Ραντεβού στο Γουδή

Του Θανάση Πολλάτου

Τους τελευταίους μήνες έχει αναπτυχθεί από τους θιασώτες του εθνολαϊκισμού που κυβερνούν τις πλατείες, τα καφενεία και τις τηλεοράσεις της χώρας μια συγκεκριμένη αφήγηση αυτού που μας συμβαίνει. Όπως είναι αυτονόητο πρόκειται για ένα συμπίλημα από συντηρητικά στερεότυπα, παρανοϊκά σενάρια και ομιχλώδεις αναμνήσεις. Η διατύπωσή του δεν είναι σαφής και ξεκάθαρη, αλλά συνιστά μια φαιοκόκκινη αύρα του πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από τη νοτιοανατολική άκρη της Ευρώπης. Μια αντίστοιχη ασάφεια χαρακτηρίζει κάθε ρητορική μίσους. Η στοχοποίηση και η προγραφές των εχθρών γίνονται με έναν αφηρημένο τρόπο και με «επιχειρήματα» που μπορεί να μην αντέχουν τη βάσανο της λογικής εξέτασης, αλλά είναι αρκετά για να υποδαυλίζουν τα πάθη του εξεγειρόμενου όχλου ή «λαού». Η θεωρία αυτή αρέσκεται να μιλά για «κατοχή της χώρας», για «προτεκτοράτα», για «αποικίες», για «χούντες», για «δωσίλογους», για «προδότες του Έθνους», για «ανθέλληνες», για «συνεργάτες των Γερμανών», για «διορισμένες κυβερνήσεις», για κρεμάλες κ.λπ. Στην ουσία πρόκειται για μια ακόμα ρητορική μίσους που έχει ως μοναδικό σκοπό να κατασκευάσει αποπροσωποποιημένους εχθρούς για να συσπειρώσει το ακροατήριό της.

Η ρητορική αυτή του μίσους έχει ως συνέπεια να υφίστανται λεκτική ή και σωματική βία όσοι πολίτες της χώρας και όσοι πολιτικοί δεν συντονίζονται επαρκώς με την κυριαρχούσα ιδεολογία του αντιμνημονιασμού. Η διατύπωση θετικών σχολίων για το περιεχόμενο των προωθούμενων μεταρρυθμίσεων οδηγεί στην προσπάθεια τρομοκράτησής τους με κάθε –σχεδόν- μέσο. Τη θέση της παράθεσης επιχειρημάτων έχουν πάρει οι αυτόματες ιαχές μίσους. Για την ακρίβεια, η παράθεση επιχειρημάτων είναι αδύνατη, τόσο λόγω της ψυχολογίας της μάζας που επικρατεί μετατρέποντας τους ανθρώπους σε ζώα όσο και λόγω της παντελούς άγνοιας για το περιεχόμενο και τον χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων που κατά τ’ άλλα καταγγέλλονται.

Η ρητορική μίσους γίνεται τόσο έντονα πιστευτή από τους θιασώτες της τρομοκρατίας αυτού του τύπου ένεκα πολλών παραγόντων. Η άγνοια του περιεχομένου του Μνημονίου πρέπει να θεωρείται ολική λόγω της προπαγανδιστικής συσκοτιστικής συμβολής των ΜΜΕ και της ανεπάρκειας του πολιτικού συστήματος να το υποστηρίξει ρητά αφού αυτό υποσκάπτει τα συμφέροντα των πελατών του. Έπειτα, η άγνοια συνδυάζεται με την επίσης παντελή έλλειψη ορθολογικής σκέψης και ψυχραιμίας. Το μείγμα γίνεται εκρηκτικό με την εμπρηστική συμβολή των συντεχνιών που υπερασπίζονται τα προνόμιά τους και των τυχοδιωκτικών κομμάτων της Αριστεράς και της ακροδεξιάς που ψαρεύουν ψήφους στα θολά νερά του αντιμνημονιασμού. Τέλος, πολλοί από τους θιασώτες αυτής της ρητορικής μίσους έχουν οδηγηθεί και οι ίδιοι στα όρια της ψυχικής τους ισορροπίας. Πολλοί και πολλές ζουν με επαρκή γι’ αυτούς πειστικότητα μια αναβίωση του Εμφυλίου Πολέμου ή της Εθνικής Αντίστασης. Η εμφάνιση του Μανώλη Γλέζου είναι ως προς αυτό συμβολική. Η φαντασίωση της «αντίστασης ενάντια τον κατακτητή» παραπέμπει ευθέως στον υποτιθέμενο «γερμανό κατακτητή» και στα χρόνια του ΕΑΜ, στην κοιτίδα της εν Ελλάδι αριστεροφροσύνης. Η εποχή της Εθνικής Αντίστασης αποτελεί το τοτέμ της ελληνικής Αριστεράς καθώς συμβολίζει την ευκαιρία, την πραγματική ιστορική της δυνατότητα κατάκτησης της εξουσίας. Και καθώς η Αριστερά από τότε εισπράττει μονάχα ήττες και ματαιώσεις, τουτέστιν απωθείται στο χώρο του ουτοπικού προτάγματος, της αμφιβολίας, η αναφορά στην ιστορική εκείνη συγκυρία οφείλει να είναι εμμονική καθώς μόνο έτσι θεωρείται πως διαφυλάσσει την ίδια την πραγματικότητά της, τη δυνατότητα εγγραφής της στο πεδίο του πραγματικού δηλαδή.

Στα πλαίσια αυτής της αναβίωσης, η σημερινή μεγέθυνση της Αριστεράς γεννά αντίστοιχες αξιώσεις κατάκτησης της εξουσίας και επιβολής των κανόνων του παιχνιδιού, καθώς η αριστερά τίθεται επικεφαλής του αντιμνημονιακού αγώνα που μοιάζει να συμμερίζεται το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η βιωνώμενη φαντασίωση της παντοδυναμίας και της πολιτικής κατίσχυσης, οδηγεί πολλές φορές στα άκρα καθώς φέρνει στην επιφάνεια την επιθυμία της ολοκληρωτικής κυριαρχίας διά της εξόντωσης των αντιπάλων. Θέλω να πω ότι η εγγεγραμμένη στο φαντασιακό της αριστεράς ιστορική μνήμη (πολιτικές διώξεις, ήττα στον Εμφύλιο, αίσθηση ηθικής ανωτερότητας του ηττημένου) σε συνδυασμό με τις υπάρχουσες συνθήκες που βιώνονται ως συνθήκες πολέμου προκαλούν την ανάδυση του αιτήματος του ολοκληρωτισμού το οποίο πιστεύω πως με τα υπάρχοντα δεδομένα η αριστερά αυτού του τύπου δεν μπορεί να αποφύγει.

Για να μην μείνουμε όμως στην Αριστερά , να πούμε πως η ρητορική μίσους είναι εξίσου ή και περισσότερο προσφιλής στην ακροδεξιά. Κατά τούτο, η προσθήκη του ΛΑΟΣ και του κόμματος Καμμένου στο αντιμνημονιακό μέτωπο, συμπληρώνουν το παζλ. Η σύγκλιση της ακροδεξιάς με την (ακρο)αριστερά δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, αφού γίνεται πάνω στην κοινή όπως αποδεικνύεται βάση σύγκλισης: στη βάση του εθνικισμού. Ως στοιχεία αυτού του εθνικισμού πρέπει να θεωρούνται τόσο οι δηλώσεις Τσίπρα περί «πραγματικών Ελλήνων» όσο και η αντιγερμανική ρητορεία του Καρατζαφέρη, του Τράγκα ή του Αυτιά.

Η προσχώρηση ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας στο μπλοκ αυτό φαίνεται εξίσου φυσική. Η πνευματική καχεξία, η διανοητική νωθρότητα, η πολιτισμική καθυστέρηση, η απουσία ορθολογικής σκέψης, η εκπαιδευτική χρεοκοπία, η μικροαστική καταναλωτική κουλτούρα, η ιδιώτευση και ο ατομικισμός, ο τηλεοπτισμός κ.λπ. σε συνδυασμό με τους ψυχικούς και φαντασιακούς όρους με τους οποίους αναπτύσσεται ο ελληνικός εξαιρετισμός αποτελούν επαρκείς εγγυήσεις για μια τέτοια εξέλιξη. Η θεωρία συνομωσίας έρχεται πολύ εύκολα να υποκαταστήσει τη σκληρή πραγματικότητα. Ας μην αγνοήσουμε επίσης το ατομικό μέσα στο συλλογικό. Τα παρανοϊκά σενάρια προϊόντα της άνοιας, ο τυχοδιωκτισμός, ο αμοραλισμός, οι ματαιοδοξίες, ο κουτσαβακισμός, ο κωλοπαιδισμός αποκτούν σημασία καθώς εγγράφονται σε ένα πλαίσιο που επιδοτεί τις ήσσονες προσπάθειες, την αμορφωσιά, την αερολογία κ.λπ. και κλωτσάει τη μπάλα διαρκώς στην εξέδρα του «φταίνε κάποιοι άλλοι».

Η ρητορική μίσους είναι μολυσματική. Είναι πολύ δύσκολο να την αντικρούσεις χωρίς να παρασυρθείς κι εσύ σε υπερβολές και χαρακτηρισμούς που αρέσκεται -εκείνη πρώτη- να κάνει. Και καθώς σπάνια μόνο η σημερινή ρητορική του μίσους αναγνωρίζεται και απασχολεί τους «προοδευτικούς» διανοούμενους που ανησυχούν για την ποιότητα της υποβαθμιζόμενης δημοκρατίας -αφού οι πλατείες, τα συνδικάτα και τα πανεπιστήμια της χώρας είναι ζώνες καθαρές από την άλλη άποψη-, μένει το χρέος στους υπόλοιπους πολίτες της χώρας να ενημερώνονται, να διατηρούν την ψυχραιμία τους και να εκπροσωπούν τη φωνή της λογικής στα αποκαΐδια αυτής της κοινωνίας. Και κάτι άλλο: να κάνουν με τη σειρά τους μολυσματική μιαν άλλη ασθένεια: αυτή της αλήθειας, του ρεαλισμού, της ευθύνης, του ορθού λόγου και της κριτικής σκέψης. Εκτός κι αν θεωρηθούν ως θιασώτες του πνεύματος του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, για άλλη μια φορά, «δωσίλογοι» και «προδότες». Ας είναι.

