"Έφυγε" ο σ. Γκουίντο Τσιόφφι

Απροσδόκητα έφυγε από κοντά μας ο σ. Γκουίντο Τσιόφφι σε ηλικία 55 ετών. Ο Γκουίντο Τσιόφφι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953 και αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Ιταλική Σχολή Αθηνών φοίτησε στη Σχολή Μηχανικών Μηχανολόγων του Πανεπιστημίου Ρώμης και στη συνέχεια στη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών του ιδίου Πανεπιστημίου.
Τον Αύγουστο του 1975 ξεκινάει τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», αρχικά στο ελεύθερο ρεπορτάζ και στη συνέχεια στο εκπαιδευτικό. Από το 1978 εργάστηκε στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ως συντάκτης ύλης και ακολούθως στην ΕΡΤ, στις εφημερίδες «ΒΗΜΑ», «ΕΙΔΗΣΕΙΣ» και «ΕΞΟΥΣΙΑ», το περιοδικό «RIDER», την διαδικτυακή πύλη in.gr, τον Ρ/Σ «ΣΚΑΪ 100,3» και τελευταία εργαζόταν ως μεταφραστής κόμικς.
Ο Τσιόφφι Γκουίντο, παράλληλα με τη δημοσιογραφική του εργασία, ανέπτυξε και έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Είχε κατ’ επανάληψη εκλεγεί μέλος των Πειθαρχικών Συμβουλίων της ΕΣΗΕΑ, ενώ το 2003 ήταν μέλος της ελληνικής αποστολής για την προσπάθεια αποτροπής του πολέμου στο Ιράκ.
Ηταν ενεργό μέλος του Δικτύου για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και μαχητικός Αριστερός. Πίστευε σε αξίες και ιδανικά, που περνάνε κρίση στις μέρες μας, και αγωνίστηκε με κάθε τρόπο για την πραγμάτωσή τους.
Έφυγε αναπάντεχα, αφήνοντας έντονες τις αναμνήσεις σε όσους τον γνώρισαν και τον συναναστράφηκαν.

Mε τον Γκουίντο συναντηθήκαμε στη δημιουργία της "Αριστερής Οχθης" στην ΕΣΗΕΑ πριν από κάποια χρόνια. Με βοήθησε πάρα πολύ να μπω στα συνδικαλιστικά της Ενωσης. Συναντιόμασταν στον "Δούρειο Ιππο" στα Εξάρχεια και φυσικά στις πορείες. Μια ζωή βιαζόταν. Το Σάββατο 15 Μαρτίου στο καθολική εκκλησία του Α' νεκροταφείου Αθήνας στις 11 το πρωί θα αποχαιρετίσουμε τον σύντροφο μας. Καλό ταξίδι Γκουίντο

Πανελλαδική συνέλευση του ΜΕ.Ρ.Α

Η "Κόκκινη Πιπεριά" παρακολουθεί με ενδιαφέρων τις διεργασίες στην Αριστερά. Ετσι το σαββατοκύριακο 14, 15 Μάρτη εκτός από την Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α έχει προγραμματισθεί και Πανελλαδική Συνέλευση του ΜΕτωπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς - MEPA. Mέσα σε κλίμα οξύτατων ταξικών αγώνων ενάντια στο αντι-ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης διεξάγεται η πανελλαδική συνέλευση του ΜΕΡΑ. Oι εργασίες ξεκινούν το Σάββατο 15 Μάρτη, 4.00 μ.μ. και συνεχίζονται την Κυριακή 16 Μάρτη 10.00 π.μ., στο νέο κτήριο της Νομικής Αθήνας (είσοδος από πεζόδρομο Μασαλίας)

Για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α στο Θησείο

Την Τρίτη το βράδυ συμμετείχα στην συνέλευση της επιτροπής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α του 30υ Δημοτικού Διαμερίσματος της Αθήνας (Θησείο, Πετράλωνα, Κεραμεικός, Βοτανικός, Μεταξουργείο). Τις εισηγήσεις έκαναν ο Γιάννης Μηλιός και ο Νίκος Βούτσης, ενώ παρόντες ήταν περίπου 85 πολίτες (από ΣΥΝ, ΑΚΟΑ, ΚΟΕ, Κόκκινο και αρκετοί Ανένταχτοι) από τους οποίους οι περισσότεροι τοποθετήθηκαν. Το κλίμα ήταν πολύ καλό με τους περισσότερους απ' όσους μίλησαν να τονίζουν την αναγκαιότητα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α να εκφράσει τις κοινωνικές ανάγκες του λαού, να βρίσκεται δίπλα στους εργαζόμενους και να διεκδικεί τη λύση καθημερινών κοινωνικών προβλημάτων. Εκείνο που μου έκανε (θετική...) εντύπωση ήταν ότι η συντριπτική πλειοψοφηφία όσων τοποθετήθηκαν εξέφρασαν την αντίθεσή τόσο στα κεντροαριστερά σενάρια, όσο και στα... κυβερνητικά όνειρα που τροφοδοτούνται από τις συνεχόμενες δημοσκοπήσεις. Φαίνεται ότι οι πολίτες που επιμένουν στην οργανωμένη δράση και παρέμβαση της αριστεράς δεν "τσιμπάνε" ούτε από ("φουσκωμένες") δημοσκοπήσεις, ούτε από... αναμενόμενα (;) κυβερνητικά χαρτοφυλάκια. Εξάλλου όπως πολύ σωστά είπε στην εισήγησή του ο Νίκος Βούτσης πως θα μπορέσει να σταθεί μια αριστερή κυβέρνηση, όταν δεν υπάρχει (που σήμερα δεν υπάρχει...) ένα λαϊκό κίνημα που να στηρίζει ριζοσπαστικές αλλαγές; Ελπίζω ότι στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α θα γίνει προσπάθεια να συζητηθούν τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός και η χώρα.

Το πρόγραμμα της 1ης Πανελλαδικής Σύσκεψης
Παρασκευή 14/3
18:00 - προσέλευση
19:00 - 21:00: Εισήγηση εκ μέρους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ από τον συντονιστή της Γραμματείας Ρούντι Ρινάλντι
Ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου, προέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας
Χαιρετισμός του ιστορικού στελέχους της αριστεράς Μανόλη Γλέζου
Ομιλίες - τοποθετήσεις των εκπροσώπων των συνιστωσών, άνοιγμα καταλόγου ομιλητών

Σάββατο 15/3
09:00-22:00: τοποθετήσεις των εκπροσώπων των τοπικών και κλαδικών επιτροπών
παρεμβάσεις από προσκεκλημένες οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς

Κυριακή 16/3
09:00-13:00 - Τοποθετήσεις των εκπροσώπων των τοπικών και κλαδικών επιτροπών
15:00-17:00 - Αποφάσεις

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ

Σε λίγες μέρες πραγματοποιείται στην Αθήνα η Πανελλαδική Συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ, μια διαδικασία πρωτότυπη και αναγκαία για το εγχείρημά μας. Πραγματοποιείται σε ένα γενικά ευνοϊκό – θετικό κλίμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια στιγμή έντασης της πολιτικής κρίσης, σε μια στιγμή που μεγάλα τμήματα του εργαζόμενου κόσμου και της νεολαίας ενδιαφέρονται για τον ΣΥΡΙΖΑ και στέκονται θετικά απέναντί του. Σε αυτές τις συνθήκες είναι ιδιαίτερα αναγκαίο να συζητήσουμε και να εκτιμήσουμε την μέχρι τώρα πορεία μας και να χαράξουμε έναν πολιτικό προσανατολισμό που να ανοίγει προοπτικές για την υπόθεση της Αριστεράς στη χώρα μας.

