Aπώλεια χιούμορ α λα αριστερά

Η νικήτρια του διαγωνισμού το 2006 Ελενα Παπαρίζου

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου

Σε μια εβδομάδα από σήμερα (σ.σ. Παρασκευή 23/5), η «Ανοιχτή Πόλη, η δημοτική κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα, μας καλεί στο παρκάκι δίπλα στον σταθμό του Θησείου στο «Eurovisi-OFF», μία «γιορτή της μουσικής του πολιτισμού, και όχι της κατανάλωσης», σύμφωνα με το δελτίο Τύπου. Θα λάβουν μέρος μουσικά συγκροτήματα, ενώ εκτός από μουσική, θα φιλοξενηθούν εκθέσεις νέων καλλιτεχνών, εικαστικών και φωτογράφων, προβολές και δρώμενα. Θαυμάσια!
Είναι η τρίτη χρονιά που η «Ανοιχτή Πόλη» διοργανώνει μια «αντι-Γιουροβίζιον». Στο δελτίο Τύπου διαβάζουμε ότι «για εμάς η Eurovision είναι μονάχα ένα πολυδάπανο, χαμηλής αισθητικής θέαμα της μουσικής βιομηχανίας που προωθεί την ισοπέδωση των διαφορετικών πολιτισμικών και μουσικών προτάσεων». Αντίθετα, «η Eurovisi-OFF είναι μια γιορτή που στόχο έχει να αναδείξει τη μουσική των διαφορετικών πολιτισμών που ζουν και αναπτύσσονται στην Αθήνα. Τη μουσική των μεταναστών, τη μουσική των ανεξάρτητων σχημάτων, τις νέες τάσεις, τη μουσική παραγωγή που συχνά μένει “κρυμμένη” από τα φώτα των μέσων ενημέρωσης».
Εδώ επιβιώνει η γνωστή, πατερναλιστική, διδακτική κουλτούρα της Αριστεράς. Ενας πολιτικός πατερούλης που θα μας πει τι είναι καλό να ακούμε, τι είναι πολιτικά ορθό να μη βλέπουμε, έναν καθοδηγητή ο οποίος θα μας πάρει από το χέρι και θα μας υποδείξει το «σωστό».
Περισσότερο υποτιμάει τον εαυτό της η «Ανοιχτή Πόλη», αν νομίζει πως είναι ιδεολογικό της καθήκον να μας κάνει κατήχηση για το τι είναι η Γιουροβίζιον και τι δεν είναι.
Υπάρχει κάτι συγκινητικό στους αριστερούς διδακτισμούς, αλλά ταυτόχρονα καταντάει ενοχλητικό. Γενιές Ελλήνων υπέφεραν στη Μεταπολίτευση με τους δογματικούς αποκλεισμούς στον χώρο του πολιτισμού και της αναψυχής, τους αυθαίρετους, καθ’ έδρας προσδιορισμούς μιας τόσο προσωπικής υπόθεσης όσο είναι η ψυχαγωγία και η διάθεση του ελεύθερου χρόνου, η εξορία της χαράς και του κεφιού, αν όλα αυτά τα ωραία δεν «συμβαίνουν» υπό τους δικούς της «όρους».
Τα παλιά, τα καλά τα χρόνια, επιβάλλονταν, φαντάζομαι, να χτυπήσεις παλαμάκια στην ταβέρνα αν τα μεγάφωνα έπαιζαν Θεοδωράκη ή ρεμπέτικα. Σήμερα, με τη λογική της «Ανοιχτής Πόλης» οι συγκεντρώσεις στα σπίτια το βράδυ της Γιουροβίζιον «απλά για να περάσουμε καλά» είναι αξιολύπητο φαινόμενο των καιρών μας. Αυτός που μπορεί να του αρέσει ένα τραγούδι ή να ευχαριστηθεί τη διαδικασία της βαθμολογίας (το καλύτερο μέρος του διαγωνισμού, μεταξύ μας) θα πρέπει να απολογηθεί; Υποθέτω, λοιπόν, πως για να είσαι καλός Αριστερός οφείλεις να διασκεδάζεις «με νόημα».
Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι της «Ανοιχτής Πόλης» κάνουν κραυγαλέα επίδειξη έλλειψης χιούμορ. Εντάξει, να καταγγείλεις την ακρίβεια, αλλά τη... Γιουροβίζιον; Iσως, όμως, υπάρχει ακόμα ελπίδα. Μπορεί την εκδήλωση να παρουσιάσει η Δάφνη Μπόκοτα.

Εφημερίδα: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 16/5/08

Ανακαλύπτοντας τα Μ.Μ.Μ...

Χρειάστηκε να περάσω μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία μου για να (ξανά)ανακαλύψω την κρυφή (;) γοητεία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Μπορεί να είμαι φανατικά αντίθετος στη χρήση του αυτοκινήτου (δεν έχω ούτε καν δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου...), αλλά από τα 18 μου κυκλοφορώ με μηχανάκι και σήμερα οδηγώ μια Βέσπα ΡΧ 150. Ομως λόγω του προβλήματος υγείας για κάποιο χρονικό διάστημα η Βέσπα θα μείνει στο γκαράζ και έτσι μοναδικό μέσω για να κυκλοφορώ στη πόλη (και για να πάω από την ερχόμενη εβδομάδα στην εργασία μου...) είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Βέβαια το προηγούμενο διάστημα αρκετές φορές χρησιμοποίησα το Μετρό, όταν κυρίως ήθελα να μετακινηθώ οικογενειακώς, όμως σε λεωφορείο είχα να μπω από τον Μάιο του 2006 όταν πήγα ως οπαδός του Πανιωνίου στο Αιγάλεω για το τελευταίο κρίσιμο (θέλαμε μόνο νίκη για να μείνουμε στην Α’ Εθνική) ματς της χρονιάς. Και πριν από εκείνη τη φορά θα πρέπει να γυρίσω δεκαετίες πίσω τότε που ήμουν μαθητής!!!

Αυτές λοιπόν τις μέρες διαπιστώνω (έστω και πολύ καθυστερημένα...) ότι μοναδική λύση στα προβλήματα της πόλης μας (βλέπε οικολογικό, κυκλοφοριακό, ατμοσφαιρικό κ.λ.π.) είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Και βέβαια το ένα και μοναδικό πρόβλημα είναι το αυτοκίνητο ή καλύτερα η μοναδική σχέση του Αθηναίου (και της Αθηναίας...) με το αυτοκίνητο. Αυτό βέβαια το είχα βιώσει και ως οδηγός δικύκλου.

Την Πέμπτη πήγα μια βόλτα από την εφημερίδα που βρίσκεται στη Λεωφόρο Κηφισίας, στο ύψος της εισόδου προς το Χαλάνδρι. Ξεκίνησα από το Θησείο, πήρα το Μετρό από τον Κεραμεικό (πολύ ωραίος σταθμός...) και μετά από δέκα λεπτά περίπου κατέβηκα στη Πανόρμου. Βγήκα στη Κηφισίας και πήρα λεωφορείο. Η Κηφισίας ήταν «πηγμένη», στις επτά το απόγευμα. Παρ’ όλα αυτά το λεωφορείο μετά από δέκα λεπτά (με κίνηση παρακαλώ...) έφτασε στο προορισμό. Αν μερικές εκατοντάδες Αθηναίοι είχαν αφήσει το αυτοκίνητου, θα είχαμε διανύσει την απόσταση σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.

Τα Μέσα μαζικής Μεταφοράς έχουν βελτιωθεί. Δεν μιλάω για το Μετρό που είναι ευρωπαϊκού επιπέδου. Και ο «ηλεκτρικός» και τα λεωφορεία είναι σε καλή κατάσταση. Το τραμ αν βελτιωθεί η ταχύτητά του θα είναι εξαιρετικό. Ομως υπάρχει κάποιος ή μάλλον κάποια που φαίνεται ότι διαφωνεί με την βελτίωση των συγκοινωνιών. Και δεν είναι άλλη από την κυβέρνηση. Δυστυχώς παρά την σαφώς βελτιωμένη στάση των τελευταίων κυβερνήσεων προς τα ΜΜΜ, στον πυρήνα της σκέψης των ελληνικών κυβερνήσεων τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μάλλον δεν είναι μείζονος σημασίας (με εξαίρεση την θαρραλέα απόφαση του Κωστή Χατζιδάκη να λειτουργεί το Μετρό βραδινές ώρες Παρασκευή και Σάββατο). Αλλιώς δεν εξηγούνται οι δηλώσεις του υπουργού (και περιβάλλοντος τρομάρά του...) Γιώργου Σουφλιά ο οποίος προανήγγειλε απόσυρση ΙΧ, δηλαδή νέος στόλος αυτοκινήτων στην πόλη που σύμφωνα με μελέτες συγκοινωνιολόγων σε λίγα χρόνια τα αυτοκίνητα θα είναι ακίνητα στους δρόμους!

Ομως και οι πολίτες (και εγώ μέσα σ’ αυτούς...) αυτής της πόλης έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Οχι μόνο γιατί ψηφίζουν αυτές τις κυβερνήσεις, αλλά και γιατί αφενός δεν απαιτούν καλύτερα Μέσα μαζικής Μεταφοράς. Θυμάστε ποτέ πορεία για καλύτερα λεωφορεία, για καθαρότερους σταθμούς; Εγώ πάντως δεν θυμάμαι! Αφετέρου γιατί έχουμε κάνει το αυτοκίνητο (ή την μηχανή) προέκταση του εαυτού μας. Δεν πάμε πουθενά χωρίς αυτό. Αν θα βγουν αυτοκίνητα με τουαλέτες να ξέρετε ότι στην Ελλάδα θα σπάσουν... ταμεία!

Δυστυχώς (ή ευτυχώς;) χρειάστηκε ένα πρόβλημα υγείας για να ανακαλύψω ότι με τα Μέσα μαζικής Μεταφοράς πας γρήγορα στον προορισμό σου. Θέλει βέβαια λίγη υπομονή, θέλει και περισσότερη κοινωνικότητα, αλλά σίγουρα είναι ασφαλέστερα. Χρειάζεται η πολιτεία να σκύψει με σοβαρότητα πάνω στις δημόσιες συγκοινωνίες. Να τις βελτιώσει, να τις κάνει ακόμα περισσότερο φιλικές προς το περιβάλλον, να τις κάνει ακόμα πιο σύγχρονες. Να γίνουν τα ΜΜΜ ένας από τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης. Είμαστε στον «σκληρό» πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης ας «αντιγράψουμε» κάτι από τους εταίρους μας. Ας δούμε πως λειτουργούν οι δημόσιες συγκοινωνίες π.χ. στη Γερμανία, στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ολλανδία. Και βέβαια χρειάζεται και εμείς οι πολίτες να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τρόπο... μεταφοράς, ας αρχίσουμε να επιλέγουμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς πριν αναγκαστούμε να το κάνουμε για λόγους υγείας!

Υ.Γ. Φυσικά εκτός από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ένα εξαιρετικό μέσο μεταφοράς (και ψυχαγωγίας και άθλησης...) είναι το ποδήλατο, το οποίο επίσης είναι «γραμμένο» από τους κυβερνώντες. Αλλά μια πόλη που είναι «εχθρική» προς τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα μπορούσε να είναι φιλική προς το ποδήλατο; Οχι βέβαια. Απλά θεωρώ ότι ο αγώνας για καλύτερες και σύγχρονες συγκοινωνίες είναι κοινός με την χρήση ποδηλάτου και την οριοθέτηση ασφαλών ποδηλατοδρόμων!

