Ενιαία τιμή του βιβλίου; Ως πότε;

Με αφορμή την δικαστική απόφαση κατά της αλυσίδας βιβλιοπωλείων Ελευθερουδάκη να μην προβαίνει σε εκπτώσεις μεγαλύτερες του 10% στα σχολικά βιβλία έγινε ευρύτερα γνωστός ο λόγος που τα αγοράζουν οι πολίτες ακριβά.
Πιο συγκεκριμένα, οι ενάγοντες είχαν κατηγορήσει τον Ελευθερουδάκη ότι παραβιάζει την προβλεπόμενη από τον νόμο ενιαία τιμή του βιβλίου, την οποία καθορίζει ο εκδότης. Από τι φαίνεται, σύμφωνα με το Άρθρο 1 παρ. 3α του νόμου 2557/1997 περί ενιαίας τιμής βιβλίου, τα βιβλιοπωλεία δεν έχουν δικαίωμα έκπτωσης μεγαλύτερης του 10% ενώ ο Ελευθερουδάκης, όπως ισχυρίζονταν οι ενάγοντες και δέχθηκε το δικαστήριο, προέβαινε σε εκπτώσεις της τάξης του 20%.
Ο νόμος αυτός, με τις απαράδεκτες ρυθμίσεις που εισήγαγε, κατάργησε τον ανταγωνισμό και την ελεύθερη αγορά στον τομέα της εμπορίας του βιβλίου προς όφελος των εκδοτών και σε βάρος των πολιτών που επιμένουν να αγοράζουν βιβλία.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ενημερώνει τους πολίτες, για να προσωποποιούνται οι πολιτικές ευθύνες, ότι ο νόμος αυτός αποτελεί νόμο της κυβέρνησης Σημίτη τον οποίο εισηγήθηκαν οι υπουργοί Ανάπτυξης και Πολιτισμού δηλαδή η κ. Βάσω Παπανδρέου και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος αντίστοιχα. Οι πολίτες που ερεύνησαν και διαπίστωσαν την μεγάλη διαφορά τιμής μεταξύ των βιβλίων που αγοράζουν στην Ελλάδα σε σχέση με τους ξένους τίτλους, ας απευθυνθούν σε αυτούς τους πολιτικούς για να ζητήσουν εξηγήσεις…
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχει επανειλημμένα καταγγείλει ότι εκατοντάδες, ή ίσως χιλιάδες, τέτοιου είδους ρυθμίσεις κατάργησαν την ελεύθερη αγορά στην Ελλάδα και την μετέτρεψαν σε χώρα σοβιετικού τύπου. Μόνη διαφορά της Ελλάδας με τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες είναι ότι η κατάρρευσή της επήλθε καθυστερημένα κατά δυο δεκαετίες…

Περί Λαζόπουλου

Του Ηλία Κανέλλη

Ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ είναι ο καλλιτεχνικός ηγέτης του κάθε πικραµένου. Αρκεί ο πικραµένος να είναι «λαός»: η γιαγιά στο χωριό, ο µισθοσυντήρητος υπαλληλάκος, οι Μήτσοι διάφοροι, δηλαδή, που περιµένουν από έναν τηλεοπτικό αστέρα να «τα ρίξει», να τους χαϊδέψει τ' αυτιά. Πού «τα ρίχνει»; Στους κακούς που πίνουν το αίµα του λαού µε το µπουρί της σόµπας: στην Ευρώπη, την τρόικα, τον Παπανδρέου (όπως παλαιότερα στον Σηµίτη, αλλά όχι στον Καραµανλή), τους εκσυγχρονιστές, σε όσους δεν βδελύσσονται το Μνηµόνιο... Μιλάει για λογαριασµό των καλών: δίκιο έχουν όσοι διαδηλώνουν, όσοι διαµαρτύρονται, οι κοινωνικές οµάδες που αντιστέκονται σε όποια µεταρρύθµιση, ακόµα και σ' αυτές που η Ελλάδα σέρνεται εκ των πραγµάτων για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Προχθές, µετέτρεψε την εκποµπή του σε βήµα αντίστασης των φορτηγατζήδων. Εχουν άραγε δίκιο που επιµένουν να διατηρήσουν το επάγγελµά τους κλειστό, είναι κακό πράγµα να ανοίξει ο ανταγωνισµός στις µεταφορές; Τι τον νοιάζει τον Λαζόπουλο; Το µόνο που τον νοιάζει είναι να συνεχίσει να παριστάνει τη φωνή του πικραµένου. Είναι µια φωνή βουτηγµένη στη συγκίνηση. Η δηµοκρατία που προωθεί είναι µια δηµοκρατία της συγκίνησης, η λογική δεν έχει δουλειά σε ένα πετυχηµένο σόου. Η λογική είναι εξόριστη από το σόου, το προϊόν του Λαζόπουλου. Η κλάψα πουλάει, δεν πουλάνε τα επιχειρήµατα.

