Ανορθόδοξος φονταμενταλισμός

Toυ Αρχιμανδρίτη Σωφρόνιου Γκουτζίνη

Η Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με συντριπτική πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ των Τμημάτων της, αποφάσισε τη δημιουργία και λειτουργία Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών. Η απόφαση αυτή πρόσφατα εγκρίθηκε και από το αρμόδιο Υπουργείο Παιδείας. Πρέπει δε ο αναγνώστης να γνωρίζει ότι στα πλαίσια της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της επιστημονικής έρευνας η πανεπιστημιακή κοινότητα είναι η μόνη υπεύθυνη για τη διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών της. Παρόλα αυτά οι πρωτεργάτες του εγχειρήματος ζήτησαν και έλαβαν την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την ευόδωση της προσπάθειάς τους. Επίσης το εγχείρημα στηρίχτηκε και από το σύνολο των Αρχιερέων της Θράκης μας.

Η λειτουργία Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών μέσα στο ακαδημαϊκό περιβάλλον δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο και πρωτάκουστο στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Ο αναγνώστης θα πρέπει να γνωρίζει πως ένας από τους σπουδαιότερους ισλαμολόγους στην Ευρώπη είναι ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου Αστέριος Αργυρίου, τον οποίο ο γράφων είχε την τύχη να έχει καθηγητή κατά την περίοδο των σπουδών του, οπότε και ο φημισμένος καθηγητής δίδασκε ως επισκέπτης στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ. Επίσης ο αναγνώστης θα πρέπει να μάθει πως για δεκαετίες η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης παραχωρούσε το αίθριο του 4ου ορόφου της προκειμένου να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι φοιτητές του ΑΠΘ στην λατρεία της Παρασκευής. Έχει λοιπόν η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης μία μακροχρόνια συνεισφορά στη συνάντηση και στην αλληλογνωριμία με τις άλλες θρησκείες και ειδικότερα το Ισλάμ. Η δημιουργία του Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών έρχεται ως συνέχεια αυτής της πολυετούς διαδρομής.

Η διαδρομή αυτή όμως δεν είναι εύκολη. Η καλή θέληση δεν είναι πάντα δεδομένη. Έτσι η δημιουργία Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών και οι εμπνευστές της σπιλώθηκαν, συκοφαντήθηκαν, έγιναν στόχος λασπολογίας και κακοπροαίρετης κριτικής. Σε αυτή πρωτοστατούν εθνικιστικοί κύκλοι οι οποίοι κρύπτονται πίσω από ταμπέλες «αγωνιζωμένων χριστιανικών κινήσεων», στρατευμένες ιστοσελίδες θρησκευτικής παραπληροφόρησης, μεμονωμένοι ιερομόναχοι που βλέπουν παντού εχθρούς, καθώς και μειοψηφούντες καθηγητές της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ. Όλοι αυτοί συναθροίσθηκαν στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο την προηγούμενη Κυριακή 14/2/2016 σε εκδήλωση κατά της λειτουργίας του Προγράμματος Ισλαμικών Σπουδών, που διοργάνωσε η τοπική Ιερά Μητρόπολις.

Παρακολούθησα μέσω internet την ως άνω εκδήλωση. Τα συμπεράσματα πικρά: ένοιωσα πως στο Βελλίδειο δεν συναθροίσθηκε η Εκκλησία του Χριστού ,γιατί στην Εκκλησία του Χριστού και των Αγίων κυριαρχεί η χαρά, στην εν λόγω εκδήλωση κυριάρχησε ο φόβος: ο φόβος απέναντι στον ξένο, απέναντι στο σήμερα,   στις προκλήσεις του μέλλοντος, ο φόβος που δεν άφηνε πουθενά χώρο για την αγάπη. Όπου υπάρχει φόβος είναι αδύνατον να ανθίσει ο παράδεισος. Τελικά στην εκδήλωση του Βελλιδείου ο Χριστός ήταν απών. Μπορεί κάποιοι να νοιάζονταν για το έθνος, μπορεί κάποιοι να προσκόμισαν αδιάσειστα στοιχεία για το δημογραφικό, ο Χριστός όμως ήταν απών. Ο Χριστός του Βελλιδείου ήταν ένα ιδεολόγημα και όχι το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Όχι εκείνος που μίλησε κυρίως με τις πόρνες, με τους τελώνες, με τη Σαμαρείτιδα, την Χαναναία, τον Άσωτο, των Ρωμαίο Εκατόνταρχο. Μπορεί να ήταν παρών ο «Χριστός» του ελληνοχριστιανισμού, απουσίαζε όμως ο Χριστός της Εκκλησίας που αναστήθηκε και νίκησε τον θάνατο. Στο Βελλίδειο όμως κρύφτηκε ο Χριστός της Εκκλησίας και νίκησε ο θάνατος: ο θάνατος της αγάπης, ο θάνατος της ελευθερίας, ο θάνατος της αλήθειας. Ευτυχώς όμως η Θεσσαλονίκη έχει μνημεία και για αύτο στο σώμα της πόλεως διασώζεται η αλήθεια. Στον ίδιο τον Ιερό Ναό του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου υπάρχει ένα ενδιαφέρον ψηφιδωτό, το οποίο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νότιου πεσσού. Η εικόνα παριστά ολόσωμο το Μεγαλομάρτυρα να ακουμπά το χέρι του με προστατευτικό τρόπο στον ώμο ενός επίσης ολόσωμου διακόνου.

Κάτω από τα πόδια των δύο μορφών αναγράφεται το εξής: “Πανόλβιε, Χριστού μάρτυς, φιλόπολις / φροντίδα τίθη, και πολιτών και ξένων” Δηλαδή: Μακάριε Μάρτυρα του Χριστού, εσύ που αγαπάς την πόλη σου, φρόντιζε και τους πολίτες της και τους ξένους.

Τελικά, αγαπητέ μου αναγνώστη, η συνάθροιση του Βελλιδείου δεν ήταν εκκλησιαστικό γεγονός, αλλά τραγική μαρτυρία αν-ορθόδοξου φονταμενταλισμού.

  

*Ο Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Γκουτζίνης είναι Εκπαιδευτικός

Μια βραδιά αφιερωμένη στον ποιητή Νίκο Καρούζο στο Θέατρο Τέχνης

Το Θέατρο Τέχνης μας προσκαλεί στο Υπόγειο σε μια βραδιά αφιερωμένη στον ποιητή Νίκο Καρούζο. 90 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Ελληνα ποιητή ένα αφιέρωμα του Θεάτρου Τέχνης, την Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου στις 19.00.

