Ο αμετροεπής Κοροβέσης ή τελικά τον πείραξε πολύ που δεν βγήκε βουλευτής

Με τίτλο: "Σύριζα - μαϊμού", ο αποτυχών να εκλεγεί (ξανά) βουλευτής Α' Αθηνών (τερμάτισε τρίτος και καταϊδρωμένος...) Περικλής Κοροβέσης έγραψε σήμερα Παρασκευή στην "Ελευθεροτυπία"το παρακάτω άρθρο - προσβολή σέ όλους τους αριστερούς που επέλεξαν να στηρίξουν το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Διάβαστε το άρθρο:

"Ενα ποσοστό του 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε επιτυχία στις πρόσφατες εκλογές.
Το 4,7% που πήρε ο ίδιος πολιτικός οργανισμός στις ευρωεκλογές χαρακτηρίστηκε ταπεινωτική ήττα. Η έκφραση αυτή ανήκει στον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς, τον Λεωνίδα Κύρκο. Υποκλίνομαι μπροστά στον Λεωνίδα, «και το αίμα του φιλώ», αν μου επιτρέπει ο Διονύσης Σαββόπουλος να χρησιμοποιήσω τον στίχο του (και δεν ξέρω τι θα κάνει η ΑΕΠΙ με τα δικαιώματα). Αλλά από κει και πέρα έχω δικαίωμα σε μια προσωπική γνώμη. Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν ο ιδρυτής ενός αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ και σε όλη την πολιτική του διαδρομή μετά το '74 δεν είχε άλλο πολιτικό προσανατολισμό από το να κολλήσει αυτό το αποτυχημένο «ΠΑΣΟΚ» στο πραγματικό ΠΑΣΟΚ, που κατάφερε να γίνει κόμμα εξουσίας.

Μπορεί να μοιάζουν σκληρές αυτές οι φράσεις, αλλά για μας τους αριστερούς πολίτες, το πρόταγμα είναι η ελευθερία του λόγου. Και βρεθήκαμε σε μηχανισμούς και οργανώσεις που το μόνο που μισούσαν ήταν αυτήν ακριβώς την ελευθερία του λόγου. Σε αυτούς τους μηχανισμούς, οι πιο ασήμαντοι άνθρωποι, που δεν είχαν κάνει τίποτα στη ζωή τους, με την τακτική του καρκίνου, διέβρωναν έναν υγιή και ρομαντικό θα έλεγα οργανισμό, που τον είχαν δημιουργήσει άλλοι. Τα παραδείγματα από την ιστορία είναι πολλά, αλλά το πιο εκπληκτικό από όλα είναι ότι αυτό το σενάριο επαναλαμβάνεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές τα πήγε καλά. Εχασε μόνο έναν από τους δεκατέσσερις βουλευτές και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα κάνουν μια καλή κοινοβουλευτική δουλειά. Και παράλληλα οι του ΣΥΝ θα κάνουν και την καριέρα τους, περιμένοντας τη σύνταξή τους και ενδιαμέσως να παίζουν σε κάποιο τηλεοπτικό παραθυράκι, προβάλλοντας την καράφλα τους, μια και άλλη αξία δεν είχαν. Αυτό δεν ισχύει για όλους. Κάποιους αγάπησα και εμπιστεύθηκα. Και ο κόσμος της Αριστεράς πού είναι; Είναι διάχυτος σε όλη την κοινωνία που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί και ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί. Και αυτό είναι το επόμενο στοίχημα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ - «μαϊμού».

Και αυτό να το εξηγήσουμε. Εκτός από τον Μουλόπουλο που δεν εκλέχθηκε, αλλά ήρθε μπόνους, οι υπόλοιποι δώδεκα είναι ΣΥΝ. Υπάρχουν βέβαια και οι ανεξάρτητοι. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει φανεί αυτή τους η ιδιότητα. Εχουν βολευτεί στο κυρίαρχο ρεύμα και δεν έχουν σκοπό να χαλάσουν την καλή τους πορεία. Αρα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν «τραβεστί» ΣΥΝ στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ. Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας.

Εντούτοις, έχω μια αισιοδοξία για την Αριστερά. Για ποιο λόγο; Δεν δημιουργείται από μας. Τη δημιουργεί η ίδια η κοινωνία και μεις στρατευόμαστε σε αυτήν. Ερχόμαστε και παρερχόμαστε. Αλλά η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Σε όλο τον πλανήτη και σε όλη την ιστορία της. Φτάνει μονάχα να καταλάβουμε πως ο Βάγκνερ ήταν ένα παιδί των οδοφραγμάτων και ίσως κάποιος δικός μας μουσικός μπορεί να ήταν το Δεκέμβρη στους δρόμους".

Σχόλιο "Πιπεριάς": Θα αρχίσω από το τέλος. Ξαφνικά ο Κοροβέσης θυμήθηκε τον Δεκέμβρη και τα οδοφράγματα. Για ρίξτε μια ματιά εδώ τι έγραφε τότε ΕΔΩ!!! Τελικά κύριε Κοροβέση πρέπει να το είχατε πιστέψει ότι είσασταν ο πρώτος "αναρχικός βουλευτής" και θέλατε να μείνετε για πολύ....

2) Τα περί 12 βουλευτών του ΣΥΝ και τον Μουλόπουλο. Στην προηγούμενη βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 13 βουλευτές. Εκτός από τον σύντροφο Γιάννη Μπανιά που είναι επικεφαλής της ΑΚΟΑ, τον Θοδωρή Δρίτσα και τον Γρηγόρη Ψαριανό που δηλώνουν (και είναι...) ανένταχτοι κομματικά, βουλευτής ήταν και ο κύριος Κοροβέσης. Αρχικά δήλωνε μέλος της ΑΚΟΑ. Κάποια στιγμή μάλιστα ήταν και στα καθοδηγητικά όργανα της οργάνωσης. Λίγο μετά την εκλογή του άρχισε να το παίζει... ανεξάρτητος! Μετά ήρθε η αποτυχία στις πρόσφατες εκλογές και ο Κοροβέσης έγραψε το παραπάνω... πόνημα!

3) Οσο για την άποψη ότι: "Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας", θα ήθελα να μάθω αν αφορούν και τον Κοροβέση; Ηταν και αυτός "ασήμαντος γραφειοκράτης"; Γιατί τη μια φορά που εκλέχθηκε βουλευτής ήταν με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποία υποτίθεται ψηφίζουμε από ελεημοσύνη...

4) Αυτά τα λίγα. Και κάτι τελευταίο. Τέτοια κείμενα... βλέπει ο Στάλιν και λυσσάει που δεν είναι στη ζωή να τιμήσει τους συγγραφείς τους...

5) Κύριε Κοροβέση σας περιμένουμε στην Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ το Νοέμβρη να μας τα πείτε και ζωντανά όλα αυτά...

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Το Δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε μαζική πολιτική εξόρμηση στήριξης και αλληλεγγύης στους απεργούς λιμενεργάτες την Πέμπτη 15/10 και ώρα 9 πμ στην προβλήτα που έχει εκποιηθεί στην κινεζική COSCO. Μαζί μας θα είναι ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Λαφαζάνης και Θοδωρής Δρίτσας. Tο ραντεβού μας είναι στις 8:45 το πρωί στο Σκλαβενίτη στη διασταύρωση του δρόμου που πάει στο Πέραμα με τον δρόμο που πάει στο Σχιστό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά την άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης με την COSCO

Δήλωση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Α’ και Β’ Πειραιά, Θοδ. Δρίτσα και Παν. Λαφαζάνη, αναφορικά με την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας για το Λιμάνι του Πειραιά

Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να καταγγείλει και να ακυρώσει την αποικιοκρατική σύμβαση παράδοσης του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO, υπαναχωρεί και αναδιπλώνεται σε ανούσιες διαπραγματεύσεις που δεν θα θίγουν την ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύρεται και μάλιστα πολύ γρήγορα πίσω από τα δήθεν τετελεσμένα του κ. Κ. Καραμανλή, αλλά και τις μετεκλογικές πιέσεις της κας Ντ. Μπακογιάννη, η οποία, «βασιλικότερη του βασιλέως», εμφανίστηκε με δηλώσεις της ως εκπρόσωπος των κινέζικων συμφερόντων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει πλήρως τον αγώνα των εργαζομένων και ζητά την άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης με την COSCO, η οποία συνιστά τη μόνη ρεαλιστική επιλογή για το δημόσιο συμφέρον και για ένα ανασυγκροτημένο δημόσιο λιμάνι του Πειραιά, το οποίο θα υπηρετεί αποκλειστικά μείζονες εθνικές, αναπτυξιακές, κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες.

Ψυχή βαθιά

Ska Radio από τους Les SkartOi!

Φοβεροί και τρομεροί οι les SkartOi! Ska μουσική από το Αίγιο.