Ο Λαζόπουλος παίζει τέλεια τον ρόλο του. Ακκίζεται, κλαψουρίζει, τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ. Γιατί άλλωστε να το κάνει αλλιώς; Τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ ήταν πάντα, παραγωγών σλόγκαν και κλαψούρας. Υποτίθεται ότι είναι µια αντισυστηµική φωνή, παρίστανε τον αντισυστηµικό ακόµα κι όταν είχε βρεθεί στον προθάλαµο µιας ανυπόληπτης εξουσίας, µε αεροσυνοδούς και οιωνοσκόπους. Στην πραγµατικότητα είναι ο πνευµατικός ηγέτης του µόνου συστήµατος στο οποίο µπορεί να απευθυνθεί. Παλιότερα, συνήθιζε να λέει ότι µιλάει για λογαριασµό «της γιαγιάς στο χωριό» επειδή, προσέθετε, «η γιαγιά στο χωριό ξέρει». Ο Λαζόπουλος, φυσικά, ξέρει ότι η γιαγιά στο χωριό δεν ξέρει αλλά η άγνοιά της αυτή είναι που την κάνει πελάτισσά του. Αν ήξερε, δεν θα της έφταναν τα τραγουδάκια, τα συνθηµατάκια και η αφ' υψηλού «σάτιρα» των τρελών του τηλεοπτικού χωριού. Δεν θα της έφτανε ο παραλογισµός δήθεν της συγκίνησης. Θα ήθελε και λίγη λογική.

Σχόλιο: Εξαιρετικό κείμενο από τον Ηλία Κανέλλη στα Νέα. Νισάφι πια με τον Λαζόπουλο και τον χυδαίο λαϊκισμό του. Νισάφι!

Σχετικά με τους ιδιοκτήτες φορτηγών Δ.Χ.

Δήλωση του υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, Δ. Χατζησωκράτη: Η αγορά και το δημόσιο στενάζουν. Η κυβέρνηση παλινωδεί ανάμεσα στη διαπραγμάτευση και στον τσαμπουκά. Η ΝΔ υποκρίνεται. Οι μεγαλο-ιδιοκτήτες του κλάδου πρέπει να ονοματισθούν και να κληθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Από το κράτος - ιδέα στο κράτος - κότα