Θα μιλήσουν για το έργο του οι Σάββας Μιχαήλ, Εύα Μπέη και Μάνος Στεφανίδης, ενώ ποιήματά του θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί του Θεάτρου Τέχνης Ειρήνη Κότσιφα, Λήδα Κουτσοδασκάλου και Δημήτρης Τσιγκριμάνης.

Μεταξύ άλλων, θα προβληθούν οι ακουαρέλες του Νίκου Καρούζου, που εκδόθηκαν φέτος από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης με τον τίτλο «ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΗ ΓΑΛΗΝΗ: ΑΚΟΥΑΡΕΛΕΣ, ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ, ΠΟΡΤΡΕΤΑ».

«Όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα χαθούμε»

Συνέντευξη του Βασίλη Μαυροσκά, αγρότη και μέλος του Συντονιστικού Μπλόκο Πράσινων Φαναριών
Οι αγρότες όλης της χώρας βρίσκονται στους δρόμους, πραγματοποιώντας τις δυναμικότερες κινητοποιήσεις της τελευταίας 20ετίας. Μιλήστε μας για την κατάστασή τους, καθώς και για το πόσο τους πλήττουν αυτά τα μέτρα.

Τα διαχρονικά προβλήματα της ελληνικής γεωργίας ήταν η έλλειψη εθνικής στρατηγικής, η απουσία δομών υποστήριξης και ινστιτούτων, το κόστος παραγωγής, η Νέα ΚΑΠ, και φέτος ήρθαν το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Κάθε ένα από τα παραπάνω, μας κλείνει από μόνο τους φαντάσου ο συνδυασμός όλων τους. Οι μειώσεις, οι κρατήσεις και οι αυξήσεις φόρων θα προκαλέσουν σωρευτικά μια απώλεια του εισοδήματος της τάξης του… 90% μέχρι το 2019. Ναι, καλά το διάβασες, 90%.

Τι απαντάτε στις κατηγορίες της κυβέρνησης για υποκινούμενες κινητοποιήσεις, συντεχνιασμό και κομματοκρατικό συνδικαλισμό;
Γελοιότητες που δεν αντέχουν σε καμία κριτική. Η κυβέρνηση, απομονωμένη και αποδυναμωμένη, προσπάθησε να διασύρει τους αγρότες. Απέτυχε.
Εξάλλου, για ποια συντεχνιακά αιτήματα μιλάμε; Απόσυρση των νομοσχεδίου ζητάμε. Δεν παζαρεύουμε το τομάρι μας. Μήπως είμαστε κομματικά υποκινούμενοι; Μας χρέωσαν σε όλους τους πολιτικούς χώρους (πλην ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά!!!). Πάνω στον πανικό τους, προσπάθησαν με αφορισμούς και συκοφαντίες να μας σπιλώσουν και να στρέψουν την κοινωνία εναντίον μας. Απέτυχαν και τώρα σταμάτησαν να τα λένε.
Παράδειγμα, η ημέρα της μεγάλης απεργίας: Αυτό που μας έκανε μεγάλη εντύπωση κατά την είσοδό μας στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν που ο κόσμος μας επευφημούσε βγαίνοντας στα μπαλκόνια του ή έξω από τα μαγαζιά, ή που περίμενε μποτιλιαρισμένος στις στάσεις των λεωφορείων, ούτε τόσο, όταν κάποια κυρία ενθουσιασμένη χτυπούσε στο πλακόστρωτο με όση δύναμη είχε το «Πι» που χρησιμοποιούσε για να περπατήσει. Ούτε καν οι δύο συμπολίτες μας με προβλήματα όρασης, που αρνήθηκαν να περάσουν τον δρόμο στο ύψος της σχολής τυφλών, όταν σταμάτησε η φάλαγγα των τρακτέρ για να τους το επιτρέψει, αλλά αυτοί μας παρότρυναν να συνεχίσουμε κουνώντας τα μπαστούνια τους στον αέρα και φωνάζοντας μπράβο. Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν το βλέμμα των ανθρώπων. Μέσα του έβλεπες ξανά μια σπίθα ελπίδας, εκείνης της ελπίδας που σβήστηκε το περασμένο καλοκαίρι.
Ηττήθηκαν, δηλαδή, και στο επικοινωνιακό πεδίο, που ήταν το δυνατό τους σημείο!!! Και από ποιους; Από εμάς, τους αγρότες, που είμαστε οι πιο άσχετοι επί του θέματος. Θεία δίκη…

Γράφετε στην ανακοίνωσή σας: «Η ερήμωση της υπαίθρου θα δημιουργήσει εθνικούς κινδύνους στα βόρεια και ανατολικά σύνορά μας. Το σταμάτημα της παραγωγικής διαδικασίας θα μας οδηγήσει σε πλήρη διατροφική εξάρτηση από τις χώρες των δανειστών». Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε λίγο παραπάνω γι’ αυτό το ζήτημα…Σ’ αυτή την περίοδο της οικονομικής φούσκας και ευμάρειας των τελευταίων 10ετιών χάθηκαν πολλά πράγματα. Χάσαμε όχι μόνον ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, αλλά και σχεδόν όλα τα ντόπια σπορικά και τις παραδοσιακές καλλιεργητικές φροντίδες. Σήμερα είμαστε πλήρως εξαρτημένοι από τα μηχανοκίνητα μέσα και τα υβρίδια.
Επιπλέον, έχουν καταστραφεί σχεδόν κάθε είδους δομές, συλλογικές ή ατομικές. Δεν έχουμε αποθήκες να βάλουμε τα προϊόντα μας, δεν έχουμε ζώα να πάρουμε τρόφιμα ή να καλλιεργήσουμε μικρές εκτάσεις γης, δεν έχουμε σπόρους να φυτέψουμε και πολλά άλλα!
Σε περίπτωση χρεοκοπίας θα πεινάσουμε και εμείς οι ίδιοι. Όσο για να ταΐσουμε τον αστικό πληθυσμό, ούτε κατά διάνοια!…
Η παραπάνω κατάσταση, λοιπόν, θα μας οδηγήσει σ’ ένα νέο κύμα αστυφιλίας, στο οποίο ο νεόπτωχος αγροτικός κόσμος θα εισβάλει απελπισμένος στα ήδη πτωχευμένα αστικά κέντρα. Η κοινωνική συνοχή θα τιναχτεί στον αέρα ενώ τα εγκαταλειμμένα χωριά θα πολλαπλασιαστούν. Η ερήμωση της υπαίθρου θα είναι γεγονός. Η διατροφική μας εξάρτηση, η εγκατάλειψη των εστιών μας και το ξεπούλημα των περιουσιών μας (αγροτική γη και σπίτια), με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται, θα καταστεί αναπόφευκτη πραγματικότητα.