Πηγη: Arguments.gr

Περί Χρυσής Αυγής...

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Αυτοί που στρέφονται στη Χρυσή Αυγή δεν είναι ρατσιστές τύπου Ku Klux Klan, αλλά απλοί άνθρωποι, υπερβολικά φτωχοί για να μετακομίσουν από υποβαθμισμένες γειτονιές τύπου Άγιου Παντελεήμονα, οι οποίοι ζουν καθημερινά στον τρόμο (ή είναι οι ίδιοι θύματα) μιας άγριας εγκληματικότητας. Μιλάω με αριστερούς φίλους, πολυπολιτισμικούς φοιτητές και γενικώς με άτομα υπεράνω υποψίας (για ρατσισμό), που μένουν εκεί οι ίδιοι ή οι γονείς τους, και οι οποίοι έχουν φρικάρει εντελώς με όσα τους συμβαίνουν.
Η Χρυσή Αυγή προφανώς δεν είναι λύση. Είναι μέρος του προβλήματος. Με τη σειρά της τρομοκρατεί μετανάστες - και συχνά εγκληματεί σε βάρος τους. Σημειωτέον ότι συνήθως πρόκειται για μετανάστες που κατοικούν ή έχουν μαγαζιά στις γειτονιές αυτές (συνεπώς είναι απίθανο να κινδυνεύουν από αυτούς οι υπόλοιποι κάτοικοι). Όμως η Χρυσή Αυγή ταυτόχρονα περιπολεί στους δρόμους, κατά κάποιον τρόπο πουλάει προστασία, και γενικώς έχει ιδιοποιηθεί λειτουργίες του κράτους. Φυσικά σε στυλ vigilante αντί για κανονική αστυνομία.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Λίγα πράγματα.
Πρώτον, να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα όπως αυτό υφίσταται πραγματικά. Η υπεροπτική καταγγελία στο όνομα ενός ρηχού "αντιρατσισμού" - ιδίως όταν προέρχεται από εμάς που μένουμε σε καλύτερες γειτονιές - είναι ηθικά απαράδεκτος και πρακτικά αντιπαραγωγικός.
Δεύτερον, να το δούμε ως ακραία εκδοχή της διάχυτης ανομίας και της ακαταλληλότητας της αστυνομίας όπως αυτή λειτουργεί σήμερα. Εάν δεν φτιάξουμε ένα αποτελεσματικότερο κράτος δικαίου, εάν δεν βάλουμε στόχο να αποκαταστήσουμε τη νομιμότητα παντού (από τα πανεπιστήμια μέχρι τις συνοικίες γκέτο), δεν θα καταφέρουμε τίποτε.
Τρίτον, να δεχθούμε ότι παρότι μακροπρόθεσμα η λύση ενδεχομένως είναι η ανάπτυξη, εν τω μεταξύ θα χρειαστούμε καλύτερη αστυνόμευση, καλύτερη φύλαξη των συνόρων, καλύτερη μεταναστευτική πολιτική. Μια πολιτική που να συνδυάζει τον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών με την ειλικρινέστερη προσπάθεια ένταξης όσων επιλέγουν (και επιλέγουμε και εμείς) να ενταχθούν στην κοινωνία μας.

ΔΗΜΑΡ: η ευθύνη του να κυβερνάς και η Ευρώπη

Του Τάσου Τέλογλου
O κ. Φώτης Κουβέλης επισκέφθηκε χθές τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης κ. Ε.Βενιζέλο και ενημερώθηκε για την τηλεδιασκεψη των υπουργών Οικονομικών του Eurogroup. Δεν γνωρίζω αν ο κ Βενιζέλος εξήγησε στον κ. Κουβέλη ότι η συζήτηση αφορούσε κατά έναν πολύ άμεσο τρόπο και τον ίδιο με την έγερση –και όχι μόνο από τους Γερμανούς – του πολύ απλού ερωτήματος «Τι θα γίνει αν μετά τις εκλογές τα κουκιά δεν βγαίνουν για να στηρίξει το πρόγραμμα;». Επί του ερωτήματος αυτού ο κ. Κουβέλης αρκέστηκε να πεί μετά την συνάντηση ότι εξακολουθεί να μην συμφωνεί με αυτό (το λεγόμενο δεύτερο μνημόνιο).
Το κόμμα του κ. Κουβέλη φέρει τον τίτλο «Δημοκρατική Αριστερά», μία αριστερά δηλαδή που μπορεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες. Θα είναι καλό τις επόμενες μέρες ένα κόμμα στο οποίο εχει στραφεί ένα όχι ασήμαντο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ του 2009 να εγκαταλείψει την βολική θέση του «εμείς απορρίπτουμε το μνημόνιο» και να μας εξηγήσει αν κληθεί να συμμετάσχει ή να στηρίξει μια κυβέρνηση να διευκρινίσει τι πρόκειται να κάνει στη «θέση του μνημονίου» αφού μάλιστα θα εχει προχωρήσει η διαδικασία ανταλλαγής των ομολόγων και θα εχουν ψηφίσει τα ξένα κοινοβούλια: Θα σεβαστεί τις διεθνείς υποχρεώσεις που ανέλαβε για τη χώρα η κυβέρνηση Παπαδήμου επιχειρώντας αλλαγές και ποιες; Θα καταγγείλει τις συμβάσεις που ψηφίζει τώρα η Βουλή; Θα κάνει κάτι και τι το οποίο θα μας εξασφαλίζει τη συμμετοχή μας στο ευρώ και με ποιο τρόπο; Και αν δεν είναι ετοιμη η ΔΗΜΑΡ για κάτι από όλα αυτά πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται το νόημα της συμμετοχής της στις προσεχείς εκλογές σαν κάτι διαφορετικό από τα άλλο κόμματα της αριστεράς και κεντροαριστεράς;
Για περισσότερες πληροφορίες επί του χειρισμού ο κ. Κουβέλης θα μπορούσε να ρωτήσει τον κ Α.Σαμαρά μόλις ολοκλήρωσε μια μακρά θητεία σε αυτό το «διδακτήριο».

Πηγή: www.protagon.gr

Δεν μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον γιατί δεν καίγονται τα σινεμά.

Του Φώτη Γεωργελέ

Δεν μπορείς να πεις ότι ο ομορφότερος κινηματογράφος της Αθήνας, στο κτίριο που γράφει την ιστορία της πόλης, δεν μπορεί να πυρπολείται. Δεν μπορείς να πεις σε κάποιον ότι τα βιβλιοπωλεία δεν τα σπάνε. Ότι δεν υπάρχουν σε καμία άλλη πόλη του κόσμου βιβλιοπωλεία με λαμαρίνες και ρολά στις βιτρίνες. Αν χρειάζεται να το εξηγήσεις, τότε δεν θα σε καταλάβει.

Δευτέρα πρωί. Σταδίου, Χρήστου Λαδά, Ερμού, Πανεπιστημίου, Αθηνάς, Κοραή, Χ. Τρικούπη, Ακαδημίας. 40 τόνοι μάρμαρα, 100 κτίρια, 170 επιχειρήσεις. Βρεγμένα πεζοδρόμια, γυαλιά, πέτρες, κάπνα. Περίεργοι κοιτάζουν τα συντρίμμια, βγάζουν φωτογραφίες, σχολιάζουν χαμηλόφωνα. Οι άλλοι δεν βγάζουν φωτογραφίες. Δεν μιλάνε. Καπνίζουν ένα τσιγάρο σιωπηλοί. Τους καταλαβαίνεις, τα μάτια τους είναι σκοτεινιασμένα, κάπου κάπου μπαίνουν μέσα, σηκώνουν ένα ράφι, μαζεύουν ένα αντικείμενο απ’ τα αποκαΐδια, το κοιτάζουν, το αφήνουν πάλι στο σωρό. Τσιγάρο. Είναι αυτοί που ξέρουν ότι αύριο δεν θα έχουν δουλειά, ότι απ’ όλα αυτά τα μαγαζιά σχεδόν κανένα δεν θ’ αντέξει, δεν θα μπορέσει να ξανανοίξει. Αυτοί που ξέρουν ότι καμία Μέρκελ δεν τους φταίει, κανένας Μίκης δεν θα κηρύξει πόλεμο για πάρτη τους, είναι απλώς παράπλευρες απώλειες.

Δεν έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε γι’ αυτό. Ίσως μόνο ένα: Να τελειώνουμε πια με όλα αυτά. Να τραβήξουμε τη δικιά μας κόκκινη διαχωριστική γραμμή. Να τους ονομάσουμε. Δεν είσαστε φίλοι μας, είσαστε εχθροί μας. Να υπερασπίσουμε την πόλη μας, τις ζωές μας, το δημόσιο χώρο, την κοινωνία.

Πολλές κοινωνίες αντιμετωπίζουν προβλήματα, κάποιες μεγαλύτερα απ’ τα δικά μας. Πουθενά δεν καίνε τις πόλεις τους. Πουθενά δεν καταστρέφουν τις ζωές των ανθρώπων. Πουθενά δεν ρίχνουν λάδια στους δρόμους, δεν κλείνουν τα λιμάνια, δεν αφήνουν τους τουρίστες να κατέβουν απ’ τα πλοία. Πουθενά δεν περπατάνε οι ταξιδιώτες φορτωμένοι τις βαλίτσες 5 χιλιόμετρα στην Αττική Οδό, πουθενά δεν κλείνουν τα μνημεία, δεν καταστρέφουν τα φανάρια, δεν κλείνουν τα ξενοδοχεία. Αυτοί που καταστρέφουν το εμπόριο, τον τουρισμό, τα μόνα που έχουμε, που διαλύουν την οικονομία, είναι εχθροί μας.