H ανταπόκριση στις ανάγκες ενότητας στη δράση της Αριστεράς

Μέσα σε μια κατάσταση μεγάλης αναξιοπιστίας της πολιτικής Αριστεράς στη χώρα μας, ιδιαίτερα όπως εκφραζόταν από το δίπολο ανάμεσα στις δύο βασικές συνιστώσες (ΚΚΕ και ΣΥΝ) όπου, ο ένας πόλος χαρακτηριζόταν από μια δογματική – σεχταριστική και έντονα οργανωτικίστικη αντίληψη, ενώ ο άλλος πόλος χαρακτηριζόταν από την ανοικτή υποστήριξη του κυβερνητισμού, της κεντροαριστεράς, της κοινοβουλιολαγνείας, των αστικών πολιτικών τρόπων και συμπεριφορών, και με συνολικά ελάχιστη επιρροή στα φτωχά στρώματα, ήρθε τα τελευταία 2-3 χρόνια το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ να ταράξει τα νερά προς θετική κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σαν ενωτικό αριστερό αντινεοφιλελεύθερο εγχείρημα, ο προσανατολισμός του στα κινήματα και τους αγώνες, ο καθαρός αντιπολιτευτικός του λόγος και οι πρωτοβουλίες τις οποίες πήρε ή στήριξε, κατέγραψε ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα στις εκλογές της 16/9 και συνεχίζει να ενισχύεται από την φθορά και την κρίση του δικομματισμού, αποτελώντας την έκπληξη στο πολιτικό τοπίο. Είναι λάθος να θεωρηθεί η επιτυχία μόνο και κυρίως σαν αποτέλεσμα της κρίσης του ΠΑΣΟΚ και ως η μοναδική δεξαμενή άντλησης επιρροής και υποστήριξης να θεωρείται ο «σοσιαλιστικός χώρος». Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ εξηγείται από έναν συνδυασμό λόγων: την κίνηση του κόσμου τα τελευταία χρόνια, τις αντιστάσεις και τους αγώνες που γνωρίσαμε, την τεράστια οικονομική συμπίεση των εργαζομένων, την φθορά του δικομματισμού. Σε όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να ανταποκριθεί έστω και στοιχειωδώς και αυτό μεταφράζεται και στην απόκτηση εμπιστοσύνης και στήριξης από κόσμο της αριστεράς κυρίως και δευτερευόντως στην επιρροή στο χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Το χαμόγελο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επιβεβαίωση μιας κατεύθυνσης προς τα αριστερά, μιας ενωτικής προσπάθειας και ορισμένων σχέσεων που έχουν κατακτηθεί και που έρχονται σε αντίθεση με όσα κυριαρχούσαν π.χ. την περίοδο του 2004-2005. Από τον «κλινικά νεκρό» ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη των εκλογών του 2004 με την κυνική συμπεριφορά της τότε ηγεσίας του ΣΥΝ απέναντι στο εγχείρημα, οδηγηθήκαμε στις ανατροπές των μεγάλων νεολαιίστικων αγώνων, στις πετυχημένες αυτοδιοικητικές συνεργασίες και στο σωστό σύνθημα «αριστερά και ενωτικά» που άνοιξε την προεκλογική καμπάνια και σηματοδότησε την νέα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές οι υπενθυμίσεις έχουν την σημασία τους γιατί δείχνουν ότι δεν υπάρχουν σινικά τείχη ανάμεσα στις διάφορες στάσεις και επίσης δείχνουν ότι μάλλον συνυπάρχουν πάντα σε διαφορετικές αναλογίες και σχέσεις αφενός τα χαρακτηριστικά μιας αριστερής / ενωτικής και αφετέρου μιας ηγεμονιστικής (στην ουσία αστικής) στάσης απέναντι στο θέμα της κοινής δράσης της Αριστεράς…

Έτσι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αγκαλιάσει περισσότερο κόσμο, αποτελεί μια ελπίδα, αποτελεί έναν δείκτη μιας ορισμένης αριστερής στροφής και συμπεριφοράς δυνάμεων της αριστεράς (πολιτικής και κοινωνικής). Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο κατόρθωσε να είναι μια σημαντική αναφορά για όσους αγωνίζονται, για κινήματα και αντιστάσεις.

Το κεντρικό ζήτημα αυτήν την στιγμή δεν είναι να «βλογάμε τα γένια μας» αλλά να αναρωτηθούμε και να πράξουμε ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να συμβάλει στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς, στην ανάπτυξη κινημάτων και αντιστάσεων, στην οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού. Η τέτοια τοποθέτηση υπονοεί πως η ταύτιση του ΣΥΡΙΖΑ με την Αριστερά ή του ΣΥΡΙΖΑ με τους αγώνες και τα κινήματα είναι λαθεμένη, καθώς επίσης και ότι απέχουμε πολύ από το να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο των εργαζομένων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, θα συμβάλει στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς και των κινημάτων στο βαθμό που μονιμοποιηθούν και βαθύνουν κάποια χαρακτηριστικά, από τα οποία τα κυριότερα είναι:

Η στάση των συνιστωσών μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ να οδηγεί σε ένα πανελλαδικό ρίζωμα του εγχειρήματος και κυρίως να προσανατολίζει τις δυνάμεις του και τις προσπάθειες προς μια κινητοποίηση και κατάκτηση θέσεων μέσα στο κίνημα

Η λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ κεντρικά και τοπικά – κλαδικά να είναι μέτρο των προσπαθειών που γίνονται και να προχωρά στη πράξη και όχι στα λόγια και τις διακηρύξεις

Να διατυπωθεί και να διασαφηνιστεί το πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα που θα εκφράζει τους στόχους, τα αιτήματα, τις ανάγκες των «από τα κάτω», τους εργαζόμενους και την νεολαία

Το δίλημμα και οι πολιτικές ευκαιρίες

Αν μείνουμε λίγο πιο ουσιαστικά στον απολογισμό του ΣΥΡΙΖΑ θα δούμε ότι δεν έχει ξεκαθαριστεί το αν μας ενδιαφέρει πραγματικά και ουσιαστικά η συγκρότησή του και η δράση του στην κοινωνία ή απλά η διατήρησή του σαν ένα αναγνωρίσιμο εκλογικό κυρίως σχήμα. Ο απολογισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι φτωχός όσον αφορά τις διαδικασίες συγκρότησής του. Η συστηματική υποτίμηση της Γραμματείας, η ύπαρξη πολλών κέντρων απόφασης και κυρίως το μονοπώλιο των αποφάσεων και της εκπροσώπησης από τον ΣΥΝ, η μη λειτουργία τοπικών επιτροπών με διάφορα προσχήματα, η διαλυτική παραπομπή και καθυστέρηση πολλών αποφάσεων, πρακτικών βημάτων και πρωτοβουλιών είναι ορισμένες από τις εκδηλώσεις της σχετικής αδιαφορίας για την πορεία συγκρότησης και ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ήταν μία η φορά που ακόμα και η Γραμματεία πληροφορείτο μέσω του τύπου για προτάσεις και δηλώσεις που δέσμευαν όλους χωρίς να έχει υπάρξει καμιά συζήτηση προηγουμένως. Δεν ήταν μία η φορά που η Γραμματεία παρενέβη για να προλάβει μεγαλύτερες παρανοήσεις και προβλήματα από μονομερείς πρωτοβουλίες που γίνονταν στο όνομα συνολικά του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, μέχρι τώρα δεν έχει γίνει εφικτό να υπάρχει μια ουσιαστική επαφή και σύνδεση με την κοινοβουλευτική ομάδα.