Πώς βλέπετε από εδώ και πέρα τον αγώνα σας να κλιμακώνεται;Η κλιμάκωση του αγώνα μας περνάει υποχρεωτικά μέσα από την αφύπνιση της κοινωνίας. Μας δίνουν ελαφρύνσεις και υποσχέσεις, αλλά δεν κάνουμε πίσω. Ζητούμε την απόσυρση των σχεδίων νόμων για το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Μόνο όλοι μαζί θα το καταφέρουμε. Αν η κοινωνία αφυπνιστεί, τότε θα νικήσουμε τώρα. Αν όχι, την επόμενη φορά, όλοι μαζί…

«Ανεξάρτητοι», «Αγωνιζόμαστε με την κοινωνία, για την κοινωνία». Αυτά τα συνθήματα είχαν πολύ καιρό να ακουστούν σε κινητοποιήσεις αγροτών. Πιστεύετε ότι αυτές οι κινητοποιήσεις των αγροτών σηματοδοτούν μια νέα εποχή για τον αγροτικό συνδικαλισμό στη χώρα μας;Δεν είμαστε συνδικαλιστές. Οι συνδικαλιστές μας είναι σε μόνιμη αγρανάπαυση. Απλοί άνθρωποι είμαστε, χωρίς κανένα θεσμικό ρόλο, και αγωνιζόμαστε για μας και την κοινωνία. Όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα χαθούμε. Ο καθένας μας θα κριθεί από τις πράξεις και το αποτέλεσμα που θα έχουν αυτές.

Πηγή: Εφημερίδα ΡΗΞΗ

Ο στόχος

Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

Τον είδα πίσω από τα βάτα. Παραφυλούσε. Στο πρόσωπό του ήταν χαραγμένη η αποφασιστικότητα και στα χέρια του μια κοντόκανη καραμπίνα. Ντυμένος με στολή παραλλαγής, ζωσμένος φυσιγγιοθήκες, περίμενε. Τι άραγε;

Τα ενδιαφέροντα τετράποδα, για στιφάδο, αποτελούν πλέον εικόνα σε παιδικά παραμύθια. Επίσης τα πετούμενα, εκτός από τις καρακάξες, δεν νομίζω ότι αποτελούν στόχο. Άγρια δεν έχουμε στην περιοχή. Οι κότες και γενικά τα πουλερικά είναι οικόσιτα και φυσικά αν κάποιος αποφασίσει να παρανομήσει δεν κάθεται την αυγή …

Κρύφτηκα και τον παρατηρούσα. Απόλυτα προσηλωμένος στην ποριά κατά τη θάλασσα. Σχεδόν ακίνητος, παρά την υγρασία που σε περόνιαζε.

Ο ήλιος έκανε να ροδίζει και από μακριά ένα αυτοκίνητο έσπασε την σιωπή. Ακουστήκαν οι πόρτες να κλείνουν και δύο πελώριοι τύποι , κομάντο πρέπει να ήταν, ξεπρόβαλαν στο μπουγάζι. Ο ένας μυστακοφόρος όλο αμερικανιά και ο άλλος χονδρός σαν κινούμενη μάζα.

Ο τύπος όπλισε και κινήθηκε ελαφρά πλαγίως ώστε να τους έχει στο στόχαστρο. Έσπρωξε τα γυαλάκια του λίγο πιο πάνω, πείραξε την χωρίστρα δεξιά και σημάδεψε.

Πρόκειται για φονικό…

Τι να κάνω;

Είπα να αρχίσω να φωνάζω… φοβήθηκα. Να τρέξω καταπάνω τους…, δεν είχα το κουράγιο. Να προβάλλω και να τους κατσαδιάσω; Το ήθος μου, δεν το επέτρεπε. Να τους ξαποστείλω; Στο κάτω – κάτω δικό μου είναι το κτήμα. Που τέτοιο θάρρος… «Να σηκώσω τα χέρια πάνω από τη λυγαριά σαν τα αυτάκια του λαγού», σκέφτηκα. Το έκανα και σίγουρα κάποιος με είδε. .

- Βαγγέλη το σκυλί, ακούστηκε ο ένας καταδρομέας να λέει στον άλλο.

Γαυγίσματα.

«Λες;»

Σε λίγο ένα σκυλί έτρεχε κατά πάνω μου. Έμεινα κόκαλο. Με σημάδευαν κιόλας. Με κάτι επαναληπτικές καραμπίνες που και να θέλεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις…

Πάνω που θα πυροβολούσαν, ή καλύτερα πάνω που θα ούρλιαζα, έπεσαν ντουφεκιές στον αέρα. Τα σκάγια, βροχή στα κεφάλια τους.

- Ρε, μας πυροβολούν, είπαν έντρομοι.

Άρχισαν να σφυρίζουν στον σκύλο, αυτός πειθάρχησε, άλλωστε δεν ήμουν θήραμα και με βιάση χάθηκαν στο χωματόδρομο από όπου ήρθαν.

Κάθισα κάτω εξοντωμένος. «Άκου λαγός;»

«Τεμπέλης, απειθάρχητος, αναξιόπιστος… ίσως», όπως τουλάχιστον μας στολίζουν τελευταία. «Μα λαγός;»

Σήκωσα το κεφάλι και είδα τον πρωινό τύπο να φεύγει γελώντας.

«Τελικά κυνηγάει κυνηγούς. Τι ευγενική φύση». Τέντωσα τα χέρια να ξεπιαστώ. Τι το ήθελα; Δεν πρόλαβα να τα κατεβάσω.

- Γυναίκα τα κρεμμύδια… ακούστηκε φωνή στεντόρεια. Μια κυρία, μεσήλικας, με ντύσιμο θρησκευόμενης του εβδομήντα, ξεπρόβαλλε κρατώντας την χύτρα.

Μετά μπουμ….

Ήταν η τελευταία ανάμνηση…, μαζί με τα δάχτυλά μου να φεύγουν από δω και από κει.

Πώς να τα πιάσω;

Λουσμένος στον κρύο ιδρώτα, σηκώθηκα. Η τηλεόραση έπαιζε ακόμη ειδήσεις.

- Με τα χέρια ψηλά…, σχολίαζε ο εκφωνητής.

- Μη! άρχισα να φωνάζω, μα ποιος να με ακούσει;

«Άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι λαγός», μονολόγησα και άφησα την χώρα στην τύχη της….