Στους τοίχους έχει αρχίσει να εμφανίζεται το σύνθημα που πάντα προαναγγέλλει την τελική φάση. Στη Διδότου με μεγάλα γράμματα, μήνες τώρα κανείς δεν το σβήνει, γράφει Viva la muerte. Δεν έχουμε ανάγκη την ιδεολογία του μίσους. Δεν χρειαζόμαστε πια την καταστροφή. Αυτά είναι η παλιά Ελλάδα, αυτή που μας έφτασε μέχρι εδώ. Αυτή που σπατάλησε, που λεηλάτησε και τώρα προτιμάει το θάνατο και την αυτοκτονία παρά να δοκιμάσει να σταθεί στα πόδια της. Δεν είναι δικιά μας. Η καινούργια Ελλάδα χρειάζεται δημιουργία, όχι καταστροφή. Ιδέες, όχι ρόπαλα· προγράμματα, όχι συνθήματα.

Δεν έχουμε ανάγκη άλλους εισαγγελείς που κάνουν κομματική καριέρα επιδοτούμενη από τα δανεικά της ευρωπαϊκής κοινότητας για να την κατηγορούν. Δεν χρειαζόμαστε άλλους επαγγελματίες σωτήρες που επιβιώνουν πουλώντας φόβο και μίσος. Δεν χρειαζόμαστε εξωτερικούς εχθρούς για να συσπειρωθούμε. Όσοι φοράνε τη μάσκα Anonymous ας ξαναδούν τον Γκάι Φοκς. Η επίκληση του απόλυτου κακού, του εξωτερικού εχθρού, είναι χιλιάδες χρόνια τώρα η μόνιμη μέθοδος χειραγώγησης των μαζών. Όσοι μας λένε ότι φταίει ο Τόμσεν, η Μέρκελ, οι ξένοι που «θέλουν να μας κάνουν πειραματόζωα», είναι αυτοί που θέλουν να κρύψουν τις κοινωνικές αντιθέσεις, να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες, να σώσουν το παλιό σύστημα, το χρεοκοπημένο. Είναι οι υπερασπιστές της χρεοκοπίας, είναι εχθροί μας.

Δεν έχουμε ανάγκη από άλλη πολεμική ατμόσφαιρα. Όσοι μιλάνε για προδοσίες και δοσίλογους, για κατοχές και χούντες, είναι εχθροί μας. Δεν χρειαζόμαστε άλλη τυφλή οργή κι άλλα βίαια ξεσπάσματα, δεν χρειαζόμαστε άλλη εκτόνωση. Όσοι μας λένε ότι είμαστε αθώοι, όλοι μαζί αθώοι, ο «αγνός ηρωικός λαός» από τον Καμένο μέχρι τον Μίκη, πάντα ηρωικός και πάντα προδομένος, είναι εχθροί μας. Μας κοροϊδεύουν. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι μαζί και δεν είμαστε αθώοι. Δεν χρειαζόμαστε στρατόπεδα. Ο εαυτός μας είναι ο αντίπαλος, αυτόν θέλουμε να αλλάξουμε.

Δεν χρειαζόμαστε άλλες επιδείξεις ανώδυνης επαναστατικότητας, φραστικές αγριότητες, κενούς βερμπαλισμούς στα social media. Δεν έχει πιο δίκαιο αυτός που βρίζει περισσότερο κι ανώνυμα. Δεν χρειαζόμαστε άλλες ατελείς προσωπικότητες να απελευθερώνουν εκ του ασφαλούς καταπιεσμένα ένστικτα αναζητώντας βολικούς αντίπαλους. Χρειαζόμαστε σκέψεις, καινούργιες προτάσεις, δημιουργικές λύσεις. Χρειαζόμαστε το προσωπικό παράδειγμα, την προσωπική δέσμευση, τις στάσεις ζωής που δίνουν στις ζωές μας περιεχόμενο. Την ευαισθησία και τη λογική, την αλληλεγγύη όχι την εχθρότητα. Ο κοινωνικός φθόνος δεν είναι ποτέ προοδευτικός.
Δεν χρειαζόμαστε πια την ευκολία, τα σλόγκαν, τα εύκολα συνθήματα, το μαύρο άσπρο. Η αλήθεια είναι δύσκολη, η γνώση χρειάζεται προσπάθεια. Η στράτευση ανήκει στον προηγούμενο αιώνα. Οι οπαδοί δεν σκέφτονται, πιστεύουν.
Η κοινωνία μας δεν μπορεί πια να συνεχίσει έτσι να αυτοκτονεί κάθε μέρα από λίγο. Οι κοινωνίες αλλάζουν και ανανεώνουν τις δομές, τους θεσμούς, το πολιτικό τους σύστημα.

Τώρα έφτασε η ώρα για ένα τέλος και μια αρχή. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, καίγοντας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν τώρα δεν μπει ένα τέλος σ’ αυτή την περίοδο μίσους, τυφλότητας, αυτοοικτιρμού, άγνοιας, πολιτικής βίας, παραπληροφόρησης, μετά δεν θα υπάρχει επιστροφή. Ήδη παίζουμε την παράταση. Η ελληνική κοινωνία, κάπου εδώ, πρέπει να κάνει επανεκκίνηση. Να πατήσει το κουμπί restart. Ό,τι κάναμε, κάναμε. Όσο φταίξαμε, φταίξαμε. Ό,τι καταστρέψαμε, καταστρέψαμε. Τώρα πρέπει να αρχίσει η αντίστροφη πορεία. Να τραβήξουμε μια γραμμή σε όλα αυτά που είναι η παλιά, εύκολη, πιασάρικη, κενή Ελλάδα της μετριότητας και της αυταρέσκειας. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα μιλάει τόσο πολύ, δεν θα είναι τόσο τσάμπα μάγκας, θα σκέφτεται, θα δημιουργεί. Η καινούργια Ελλάδα δεν θα καίει. Θα φτιάχνει.

Πηγη: ATHENS VOICE

Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς

Με αφορμή το βιβλίο "Η κοινωνική πολιτική σε δύσκολους καιρούς - Οικονομική κρίση, δημοσιονομική λιτότητα και κοινωνική προστασία" του Μάνου Ματσαγγάνη (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), οι εκδόσεις Κριτική σάς προσκαλούν σε μια συζήτηση για το θέμα αυτό την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου και ώρα 18:00 στο Κέντρο λόγου και τέχνης (Θεμιστοκλέους 104).

Θα μιλήσουν: Αντιγόνη Λυμπεράκη, καθηγήτρια Οικονομικών, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Προκοπάκης, σύμβουλος επιχειρήσεων
Δημήτρης Σκάλκος, διευθυντής Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών
Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Τάκης Καμπύλης, δημοσιογράφος, διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9.84.

Η ευθύνη της "αριστεράς της ευθύνης"

Του Μάνου Ματσαγγάνη
Η Δημοκρατική Αριστερά στην αποψινή ψηφοφορία θα καταψηφίσει τη δανειακή σύμβαση, όπως καταψήφισε το μεσοπρόθεσμο και το μνημόνιο. Μάλιστα, με δήλωση του προέδρου της, ακόμη και εάν η έγκριση της δανειακής σύμβασης εξαρτηθεί από τις ψήφους των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, το κόμμα θα πάρει την ευθύνη της απόρριψής της. Όπως όλοι ξέρουμε, εάν όντως συμβεί κάτι τέτοιο, η χώρα μας δεν θα γυρίσει ακριβώς στη νεολιθική εποχή, αλλά θα έχει κάνει μια καλή αρχή.

Επειδή παραμένω μέλος της ΔΗΜΑΡ, νοιώθω την ανάγκη να πω τα εξής.

Εάν απόψε η δανειακή σύμβαση εγκριθεί, θα αισθανθώ ανακούφιση. Το νέο μνημόνιο δεν με ενθουσιάζει. Αλλά θα μας δώσει λίγο ακόμη χρόνο (και λίγο ακόμη χρήμα) μήπως πετύχουμε όλα όσα δεν καταφέραμε μέχρι τώρα. Να μάθουμε να ζούμε μέσα στο όριο των δυνατοτήτων μας (αφού έτσι κι αλλοιώς εκτός από την τρόικα δεν μας δανείζει κανείς). Μοιράζοντας τις αναπόφευκτες θυσίες δίκαια (αρχίζοντας από τους ευνοημένους της προηγούμενης περιόδου). Δίνοντας προοπτική στους νέους ανθρώπους. Προστατεύοντας τους φτωχούς και τους αδύναμους. Κάνοντας αυτό που μας αναλογεί για να γίνει η Ελλάδα μια χώρα με λιγότερη διαφθορά, λιγότερη ασυδοσία, λιγότερη βία.

Προς τιμήν της η ΔΗΜΑΡ μίλησε εγκαίρως για "ισοδύναμα" - δηλ. για μέτρα που μειώνουν τα ελλείμματα όσο αυτά που προτείνει η τρόικα, αλλά δικαιότερα. Μόνο που έκτοτε δεν υιοθέτισε ούτε ένα από όσα τέτοια μέτρα πρότειναν πολλοί από εμάς. Εν τω μεταξύ, σήμερα πλέον για "ισοδύναμα" μιλούν όλοι, από τον Καρατζαφέρη και το Σαμαρά έως τον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου.

Ωραία λοιπόν: ας μιλήσουμε για ισοδύναμα. Ποιος φταίει που ακόμη και τώρα, ένα βήμα πριν την καταστροφή, υπουργοί και βουλευτές διορίζουν ψηφοφόρους τους και εξυπηρετούν πελάτες τους; Ποιος φταίει που παρά τις περικοπές οι δαπάνες μισθοδοσίας του κράτους δεν μειώνονται; Ποιος φταίει που οι μεταρρυθμίσεις δεν γίνονται, ή αν γίνονται δεν εφαρμόζονται; Ποιος φταίει που η φοροδιαφυγή οργιάζει; Ποιος φταίει που χρήματα για επιδόματα ανεργίας δεν βρίσκουμε, αλλά 605 εκατ. ετησίως για τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ναι. Ποιος φταίει που γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί και δημοσιογράφοι εξαιρούνται από το νέο ασφαλιστικό; Ποιος φταίει που τα επικουρικά ταμεία με 3%+3% εισφορά δίνουν σύνταξη 45% του μισθού (και μετά ζητάνε επιχορήγηση);

Όχι πάντως η τρόικα: όλα αυτά μας τα πρότεινε από την αρχή. Τα απορρίψαμε εμείς - δηλ. τα κόμματα που ψηφίζουμε, τα συνδικάτα που φτιάξαμε, οι συντεχνίες που ανεχθήκαμε, τα κανάλια που βλέπουμε. Και τώρα μας φταίνε πάλι οι ξένοι.