Που θα βρείτε το Ska Radio:

ΑΘΗΝΑ
Rhythm Records
Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Eξάρχεια
Το υπόγειο Kαπλάνων 14, Aθήνα
The Lab Θεμιστοκλέους 86, Eξάρχεια
Sonic Boom Σύρου 32, Kυψέλη
Rock & Roll Circus Σίνα 21, Aθήνα
Music Machine Διδώτου 16, Aθήνα
Spindle Records Διδώτου 49 , Αθήνα
Vinylust Records Γαμβέττα 6, Αθήνα
Art Nouveau Σολωμού 23, Eξάρχεια
Planet 59 Ζωοδόχου Πηγής 59, Εξάρχεια
Vinyl Microstore Διδώτου 34, Αθήνα
Tilt Ασκληπιού 37, Αθήνα

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Music Land Records Mητροπόλεως 102, Θεσσαλονίκη
Rolling Under Iωάννου Mιχαήλ 6, Θεσσαλονίκη
Λωτός Σκρα 7, Θεσσαλονίκη

ΠΑΤΡΑ
Sticky Fingers Κανακάρη 66
Upstairs records Γεροκωστοπούλου
Music station Ρήγα Φεραίου 34

ΑΓΡΙΝΙΟ
Εν Πλω Ζωοδοχου Πηγής 32, Αγρίνιο

ΝΑΥΠΛΙΟ
High Fidelity Σταικοπούλου 27, Ναύπλιο

ΤΡΙΚΑΛΑ
Δισκορυχείο Καρανάσιου 5, Τρίκαλα

Περισσότερα για τους Les SkartOi!ΕΔΩ

"Η νίκη του ΠαΣοΚ είναι δώρο της ΝΔ"

ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ Τετάρτη ο κ. Αλ. Τσίπρας θα ορκιστεί για πρώτη φορά βουλευτής, και μάλιστα με πολιτικό και όχι θρησκευτικό όρκο ( «Δεν είμαστε Ιράν» λέει), ενώ ήδη εξελέγη δίχως την παραμικρή αμφισβήτηση πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ η οποία προέκυψε από τις εκλογές της περασμένης Κυριακής. O 35χρονος πολιτικός κατόρθωσε να οδηγήσει τον συνδυασμό του στη Βουλή με ένα μη αναμενόμενο ποσοστό αν λάβουμε υπ΄ όψιν τις συνθήκες διάλυσης που εμφάνιζε το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, όπως επισημαίνει στη συνέντευξη που ακολουθεί, «γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν μας έδωσε λευκή επιταγή», ενώ αναγνωρίζει ότι «κανείς δεν θα μας δικαιολογήσει τα ίδια λάθη στη δεύτερη ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας». Στέλνοντας ένα «μήνυμα» με εσωκομματικούς αποδέκτες, υπογραμμίζει ότι «καλές οι συνιστώσες, οι “τάσεις” και τα στελέχη κορυφής, αλλά τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε δυνατά στη Βουλή και που μπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά». Για την εκλογική νίκη του ΠαΣοΚ υποστηρίζει ότι το ρεύμα καταδίκης της πολιτικής της ΝΔ ήταν αυτό που έδωσε μια τόσο ευρεία διαφορά «και όχι τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου» και πιστεύει ότι «η νίκη του ΠαΣοΚ είναι δώρο της ΝΔ», ενώ προσθέτει ότι η νέα κυβέρνηση
δεν θα κριθεί από τα πρόσωπα, αλλά από την πολιτική της. Επαναλαμβάνει ότι δεν υπάρχουν οι προγραμματικές προϋποθέσεις συνεργασίας με το ΠαΣοΚ, επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει περίοδος χάριτος, ενώ αναφορικά με τη φημολογία περί άμεσης αλλαγής του εκλογικού συστήματος προειδοποιεί ότι «κάθε προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αριστεράς με όρους εκλογομαγειρείουθα μας βρει απέναντι και θα πέσει στο κενό». Δεν παραλείπει ωστόσο να τονίσει ότι τυχόν πρωτοβουλίες αποδόμησης του κομματικού κράτους που οικοδομήθηκε με ευθύνη τόσο της ΝΔόσο και του ΠαΣοΚ, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «εμείς θα τις καλωσορίσουμε».

- Τελικώς, κύριε Τσίπρα, απ΄ ό,τι φαίνεται, γίνονται και «θαύματα»! Και μιλάω για το απροσδόκητο 4,6% που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Κυριακή...

«Ξέρετε, δεν πιστεύω στα θαύματα. Νομίζω όμως ότι αν υπάρχει ένα θαύμα σε όλη αυτή την ιστορία, αυτό είναι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος της Αριστεράς που έδειξε πολύ μεγαλύτερες αντοχές από όσο περιμέναμε στις διαρκείς παλινωδίες της ηγεσίας. Μας κράτησε όρθιους, μας ανάγκασε να σοβαρευτούμε και να συσπειρωθούμε. Από ΄κεί και πέρα το τελικό αποτέλεσμα αλλά και η απήχηση των προτάσεών μας στον κόσμο, που θεωρώ ότι είναι ακόμη μεγαλύτερη του εκλογικού μας ποσοστού, δείχνουν ότι ο συγκροτημένος εναλλακτικός προγραμματικός λόγος μπορεί να κάνει θαύματα».

- Μιλήσατε για «μικρή» αλλά, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούσαν στο κόμμα σας, «σημαντική νίκη». Πιστεύετε ότι όντως πρόκειται περί «νίκης»;

«Ετσι το αισθάνθηκα εκείνη την ώρα και νομίζω ότι έτσι το αισθάνεται κι ο κόσμος μας. Δεν κάνει κακό να λέμε αυτό που αισθανόμαστε. Περάσαμε μια δύσκολη δοκιμασία, βρεθήκαμε μπροστά σε αδιέξοδο αλλά καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Δεν σημαίνει ότι πετάμε στα σύννεφα. Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν μας έδωσε λευκή επιταγή να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε να κουκουλώσουμε τα προβλήματά μας. Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και εμείς οφείλουμε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και τις παθογένειές μας, για να της δώσουμε στήριγμα αλλά και διεξόδους. Κανείς δεν θα μας δικαιολογήσει τα ίδια λάθη στη δεύτερη ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας».

- Μήπως λειτούργησαν το συναίσθημα των ψηφοφόρων της Αριστεράς και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης μπροστά στον κίνδυνο να μην εισέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή;

«Πολιτική χωρίς συναίσθημα δεν γίνεται. Ο κόσμος όμως μας στήρι- ξε για να πάρουμε αυτό που μας αξίζει και όχι αυτό που χρειαζόταν για να σωθούμε. Η παρουσία της Αριστεράς στο Κοινοβούλιο και στο πολιτικό σκηνικό έχει καταξιωθεί μέσα από σοβαρές παρεμβάσεις, ακόμα και συγκρούσεις. Αρα δεν ήταν απλά και μόνο αυτοσκοπός». - Πάντως δεν θα διαφωνήσετε ότι τα τεκταινόμενα εδώ και καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς απογοήτευσαν τον κόσμο σαςαλλά και τον εξόργισαν, με ό,τι αυτό μπορούσε να σημαίνει εν όψει της κάλπης...

«Ναι, έχετε δίκιο. Μόνο που τελικά αυτή η οργή μετατράπηκε σε πείσμα για να τα καταφέρουμε και όχι σε αποδοκιμασία. Αυτό το πείσμα του κόσμου μάς κράτησε. Τώρα δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δώσουμε ρόλο και λόγο σε αυτόν τον κόσμο που χάρη στο πείσμα του έδωσε την πιο μαχητική προεκλογική εκστρατεία για τον χώρο μας. Καλές οι συνιστώσες, οι “τάσεις” και τα στελέχη κορυφής, αλλά τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε δυνατά στη Βουλή και που μπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Οσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε όλοι τόσο το καλύτερο».

- Μιλήσατε για «ψήφο συνείδησης και εμπιστοσύνης». Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ύστερα από όσα προηγήθηκαν οι ψηφοφόροι σάς εμπιστεύθηκαν;

«Υπάρχει μια πραγματικότητα: πέρα από τα προβλήματα, ούτε μία στιγμή δεν εγκαταλείψαμε τους κοινωνικούς αγώνες. Και θα το επαναλάβω: οι αγώνες τού τελευταίου διαστήματος ήταν σκληροί, με συγκρούσεις και με μεγάλο πολιτικό κόστος. Δεν διστάσαμε να διατυπώσουμε τις προγραμματικές μας θέσεις με σαφήνεια. Θέσεις που δεν ψάξαμε να βρούμε την τελευταία στιγμή αλλά ήταν αποτέλεσμα συνθετικών επεξεργασιών όλου του προηγούμενου διαστήματος. Επομένως η επιλογή στον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικότερα στις ιδιαίτερες συνθήκες που δημιουργούσε το ρεύμα για κυβερνητική εναλλαγή, ήταν και συνειδητή επιλογή αλλά και επιλογή εμπιστοσύνης».

- Το ισχυρό ρεύμα που επικρατούσε υπέρ του ΠαΣοΚ και η δυναμική αυτοδυναμίας του δεν σας βοήθησαν, με την έννοια ότι δεν συμπιεστήκατε προεκλογικώς;

«Σύμφωνοι, αν η αναμέτρηση εμφανιζόταν αμφίρροπη, ίσως να είχαμε δεχτεί μεγαλύτερη πίεση. Αλλά και πάλι θεωρώ ότι η κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας δημιουργούσε από μόνη της ρεύμα για την καταδίκη της πολιτικής της. Ηταν αυτό το ρεύμα που έδωσε μια τόσο ευρεία νίκη στο ΠαΣοΚ και όχι τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου πως μπορεί να φανεί περισσότερο αξιόπιστο από ό,τι στο παρελθόν. Οι προσδοκίες των πολιτών τόσο από το ΠαΣοΚ όσο και από τη Νέα Δημοκρατία βρίσκονται πια στο χαμηλότερο σημείο από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Επομένως χώρος για την Αριστερά υπάρχει. Τον χώρο αυτόν τον έχουμε κατακτήσει και μπορούμε να τον διευρύνουμε». - Πολλοί είπαν ότι η δική σας προεκλογική παρουσία τόνωσε το ηθικό του χώρου σας και έσωσε την «παρτίδα». Νιώθετε δικαιωμένος;

«Νιώθω χαρούμενος. Ολοι και όλες στον ΣΥΡΙΖΑ κάναμε αυτό που είχαμε αναλάβει, με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και προσοχή. Ετσι καταφέραμε να εμπνεύσουμε στον κόσμο μας τη διάθεση της συσπείρωσης και της αισιοδοξίας. Οταν ο κόσμος σου αισθάνεται καλά, βγαίνει έξω να δώσει τη μάχη, να κερδίσει στήριξη, να υπερασπιστεί το πολιτικό μας μήνυμα». - Ο κ. Αλαβάνος επικοινώνησε μαζί σας για να σας συγχαρεί για το καλό εκλογικό αποτέλεσμα;

«Να είστε βέβαιος ότι όλοι χαρήκαμε για το αποτέλεσμα».