Αγνοημένοι Χριστιανοί

Με ένα εξαιρετικό και πολύ επίκαιρο αφιέρωμα στους "Αγνοημένους Χριστιανούς" της Ανατολής κυκλοφορεί το τεύχος 136 του περιοδικού "Σύναξη". Γράφουν για το πολύ ενδιαφέρων θέμα: «Οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀνατολῆς μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ἀλλάξουμε τὸ βλέμμα μας» του Ζαν Φρανσουα Κολοσιμό, "Γιὰ τὸ αἴνιγμα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τὴ θέση τῆς Τουρκίας" του Δημήτρη Σταματόπουλου, "Χριστιανικὴ μαρτυρία στὴ Γάζα" του Σταύρου Ζουμπουλάκη, "Οἱ Χριστιανοὶ καὶ τὸ μέλλον τους σὲ μιὰ δυνητικὰ ἰσλαμιστικὴ Συρία" του Λάμπρου Ψωμά, "Προκλήσεις γιὰ τὶς Ἐκκλησίες στὴ Μέση Ἀνατολή" του Αράμ Α' Πατριάρχη τῶν Ἀρμενίων τῆς Κιλικίας, "Οἱ χριστιανοὶ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ὡς γέφυρα μὲ τὸ Ἰσλάμ" του Ρόνι Μπου Σαμπά,  "Οἱ μεταρρυθμιστὲς τῆς κοπτικῆς θεολογίας τοῦ 20οῦ αἰώνα" του Δημήτρη Αθανασίου. Επίσης διαβάστε: "Συνέδριο Ὀρθόδοξης πνευματικότητας" του Γιώργου Στάθη, "Ὁ «Νόμος τῶν ἀθώων»" του Θανάση Ν. Παπαθανασίου, "Πίστη, ποίηση, κοινωνικὴ στράτευση" του Παναγιώτη Αρ. Υφαντή, "Μιὰ συνάντηση μὲ τὸν Ἐρνέστο Καρντενὰλ στὴ Νικαράγουα" του Δημήτρη Αγγελή.

Στηρίξτε τη "Σύναξη" Τριμηναία έκδοση Σπουδής στην Ορθδοξία

Κάνε τσιγάρο, έχει δουλειά

Του Δημήτρη Γ. Μαγριπλή

Με την τελευταία φτυαριά κάτσαμε για τσιγάρο.
« Βλάπτει σοβαρά την υγεία», διάβασε ο Άκης στο περιτύλιγμα.
- Ποιος διαφωνεί;
Μαζέψαμε τα εργαλεία και περιμέναμε. Είχε ένα καυτό ήλιο. Η θάλασσα λάδι και πάνω μας στάλες ιδρώτα, να κάνουν σεργιάνι στο σώμα μας.
- Σκληρό χώμα.
- Έχει να βρέξει καιρό.
- Την είδες;
- Ήμουν εκεί που την στόλιζαν. Νυφούλα.
- Εσύ δεν θα παντρευτείς;
- Δεν βαριέσαι, τυχερά είναι αυτά.
Πήγαμε μέχρι τη μάντρα. Σκουπίδια. Μπουκαλάκια, στρώματα, παπούτσια, μια ρόδα, ένα πεταμένο καρότσι. Μια γάτα πήρε κατόπι ένα ποντίκι. Ο σκύλος του γείτονα κόπηκε.
- Θεριό.
- Και φύλακας. Όποιος περάσει τη μάντρα τον έκοψε.
Γυρίσαμε πίσω. Έπιασα το χώμα και το έτριψα στην παλάμη μου. Πλούσιο.
- Εδώ φυτρώνουν τα πάντα.
Ο Άκης χαμογέλασε και πέταξε πέτρα μακριά.
- Την είδες;
- Δεν πρόλαβα. Έφυγε γρήγορα.
Το φως του ουρανού χόρευε με το μπλε της αρμύρας. Καθρέπτης. Έβαλα μαύρο γυαλί. Ένα ψαροκάικο άφηνε ήχο και μείς ταξιδεύαμε προς το λιμάνι. Ένα κοράκι πέταξε πάνω από τον κάμπο. Ακολουθούσε την σπορά. Κάθε τόσο καθόταν και σκάλιζε. Ένα σκουλήκι τρυπούσε το λόφο. Πάτησα δίπλα του. Το αποτύπωμα έμεινε ακέραιο. 42. Ο Άκης έφτυσε κάτω. Μια λίμνη σε οροπέδιο. Ένα φύλλο ελιάς σαν βάρκα ταρακουνήθηκε. Ακούστηκαν βήματα.
- Έρχονται.
- Τους είδες;
- Σκιές, στο βάθος του δρόμου.
Τραβηχτήκαμε πίσω από το σκάμμα. Κανείς δεν μιλούσε. Ο κύκλος έκλεισε. Ακούστηκε το ξύλο να ακουμπάει τη γη, μετά έφυγαν όλοι. Μείναμε πάλι μονάχοι. Η πρώτη φτυαριά, βροχή στο σανίδι. Ύστερα πάλι σιωπή. Μια πεταλούδα φτερούγισε.
- Την είδες;
- Όμορφη.
Πατήσαμε λίγο το χώμα στην άκρη. Βάλαμε τα πανωφόρια μας.
- Βγήκε και σήμερα το μεροκάματο.
- Κάνε τσιγάρο, έχει δουλειά.

Αλλοτριομορφοδίαιτοι μαθητευόμενοι μάγοι

Του Δημήτρη Νανούρη

Πονηρός ο βλάχος· βγάζει φλας Αριστερά και κάνει αναστροφή Δεξιά. Αιφνιδιάζει τους πάντες, τους αποκοιμίζει στην αντίθετη λωρίδα, θρονιάζεται στους θώκους και δεν ξεκαρφώνεται ούτε με επαναφορτιζόμενο, ηλεκτρικό κατσαβίδι. Για να παραμείνει στην εξουσία πουλά ώς και το γάλα της μάνας του, πολλώ δε μάλλον τα συμφέροντα του ταλαίπωρου πόπολου.

Ρεζουμέ των πρώτων γενεθλίων της συγκυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ οι παραπάνω φράσεις. Λόγια απλά, καθημερνά κι ας μου προσάπτουν κάμποσοι πως χρησιμοποιώ άγνωστες, δυσκατάληπτες λέξεις. Οφείλουν πάντως οι εφημερίδες να υποψιάζουν το αναγνωστικό κοινό, να το (εκ)παιδεύουν τρόπον τινά. Καθότι όμως πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, μου ’ρχεται στον νου ο σιδηρόδρομος, ο οποίος κάνει το φιλαράκι μας τον Μπίλυ, δίπλα στο Σερβάντε, να λύνεται σε σπαραχτικά γέλια, όποτε τον ακούει: Αλ-λο-τρι-ο-μορ-φο-δί-αι-τος. Σύμφωνα με τους Λίντελ και Σκοτ, το λήμμα περιγράφει εκείνον που αλλάζει όψεις και σχήματα, διαιτάται -ζει πά’ να πει- μέσα απ’ τη μορφή άλλων.