Φορολογική επιβάρυνση για μεταφορά στεγαστικού!

Σε ομηρία βρίσκονται δανειολήπτες που προχώρησαν στη μεταφορά του στεγαστικού τους δανείου σε άλλη τράπεζα προκειμένου να επιτύχουν καλύτερους όρους, καθώς χάνουν την έκπτωση των τόκων από τον φόρο εισοδήματος.

Εκατοντάδες δανειολήπτες αντιμετωπίζουν τον κρατικό παραλογισμό, καθώς οι εφορίες θεωρούν ότι η μεταφορά δανείου που έχει συναφθεί για αγορά πρώτης κατοικίας σε άλλη τράπεζα συνιστά νέα δανειακή σύμβαση, με αποτέλεσμα την απώλεια του φορολογικού πλεονεκτήματος. Πλήρης σύγχυση επικρατεί στις εφορίες και στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών, όπου αδυνατούν να δώσουν απαντήσεις στους φορολογουμένους για τα αυτονόητα. Μάλιστα, και ενώ εκπνέουν οι προθεσμίες για την κατάθεση των φορολογικών δηλώσεων οικονομικού έτους 2008, ζητήθηκε από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους να γνωμοδοτήσει επί του θέματος. Αν και η γνωμοδότηση έχει ολοκληρωθεί, ο αρμόδιος υφυπουργός Οικονομικών Αν. Μπέζας ακόμα δεν έχει ενημερωθεί και η «επίσημη εντολή» προς τις εφορίες είναι: «αντιμετωπίστε το θέμα όπως νομίζετε». Με άλλα λόγια, στην ίδια ερώτηση η κάθε εφορία δίνει τη δική της... απάντηση.

Σήμερα, σύμφωνα με το ισχύον καθεστώς, παρέχεται έκπτωση κατά την αγορά πρώτης κατοικίας. Συγκεκριμένα για συμβάσεις δανείων που έχουν συναφθεί μέχρι 31.12.2002 οι τόκοι αφαιρούνται από το συνολικό εισόδημα, ενώ για συμβάσεις δανείων που έχουν συναφθεί από 1.1.2003 και μετά, οι τόκοι μειώνουν τον συνολικό φόρο κατά ποσοστό 20%.

Το θεωρητικά απλό παραπάνω ζήτημα αναδεικνύει την αδυναμία του κράτους να λειτουργήσει με συγκροτημένο τρόπο, ώστε μέσα από ένα ξεκάθαρο και κατανοητό πλαίσιο να εξυπηρετήσει τον πολίτη.

Ο κρατικός παραλογισμός δεν έχει όριο. Για παράδειγμα, νέο ζευγάρι που έχει αγοράσει σπίτι για πρώτη κατοικία με δάνειο αποφασίζει λόγω απόκτησης παιδιών να πουλήσει το ακίνητο και να αποκτήσει νέο, μεγαλύτερο. Η νομοθεσία θεωρεί ότι το νέο δάνειο, παρά το γεγονός ότι έχει συναφθεί για αγορά πρώτης κατοικίας, αποτελεί νέα σύμβαση, με αποτέλεσμα να μην αναγνωρίζει την έκπτωση δαπάνης από τόκους που έχουν καταβληθεί. Δηλαδή την ίδια ώρα που η πολιτεία υποτίθεται ότι δίνει κίνητρα για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας επιβάλλει μια ιδιότυπη ποινή στις νέες οικογένειες.

Παράλληλα, το κράτος πανταχού - παρόν έρχεται να στρεβλώσει τη λειτουργία του ελεύθερου ανταγωνισμού. Ειδικότερα, αν δανειολήπτης προχωρήσει στη μεταφορά του στεγαστικού δανείου (πάντα για πρώτη κατοικία) σε άλλη τράπεζα προκειμένου να επιτύχει καλύτερους όρους αποπληρωμής κινδυνεύει να πληρώσει περισσότερα. Γιατί; Απλά διότι οι εφορίες θεωρούν ότι πρόκειται για νέα σύμβαση και -κόντρα στην κοινή λογική- δεν αναγνωρίζουν τη σχετική έκπτωση.

Ακόμα περισσότερο αν δανειολήπτης ζητήσει από την τράπεζα που έχει λάβει δάνειο να το αποπληρώσει σε μικρότερο χρόνο (για παράδειγμα 25 χρόνια αντί 40), πάλι οι εφορίες θεωρούν ότι πρόκεται για νέα σύμβαση που δεν δικαιολογεί έκπτωση δαπάνης. Με φωτεινές εξαιρέσεις ενεργειών, όπως για παράδειγμα τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών, η λογική της δημόσιας διοίκησης είναι πώς να κάνει πιο δύσκολη τη ζωή του πολίτη. Να ανακαλύπτει προβλήματα αντί να δίνει λύσεις, να απαιτεί γραφειοκρατία για τη γραφεικρατία, να αδιαφορεί για την κοινή λογική και κρυμμένη πίσω από την πανοπλία της αχανούς και πολυσύνθετης νομοθεσίας να ταλαιπωρεί τους πολίτες για το παραμικρό.

Δυστυχώς, την αδιαφορία του Δημοσίου για τον πολίτη και την εξυπηρέτησή του υιοθετούν σε κάποιο βαθμό και οι τράπεζες. Την τελευταία τριετία όλες οι τράπεζες εφάρμοσαν προγράμματα μεταφοράς δανείων χωρίς όμως να ενημερώνουν τους πελάτες - δανειολήπτες για τον κίνδυνο απώλειας της φορολογικής απαλλαγής.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/5/08, Των Γιαννη Παπαδογιαννη - Προκοπη Χατζηνικολαου

Glory, glory Man. United

Για 17η φορά στην ιστορία της η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας. Πρόσωπο της φετινής εκπληκτικής πορείας των "Κόκκινων Διαβόλων" ήταν ο Ράιαν Γκίγκς. Ο μεγάλος Ουαλλός ποδοσφαιριστής έγραψε με ανεξίτηλο μελάνι το όνομά του στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στη νίκη-τίτλου επί της Γουίγκαν με 2-0, όπου μάλιστα πέτυχε και το δεύτερο τέρμα της ομάδας του, ο Ουαλός εξτρέμ συμπλήρωσε 758 συμμετοχές με τη φανέλα των «κόκκινων διαβόλων» σε όλες τις διοργανώσεις ισοφαρίζοντας το ιστορικό ρεκόρ του Μπόμπι Τσάρλτον. Πλέον η πρώτη θέση είναι ζήτημα χρόνου για τον 34χρονο άσο, που έκανε ντεμπούτο με τη Γιουνάιτεντ τον Μάρτιο 1991, αφού θα έχει την ευκαιρία να περάσει μόνος του στην κορυφή της λίστας εφόσον αγωνιστεί στον τελικό του Champions League στις 21 Μαΐου απέναντι στην Τσέλσι.

«Αυτό που μετρά είναι το πρωτάθλημα. Τα προσωπικά ρεκόρ είναι όμορφα, αλλά είναι κάτι που περισσότερο τα θυμάσαι μετά το τέλος της καριέρας σου. Εύχομαι να κατακτήσουμε και το Champions League», δήλωσε ο... στρατιώτης Ράιαν.

Επόμενος σταθμός για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Την Τετάρτη 21/5 κόντρα την Τσέλσι.

Συγκλονιστική συνέντευξη της Μαρίας Λαζαρίδη

H ΜΑΡΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΗ μιλώντας για πρώτη φορά από την ημέρα του περιστατικού, σε μια συγκλονιστική συνέντευξή της για τα “Ρεθεμνιώτικα Νέα”, εκφράζει το παράπονό της ότι ουδέποτε μέχρι σήμερα κανείς από την επίσημη πολιτεία δεν επικοινώνησε μαζί της για μια κουβέντα συμπαράστασή της ή να την ρωτήσει τι κάνει το μόλις 7 μηνών παιδί που έχει αποκτήσει με τον Στάθη. “Ούτε για τον τραυματισμό του Στάθη δεν με ενημέρωσαν, το έμαθα από δημοσιογράφο” μου αποκαλύπτει.

Ο 30ΧΡΟΝΟΣ ειδικός φρουρός, πρόκειται το επόμενο δεκαπενθήμερο να μεταφερθεί από το Ισραήλ και πάλι στην Ελλάδα, στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, μια και όπως φαίνεται το Ειδικό-πρότυπο Κέντρο Αποκατάστασης του Ισραήλ δεν τον δέχεται. Ωστόσο, εξακολουθεί να παραμένει στην πτέρυγα Μέριμνας Ηλικιωμένων.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ από την ημέρα του βαρύτατου τραυματισμού του συζύγου της ειδικού φρουρού Στάθη Λαζαρίδη, έξι μήνες μετά, η 29χρονη Μαρία Κουρούπη-Λαζαρίδη, νοιώθει την ανάγκη να μιλήσει δημόσια για την περιπέτεια -εφιάλτη που βιώνει μαζί με τον ίδιο. Η Μαρία, από το Ισραήλ όπου βρίσκεται, μου άνοιξε την καρδιά της μιλώντας για όλα: Για τον αγώνα του Στάθη, για τα όνειρα που έκαναν οι δυο τους, για τον καθημερινό της φόβο μην πάθει κάτι την ώρα της υπηρεσίας του, για το μόλις σαράντα τριών ημερών μωρό τους όταν συνέβη το περιστατικό με τον τραυματισμό του, την μικρούλα Ευθυμία που την μεγαλώνει με την πιο αρνητική ψυχολογία χωρίς την παρουσία του πατέρα της. Θυμάται σοκαρισμένη την μέρα του τραγικού συμβάντος, όταν την πήρε τηλέφωνο όχι κάποιος αρμόδιος από την πολιτεία να την ενημερώσει αλλά ένας δημοσιογράφος που αγνοούσε ότι η Μαρία δεν γνώριζε τι είχε συμβεί στον άντρα της. Μου αποκαλύπτει ότι ουδέποτε μέχρι σήμερα κάποιος από την ηγεσία της ΕΛΑΣ δεν την πήρε ένα τηλέφωνο να ρωτήσει τι κάνει και πως περνάει η ίδια και το μωρό της. Αντίθετα, δεν παραλείπει να πεί πόσο της έχουν σταθεί οι συνάδελφοι του Στάθη που ανα τακτά διαστήματα της προσφέρουν χρήματα από τον πενιχρό μισθό τους για να συντηρηθεί η ίδια και το παιδί της.

Η ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΘΗΣ έκλεισαν την μέρα του Πάσχα (27 Απριλίου) ένα χρόνο πολιτικού γάμου και σχεδίαζαν να τελέσουν τον θρησκευτικό γάμο τους αλλά και να βαφτίσουν την μικρή Ευθυμία στις 29 Αυγούστου. Τα πλάνα άλλαξαν επειδή κάποιοι έτσι θέλησαν….κι η 29χρονη δεν κρύβει το θυμό της για τους ενόχους: τους άμεσα υπεύθυνους που πυροβόλησαν τον Στάθη αλλά και τους ηθικούς αυτουργούς στους οποίους επιρρίπτει την μεγαλύτερη ευθύνη. Ωστόσο, η Μαρία, ως γνήσια Κρητικοπούλα στέκεται γενναία δίπλα στον άντρα της όλο αυτό το διάστημα, γιατί ο ίδιος την ήθελε γενναία. Αντλεί δύναμη από την ψυχική δύναμη του Στάθη και από το παιδί τους, και είναι κατηγορηματική: “Ο Στάθης θα γίνει καλά,θα ξανασηκωθεί,θα ξαναπερπατήσει. Τον έχει ανάγκη το παιδί μας, έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί. Δεν με νοιάζει που οι γιατροί εδώ μου λένε ότι θα παραμείνει στο κρεβάτι. Εγώ πιστεύω ότι θα σηκωθεί όρθιος”.