Η ΚΟΕ θεωρεί τρία τα κυριότερα πολιτικά ζητήματα, στα οποία θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα, αν υπήρχε άλλη πολιτική στάση:

α) στο θέμα των πυρκαγιών να είχε αναληφθεί μια μεγάλη πρωτοβουλία κινητοποίησης από τον ΣΥΡΙΖΑ – σε αυτό υπήρξε κατηγορηματική άρνηση σχεδόν από όλους,

β) στο θέμα της πολιτικής κρίσης να επικεντρώνονταν όλα στο άμεσο περιβάλλον και στον ίδιο τον Καραμανλή και όχι να παραμένουμε σε επίπεδο κριτικής ή και προτάσεων για το υπουργείο Πολιτισμού (φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να δηλώνουμε ότι θα προστατέψουμε τον Καραμανλή, αν είναι θύμα εκβιασμού…),

γ) Όλες οι αναφορές σε κυβέρνηση της Αριστεράς, σε νέα κυβέρνηση με πυρήνα τις δυνάμεις του Μεγάλου Συνασπισμού και λοιπά, δίνουν ίσως περισσότερο έμφαση στον κυβερνητισμό -που οι διακηρύξεις είχαν αποκλείσει για μεγάλο χρονικό διάστημα- και κάνουν κάποια άλματα για την εποχή και τους συσχετισμούς που υπάρχουν. Αυτές οι όχι τυχαίες αναφορές θα μας παιδέψουν για αρκετό καιρό, εκτός αν αποφασίσουμε να τις αποσύρουμε ή να τις συζητήσουμε πρώτα σοβαρά και μετά να τις διακηρύσσουμε. Γιατί είναι σωστό να ζυμώνουμε έναν διαφορετικό ρόλο της Αριστεράς και είναι σωστό να την προβάλλουμε σαν μια δύναμη που πρέπει και μπορεί να πρωταγωνιστήσει μέσα στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή, για να είμαστε πιο αξιόπιστοι είναι αναγκαίο να μιλήσουμε και για ποιες αλλαγές πρέπει να γίνουν μέσα στην Αριστερά.

Επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε αντί να τοποθετείται απέναντι σε κάθε τι που φέρνει η επικαιρότητα, να προετοίμαζε μια μεγάλη καμπάνια για την ακρίβεια και τον έλεγχο στις τιμές στην οποία συντονισμένα, πρόεδρος, κοινοβουλευτική ομάδα, γραμματεία, τοπικές επιτροπές κ.λπ. να δραστηριοποιούνταν για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ένας τέτοιος τρόπος κίνησης θα δημιουργούσε μια άλλη συνείδηση ειδικά στα πιο φτωχά στρώματα και θα συσπείρωνε και θα ενεργοποιούσε περισσότερο κόσμο γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τηρουμένων των αναλογιών κάτι σαν την κίνηση που κάναμε για το ασφαλιστικό (υλικό, αφίσα, συγκεντρώσεις κ.λπ.) αλλά πολύ πιο συντονισμένα και αποτελεσματικά.

Τολμηρή Αριστερά, που θα θέλει να έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα στην κοινωνία και θα το διακηρύσσει, που θα αξιοποιεί πολιτικές ευκαιρίες και κυρίως θα ανατρέπει συσχετισμούς προς όφελος των κοινωνικών δυνάμεων που θέλει να εκφράσει, προβάλλοντας κατάλληλες θέσεις και προτάσεις: Αυτή θα είναι μια σύγχρονη, ενωτική, μαχητική, πρωταγωνιστική, χρήσιμη Αριστερά.

Η συμμετοχή μας στον ΣΥΡΙΖΑ για να αλλάξουν τα πράγματα στην χώρα και στην Αριστερά.

Έχει συμβεί πολλές φορές στις στιγμές της μεγαλύτερης ευφορίας να κρύβονται όροι μιας αποτυχίας ή ενός ξεφουσκώματος. Δεν κάνουμε τις Κασσάνδρες αλλά πρέπει να διαφυλάξουμε το εγχείρημά μας –όχι από έναν αριστερισμό – αλλά από μια απογείωση από την πραγματικότητα.

Η ΚΟΕ πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δικαιολογήσει την ύπαρξή του σαν ένα ενωτικό εγχείρημα της Αριστεράς για την αντιμετώπιση της νεοφιλελεύθερης και νεοταξικής πολιτικής. Η αποτροπή της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, η διάνοιξη μετώπων και η ενίσχυση αντιστάσεων και κινημάτων είναι η βασική του ενασχόληση και το μέγιστο σημείο που μπορεί να φτάσει είναι να συμβάλλει στην οικοδόμηση ενός πλατιού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου. Η ενότητα της Αριστεράς, των εργαζομένων και των κινημάτων είναι τρία επίπεδα στα οποία δίνει και θα δίνει για καιρό εξετάσεις το όποιο ελπιδοφόρο εγχείρημα της Αριστεράς. Χρειαζόμαστε ένα πολιτικό κέντρο, που να παράγει πολιτική, τακτικές, καμπάνιες, λόγο. Χρειαζόμαστε μια συστηματική παρέμβαση και επιρροή μέσα στο χώρο των εργαζομένων γιατί αυτός πλήττεται περισσότερο και γιατί αυτός είναι η ραχοκοκαλιά της αντίστασης. Χρειαζόμαστε τον συντονισμό και την ενότητα των κινημάτων γιατί σκόρπιοι αγώνες και προσπάθειες έχουν μικρή αποτελεσματικότητα. Αυτή η ενότητα –Αριστεράς, εργαζομένων, κινημάτων- μπορεί να μας συγκροτήσει ως αντίπαλο στην αστική πολιτική, μπορεί να οικοδομήσει μια προοπτική.

Η κομμουνιστική αριστερά μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ έχει να συμβάλει σε αυτήν την ενότητα, με προτάσεις, πρωτοβουλίες, συνθήματα και πράξη, έχει να δείξει και να πείσει για την ορθότητα αυτού του προσανατολισμού. Αυτός ο προσανατολισμός γειώνει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα, υποβοηθά στην απόκτηση μιας λαϊκότητας και στην αναγνώρισή του από τα πιο φτωχά και πληττόμενα τμήματα του πληθυσμού, τον μετατρέπει σε υπολογίσιμη δύναμη.

Η κομμουνιστική αριστερά μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει πως «σταθερό είναι ότι κατακτιέται από τις μάζες» και από την άποψη αυτή τα ουσιαστικά προχωρήματα δεν έχουν μόνο τον ορίζοντα των εκλογικών διαδικασιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αποδείξει ότι είναι σε θέση να αποτρέψει γεγονότα που θέλει να επιβάλει η αστική τάξη και να δημιουργήσει γεγονότα που να είναι θετικά για την ζωή και την πάλη των εργαζομένων και της νεολαίας. Τα μέτωπα και τα κινήματα, αλλά και η υπόθεση της Αριστεράς δεν είναι μια δημοσκόπηση, ούτε υπόθεση εκλογολόγων.