Ωχριά ένας τέτοιος ορισμός μπροστά στις οβιδιακές μεταμορφώσεις του ΘΑλέξη και των συν αυτώ. Αφότου κατέλαβαν φουριόζοι τα χειμερινά ανάκτορα του Μαξίμου, έχει περάσει ήδη ένας χρόνος, βαρύς σαν Ιστορία, συμπυκνωμένος σαν ντοματάκι πελτέ· όπου και να σου στάξει λερώνεσαι. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τις άναρθρες κραυγές πως θα καταργηθεί το Μνημόνιο μ’ ένα άρθρο;

Την Κάνγκελα Μέρκελ να γονατίζει απαρηγόρητη και υποταγμένη στο κιγκλίδωμα της Ηρώδου Αττικού μέρα μεσημέρι; Την ανερμάτιστη, χωρίς σχέδιο, τάχατες διαπραγμάτευση; Το ηχηρό και οχληρό «όχι» του δημοψηφίσματος που μετεβλήθη σε «ναι» εν μιά νυκτί; Τους εδαφιαίους τεμενάδες σε Σόιμπλε, Ντάισελμπλουμ και Ντόναλντ Ντακ Τουσκ; Το «παράλληλο πρόγραμμα» που κατάντησε το πιο κακόγουστο, σύντομο ανέκδοτο;

Αλλοτριομορφοδίαιτοι λοιπόν οι ένοικοι του πρωθυπουργικού μεγάρου. Οπως ακριβώς και οι προκάτοχοί τους. Ο βίος και η πολιτεία τους ανασταίνει μελανές σελίδες της μεταπολίτευσης. Λησμονημένες φιγούρες στα σκονισμένα ερμάρια του παρελθόντος αποκτούν ξανά σάρκα και οστά. Αναλογίζομαι πως από το 1974 και εντεύθεν η Ψωροκώσταινα βιώνει έναν φαύλο κύκλο παρακμής που δεν λέει να κλείσει, χαίνουσα, ανεπούλωτη πληγή.

Ραπίζει τον κοινωνικό ιστό η αλληλοδιαδοχή τόσων εθνοσωτήρων, οίτινες κολάκευαν τα ταπεινότερα ορμέμφυτα του λαού, εγκαθιδρύοντας ένα πελατειακό σύστημα που διαιώνιζε την εξουσία του μέσω της διάχυσης της διαφθοράς και στον τελευταίο πολίτη. Ολοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί έταζαν πως, αν εκλεγούν, θα σκοτώσουν εξάπαντος το θηρίο. Τους κατάπινε όμως η κινούμενη άμμος της ευτέλειας και σε δυο τρία τέρμινα αποκτούσαν την όψη του, η οποία γοήτευε τα πλήθη την περίοδο της επίπλαστης ευμάρειας.

Ακολούθησαν όμως τα Μνημόνια. Το πολιτικό προσωπικό της χώρας υποτάχτηκε στις βουλιμικές ορέξεις των δανειστών, σκορπίζοντας παντού τον όλεθρο. Οι επιτελείς της Κουμουνδούρου επένδυσαν στην ελπίδα. Σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης αποτελούσε το πιο σίγουρο όχημα για την αναρρίχησή τους στην εξουσία. Επρόκειτο να τη διαψεύσουν αμέσως μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Βρίσκονταν στο χείλος του γκρεμού και τόλμησαν να κάνουν ένα βήμα μπροστά, σαν πρωτάρηδες.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 

Ο βίος του Αγίου Ευθυμίου

Επί της επισκοπείας του Ιεροσολύμων Ιουβεναλίου 9422-428) ακμάζουν στην εκκλησία Ιεροσολύμων μεγάλες μοναχικές μορφές, πρώτη των οποίων ήταν η του αγίου Ευθυμίου, πού γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς στη Μελιτινή της Αρμενίας το 376, Τριετής έμεινε ορφανός και διδάχτηκε τα ιερά γράμματα από τον θείο του και άλλους ευσεβείς διδασκάλους. Μελετούσε πολύ την Αγία Γραφή και τους βίους των παλαιών αγίων ανδρών. Ενωρίς αισθάνθηκε κλίση προς τη μοναχική ζωή και εικοσαετής χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Επειδή όμως δεν ήθελε να κατευθύνει τη ζωή των άλλων, πριν να τελειοποιηθεί ο ίδιος, εγκατέλειψε την πατρίδα του και ήρθε στην Ιερουσαλήμ το 406.

Μετά την προσκύνηση του Παναγίου Τάφου και των πλησίον των Ιεροσολύμων ιερών Μονών, κατοίκησε για πέντε έτη στη Λαύρα του Αγίου Χαρίτωνα στη Φαράν, όπου επιδόθηκε σε αυστηρότατη άσκηση. Ζούσε πλέκοντας καλάθια. Με τον συνασκητή και φίλο του όσιο Θεόκτιστο απομακρυνόταν από τα φώτα των Βαΐων σε έρημο τόπο κοντά στη Νεκρά θάλασσα, αποξενώνοντας τον εαυτό τους από κάθε ανθρώπινη επικοινωνία, συζώντας και συνομιλώντας μόνο με το Θεό. Μια από αυτές τις φορές (411), πέρασαν από την έρημο του Κουτιλά, πού την διέσχιζε αδιαπέραστος χείμαρρος, στις απόκρημνες όχθες του οποίου βρήκανε ένα φυσικό σπήλαιο μέσα σε βράχο και κατοίκησαν. Βοσκοί από τη Βηθανία τους έκανε γνωστούς στη γύρω περιοχή και η αγιότητα τους είλκυε γύρο τους πρώτους μοναχούς, για χάρη των οποίων ίδρυσαν μονή, πού πήρε την ονομασία «κάτω Μονή» του οσίου Θεοκτίστου. Ο Άγιος Θεόκτιστος ανέλαβε την επιστασία της Μονής, ενώ ο Άγιος Ευθύμιος την χειραγωγία των μοναχών, βασιζόμενος στις μοναχικές διατάξεις του Μεγάλου Βασιλείου και την προσωπική του πείρα, ύστερα από την πολυετή άσκηση.