-Μαρία πώς είναι ο Στάθης; Με την παραμονή σας στο Τέλ Αβίβ βελτιώθηκε η κατάσταση του;

-Είναι σταθερή η πορεία του, δεν έχει αλλάξει κάτι. Τώρα περιμένουμε να μεταφερθεί στην Θεσσαλονίκη, στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο αλλά δεν ξέρουμε πότε ακριβώς. Πιθανόν μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο. Θεωρώ ότι δεν του προσφέρουνε εδώ και τίποτα σημαντικό. Δεν μπορώ να πω ότι από την ημέρα που ήρθαμε στο Ισραήλ έχει κάποια σημαντικη διαφορά. Έχει καταπολεμηθεί το μικρόβιο που είχε, κάτι περισσότερο όμως δεν του έκαναν. Οι φυσιοθεραπείες που του κάνουν δεν είναι αρκετές, κι εγώ νομίζω ότι από την ώρα που μάθανε ότι θα φύγουμε από δώ, από το Κέντρο Μέριμνας Ηλικιωμένων όπου εξακολουθούμε να βρισκόμαστε, οι φυσιοθεραπείες έχουν περιοριστεί στα 10 λεπτά καθημερινά. Του έκαναν τριάντα λεπτά πριν κι όταν ρώτησα τον φυσιοθεραπευτή γιατί συμβαίνει αυτό, μου απάντησε ότι δεν έχει περισσότερο χρόνο κι επιπλέον ότι δεν την χρειάζεται την φυσιοθεραπεία.

-Νοιώθετε ότι σας γνωρίζει;

-Ναί,αυτό το ένοιωσα από το Ηράκλειο ακόμα. Είχα πάει και την κόρη μου τρείς φορές στο ΠΑΓΝΗ και κατάλαβα ότι ο Στάθης αντιλήφθηκε.

-Μου λές για το μωράκι σας. Πόσο είναι σήμερα;

-Είναι 7 μηνών και λίγων ημερών.

-Είχες μόλις γεννήσει όταν συνέβη το περιστατικό με τον Στάθη.

-Όταν συνέβη, είχα μόλις σαραντίσει. Ήταν 43 ημερών η μικρή. Τώρα έχει αρχίσει και μεγαλώνει χωρίς την παρουσία του πατέρα της.

- Σήμερα κλείνουν ακριβώς 6 μήνες από το περιστατικό εκείνης της μέρας. Πως βιώνεις όλο αυτό το διάστημα την κατάσταση;

-Είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα άνθρωπο. Αυτή την στιγμή εμένα μου έχουν κλείσει το σπίτι, κανείς δεν ενδιαφερθηκε πως περνάω εγώ και το παιδί μου, μόνο η οικογένεια μου με έχει στηρίξει πολύ και ηθικά και οικονομικά. Έχω να πατήσω στο σπίτι μου κι εγώ κι η κόρη μου πάρα πολύ καιρό γιατί δεν μπορώ να μπώ μέσα. Η κόρη μου είναι πάρα πολύ μικρή αλλά και μόνο που εγώ όταν μπαίνω μέσα μου φαίνεται ο χώρος σκούρος, καταλαβαίνεται ότι αυτό επηρρεάζει την ψυχολογία μου και δεν πρέπει να το μεταδίδω στο μωρό. Νοιώθω ότι το σπίτι θα με πλακώσει. Δεν είναι πλέον ο Στάθης μέσα και είναι τραγικό για μένα. Φανταστείτε ότι όταν έγινε το ατύχημα, δεν με πήρε κανείς να με ενημερώσει. Το έμαθα από έναν δημοσιογράφο Αθηναϊκού καναλιού που με πήρε και με ρώτησε τι συνέβη με τον σύζυγο μου. Εμένα προσωπικά ποτέ δεν με πήρε κανείς από την ΕΛΑΣ να μου πεί οτιδήποτε. Μετά που με πήρε τηλέφωνο ο δημοσιογράφος, δηλώνοντας άγνοια εγώ, άρχισα να ψάχνω μόνη μου να δώ τι συνέβη. Φανταστείτε εκείνη την στιγμή πως ένοιωσα. Η ειρωνία της τύχης είναι ότι κατά τις 10.30 , την ώρα δηλαδή που ο Στάθης δεχόταν την σφαίρα, το μωρό άρχισε να κλαίει ασταμάτητα και δεν μπορούσα να την ηρεμήσω. Σκεφτόμουνα τι συνέβη στο παιδί… Δεν ξέρω αν ήταν το ένστικτο του μωρού ότι κάτι συνέβη στον πατέρα του. Τώρα, κάθε φορά που κλαίει πολύ η μικρή, σκέφτομαι ότι κάτι έχει ο Στάθης. Μπορεί να είναι υπερβολικό αυτό που λέω αλλά εγώ έτσι έχω πλέον συνδυάσει τα πράγματα.

-Μόλις που είχες σαραντίσει, είναι το πρώτο σας παιδάκι. Είσαστε μικρό διάστημα παντρεμένοι.

-Έξι μόλις μήνες είχαμε παντρευτεί. Στις 27 Απριλίου, την μέρα του Πάσχα, κλείσαμε ένα χρόνο γάμου. Είχαμε κάνει πολιτικό και στις 29 Αυγούστου είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε και τον θρησκευτικό γάμο. Δεν προλάβαμε. Τηνκόρη μου την γέννησα την μέρα που γιόρταζε ο άντρας μου. Στις 19 Σεπτεμβρίου. Την ημέρα του Αγίου Ευσταθίου. Εύχομαι να κάνει η κόρη μου τα γενέθλιά της και ο Στάθης την γιορτή του και να είναι να είναι όρθιος.

-Είχατε σίγουρα άλλα όνειρα όταν παντρευτήκατε.

-Όπως όλα τα νιόπαντρα ζευγάρια. Μόλις είχαμε φτιάξει το σπίτι μας, ξεκινούσαμε την νέα ζωή μας.

-Παντρεύτηκες εναν αστυνομικό.Φανταζόσουν ποτέ ότι μπορεί να του συμβεί κάτι τέτοιο, φοβόσουν λόγω του επαγγέλματός του;

-Ήταν κι ο πατέρας μου αστυνομικός, είχαμε πάντα την έννοια του, η μητέρα μου είχε αγωνία, ήξερα τι σημαίνει να έχεις σύζυγο αστυνομικό. Ο πατέρας μου βέβαια ήταν σε μια υπηρεσία που δεν είχε τόσο μεγάλο κίνδυνο. Υπηρετούσε στην Τροχαία. Ο Στάθης υπηρετούσε σε μια μονάδα που είχε μεγαλύτερο κίνδυνο. Πάντα του έλεγα να προσέχει πολύ, δεν υπήρχε μέρα να μην του το πώ. Μετά που μάθαμε ότι είμαι έγκυος, του έλεγα αν γίνεται να αλλάξει υπηρεσία. Του το ζητούσα γιατί φοβόμουνα γι΄ αυτόν πάρα πολύ.

-Τη συγκεκριμένη μέρα γνώριζες πού πηγαίνει;

-Όχι. Ούτε ο ίδιος δεν το ήξερε. Ο άντρας μου κείνη την μέρα ξέρω ότι είχε υπηρεσία απόγευμα, 2 με 10. Αλλάχτηκε το ωράριό του και πήγε πρωινός.

-Τον καλέσανε να πάει πρωί ή άλλαξε μόνος του την βάρδιά του;

-Δεν το θυμάμαι αυτό. Την ερώτηση μου την έκαναν και όταν ήρθαν να μου πάρουν κατάθεση, αλλά δεν μπορώ να το θυμηθώ. Ξέρω ότι είχε υπηρεσία στις 2 και κείνος έφυγε περίπου στις 6 το πρωί ενώ εγώ κοιμόμουνα και ήταν η πρώτη φορά που έφυγε από το σπίτι και δεν του είπα πρόσεχε.

-Σχετικά με τις συνθήκες του περιστατικού. Έχετε μάθει κάτι;

-Δεν γνωρίζω τίποτα. Κανείς δεν με έχει ενημερωσει για ο,τιδήποτε. Ούτε για την ΕΔΕ γνωρίζω και απορώ τόσο καιρό μετά γιατί δεν έχει γίνει γνωστό κάτι. Το μόνο που είχα ακούσει χωρίς να ξέρω αν αληθεύει, είναι ότι η ΕΔΕ έχει ολοκληρωθεί από τον Ιανουάριο. Σε λίγο διάστημα θα γίνει ένα δικαστήριο για να πάρω την επιμέλεια του Στάθη προκειμένου εγώ να κινούμαι νομικά σε ό,τι χρειαστεί και θα πάρω όλα τα έγγραφα. Τότε ελπίζω να μάθω κάποια πράγματα.

-Με τι ψυχολογία μεγαλώνεις το παιδί σας σήμερα;

-Με τη χειρότερη δυστυχώς. Δεν κάνω καλό στην μικρή στην κατάσταση που βρίσκομαι. Όσο μωρό κι αν είναι, χρειάζεται ένα χαρούμενο περιβάλλον. Όπως όλα τα παιδιά. Περνάω όσο περισσότερη ώρα γίνεται μαζί της, αλλά δεν μπορώ πολύ. Φανταστείτε ότι όταν ήταν ο άντρας μου στο Ηράκλειο, εγώ ήμουν τρεις μέρες με το μωρό και τέσσερεις με τον Στάθη. Και τώρα πηγαινοέρχομαι στο Ισραήλ και υπάρχει μεγάλη συνέχεια. Δεν το έχουμε χαρεί αυτό το μωρό καθόλου ούτε εγώ αλλά δυστυχώς περισσότερο ο Στάθης. Ας κάνει ο ο Θεός το θαύμα του να έρθει να την δει και να την χαρεί. Αυτό εύχομαι.

-Έχεις την ελπίδα ότι ο Στάθης θα γίνει καλά;

-Φυσικά. Έχω την ελπίδα ότι ο Στάθης θα σηκωθεί και θα ξαναπερπατήσει. Παρά το γεγονός ότι μόλις ήρθαμε εδώ, το πρώτο πράγμα που μου είπαν οι γιατροί ήταν ότι ο άντρας μου θα μείνει έτσι ακίνητος κι ότι έχει μεγάλη ζημιά στο κεφάλι, εγώ πιστεύω ότι θα γίνει καλά. Εκείνοι βλέπουν τις αξονικές -μαγνητικές τομογραφίες. Ο κ.Βάκης όμως του ΠΑΓΝΗ, μου είχε πεί ότι αν βλέπεις τις αξονικές ο Στάθης είναι σε κώμα. Όμως δεν είναι. Και αντιλαμβάνεται, και συγκινείται. Όταν του είχα πάει το μωρό μας στο Ηράκλειο, τρεις φορές, ο άντρας μου άρχισε και δάκρυζε. Την ακούμπησα πάνω του, τον κλωτσούσε κι εκείνος αντιδρούσε με τα δάκρυα του. Πιστεύω ότι θα ξανασηκωθεί ο Στάθης, πιστεύω πολύ στην ψυχική του δύναμη.