Η ΚΟΕ μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός μίνιμουμ προγράμματος πάλης που να εκφράζει τους «από κάτω», ενός προγράμματος στο οποίο οι «από κάτω» να αναγνωρίζουν τα αιτήματα και τις ανάγκες τους. Παράλληλα, η ΚΟΕ πιστεύει ότι σήμερα είμαστε πιο νομιμοποιημένοι να διακηρύξουμε πως μόνο ο σοσιαλισμός σαν κοινωνικό σχέδιο μπορεί να είναι μια βιώσιμη και ουσιαστική προοπτική για τους εργαζόμενους, πως μόνο αυτό το σχέδιο μπορεί να μας βγάλει από τα αδιέξοδα και τις γενοκτονίες του καπιταλισμού. Τόσο το άμεσο πρόγραμμα πάλης, όσο και ο σοσιαλισμός σαν προοπτική έχουν ανάγκη από πολλές αποσαφηνίσεις και διευκρινίσεις. Αυτά δεν μπορούν πάντα να παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες.

Συμμετέχουμε στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί η υπόθεση της ενότητας –Αριστεράς, εργαζομένων, κινημάτων- πρέπει να διανύσει μια ορισμένη πραγματική πορεία και δοκιμασία (με επιτυχίες, λάθη, προσπάθειες, τριβές κ.λπ.) και δεν μπορεί να προκύψει μέσα από «καθαρότητες» και διακηρύξεις «ορθοδοξίας».

Ο ανοικτός χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ επομένως δεν αντιμετωπίζεται σαν μια «παράταξη της Αριστεράς», αλλά σαν ένα διαρκές εγχείρημα συμβολής στην τριπλή ενότητα που περιγράψαμε, ένα διαρκές εγχείρημα για την οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου. Αυτό υποδηλώνει έναν ανοικτό χαρακτήρα του εγχειρήματος, ένα βαθύ δημοκρατισμό που πρέπει να το διέπει, μια διαρκή πρόσκληση σε όλες τις δυνάμεις της πολιτικής και κοινωνικής αριστεράς.

Στις σημερινές συνθήκες –αν θέλουμε να λειτουργούμε κάτω από το πρίσμα της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης και να απολογούμαστε στη βάση της ταξικής θέσης και πρακτικής που έχουμε- ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να αλλάξει το τοπίο πρωταρχικά στο επίπεδο των συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και την πολιτική ζωή, προς όφελος των εργαζομένων, με την έννοια της συγκέντρωσης και συσσώρευσης δυνάμεων γύρω από το εγχείρημα αυτό και τα κινήματα. Έτσι θα γίνει υπολογίσιμη δύναμη που θα εκφράζει τους «από κάτω» και θα δημιουργεί μια σύγχρονη προοπτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, δεν είναι ο πυρήνας μιας νέας κυβερνητικής κοινωνικής πλειοψηφίας, ούτε ένα νέο κόμμα. Και στα δύο χρειάζεται προσγείωση. Η ανασύνθεση και ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν θα γίνει μέσα από την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα, αλλά και ούτε θα βαφτίσουμε το κρέας σε νηστίσιμα ψάρια, γιατί είναι ωραίο να λέμε μεγάλα λόγια.

Από την στιγμή που συμφωνούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα νέο κόμμα αλλά ένα εγχείρημα ενότητας αριστερών δυνάμεων και συσπείρωσης ανένταχτων αριστερών, τα κρίσιμα θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν είναι:

Επιμονή και σταθερότητα στο ενωτικό στοιχείο, συνεχής αναφορά και έκκληση σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς, σε όλες τις δυνάμεις που πλήττονται από τον νεοφιλελευθερισμό, σε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να αγωνιστούν για την ανατροπή του: «Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε».

Επιμονή και σταθερότητα στην πράξη, στις αντιστάσεις, στα κινήματα. Ο λόγος, το παράδειγμα και η εικόνα μπορεί να βοηθήσουν αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την δράση και την πράξη, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τα κινήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ για να συμβάλει στα κινήματα και τις αντιστάσεις πρέπει να έχει διαρκή παρουσία και συγκεκριμένη σχεδιασμένη παρέμβαση και ενίσχυση των αντιστάσεων και των κινημάτων.

Για να γίνουν αυτά πραγματικότητα:

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λειτουργεί. Όχι στα λόγια αλλά στην πράξη, για να υπάρχει πράξη. Θα πρέπει να συζητιούνται τα πλέον σοβαρά θέματα πριν να γίνουν κάθε φορά δηλώσεις και ανακοινώσεις. Να συντονίζονται όλα τα μέρη του και όχι να διασκορπίζονται οι ενέργειες.

Ποια θα είναι η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τον ΣΥΝ; Θα συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει (περίπου να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το εκλογικό σχήμα του ΣΥΝ) ή θα τροποποιηθεί σε συνάρτηση με τον χαρακτήρα και την δομή του ΣΥΡΙΖΑ;

Με αυτές τις σκέψεις καλούμε όλο το δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ να πάρει μέρος δραστήρια στην Πανελλαδική Σύσκεψη στις 14-16 Μαρτίου. Για να δώσουμε νέα πνοή στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, για να συνεχίσει η «δοκιμή», για την προώθηση της ενότητας Αριστεράς, εργαζομένων και κινημάτων.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Το τριήμερο 14-15-16 Μάρτη στο Στάδιο Ειρήνςη & Φιλίας θα διεξαχθεί η πρώτη πανελλαδική σύσκεψη το ΣΥνασπισμού ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς. Απ' όσα έχω διαβάσει μόνο η Κoμμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (Κ.Ο.Ε.) έχει καταθέσει ολοκληρωμένη πρόταση (η παραπάνω) για το πως πρέπει να είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Γι' αυτό το λόγο και ενόψει του τριημέρου παραθέτω το κείμενο.

Βαλκάνια, ώρα μηδέν

Η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου αποτελεί ένα πολύ σημαντικό βήμα στην εκστρατεία των Αμερικανών, των Ευρωπαίων συμμάχων τους και των ντόπιων ακολούθων τους, σωβινιστών, για την ολοκληρωτική διάλυση των Βαλκανίων.

Επιχειρείται προκειμένου να λάβει σάρκα και οστά η υποταγή της Χερσονήσου του Αίμου στην Αυτοκρατορική νέα τάξη. Μια “τάξη” όπου ένα πολυεθνικό μωσαϊκό συγκρουόμενων εθνών και εθνοτήτων, θα ποδηγετείται από τους Αμερικανούς, μέσω των πανταχού παρόντων αμερικανικών βάσεων και των αεικίνητών πολυεθνικών τους, ενώ ως εγγυητές της «σταθερότητας» θα προβάλουν οι Αλβανοί αλυτρωτιστές μισθοφόροι της Νέας Τάξης και η περιφερειακή υπερδύναμη Τουρκία.

Το μοντέλο της δια της βίας και πυγμής συγκροτημένης «Νοτιοανατολικής Ευρώπης» έχει ήδη κατασκευαστεί προσεκτικά στα πολιτικά και κοινωνικά εργαστήρια της Αυτοκρατορίας.

