητας. Τα επιμέρους καντόνια του ελβετικού κράτους διαθέτουν ιδιαίτερη νομοθεσία για την διαδικασία πολιτογράφησης. Οι προϋποθέσεις ποικίλουν και το χρονικό διάστημα μόνιμης και νόμιμης διαβίωσης σε κάποιο καντόνι ποικίλλει από τα δύο (2) έως και τα δώδεκα (12) έτη. Το αυτό ισχύει και για τις κοινότητες του ελβετικού κράτους.

3. Η δανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η δανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας. Η δανική νομοθεσία είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και θα ήταν δυνατόν να χρησιμεύσει ως πρότυπο για αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στην ισχύουσα ελληνική νομοθεσία. Στην Δανία πολίτης καθίσταται κάποιος εάν:
1. Έχει έναν γονέα Δανό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 12 ετών από Δανό πολίτη.
3. Εάν η μητέρα του παντρευτεί Δανό πολίτη πριν ο ίδιος γίνει 18 ετών.
4. Με δήλωση για τους πολίτες των λεγομένων νορδικών χωρών (Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Σουηδία). Πρόκειται ουσιαστικά για μια απλοποιημένη διαδικασία πολιτογράφησης υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ενδιαφέρον είναι ότι το σημείο αυτό, όπως και το (1) εισάγουν όρους εθνοφυλετικής καταγωγής και πολιτισμικής συνάφειας στην απόδοση ιθαγένειας.
5. Με πολιτογράφηση.
Στην περίπτωση της πολιτογράφησης, ο ενδιαφερόμενος μετανάστης οφείλει να προχωρήσει σε μία σειρά ενεργειών. Αυτές είναι οι κατωτέρω:
α. Ένα είδος επίσημης δήλωσης πίστης στη Δανία.
β. Πρέπει να αναφέρει όλες τις παραβάσεις που έχει κάνει ή για τις οποίες έχει κατηγορηθεί, ακόμα και για κάτι τόσο ασήμαντο όσο ένα πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα. Αν αργότερα διαπιστωθεί ότι ο μετανάστης είχε αποκρύψει κάποιο στοιχείο, είναι εφικτή η ανάκληση της απόδοσης ιθαγένειας.
γ. Να αποποιηθεί την προηγούμενη ιθαγένειά του.
δ. Να είναι επί εννέα (9) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Δανίας.
ε. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του. Για κάποια δε αδικήματα προστίθεται χρόνος τον οποίο πρέπει να περιμένει κάποιος για να μπορέσει να πολιτογραφηθεί.
στ. Να μη χρωστά στο κράτος.
ζ. Να συντηρεί τον εαυτό του, να μην έχει δεχτεί κανενός είδους κρατικής κοινωνικής βοήθειας ή επιδόματος για χρονικό διάστημα, το οποίο θα καλύπτει τα τεσσεράμισι (4,5 ) τουλάχιστον από τα τελευταία πέντε (5 ) έτη.
η. Γνώση της δανέζικης γλώσσας είτε με ειδικό τεστ είτε έχοντας περάσει τις εξετάσεις μετά την τρίτη τάξη του Γυμνασίου.
θ. Να περάσει από τεστ πολίτη που εξετάζει τις γνώσεις του για τη κοινωνία, κουλτούρα και ιστορία της Δανίας.