- Κάποια στελέχη σας σχολίαζαν ότι πλέον «κλείνουν και οι ανοιχτοί λογαριασμοί σας με τον Αλέκο». Είναι έτσι;

«Επιτρέψατε να σας πω ότι η πολιτική δεν είναι ζήτημα προσωπικών λογαριασμών, ανοιχτών ή κλειστών, και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την Αριστερά. Ακόμα και αν υπάρχουν διαφωνίες ή και συγκρούσεις, η βάση τους δεν είναι προσωπική αλλά πολιτική».

- Και με τους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ που σας αμφισβητούσαν ευθέως τι θα κάνετε; Σημειώνω ότι ουδείς εκ των συνιστωσών εξελέγη, παρά μόνο ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικώς έχει μέλλον αυτή η ιδιότυπη συγκατοίκηση;

«Η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα έχει τρία μέλη που δεν είναι μέλη του ΣΥΝ. Η παρουσία της Αριστεράς δεν εξαντλείται στο Κοινοβούλιο. Με τους ανθρώπους αυτούς βρισκόμαστε δίπλα δίπλα στους δρόμους και στα κοινωνικά μέτωπα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και αυτός είναι και ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει μεγάλο αριθμό ανένταχτων αριστερών, κάτι που καμία συνιστώσα από μόνη της δεν θα μπορούσε να καταφέρει. Οφείλουμε λοιπόν αυτή τη συμμαχία να τη διαφυλάξουμε και να δούμε πώς θα την προχωρήσουμε ακόμα πιο μπροστά, κάνοντάς την ακόμα πιο λειτουργική, ακόμα πιο αποτελεσματική».

- Πώς είδατε την εκλογική καθίζηση της ΝΔ; Τι πιστεύετε ότι την οδήγησε σε αυτή την «ελεύθερη πτώση»;

«Οι ίδιοι θεωρούν ότι τους οδήγησαν σε αυτό το σημείο τα σκάνδαλα. Θεωρώ ότι πιο σημαντικός λόγος ήταν τα σοβαρά προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην κοινωνία. Τα προβλήματα αυτά δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο, παρά μόνο εκεί που παρενέβη ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δυναμική της Νέας Δημοκρατίας το 2004 βασιζόταν στο ότι ο κόσμος είχε αγανακτήσει με τις κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ. Αυτού του τύπου η δυναμική εξαντλείται πολύ γρήγορα. Ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης».

- Το ΠαΣοΚ κατήγαγε περιφανή νίκη και με άνετη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Κάποια στελέχη σας μάλιστα λένε ότι αυτό σας βοηθά ως κόμμα, με την έννοια ότι δεν θα κληθείτε, πιεστικά τουλάχιστον, να συνεργαστείτε μαζί του. Ετσι είναι;

«Είχαμε τοποθετηθεί έγκαιρα στο θέμα της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν είναι ζήτημα αρχής αλλά ζήτημα προϋποθέσεων. Και οι προγραμματικές προϋποθέσεις δεν υπάρχουν. Εμείς μιλάμε για μια συγκεκριμένη στρατηγική που θα υπερασπίζεται τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και θα στηρίζει τους οικονομικά αδύναμους. Ειδικά τώρα, μέσα στην κρίση, όπου τράπεζες και μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν πέσει με νύχια και με δόντια για να διασφαλίσουν τα υψηλά τους κέρδη. Το ΠαΣοΚ δεν είναι σε αυτή την κατεύθυνση. Θεωρώ ότι αυτό θα γίνει κατανοητό πολύ γρήγορα, μόλις χρειαστεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που δεν τα θέτουμε εμείς αλλά η ίδια η κοινωνία».

- Πάντως ο δικομματισμός, την ήττα του οποίου είχατε προδιαγράψει στο παρελθόν, άντεξε. Το 77% που συγκέντρωσαν ΠαΣοΚ και ΝΔ δεν είναι και λίγο...

«Η παραδοσιακή μορφή στήριξης που παρείχε ο κόσμος στα δύο μεγάλα κόμματα έχει πλέον εκλείψει. Το ένα κόμμα κεφαλαιοποιεί την απογοήτευση που προκαλεί το άλλο. Αυτό έγινε το 2004, αυτό έγινε και τώρα. Αλλά το υψηλό ποσοστό του δικομματισμού είναι και δική μας ευθύνη. Οφείλουμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα παρέμβει η Αριστερά ώστε να αλλάξουν συνολικά οι συσχετισμοί. Δεν μπορούμε να καθόμαστε να περιμένουμε να φθαρεί ο δικομματισμός από μόνος του».

- Πώς ερμηνεύετε τη μεγάλη διαφορά που καταγράφηκε υπέρ του ΠαΣοΚ;

«Ο κόσμος έσπευσε να τινάξει από πάνω του τη Νέα Δημοκρατία. Και βοήθησε και η Νέα Δημοκρατία σε αυτό, με τον τρόπο που χειρίστηκε τα πράγματα. Τόσο κατά τη διακυβέρνησή της όσο και κατά την εκλογική περίοδο. Η νίκη του ΠαΣοΚ είναι δώρο της Νέας Δημοκρατίας, όπως και οι προηγούμενες νίκες της Νέας Δημοκρατίας ήταν δώρο του ΠαΣοΚ. Εμείς οφείλουμε να παίξουμε τον ρόλο εκείνο που θα στρέψει τα πράγματα προς τα αριστερά. Είδατε τι έγινε στη Γερμανία και στην Πορτογαλία, όπου η Αριστερά διεμβολίζει πλέον το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό. Αυτό το σχέδιο οφείλει να εξετάσει και η Αριστερά».
- Το νέο κυβερνητικό σχήμα πώς το είδατε;

«Τα πρόσωπα έχουν τη σημασία τους. Αυτό που θα κριθεί είναι η πολιτική κατεύθυνση. Ακόμα είμαστε με την κεκτημένη ταχύτητα της προεκλογικής περιόδου, όπου περισσεύουν οι διακηρύξεις κοινωνικής ευαισθησίας, σεβασμού για τον πολίτη και φροντίδας για το περιβάλλον. Αυτά θα τελειώσουν σύντομα, όταν αρχίσει να παράγεται κυβερνητικό έργο. Τότε λοιπόν θα κριθεί και το κυβερνητικό σχήμα».

- Θα ορκιστείτε την Τετάρτη στη Βουλή με θρησκευτικό όρκο;

«Οπως γνωρίζετε, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιλέξει να ορκίζονται με πολιτικό όρκο, και όχι μόνο για συμβολικούς λόγους. Εφθασε η στιγμή να δούμε συνολικά το ζήτημα του πολιτικού όρκου. Δεν είμαστε Ιράν, ούτε έχουμε θεοκρατικό καθεστώς. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου είναι σεβαστές, αλλά οι λειτουργίες του κράτους και των δημοκρατικών μας θεσμών οφείλουν να μένουν έξω από τις θρησκευτικές λειτουργίες.

Ιδού λοιπόν η ευκαιρία να αποδείξει η νέα κυβέρνηση του ΠαΣοΚ ότι εννοεί τα όσα εξαγγέλλει για προοδευτικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Να προχωρήσει στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου και στον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους».

«Δεν φοβόμαστε τον διάλογο»

- Υπάρχει «περίοδος χάριτος» για την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου από πλευράς σας ή σκοπεύετε να ασκήσετε σκληρή αντιπολίτευση με το «καλημέρα σας»;

«Περίοδο χάριτος δεν δίνει η πραγματικότητα. Σε 15 ημέρες η κυβέρνηση θα καταθέσει πρόγραμμα σταθερότητας στην Κομισιόν. Ποιες είναι οι κατευθύνσεις; Ποιοι θα πληρώσουν για να καλυφθούν τα ελλείμματα; Εμείς σε αυτά τα ζητήματα δεν έχουμε “συναντίληψη” για την οικονομία με τον κ. Προβόπουλο. Η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων είναι στον αντίποδα της δικής μας στρατηγικής. Θεωρούμε μάλιστα ότι αυτά που λέει είναι καταστροφικά. Δυστυχώς λοιπόν απαντήσεις πρέπει να δοθούν σύντομα».

- Θα συναινούσατε, ας πούμε, σε θέματα όπως η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ο εκλογικός νόμος ή η διαφθορά; Για το τελευταίο μάλιστα ο κ. Παπανδρέου έχει δεσμευθεί ότι άμεσα θα ζητήσει τη σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών. Θα συμμετέχετε;

«Οι τελευταίοι που φοβούνται τον διάλογο είμαστε εμείς. Η στάση μας καθορίζεται από τις προγραμματικές μας θέσεις. Εάν λοιπόν παρθούν πρωτοβουλίες αποδόμησης του κομματικού κράτους που με επιμονή έχτισαν οι κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ και της ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, εμείς θα τις καλωσορίσουμε. Αλλωστε έχουμε πολύ συγκεκριμένες προτάσεις να καταθέσουμε σε αυτή τη κατεύθυνση. Τώρα, για τον εκλογικό νόμο ακούμε κάποια πράγματα για ένα σύστημα γεμάτο μονοεδρικές. Περιμένουμε να δούμε. Οφείλω όμως να προειδοποιήσω ότι κάθε προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αριστεράς με όρους εκλογομαγειρείου θα μας βρει απέναντι και θα πέσει στο κενό. Οσο για την οικονομική κρίση, σας λέω ότι η προεκλογική σιωπή του ΠαΣοΚ γύρω από κρίσιμα ζητήματα εργασιακών σχέσεων και φορολογικής πολιτικής δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Υπήρξε σκόπιμη ασάφεια πάνω σε όλα τα σοβαρά κοινωνικά ζητήματα».