-Μου είπες πριν ότι κανείς από την επίσημη πολιτεία δεν έχει ενδιαφερθεί για σένα και το παιδί του Στάθη. Ούτε καν σας ενημέρωσαν όταν χτυπήθηκε.

- Όσο διάστημα έχει συμβεί αυτό το γεγονός, κανείς απολύτως δεν έχει επικοινώσει μαζί μου. Εκείνοι που με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και συνεχίζουν να με βοηθούν είναι οι συνάδελφοι του Στάθη. Αισθάνομαι άσχημα γι΄ αυτό, διότι δεν είναι υποχρεωμένα τα παιδιά να βγάζουν κάθε μήνα από την τσέπη τους χρήματα να μου τα δίνουν. Πρέπει να σταματήσει όμως αυτό γιατί και ΄κείνοι έχουν οικογένειες, υποχρεώσεις. Εκείνοι που οφείλουν να βοηθήσουν την οικογένεια του Στάθη, το παιδί του, είναι εκείνοι που δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση. Αυτοί ευθύνονται για ό,τι συνέβη στον άντρα μου. Από την μέρα που χτύπησε ο Στάθης, ο μισθός του έπεσε στον βασικό συν το επίδομα παιδιού. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Εμείς για να φτιάξουμε το σπίτι μας, πήραμε δάνειο. Δεν είμαστε πλούσιοι, δεν είχαμε άλλα εισοδήματα. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε όμως γι΄ αυτό. Δεν είναι σωστό να μας πάρουν το σπίτι και το αυτοκίνητο του Στάθη. Εκείνο τουλάχιστον που φροντίζουν το υπουργείο και η ΕΛΑΣ, είναι τα έξοδα του Στάθη. Νοσοκομεία, γιατρούς κλπ. Αποκλειστικά για του Στάθη τα έξοδα. Είναι σημαντικό κι αυτό. Όμως την έχουν αυτήν την υποχρέωση απέναντί του διότι εκείνοι ευθύνονται. Δεν πήγε ο άντρας μου να προκαλέσει το κακό αυτό μόνος του, δεν παράκουσε κάποια εντολή, απλά υπάκουσε σε εντολές. Θα έπρεπε να τον είχαν στείλει στο καλύτερο νοσοκομείο του κόσμου. Εδώ που μας έφεραν δεν του πρόσφεραν κάτι.

-Μα υποτίθεται ότι εκεί που βρίσκεστε σήμερα,είναι το καλύτερο κέντρο αποκατάστασης.

-Ποιο κέντρο αποκατάστασης; Ουδέποτε πήγαμε στην πτέρυγα αποκατάστασης. Από την πρώτη στιγμή βρίσκεται στο Κέντρο Μέριμνας Ηλικιωμένων ατόμων. Ήρθε και τον είδε ο γιατρός του κέντρου αποκατάστασης και είπε ότι ούτε είναι έτοιμος για αποκατάσταση ούτε πρόκειται να είναι ποτέ. Αυτά μας είπε και δεν δέχτηκε κανένα διάλογο, καμία διευκρίνηση να δώσει. Έχει ως δεδομένο ότι ο Στάθης έχει τελειώσει. Τον έχει καταδικασμένο. Κανείς όμως δεν είναι Θεός για να σκέφτεται έτσι. Μ΄ αυτήν την λογική δεν έχει νόημα να παραμένει εδώ, δεν του προσφέρουν τίποτα. Αν του πρόσφεραν κάτι, να μέναμε όσο χρειαστεί. Μ’αυτές τις προϋποθέσεις όμως, είναι προτιμότερο να επιστρέψουμε στην Ελλάδα.

-Πως νοιώθεις για τους ανθρώπους που τραυμάτισαν τον Στάθη; Που τον πυροβόλησαν;

-Αν είχα στα χέρια μου εκείνον που πυροβόλησε τον άντρα μου, θα τον έκανα χίλια κομμάτια. Σκέφτομαι πως αν ήμουν άντρας θα μπορούσα να τον σκοτώσω. Νοιώθω μίσος γι αυτούς που το έκαναν. Μου έκλεισαν το σπίτι. Ο άνθρωπός μου βρίσκεται καθηλωμένος σ΄ένα κρεβάτι και πονάει. Ποιός καταλαβαίνει τον πόνο του; Και μόνο που ο Στάθης έχει συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να κινηθεί, διότι εγώ πιστεύω ότι τα καταλαβαίνει όλα, ξέρετε πόσο τραγικό είναι γι αυτόν και για μας; Ξέρεις πώς είναι να βλέπεις τον άνθρωπό σου να θέλει αλλά να μην μπορεί να μιλήσει; Ξέρετε πως είναι να τον μεταφέρουμε στο μπάνιο στην καρέκλα, να βλέπει το πρόσωπο του στον καθρέπτη και να κατεβάζει τα μάτια του και το κεφάλι μην αντέχοντας το θέαμα του έτσι όπως είναι; Όχι! δεν μπορώ να συγχωρέσω αυτούς που τον έφεραν σ’αυτήν την κατάσταση. Στο κεφάλι του έχουν μείνε τέσσερα θραύσματα από την σφαίρα. Δεν μπορούν να αφαιρεθούν στο σημείο που βρίσκονται. Δεν μπορεί να μιλήσει αλλά είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνει τα πάντα. Πιστεύω όμως ότι θα γίνει καλά. Περιμένω να σηκωθεί, να είναι καλά, να παντρευτούμε, να βαφτίσουμε την κόρη μας. Έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί.

-Έχεις την ψυχραιμία και έντονη την ελπίδα ή μάλλον την σιγουριά, παρά τις επιφυλάξεις των γιατρών, ότι ο Στάθης θα γίνει καλά.

-Ναι,είναι κάτι που πιστεύω και σκέφτομαι συνέχεια. Αυτό μου δίνει δύναμη κι η μικρή. Η μικρή που χρειάζεται τον πατέρα της. Ο Στάθης πρέπει να επιστρέψει στο σπίτι μας. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι δεν θα γίνει καλά. Δεν το δέχομαι. Ας ακούγεται τρελλό στον οποιονδήποτε.

-Τι θέλεις να πεις στους πολίτες που διαπράττουν ένα αδίκημα και βρίσκεται απέναντί τους ένας αστυνομικός;

- Θέλω να πω στον κάθε πολίτη ότι οι αστυνομικοί προσπαθούν να κάνουν την δουλειά τους. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Πόσες φορές ερχόταν ο Στάθης στο σπίτι κι είχε φάει τα γόνατά του, είχε σκίσει την στολή του, είχε χτυπήσει στα χέρια. Ας αφήσουν τους αστυνομικούς, τους σωστούς, να κάνουν την δουλειά τους. Δεν φταίνε σε κάτι για να τους επιτίθενται. Όπως κάθε ένας κάνει μια δουλειά, οι αστυνομικοί κάνουν την δική τους, πολλή σημαντική όμως. Μπορεί να υπάρχουν και αστυνομικοί που δεν είναι σωστοί, όμως οι περισσότεροι είναι. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Στάθης. Σήμερα βρίσκεται σε ένα κρεβάτι καθηλωμένος και βογγάει χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι.

-Γίνεται ένας τηλεμαραθώνιος αύριο (χθες) για τον Στάθη, για οικονομική ενίσχυση της οικογένειάς του. Ίσως τα χρήματα μπαίνουν αυτή την ώρα σε δεύτερο ρόλο, προέχει η υγεία του Στάθη. Και χωρίς αυτά όμως φαντάζομαι είναι δύσκολα.”Η Κρήτη στο πλευρό του Στάθη”, έτσι ονομάζεται ο τηλεμαραθώνιος. Θέλεις να πείς κάτι στον κόσμο της Κρήτης;

-Μου το λες και ανατριχιάζω. Για όλα όσα κάνουν, είτε όσοι είχαν την πρωτοβουλία είτε όσοι συμμετάσχουν, είτε όσοι απλά και μόνο προσεύχονται για τον Στάθη, τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Κι ο άντρας μου αν μπορούσε να μιλήσει, θα ευχαριστούσε τους πάντες για όσα προσπαθούν να κάνουν για μας. Για κείνον, για το παιδί του, για μένα. Ευχαριστώ πολύ από τα βάθη της ψυχής μου όλους όσους μας συμπαραστάθηκαν και όσο διάστημα ο Στάθης ήταν στο Ηράκλειο. Άνθρωποι απ’ όλη την Ελλάδα μας έστελναν εικόνες. Πιστεύω στην Κρήτη και στους ανθρώπους της. Ξέρω ότι μπορούν να μας βοηθήσουν, ξέρω ότι είναι δίπλα μας γιατί γνωρίζουν πως αυτό που στον Στάθη ήταν άδικο. Για όλα τα παιδιά που βρισκόταν εκείνο το πρωί εκεί ήταν άδικο. Θα μπορούσε να ήταν στην θέση του κι άλλοι συνάδελφοί του. Θέλω να δουλέψω αλλά καταλαβαίνετε οτι είναι δύσκολο. Έχω τον Στάθη, έχω το μωρό. Εύχομαι να σηκωθεί ο Στάθης και να μην χρειαστούμε τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν και να τα δώσουμε σε κάποιους άλλους που τα έχουν ανάγκη.

Ολοκληρώνοντας την συνομιλία μας με την Μαρία Λαζαρίδη, εκφράζει το παράπονο της και για κείνους που οδήγησαν την ομάδα αστυνομικών στην επιχείρηση-παγίδα που έμελλε να σταθεί για τον σύζυγο της μοιραία.”Την κύρια ευθύνη την έχουν εκείνοι που αποφάσισαν αυτή την επιχείρηση. Αυτοί όμως κάθονται ήρεμοι στα σπίτια τους, κοιμούνται ήσυχοι με την οικογένεια τους, έκαναν Χριστούγεννα και Πάσχα με τα παιδιά τους, κι ο Στάθης με την οικογένεια του βαδίζει σε έναν Γολγοθά που δεν ξέρουμε πότε θα τελειώσει”.

Ανεμολογίτες http://skai-anemologio.pblogs.gr

40 χρόνια από τον Μάη

Με αφορμή τα 40 χρόνια από τον Μάη του ’68, το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ και οι ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ διοργανώνουν διήμερο συζητήσεων, στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Σταδίου 24).

►Τρίτη 13 Μαίου, ώρα 17.30: «Τα γεγονότα του Μάη του ’68 και η συμμετοχή των Ελλήνων». Προβολή ντοκιμαντέρ με θέμα τον Μάη του ’68. Στη συζήτηση συμμετέχουν: Ν. Κούνδουρος, Κ. Φέρρης, Ε. Χαραλαμποπούλου, Γ. Καραμπελιάς, Β. Αγγελόπουλος.

►Τετάρτη 14 Μαΐου, ώρα 19.00: «Οι ιδέες του Μάη σήμερα και η ελληνική βιβλιογραφία». Συμμετέχουν: Γ. Κοντογιώργης, Γ. Παπαμιχαήλ, Γ. Μερτίκας, Γ. Καραμπελιάς.