Οι πρωταγωνιστές αυτής της εκστρατείας έχουν ονόματα, και αξίζει να τους ξαναθυμηθούμε. Είναι οι μεσολαβητές τύπου Νίμιτς και Αχτισάαρι. ο αυτοκρατορικός μάγος, Τζώρτζ Σόρος, μαζί με την πλειάδα των οργανώσεών του (τα ανά τα Βαλκάνια Ιδρύματα για την Ανοιχτή Κοινωνία, το CDRSEE και το International Crisis Group, με προεξάρχοντα τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι) και τους «Υπουργούς της Αλήθειας» που τον ακολουθούν, τους Λιάκους της κάθε χώρας. είναι οι υπουργοί της Ευρώπης «από το εξωτερικόν», όπως ο Μπερνάρ Κουσνέρ. είναι επίσης, προσωπικότητες και διανοούμενοι της Νατοϊκής χαβιαροαριστεράς, όπως ο Κον-Μπετίτ και ο Γκλυκσμάν.

Τέλος είναι όλος εκείνος ο συρφετός των εγχωρίων υποτακτικών τους: Ο πρώην μαφιόζος πολέμαρχος ηγέτης που ακούει στο παρατσούκλι «Το φίδι» και νυν πρωθυπουργός του αυτοανακηρυχθέντος ανεξάρτητου Κοσόβου, Χακίμ Θάτσι. οι μαθητευόμενοι γιάπηδες Μακεδονιστές της ΠΓΔΜ, που παίζουν το χαρτί του πιο παράλογου αλυτρωτισμού απέναντί μας, αδιαφορώντας αν αυτός αύριο θα στραφεί ενάντια στους ίδιους. και τέλος, πολλές από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ των Βαλκανίων (όπως η δική μας, της Ντόρας, του Γιωργάκη, του Κόκκαλη και του Μπόμπολα), που έχουν επενδύσει τα κεφάλαια και την πολιτική τους σταδιοδρομία στην υλοποίηση του νεοταξικού σχεδίου, παντελώς αδιάφοροι για τις τύχες των χωρών τους και της ευρύτερης περιοχής.

Το σχέδιό τους θυμίζει σε πολλά (βλέπε Μεγάλη Αλβανία) το αντίστοιχο του Χίτλερ, όταν η μπότα των Ες-Ες εγκαθίδρυσε τη ναζιστική νέα τάξη στα Βαλκάνια.

Τότε οι παρτιζάνοι και οι ελασίτες αντάρτες αντιστάθηκαν με τα κουρέλια τους γράφοντας μία από τις λαμπρότερες σελίδες της αντίστασης των λαών έναντι σε κάθε λογής κατακτητή. Τώρα;

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

Προκήρυξη του Άρδην και της Ρήξης

Τα μωρά των «εξαφανισμένων»

Μαρία Εουχένια Σαμπάγιο. Έχει καταθέσει μήνυση εις βάρος του ζευγαριού που την ανέθρεψε, αφού η χούντα σκότωσε τους γονείς της

Μια σειρά από δίκες διεξάγονται αυτή την περίοδο στην Αργεντινή με κατηγορούμενους άνδρες και γυναίκες που έκλεψαν νεογέννητα μωρά από πολιτικούς κρατουμένους στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, από το 1976 ώς το 1983.

Ζευγάρια πιστά στο καθεστώς υιοθέτησαν παράνομα τα μωρά αυτά, υποτίθεται για να μην ανατραφούν από «ανατρεπτικούς». Στο μεταξύ, οι μητέρες των μωρών «εξαφανίζονταν», σπρωγμένες στο κενό από αεροπλάνα που πετούσαν πάνω από τον Ατλαντικό. Τώρα έχουν ξεκινήσει οι δίκες των υπευθύνων, όμως μάρτυρες κατηγορίας αυτοκτονούν ή δηλητηριάζονται...

Η Μαρία Εουχένια Σαμπάγιο είναι παιδί «εξαφανισμένων» γονιών και έχει μηνύσει το ζευγάρι που την ανέθρεψε. Ανέκαθεν αμφέβαλλε για την ταυτότητά της και το 2000 υποβλήθηκε σε τεστ DΝΑ. Βάσει των αποτελεσμάτων του, ανακάλυψε μια γιαγιά κι έναν μεγαλύτερο αδελφό που την αναζητούσαν όλη της τη ζωή. Ανακάλυψε επίσης πως οι γονείς της ήταν συνδικαλιστές, συνελήφθησαν τον Οκτώβριο του 1977 και από τότε δεν τους ξανάδε κανείς.

Η Σαμπάγιο κατηγορεί τους θετούς γονείς της για απαγωγή, απάτη και πλαστογράφηση του πιστοποιητικού γεννήσεώς της. Η δίκη ξεκίνησε τον Φεβρουάριο και την περασμένη εβδομάδα η γυναίκα κατέθεσε για την παιδική ηλικία της. «Στην αρχή μού είπαν ότι οι γονείς μου είχαν σκοτωθεί σε τροχαίο», είπε. «Αργότερα άλλαξαν την ιστορία τους... η Γκόμες (η γυναίκα) αρνήθηκε να μου πει ποια ήμουν. Αυτή ήταν η συμφωνία. Αν δεν έλεγαν τίποτε, μπορούσαν να με κρατήσουν».

Οι Γιαγιάδες της Πλατείας του Μάη, μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα που αναζητεί τα παιδιά των «εξαφανισμένων», λέει πως το καθεστώς είχε πάρει τουλάχιστον 500 παιδιά από τις φυλακισμένες μητέρες τους. Χάρη στο DΝΑ, 88 νέοι άνθρωποι ξέρουν τώρα ότι οι βιολογικές μητέρες τους βασανίσθηκαν και σκοτώθηκαν και ότι οι άνθρωποι τους οποίους πίστευαν για γονείς τους, τους έλεγαν ψέματα. Οι περισσότεροι αντιδρούν όπως η Σαμπάγιο. Είναι όμως και μερικοί, όπως η 30χρονη Εβελίν Βάσκες, που δεν μπορούν να στραφούν εναντίον των θετών γονιών τους.

Η αστυνομία έκανε τις προάλλες έφοδο στο σπίτι τής Βάσκες για να κατασχέσει αντικείμενα που έχουν το DΝΑ της, επειδή η ίδια αρνείται να υποβληθεί σε εξέταση αίματος. Λέει πως δεν θα έκανε τίποτε που μπορεί να δημιουργούσε προβλήματα στο ζευγάρι που τη μεγάλωσε, ακόμη κι αν γνώριζαν την πιθανή τύχη των βιολογικών γονιών της και είναι άρα συνεργοί στην απαγωγή της. «Δεν θα χρησιμοποιηθώ σαν όπλο εναντίον των θετών γονιών μου», είπε προς τους ανθρώπους οι οποίοι είναι πιθανόν η βιολογική γιαγιά και ο παππούς της και ψάχνουν εδώ και εννέα χρόνια να βρουν αν η Βάσκες είναι το παιδί που έκλεψαν από την κόρη τους. «Οι γονείς μου ήταν γονείς μου τα τελευταία 30 χρόνια και αυτό τίποτε δεν θα το αλλάξει», τονίζει.