Του Αγγελου Σταγκου

Κάποτε, λέγαμε ότι η Ελλάδα δεν είναι κράτος, είναι ιδέα. Αργότερα μιλούσαμε για κράτος - οπερέτα. Σήμερα διολισθαίνουμε σε εκφράσεις ταπεινωτικές και αναφερόμαστε σε κράτος - κότα και μάλιστα λειράτη. Χωρίς να έχει χάσει τις άλλες ιδιότητες, δηλαδή του κράτους - ιδέα, αφού συνεχίζει να μην έχει την οποιαδήποτε συγκρότηση και του κράτους - οπερέτα, καθώς εξακολουθεί να λειτουργεί κατά τρόπο κωμικό, πρόσθεσε και εκείνη του κράτους - κότα που φοβάται σε μόνιμη βάση να εφαρμόσει τους νόμους. Συνεχίζει να τους επικαλείται βέβαια, με τους… ενδιαφερόμενους όμως να τους γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Ο φόβος του κράτους να επιβάλει τους νόμους δεν είναι φαινόμενο του 2010. Τα αρκετά τελευταία χρόνια το παρατηρούμε στις αντιδράσεις του στα μπλόκα που στήνουν οι αγρότες στις εθνικές οδούς, παρακωλύοντας μετακινήσεις, μεταφορές, συγκοινωνίες και επικοινωνίες. Το μέγεθος του φόβου το αντιληφθήκαμε τον Δεκέμβριο του 2008, όταν κάηκε η Αθήνα. Φέτος όμως καταλάβαμε ότι ο φόβος αυτός έχει μπει στο DNA του ελληνικού κράτους, με ευθύνη του πολιτικού προσωπικού, των κομμάτων και των μίντια. Η κρατική μηχανή αδυνατεί να εφαρμόσει τον νόμο, οι κυβερνήσεις αποφεύγουν να εφαρμόσουν τον νόμο, τα κόμματα δεν θέλουν να εφαρμόζεται ο νόμος και τα μίντια καιροφυλακτούν για να ασκήσουν δριμύτατη κριτική αν και όταν ο νόμος εφαρμόζεται.

Το κακό έχει παραγίνει, με μόνιμη δικαιολογία την «εκτόνωση της κατάστασης», ή το ενδεχόμενο να υπάρξουν θύματα. Κυρίως όμως συμβαίνει επειδή το πολιτικό προσωπικό δεν καταλαβαίνει την έννοια του νόμου, ενώ αντίθετα έχει ενσωματώσει πλήρως το δέος του κομματικού (όχι πολιτικού) κόστους. Με αποτέλεσμα φυσικά να κάνουν ό,τι θέλουν οργανωμένες συντεχνίες, κακοποιοί «αντιεξουσιαστές» και αγριεμένος όχλος, ανάλογα με την περίπτωση. Τα έχουμε δει, ο κόσμος τα αισθάνεται στο πετσί του, η οικονομία δέχεται σοβαρά πλήγματα, η καθημερινότητα υποφέρει συνεχώς.

Μόνο τους τελευταίους μήνες είδαμε τους λιμενεργάτες να σφραγίζουν το λιμάνι του Πειραιά για να μην έλθει η Cosco, τους αγρότες να μπλοκάρουν τους δρόμους στην παραδοσιακή κινητοποίηση του Νοεμβρίου, το ΠΑΜΕ να αποκλείει ξενοδοχεία, κρουαζιερόπλοια και πλοία, υπουργεία, ακόμη και την Ακρόπολη, τον όχλο να καίει τρεις ανθρώπους στη Marfin, βενζινοπώλες να σφραγίζουν τα πρατήρια και επιστρατευμένους φορτηγατζήδες να προσπαθούν να παραλύσουν τη χώρα, στα πρότυπα των συναδέλφων τους της Χιλής, επί Αλιέντε. Ολοι αυτοί, ασκώντας βία, παρανομώντας κυριολεκτικά με διάφορους τρόπους, υπό το ατάραχο έως και προστατευτικό βλέμμα των δυνάμεων του νόμου και της τάξης. Ε, πόσο να αντέξει αυτός ο τόπος; Το κράτος έφτασε στο έσχατο σημείο εξευτελισμού με το «πλαφόν» στις τιμές βενζίνης και την επίταξη των φορτηγών δημόσιας χρήσης. Προχώρησε δηλαδή σε δύο ακραίες ενέργειες, προκειμένου να εξασφαλίσει την ομαλότητα στις τιμές και τη λειτουργία της κοινωνίας. Στην περίπτωση του «πλαφόν» το έβαλε στα πόδια μέσα σε 24 ώρες, με το πρόσχημα ότι η κερδοσκοπία «κόπηκε μαχαίρι» και η αγορά ομαλοποιήθηκε, αλλά στην πραγματικότητα γιατί οι βενζινοπώλες έκλεισαν τα βενζινάδικα και οι Μιχ. Χρυσοχοΐδης και Ντ. Ρόβλιας μετάνιωσαν πικρά για την απόφασή τους. Η επιβολή και η άρση του «πλαφόν» μέσα σε ελάχιστες ώρες εξαιτίας των αντιδράσεων ήταν στα όρια του αυτοεξευτελισμού…