Pim Fortuyn: Έξι χρόνια μετά

Στις 6 Μαϊου 2002, ο αμφιλεγόμενος Ολλανδός πολιτικός Pim Fortuyn έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες ενός ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ζώων (ναι, στην "πολιτικά ορθή" εποχή μας, μπορείς να χάσεις τη ζωή σου και για τέτοιους λόγους). Ο Pim Fortuyn διέγραψε μια ιλιγγιώδη και εντυπωσιακή τροχιά : μαρξιστής καθηγητής πανεπιστημίου, αρθρογράφος σε εφημερίδες και στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο κύριος πολιτικός εκφραστής ενός έντονου αντιμεταναστευτικού ρεύματος σε μια χώρα όπου το 10% του πληθυσμού της αποτελείται από μουσουλμάνους μετανάστες που προέρχονται κυρίως από την Τουρκία και τη Βόρεια Αφρική. Δημοφιλής, χαρισματικός,φωτογενής, ήξερε να χειρίζεται τα Μ.Μ.Ε. , και θεωρούταν σίγουρο πως το κόμμα που ο ίδιος είχε ιδρύσει θα ήταν ο ρυθμιστής μετά τις εκλογές του 2002.Δεν πρόλαβε...

Όσο ζούσε, ο Pim Fortuyn δαιμονοποιήθηκε από την ευρωπαϊκή Αριστερά. Τον χαρακτήρισαν ακροδεξιό, ρατσιστή και φασίστα. Πολιτικά τον τοποθέτησαν πλαϊ στον Jean-Marie Lepen και τον Jorg Heider.Όμως για μια στιγμή....Κάτι φαίνεται να μην ταιριάζει στην εικόνα του ακροδεξιού πολιτικού, που τόσο έντεχνα φιλοτέχνησαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι.Ο Pim Fortuyn ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος, υποστήριζε το φιλελεύθερο ολλανδικό μοντέλο για τα ναρκωτικά, το γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και την ευθανασία. Ανησυχούσε όμως πως η έλευση στην Ολλανδία χιλιάδων μουσουλμάνων, που έφερναν μαζί τους τις υπερβολικά συντηρητικές απόψεις τους σε κοινωνικά θέματα και μάλιστα με διάθεση να τις επιβάλουν , θα αποτελούσε απειλή για τις φιλελεύθερες αξίες της χώρας του. Επισήμανε πως πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες αρνούνταν να μάθουν την ολλανδική γλώσσα, δεν αφομοιώνονταν στην ολλανδική κοινωνία και δεν ενστερνίζονταν τις ολλανδικές αξίες της ανεκτικότητας και της ισότητας .Όταν σε τηλεοπτική εκπομπή ένας ιμάμης είπε πως οι gays είναι χειρότεροι και από γουρούνια και πως η ομοφυλοφιλία είναι μια ασθένεια που απειλεί την κοινωνία μας, ο Fortuyn χαρακτήρισε την ισλαμική θρησκεία οπισθοδρομική, και κοιτώντας στην κάμερα προειδοποίησε πως αυτός είναι ο Δούρειος Ίππος της μισαλλοδοξίας που οι Ολλανδοί καλούν στη χώρα τους, στο όνομα ενός δήθεν προοδευτικού "πολυπολιτισμού". Όταν τον κατηγορούσαν σαν ρατσιστή απαντούσε αφοπλιστικά : "Δεν έχω τίποτα εναντίον των Μαροκινών.Αντίθετα, τους έχω στο κρεβάτι μου συνέχεια!" (Φανταστείτε έναν Έλληνα πολιτικό, να ξεστομίζει κάτι τέτοιο!). Τέλος, στην οικονομία, ο Pim Fortuyn ήταν ένας μετριοπαθής φιλελεύθερος που τα'βαλε με το σοσιαλδημοκρατικό κατεστημένο της χώρας του, υποστήριζε τη χαμηλή φορολογία,την αποκέντρωση και τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας.

Αλήθεια, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, ποσό συμβατός είναι ο χαρακτηρισμός του ρατσιστή ακροδεξιού, που με τόση ευκολία του πρόσαπτε η Αριστερά; Διαφωνώ σε αρκετά πράγματα με τον Pim Fortuyn. Aναμφίβολα, ήταν επιρρεπής σε γενικεύσεις και υπερβολές. Δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι φανατικοί ισλαμιστές, που θέλουν να επιβάλλουν τη σαρία στις κοινωνίες μας. Επιπλέον, η μετανάστευση έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην οικονομική ευημερία των Δυτικών κοινωνιών. Και πιθανόν ο Fortuyn να υποτίμησε την αφομοιωτική δύναμη του Δυτικού πολιτισμού. Όμως ο Fortuyn τόλμησε να θίξει θέματα ταμπού σε μια κοινωνία αποβλακωμένη από το θρίαμβο της πολιτικής ορθότητας. Σε μια κοινωνία, όπου στο όνομα ενός δήθεν "προοδευτικού" σχετικισμού, θεωρείται φασιστικό να μιλάς για την ανωτερότητα των φιλελεύθερων αξιών του Δυτικού πολιτισμού. Σε μια κοινωνία , όπου στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου "πολυπολιτισμού",θεωρείται αντιδραστικό να διδαχθούν οι μουσουλμάνοι μετανάστες αυτές τις αξίες αλλά αντίθετα θεωρούνται σεβαστές πολιτιστικές ιδιομορφίες η κλειτοριδεκτομή και οι εκτελέσεις ομοφυλόφιλων. Και δυστυχώς τα κράτη πρόνοιας των Δυτικών κοινωνίων κάνουν ακόμη χειρότερα τα πράγματα. Ένας μετανάστης σήμερα(όπως και πολλοί ντόπιοι βέβαια), σε αντίθεση με μετανάστες προηγούμενων γενεών, μπορεί να ζήσει χωρίς να χρειαστεί να δουλέψει. Τα γενναιόδωρα κρατικά επιδόματα το εξασφαλίζουν αυτό .Με αυτό τον τρόπο όμως, ο μετανάστης παραμένει απομονωμένος από την υπόλοιπη κοινωνία και η αφομοίωση , που θα μπορούσε να επιτευχθεί με την εργασία, γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.

Τί έχει απομείνει όμως σήμερα από τον Pim Fortuyn, πέρα από αυτή την προτομή στους δρόμους του Ρότερνταμ;

Μπορεί το κόμμα του να έχει εξαφανιστεί πολιτικά,οι ιδέες του όμως άλλαξαν το πολιτικό σκηνικό της χώρας του. Τα τελευταία χρόνια, όλες οι ολλανδικές κυβερνήσεις έχουν ακολουθήσει πιο αυστηρή μεταναστευτική πολιτική. Όλο και περισσότεροι Ολλανδοί αμφισβητούν πιά ανοικτά τη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας. Πρόσφατα οι Ολλανδοί τον ψήφισαν ως τον "Σπουδαιότερο Ολλανδό Όλων των Εποχών". Όμως την ίδια στιγμή , ο Ολλανδός σκηνοθέτης Τheo Van Gogh , δημιουργός μιας ταινίας που στηλίτευε τη βία εναντίον των γυναικών στις μουσουλμανικές χώρες,δολοφονούνταν από έναν φανατικό ισλαμιστή. Η συνεργάτης του και πολιτικός Ayaan Hirsi Ali , Σομαλικής καταγωγής, αναγκάζεται μέχρι σήμερα να ζει κυνηγημένη από χώρα σε χώρα, ενώ και ο πολιτικός επίγονος του Fortuyn , Geert Wilders δέχεται συνεχείς απειλές για τη ζωή του, ιδίως μετά την κυκλοφορία της ταινίας του Fitna.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι εδώ. Το πρόβλημα υπάρχει και είναι πολύ πιθανό να το αντιμετωπίσουμε και στην Ελλάδα, στο άμεσο μέλλον. H τακτική της Αριστεράς να κατηγορεί σαν φασίστα οποιοδήποτε θέλει να υπερασπιστεί τις αξίες του πολιτισμού μας δεν είναι λύση. Πώς πρέπει να αντιδράσουν οι κοινωνίες μας απέναντι σε αυτές τις θρησκευτικές ομάδες που δεν αποδέχονται τις Δυτικές αξίες και θέλουν να μας επιβάλουν τις δικές τους απόψεις ; Τί μέλλον έχουν η ελευθερία του λόγου, ο πλουραλισμός, τα δικαιώματα των γυναικών και των ομοφυλόφιλων αν καταφέρουν κάτι τέτοιο ;Ο Pim Fortuyn αρκετές φορές έδινε τις λάθος απαντήσεις. Τόλμησε όμως να θέσει τα ερωτήματα. Και αυτή είναι η σπουδαία συνεισφορά του.

Πηγή:http://e-roosters.blogspot.com/

Ο δήμαρχος της Ρώμης

Tου Κωστα Ιορδανιδη

H εκλογή του κ. Τζιάνι Αλεμάνο στο αξίωμα του δημάρχου της Ρώμης αντιμετωπίσθηκε από τις «δημοκρατικές δυνάμεις» της Ευρώπης περίπου ως «πολιτικώς μη ορθή», καθώς παραβιάζει κρατούσες αντιλήψεις και συμβάσεις. Ακροδεξιός, νεοφασίστας είναι οι χαρακτηρισμοί που συνοδεύουν τον κ. Αλεμάνο και το γεγονός ότι το προσωπικό γραφείο του βρίσκεται κοντά στην Πιάτσα Βενέτσια, από όπου ο δικτάτωρ Μπενίτο Μουσολίνι εκφωνούσε τους λόγους του προς τα παραλληρούντα πλήθη των Ιταλών πριν από δεκαετίες, θεωρήθηκε αποκαλυπτικό των πολιτικών του καταβολών και του ζόφου που απειλεί την ιστορική αυτή πόλη.

Αλλά αυτό που παραβλέπουν οι «φιλελεύθεροι» και «αριστεροί» ανησυχούντες από τις εξελίξεις στην Ιταλία είναι ότι η εκλογή του κ. Αλεμάνο στη δημαρχία της Ρώμης, αποτελεί απλώς αντίδραση στα έργα και στις ημέρες των έως χθες διαχειριστών της εξουσίας.

Στρατιές μεταναστών εγκαταστάθηκαν στις πρωτεύοσυες και στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης διά την εξασφάλιση φθηνού εργατικού δυναμικού. Παραγκουπόλεις εμφανίσθηκαν εκ νέου, εξήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αίσθημα οικονομικής ανασφαλείας διακατέχει μεγάλο τμήμα του πληθυσμού των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ενώ παρατηρείται αύξηση της εγκληματικότητος σε επικίνδυνο βαθμό.

Εκ παραλλήλου, η είσοδος μεταναστών με διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτιστικές καταβολές αξιοποιήθηκε για την αποδόμηση των παραδοσιακών συνταταγμένων και δομών των διαφόρων εθνικών κρατών από τις «φιλελεύθερες» και «αριστερές» δυνάμεις, δημιουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πρόσθετο αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες. Αυτό που διέλαθε της προσοχής όσων προωθούν μια νέα τάξη πραγμάτων στις χώρες της Ευρώπης ήταν ότι η αποδόμηση των βασικών αρμών της κοινωνίας των εθνικών κρατών, μπορούσε να επαναφέρει στο προσκήνιο τάσεις που υποτίθεται ότι είχαν συντριβεί με το τέλος του Πολέμου.