4. Το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, σε αντίθεση με την κυρίαρχη νομοθεσία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, προβλέπει ιδαίτερα συνοπτικές και ευνοικές για τους μετανάστες και λαθρομετανάστες προϋποθέσεις πολιτογράφησης:
1. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση, σε τέκνα μεταναστών, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει πενταετία νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα και αυτό μάλιστα με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους.
2. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν έξι (6) έτη διδασκαλίας και μάλιστα όχι συνεχόμενα σε ελληνικό σχολείο, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος των γονέων τους, με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους. Σε περίπτωση δε που οι γονείς αμελήσουν να υποβάλουν την ανωτέρω δήλωση για ως άνω αναφερόμενες περιπτώσεις, τα τέκνα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη.
3. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν τα τρία (3) πρώτα έτη της υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα άτομα αυτά θα αποκτούν, όπως και στην περίπτωση (2) την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη.
4. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, σε τέκνα μετανάστη γονέα, ο οποίος γεννήθηκε και κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα από τη γέννησή του.
5. Σε περίπτωση, κατά την οποία ένας ενήλικας μετανάστης δεν εμπίπτει σε κάποια εκ των ανωτέρω τεσσάρων κατηγοριών, θεωρείται προϋπόθεση πολιτογράφησης η απλή διαμονή στην Ελλάδα επί πέντε (5) από τα τελευταία δέκα (10) έτη.
Το προτεινόμενο νομοσχέδιο συνιστά νομική υποχώρηση και αναχρονιστικό πλαίσιο αναφοράς της πολιτογράφησης των μεταναστών, τελεί δε σε ριζική ασυμφωνία με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και αυτό διότι η διαδικασία της πολιτογράφησης πραγματοποιείται με ιδιαίτερα απλουστευμένο και πρόχειρο τρόπο για τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς και εντελώς αυτόματα για τους μετανάστες της τρίτης γενιάς.
Οι διαφορές ανάμεσα στο πρότυπο της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Δανίας και στις προτεινόμενες νομοθετικές μεταβολές στην Ελλάδα είναι πολυάριθμες και δεν αφορούν απλώς στους τύπους, αλλά και την ουσία του νόμου. Το προτεινόμενο ελληνικό πλαίσιο ουσιαστικά προχωρεί στην πολιτογράφηση όλων σχεδόν των μεταναστών και των λαθρομεταναστών. Ενώ στην Δανία απαιτείται η οικονομική αυτοσυντήρηση του μετανάστη και η επί εννέα έτη σταθερή παραμονή του και φυσικά η κατά το διάστημα αυτό άμεμπτη από νομικής άποψης συμπεριφορά του, στο προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο το διάστημα αυτό μειώνεται δραστικά στα πέντε έτη, χωρίς αυτό το χρονικό διάστημα να απαιτείται να είναι συνεχές, ενώ δεν υπάρχει ρήτρα για την ενδεχόμενη παραβατική συμπεριφορά του μετανάστη.
Όσον αφορά δε στην εκπαίδευση των μεταναστών απαιτείται απλώς τριετής υποχρεωτική παρακολούθηση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή ο μετανάστης να έχει φοιτήσει έως την Γ΄ Δημοτικού. Με αυτόν τον τρόπο το ελληνικό κράτος θα καταστεί πόλος έλξης ενός ακατάρτιστου και χωρίς πολιτιστικό υπόβαθρο, πληθυσμού μεταναστών, ενώ στην Δανία και την Ελβετία το νομοσχέδιο λαμβάνει πρόνοια για την προσέλκυση μεταναστών με τεχνικές δεξιότητες και γνώσεις. Σε γενικές δε γραμμές η απόδοση της ιθαγένειας πραγματοποιείται πολύ πιο επιμελημένα και έπειτα από αυξημένο χρονικό διάστημα παραμονής στην εκάστοτε χώρα σε σχέση με το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο.
Ενώ στην Δανία απαιτείται η ταυτόχρονη αποποίηση της προγενέστερης ιθαγένειας, στην Ελλάδα ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν εξετάζεται. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ωστόσο, συντηρείται το ψυχικό και ιδεολογικό ρήγμα με το ελληνικό κράτος και δυσχεραίνεται η διαδικασία ομαλής αφομοίωσης των μεταναστών.

Με υγεία και πάνω απ' όλα όμορφο 2010

Χρόνια Πολλά

Εξαιρετικά αφιερωμένο...

38άχρονος υπαρχιφύλακας κινδυνεύει από σφαίρες ληστών...

Σοβαρά τραυματίστηκαν δύο αστυνομικοί χθες στην επίθεση που δέχθηκαν κατά τη διάρκεια ληστείας τράπεζας στη Σαλαμίνα. Στις 15.10, την ώρα που ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης παρουσίαζε το νέο σχέδιο αντεγκληματικής πολιτικής, δύο ληστές έμπαιναν σε υποκατάστημα της Εθνικής στη Σαλαμίνα με βαριοπούλες και όπλα. Υπάλληλος του καταστήματος πάτησε τη χρονοκαθυστέρηση στο χρηματοκιβώτιο, με το οποίο ειδοποιήθηκε και το οικείο Α. Τ.
Μόλις οι δράστες αντελήφθησαν τους αστυνομικούς άνοιξαν πυρ, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ένας υπαρχιφύλακας 38 ετών και ένας αρχιφύλακας 44 ετών. Σύμφωνα με την αστυνομία, οι αστυνομικοί ειδοποιήθηκαν για πρόβλημα στο χρηματοκιβώτιο και όχι για ληστεία και τηρήθηκαν όλα τα μέτρα ασφαλείας (οι αστυνομικοί πάρκαραν σε απόσταση από το υποκατάστημα και φορούσαν αλεξίσφαιρα γιλέκα).
Οι δράστες πυροβόλησαν με αυτόματο, κατά πιθανότητα Καλάσνικοφ, ενώ δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν οι αστυνομικοί πρόλαβαν να ανταποδώσουν τα πυρά. Δίπλα στο κατάστημα βρέθηκε μια κλεμμένη μοτοσικλέτα, που ενδεχομένως χρησιμοποιήθηκε από τους δράστες, ενώ σε απόσταση 2 χλμ. εντοπίστηκε βαν, η χρήση του οποίου ερευνάται. Μετά τη ληστεία ξεκίνησε αστυνομική επιχείρηση για τη σύλληψη των κακοποιών.
Η κατάσταση του 38χρονου, που νοσηλεύεται στον Ευαγγελισμό, είναι σοβαρή καθώς έχει τραυματιστεί στο κεφάλι και φαίνεται να έχασε το ένα μάτι. Ο δεύτερος έχει τραυματιστεί πιο ελαφριά, στον θώρακα, στη μέση και στο πόδι και νοσηλεύεται στο Γ. Κ. Νίκαιας.

Πηγή: Η Καθημερινή

Σχόλιο "Πιπεριάς": Διαβάσατε καμία ανακοίνωση συμπαράστασης στον 38άχρονο (που ήδη έχει χάσει το ένα του μάτι) υπαρχιφύλακα; Είδατε τίποτα "ευαίσθητους" (στα ανθρώπινα δικαιώματα) να λένε κάτι για τον άτυχο άνθρωπο;