Η άσκηση των μοναχών του συνίστατο στην υπακοή και την αποκοπή του ιδίου θελήματος. Όταν ο μοναχός προσπαθεί να στήσει το ατομικό του θέλημα, απομακρύνεται από το σκοπό του, πού είναι η εν Χριστό ελευθερία. Γίνεται δούλος του θελήματος του. Ασκούνται επί πλέον οι μοναχοί στην μελέτη του θανάτου και το εργόχειρο, κατά το υπόδειγμα του Απ. Παύλου.

Γύρω στα 420 έφθασε στη μονή πλήθος Σαρακηνών με επί κεφαλής τον Ασπέβετο, αρχηγό της φυλής, πού είχε εγκαταλείψει την Περσία μαζί με χριστιανούς, ύστερα από διωγμό πού είχε εξεγερθεί εναντίον τους. Ο Άγιος Ευθύμιος θεράπευσε πάθος του φυλάρχου κι’ αργότερα βάφτισε την φυλή των Σαρακηνών και τον αρχηγό της μετονομάζοντάς τον σε Πέτρο. Σταδιακά ο Πέτρος προσείλκυσε και άλλους σκηνίτες στο χριστιανισμό κι όλοι μαζί κατοίκησαν γύρω απ’ τη μονή του Αγίου Θεοκτίστου σε παρεμβολές, δηλαδή σε σκηνές, παραπήγματα, στρατιωτικά καταλύματα. Ο Άγιος Ευθύμιος παρεκάλεσε τον Ιεροσολύμων Ιουβενάλιο και χειροτόνησε τον Πέτρο σε επίσκοπο Παρεμβολών, το 425.

Επειδή όμως ο άγιος ποθούσε της ησυχία, αναχώρησε νοτιότερα προς την Νεκρά θάλασσα, στο όρος Μαρία (Μίρδ), όπου έθεσε τις βάσεις μεγάλης μονής, πού αποπερατώθηκε αργότερα. Έπειτα ήρθε και κατοίκησε στα σπήλαια της περιοχής Άϊν Γκέντι, όπου ο Σαούλ κατεδίωκε τον Δαυίδ. Κι’ εδώ νέα μονή, πού την ονόμασε Αριστοβουλειάδα, από το όνομα της πλησίον κώμης Αριστοβουλειάδας. Έπειτα όμως κι εδώ δεν βρήκε ησυχία, ήρθε και κατοίκησε στο εξής σ’ αναχωρητήριο κοντά στην μονή του οσίου Θεοκτίστου.

Προς χάρη των πολλών μοναχών, πού προσέρχονταν να τους καθοδηγήσει, ίδρυσε μεγάλη λαύρα, πού πήρε το όνομα του (Λαύρα Αγίου Ευθυμίου) κι εγκαινιάστηκε από τον Ιουβενάλιο Ιεροσολύμων το 429. Τα οικοδομήματα της Λαύρας επεκτάθηκα, γιατί πλήθαιναν οι μοναχοί. Την πνευματική τους καθοδήγηση είχε ο Άγιος Ευθύμιος, γνώμονας και κανόνας του μοναχικού βίου. Υπολείμματα της Λαύρας του Αγίου Ευθυμίου, δάπεδο του ναού, τράπεζα της μονής, τάφος του Αγίου κ.α., βρέθηκαν σ’ ανασκαφές του 1929, αλλά και σε πρόσφατες.

Στην ορθόδοξη παράδοση έχουμε δύο τρόπους μοναχικής ζωής, αυτόν του κοινοβίου, στο οποίο η ζωή είναι κοινή κι αποτελεί ένα προκαταρκτικό στάδιο δοκιμασίας, για να συνειδητοποιήσει ο μοναχός με την βοήθεια του πνευματικού του καθοδηγητού, εάν μπορεί να μεταβεί στη Λαύρα, η οποία είναι συνοικία μοναχών με κελιά, πού απέχουν μεταξύ τους αρκετά. Οι μοναχοί ζούνε σ’ αυτά ως «ερημίτες ή αναχωρητές», ως «ηγούμενοι στο κελί τους», κατά τον άγιο Σάββα, κι όχι ως κοινοβιάτες. Εκκλησιάζονται όμως σε ένα κοινό ναό και κατευθύνονται από κοινό πνευματικό αρχηγό. Αργότερα η λέξη Λαύρα απλών την μεγάλη μονή, το «μεγάλο κι ονομαστό κοινόβιο». Οι αρχαιότερες ονομαστές λαύρες ήταν του αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου (473) και του μαθητού του αγίου Σάββα (532).

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Εδώ και μερικά χρόνια, με συμβολική στιγμή την εμφάνισή του στους «Αγανακτισμένους» στην Πλατεία Συντάγματος το 2011 και αποκορύφωμα την εκλογή του σε θέση ευρωβουλευτή και εν συνεχεία βουλευτή και φυσικά την ανάδειξη του σε υπουργό, ο Γιώργος Κατρούγκαλος διαμόρφωσε την εικόνα ότι είναι ένας σοβαρός και μαχητικός νομικός επιστήμονας και ένας αγωνιστής των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, κοντολογίς ένας άνθρωπος της Αριστεράς. Χιλιάδες άνθρωποι αναφέρονταν στις τοποθετήσεις του για το χρέος και την απαλλαγή από τα μνημόνια, ενώ προσκλήθηκε να μιλήσει σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ενώ η παρέμβαση του στην εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη τον Οκτώβρη του 2013 εκτίναξε ακόμη περισσότερο την απήχησή του

Αυτό που επιμελώς απέκρυψε αυτή η πορεία του, ήταν ότι ο Γ. Κατρούγκαλος, εδώ και αρκετές δεκαετίες, ακολουθεί την κλασική διαδρομή ενός πανεπιστημιακού και δικηγόρου με στενές σχέσεις, όχι μόνο πολιτικές αλλά και επαγγελματικές, με την πολιτική εξουσία και ιδιαίτερα με το σύστημα ΠΑΣΟΚ.

Κι όλες οι ψηφίδες του παζλ ήταν κυριολεκτικά μπροστά μας! Αρκεί να σκεφτούμε ότι ο Γιώργος Κατρούγκαλος, που ξεκίνησε την πολιτική διαδρομή του ως δεινός συνδικαλιστής της ΚΝΕ στη δεκαετία του 1980 αλλά διαπίστωσε ότι ο χώρος του ΚΚΕ δεν κάλυπτε την φιλοδοξία του, διετέλεσε κατά τη διακυβέρνηση από το ΠΑΣΟΚ στην περίοδο 1994-2004, συμφωνα με το βιογραφικό του: ειδικός Σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας το 1994. Νομικός Σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας από το 1997 έως το 2002. Επιστημονικός υπεύθυνος προγράμματος του Υπουργείου Εξωτερικών το 2000. Εκπρόσωπος της χώρας (advisor) στην επιτροπή δικαιωμάτων της ΓΣ του ΟΗΕ 2000-2003. Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Δημόσιας εταιρείας «Επαγγελματική κατάρτιση Α.Ε.». Μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την επιστημονική στήριξη του Υπουργείου Εξωτερικών κατά τη διαπραγμάτευση για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα το 2003-2004.