Τι θα γίνει εάν απόψε η δανειακή σύμβαση απορριφθεί; Κάποιοι θα τρίβουν τα χέρια τους. Θα αγοράσουν τη χώρα στις εκπτώσεις, με μαύρα χρήματα που πρόλαβαν να βγάλουν στο εξωτερικό. Θα κάνουν μπίζνες με το ίδιο πολιτικό προσωπικό, πάνω στα ερείπια. Κάποιοι άλλοι θα σηκώσουν τις σημαίες τους (κόκκινες ή μαύρες) και θα ξαναπροβάρουν τη φαντασίωση της εξέγερσης. Όλοι οι υπόλοιποι - και είμαστε πολύ περισσότεροι - θα δυστυχήσουμε.

Και σε αυτό η "αριστερά της ευθύνης" θα είναι συνυπεύθυνη.

Όχι στο όνομά μου.

Δε θα γυρίσω μαμά

Της Π.Μ.
14/12/2010
Μαμά κοίτα, το πήρα το πτυχίο. Ξέρω δεν ήταν εύκολο. Δουλειά και σχολή δύσκολα συνδυάζονται. Αλλά τα κατάφερα! Και τώρα; Τώρα θέλω να ανοίξω τα φτερά μου. Να βγω στο εξωτερικό. Να γνωρίσω ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Να μάθω νέα πράγματα. Και μετά; Μετά θέλω να γυρίσω εδώ και να δημιουργήσω. Να μεταλαμπαδεύσω τις γνώσεις μου και να μοιραστώ τις εμπειρίες μου. Να χτίσω κάτι αξιόλογο για να αποδείξω ότι οι νέοι μπορούν, αξίζουν, καινοτομούν και τα καταφέρνουν.

30/10/2011
Μαμά ήρθε η ώρα. Ξέρω δεν θα 'ναι εύκολο. Αλλά θα δεις. Θα τα καταφέρω. Η Αγγλία δεν είναι μακριά. Θα μιλάμε κάθε μέρα. Δεν μ αρέσει που σ' αφήνω. Η δουλειά δεν πάει καλά. Το βλέπω στα μάτια σου και ας μην το παραδέχεσαι. Θα πάνε καλύτερα τα πράγματα. Η Ελλάδα τα καταφέρνει πάντα. Ένας χρόνος είναι θα περάσει. Και μετά; Μετά θα είμαστε πάλι μαζί, να στηρίζουμε η μία την άλλη όπως τόσα χρόνια.

10/2/2012
Μαμά το σκέφτομαι τόσο καιρό και δεν ξέρω πώς να στο πω. Δεν θα γυρίσω τελικά. Μη δακρύζεις σε παρακαλώ. Δεν είναι ότι δεν θέλω. Μου λείπετε όλοι τόσο πολύ. Δεν υπάρχει χώρος για μένα εκεί. Οι φίλοι μου φεύγουν. Ξενιτεύονται. Κάθε μέρα ψάχνω απελπισμένα ένα λόγο, έστω και πλασματικό, για να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα θα αντέξω την επιστροφή αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Δεν θέλω να απλώσω το χέρι να σου ζητήσω λεφτά. Πάνε έξι χρόνια από την τελευταία φορά. Ντρέπομαι. Την αγαπάω την Ελλάδα και εσένα ακόμα πιο πολύ αλλά αν γυρίσω θα είμαι εγκλωβισμένη. Δεν υπάρχει σωτηρία πλέον για τον τόπο μας. Και μετά; Ξέρω είχα όνειρα. Τα έχω ακόμα. Κρυμμένα σ' ένα συρταράκι στο μυαλό μου. Ελπίζω η μοίρα να με γυρίσει πίσω. Ως τότε να προσέχεις τον εαυτό σου και γω θα σε στηρίζω έστω και από μακριά.

«Ακόμα κι όταν η πατρίδα κινδυνεύει να σκλαβωθεί ή να πέσει στα χέρια ανάξιων κυβερνητών, είναι προτιμότερο να επαναστατήσεις παρά να την εγκαταλείψεις και να καταφύγεις στην εξορία.» (Πλάτωνας) Άραγε θα πίστευες το ίδιο αν ζούσες τώρα; Αν έβλεπες πως τα λάθη ορισμένων μας έχουν οδηγήσει σε ένα «εθνικά υπαρξιακό και βαθύτατα ιστορικό και πολιτικό» αδιέξοδο; Αν έβλεπες την κατάθλιψη και τον θυμό ζωγραφισμένα στα μάτια όλων; Αν έβλεπες τα όνειρα σου να σκοτώνονται; Νέους ανθρώπους να ζητιανεύουν; Αν άκουγες τους λυγμούς των γονιών που δεν μπορούν να θρέψουν πλέον τα παιδιά τους; Θα ήσουν ακόμα τόσο απόλυτος;

Πηγη: www.protagon.gr

Ο Αριστεροδέξιος

Tου Στέφανου Κοτρωνάκη
Εχω ένα φίλο από τα χρόνια της εφηβείας. Ας τον πούμε Η. Ο Η βρίσκεται σε απόγνωση -τουλάχιστον αυτό προκύπτει από τα σχόλιά του στο FB τον τελευταίο χρόνο. Βρίσκεται σε απόγνωση όχι γιατί έχασε τη δουλειά του ή γιατί δεν μπορεί να συντηρήσει την οικογένειά του (είναι άγαμος): Ο Η διολισθαίνει σταθερά σε μια κατηγορία ανθρώπων που -με αφορμή την οικονομική κρίση- συνειδητοποιούν οτι η ζωή, τους αφήνει πίσω. Διαισθάνεται μάλιστα πως αυτό συμβαίνει λόγω της δικής του ανεπάρκειας, κι αυτό κάνει την οργή του ακόμα μεγαλύτερη.

Γόνος συντηρητικής οικογένειας ο Η (πατέρας στρατιωτικός), ήταν στην εφηβεία του εξεγερμένος. Όπως όλοι μας. Αντικονφορμιστής. Πολέμιος του σκυλάδικου και της αρπαχτής λαιφστάιλ φιγούρας που κυριαρχούσε στην Ελλάδα μετά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 80. Τον τελευταίο καιρό, αναπτύσσει όλο και περισσότερο αυτό που εγώ αποκαλώ "το σύνδρομο του αριστεροδέξιου". Αυτό που εδώ και λίγα χρόνια οδηγεί μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας στην αποδοχή μιας υπερ-συντηρητικής ιδεολογίας, -ενδημικής μόνο στην Ελλάδα- μιας κοσμοθεωρίας η οποία έχει απαξιωθεί σχεδόν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο. Μιας ιδεολογίας απάνθρωπης, ισοπεδωτικής, μηδενιστικής. Μιας ρητορικής που βασίζεται στην ξεπερασμένη ιστορικά και κοινωνικά διάκριση δεξιάς - αριστεράς.

Κι ακριβώς επειδή η ιδεολογία αυτή ενδημεί σχεδόν αποκλειστικά στην Ελλάδα, διαμορφώνεται με τα εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά του εθνικού διχασμού. Με μια ιδιαιτερότητα: Δανείζεται -αυθαίρετα- κομμάτια απο την ιδεολογία και των δύο "στρατοπεδων"!

• Ο Η θεωρεί πως για τα δεινά μας φταίει το Μνημόνιο (Αριστερά)
• Και μάλιστα πως οι ξένοι έχουν βαλθεί να κατακτήσουν τη δύσμοιρη Ελλάδα (Δεξιά)
• Ο Η πιστεύει πως η κατάκτηση αυτή θα γίνει μέσω των πολυεθνικών (Αριστερά)
• αλλά και της παγκόσμιας συνομωσίας των Εβραίων και του Σόρος (Δεξιά)
• Ο Η πιστεύει πως πρέπει να γκρεμίσει το πολιτικό σύστημα για να απαλλαγούμε απο την αστική δημοκρατία (Αριστερά)
• και πως πρέπει να ξεφορτωθούμε τους μετανάστες που μας παίρνουν τα μεροκάμματα (Δεξιά)
• παίρνοντας τα όπλα κατά των αστών (Αριστερά)
• και στέλνοντας στο απόσπασμα τους εθνοπροδότες (Δεξιά)
• που ληστεύουν τις συντάξεις του λαού (Αριστερά)
• και βάζουν σε κίνδυνο την εθνική κυριαρχία (Δεξιά)
• υποστηρίζοντας τις Τράπεζες και το κεφάλαιο (Αριστερά)
• Ο Η θεωρεί αποτυχημένη την πολυ-πολιτισμικότητα (Δεξιά)
• και την παγκοσμιοποίηση (Αριστερά)
• θέλει "καθαρούς" έλληνες (Δεξιά)
• κρατικοποίηση των πάντων (Αριστερά)

... η λίστα μπορεί να συνεχιστεί έτσι για σελίδες ολόκληρες. Ενα συνονθύλευμα από φοβικές ιδεοληψίες και μηδενιστικές ρητορείες περί εθνικής καθαρότητας ή πολιτισμικής πρωτοκαθεδρίας. Την ίδια ώρα, η παραδοσιακή διάκριση μεταξύ δεξιάς - αριστεράς, είναι ελάχιστα παρούσα στους νέους κάτω των 30 χρόνων στην Ελλάδα. Πανευρωπαικά, ακόμα λιγότερο. Η πληρης κατάρρευση του κοινωνικο-πολιτικού μοντέλου του "υπαρκτού" ειναι ένας από τους λόγους. Όχι ο μόνος. Οι σύγχρονες κοινωνίες, μετά απο μια σύντομη περίοδο περιχαράκωσης σε εθνικές ιδεολογίες και κοινωνικά πρότυπα, έχουν εγκαταλείψει το δόγμα "εμείς είμαστε οι καλοί, όλοι οι άλλοι είναι οι κακοί". Κάθε λεπτό που περνάει, η αστική τάξη παγκοσμίως αυξάνει με γεωμετρικούς ρυθμούς, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, στην Ινδία. Εταιρείες και Οργανισμοί, διοικούνται απο ομάδες ανθρώπων που ζουν μόνιμα σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη. Το "εθνικό" γίνεται αργά αλλά σταθερά "παγκόσμιο". Η τεχνολογία συμβάλλει στο να πέσουν τα σύνορα, αμβλύνει τις διακρίσεις.