Η νίκη των Συμμάχων εναντίον του Τρίτου Ράιχ ήταν η νίκη των ελευθέρων πολιτών εναντίον του ρατσισμού και του εθνικισμού ή αυτό τουλάχιστον καταγράφει η μεταπολεμική ιστορία. Αλλά η προβολή μιας καθαρώς υλιστικής πολιτικής και η επιβολή μιας κοσμοπολιτιστικής αντιλήψεως στις κοινωνίες της Ευρώπης λειτούργησαν αρνητικά στο εκλογικό σώμα. Τάσεις φυλετικής διακρίσεως είναι εμφανείς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και τα αιτήματα που κυριαρχούν είναι η ασφάλεια, η άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας, η επιβεβαίωση των κατά τόπους εθνικών καταβολών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο σκληρός πυρήνας της δεξιάς ενισχύεται σταθερά, με απορούντας τους «φιλελευθέρους» και την «αριστερά».

Το καθιερωμένο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διαχειρισθεί την κατάσταση. Ο συντηρητικός Αυστριακός πρωθυπουργός κ. Bόλφγκανγκ Σούσελ αποδυνάμωσε την άκρα δεξιά προσωρινώς εντάσσοντάς την στην κυβέρνηση. Σήμερα αναδύεται εκ νέου εμφανίζοντας συνολικό ποσοστό πάνω από 15%. Ο πρόεδρος της Γαλλίας κ. Νικολά Σαρκοζί υιοθέτησε σε ένα μεγάλο ποσοστό τις αντιλήψεις του «ακροδεξιού» ηγέτου κ. Ζαν Μαρί Λεπέν. Στην Ιταλία οι πολίτες της Ρώμης εξέλεξαν δήμαρχό τους τον κ. Αλεμάνο. Η νίκη του ίσως αποδειχθεί ότι έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία από την επανεκλογή του κ. Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο πρωθυπουργικό αξίωμα.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ http://www.kathimerini.gr/

Μέρα Μαγιού

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

Και μου ιστορούσες με φωνή
γλυκιά ζεστή κι αντρίκεια
τόσα όσα μήτε του γιαλού
δεν φτάνουν τα χαλίκια

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά
τα ωραία θα ‘ν' δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε
το φέγγος κι η φωτιά μας

O Αλέκος Παναγούλης σκοτώνεται την Πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα.

Το ετήσιο μνημόσυνο του Αλέκου Παναγούλη θα τελεστεί την Κυριακή, 4 Μαΐου, στις 12:00 στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, όπως ζήτησε η οικογένεια του Αλέκου.

Καλή Ανάσταση

Ἐκεῖνοι οἱ ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι, ἐκεῖνα τὰ ἀγράμματα γεροντάκια καὶ οἱ γριοῦλες, ποὺ τὴν Σαρακοστὴ καὶ τὴν Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται ὅλη μέρα στὴν ἐκκλησία, ζήσανε ἀπὸ τὰ μικρά τους χρόνια ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου καὶ καταλάβανε αὐτὸ τὸ χαροποιὸν πένθος, ποὺ δὲν τὸ καταλάβανε, ἀλοίμονο, οἱ σπουδασμένοι μας, ποὺ θέλουνε νὰ τοὺς διδάξουνε, ἀντὶ νὰ διδαχθοῦνε ἀπ᾿ αυτούς. Τώρα τὶς μέρες τῆς Σαρακοστῆς, τῆς Μεγάλης Βδομάδας καὶ τοῦ Πάσχα πορεύονται μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ἀκολουθᾶνε ὁλοένα ἀπὸ πίσω του, ἀληθινά, ὄχι φανταστικά, ἀκούγοντάς Τον νὰ λέγῃ:«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ παραδοθήσεται ὁ Ὑιὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ». Μαζί του βρίσκονται στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο καὶ δακρύζουνε ἀπὸ τὰ λόγιά Του, μαζί Του πᾶνε στὸ πραιτώριο καὶ στὸν Πιλᾶτο, μαζί Του ῥαπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του ἐμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ἀνασταίνονται. Τὰ μάτια τους γίνονται βρῦσες καὶ τρέχουνε, μὰ αὐτὰ τὰ δάκρυα δὲν εἶναι δάκρυα τῆς ἀπελπισίας, ἀλλὰ τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς βεβαιότητας πὼς μ᾿ αὐτὰ ποτίζεται τὸ ὁλόδροσο κι ἀμάραντο δέντρο τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, τῆς χαρᾶς τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτὸ γίνεται κάθε χρόνο. Ὤ! Πόσο ἀληθινὰ πίστι εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστι τοῦ λαοῦ μας!

Φώτης Κόντογλου

Εύχομαι από καρδιάς σ' όλους Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα με υγεία, χαρά και οικογενειακή ευτυχία. Αυτές τις αγιες Μέρες η σκέψη μας είναι δίπλα σ' αυτούς που υποφέρουν, που πεινάνε. Μην ξεχνάμε ότι στον τόπο που θυσιάστηκε ο Ιησούς ένας λαός, οι Παλαιστίνιοι ανεβαίνουν καθημερινά το δικό τους γολγοθά. Γι' αυτούς η Ανάσταση δεν θα έρθει ούτε φέτος.

Τι χαμπάρια; Επεστρεψα...

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και μετά από 15 μέρες απουσίας η "Κόκκινη Πιπεριά" αποκτά και πάλι... ρυθμό! Ολα δείχνουν ότι μπήκα σε ένα ρυθμό, βρήκα τι με ταλαιπωρούσε και πλέον μπορώ σιγά σιγά να αρχίζω και πάλι σας ταλαιπωρώ (χι, χι, χι...). Συνέβησαν πάρα πολλά τις μέρες που έλειπα. Θα βρούμε ρυθμό και θα τα πούμε όλα ή σχεδόν όλα! Να' στε καλά Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα να έχουμε με υγεία!

Υ.Γ. Αυτές τις μέρες θα τις αφιερώσω στη Πάθη και την Ανάσταση του Χριστού. Κάνω αρχή με τη την τελετή του ιερού νιπτήρα. Εδώ και 400 χρόνια, τη Μεγάλη Πέμπτη στο ιερό νησί της Πάτμου γίνεται αναπαράσταση της τελετής του ιερού νιπτήρα, στην οποία λαμβάνουν μέρος ο ηγούμενος και οι ιερομόναχοι της Ιεράς Μονής του Ιωάννη του Θεολόγου, καθώς και οι ιερείς του νησιού.
Ο Χριστός ένιψε τα πόδια των μαθητών του για να δείξει στο ανθρώπινο γένος ότι ήλθε για να το υπηρετήσει και όχι να υπηρετηθεί και για να διδάξει έμπρακτα στους μαθητές του την αγάπη και την ταπεινοφροσύνη.

Η πομπή

Η πομπή ξεκινά από την Ιερά Μονή του Ιωάννη του Θεολόγου για να καταλήξει στην πλατεία Ξάνθου της Χώρας, όπου και θα γίνει αναπαράσταση της τελετής του ιερού νιπτήρα. Δύο μοναχοί οδηγούν την πομπή μεταφέροντας την εικόνα του Νυμφίου. Ακολουθούν ο ηγούμενος, οι ιερομόναχοι, οι ιερείς και οι διάκονοι του νησιού, καθώς και πλήθος προσκυνητών. Οι κάτοικοι του νησιού έχουν σκορπίσει λουλούδια στους δρόμους, τα πλατύσκαλα και τις πλατείες, από όπου θα περάσει η πομπή. Οι πρωταγωνιστές της τελετής (ο ηγούμενος, οι ιερομόναχοι και οι ιερείς) σταματούν στο Ναό του Χριστού στην πλατεία Δημαρχίας, που βρίσκεται κοντά στην πλατεία Ξάνθου. Εκεί, σύμφωνα με το πατμιακό τυπικό, στοιχίζονται ανά δύο και οδηγούνται από τους διάκονους στη στολισμένη με βάγια, εξαπτέρυγα και φανάρια εξέδρα που έχει στηθεί στην πλατεία Ξάνθου. Τελευταίος φτάνει ο ηγούμενος.

Ο αγνωστος Ελληνισμός της FYROM

Ενώ τις μέρες που διανύουμε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων (ΠΓΔΜ) είναι κυρίαρχο, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται γνωστό στην ελληνική κοινή γνώμη, ότι στο νότιο τμήμα των Σκοπίων υπάρχει ελληνική μειονότητα. Η μειονότητα αυτή στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν όμως πλειονότητα σε μία εδαφική λωρίδα βόρεια των ελληνικών συνόρων, στην περιοχή που περιλαμβάνει την Αχρίδα, το Μοναστήρι, την Γευγελή και την Στρώμνιτσα και με όρια προς Βορρά το Κρούσοβο και τον Πρίλαπο. Εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα όρια της ιστορικής και γεωγραφικής Μακεδονίας, διότι γεωγραφική Μακεδονία, ως όρος ανεξάρτητος και διαφορετικός από την ιστορική, δεν υφίσταται.


Τη διαφοροποίηση των όρων "γεωγραφική" και "ιστορική" Μακεδονία επέβαλαν οι Βούλγαροι εθνικιστές μετά το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα του 1870 βάζοντας τη Μακεδονία στην κλίνη του Προκρούστη, προεκτείνοντας τα όριά της βόρεια των Σκοπίων για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους και προετοίμασαν έτσι το έδαφος για την επινόηση από τον Τίτο του "μακεδονικού" έθνους το 1944.
Κατά τα μέσα του 19ου αιώνα οι χριστιανοί της Πελαγονίας (η περιοχή του Μοναστηρίου - Κρουσόβου που κατ΄ εξοχήν κατοικούνταν από Έλληνες) διακρίνονταν σε δύο γλωσσικές ομάδες: τους σλαβόφωνους, οι οποίοι ήταν κυρίως γεωργοκτηνοτρόφοι και τους βλαχόφωνους που προέρχονταν από την περιοχή της Μοσχόπολης της Βορείου Ηπείρου, απ` όπου είχαν μεταναστεύσει μαζικά κατά τον 18ο αιώνα, εξαιτίας των αλβανικών καταπιέσεων.
Η παιδεία, η εκκλησία και η κουλτούρα στην βόρεια αυτή μακεδονική ζώνη ήταν σε ελληνικά χέρια και η εθνική συνείδηση, όταν υπήρχε, ήταν ελληνική. Στο σύνολό τους οι χριστιανοί κάτοικοι είχαν το βλέμμα στραμμένο προς τον ελληνισμό και το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Ειδικότερα, οι βλαχόφωνοι Έλληνες είχαν παρουσιάσει σημαντική οικονομική και πνευματική ανάπτυξη, ασκώντας τις τέχνες, τις επιστήμες και το εμπόριο και διατηρώντας σημαντικούς εμπορικούς οίκους στην κεντρική Ευρώπη, στην Αλεξάνδρεια κ.α.
Η δημιουργία βουλγαρικής εθνικής συνείδησης στην Πελαγονία, όπως και γενικότερα στον χώρο της Μακεδονίας, άρχισε με ρωσική πρωτοβουλία και οργάνωση, από το 1846 και εντάθηκε μετά το 1870, οπότε η βουλγαρική Εκκλησία (Εξαρχία) αποσπάστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο σλαβόφωνος πληθυσμός διχάστηκε: άλλοι παρέμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο και στην ελληνική ιδέα και άλλοι θεώρησαν εαυτούς Βουλγάρους και προσχώρησαν στην Εξαρχία.