- Δεν θα μπορούσατε σε θέματα όπως η «πράσινη ανάπτυξη», τουλάχιστον, να συνεργαστείτε;

«Στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος έχουμε δώσει εξετάσεις. Το ΠαΣοΚ θα κριθεί από τις θέσεις που πολύ γρήγορα θα κληθεί να πάρει σε όλες τις ανοιχτές συμφωνίες με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχει αφήσει πίσω του ο κ. Σουφλιάς. Και εξηγούμαι: Γίνεται “πράσινη ανάπτυξη” με αμέτρητους αυτοκινητόδρομους; Με τρύπες στον Υμηττό; Με ντουζίνες Μall στον αστικό και υπεραστικό ιστό; Εμείς πάντως είμαστε εδώ για να στηρίξουμε έναν άλλο, οικολογικό προσανατολισμό για την οικονομία και την ανάπτυξη».

- Πώς σας φάνηκε η απόφαση των Οικολόγων Πρασίνων να αρνηθούν το κυβερνητικό πόστο που τους πρότεινε ο Πρωθυπουργός;

«Δεν ήταν μια σοβαρή προσπάθεια για συνεργασία. Ηταν πρόσκληση σε αποστασία. Λίγο προτού ανακοινωθεί το Υπουργικό Συμβούλιο πήραν προσωπικά τηλέφωνο ένα στέλεχος των Οικολόγων και της είπαν “ελάτε, μοιράζουμε υφυπουργεία”. Οι Οικολόγοι αντιμετώπισαν την υπόθεση με μεγάλη σοβαρότητα. Θα έχουν ίσως κάποια εσωτερικά προβλήματα με αυτό το θέμα, αλλά ελπίζω ειλικρινά να τα ξεπεράσουν γρήγορα».

Συνέντευξη στον Λ. Σταυρόπουλο

Πηγή: Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ (11/10/09)

Μια τόσο μεγάλη απουσία...

Συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Πουλαντζά, του κορυφαίου Ελληνα μαρξιστή φιλόσοφου. Ο Νίκος Πουλαντζάς (1936-1979) θεωρητικός της πολιτικής κοινωνιολογίας που έδρασε για πολλά χρόνια στο Παρίσι. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα απ' τη Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού, τοποθετημένος στην αριστερή του πτέρυγα. Τη δεκαετία του 1970, ο Πουλαντζάς ήταν γνωστός, μαζί με τον Λουί Αλτουσέρ, ως ηγετική μορφή του δομικού μαρξισμού. Υπερασπίστηκε τις θεωρητικές θέσεις του λενινισμού, αλλά υποστήριξε τη στρατηγική του ευρωκομμουνισμού, χωρίς να εγκαταλείψει την αριστερή κριτική στην πολιτική των δυτικών ΚΚ. Είναι περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό του έργο αναφορικά με το κράτος. Προσέφερε, επίσης, μαρξιστικές συνεισφορές στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και την κατάρρευση των δικτατοριών στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) κατά τη δεκαετία του 1970. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, όπου και αυτοκτόνησε το 1979.

Ο Πουλαντζάς δεν αποδέχεται τη μαρξιστική θεωρία ότι το κράτος συνιστά όργανο ταξικής κυριαρχίας κι επιβολής. Απεναντίας, ουσιαστικά το θεωρεί όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών. Στόχος του σοσιαλισμού, τονίζει, δεν είναι η επαναστατική ήττα του κεφαλαιοκρατικού κράτους, αλλά η «ριζική μεταβολή» του. Εξ ου και υποβλήθηκε σε αυστηρή κριτική από τους θεωρητικούς της μαρξιστικής-λενινιστικής κατεύθυνσης.
Ο Πουλαντζάς άφησε παρακαταθήκη στις νεώτερες γενιές τη σκέψη ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός!

Γράφει σχετικά: «Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό: απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ασφαλώς, μπορεί κανείς ν’ αντιτείνει, στο όνομα φυσικά του ρεαλισμού (του ρεαλισμού της δικτατορίας του προλεταριάτου ή του ρεαλισμού των άλλων, των υγιώς σκεπτόμενων νεοφιλελεύθερων) πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι διότι είναι ανέφικτος. Ίσως: δεν έχουμε πια τη χιλιαστική πίστη, τη βασισμένη σε μερικούς σιδερένιους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ένα όμως είναι βέβαιο: ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Επιπλέον, η αισιοδοξία μας για το δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό δεν θα πρέπει να μας κάνει να τον θεωρούμε σαν μια ‘βασιλική ατραπό’, ευκολοδιάβατη και δίχως κινδύνους. Κίνδυνοι υπάρχουν, αλλά κάπως μετατοπισμένοι: τελικά, οι κίνδυνοι είναι να πάρουμε το δρόμο που οδηγεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις σφαγές και να είμαστε, εμείς, τα διαλεχτά τους θύματα. Σ’ αυτό θ’ απαντήσω ότι, κίνδυνος για κίνδυνος, είναι πάντως προτιμότερος παρά να σφάζουμε τους άλλους για να καταλήξουμε κι οι ίδιοι κάτω από το λεπίδι κάποιας Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας ή κάποιου Δικτάτορα του προλεταριάτου.

Κίνδυνοι του δημοκρατικού σοσιαλισμού που δεν θα μπορούσαμε σίγουρα ν’ αποφύγουμε παρά μόνο μ’ έναν τρόπο: να κάτσουμε φρόνιμα και να βαδίσουμε δίχως λοξοδρομήματα υπό την προστασία και την επιτήρηση της προχωρημένης φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία ......».

Από το κεφάλαιο «Προς ένα Δημοκρατικό Σοσιαλισμό» του βιβλίου του Νίκου Πουλαντζά «Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός». Εκδόσεις Θεμέλιο, γ΄ έκδοση 2008.

Παιδί της εποχής του

Του Άγγελου Ελεφάντη

Να, λοιπόν που ο αιφνίδιος και «παράλογος» θάνατος του Νίκου Πουλαντζά μας αναγκάζει να κουβεντιάσουμε εκείνα που δεν πιάναμε στα χείλη μας όσο ζούσε. Μακάβρια η αφορμή. Τόσο το χειρότερο για μας τους επιζώντες. Μα πώς αλλιώς να γίνει, όταν τίποτε άλλο δεν ταράζει το μαχμουρλίκι της ψυχής μας;

Ο Πουλαντζάς δεν πολεμούσε σ’ ένα χαμένο πόλεμο. Η πίστη του πως μπορεί να υπάρξει μαρξισμός, πως μπορεί να αναγεννηθεί η Αριστερά, ότι μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση, πως μπορούν οι άνθρωποι, να ξαναπάρουν στα χέρια τους την υπόθεση του σοσιαλισμού, η βαθιά του πεποίθηση πως ο «σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει ποτέ» δεν ήταν άδεια λόγια της ακαδημαϊκής πολιτικολογούσας βαβούρας. Όπως επίσης δεν ήταν εκλάμψεις του «μεγάλου» στοχαστή που έφυγε, εκλάμψεις που γεννήθηκαν στο κενό και έπεσαν στο κενό. Ας μη δεχτούμε κι εμείς ότι ο Πουλαντζάς έπεσε στο κενό.

Ποιοι εμείς;

Πολλοί, πάρα πολλοί, αλλά κατ’ αρχήν εμείς οι Αριστεροί, όσοι τέλος πάντων απομείναμε.

Μαχητής ο Νίκος Πουλαντζάς σ’ αυτόν τον μεγάλο πόλεμο για το σοσιαλισμό, ήταν παιδί της εποχής του. Κι αν σήμερα πρέπει να ξαναπιάσουμε το έργο του σελίδα τη σελίδα, πρέπει επίσης να ξαναθυμηθούμε χρόνο το χρόνο τη δεκαπενταετία που το έργο αυτό φτιάχτηκε. Είναι ένα έργο που χρονολογείται και χρονολογεί.

Δεν είναι της ώρας η συνολική αποτίμησή του, ούτε η περιπλάνηση στο πνευματικό του δρομολόγιο. Θέλω μόνο τώρα να υπενθυμίσω τις φωνές που άκουγε στο δρόμο, που τις ακούγαμε όλοι, καθώς φτιάχνονταν η «Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις», ο «Φασισμός και Δικτατορία», «Οι κοινωνικές τάξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό», «Η κρίση των Δικτατοριών», «Η κρίση του Κράτους», «Το κράτος, η εξουσία και ο σοσιαλισμός». Από τις φωνές αυτές ερχόταν μια πρώτη ύλη, επίμονη, διαπεραστική, διάχυτη. Ήταν η ύλη των επιστημονικών, των πολιτικών και των κοινωνικών γεγονότων της δεκαετίας του ’60 και ’70 από την οποία δεν προσταστεύεσαι παρά μόνο με τεράστια στρώματα παχυδερμίας. Ποτέ όμως όταν διαθέτεις τη διαφάνεια που φαίνεται ότι είχε ο Ν. Πουλαντζάς.

Βρέθηκε λοιπόν σε μια εποχή που σήμανε το τέλος του θεωρητικού δογματισμού, το τέλος της μαρξόφωνης ψαλμωδίας. Μόλις είχε αρχίσει να λύνεται, μ’ άτακτο τρόπο είναι αλήθεια, η αυτοπολιορκία των κομμουνιστών όλου του κόσμου. Πιο σωστά βρέθηκε σε εποχή που είχε εγγράψει στην ημερήσια διάταξη τη δυνατότητα ν’ αρχίσει πόλεμος ενάντια στο δογματισμό, πόλεμος που διαρκεί ακόμη με αβέβαια τα αποτελέσματα, ασαφείς και μετατοπιζόμενες τις παρατάξεις και που κανείς δεν ξέρει πόσο θα βαστάξει ακόμη. «Το μέλλον διαρκεί πολύ», έγραφε το 1970.