Γίνεται φανερό πως κανείς μας πια δεν μπορεί να σκέφτεται στα περιορισμένα πλαίσια του εθνικού κράτους ή της ιδεολογικής διάκρισης "αριστερό - δεξιό". Η ψυχροπολεμική περίοδος που αναζητούσε ιδεολογική δικαίωση στην ύπαρξη των δυο αυτών αντιμαχόμενων κοσμοθεωριών, έχει προ πολλού τελειώσει. Οι άνθρωποι σκέφτονται πλέον με ορίζοντα παγκόσμιο. Δρουν παγκόσμια. Δεν τους δεσμεύουν οι διακρίσεις του παρελθόντος, που αφορούσαν κοινωνίες τόσο διαφορετικές απο τις δικές μας.

Στην Ελλάδα μείναμε πίσω από αυτές τις εξελίξεις. Αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε τις αλλαγές. Λίγο η επίπλαστη ευμάρεια των (δανεικών) παροχών, λίγο η πολιτισμική υστέρηση της χούντας και της (εν πολλοίς) εμφυλιοπολεμικής μεταπολίτευσης, χάσαμε το τρένο της παγκόσμιας αλλαγής. Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ενα καμπανάκι. Δεν ακούστηκε δυνατά. 'Ισως λόγω της κυριαρχίας μιας παρωχημένης λαικιστικής ρητορικής της ελληνικής αριστεράς (όχι όλης, ενός μεγάλου μέρους της), σε συνδυασμό με το "έχει ο θεός" του συντηρητικού τμήματος της ελληνικής κοινωνίας. Η ουσία είναι ότι μείναμε πίσω. Με αποτέλεσμα τώρα να "πέφτουμε από τα σύννεφα" όταν χρειάζεται να κάνουμε και την παραμικρή διαπίστωση, σε σχέση με τις μεγάλες αλλαγές που χρωστάμε στη χώρα, στους εαυτούς μας.

Η υιοθέτηση ιδεολογιών από το παρελθόν, είναι χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε απόγνωση. Επιστρέφουμε σε ανύπαρκτα διλήμματα αριστεράς - δεξιάς κι έτσι ανατροφοδοτούμε τις διχαστικές παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ. Ευτυχώς, αυτό γίνεται μόνο εντός συνόρων. Και είναι θνησιγενές. Δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Οι 30ρηδες ήδη το αμφισβητούν. Κάτω από την ηλικία των 20, σχεδόν δεν υπάρχει. Αν μιλήσεις σε ενα 16χρονο για "δεξιά πολιτική" ή αριστερή αμφισβήτηση" θα σε κοιτάζει σαν εξωγήινο. Αν όλα πάνε καλά, σε 15-20 χρόνια, αυτά τα παιδιά θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας.

"Πιστεύω ότι για την έξοδο της χώρας από τη κρίση χρειάζεται η στράτευση όλων μας στη πολιτική"

Του Σωτήρη Βαλντέν
Πιστεύω ότι για την έξοδο της χώρας από τη κρίση χρειάζεται η στράτευση όλων μας στη πολιτική. Περισσότερη και καλύτερη όχι λιγότερη πολιτική όσο και αν κάποιοι την έχουν δυσφημίσει. Χρειαζόμαστε μια δημοκρατική, ευρωπαϊκή & υπεύθυνη αριστερά. Αριστερά γιατί η σημερινή δεξιά πολιτική των μνημονίων που υλοποιούν Πασοκ & ΝΔ οδηγεί τη χώρα στη διάλυση. Αριστερά γιατί δεν πιστεύω στους δήθεν άχρωμους τεχνοκρατικούς μονόδρομους. Όμως και δημοκρατική, ευρωπαϊκή & υπεύθυνη αριστερά γιατί τίποτα δεν νομίζω να μας ενώνει με τους οπαδούς του Στάλιν, της εξόδου από την Ευρώπη και των "όχι σε όλα".  Η ΔΗΜΑΡ μπορεί να αποτελέσει ένα πόλο συσπείρωσης και διαλόγου στη περίοδο των μεγάλων ανακατατάξεων που επέρχονται στην κεντροαριστερά με στόχο τη διαμόρφωση μιας νέας προοδευτικής πλειοψηφίας.

Οι εξελίξεις των ημερών αυτών αποτελούν φοβάμαι μια μελάνη σελίδα στην ιστορία του τόπου και της Ευρώπης. Σήμερα νομίζω πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στις πολιτικές μιας αποκρουστικής νεοφιλελεύθερης Ευρώπης της ύφεσης, της ανεργίας, των εκβιασμών και της τιμωρίας. Οι πολιτικές αυτές δεν εξυγιαίνουν, διαλύουν τον τόπο μας και την Ευρώπη. Ας συμπαραταχθούμε με φωνές όπως του Σμίντ, του Ολαντ, ακόμα και του Μόντι. Ας μην παρασυρθούμε όμως να πετάξουμε το μωρό με τα απόνερα. τον 21ο αιώνα διέξοδος δεν υπάρχει στην εθνική αναδίπλωση. Η πάλη μας για τις αξίες και τις αρχές μας για μια δικαιότερη κοινωνία δεν έχει καμία πιθανότητα ευόδωσης χωρίς την Ευρώπη.

Μέσα στην Ευρώπη συνεπώς, κατά της Μέρκελ και με τους αντιπάλους της. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα, ούτε και την δυνατότητα να μας βγάλει από αυτήν και είμαστε πιο Ευρωπαίοι από τους τιμητές μας.

Είναι ανάγκη κατά τη γνώμη μου να αποκρούσουμε το κλίμα πανικού, δεν θέλουμε να φύγουμε από το ευρώ και το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα φύγουμε. Ακριβώς γιατί εκτός από τους Έλληνες και άλλοι πολλοί, οι περισσότεροι, δεν θέλουν να φύγουμε για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους. Αυτό δεν σημαίνει πως ότι και να κάνουμε δεν θα φύγουμε, σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να δεχόμαστε τα πάντα. Αν πάλι έχουν πάρει το πάνω χέρι δυνάμεις που θέλουν να μας εξωθήσουν να φύγουμε ίσως και να διαλύσουν το ευρω, η χώρα μας  θα επιζήσει ότι και να γίνει και φυσικά χωρίς να γίνουμε και αποικία.

Νομίζω ότι πρέπει να τιμωρήσουμε αμείλικτα στις κάλπες αυτούς που μας έφεραν ως εδώ. Πρώτα απ' όλα τα δυο κυβερνητικά κόμματα, ας τους γιουχάρουμε όταν αυτοί οι πρωταγωνιστές της εθνικής καταστροφής και της ανευθυνότητας μας ζητούν να γίνουμε συνυπεύθυνοι μαζί τους σήμερα. Αλλά και ας θυμίσουμε  σε κάποιους άλλους , αυτούς που λεει συχνά τσάμπα μάγκες, πως το όχι σε όλα δεν μας πήγε μακριά και έχει και αυτό μερτικό της ευθύνης.

Ας μην ξεχνάμε τέλος πως ο αγώνας ενάντια στη πολιτική των μνημονίων σε Ελλάδα και Ευρώπη είναι μακρόχρονος και όχι στιγμιαίος. Όσες υπογραφές και αν μπουν σήμερα με το πιστόλι στο κρόταφο, κάτω από ανεδαφικές & απαράδεκτες συμφωνίες, η ζωή θα τις ακυρώσει όπως συνέβη εν πολλοίς μέχρι σήμερα. Ας παλέψουμε με νύχια και με δόντια ενάντια στην παραπέρα εξαθλίωση του λαού μας και τη διάλυση της κοινωνίας. Αλλά και ας επεξεργαστούμε και θετικά δρόμους για την ανάκαμψη της χώρας.   

Συναυλία για την μικρή Πηγή

Συναυλία, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για τη μικρή Πηγή από τη Θεσσαλονίκη, στο Αn Club με Deus Ex Machina, The Last Drive, The Sex Beat και Soundkrash την Πέμπτη 09 Φεβρουαρίου και είσοδος 10 ευρω.
Τα έσοδα της συναυλίας θα διατεθούν για τη μετάβαση της μικρής Πηγής στο εξωτερικό για ιατρικούς λόγους.

"Θεσσαλονίκη, 2 Νοεμβρίου 2011

 Προς: Κάθε ενδιαφερόμενο

Η μικρή Πηγή μεταφέρθηκε στην παιδονευρολογική κλινική του ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης στις 4.7.2011 μετά από πολλαπλά επεισόδια ανεξέλεγκτων βρεφικών σπασμών σε ηλικία 4 μηνών. Εκεί νοσηλεύτηκε μέχρι και τις 7.9.2011. Υποβλήθηκε σε όλες τις θεραπείες αντιμετώπισης επιληπτικών κρίσεων, δυστυχώς όμως δεν παρουσίασε καμία βελτίωση. Στις 7.9.2011 μεταφέρθηκε στην παιδονευρολογική κλινική του Παπαγεωργίου Γενικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, παραμένοντας σε μόνιμη κατάσταση επιληπτικών κρίσεων και με σοβαρή ψυχοκινητική καθυστέρηση. Στο Παπαγεωργίου υποβλήθηκε σε θεραπεία κετογονικής δίαιτας ως τελευταία ελπίδα για την επιβίωσή της. Τη δίαιτα αυτή, η οποία στηρίζεται στη λογική της πρόσληψης περισσότερων λιπαρών και λιγότερων υδατανθράκων ώστε ο εγκέφαλος να μην κάνει γλυκόλυση, τη συνεχίζει μέχρι και σήμερα και δείχνει πολύ μικρά σημάδια κλινικής βελτίωσης. Δηλαδή, από τις 21.9.2011 που η μικρή Πηγή επέστρεψε στο σπίτι της, συνεχίζει και κάνει ως 4 επιληπτικές κρίσεις τη μέρα, διάρκειας ως 15 λεπτών, κατά τα οποία πρέπει να συνδεθεί με οξυγόνο για αποφυγή κυάνωσης (έχει πάθει μία κυάνωση στις 24.7.2011 όσο νοσηλευόταν στο ΑΧΕΠΑ με κίνδυνο να εισαχθεί σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας) και στη συνέχεια να της δοθεί σπασμολυτικό φάρμακο για αποφυγή μεγάλου επιληπτικού επεισοδίου, το οποίο μπορεί να προκαλέσει ανήκεστο βλάβη στον εγκέφαλο.