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ Του Γιώργου Αγγελόπουλου gangel@dolnet.gr

14 χρόνια απουσίας

"Πως να 'βγω και

πως να 'βγω και να περπατήσω

τα λόγια του

τα λόγια του να θυμηθώ
με το φεγγάρι

πως αχ πως να τραγουδήσω

με το φεγγάρι

πως να παρηγορηθώ"

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι, 1965

Μελίνα Μερκούρη (Αθήνα, 18 Οκτωβρίου 1920 – Νέα Υόρκη, 6 Μαρτίου 1994)

Γιατί Ανω Μακεδονία

Του Σταυρου Λυγερου

Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων να σφετερισθούν την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενοχλεί την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η γεωπολιτική πτυχή. Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική. Δεν είναι η πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Οι εθνότητες που την κατοικούν έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου Μακεδονία με την έννοια του εθνογεωγραφικού προσδιορισμού (Ελληνομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες, Βουλγαρομακεδόνες, Αλβανομακεδόνες κ.λπ.). Η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων, όμως, εμφανίζει τη Μακεδονία σαν πατρίδα του ανύπαρκτου «μακεδονικού έθνους». Και, κατ’ επέκταση, εμφανίζει τη λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου να βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή! Οι Σλαβομακεδόνες δηλώνουν ότι το όνομα είναι η ταυτότητά τους, επειδή μέσω αυτού νομιμοποιούν το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας».
Μέσω του ονόματος το μέρος επιχειρεί να σφετερισθεί το όλον. Η Ελλάδα θίγεται από τον σφετερισμό και γι’ αυτό επιδιώκει να τον ακυρώσει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να βρεθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Είναι να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που αντανακλά την πραγματικότητα. Λόγω της αλβανικής κοινότητας δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Είναι ρεαλιστικός και δόκιμος ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, όπως Ανω Μακεδονία (Γκορναματσεντόνια στα σλαβομακεδονικά). Το Βόρεια Μακεδονία δεν είναι λάθος, αλλά έχει το σοβαρό μειονέκτημα ότι σημειολογικά παραπέμπει σε διχοτομημένα εθνικά κράτη (Κορέα και Βιετνάμ). Μπορεί, δηλαδή, από άλλο δρόμο να προκαλέσει σύγχυση.

Υπάρχει και το «Νέα Μακεδονία». Είχε πέσει στο τραπέζι για αντιδιαστολή με την αρχαία, όταν επικρατούσε στην Ελλάδα μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το «Νέα Μακεδονία» δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός και δεν υπηρετεί την προσπάθεια της Αθήνας να ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Αυτό ισχύει και διεθνώς και στην Ελλάδα. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Στο Ανω Μακεδονία συγκλίνει και η αντιπολίτευση (πλην ΛΑΟΣ). Αποτελεί, δηλαδή, στέρεη βάση για άσκηση εθνικής πολιτικής. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται σωστά. Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά στο διεθνές κλίμα. Εάν οι Σλαβομακεδόνες πεισθούν ότι η Αθήνα μένει αταλάντευτη, θα υποχρεωθούν να επιλέξουν. Από τη μια η φαντασίωση της «μεγάλης Μακεδονίας» και από την άλλη τα πραγματικά οφέλη της ένταξης στο ΝΑΤΟ και αύριο στην Ε.Ε.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Επίσης από το e-rooster.gr ένα αξιόλoγο άρθρο σχετικά με το ζήτημα της FYROM με τίτλο: "Déjà vu: Μακεδονικό και η ανυπαρξία ρεαλιστικής εξωτερικής πολιτικής"

«Είδα πριν λίγες μέρες τον Λαζόπουλο να απαγγέλλει την επιστολή Θεοδωράκη, σχετικά με το μακεδονικό, με την οποία μας ζητάει να κλείσουμε τα σύνορα, να κάνουμε ότι θυσίες χρειάζεται για την Ελλάδα και να πέσουμε με ψηλά το κεφάλι. Θα ήτανε ενδιαφέρον βέβαια να ακούγαμε επίσης από τον Λαζόπουλο γιατί όταν είχε έρθει η σειρά του να κάνει την μικρή συγκριτικά θυσία της στρατιωτικής θητείας που κάνουν όλοι οι Έλληνες πολίτες, αυτός κυριολεκτικά έκανε τον τρελό για να την αποφύγει. Εν πάσει περιπτώση, στην ίδια επιστολή Θεοδωράκη, πέρα από την κήρυξη του ανένδοτου, επαναλαμβανόταν όλα τα γνωστά περί συνομωσίας των ιμπεριαλιστών (κάπου εκεί αναφέρεται συνήθως και ο Kissinger) να εξοντώσoυν τους μοναδικούς και ανυπότακτους Έλληνες. Τα γνωστά συμπλέγματα καταδίωξης δηλαδή που, ενώ δεν υιοθετούνται άμεσα από κανένα τεχνοκράτη, παρολαυτά εξαιτίας της ευρείας αποδοχής τους καταφέρνουν και επηρεάζουν την εξωτερική μας πολιτική μέσω του πολιτικού κόστους.

Στον παραπάνω πόλο υπάρχει ένα αντίβαρο. Είναι οι “εγχώριοι κοσμοπολίτες” (σαν τυπικό εκπρόσωπο σκεφτείτε τον Ν. Δήμου), οι οποίοι επίσης θεωρούν τον ελληνικό λαό μοναδικό, αλλά για την τριτοκοσμικότητα του. Για αυτούς, οποιοδήποτε δείγμα πατριωτισμού από τις εθνικές εορτές μέχρι τους πανηγυρισμούς για το Euro 2004 είναι απόδειξη της οπισθοδρόμησής μας. Σχετικά με την υπόθεση της FYROM, διακηρύσσουν ότι πρέπει να ακολουθήσουμε ιδεαλιστικές αρχές στην εξωτερική μας πολιτική και να αφήσουμε όποιον θέλει να ονομάζεται όπως θέλει. Στο ίδιο ιδεαλιστικό πλαίσιο ανάλυσης, επιδεικνύουν μεγάλη ευαισθησία για οποιαδήποτε μειονότητα έχει να διεκδικήσει κάτι από την Ελλάδα. Περιέργως όμως, ξεχνάνε την ευαισθησία τους όταν πρόκειται για Έλληνες Βορειηπειρώτες, Πολίτες, Ίμβριους κλπ., στο όνομα τότε ενός νεφελώδους ρεαλισμού. Αυτή η αντίφαση εξηγείται μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η μερίδα αναλυτών ουσιαστικά πέρνουνε θέσεις εξ’ αντιθέσεως. Η underlying λογική είναι πάνω-κάτω ως εξής: “Δεν μας αρέσει η οπισθοδρομική Εκκλησία και ο κλόουν δήμαρχος Θεσσαλονίκης, άρα διαφωνούμε σε ότι αυτοί υποστηρίζουν, είτε πρόκειται για τo μακεδονικό, είτε πρόκειται για το βιβλίο ιστορίας”.