Ο εξευτελισμός του κράτους έφτασε στην κορύφωση με τους ιδιοκτήτες των φορτηγών. Ο αρμόδιος υπουργός Δ. Ρέππας επιχείρησε αρχικά να προωθήσει ένα νομοσχέδιο που ουσιαστικά δεν απελευθέρωνε την αγορά των μεταφορών και η τρόικα το απέρριψε. Στη συνέχεια άφησε τον εαυτό του να σύρεται από τους φοβερούς και τρομερούς φορτηγατζήδες σε παροχές και υποσχέσεις για να τους εξευμενίσει, φθάνοντας στο σημείο και αφού ψηφίστηκε ο νόμος, να τους δώσει γραπτά όσα τους έλεγε προφορικά. Εκείνοι απτόητοι, συνέχισαν να αποκλείουν δρόμους, λιμάνια και εργοστάσια, ξυλοφορτώνοντας όποιον βρισκόταν στον δρόμο τους, ή δεν τασσόταν με το μέρος τους. Και το πιο καταπληκτικό, όλα αυτά χωρίς πολιτική ή κοινωνική στήριξη και παρά την επίταξη που επέβαλε η κυβέρνηση και που θεωρητικά αφαιρούσε τη δυνατότητα αντιδράσεων από τους επιταγμένους, αφού τους τοποθέτησε σε στρατιωτικό πλαίσιο λειτουργίας.

Προφανώς, ο φόβος του κράτους μεταβλήθηκε σε τρόμο, όταν διαπίστωσε ότι οι αγριωποί φορτηγατζήδες αγνόησαν πλήρως την επίταξη. Αντέδρασε λοιπόν με το σύνδρομο της κότας, όπως ακριβώς αντιδρά χρόνια τώρα σε παρόμοιες περιστάσεις. Παρακολουθεί τις συνεχείς παραβιάσεις του νόμου (και μάλιστα του στρατιωτικού στη συγκεκριμένη περίπτωση) και τις βίαιες εκδηλώσεις, τονίζοντας ότι η ανοχή του τελειώνει και θα επιβάλει… τον νόμο, ενώ στην πραγματικότητα περιμένει πότε θα κουραστούν «οι κακοί».

Ωστόσο, η κωμικοτραγική συμπεριφορά του κράτους, ως κότα λειράτη, έχει σοβαρότατες κοινωνικές και παιδαγωγικές επιπτώσεις. Η ατιμωρησία της παραβίασης των νόμων και αντίστοιχα η στοιχειώδης τήρησή τους λειτουργεί σαν τη διατροφική αλυσίδα. Οταν το κράτος φοβάται επιδεικτικά να επιβάλει τον νόμο, γιατί οι μαθητές να μην κλείνουν τα σχολεία απαιτώντας… τετράγωνες τυρόπιτες και γιατί φοιτητές να μην χτίζουν τους καθηγητές και γιατί οι χουλιγκάνοι να μην τα κάνουν γης μαδιάμ μέσα και έξω από τα γήπεδα; Και μετά, όταν μεγαλώσουν, να επαναλαμβάνουν τα κατορθώματα του μπαμπά τους;

Πηγή: Εφημερίδα Η Καθημερινή

Να συμμετέχουμε στην πανευρωπαϊκή ημέρα κινητοποίησης των ευρωπαϊκών συνδικάτων, να υπερασπιστούμε το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλo

Η συνολική κρίση - οικονομική, κοινωνική και πολιτική - στην οποία έχουν καταδικάσει την Ε.Ε οι ασκούμενες από τις σημερινές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μονοδιάστατες πολιτικές δεν μπορούν να μένουν χωρίς απάντηση. Παντού στην Ευρώπη, η ανεργία διογκώνεται, το περιβάλλον υποβαθμίζεται, τα δημόσια αγαθά απαξιώνονται. Πρόκειται για συστηματική αποδόμηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, ενώ την ίδια στιγμή σε πολλές χώρες – μέλη επανεμφανίζεται η ξενοφοβική άκρα δεξιά. Το αίτημα για την προώθηση μιας δημοκρατικής πολιτικής ενοποίησης και η υπεράσπιση και διεύρυνση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου είναι απολύτως αναγκαία. Η απάντηση στις ασκούμενες πολίτες μπορεί να προέλθει μόνο μέσα από τη συλλογική δράση, τόσο σε εθνική όσο και σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλεί τους πολίτες να συμμετέχουν μαζικά στις πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις των συνδικάτων. Καλεί τους πολίτες να συμμετάσχουν στην αυριανή συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος.

Η Αττική Γη για το Ελληνικό...

Η πολυετής ανυπαρξία ολοκληρωμένης πολιτικής για το πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό έχει αναδείξει μία μεγάλη δυνατότητα για την βελτίωση της ποιότητας ζωής και του περιβάλλοντος στην Αθήνα σε χρονίζον μεγάλο πρόβλημα του αθηναϊκού αστικού περιβάλλοντος. Το βασικό ζητούμενο στην υπόθεση του Ελληνικού είναι η διαχείριση του τεράστιου αυτού χώρου με γνώμονα την χωροταξική δικαιοσύνη για ολόκληρο το λεκανοπέδιο.

Η κεντρική διεκδίκηση από τους πολίτες της Αθήνας και της Αττικής θα πρέπει να είναι η εφαρμογή ενός μοντέλου αστικού αναδασμού για τον χώρο του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού: εάν το 25% της έκτασης του Ελληνικού πολεοδομηθεί και οικοδομηθεί με ποιοτικά περιβαλλοντικά κριτήρια και κοινωνική ευαισθησία, τότε,

• θα εξασφαλισθεί ικανή χρηματοδότηση προκειμένου ο υπόλοιπος χώρος που σήμερα είναι πλήρως εγκαταλειμμένος να διαμορφωθεί σε μητροπολιτικό πάρκο υψηλού επιπέδου και παράλληλα

• θα εξευρεθούν οι απαιτούμενοι πόροι για την απαλλοτρίωση σημαντικών εκτάσεων στις πιο πυκνοδομημένες περιοχές της Αθήνας για την δημιουργία πολλών μικρών πάρκων των 50 στρεμμάτων, μια παρέμβαση που θα έχει εκτός των άλλων και ευεργετικά οφέλη καταπολέμησης του φαινομένου της θερμικής αστικής νησίδας.

Στην προσπάθεια να βγει η χώρα από την δίνη της οικονομικής κρίσης, η πιθανή πώληση μέρους του Ελληνικού σε ξένους επενδυτές για την ανάπτυξη τουριστικού κέντρου τύπου Ντουμπάι, που ενδεχομένως περιλαμβάνεται στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τις αρχές του Κατάρ (μένει να αποσαφηνισθεί το ακριβές περιεχόμενο), αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη για τις ποιότητες του χώρου της Αττικής. Αν, αντίθετα, οι επενδύσεις αυτές κατευθυνθούν σε εγκαταστάσεις και χρήσεις φιλικές προς το περιβάλλον και την κοινωνία (βιοκλιματικά κτίρια, χώροι οικονομικής ανάπτυξης και πολιτισμού κοκ), τότε θα έχει γίνει ένα πρώτο βήμα για την δίκαιη και περιβαλλοντικά επωφελή διαχείριση του πρώην αεροδρομίου.

Η Αττική Γη θα διεκδικήσει για το Ελληνικό η οποιαδήποτε λύση να είναι σε όφελος ολόκληρης της αθηναϊκής κοινωνίας.