Σήμερα, εν κατακλείδι, η μικρή Πηγή (που σήμερα είναι 8 μηνών) ζει με τους γονείς της στο σπίτι της, σε αποστειρωμένο περιβάλλον για αποφυγή λοιμώξεων που μπορούν να αποβούν μοιραίες για τη ζωή της, συνεχίζοντας να λαμβάνει μία σειρά από αντιεπιληπτικά φάρμακα, θεραπευτικά γάλατα κετογονικής δίαιτας και βιταμίνες που είναι απαραίτητες μιας και το γάλα αυτό περιέχει μόνο λιπαρά και όχι άλλα πολύτιμα συστατικά για τον ανθρώπινο οργανισμό (ιχνοστοιχεία, μέταλλα, πρωτεΐνες κτλ), κάνει μετρήσεις σακχάρου και κετονών στα ούρα και, τέλος, μπαίνει σε οξυγόνο σε κάθε επιληπτική της κρίση. Συνεχίζει και παρακολουθείται από τον παιδονευρολόγο καθηγητή στο Παπαγεωργίου, τον κύριο Ευαγγελίου Αθανάσιο.

Ωστόσο, όλα αυτά θα φαίνονταν σχετικά εύκολα αν η μικρούλα ζούσε σε ένα κράτος το οποίο θα της παρείχε πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διαγνωστικά μέσα, οικονομικές διευκολύνσεις στους γονείς της που θα πρέπει να την παρακολουθούν με κυλιόμενες βάρδιες, γιατί η επόμενη κρίση της μπορεί να συμβεί στον ύπνο της. Αντιθέτως, η θεραπεία της κοστίζει μηνιαίως γύρω στα 1.500 ευρώ (μόνο το γάλα της για να φανταστείτε κοστίζει 50 ευρώ το κάθε κουτάκι το οποίο το καταναλώνει μέσα σε 2 με 3 το αργότερο μέρες, τουτέστιν το μήνα συνολικά από 550 μέχρι 650 ευρώ), ενώ τα αναλώσιμα (στικ για μέτρηση κετονών, ταινίες μέτρησης σακχάρου, βελόνες μέτρησης σακχάρου, αναγόμωση φιάλης οξυγόνου, ενοικίαση συμπυκνωτή οξυγόνου) ξεπερνάνε τα 150 ευρώ μηνιαίως και οι βιταμίνες της, που είναι απαραίτητες για τη δίαιτά της, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, γύρω στα 200 ευρώ μηνιαίως. Από αυτά, πληρώνουμε από την τσέπη μας όλα τα αναλώσιμά της (150+ ευρώ/ μήνα), όλες τις βιταμίνες της (=~200 ευρώ/μήνα) και το 25% των αντιεπηλιπτικών φαρμάκων (=~50 ευρώ το μήνα). Το ΙΚΑ, αντί να συγκινηθεί, σκέφτεται, στο πλαίσιο των περικοπών λόγω οικονομικής κρίσης, να περικόψει και τη χορήγηση του ειδικού γάλακτος της κετογονικής δίαιτας.

Επίσης, το ΙΚΑ αρνείται να προσφέρει στους γονείς την ελάχιστη οικονομική ανακούφιση του επιδόματος αναπηρίας για τη μικρή, της τάξης των 200 ευρώ, προφασιζόμενο ότι μέχρι και τους 18 μήνες ζωής της δεν μπορεί να περάσει από επιτροπή αναπηρίας. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το παιδί να μην καταφέρει ποτέ να φτάσει τους 18 μήνες ζωής αν δεν δράσουμε άμεσα και δεν μεταφερθεί η μικρή στο εξωτερικό. Το ΙΚΑ επίσης αρνείται να στείλει το παιδί στο εξωτερικό, προφασιζόμενο ότι κάθε παιδί μέχρι και 14 ετών ναι μεν μπορεί να μεταφερθεί σε οποιοδήποτε ίδρυμα είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο σε οποιαδήποτε χώρα, αλλά μόνο για θεραπευτικούς και όχι για διαγνωστικούς λόγους. Στο Ελλαδιστάν του 2011 όμως δεν έχει μπορέσει να γίνει σωστή διάγνωση της πάθησής της (στο ΑΧΕΠΑ μας δώσανε μία πρόχειρη διάγνωση που λέει ότι πιθανόν πάσχει μάλλον από πρώιμη μυοκλονική εγκεφαλοπάθεια) και αυτό γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν διαγνωστικά μέσα για τέτοιου είδους παθήσεις. Οι γονείς της, άνεργοι και οι δύο, συντηρούνται οικονομικά αποκλειστικά από δωρεές και δανεικά φίλων, γνωστών και αλληλέγγυων και πρόκειται να φιλοξενηθούν σε σπίτι φίλων, αφού ούτε το ενοίκιο δεν μπορούν να πληρώσουν. Επίσης, με την πολύτιμη βοήθεια φίλων και ανθρώπων που συγκινήθηκαν από τον ατελείωτο Γολγοθά της μικρής Πηγής, προσπαθούν να συγκεντρώσουν χρήματα για τη μετάβασή της στο εξωτερικό, με τελευταία ελπίδα πραγματικής διάγνωσης, ίσως και θεραπείας.

Στηριζόμαστε στο αίσθημα της κοινωνικής αλληλεγγύης και καλούμε κι εσάς να συνδράμετε στο δύσκολο έργο μας για να μην αφήσουμε ένα 8μηνο αγγελούδι να πεθάνει μέχρι να αποφασίσει η ελληνική γραφειοκρατία για το ποιος έχει δικαίωμα στην επιβίωση. Επειδή όμως είναι αρκετός ο κόσμος που έχει παρακινηθεί, θα σας παρακαλούσαμε να μην διαδοθεί ο τραπεζικός λογαριασμός της τράπεζας, γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να δεσμεύσει η τράπεζα τα χρήματα, κάτι που γίνεται συχνά όταν παρατηρείται απότομη κίνηση λογαριασμού με καταθέσεις σε διάφορα υποκαταστήματα, καθώς θεωρεί ότι ο δικαιούχος διακινεί αφορολόγητα κάποιο προϊόν. Σας παρακαλούμε να προσφέρετε ό,τι μπορείτε (ακόμα και 5 ευρώ είναι πολύτιμα αυτή τη στιγμή) σε κάποιον που εμπιστεύεστε και αυτός να επικοινωνήσει μαζί μας.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων,

Οι γονείς της μικρής Πηγής 

Ζητούνται ευρωπαίοι εκσυγχρονιστές πολιτικοί

Editorial (16o τεύχος) The books' journal

Ο μακρύς, παγωμένος χειμώνας του 2012, είναι αναμενόμενο, επιφυλάσσει πολλή αγωνία στους έλληνες πολίτες, οι οποίοι, εκόντες-άκοντες, έχουν συνειδητοποιήσει πως ό,τι συμβεί αυτό το σύντομο διάστημα θα καθορίσει την τύχη, την ταυτότητα, τον προσανατολισμό και το κύρος της χώρας, επηρεάζοντας καθοριστικά τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους.

Προφανώς, το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωτίστως θέμα διαχείρισης του κράτους. Προφανώς, δηλαδή, παρά τα «κουρέματα», τη λιτότητα, την έξαρση της ανεργίας και τις θυσίες, το μείζον έλλειμμα της χώρας ήταν και παραμένει πολιτικό. Επίσης προφανώς, η υπό τον Λουκά Παπαδήμο κυβέρνηση, στην πραγματικότητα δεν είναι κυβέρνηση Παπαδήμου: ο επιφορτισμένος με τη δυσκολότερη διαπραγμάτευση στην ιστορία της χώρας πρωθυπουργός επιχειρεί μια ιστορική αποστολή υπό την σκιά των κηδεμόνων του, των πολιτικών αρχηγών που συγκατατέθηκαν στη συγκυβέρνηση και των μικροκομματικών και των προσωπικών υπολογισμών τους. Ένα βήμα πριν από το βάραθρο της καταστροφής, ανεξέλεγκτης και τρομακτικής, οι πολιτικές δυνάμεις συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τη δημόσια ζωή με τον ίδιο ανεύθυνο τρόπο που την αντιμετώπιζαν όλη τη μεταπολίτευση: αποσπασματικά, στρεβλά, από την οπτική γωνία του κομματικού συμφέροντός τους...

Τα πολιτικά κόμματα είχαν και συνεχίζουν να έχουν μείζονα ευθύνη για την κατάσταση της χώρας. Ωστόσο, δεν θα αλλάξει αυτή η κατάσταση αν δεν βρεθούν στην πρωτοπορία της κοινωνίας και δεν την οδηγήσουν κάποιες πολιτικές δυνάμεις. Η πολιτική κρίση στις δημοκρατίες είτε βαθαίνει είτε επιλύεται, αναλόγως των επιλογών του πολιτικού προσωπικού. Η διαχείριση της εξουσίας από τους πολιτικούς είναι το τίμημα του βάρους της ευθύνης τους που οφείλουν, κάποια στιγμή, στα ζόρικα, να αναλαμβάνουν. Το παιχνίδι της δημοκρατίας δεν είναι μόνο ΜΜΕ, δηλώσεις, υψηλές διασυνδέσεις, κρατικές χρηματοδοτήσεις, ξύλινες αγορεύσεις, συμμαχίες ευκαιρίας και εκλογικά παιχνίδια. 