Κάνοντας ένα διάλειμμα στην περίοδο της διακυβέρνησης από τη ΝΔ, επανεμφανίζεται στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου να αναλαμβάνει έναν κρίσιμο ρόλο στο Υπουργείο Παιδείας στην εποχή μάλιστα που η Άννα Διαμαντοπούλου σχεδιάζει την εκπαιδευτική της αντιμεταρρύθμιση. Αναλαμβάνει μάλιστα το Μάιο του 2010 αντιπρόεδρος του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας (ΚΕΕ), μέχρις ότου αυτό συγχωνεύθηκε στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής το 2011. Παράλληλα, εμφανίζεται να εισπράττει ποσά για την παροχή νομικών συμβουλών στο νομοπαρασκευαστικό έργο του Υπουργείου Παιδείας την περίοδο 2010-11. Έχει ενδιαφέρον ότι την ατομική του σύμβαση έργου με το Υπουργείο Παιδείας για σύμβαση παροχής συμβουλευτικής υποστήριξης στο νομοπαρασκευαστικό έργο και την επίλυση νομικών διαφορών, ακολούθησε το 2011-12 ανάλογη σύμβαση της Εταιρείας Δικηγόρων Απ. Παπακωνσταντίνου-Ελ. Κουτσιμπού-Γ. Κατρούγκαλος & Συνεργάτες. Επίσης ενδιαφέρον έχει ότι η κ. Ελ. Κουτσιμπού, υπήρξε συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, γενική διευθύντρια του ΙΣΤΑΜΕ και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.

Άλλωστε, ο ίδιος ο κ. Κατρούγκαλος δεν είχε κανένα πρόβλημα στα διαλείμματα της διαπρύσιας αντιμνημονιακής ρητορικής του να σπεύσει να κάνει πράξη μία από τις πιο πολυσυζητημένες θεσμικές τομές της μνημονιακής περιόδου, όταν έλαβε μέρος στις σχετικές εκλογές και εξελέγη μέλος του Συμβουλίου Ιδρύματος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, παρότι πρόκειται για έναν θεσμό τον οποίο σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα είχε καταδικάσει ως αντιδημοκρατικό και ολιγαρχικό και τον οποίο προσπάθησε να καταργήσει ο Α. Μπαλτάς κατά την πρώτη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Με αυτή την έννοια, η σπουδή με την οποία παρουσιάζει ο Γιώργος Κατρούγκαλος την καταβαράθρωση των συντάξεων ως «διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος» δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου αναγκαστικού συμβιβασμού του με μνημονιακές πολιτικές, αλλά μάλλον φυσιολογική εξέλιξη μιας πορείας που είχε ξεκινήσει αρκετά πιο πριν. Ούτε είναι τυχαίο ότι το μέλος της «επιτροπής σοφών» για το ασφαλιστικό Δ. Γραβάρης, που διαφώνησε με το προτεινόμενο σύστημα, αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο Unfollow ότι ήταν ο Γιώργος Κατρούγκαλος που εξαρχής πρότεινε τη λογική ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος.

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος με τον τρόπο του παραμένει συνεπής σε μια πορεία ένταξης στους διαδρόμους της εξουσίας που ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν. Όμως, ότι τόσοι άνθρωποι δεν έβλεπαν κάτι που ήταν μπροστά τους, είναι κάτι αντικειμενικά ανησυχητικό.

Πηγή: Unfollow

«Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος»

Του Φώτη Κόντογλου

Τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, κι άλλες γιορτές, για πολλούς ανθρώπους δεν είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται. Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.

Ίσα-ίσα αυτές τις αγιασμένες μέρες που θα’πρεπε να σμίξουνε πιο κοντά οι άνθρωποι συναμεταξύ τους, «να περιπτυχθώσιν αλλήλους», ίσια ίσια αυτές τις μέρες αποξενώνουνται περισσότερο ο ένας από τον άλλον, χωρίζουνται σε δύο στρατόπεδα ολότελα ξένα τόνα στ’ άλλο, σχεδόν εχθρικά. Από τη μια μεριά είναι οι ευτυχισμένοι οι καλοπερασμένοι, οι καλότυχοι, κι από την άλλη μεριά είναι οι δυστυχισμένοι κι οι παραπεταμένοι. Αναμεσά τους «χάσμα μέγα εστήρικται» κατά τις γιορτές. Κανένα γεφύρι δεν ενώνει τις δυο ακροποταμιές, ενώ τις άλλες μέρες έρχουνται σε περισσότερη συνάφεια. Οι πλούσιοι κι όσοι έχουνε τον τρόπο τους κάνουνε, αλλοίμονο! το παν για να επιδείξουνε τα πλούτη και τα αγαθά τους στους λιμασμένους. Κι’ αυτό γίνεται στ’ όνομα του Χριστού, που γεννήθηκε πάμφτωχος μέσα στο παχνί! Για την γέννηση του φτωχού Χριστού δεν γιορτάζουνε οι φτωχοί σαν και Κείνον, μα γιορτάζουνε οι πλούσιοι, που παίρνουνε για αφορμή την πτώχεια του για να δείξουνε τα πλούτη τους. Μα άραγε, ανάμεσα σε δυστυχισμένους μπορεί να νοιώση κανένας ευτυχισμένον τον εαυτό του;

Μονάχα ένας αναίσθητος μπορεί να νοιώσει τέτοια ευτυχία. Όσο για κείνον που θέλει να επιδείξη στον πεινασμένον και στον στερημένον την ελεεινή του αυτή ευτυχία, αυτός είναι αληθινό κτήνος. Και μ’ όλα ταύτα, υπάρχουνε πολλοί τέτοιοι ανάμεσά μας, στα χρόνια μας, ένω ήτανε σπάνιοι στα παλαιότερα. Είναι κι’ αυτό ένα από τα ωραία που μας έφερε ο μέγας πολιτισμός από τα μεγάλα κέντρα!