Βρισκόμαστε, λοιπόν στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Αν καταγράψουμε τις μέχρι το 1979 τεράστιες ανακατατάξεις, τις αναταραχές, τα κινήματα και τις επαναστάσεις θα δούμε ότι ήρθε το μέσα έξω. Απελευθερωτικά κινήματα στον Τρίτο Κόσμο, έξαρση της σοβιετοκινεζικής σύγκρουσης, πραξικόπημα στην Ελλάδα, Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, Πόλεμος στο Βιετνάμ, τα φοιτητικά κινήματα στην Ευρώπη και την Αμερική, το γενικό ξύπνημα της γηραιάς Ηπείρου, ο Μάης το ’68, το ιταλικό ζεστό φθινόπωρο, η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, οι αραβο-ισραηλινοί πόλεμοι, η πτώση των δικτατοριών, η άνοδος και η ήττα της γαλλικής αριστεράς, η ιρανική επανάσταση, οι κομμουνισοκομμουνιστικοί πόλεμοι στην Ινδοκίνα. Τα ίδια χρόνια αναπτύχθηκαν νέα κοινωνικά κινήματα, είδαν το φως πλήθος οι οργανώσεις, μαοϊκές, τροτσκιστικές, αναρχικές, για να χαθούν οι πιο πολλές μαζί με το πέρασμα της εφηβείας των μελών τους. Οι εργατικές τάξεις της Ευρώπης, ύστερα από δεκαετίες, ξανάρθαν στο ιστορικό προσκήνιο πρωταγωνιστικά. Ταυτόχρονα στο χώρο της επιστήμης, των ιδεών και της θεωρίας πληττόταν θανάσιμα η επίσημη ορθοδοξία του Μοναδικού και Αλάθητου Κέντρου. Κι όλα αυτά όχι μόνο με νίκες αλλά και ήττες, όχι ίσα εμπρός προς την «πρόοδο» αλλά και ολοταχώς προς τα πίσω, όχι μόνο με το κεφάλι ψηλά αλλά και με τη ράχη σκυμμένη, όχι μόνο ανοίγοντας ορίζοντες αλλά και σφαλίζοντας πόρτες που χτες ακόμη θεωρούσαμε ορθάνοιχτες. Συχνά, και ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια, απολογούμενοι, αμυνόμενοι, στο τελευταίο χαράκωμα.

Ο Ν. Πουλαντζάς πέρασε, απ’ όλα αυτά τα χαρακώματα που έφτιαχνε η εποχή του βάζοντας συνέχεια τις φωνές, ουρλιάζοντας με πάθος, δυνατά. Είπε και έκανε τα σωστά ή τα λάθη, ποτέ όμως σπίτι του, ποτέ από πίσω. Κι έτσι διέπραξε όλα τα «σωστά» κι όλα τα «λάθη» του μαχητή. Ποτέ του παρατηρητή. Ίσως αυτό χρειαστεί πολύ για να καταλάβουμε κάτι απ’ όσα έγραψε. Τα υπόλοιπα θα είναι της δικαιοδοσίας κάποιας έδρας «πουλαντζολογίας».

Σημείωση: Το κείμενο που δημοσιεύουμε είναι απόσπασμα από μια εκτενέστερη αναφορά στο έργο του Ν. Πουλαντζά, που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» λίγο μετά το θάνατό του.

Βιβλιογραφία

«Θέματα της μαρξιστικής αντίληψης περί κράτους» στο Μαρξισμός και Επιστήμη, Β΄ Εβδομάδα Μαρξιστικής Σκέψης, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1966.

Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλία-Ελλάδα-Ισπανία, Αθήνα: Εκδ. Ολκός, 1975 (επανέκδοση Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς - Θεμέλιο, 2006)

Φασισμός και δικτατορία: Η Τρίτη Διεθνής αντιμέτωπη στον φασισμό, Αθήνα: Εκδ. Ολκός, Αθήνα: Εκδ. Ολκός (επανέκδοση ΙΝΠ-Θεμέλιο, 2006)

Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1975

Οι κοινωνικές τάξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1975

Η κρίση του κράτους, Αθήνα: Εκδ. Παπαζήση, 1978

Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός. Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1982

Για τον Γκράμσι: Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ παρεμβάσεις, Αθήνα: Εκδ. Πολύτυπο, 1984

Πουλαντζάς Νίκος, Μίλιμπαντ Ραλφ και Φάυ Ζαν Πιέρ, Προβλήματα του Σύγχρονου Κράτους και του Φασιστικού Φαινομένου, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1984.

Είχαμε δουλέψει -πολιτικά και κοινωνικά- πολύ πριν το εκλογικό αποτέλεσμα

Του Χριστόφορου Παπαδόπουλου

Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ και η κατάρρευση της Ν.Δ. δεν μας ξάφνιασε, την είχαμε προβλέψει πολύ πριν, περισσότερο μας «αιφνιδίασε» το δικό μας εκλογικό ποσοστό, συγκρινόμενο ιδιαίτερα με τις προσδοκίες που επικρατούσαν στις γραμμές μας με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Δικαίως αφού είχαν προηγηθεί τρεις μήνες κρίσης στο ΣΥΡΙΖΑ -με αδιανόητους και ακατανόητους όρους- με αφορμή το ποσοστό των ευρωεκλογών, το ίδιο ακριβώς με το σημερινό. Ποσοστό, να σημειώσουμε, που μας κάνει αισιόδοξους για την προοπτική του ενωτικού πολιτικού μας εγχειρήματος.

Με αυτή την έννοια η επίθεση χωρίς αρχές που δεχθήκαμε όλη την προηγούμενη περίοδο ήταν μια αστική κριτική (που δύσκολα έκρυβε την επιθυμία για ηγεμονία και συσχετισμούς) στο βαθμό που εστιαζόταν σε εκλογικά ποσοστά και μάλιστα μιας σύντομης προεκλογικής περιόδου, μιας δευτερεύουσας πολιτικής μάχης. Μια βάναυση κριτική που έγινε επί τρίμηνο αγνοώντας ή συσκοτίζοντας ότι οι εκλογές δεν είναι παρά μια φωτογραφία της γνώμης στη δεδομένη στιγμή. Δεν παράγουν οι ίδιες αυτή τη γνώμη. Αυτή διαμορφώνεται ουσιαστικά έξω από την εκλογική σφαίρα, μέσα στις κοινωνικές πρακτικές, ακόμα και όταν βρίσκει ερείσματα στην εκλογική καμπάνια.

Από αυτή τη σκοπιά η εκλογική μας επίδοση καθρεφτίζει όλα εκείνα που κάναμε τα 2 τελευταία χρόνια στο κοινωνικό και στο πολιτικό πεδίο. Μια συγκομιδή δηλαδή πολιτικών παρεμβάσεων που είχε να επιδείξει σπουδαίους αγώνες, ανταγωνιστικό προγραμματικό λόγο και ταυτόχρονα εκείνη την κρίσιμη μάζα οργανωμένων δυνάμεων στο επίπεδο των τοπικών κοινωνιών, τον λεγόμενο κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, που μας επιτρέπει να κοινωνούμε την πολιτική μας και να οργανώνουμε τις αντιστάσεις και τις διαμαρτυρίες.

Είχαμε πει εγκαίρως, κατά τη διάρκεια της κρίσης, ότι η υπέρβαση της κρίσης, η ανάταξη των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει στο έδαφος της πολιτικής και της δημοκρατίας. Στη σύντομη προεκλογική περίοδο μας δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσουμε το πολιτικό μας πρόγραμμα για την κρίση και τις κοινωνικές ανάγκες. Ένα πρόγραμμα ανταγωνιστικό στο νεοφιλελέυθερο δικομματισμό και κοινωνικά μεροληπτικό υπέρ του κόσμου της εργασίας, ένα πρόγραμμα που έδινε στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ την αυτοπεποίθηση ότι είναι χρήσιμος και «ιδιαίτερος» στον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό.

Βοήθησε σε αυτό και η ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να συμπυκνώνει το πρόγραμμα με ένα λόγο κατανοητό και συγκεκριμένο, ικανό να επικοινωνεί με ευρύτερα ακροατήρια. Βοήθησε επίσης τα μέγιστα η Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκης, Νταβανέλος, Κλαυδιανός, Γολέμης, Μανιού, Καρίτζης, Μαστρογιαννόπουλος κα.) που παρήγαγαν «πολιτική γραμμή» καθημερινά, σε όλη την προεκλογική περίοδο, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν και άλλα παραδείγματα δομών και λειτουργίας στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν αναπαράγουν το γραφειοκρατικά φλύαρο και αναποτελεσματικό τρόπο της Γραμματείας.

Για την επόμενη μέρα κρατάμε ως πυξίδα το Πρόγραμμα και τη διαθεσιμότητα των μελών, τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε όμως την βεβαιότητα ότι για αναπτυχθεί το ενωτικό μας εγχείρημα χρειάζονται βαθιές τομές στη λειτουργία και στη δημοκρατία.

Χρειαζόμαστε ένα ΣΥΡΙΖΑ των μελών και των συνιστωσών, με εκλογές των αντιπροσωπευτικών οργάνων, με διαδικασίες λογοδοσίας των εκλεγμένων και συμμετοχής των μελών στη διαμόρφωση της πολιτικής, με καταστατικούς φραγμούς στα φαινόμενα παραγοντισμού και μονοπώλησης της δημόσιας εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι στο χέρι μας.

Μια απάντηση σε ενδοσυριζικά σχόλια

Γράφει ο Γρηγόρης Ψαριανός*

Κάποιος φίλος μας αριστερός έγραψε κάπου ότι το σκορ στην κοινοβουλευτική ομάδα των 13 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι 8-5 υπέρ των αριστερών. Που σημαίνει ότι οι 5 μάλλον είναι δεξιοί. Τι ανήκεστος βλάβη! Υπάρχουν αριστεροί ανάμεσά μας που σκέφτονται έτσι; Νόμιζα ότι μόνο στο ΚΚΕ και στις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες αριστερούτσικων υπήρχαν. Τι ανοησία! Κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει βλακόμετρο, ποιος ανακάλυψε και χειρίζεται το αριστερόμετρο;

Επίσης, διαβάζουμε στις εφημερίδες για προσκείμενους στο Ρεύμα, για προσκείμενους στους Ανανεωτικούς, για ανένταχτους και υπερτασικούς. Και όσο διαβάζεις τέτοια, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να γίνεις υπερτασικός με την ιατρική έννοια του όρου. Η καλή εφημερίδα «Τα Νέα» π.χ. είχε κι αυτή σκορ …5-5-3.