Στην παρούσα κατάσταση που έχει βρεθεί η χώρα υπάρχουν καλά και κακά νέα. Πρώτα τα καλά. ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, μαζί με τη Δημοκρατική Αριστερά, ενδεχομένως κάποιες δυνάμεις εγκλωβισμένες στον ΣΥΡΙΖΑ και πολλές ανεξάρτητες ομάδες και κινήσεις του φιλελεύθερου χώρου (Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση, Φιλελεύθερη Συμμαχία...), αθροιστικά, συγκεντρώνουν ένα μεγάλο ποσοστό από όσο το δυνατόν ευρύτερο πολιτικό φάσμα που δεν αντιστρατεύονται την ευρωπαϊκή λύση, ακόμα κι αν αυτή σημαίνει θυσίες και επώδυνες μεταρρυθμίσεις. Και τώρα τα κακά νέα. Μέσα στους σχηματισμούς αυτούς, ακόμα και στις ηγεσίες τους, υπάρχουν σοβαρές δυνάμεις που δεν εννοούν να διακινδυνεύσουν να λάβουν το πολιτικό κόστος εκ πρώτης όψεως αντιδημοφιλών επιλογών – είτε για λόγους ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας είτε επειδή κυριαρχούν οι καιροσκοπικοί υπολογισμοί είτε διότι μόνο φραστικά συναρτούν το δικό τους μέλλον και το μέλλον της χώρας με ό,τι θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό. 

Η πραγματικότητα, όμως, έχει ήδη θέσει το ερώτημα και ζητάει εναγωνίως απάντηση. Η κατάρτιση μιας πολιτικής οντότητας, πολυσυλλεκτικής ιδεολογικά ή μη δεν έχει και τόσο σημασία, η οποία θα επιδιώξει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στις εξελίξεις το διάστημα που επέρχεται προς την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Η απάντηση σε μια πολιτική κρίση δεν δίνεται από τα σπίτια όσων θεωρούν ότι την έχουν. Το πολιτικό πρόβλημα χρειάζεται πρωτίστως πολιτικούς για να λυθεί. Κι οι περισσότεροι απ' αυτούς, σήμερα, βρίσκονται σκόρπιοι σε διάφορα πολιτικά και ιδεολογικά μορφώματα. Τους χωρίζουν ενδεχομένως πολλά, αλλά τους ενώνει ένα μείζον: να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ, να ανακάμψει πάση θυσία και να εκσυγχρονιστεί προτείνοντας ει δυνατόν ένα παράδειγμα ανάταξης και προόδου και στη, στερημένη οράματος εδώ και χρόνια, ήδη κι αυτή σε κρίση Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα μπορέσουν οι ευρωπαϊστές πολιτικοί να συντονιστούν, είτε επηρεάζοντας εσωτερικά το κόμματά τους και στη συνέχεια διεκδικώντας μια νέα, ευρεία και όχι ευκαιριακή κομματική συμμαχία, που θα θέσει στόχο την επιβίωση της χώρας και την ανάκαμψή της, είτε συνδιαλεγόμενοι και συνδιαλλασσόμενοι πέραν των ήδη υπαρχόντων σχηματισμών, για τη δημιουργία ενός αμιγώς εκσυγχρονιστικού ευρωπαϊκού κόμματος που θα επιχειρήσει, χωρίς λαϊκισμούς, να εκφράσει τις υγιείς, δημιουργικές, εξωστρεφείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας;

Θα γίνει κατορθωτή η δημιουργία μιας νέας, ευρείας πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας που θα επωμιστεί το βάρος να οδηγήσει τη χώρα, σε βάθος χρόνου, προς την εξωστρέφεια και την ανάκαμψη, προωθώντας τις αναγκαίες επώδυνες μεταρρυθμίσεις, αποφασισμένη να συγκρουστεί με τα πελατειακά δίκτυα, με τις δυνάμεις της καθυστέρησης, με τις συντεχνίες, με τον λαϊκισμό και την οπισθοδρόμηση; Αν ναι, όπως κι αν γίνει αυτό, υπάρχουν ελπίδες η ευρωπαϊκή Ελλάδα να ανακάμψει. Αν όχι, ο φόβος είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα όχι στον πυθμένα αλλά στο χείλος της κρίσης – την οποία ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος δεν υπερβάλλει όταν την ταυτίζει με εθνική καταστροφή, αντίστοιχη της Μικρασιατικής.

Οι πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν σε μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή Ελλάδα χρειάζεται να βρουν πεδίο επικοινωνίας και κοινής έκφρασης. Αν γίνει κατορθωτό να διαμορφωθεί ένα ευρύ πλαίσιο κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, στόχος των οποίων θα είναι η σωτηρία και η ανάταξη της χώρας, μόνο τότε υπάρχει ελπίδα το τέλος της μεταπολίτευσης να μη συνοδευθεί με το τέλος των οραμάτων και της ελπίδας.

Η επανάσταση του καφενείου

Tου Πασχου Μανδραβελη

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που η ελληνική πολιτεία έδειξε ευαισθησία και προνοητικότητα. Ο λόγος για τον Δήμο Αθηναίων που βλέποντας τις άσχημες καιρικές συνθήκες φρόντισε νωρίς να οργανώσει καταλύματα αστέγων για τον κρύο αυτόν χειμώνα. Διατέθηκαν χώροι για τη φιλοξενία αστέγων, ενεργοποιήθηκε τηλεφωνική γραμμή για έκτακτες περιπτώσεις, κινητοποίησε ομάδες εργασίας και δημοτικούς αστυνομικούς για ενημέρωση των αστέγων και παροχή βοήθειας, άνοιξε γραμμή επικοινωνίας με ΜΚΟ και φορείς, προκειμένου να υπάρξει συντονισμός στις δράσεις και συνεργασία σε θέματα διανομής (κουβέρτες, υπνόσακοι, ιματισμός, φάρμακα, τρόφιμα).

Είναι μια αξιέπαινη πρωτοβουλία που κανονικά έπρεπε να τη συνδράμουν όλοι, για το καλό των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη. Ειδικά εκείνοι που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και πουλούν κοινωνική ευαισθησία με την οκά. Θα μπορούσαν π.χ. οργανωθούν, να τρέχουν στους δρόμους για να ενημερώσουν τους αστέγους για τα υπάρχοντα καταλύματα, να τους βοηθούν να πάνε εκεί? να ενδιαφερθούν περισσότερο για τον άνθρωπο και λιγότερο για την επαναστατική γυμναστική.

Αυτοί όμως διάλεξαν τον δρόμο της «επανάστασης του καφενείου». Προχθές καμιά σαρανταριά «πωλητές ευαισθησίας» βάφτισαν εαυτούς «Συντονιστικό Αστέγων» (έχουμε ξαναγράψει παλαιότερα πως μικρές ομαδούλες φορούν βαριά ονόματα για να εντυπωσιάζουν τους αδαείς) και έσπασαν με λοστούς την πόρτα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων για να βάλουν στο καφενεδάκι τρεις δυστυχείς αστέγους που έσερναν μαζί τους.

Το πρώτο ερώτημα είναι: γιατί δεν τους πήγαιναν στα οργανωμένα κέντρα και έπρεπε να τους στεγάσουν στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου; Η ενέργειά τους μάλλον δείχνει ότι δεν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους, αλλά μόνο για τα χάπενινγκ επανάστασης και ίσως να καταστρέψουν όση περισσότερη δημόσια περιουσία μπορούν (Την πόρτα ποιος θα την πληρώσει;)

Ορθότατα ο Δήμος Αθηναίων κάλεσε την Αστυνομία και διάφοροι πωλητές της επανάστασης (με επίχρισμα «κοινωνικής ευαισθησίας») ελπίζουμε ότι θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη. Ομως, όπως είναι γνωστό, σ’ αυτόν τον κόσμο δύο πράγματα δεν λείπουν ποτέ: ο Μάρτης από την Σαρακοστή και ο ΣΥΡΙΖΑ από τη φασαρία. Ετσι η δημοτική παράταξή του, «Ανοιχτή Πόλη», εξέδωσε ανακοίνωση-ομπρέλα των επίδοξων «καταληψιών» με την οποία καταγγέλλει «ένα ακόμα ολίσθημα του κ. Καμίνη. Με μήνυση και με ΜΑΤ αντιμετώπισε την ανάγκη να στεγαστούν άνθρωποι (σ.σ. τρεις ήταν) που βρίσκονται στον δρόμο μετά το άνοιγμα άδειου χώρου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημίας». Τέλος, η παράταξη από την οποία ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα, «καλεί τη δημοτική αρχή να αποσύρει τη μήνυση και να δώσει λύσεις για τους άστεγους». Με αυτή τη σειρά, φυσικά...

Γενικώς οι πολιτικοί κάνουν πολλά για να υπογραμμίσουν τις θέσεις ή τις μη-θέσεις τους. Λένε ψέματα, υπόσχονται παραδείσους κ.λπ. Εχουν, όμως, την ευπρέπεια όμως να σταματούν μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, ή τέλος πάντων να μην τον χρησιμοποιούν. Δυστυχώς, όμως η Αριστερά λάτρεψε τόσο πολύ τα «επαναστατικά μέσα» που ξέχασε τον σκοπό της πολιτικής δράσης. Αυτός είναι οι άνθρωποι ειδικώς και όχι ο «μετεπαναστατικός παράδεισος» γενικώς.

Πηγη: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Σαμψών, η Δαλιδά, η κρίση...