Οι γιορτές οι δικές μας σταθήκανε πάντα θρησκευτικές, και γι’ αυτό είχανε κάποιον άλλο χαρακτήρα από τις γιορτές που γιορτάζουνε άλλα έθνη, προπάντων σήμερα, που χωρίς κάποιες αυτοσχεδιασμένες σκηνοθεσίες χωρίς καμμιά σημασία για το πνεύμα του ανθρώπου. Σ’ αυτές τις ψευτογιορτές ξαμολούνται όλα τα βάρβαρα και εγωιστικά πάθη του ανθρώπου, που κυττάζει μονάχα την ευχαρίστηση της σάρκας. Ενώ οι δικές μας γιορτές, επειδή, όπως είπα, έχουνε τη ρίζα τους στη θρησκεία, ήτανε σεμνές, πνευματικές, ώστε να μη σκανδαλίζουνε τους φτωχούς, όσο είναι μπορετό σε σαρκικούς ανθρώπους. Οι πλούσιοι κι οι νοικοκυραίοι αποφεύγανε να πληγώσουνε τους φτωχότερους, και νοιώθανε την ανάγκη να τους ζεστάνουνε και κείνους, στέλνοντας κρυφά στα σπίτια τους διάφορα δώρα, με τρόπο, ώστε να μη τους ταπεινώσουνε, κι έτσι η διαφορά να φαίνεται όσο μπορούσε λιγότερη.

Έτσι μορφωθήκανε τα έμορφα και αγνά έθιμά μας, με ψαλμωδίες που τις λένε ακόμα τα παιδιά στους δρόμους και στα σπίτια, με καμπάνες, με έμορφα αισθήματα, με σεμνές διασκεδάσεις, με εύχροστη συναναστροφή, που δένουνε μεταξύ τους τους ανθρώπους περισσότερο, παρά που τους χωρίζουνε. Μα ο υλισμός κι ο λύκος της αναισθησίας μολεύει σιγά σιγά αυτές τις καλές γιορτές μας, που πολύ έμορφα τις παρομοιάζανε οι αρχαίοι πρόγονοί μας με σταθμούς για να ξεκουραζόμαστε στον μονότονο δρόμο της ζωής μας, λέγοντας: «Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος», που θα πη, «Ζωή δίχως γιορτή, είναι σαν τον μακρύ τον δρόμο τον δρόμο που δεν έχει πανδοχείο να ξεκουραστής».

Κάποιοι μοντερνοποιημένοι κάνουνε τον βαρύ και τον θετικό, τον κύριο που δεν έχει αισθηματολογίες, και λένε πως αυτά είναι αναχρονισμοί κι αδιαφόρετα πράγματα. Αυτοί για μένα είναι ξερίχια ψυχικά, παγωμένες ερημιές, δίχως αγάπη, δίχως χαρά, μα δίχως πόνο. Γιατί χαρά και πόνος είναι δεμένα. Οι τέτοιες ψυχές είναι πάντα νεκρά βουνά του φεγγαριού. Ωστόσο, κάτι τέτοιοι «ορθολογιστές» και «θετικισταί», ξετρελλαίνονται για κάποιες ανόητες ξενόφερτες φέστες και για κάτι μοντέρνα γλέντια που ρεζιλεύουνε τον άνθρωπο, φτάνει που γίνονται κατά το κοσμοπολίτικο μοντέλο που βρίσκεται στα «μεγάλα κέντρα του εξωτερικού». Αυτοί δεν θέλουνε τίποτα από τα δικά μας, που τα λένε όλα «βλάχικα, φτωχικά, ανάξια για ανθρώπους που ξέρουνε τον κόσμο». Τίποτα ελληνικό δεν βρίσκει έλεος στα μάτια αυτών των κουφιοκέφαλων, ακατάδεχτων κι όπως πρέπει κυρίων, που χοτροπηδάνε, ωστόσο, σαν τρελλοί, με τα τσέρκια στο λαιμό, φτάνει που ήρθανε απ’ έξω, από κεί «που ξέρει ο κόσμος να απολαμβάνη τη ζωή»! Τι να πούμε κι εμείς οι άλλοι, τα βλαχάκια, τα φτωχαδάκια, που μας νανούριζε η μάνα μας με τα παραπονετικά τραγούδια της στην κούνια μας, και τώρα δακρύζουμε σαν ακούμε τα τροπάρια και τα κάλαντα, που μας ενώνουνε με τους αγαπημένους μας που περάσανε από τον τόπο μας πριν από μας;

Αδέρφια μου. Φυλάξτε τα ελληνικά συνήθεια μας, γιορτάστε όπως γιορτάζανε οι πατεράδες σας, και μη ξεγιελιώσατε με τα ξένα κι άνοστα πυροτεχνήματα. Οι δικές μας οι γιορτές αδελφώνουν τους ανθρώπους, τους ενώνει η αγάπη του Χριστού. Μην κάνετε επιδείξεις.«Ευφρανθήτε εορτάζοντες». Ακούστε τι λένε τα παιδάκια που λένε τα κάλαντα: «Και βάλετε τα ρούχα σας, εύμορφα ενδυθήτε, στην εκκλησίαν τρέξετε, με προθυμίαν μπήτε, ν’ ακούσετε με προσοχήν όλην την υμνωδίαν, και με πολλήν ευλάβειαν την θείαν λειτουργίαν. Και πάλιν σαν γυρίσετε εις το αρχοντικόν σας, ευθύς τραπέζι στρώσετε, βάλτε το φαγητόν σας. Και τον σταυρόν σας κάνετε, γευθήτε, ευφρανθήτε. Δόστε και κανενός φτωχού «όστις να υστερήται». Αθάνατη ελληνική φυλή! Φτωχή μα αρχοντομαθημένη, βασανισμένη, μα χαρούμενη και καλόκαρδη περισσότερο από τους ευτυχισμένους της γης, που τους μαράζωσε η καλοπέραση.

Ναι, αδερφοί μου Έλληνες, χαίρετε μαζί με κείνους που χαίρουνται και κλαίτε μαζί με κείνους που κλαίνε, και σ’ αυτή μονάχα θα βρήτε ανακούφιση. Δίνετε στους άλλους απ’ ό,τι έχετε. Το παραπάνω απ’ ότι έχει κανένας ανάγκη, το κλέβει από τον άλλον. «Μακάριον το διδόναι μάλλον, ή λαμβάνειν».

Πολλοί από σας θα’χουνε ίσως περισσότερο από μένα το δικαίωμα να μου πούνε αυτά που λέγω εγώ σε σας. Δεν είμαι «ο ποιήσας και διδάξας», αλλοίμονό μου! Μα για να μη σκανδαλισθή κανένας πως τα λόγια μου είναι ολότελα κούφια, στενεύομαι να πω πως προσπαθώ να μην είμαι ολότελα «ο δάσκαλος που δίδασκε και νόμο δεν εκράτει».

Δεκέμβριος 1958