Αγαπητοί μου αριστεροί και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, δεν υπάρχουν σκορ εδώ. Δεν έχουμε γκολ, οφσάιντ, τρίποντα, βολές και καρφώματα. Δεν πρόκειται για ματς ή για κατς. Ούτε κάποιο παράξενο σπορ παίζεται εδώ, όπως σκουός, χόκεϋ με ελέφαντες ή μπάντμιντον. Και οι συσχετισμοί των αριστερών δυνάμεων και στη νέα Κ.Ο., αν θέλουν να ξέρουν μερικοί-μερικοί, είναι 13-0, όπου μηδέν είναι αυτοί που δεν χρειάζονται και δεκατρείς αυτοί που θα τραβήξουν κουπί ως ίσως η μόνη πραγματική πάλι αντιπολίτευση στις δεξιές διαχειριστικές λογικές της νέας κυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών. Και θα πιέζουν και θα αγωνίζονται για τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν και θα τις στηρίζουν, αν και εφόσον γίνονται.

Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι και συνοδοιπόροι, θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους αριστερούς που στήριξαν σε αυτή την πολύ δύσκολη στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον ΣΥΝ, από συνιστώσες ή είναι ανένταχτοι. Θα ήθελα να ξαναπώ ότι η μεγάλη δημοκρατική και ελεύθερη Αριστερά θα μπορούσε να μετράει ήδη διψήφια εκλογικά αποτελέσματα, αν δεν υπήρχαν διάφορες εμμονές, ιδεοληψίες, ιδεολογικές καθαρότητες και μονάδες μέτρησης αριστεροσύνης.

Η μεγάλη ελεύθερη δημοκρατική Αριστερά δεν γίνεται με άθροισμα ομάδων, ομαδούλων, γκρουπούσκουλων και με συγκολλήσεις και συμφωνίες ηγετικών στελεχίσκων που δεν έχουν εκλεγεί από πουθενά. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά έχει πολύ δρόμο ακόμα. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν πρωτίστως πολιτικές και δευτερευόντως πρόσωπα. Αν υπάρχουν συνιστώσες με μηδενική επιρροή στο λαό και στα κινήματα και με κανέναν εκλεγμένο εκπρόσωπο, να το κοιτάξουν. Είναι δικό τους πρόβλημα. Και να μην κατηγορούν το "λαό" ότι ψηφίζει λάθος. Αυτοί είναι, αυτά έχουν.

Το 4,6% των αριστερών που μας ψήφισε είναι σκληρό καρύδι, φάνηκε πιο σοφό από τις ηγεσίες μας και δείχνει το δρόμο. Είναι ο αποφασισμένος σκληρός πυρήνας για τη μεγάλη Αριστερά. Ας μην το απογοητεύσουμε με τον ιδρυματισμό μας και ας μην το μολύνουμε με τις ενδοαριστερές μας λοιμώξεις.

Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαζικός χώρος για στρατολόγηση οπαδών, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομαδούλες που περιμένουν απλώς τις επιχορηγήσεις από το αστικό κράτος για να το γκρεμίσουν, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΝ είναι κάτι σαν ΚΚΕ β΄, παραλλαγή εκ Περισσού, ή σταλινοδογματικό εργαστήριο, κάνουν λάθος.

Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι είμαστε παράρτημα ή δεκανίκι του πανελλήνιου σοκ ή ευρωλιγούρηδες έτοιμοι να γλείψουμε το κοκαλάκι της σοσιαλδημοκρατίας, κάνουν λάθος. Το μόνο που κάνουν σωστά όλοι αυτοί είναι να δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές και χάσματα. Ας το καταλάβουν πριν γίνουν εντελώς γραφικοί και ας το καταλάβουμε και όλοι εμείς πριν πέσουμε στη μαύρη τρύπα της ανυπαρξίας. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους που με ψήφισαν, όπου κι αν ανήκουν. Venceremos! No pasaran!

Το μέλλον είναι Αριστερά.

Γρηγόρης Ψαριανός

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας, που δεν ανήκει σε καμία συνιστώσα και σε καμία τάση.

(προγραμμένος και κατασυκοφαντούμενος, όχι μόνο από χρυσαυγίτες και ακροδεξιούς, αλλά και από συντρόφους μας της "αντισυστημικής" και "αντικαπιταλιστικής" Αριστεράς, οι οποίοι σε δεκάδες άθλια blog και site διασπείρουν χυδαιότατες και φτηνιάρικες φήμες ότι είμαι ιδιοκτήτης Ferrari, ότι έχω καταθέσεις στην Ελβετία, ότι είμαι ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, ότι είμαι αριστοκράτης των Β.Π., ότι μένω στου Παπάγου (!), ότι έχω βίλα -όχι όπως το εννοούν οι Κύπριοι-, ότι είμαι εκπρόσωπος του αριστερού lifestyle, ένας άσχετος με την Αριστερά ραδιοφωνατζής, ένας κατά λάθος και από σπόντα βουλευτής -το έχουν πει και νεολαίοι του ΣΥΝ αυτό...-, ότι είμαι σεξιστής, αντιδραστικός, ότι παρενοχλώ σεξουαλικά συντρόφισσες-συνεργάτιδες στη Βουλή και ότι είμαι ενδεχομένως πράκτορας ξένων δυνάμεων, χαφιές της ασφάλειας, μίσθαρνο όργανο των ΜΜΕ, λακές της αστικής τάξης και άλλα τέτοια ωραία.)

Υ.Γ Με την ευκαιρία θα ήθελα όλους να μας παρακαλέσω να γελάμε περισσότερο, να αποκτήσουμε πιο τρυφερή σχέση με το χιούμορ και να απαλλαγούμε από τη σκυθρωπή σοβαροφάνεια και την πεποίθηση ότι κάθε ένας μας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας. Η αγέλαστη Αριστερά δεν πάει πουθενά, δεν έχει έμπνευση, προοπτική και μέλλον, όπως έλεγε ο αγαπημένος μας Μέντης Μποσταντζόγλου (ο Μποστ), που μάλλον δεν γνωρίζουν κάποιοι αγέλαστοι νεοαριστεροί. Επίσης, να υπενθυμίσω ότι ο Λένιν γέλαγε από το πρωί έως το βράδυ, σε αντίθεση με κάτι αριστερούς μουρτζούφληδες και η Ρόζα Λούξενμπουργκ και η Πασιονάρια δεν έμοιαζαν καθόλου με κάποιες σκυθρωπές δικές μας μεγαλοκοπέλες.

-Αν το κείμενο το διαβάσουν και από το ΚΚΕ, καλό θα τους κάνει.

Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

Η Αριστερά και ο κακός ο λύκος

Χριστόφορος Κάσδαγλης Το γαμώτο ενός αριστερού

«Οι μεγάλοι, λοιπόν, σκέφτονται και εκφράζονται συχνά με τρόπους μη ορθολογικούς. Τους λες εσύ πώς να λύσουν το πρόβλημά τους αλλά εκείνοι μονάχα φωνάζουν, γκρινιάζουν ή απλώς κάθονται άπρακτοι και περιμένουν. Η Αριστερά το κάνει αυτό σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι οι μεγάλοι, βυθισμένη στις μνήμες του παρελθόντος, στη νοσταλγία του εαυτού της και των νεανικών μας χρόνων, στη μεταφυσική ενός υποτιθέμενου ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού, που μπορεί μεν κάλλιστα να θεωρηθεί υλισμός, αλλά ούτε ιστορικός ούτε διαλεκτικός είναι.»

Ο συγγραφέας του «Απολύομαι και τρελαίνομαι» και του «Σπλιτ!» αποφασίζει ν’ ανοίξει τα μάτια του 10χρονου γιου του. Όχι για το πώς έρχονται στον κόσμο τα παιδιά, αυτό το ξέρει ήδη απ’ το νηπιαγωγείο, αλλά γύρω από το αμφιλεγόμενο σύμπαν της Αριστεράς. Καθοδόν όμως τα πράγματα περιπλέκονται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχει νόημα να νουθετείς τα παιδιά, τα οποία προορίζονται να κάνουν τα ίδια λάθη απ’ την αρχή, ή άλλα, δικής τους επιλογής, και να διδαχθούν μονάχα απ’ αυτά. Κι έπειτα, ο ίδιος κρύβει μέσα του μεγάλο θυμό για το θέμα – δεν έχει νόημα να φορτώσει στο παιδί του, πέρα από τα άλλα άγχη του, και με τα τραύματα από τη 12η Ολομέλεια ή το νιοστό συνέδριο. Έτσι, το βιβλίο μετατρέπεται από παιδικό παραμύθι σε πολιτικό θρίλερ.

Όσο για τον τίτλο του βιβλίου, «αρχικά σκέφτηκα να το ονομάσω ‘Σπλιτ!’ - χωρισμός, διαζύγιο, διαίρεση. Αλλά μου είπαν ότι ο τίτλος είναι αγκαζέ και έκανα πίσω. Έπειτα σκέφτηκα τον τίτλο ‘Η Αριστερά και τα τρία γουρουνάκια’. Καλό φαινόταν κι αυτό, αλλά κάπου στο δρόμο -δεν ξέρω πώς- το ένα γουρουνάκι διαγράφηκε απ’ το κόμμα. Λίγο αργότερα, τα άλλα δύο διασπάστηκαν… Έτσι, κι αυτή η περίπτωση έμεινε στον αέρα».

Εκδόδεις Οξύ

ΣΥΡΙΖΑ rock n roll will never die!

Με όλα τα "κουσούρια" και τα "ελαττώματα" θα είναι πάντα η φωνή όσων δεν έχουν φωνή. Αυτό αρκεί. Ετσι απλά!