Aνθρωποι, ζώα, σκουπίδια μαζί...

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ήρθαν

ντυμένοι«φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου

το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

(Άξιον Εστί 1959-Ο. Ελύτης )

Η Σιέρα Λεόνε είναι μία χώρα της δυτικής Αφρικής, που συνορεύει βορείως με τη Γουινέα νοτίως με τη Λιβερία και δυτικά βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό Είναι μία χώρα του Τρίτου Κόσμου, που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα. Φτώχειας, Λοιμού, Εξαθλίωσης. Παραμένει μία από τις φτωχότερες στον κόσμο, με μεγάλες ανισότητες στην κατανομή του εισοδήματος Η ονομασία «Σιέρα Λεόνε» προέρχεται από την πορτογαλική ονομασία της χώρας Serra Leone, που σημαίνει Οροσειρά των Λεόντων. Το 18 αιώνα είχε αποκτήσει μεγάλο όνομα ως στρατηγικό λιμάνι για το δουλεμπόριο μεταξύ ηπείρων. Το 1808 η πρωτεύουσα της Freetown έγινε αποικία του Μεγάλης Βρετανίας(επέστρεφαν οι πρώτοι σκλάβοι μαζί με τους άγγλους )και από το 1896 η χώρα έγινε βρετανικό προτεκτοράτο. Απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1961.Την περίοδο 1991-2000 πέρασε ένα καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, με φρικαλεότητες που διέπραξαν οι αντάρτες( ακρωτηριασμό των χεριών ή των ποδιών των θυμάτων τους). Οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ μαζί με τις βρετανικές δυνάμεις έδωσαν τέλος με τον αφοπλισμό 17.000 στρατιωτών και ανταρτών. Ο Sorious Samura στο ντοκιμαντέρ “Cry Freetown” προσπάθησε να δείξει την φρίκη του εμφύλιου και να δώσει ένα μάθημα στους συνεργάτες και τους χρηματοδότες των πολέμων. Συνάμα και μια προειδοποίηση ότι η διατήρηση της ειρήνης συνεπάγεται υπερβολών (ο ΟΗΕ έχει χάσει τον έλεγχο κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής αποστολής)

Τα λόγια ήταν περιττά. Οι εικόνες λέγανε χίλιες λέξεις. Εκεί στην Αφρική. Στην Σιέρα Λεόνε. Ο σκουπιδότοπος λειτουργούσε ως συνοικία. Όχι ονείρων αλλά φτώχειας και μιζέριας. Το ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ3 ήταν γεμάτο τραγικές εικόνες. Σε άνω των 4.οοο.οοο πληθυσμό ,δυνατότητα ανάγνωσης και γραφής έχουν μόνο το 35% του πληθυσμού Η εξόρυξη διαμαντιών παραμένει ο μοναδικός τρόπος εισροής ξένου συναλλάγματος(καλύπτει πάνω από το 50% του συνόλου των εξαγωγών) αλλά η οικονομία της εξακολουθεί να βασίζεται στη βοήθεια που αποστέλλουν διεθνείς οργανισμοί και είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις εσωτερικές αναταραχές.