Σε μια σοβαρή όμως εξωτερική πολιτική, δεν χωράνε ούτε οι υστερικοί εθνικισμοί αλλά ούτε και οι αντιφάσεις και ο απεριόριστος ενδοτισμός των εγχώριων κοσμοπολιτών. Εμείς οι υπόλοιποι έχουμε χρέος να απαιτούμε μια εξωτερική πολιτική με συνέπεια, βασισμένη σε συγκεκριμένες αρχές που θα προωθούν τα συμφέροντα και την βιωσιμότητα της Ελλάδος. Προσωπικά δεν έχω καταλήξει ποιά είναι η ιδανική αντίδραση στο μακεδονικό, αλλά πιστεύω ότι όποια απόφαση και στρατηγική πρέπει να βασίζεται σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο ανάλυσης που αναγνώριζει τον δυναμικό και εύθραυστο χαρακτήρα των διεθνών σχέσεων, όπως και την ανάγκη κάθε χώρας να μεγιστοποιεί την δυναμή της για να μπορέσει να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, α λα Marsheimer. Σύμφωνα με αυτό το paradigm, όπως οι εταιρίες για να εξασφαλίσουνε την επιβίωση τους σε ένα ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον είναι value maximizers, έτσι και τα κράτη σε ένα ασταθές περιβάλλον είναι power maximizers –και δεν υπάρχει τίποτα μη φιλελεύθερο σε αυτή την προσέγγιση. Υπό αυτό το πλαίσιο, πρέπει να αξιολογήσουμε την στάση μας στο μακεδονικό με cost-benefit analysis και να κάνουμε ερωτήσεις όπως: είχαμε μειωμένη οικονομική διείσδυση στα Σκόπια εξαιτίας αυτής της ιστορίας; Το πολιτικό κεφάλαιο που ξοδέψαμε μέχρι τώρα, πως αλλιώς θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε; Επίσης, η πολιτική prestige που ουσιαστικά ακολουθήσαμε, σε ποιο βαθμό έκανε προβολή της δύναμης της Ελλάδας στον βαλκανικό χώρο; Τα side-effects του εγχειρήματος όπως η κινητοποίηση της διασποράς ήτανε συνολικά θετικά ή αρνητικά; Τελικά, τι αξία έχει το brand Μακεδονία, συμβολικά, οικονομικά και ψυχολογικά;
Κάπως έτσι, για μια εξωτερική πολιτική μακριά από ΛΑΟΣ και ΣΥΡΙΖΑ...».

Σχόλιο "Πιπεριάς": Τα δυο παραπάνω κείμενα πιστεύω ότι δίνουν την δυνατότητα για σκέψη και συζήτηση για το πρόβλημα με την FYROM.

«Γύρισαν την πλάτη στην κοινωνία, που ανταποδίδει»

Μια κοινωνία που αγωνιά να εκφράσει αιτήματα και ανταγωνισμούς και ασχολείται λιγότερο με κυβερνητικά προγράμματα, διακρίνει ο καθηγητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης Μιχάλης Σπουρδαλάκης πίσω από την υποχώρηση του δικομματισμού και το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ»:

- Κατά πόσον είναι συγκυριακό φαινόμενο η υποχώρηση του δικομματισμού στις δημοσκοπήσεις;

«Για να απαντήσουμε, θα πρέπει να θυμηθούμε τι είναι ένα κόμμα. Είναι λοιπόν η πολιτική έκφραση των κοινωνικών ανταγωνισμών, των διαφορών και των διαιρετικών τομών. Με άλλα λόγια δεν επιλέγω ένα κόμμα μόνο για να με κυβερνήσει, αλλά για να εκφράσω μέσα από αυτό τα κοινωνικά μου αιτήματα. Αυτό που έχει συμβεί τουλάχιστον στα δύο μεγάλα κόμματα, που διαχειρίστηκαν τις κυβερνήσεις στην τελευταία δεκαετία, είναι ότι περιόρισαν τη λειτουργία τους μόνο στο κυβερνητικό έργο και τη διαχείριση των κυβερνητικών υποθέσεων. Γύρισαν την πλάτη τους στην κοινωνία».

- Και η κοινωνία τούς το ανταποδίδει;

«Δεν τίθεται σε βάση εκδίκησης. Η κοινωνία αναζητά τρόπους να εκφράσει διαφοροποιήσεις και ανισότητες που εντείνονται. Ψάχνει το κοινωνικό οξυγόνο των ανταγωνισμών. Τα κόμματα που ανταγωνίζονται στη βάση τού ποιος θα διαχειριστεί καλύτερα το κράτος δεν λειτουργούν ως εκπρόσωποι των κοινωνικών αιτημάτων. Αιτημάτων που δεν ξεκινούν μόνο από τα λαϊκά στρώματα και αφορούν π.χ. τη φτώχεια που εντείνεται αλλά και τη διαρκή συρρίκνωση του δημόσιου χώρου που απειλεί στρώματα τα οποία απολάμβαναν μια σχετική αυτονομία στην επαγγελματική τους δραστηριότητα. Το πρόβλημα για τα μεγάλα κόμματα δεν είναι ούτε ότι δεν έχουν θέσεις ούτε ότι δεν τις προβάλλουν τα ΜΜΕ. Είναι ότι τα προγράμματα των κομμάτων δεν είναι αποτέλεσμα των κοινωνικών δυνάμεων που ζητούν εκπροσώπηση».

- Αρα δεν μιλάμε για μια συγκυριακή υποχώρηση.

«Τα κόμματα ως θεσμοί βολονταριστικοί μπορούν θεωρητικά να προβούν σε αλλαγές και να αναστρέψουν την όποια κατάσταση. Ομως, έπειτα από πολλά χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του ,90, έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν μπορούν να αλλάξουν εύκολα πορεία. Και δεν είναι κάτι που εξαρτάται μόνο από εκείνα. Εάν για παράδειγμα πείσει ο πόλος που τείνει να διαμορφωθεί γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα επηρεάσει επίσης τις δυνατότητες των δύο μεγάλων κομμάτων».

- Μιλάμε δηλαδή για έναν τρίτο πόλο;

«Ναι, αλλά πόλο που καταγράφεται μόνο δημοσκοπικά μέχρι στιγμής. Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ακριβώς την αγωνία της κοινωνίας να εκφραστεί πολιτικά, γιατί έως τώρα πιεζόταν στις συμπληγάδες του κρατισμού όπως τον εξέφρασε ο δικομματισμός».

- Η αγωνία όμως αυτή είναι επαρκής για να δικαιολογήσει τέτοια εκτόξευση από το 5% στο 18%;

«Δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι κοινωνικές διεργασίες έχουν ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν εκφράστηκε νωρίτερα γιατί λειτούργησαν κάποιες "βαλβίδες εκτόνωσης" όπως η ΟΝΕ, οι Ολυμπιακοί Αγώνες, που έδωσαν την ευκαιρία στην κοινωνία να υποχωρήσει από άλλες διεκδικήσεις και στις κυβερνήσεις να ανταποκριθούν επιτυχώς. Αυτά όμως έχουν εξαντληθεί. Το τελευταίο ανάλογο "όραμα", εκείνο της διαφάνειας, διαψεύστηκε πολύ εύκολα...».

- Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια αυτή η αγωνία να εκτονωθεί με άλλους τρόπους;

«Οχι, διότι έχει να κάνει και με συγκεκριμένα συμφέροντα και δεν είναι ένα απλό συναίσθημα. Η κοινωνία θέλει για παράδειγμα να υπερασπιστεί το δημόσιο χώρο. Να δοθούν λύσεις για τα νέα ζευγάρια, τους νέους που δουλεύουν για 600 ευρώ, αυτούς που ζουν κλεισμένοι στο σπίτι, όσους δουλεύουν όλη την ημέρα για να πληρώνουν τα μαθήματα των παιδιών αν και φορολογούνται για να υπάρχει δημόσιο σχολείο. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κρατήσει τα υψηλά ποσοστά του, εξαρτάται από το πώς θα διαχειριστεί αυτή την ευκαιρία».