Οι βλαχόφωνοι, όμως, παρέμειναν στο σύνολό τους φανατικοί Έλληνες, παρά την ύπαρξη και δράση ισχυρής ρουμανικής προπαγάνδας, η οποία συνεπικουρούμενη από τον βουλγαρικό εθνικισμό και το οθωμανικό κράτος, προσπαθούσε να προσεταιρισθεί τους Βλάχους της περιοχής. Την προσήλωση των Βλάχων της Πελαγονίας στον ελληνισμό επισημαίνει και ο Σκοπιανός ιστορικός Bitoski, ο οποίος αναφέρει ότι: "Αυτοί οι Βλάχοι, βαθμιαία καθίστανται η κύρια δύναμη στο πλευρό της Μητροπόλεως Πελαγονίας για την προώθηση της Μεγάλης Ελληνικής Ιδέας. Οι ναοί και τα σχολεία της πόλης του Μοναστηρίου ήταν κατά τα μέσα του 19ου αιώνα σε ελληνικά χέρια...". Παρόμοια είναι και η μαρτυρία του Γάλλου δημοσιογράφου Michel Paillares, ο οποίος περιηγήθηκε την Μακεδονία το 1904 : "Στο Μοναστήρι, όλοι οι Βλάχοι είναι Έλληνες ως τα βάθη της καρδιάς τους, με ελληνικές παραδόσεις και ιδανικά. Στέλνουν πάνω από δύο χιλιάδες παιδιά στα σχολεία του ελληνισμού, που τα πλουτίζουν με τις εισφορές τους. Αυτοί βρίσκονται επικεφαλής του πιο σκληρού και αμείλικτου αγώνα εναντίον της Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Δημιούργησαν μια μυστική επιτροπή που είναι ο τρόμος των κομιτατζήδων. Ούτε ο μητροπολίτης ούτε ο Έλληνας πρόξενος μπορούν να μετριάσουν τον έξαλλο πατριωτισμό τους...".

Την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα ισχυρή παρουσία είχε ο βλαχόφωνος ελληνισμός, εκτός από το Μοναστήρι, στις πόλεις Σκόπια, Βελεσσά, Αχρίδα, στο Κρούσοβο και στα χωριά του βουνού Περιστέρι, Μεγάροβο, Τύρνοβο, Νιζόπολη, Γκόπεσι, Μηλόβιστα κ.ά.
Οι σλαβόφωνοι κάτοικοι που παρέμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο και διατήρησαν ελληνική εθνική συνείδηση βρίσκονταν κατά μήκος των ελληνικών συνόρων στις περιοχές Μοναστηρίου, Γευγελής και Στρώμνιτσας. Εναντίον αυτών στράφηκε κυρίως η βουλγαρική προπαγάνδα και στρατιωτική δράση κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα (1870-1908). Οι Βούλγαροι, με επιμονή, παρά το αντίθετο λαϊκό αίσθημα που συναντούσαν στις εστίες του ελληνισμού, χάρη στην συμπαράσταση των Ρώσων, αλλά και των άλλων δυνάμεων όπως και του Πάπα, και κυρίως με τα άφθονα χρήματα της Σόφιας για δημιουργία σχολείων και εξαγορά συνειδήσεων, κατόρθωσαν να περιορίσουν το ελληνικό στοιχείο εκεί όπου άλλοτε κυριαρχούσε.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι στα Σκόπια, μετά την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), συγκεντρώθηκαν σε κείμενο διαμαρτυρίας κατά των Μεγάλων Δυνάμεων 10.000 ελληνικές υπογραφές. Η ελληνική κοινότητα εκεί, διατηρούσε δύο εκκλησίες, ημιγυμνάσιο, παρθεναγωγείο, και δημοτικό σχολείο με περισσότερους από 850 μαθητές. Ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα οι Έλληνες κάτοικοι της πόλης των Σκοπίων περιορίστηκαν σε 2.000-3.000.
Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η υποχώρηση του ελληνικού στοιχείου στην ιστορική πόλη της Αχρίδας. Η Αχρίδα είναι κτισμένη στην θέση της αρχαίας πόλης Λύχνου, στο βορειοανατολικό άκρο της ομώνυμης λίμνης. Ακόμα και ο Constantin Jirecek, Τσέχος καθηγητής της Ιστορίας και υπουργός Παιδείας του βουλγαρικού κράτους, ομολογεί ότι "η Αχρίδα ήταν από τον 12ο αιώνα προμαχώνας του ελληνισμού στη Μακεδονία", ενώ ο Γερμανός Hermann Wendel την ονομάζει "ακρόπολη του ελληνισμού". Στα μέσα του 19ου αιώνα η Αχρίδα ήταν μεγάλο εμπορικό κέντρο με τουλάχιστον 8.000 χριστιανούς βλαχόφωνους όλοι με ελληνική εθνική συνείδηση και παιδεία.Από την Αχρίδα καταγόταν ο Αναστάσιος Πηχεών, βασικός πρωταγωνιστής των επαναστατικών κινημάτων της Βορειοδυτικής Μακεδονίας κατά τον 19ο αιώνα και ο Μαργαρίτης Δήμιτσας, κορυφαίος ιστορικογεωγράφος της αρχαίας Μακεδονίας, ο οποίος με τις έρευνές του κατέδειξε την ιστορική συνέχεια του ελληνισμού στη Μακεδονία. Ενδεικτικές της ακμής του ελληνισμού της Αχρίδας στα μέσα του 19ου αιώνα, είναι και η μαρτυρία του Ρώσου καθηγητή Victor Grigorovic ο οποίος γράφει ότι το 1845 στην Αχρίδα κυριαρχούσε η ελληνική γλώσσα, η βουλγαρική ομιλείτο μόνο σε στενό οικογενειακό κύκλο, ενώ δεν υπήρχε ούτε ένας που να μπορούσε να διαβάσει σλαβική γραφή.

Ο ελληνισμός μπορεί να μειώθηκε μέχρις εξαφανίσεως στην περιοχή της Αχρίδας και των Σκοπίων, παρέμεινε όμως ισχυρός καθ` όλη την διάρκεια του 20ού αιώνα στην περιοχή της Πελαγονίας με βασικά προπύργια το Μοναστήρι και το Κρούσοβο. Στο Μοναστήρι από το 1870 μέχρι το 1912 οργίαζαν ποικίλες εθνικές προπαγάνδες. Όμως, οι βλαχόφωνοι Έλληνες του Μοναστηρίου παρουσίασαν πρωτοφανή οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη κατά τον 19ο αιώνα, η οποία τους επέτρεψε να χρηματοδοτήσουν εκκλησίες, σχολεία και συλλόγους, με τα οποία μπόρεσαν να αντέξουν στις ξένες πιέσεις. Χαρακτηριστικό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού της ίδιας κοινότητας είναι το υπόμνημα που απηύθυναν προς τις Μεγάλες Δυνάμεις το 1903, το οποίο κατέληγε: "...λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ` ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν` αμφισβητεί προς ημάς τούτο".

Στο Κρούσοβο τώρα, ορεινή βλαχόφωνη κωμόπολη βόρεια του Μοναστηρίου, ο ελληνισμός είχε ανέκαθεν συντριπτική πλειοψηφία. Οι Κρουσοβίτες ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ανέπτυξαν την Παιδεία σε τέτοιο βαθμό ώστε ανέδειξαν πέντε καθηγητές των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων και ο Αλέξανδρος Σβώλος. Επίσης το ίδιο σπουδαίος αν και λιγότερο γνωστός, είναι και ο Δημήτρης Λάλας ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες μουσικούς, μαθητής, στενός συνεργάτης και φίλος του διάσημου μουσουργού Βάγκνερ. Μάλιστα τον βοήθησε στην τελειοποίηση του έργου του "Der Ring des Nibelungen" που αποτέλεσε τη βάση του γνωστού "Αρχοντα των Δακτυλιδιών".
Μετά την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό τώρα, το 1912, και την υπαγωγή της περιοχής στο νεοσύστατο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που αργότερα ονομάστηκε Γιουγκοσλαβία, η κατάσταση του ελληνισμού άλλαξε προς το χειρότερο. Οι Σέρβοι έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία και τις ελληνικές εκκλησίες και απαγόρευσαν την χρήση της ελληνικής γλώσσας. Μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού της Πελαγονίας μετανάστευσε στο ελληνικό έδαφος, κυρίως στην Φλώρινα και στην Θεσσαλονίκη, ενώ οι Σέρβοι μετέφεραν Βόσνιους και Κροάτες στην Πελαγονία με στόχο την εθνολογική αλλοίωση της περιοχής. Γενικά το γιουγκοσλαβικό κράτος με ποικίλες πιέσεις προσπάθησε επί σχεδόν τριάντα χρόνια να πείσει τους Βουλγάρους, Αλβανούς και Έλληνες κατοίκους της σημερινής Π.Γ.Δ.Μ. ότι είναι "Παλαιοί Σέρβοι" (Stari Srbji), οι οποίοι είχαν χάσει την εθνική τους ταυτότητα.

Παράλληλα, κατά την διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, οι βουλγαρικές δυνάμεις επιδόθηκαν και πάλι σε προσπάθεια εκβουλγαρισμού του ελληνικού στοιχείου. Χαρακτηριστικές των αλλεπάλληλων σερβικών και βουλγαρικών καταπιέσεων επί των ελληνικών πληθυσμών της Πελαγονίας, υπήρξαν οι διαδοχικές αλλαγές των ελληνικών επωνύμων: ο Παναγιωτίδης, π.χ. μετονομάστηκε από τους Σέρβους το 1913 σε Παναγιώτοβιτς, από τους Βουλγάρους το 1916 σε Παναγιώτωφ, από τους Σέρβους το 1919 πάλι σε Παναγιώτοβιτς, από τους Βουλγάρους το 1941 σε Παναγιώτωφ και τέλος από τους (Σλαβο-) "Μακεδόνες" του Τίτο το 1945 σε Παναγιωτόφσκυ.

Η κατάληξη των ελληνικών επωνύμων σε -σκυ υιοθετήθηκε ως μία ουδέτερη, σλαβικού χαρακτήρα κατάληξη, εφ` όσον η κατάληξη -ωφ θύμιζε Βουλγαρία και η κατάληξη -ιτς Σερβία. Μέχρι και σήμερα τα επώνυμα των ελληνικής καταγωγής κατοίκων της Π.Γ.Δ.Μ. φέρουν την κατάληξη -σκυ, με πρώτο συνθετικό το παλιό ελληνικό επώνυμο.
Και φθάνουμε στο σήμερα: Το επίσημο ελληνικό κράτος, πιστό στην πατροπαράδοτη έλλειψη οποιασδήποτε εξωτερικής πολιτικής για τις ελληνικές μειονότητες στις γειτονικές χώρες (Β. Ήπειρος, Κων/πολη, Ίμβρος - Τένεδος), αδιαφόρησε πλήρως και για την προσπάθεια αφελληνισμού της Πελαγονίας από το 1850 μέχρι και σήμερα. Αποτέλεσμα της μακροχρόνιας και συστηματικής προπαγάνδας και καταπίεσης, ήταν η προοδευτική προσχώρηση των σλαβοφώνων Ελλήνων της Πελαγονίας στην "μακεδονική" εθνότητα.
Όμως η πολύχρονη πλύση εγκεφάλου για εμπέδωση της "μακεδονικής εθνότητας" δεν πέρασε στους βλαχόφωνους κατοίκους της Πελαγονίας. Το μεγαλύτερο μέρος των Βλάχων του Μοναστηρίου και του Κρουσόβου μιλούν ακόμη τα ελληνικά και διατηρούν την ελληνική εθνική συνείδηση, ακόμη και όταν φοβούνται να την εκδηλώσουν ανοιχτά (κυρίως από το 1990 και μετά).