Της Αντιγόνης Λυμπεράκη

Ο Σαμψών, όταν κατάλαβε ότι δεν είχε πια μέλλον, χρησιμοποίησε την παροιμιώδη δύναμή του για να γκρεμίσει τον κόσμο γύρω του. Οι πολιτικοί του σημερινού πολιτικού συστήματος καταλαβαίνουν κι αυτοί ότι ο ρόλος τους βρίσκεται υπό αμφισβήτηση. Η Δαλιδά είχε εντοπίσει το πού βρισκόταν η δύναμη του Σαμψών και επιχείρησε να τον ελέγξει – ανεπιτυχώς. Τι θα γίνει σε μας; Το τέλος της ιστορίας ακόμα αναζητείται...

Πριν ακόμα συμπληρωθούν δυο χρόνια από το πρώτο μεγάλο πακέτο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, κοντεύουν να ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες για το δεύτερο –ακόμα πιο γιγαντιαίο– εργαλείο χρηματοδότησης. Παράλληλα, εξελίσσονται μάλλον ικανοποιητικά οι δύσκολες και καινοφανείς λεπτομέρειες γύρω από τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο βάρος της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους με την εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (το γνωστό PSI). Στα μάτια κάποιου που δεν είχε παρακολουθήσει τίποτα από όσα συνέβησαν τα τελευταία δυο χρόνια, οι εξελίξεις αυτές θα φάνταζαν σαν επιβεβαίωση μιας πορείας προόδου και επιβράβευση μιας μεγάλης προσπάθειας. Πόσο έξω θα έπεφτε....Η διεθνής κινητικότητα που μας φέρνει μπροστά σε νέα γιγαντιαία επιχείρηση οικονομικής διάσωσης δεν αποτελεί επιβράβευση προσπάθειας, ούτε πρόκειται για συμπληρωματικές δράσεις ενίσχυσης μιας πορείας που υπόσχεται κάποια βιώσιμη ανάταξη της οικονομίας μας. Τα νούμερα, τελικώς, δεν «βγήκαν» και η ύφεση ήταν περισσότερο βίαιη από όσο είχε προβλεφθεί. Ποιος φταίει; Ήταν στραβό το Μνημόνιο ή στραβά αρμενίζαμε ως τώρα;

Απέτυχε το Μνημόνιο ή η εφαρμογή του; Από την πρώτη στιγμή που διατυπώθηκαν τα μέτρα του Μνημονίου υπήρχαν πολλοί που υποστήριζαν ότι δεν πρόκειται να αποδώσουν. Και φρόντισαν, όσο μπορούσαν, να έρθουν έτσι τα πράγματα ώστε να επιβεβαιωθούν... Ακόμα και οι πολιτικοί που ήταν επιφορτισμένοι με την εφαρμογή των μέτρων δεν τα πολυπίστευαν: τα αντιμετώπιζαν στην καλύτερη περίπτωση σαν «αναγκαίο κακό» και «πικρό ποτήρι» που θα έπρεπε να το καταπιούμε περισσότερο σαν τιμωρία και λιγότερο σαν φάρμακο… Ως αποτέλεσμα, βουλευτές και υπουργοί συναγωνίζονταν σε «δηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας» και «ήπιας παραβατικότητας», σέρνοντας τα πόδια τους κάθε φορά που έπρεπε να νομοθετήσουν.

Παράλληλα, συνέχισαν να επιδίδονται στο γνωστό σπορ της διγλωσσίας, συνδυάζοντας «μεγάλα μεταρρυθμιστικά λόγια» προς την Τρόικα και προς τους πιστωτές με την ελάχιστη δυνατή μεταρρυθμιστική πράξη. Πίστευαν πως θα μπορούσαν να συνεχίσουν να παίζουν στο ίδιο έργο των τελευταίων 20 χρόνων: άλλα να λέμε έξω, άλλα να διαλαλούμε μέσα, και άλλα να κάνουμε στην πραγματικότητα… Μέσα στον ορυμαγδό της υποκρισίας, έχασαν το λογαριασμό! Και όσο οι δόσεις έρχονταν (η κάθε μία με μεγαλύτερη δυσκολία και εντονότερη απροθυμία, είναι γεγονός) τόσο ξεθαρρεύανε και επιβεβαίωναν τη βαθύτερη πεποίθησή τους: ότι δηλαδή πρόκειται για το ίδιο έργο, με μικρές ρητορικές προσαρμογές… Το έξυπνο μεσογειακό ταμπεραμέντο θα τα καταφέρει για άλλη μια φορά να αποκοιμήσει τους κουτόφραγκους!

Η οικονομία όμως δεν συμμορφώθηκε… Αντιμέτωπη με διακηρύξεις που έμεναν στα λόγια και κατέτρωγαν κάθε έννοια εμπιστοσύνης πως κάτι θα αλλάξει, εξαντλημένη με «οριζόντιες περικοπές» αποδοχών, ταλαιπωρημένη από την ανυπαρξία διαρθρωτικών αλλαγών, φορτωμένη με τη διατήρηση ενός γιγαντιαίου και χειρότερου από ποτέ δημόσιου τομέα, χτυπημένη από αλλεπάλληλες φορο-επιδρομές σε βάρος των ίδιων και των ίδιων συνεπών φορολογουμένων, με τις τράπεζες να χάνουν το ένα τρίτο των καταθέσεών τους και σε απόλυτη αδυναμία να τονώσουν τη ρευστότητα στην αγορά, με την ανταγωνιστικότητα να συρρικνώνεται, τις απολύσεις και την ανεργία να αυξάνουν και τις εξαγωγές να περιορίζονται, η οικονομία είναι το πρώτο θύμα της κουτοπόνηρης στρατηγικής του πολιτικού συστήματος. Ο Σαμψών μας έχει γυμνασμένους τετρακέφαλους, αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα από τη λειτουργία του οικονομικού συστήματος. Δυστυχώς.

Και τώρα τι; Ποια είναι η ανταπόκριση του περίφημου πολιτικού θιάσου μας σε αυτή την οδυνηρή υπενθύμιση πως το έργο δεν τραβάει; Μήπως κάποια διαφορετική γραμμή πλεύσης, με νέες προτεραιότητες, με λιγότερη αυταρέσκεια και λιγότερη υποκρισία; Δυστυχώς όχι! Αντί να αναγνωρίσουν τα αδιέξοδα του ρόλου που επέμεναν να παίζουν όταν ήταν πασιφανές πως το σενάριο είχε αλλάξει, αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, αντί να πούνε επιτέλους την αλήθεια για τις δύσκολες επιλογές που πρέπει να κάνουμε επειδή όλες οι άλλες εναλλακτικές είναι περισσότερο άδικες και επαχθείς για τους πλέον αδύναμους (χρεοκοπία σε ελεύθερη πτώση) και επιπροσθέτως εντελώς αδιέξοδες για όλους, το πολιτικό σύστημα επινοεί νέες μνημειώδεις φιγούρες στρεψοδικίας και ανευθυνότητας: τους φταίει η συνταγή που είναι λάθος, τους φταίει η πλημμελής διαπραγμάτευση και η ανεπαρκής καταγγελία των όρων της δανειακής σύμβασης, τους φταίει το σύστημα και οι «κακοί» που επιβουλεύονται εμάς τους καλούς από αρχαιοτάτων χρόνων…
Με λίγα λόγια, το πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους όλων μας, και αντί να προσπαθήσει να κάνει επιτέλους τη δουλειά του, επινοεί έναν νέο ρόλο για τον εαυτό του: το ρόλο ενός σύγχρονου Σαμψών. Ενός Σαμψών που είναι έτοιμος να ανακράξει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»… εννοώντας την Ενωμένη Ευρώπη (και ενίοτε, οι τολμηρότεροι, εννοώντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα). Με χαρακτηριστική άγνοια της γεωγραφίας, του σχετικού μεγέθους και των απλών ποσοστών, συνεχίζουν να βλέπουν τους εαυτούς τους στο επίκεντρο του κόσμου. Και δεν καταλαβαίνουν πως, στη δική μας περίπτωση, αυτή η περίφημη φράση «μετά των αλλοφύλων» στην πραγματικότητα εννοεί «μετά των άλλων φίλων» της παλιοπαρέας της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης… και με τη χώρα στα βράχια!

Σχεδόν τους ακούμε να σκέφτονται: Καλά, αφού είναι έτοιμοι οι δανειστές και οι εταίροι μας να μας δώσουν κι άλλη οικονομική στήριξη, αυτό σημαίνει πως έχουμε ακόμα περιθώρια… Εμμέσως αναγνωρίζουν το λάθος τους –που μας δάνεισαν– και αποδεικνύουν πως μας έχουν ανάγκη… Η οικονομική μας κατάρρευση θα τους αποσταθεροποιήσει περισσότερο από όσο παραδέχονται… Να μια ακόμα λαμπρή ευκαιρία να αγοράσουμε «πολιτικό χρόνο» μαζί με επιείκεια… Αν σκληρύνουμε τη στάση μας θα κερδίσουμε περγαμηνές και «μέσα» και «έξω»… Ακατάλληλοι, μικρόψυχοι και ιδιοτελείς, με τα μάτια στις εκλογές και τα αυτιά στις δημοσκοπήσεις τραβάνε κόκκινες γραμμές αδιαπραγμάτευτης αποφασιστικότητας στο μονόδρομο της απώλειας.

Ζητείται ελπίς. Και αναρωτιέται κανείς: ποιος τελικά θα παίξει το ρόλο της Δαλιδάς σε αυτό το έργο; Ποιος θα ψαλλιδίσει τα μαλλιά του αμετροεπούς και φιλάρεσκου γίγαντα που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα; Συχνά η ζωή μάς υπενθυμίζει πως η ιστορία επαναλαμβάνει τις μεγάλες τραγωδίες με τη μορφή φάρσας. Μήπως ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε με φρέσκια σκέψη τις αρετές και τις αδυναμίεçιβλικών μας ηρώων; Μια Δαλιδά επειγόντως, παρακαλώ… Αλλά αυτή τη φορά ας μην υποτιμήσει πως τα μαλλιά ξαναβγαίνουν και πως αυτό βλάπτει σοβαρά την υγεία και τις προοπτικές όλης της κοινωνίας.

* Η Α.Λ. είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγη: ATHENS VOICE