- Το ΠΑΣΟΚ, που υφίσταται τις μεγαλύτερες απώλειες, έχει περιθώρια αντίδρασης;

«Θα έχει πρόβλημα να ανακτήσει την επαφή με την κοινωνία έπειτα από χρόνια υποτίμησης της οργάνωσης που αποτελούσε γέφυρα μαζί της. Το ΠΑΣΟΚ περνά τη σημαντικότερη κρίση στην ιστορία του και θα είναι δύσκολο να βρει τον έμπρακτο κοινωνικό του βηματισμό. Το τμήμα της κομματικής του βάσης που δεν είχε ενσωματωθεί στον κρατισμό αποζητά εναγωνίως έκφραση και φαίνεται ότι αυτό μετακινείται προς τον ΣΥΡΙΖΑ».

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 05/03/2008

Υπάρχει Θεός στη Γάζα;

Και αν υπάρχει δεν τα βλέπει όλα αυτά;

Ο αγώνας της Μαριέττας Γιαννάκου

Στο χειρουργείο οδηγήθηκε για τέταρτη φορά μέσα σε μία εβδομάδα η πρώην υπουργός Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου, καθώς οι γιατροί έκριναν αναγκαίο να προχωρήσουν σε δεύτερη αφαιρετική επέμβαση στο ήδη ακρωτηριασμένο άκρο της λόγω λοίμωξης.
Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, το ιατρικό συμβούλιο που έγινε στις 10.30 το πρωί έκρινε αναγκαίο να υποβληθεί η ασθενής σε νέα αφαιρετική επανορθωτική επέμβαση μέσου προς κάτω τριτημορίου του μηρού δεξιά (λίγο πιο πάνω από το γόνατο) προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.
Σύμφωνα με το ιατρικό δελτίο που εξεδόθη το απόγευμα, η ασθενής ήταν αιμοδυναμικά σταθερή καθ' όλη τη διάρκεια της επέμβασης και η καρδιά της λειτουργούσε λίαν ικανοποιητικώς.
Η κα Γιαννάκου επέστρεψε στη μονάδα εντατικής θεραπείας όπου και νοσηλευόταν υπό καταστολή και η μετεγχειρητική πορεία της εξελίσσεται ικανοποιητικά.
Η παρουσία λοίμωξης στο αίμα δεν έχει επιβεβαιωθεί, σύμφωνα με τις επίσημες πηγές του νοσοκομείου, παρ' ότι ο εργαστηριακός έλεγχος συνεχίζεται και ο γιατροί παραμένουν συγκρατημένα αισιόδοξοι.

Πηγή: www.in.gr

Αυξεντίου – Ρίτσος

TOY ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

ΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ έχει ο πραγματικός Γρηγόρης Αυξεντίου, όπως τον γνώρισαν όσοι προσωπικώς σχετίστηκαν μαζί του και τον έζησαν, όσο πρόλαβαν να τον ζήσουν, ώς τις 3.3.1957, με κείνον τον Αυξεντίου που «έφτιαξε» και τεχνούργησε από 5η έως 25η Μαρτίου 1957, ο γίγαντας της ποίησης Γιάννης Ρίτσος, στο αριστούργημά του «Αποχαιρετισμός - Οι τελευταίες ώρες του Γρηγόρη Αυξεντίου μες στη φλεγόμενη σπηλιά»; Ο ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ θυσιάστηκε Κυριακή 3η Μαρτίου 1957 στο κρησφύγετό του στον Μαχαιρά. Ο Ρίτσος διάβασε τα καθέκαστα, στις αθηναϊκές εφημερίδες, την Τρίτη 5.3.57. Από εκείνα τα δημοσιεύματα προέκυψαν δύο λάθη του ποιητή: Γράφει ως ημέρα της θυσίας, το Σάββατο 2 Μαρτίου 1957 κι ότι η μάχη στον Μαχαιρά «τέλειωσε στις 2 η ώρα την νύκτα». Γράφει ακόμα ότι ήταν «οδηγός ταξί το επάγγελμα», ενώ λεωφορείο οδηγούσε, μεταφέροντας εργάτες από Λύση προς Δεκέλεια. Τα λάθη αυτά δημοσιεύτηκαν, όντως, στις εφημερίδες της Αθήνας 5.3.57! Πέρα από τη σύντομη περιγραφή των συμβάντων στον Μαχαιρά, ο αθηναϊκός Τύπος ουδέν ήξερε και ουδέν έγραψε για την προσωπικότητα και τη δράση του Αυξεντίου. Ουδέν περισσότερο ήξερε κι ο Ρίτσος. Κι όμως! Έγραψε, σαν να τον ήξερε από τα γεννοφάσκια του και από κάθε ημέρα της 29χρονης ζωής του, 20 τυπωμένες σελίδες, συγκλονιστικό ποίημα, αριστούργημα ψυχογραφίας, ένοπλης σοφίας, ταπεινού ανθρώπινου αγωνιστικού μεγαλείου στο βωμό της ελευθερίας. Ηχογραφημένη η απαγγελία του, από τον ίδιο τον Ρίτσο, κρατάει 43 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα. Τόση είναι η γραπτή έκταση και φωνητική διάρκεια του περίτεχνου αυτού κάλλους της ελληνικής γλώσσας. Με μια εμβέλεια, όμως, που το πέρασμα 51 ήδη χρόνων πολλαπλασιάζει τη φρεσκάδα ατόφιου τού υπέρτατου ΝΟΗΜΑΤΟΣ του Αγωνιζόμενου και Θυσιαζόμενου υπέρ Ελευθερίας Ανθρώπου. Ο Ρίτσος, ναι λοιπόν, ήξερε απόξω κι ανακατωτά και βαθύτατα τον Αυξεντίου. Όπως ήξερε τον Παλληκαρίδη, τον Δράκο, τον Λένα, τον Ζάκο, τον Μάτση, κάθε ξεχωριστό και όλους μαζί τούς ήρωες του ένοπλου αγώνα της κυπριακής ελευθερίας. Διότι, απλά κι απέραντα: «Τ' αληθινό μπόι του ανθρώπου μετριέται πάντα με το μέτρο της λευτεριάς». Και διότι: «Τη λευτεριά το λοιπόν ο καθένας μας τήνε χρωστάει σ' όλους. Μια λευτεριά μονάχα για τον έναν δεν φελάει σε τίποτα (αν υπάρχει)». Κι επειδή: «Ο άνθρωπος είναι πιο τρανός απ΄ την καθημερινή την έγνοια του… Ο άνθρωπος αρχίζει από την έγνοια του για το ψωμί κι όλο τραβάει πιο πέρα απ' τη σκλαβιά του, από σκλαβιά σε σκλαβιά, από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα, απ' το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα του κόσμου»…

Πηγή: Εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ www.simerini.com

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.
Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,
Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.

Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.

Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,
http://www.221.gr
http://argos.wordpress.com
http://arxediamedia.blogspot.com
http://chouvi.blogspot.com
http://www.e-rooster.gr
http://giaskepsou.blogspot.com
http://gmargari.wordpress.com
http://gtziralis.com
http://histologion-gr.blogspot.com
http://inlovewithlife.wordpress.com
http://karounos.gr/blog
http://krogias.blogspot.com
http://larisaperivallon.wordpress.com
http://magicasland.com
http://metablogging.gr
http://nylon.gr
http://nefelikas.wordpress.com
http://oneiros.gr/blog
http://oraelladas.gr
http://papanotas.wordpress.com
http://www.perlikos.gr
http://petcoke.wordpress.com
http://plagal.wordpress.com
http://reality-tape.com
http://rodiat7.blogspot.com
http://sofianidis.blogspot.com
http://stefadouros.blogspot.com
http://voteforliberty.wordpress.com
http://vrypan.net
http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.
Περισσότερες πληροφορίες

Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)

Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.