Αντισταθείτε

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χτίζει ἕνα μικρὸ σπιτάκι
καὶ λέει καλὰ εἶμ᾿ ἐδῶ.
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ πάλι γύριζε στὸ σπίτι
καὶ λέει Δόξα σοι ὁ Θεός.
Στὸν περσικὸ τάπητα τῶν πολυκατοικιῶν
τὸν κοντὸ ἄνθρωπο τοῦ γραφείου
στὴν ἑταιρεία εἰσαγωγαὶ-ἐξαγωγαί
στὴν κρατικὴ ἐκπαίδευση καὶ τὸ φόρο
ἀντισταθεῖτε σὲ μένα ἀκόμα ποὺ ἱστορῶ.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.

Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ ὅλους αὐτοὺς ποὺ λέγονται μεγάλοι
καὶ γράφουν λόγους πλάι στὴ θερμάστρα.
Στὶς φοβερὲς σημαῖες τῶν κρατῶν καὶ τὴ διπλωματία,
στὰ ἐργοστάσια πολεμικῶν ὑλῶν,
σ᾿ αὐτοὺς ποὺ λένε λυρισμὸ τὰ ὡραῖα λόγια,
στὰ γλυκερὰ τραγούδια μὲ τοὺς θρήνους,
στοὺς θεατές, στὸν ἄνεμο...
Ἀντισταθεῖτε.

Μιχάλης Κατσαρός

Οι φίλοι μου

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν έρημους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια
και οινόπνευμα για να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.
Εμένα οι φίλοι μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτόρια Κουκάκι Γκύζη.
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
Τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων
δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ότι λάχει.
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δικιά σας μόνο για γλείψιμο κάνει.
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου.

Κατερίνα Γώγου

Πριν από 16 χρόνια (3/10) η Κατερίνα Γώγου αποφάσισε να φύγει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Μας άφησε όμως τα ποιήματά της να στοιχειώνουν τις μέρες, αλλά και τις νύχτες μας.

Αριστερές πιθανότητες

Του Σπύρου Ι. Ασδραχά, ΕΝΘΕΜΑΤΑ της Κυριακάτικης Αυγής, 27/9/09

...Σε στιγμές δοκιμασίες του ΠΑΣΟΚ, δημοσκοπικά ο ΣΥΝ και οι σύμμαχοί του έγγιζαν το 17% του εκλογικού συνόλου• το ίδιο είχε συμβεί, καθώς έχει επισημάνει πρόσφατα ο Α. Καρκαγιάννης, όταν σε ανάλογες συνθήκες των Κεντρώων η ΕΔΑ έφτασε στα 25%. Παρεμφερής συγκυρία συνέβαλε, νομίζω, στην επιτυχία της Ανοικτής Πόλης. Τούτο σημαίνει ότι το τότε Κέντρο και το κατοπινό ΠΑΣΟΚ έχουν μια ισχυρή συνιστώσα ΕΑΜογενούς (στην πρώτη φάση), ανανεωτικής Αριστεράς στη δεύτερη: αυτή η συνιστώσα δεν μεταφέρεται αυτομάτως στις ηγεσίες των κομμάτων αυτών• είναι ωστόσο υπολογιστέα και ίσως "διαβρώνει" τη μεσαία τους στελέχωση. Αυτός είναι ο κόσμος που θα έπρεπε να φροντίζει ο Συνασπισμός και οι σύμμαχοί του: όχι για να τού πει να διαλύσει το κόμμα του, αλλά για να του πει ότι είναι η σοσιαλιστική του συνείδηση, με φιλοδοξία να γίνει η σοσιαλιστική του εγγύηση. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να υπερκεραστούν πολλά "δογματικά" εξαρτημένα αντανακλαστικά: ανάμεσά τους εκείνο που λέει ότι ο εχθρός της Αριστεράς είναι ο αριστερός γείτονας...
Συμφωνώ απολύτως μαζί σας, όταν ζητάτε να αναδειχθεί το ζήτημα της πολιτικής της Αριστεράς, των προβλημάτων και των προοπτικών της. Οι ρίζες της εσωτερικής πολεμικής που συντάραξε τον χώρο του ΣΥΝ και των συμμάχων του ανάγονται στην αμήχανη απάντηση στην αυτοκατάρρευση του σοβιετικού προτύπου, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι έχουν λείψει οι ερμηνείες, διατυπωμένες μάλιστα πολύ πριν από το 1989: μόνο που δεν έχουν αναχθεί σε σύνθεση που λαβαίνει υπόψη όλα τα συστατικά της στοιχεία -- οικονομικά, ιδεολογικά, δημογραφικά, πολιτικά, δηλαδή συνολικώς κοινωνικά. Η πολυφωνία της εσωτερικής πολεμικής κατέληξε σε αποδιαρθρωτική κακοφωνία. Υπάρχουν και οι τρόποι διαχείρισης του κοινωνικού: δεν ήταν όλοι τους, φυσικά, αποδιαρθρωτικοί, αλλά στην πρόσφατη ελληνική εμπειρία ήταν κατ' εξοχήν αποδιαρθρωτικοί• τους τελευταίους τους υπαγόρευσαν εννοιολογικές συγχύσεις και ελλιπείς κατανοήσεις της πραγματικότητας.

Συγχύσεις: οι "πρόσκαιρες" κοινωνικές ομάδες θεωρήθηκαν περίπου ως διαμορφούμενο κοινωνικό ρεύμα -- αναφέρομαι στις μαθητικές κινήσεις του Δεκέμβρη της περασμένης χρονιάς• τα fora εκτιμήθηκαν μόνο ως προς την όποια κινηματική αιχμή τους, και όχι προς το ποσοτικό τους αντίκρισμα. Επιπρόσθετα, το άνοιγμα προς τους νέους δεν σταθμίστηκε από τη σκοπιά των κοινωνικών αδρανειών που καταπνίγουν την αυθόρμητη αμφισβήτηση: το ποσοστό των νεαρών ηλικιών που ψήφισε στις ευρωεκλογές ΣΥΡΙΖΑ υπολειπόταν των αντίστοιχων άλλων κομμάτων. Δεν χρειάζεται να επαναλάβω όσα έχουν διαπιστωθεί για την αρνητική δημόσια πρόσληψη του ΣΥΡΙΖΑ κατά τα "Δεκεμβριανά", πρόσληψη που δεν οφείλεται αποκλειστικά στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις σκοπιμοθηρίες τους, που μετέτρεπαν την ερμηνεία των φαινομένων σε δικαίωση της τυφλής βίας.

Σύγχυση και ελλιπής κατανόηση είναι επόμενο να καταλήγουν σε αντιφατικό, μη επακριβή και τελικώς ανειλικρινή λόγο• δεν μας έλειψε καμιά από τις ιδιότητες αυτές: γενικολογίες για σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, για σοσιαλισμό (μήπως κομμουνισμό;) με δημοκρατία, γενικολογίες για κοινωνία των πολιτών (σάμπως οι κοινωνίες να είναι ενιαίες), παλιότερα εργατικές αυτοδιαχειρίσεις και άλλα πλείστα (που δεν στερούνται, βέβαια, της τραγικής τους συνισταμένης).

Δεν έχω την αρμοδιότητα να μιλήσω για όλα αυτά, ούτε τη διάθεση να αναμασήσω την αφειδώς προσφερμένη διανοητική τροφή επ' αυτών. Θα επισημάνω μόνο τη μεγάλη σιωπή: Σε τι "έδαφος" όλα αυτά; Σε τι έδαφος καλείται να λειτουργήσει η πολιτική πρακτική; Δεν συζητώ την εκδοχή μιας επιθυμίας που έχει γίνει ένα σχεδόν διαιώνιο παρελθόν: έσσεται ήμαρ, αλλιώς θα ολοκληρωθεί η λογική της ιστορίας και η ουτοπία του παρελθόντος θα γίνει ουτοπία (ή λογική επιταγή) του μέλλοντος -- βλαστός κι αυτή του Διαφωτισμού.

Θα πω μόνο ότι στη σημερινή (μεγάλης διάρκειας) κατάσταση, η ανατροπή του καπιταλισμού μετατίθεται όχι στο αύριο αλλ' ούτε στο μεθαύριο, καθώς είδα να γράφεται κάπου στο πλαίσιο της κακοφωνίας μας. Τι έχουμε, συνεπώς, να διαχειριστούμε σε μια μεσαία διάρκεια (που το βέλος του χρόνου της δεν μοιάζει προσδιορίσιμο); Προφανώς τον καπιταλισμό, χρηματιστικό και μονεταριστικό στη σημερινή του φάση. Τι είναι δυνατό να προταθεί (και να εδραιωθεί κοινωνικά) σ' αυτή την καπιταλιστική φάση που δεν είναι, άλλωστε, τόσο καινοφανής;

Ζητάμε, δηλαδή, την επάνοδο του καπιταλισμού στους πρωταρχικούς του χαρακτήρες, την παραγωγή εμπορευμάτων μέσω εμπορευμάτων, την ικανοποίηση της ζήτησης και της προσφοράς της εσωτερικής αγοράς ως προϋπόθεση της "παγκόσμιας", δηλαδή του (οικονομικού) ιμπεριαλισμού (αν και αυτός δεν αποκόπηκε από τον πρόγονό του, εκείνον που γινόταν και manu militari). Σκοπός αυτού που ονομάζουμε Αριστερά είναι να διασώσει τον καπιταλισμό;

Προφανώς όχι. Η πολιτική πρακτική, ωστόσο, οφείλει να αξιοποιεί τις αντιφάσεις εκείνου που θέλει να ανατρέψει: όχι να επιδίδεται σε διαμάχες του είδους αν ένας ή πόσοι άγγελοι μπορούν να περάσουν από την τρύπα μιας βελόνας. Όλα αυτά που, χονδροειδώς και χωρίς καμιά πρωτοτυπία, ξεστομίζω οδηγούν σε μια ιεράρχηση δράσεων και σκοπών: η κακοφωνία περιττεύει. Περιττεύουν επίσης οι μικροηγεμονισμοί, που είναι η γελοιογραφία μιας διανοητικής τάρας, σύνδρομο της μη κατανόησης των όρων με τους οποίους επιχειρήθηκε το 1917 η ανατροπή του κόσμου και των ιστορικά και κοινωνιολογικά εξηγήσιμων μηχανισμών της αυτοκαταστροφής του επαναστατικού σχεδίου. Περί αυτών άλις.