Οι στατιστικές του κράτους των Σκοπίων δεν αναφέρουν ελληνική μειονότητα. Είναι πιθανό ότι οι Έλληνες στο γειτονικό κράτος ανέρχονται σε περισσότερους από 100.000, χωρίς να είναι δυνατή ακριβής εκτίμηση. Ελάχιστοι απ` όσους έχουν ελληνική καταγωγή τολμούν να εκδηλωθούν ανοιχτά, επειδή υπάρχει ένας απέραντος φόβος καθώς και η βεβαιότητα ότι το ελληνικό κράτος δεν πρόκειται να τους προστατεύσει. Όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα, το κενό του ενδιαφέροντος για την μειονότητα της Π.Γ.Δ.Μ. προσπαθούν να καλύψουν ιδιωτικοί φορείς και μεμονωμένα άτομα. Τελείως ενδεικτικά αναφέρω ότι στο Πρίλεπ λειτουργεί φροντιστήριο ελληνικών η Κατερίνα Βίδα, η οποία υφίσταται συνεχείς ελέγχους από το καθεστώς. Στην πόλη των Σκοπίων ελληνικό φροντιστήριο λειτουργούσε η Ένωση Βλάχων με την Νόρα Γέρου. Δυστυχώς οι αρχές το έκλεισαν καθαιρώντας την διοίκηση του συλλόγου και τοποθετώντας δοτή και ελεγχόμενη από αυτούς ηγεσία. Στην Ρέσνα, ο Νικόλας Κωνσταντινίδης αγωνίζεται για την δημιουργία ενός ιδρύματος ελληνικού πολιτισμού με επίσης τρομερές διώξεις από το καθεστώς. Στην αμιγέστερη ελληνική πόλη, το Κρούσοβο (ελληνο-βλάχικη κατά 90%) λειτουργεί φροντιστήριο ελληνικής γλώσσας, με τον Αλκη Στράλλα, που πηγαίνει από το Μοναστήρι.

Συμπερασματικά, στο Μοναστήρι και στα άλλα βλαχόφωνα κέντρα της Πελαγονίας ο ελληνισμός εξακολουθεί να υπάρχει, επιδεικνύοντας πρωτοφανή ανθεκτικότητα, σε πείσμα της νεοελληνικής άγνοιας και αδιαφορίας. Η πλήρης εγκατάλειψή του από το ελληνικό κράτος μετά το 1913 υπήρξε εθνική παράλειψη, που όμοιά της δεν θα βρει κανείς στην ιστορία των γειτονικών λαών Σέρβων, Βουλγάρων, Αλβανών και Τούρκων, όσο και αν ψάξει. Αψευδείς μάρτυρες άλλωστε της ιστορικής παρουσίας του ελληνισμού στον χώρο της Πελαγονίας είναι και τα σωζόμενα πάμπολλα αρχιτεκτονικά μνημεία, κοσμικά και εκκλησιαστικά. Στην Αχρίδα, το αρχοντικό της οικογένειας Ρόμπη είναι το κόσμημα της πόλης. Στο Κρούσοβο και το Μοναστήρι, σώζονται επίσης αρκετά από τα παλιά ελληνικά αρχοντικά της εποχής της ακμής του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερη ιστορική σημασία έχουν τα εκκλησιαστικά μνημεία, τα οποία, γι` αυτόν ακριβώς το λόγο, υφίστανται συστηματική παραχάραξη. Ενδεικτική περίπτωση αποτελεί η κατεδάφιση μέρους της Μονής του Οσίου Ναούμ Αχρίδας και η ανέγερση στη θέση της ξενοδοχείου.
Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι Έλληνες ομογενείς σε όλη την ιστορική τους πορεία έχουν σταθεί άξιοι της ελληνικότητάς τους, την οποία δεν εγκατέλειψαν ούτε στην σύγχρονη εποχή της πτώσης των ιδεολογιών και της παγκοσμιοποίησης. Την απέδειξαν δε, τόσο με την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη που επέδειξαν, όσο και με την συμμετοχή τους στους εθνικούς αγώνες.
Η ελληνική μειονότητα των Σκοπίων είναι δυστυχώς η πιο αδικημένη, η πιο λησμονημένη και η πιο αγνοημένη από όλες τις ελληνικές μειονότητες και παροικίες του εξωτερικού.

του Δημήτρη Τσούτσα, Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ" (4/3/2008)
Σχόλιο "Πιπεριάς": Η δημοσιεύση του παραπάνω κειμένου έχει στόχο την πολύπλευρη ενημέρωση για την γειτονική χώρα. Η άποψη μου παραμένει σταθερή ότι σε ότι αφορά το όνομα της γείτονος πρέπει να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, με σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και βέβαια να αφαιρεθούν τα αλυτρωτικά από το σύνταγμα της FYROM (αν και δεν ξέρω πως μπορεί να επιβληθεί αυτό...). Σε ότι αφορά τις ελληνικές μειονότητες επίσης σταθερή είναι η άποψη μου ότι το Εληνικό κράτος πρέπει να τις στηρίζει (και όχι βέβαια να ξεσηκώνει...) πολύπλευρα έτσι ώστε να ζουν και να προοδεύουν στις χώρες όπου ζουν.

Η Ελλάδα γύρισε σελίδα (και εγώ γύρισα σπίτι)

Είναι ωραίο να γυρίζεις σπίτι! Μια μικρή περιπέτεια υγείας με "κράτησε" λίγες μέρες μακριά, αλλά να που είμαι πάλι εδώ. Μέσα στην μικρή ταλαιπωρία έζησα την επιτυχία του Βουκουρεστίου. Γιατί ήταν τεράστια εθνική επιτυχία να τρίψεις στα μούτρα του Μπους(τη) και τους ποντικούρη Γκρούεφσκι ένα περιποιημένο βέτο. Η παραμονή στο νοσοκομείο μου έδωσε τη δυνατότητα να διαβάσω (δεν είχα τι άλλο να κάνω...) με προσοχή τις εφημερίδες του προηγούμενου διαστήματος και ιδιαίτερα τις κυριακάτικες. Η Καθημερινή της Κυριακής ήταν εξαιρετική και όσοι δεν την πήρατε χάσατε. Μπορείτε βέβαια να ανατρέξετε το σάιτ της εφημερίδας και να διαβάσετε τα εξαιρετικά κείμενα. Πολύ καλή είναι και η ΡΗΞΗ που κυκλοφορεί από την οποία αναδημοσιεύω το πρωτοσέλιδο άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά.

Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα

"Το βέτο του Βουκουρεστίου είναι πλέον γεγονός. Η Ελλάδα άλλαξε σελίδα.

Όπως τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σηματοδότησαν την επανεθνικοποίηση της πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης, την επαναφορά της εθνικής ταυτότητας στο κέντρο, έτσι και σήμερα, μέσα από μια ιδιότυπη πανουργία της Ιστορίας, τα Σκόπια αποτέλεσαν τον πυροδότη για μια νέα φάση στην ελληνική πολιτική ζωή: Η Ελλάδα ήρθε σε μετωπική αντιπαράθεση όχι με τα Σκόπια, αλλά με τις ΗΠΑ, που ανοικτά, απροκάλυπτα, σκανδαλωδώς, θέλησαν να επιβάλουν την είσοδο στο ΝΑΤΟ του προστατευόμενού τους και την ταπείνωση της Ελλάδας. Και οι ΗΠΑ ηττήθηκαν.

Έτσι, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που βρίθει από πράκτορες και οσφυοκάμπτες, μπήκε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε τροχιά απομάκρυνσης και σχετικής αυτονόμησης από τις ΗΠΑ, ενώ ενισχύθηκε η εθνική αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση, προς μεγάλη θλίψη των εθνομηδενιστών. Πέρυσι δόθηκε μια μεγάλη ιδεολογική μάχη, η μάχη για το βιβλίο της Ιστορίας, και κερδήθηκε. Φέτος δόθηκε μια μεγάλη πολιτική μάχη, με τις ίδιες τις ΗΠΑ, και στην πρώτη φάση η έκβαση υπήρξε θετική. Στην Κύπρο χάσαμε τον Παπαδόπουλο, αλλά στην Ελλάδα κερδίσαμε έναν επί πλέον βαθμό αυτονόμησης από τις βουλές των Αμερικανών.

Και απεδείχθη πως, όποιος αντιστέκεται από θέσεις που μπορούν να κερδίσουν την ευρύτερη εθνική και διεθνή συναίνεση, αυτός μπορεί να κερδίσει και συμμάχους. Έτσι, η Ελλάδα όχι μόνον ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στις ιταμές προκλήσεις των Αμερικανών, αλλά και συνέβαλε ουσιαστικά στη διαδικασία αυτονόμησης της Ευρώπης από την Αμερική.

Γιατί αναφερόμαστε σε πανουργία της Ιστορίας; Διότι ο αγώνας που δόθηκε τα προηγούμενα χρόνια για την υπεράσπιση της ταυτότητάς μας υποχρέωσε και τους πλέον αμερικανόδουλους και εθνομηδενιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους να μετακινηθούν, μέσα σε πέντε μήνες, από μια θέση ολοκληρωτικής υποταγής στους Αμερικανούς, σε μια θέση έστω και αθέλητης αντιπαράθεσης. Ποιος θα φανταζόταν την Ντόρα, τον Γιωργάκη ή τον Παπαχελά να αντιστέκονται στη βούληση των Αμερικανών; Και όμως έγινε! Και ας θυμηθούμε πως, άλλοτε, οι τουρκολάτρες Φαναριώτες συντάχθηκαν με τον ελληνικό λαό στην Επανάσταση και ο Μεταξάς είπε το Όχι στους ιδεολογικούς φίλους του.

Στο εξής, η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα θα διεξάγεται κάτω από νέους όρους, κάτω από το φως του Βέτο στον Αμερικανό καουμπόη.

Σήμερα, τέλος, είναι καιρός να προσμετρήσουν όλοι οι εθνομηδενιστές και οι μεμψίμοιροι πως οι αγώνες μας, αγώνες δεκαετιών, για τα εθνικά μας δίκαια, βρίσκουν μια πρώτη δικαίωση, παρά τις συκοφαντίες και τους κάθε είδους αποκλεισμούς. Γιατί γνωρίζουν στο βάθος πως οι μικρές πατριωτικές δυνάμεις είναι αυτές που αποτέλεσαν τη μαγιά με την οποία ενεργοποιήθηκε η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία, που υποχρέωσε τις ξεπεσμένες ελίτ να ακολουθήσουν τη φωνή του λαού.

Και πλέον ο επόμενος στόχος είναι ένα άλλο βέτο, το βέτο στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

Γιώργος Καραμπελιάς"