Θα υπενθυμίσω μόνο (προς την αντίθετη κατεύθυνση) ότι ο "τρίτος δρόμος" του Labour, των σοσιαλδημοκρατών και σοσιαλιστών αυτοαναιρέθηκε και δεν αποτελεί πλέον υπόδειγμα• θα υπενθυμίσω επίσης ότι οι κοινωνικές κατακτήσεις που οφείλονται στην πρώτη σοσιαλδημοκρατία ήταν υπόφορες δύο φόβων: της πάλης των τάξεων και του εγκαθιδρυμένου εξουσιαστικού συστήματος της ΕΣΣΔ. Θα υπενθυμίσω επίσης ότι στην κοινωνική εξισορρόπηση (και δικαιοσύνη) της σοσιαλδημοκρατίας ενεφώλευε ένας ανθρωπισμός (η γαλλική συνιστώσα του Μαρξ). Τώρα έχουν λείψει πολλοί από τους φόβους, σε τελευταία ανάλυση η ταξικότητα: γι' αυτή την έλλειψη ευθύνονται πολλοί, ανάμεσά τους και τα συνδικάτα που από "αριστοκρατικά" μεταλλάχθηκαν σε κομματικά, αλλιώς (ας μου επιτραπεί η υπερβολή) σε όργανα αναίρεσης της ταξικότητας προς όφελος της "κλαδικότητας".

Μιλάμε, ωστόσο, για στρατηγικό ρόλο του δημόσιου τομέα, για τη συνύπαρξή του με τον ιδιωτικό. Πώς όμως μπορεί ο δημόσιος τομέας, δηλαδή το κράτος, να λειτουργήσει όχι ως όργανο τής (ως προς το παρόν) αιχμής της ιθύνουσας τάξης (δηλαδή του χρηματιστικού Κεφαλαίου), χωρίς η Δημοκρατία να αποκτήσει συνάμα ταξικότητα και "ανθρωπιστικότητα"; Μήπως, και ως προς αυτό, οι οικολόγοι ως πολιτικά μορφώματα έδωσαν κακές εξετάσεις; Πώς η ταξικότητα θα γίνει "ανθρωπικότητα" αφού η ανισομερής οικονομική ανάπτυξη ανέκοψε τον "προλεταριακό διεθνισμό"; Πώς, υπ' αυτούς τους όρους, θα ανασηματοδοτηθεί προς οικουμενική κατεύθυνση ο εθνισμός ως προάγγελος (όπως υπήρξε στο ξεκίνημά του) της κοινωνικής απελευθέρωσης; Πώς θα απαλλαγούμε από τη συνηγορία (στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας) υπέρ τυράννων και φυλάρχων;

Ας πέσουμε από τα σύγνεφα στη Γη. Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές: στις εκλογές μετρά ο μεγάλος αριθμός, και ο μεγάλος αριθμός θέλει να κυβερνηθεί (ή να διαλέξει να αγοράσει το σκοινί με το οποίο θα κρεμαστεί): εύκολο να πούμε "αρχόντοι, κλήρος, βασιλιάδες με πλάνα λόγια σάς γελούν"• με τον τρόπο αυτό μπορεί να υπάρξει μια ανατρεπτική δύναμη στη γωνία (δεν είναι συνώνυμο με το "ράβδος εν γωνία",άρα θα βρέξει• όχι. Τη βροχή δεν τη φέρνουν οι αναδυόμενες αυτοκρατορίες -- η κινεζική με τον υπό "κομμουνιστικό" [=κομματικό] έλεγχο θριαμβεύοντα εξωστρεφή καπιταλισμό και η ρωσική, για μην αναφερθούμε στα "ισλαμικά" προανακρούσματα της Τουρκίας, που ορισμένοι παίρνουν σοβαρά υπόψη). Σ' αυτές τις επικείμενες εκλογές θα πρέπει να δοθεί μια (ακόμη) ευκαιρία στον Συνασπισμό και στους συμμάχους του, στην "κακοφωνία", αν θέλετε. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί και ενόψει τίνος.

Σε στιγμές δοκιμασίες του ΠΑΣΟΚ, δημοσκοπικά ο ΣΥΝ και οι σύμμαχοί του έγγιζαν το 17% του εκλογικού συνόλου• το ίδιο είχε συμβεί, καθώς έχει επισημάνει πρόσφατα ο Α. Καρκαγιάννης, όταν σε ανάλογες συνθήκες των Κεντρώων η ΕΔΑ έφτασε στα 25%. Παρεμφερής συγκυρία συνέβαλε, νομίζω, στην επιτυχία της Ανοικτής Πόλης. Τούτο σημαίνει ότι το τότε Κέντρο και το κατοπινό ΠΑΣΟΚ έχουν μια ισχυρή συνιστώσα ΕΑΜογενούς (στην πρώτη φάση), ανανεωτικής Αριστεράς στη δεύτερη: αυτή η συνιστώσα δεν μεταφέρεται αυτομάτως στις ηγεσίες των κομμάτων αυτών• είναι ωστόσο υπολογιστέα και ίσως "διαβρώνει" τη μεσαία τους στελέχωση. Αυτός είναι ο κόσμος που θα έπρεπε να φροντίζει ο Συνασπισμός και οι σύμμαχοί του: όχι για να τού πει να διαλύσει το κόμμα του, αλλά για να του πει ότι είναι η σοσιαλιστική του συνείδηση, με φιλοδοξία να γίνει η σοσιαλιστική του εγγύηση. Τούτο σημαίνει ότι πρέπει να υπερκεραστούν πολλά "δογματικά" εξαρτημένα αντανακλαστικά: ανάμεσά τους εκείνο που λέει ότι ο εχθρός της Αριστεράς είναι ο αριστερός γείτονας.

Για να γίνεις συνείδηση του αριστερού νεφελώματος, χρειάζεται να μιλάς με ωμή γλώσσα, καθοριζόμενη από το πραγματικό πεδίο, στο οποίο θέλεις να κλιμακώσεις τη σκοποθεσία σου: ωμή γλώσσα σε όλα τα επίδικα θέματα. Θα αναφερθώ σε ένα και μόνο παράδειγμα, στο εκπαιδευτικό.

Δεν θα το θυσιάσεις στη μαζικότητα και στην εθιμοφροσύνη: θα πεις ότι χρειάζεται άρδην αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος και δεν θα αναγάγεις σε απολυτότητα το "κύρος" των Πανεπιστημίων. Θα αξιοδοτήσεις την τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση και δεν θα την κολακεύσεις ανάγοντάς την σε "πανεπιστημιακή". Με τον τρόπο αυτόν θα αξιοδοτήσεις την εργασία και τα δικαιώματα της εργασίας. Αυτά και άλλα τέτοια, χωρίς καιροσκοπικούς υπολογισμούς, θα πεις στους ομόθυμούς σου ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και δεν θα εξαντληθείς στην πολεμική εναντίον της ηγεσίας του. Και κυρίως: δεν θα ζητήσεις κυβερνητικές θέσεις, γιατί είσαι τακτικός και όχι στρατηγικός σύμμαχος. Με δυο λόγια, καθαρές κουβέντες (η λέξη "κουβέντα" προέρχεται από το "conventum", δηλαδή την ανταλλαγή απόψεων σε συμβούλιο), οι οποίες προϋποθέτουν την επεξεργασία του δικού σου κοινωνικού σχεδίου: βεβαίως, οι κοινωνίες δεν φτιάχνονται με σχέδια, αλλά οδηγούν σε σχέδια.

Σε στιγμές κρίσης του ΠΑΣΟΚ (αλλά όχι μόνο κατ' αυτές) μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ήταν υπέρ της συνεργασίας με τον Συνασπισμό, το ίδιο (ή περίπου) συνέβαινε με αξιοσημείωτο μέρος από τους πραγματικούς ή δυνητικούς ψηφοφόρους του Συνασπισμού: αν αντικαθιστούσαμε (χωρίς να την προδίδουμε) τη λέξη "συνεργασία" με τη λέξη "προοπτική" (έλλογη δυναμική προοπτική) θα ανοιγόταν ένας δρόμος για το αναζητούμενο "έσσεται ήμαρ". Δεν είμαστε ως προς το παρόν εκεί.

Πού είμαστε; Είμαστε στο ότι μια αποτυχία του ΣΥΝ και των συμμάχων του στις κοντινές εκλογές δεν θα ήταν μόνο μια αποτυχία αυτών των δυο, αλλά, εκτός όλων των άλλων, και της αριστερής (αν όχι άφωνης, ημίφωνης) θεμελιακής συνιστώσας του ΠΑΣΟΚ. Ας το καταλάβουν τουλάχιστον οι πικραμένοι ή οργισμένοι οπαδοί του ΣΥΝ και ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους οι σύμμαχοί του: κυρίως οι ίδιες οι συνιστώσες του ΣΥΝ. Ας καταλάβουν ότι μάλλον δεν θα έχουμε μεταβατική βουλή και ότι θα πρέπει (εντός Βουλής) να διαμορφώσουν την κλιμακωτή αλλά ενιαία στην πολιτική πρακτική φυσιογνωμία τους.

Οι ευκαιρίες θα είναι πολλές για πιθανές επιμέρους συγκλίσεις κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία και πιθανότερα για ουσιώδεις αποκλίσεις: θα τις προσδιορίσει και τις δυο η πρακτική και η σκοποθεσία του κόμματος που όλοι προδικάζουν την εκλογική του επικράτηση, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ. Οι συγκλίσεις όμως και οι αποκλίσεις θα δώσουν ένα έναυσμα στη θεμελιακή και όμορη με τον ΣΥΝ και τους συμμάχους του συνιστώσα αυτού του κόμματος για να αναζητήσει την ιδιοπροσωπία που του ανήκει.