Άνθρωποι, ζώα σκουπίδια μαζί όλοι ζουν πάνω σε μία τεράστια χωματερή κοντά στα παλιά πλούσια και εντυπωσιακά κτήρια της αποικιοκρατίας. Πεινασμένα παιδάκια παίζανε μέσα στα σκουπίδια Οι ματιές τους παιδιών δεν σου άφηναν περιθώρια επιλογής. Πρέπει να τα βοηθήσεις. Πώς; Πρέπει να αφήσεις στην άκρη, την συντηρητική και ανούσια ζωή σου για να τα σώσεις από τον σίγουρο θάνατο. Κάθε ημέρα πεθαίνουν δεκάδες παιδιά εκεί .Χωρίς τρεχούμενο νερό, χωρίς ιατρικές και υγειονομικές υποδομές και χωρίς φαί αυτοί οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι. Τα «ματωμένα διαμάντια» ,που ευθύνονται για τη μεγάλη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου,( μάταια η κυβέρνηση προσπαθεί να σταματήσει τη διακίνηση των διαμαντιών στα σύνορα ) φεύγουν από την χώρα. Οι μεγάλες δυνάμεις έσπευσαν να βοηθήσουνε στον εμφύλιο αλλά μετά χάθηκαν και παρατηρούν από μακριά τον αφανισμό του πληθυσμού. Οι ντόπιοι κατηγορούν τη Δύση για την τους υποκρισία και έλλειψη σεβασμού για την Αφρική .Δεν είναι μόνο υπόθεση ιεραποστολικών χριστιανικών βοηθημάτων και εράνων. Ο ΟΗΕ πρέπει να ασχοληθεί με τα προβλήματα μιας χώρας που σε δέκα χρόνια έχασε 70.000 πληθυσμό λόγω φτώχιας και πείνας. Δεν φτάνουν τα λόγια, οι φιλανθρωπίες και οι εικόνες Πως να ανακάμψει ;

“Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς”

Το “Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς” γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να εκφραστούν οι τοπικές μας κοινωνίες, και στο επίπεδο της περιφέρειας, με όσο γίνεται πιο άμεσο, δημοκρατικό και αυθεντικό τρόπο. Με τη συμμετοχή πολιτών που πρωτοστατούν στους καθημερινούς αγώνες, σε κάθε γωνιά της περιφέρειας Στερεάς, μέσα από μια ποικιλομορφία κοινωνικών πρωτοβουλιών και μαχητικών κινήσεων πολιτών. Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς συγκροτεί το κίνημά μας και όχι παράγοντες που διεκδίκησαν «χρίσματα» σε κομματικά γραφεία και δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα από τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών της περιοχής μας. Είναι οι πολίτες που και την επομένη των εκλογών θα σηκώσουν το βάρος της αντίστασης και της αντιπαράθεσης με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, που εξακολουθούν να δρουν ανεξέλεγκτα στην περιοχή μας, αλλά και με τις γενικότερες αντιλαϊκές πολιτικές υλοποίησης του μνημονίου που συσσωρεύονται στις πλάτες των εργαζομένων.

Για το λόγο αυτό, το “Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς” αναδεικνύεται σε πόλο έλξης πολιτών που υπερβαίνουν την προβληματική διαδικασία του από τα πάνω “χρίσματος” υποψηφίων από τα κόμματα. Από το ξεκίνημα στις αρχές του χρόνου, η διαδικασία που υιοθετήθηκε ήταν η οριζόντια επικοινωνία και η λήψη αποφάσεων σε ανοιχτές συνελεύσεις με την ισότιμη συμμετοχή όλων, σεβασμό των διαφορετικών απόψεων και διάθεση συνεργασίας και ενότητας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στο πλαίσιο του “Αυτοδιοικητικού κινήματος”, συνεργάζονται ήδη αρμονικά ενεργοί πολίτες χωρίς κομματική ένταξη, με πολίτες οι οποίοι εγκαταλείπουν τα πολιτικά κόμματα που ευθύνονται για την παραγωγή και ακραία όξυνση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, καθώς και με ένα πολιτικά πολύχρωμο σύνολο πολιτών, που έχουν συνδυάσει την ένταξη στην αριστερά και στο χώρο της οικολογίας με τη συνεργασία στην κινηματική δράση. Η αρμονική αυτή συνεργασία αποτυπώνεται ήδη και στις διαδικασίες της από τα κάτω επιλογής όλων των υποψηφίων, που ξεκίνησαν και που θα ολοκληρωθούν τις επόμενες ημέρες σε συνελεύσεις με δημόσια πρόσκληση συμμετοχής.

Το “Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς” έρχεται σαν φυσική συνέπεια μιας πλατιάς συσπείρωσης ενεργών πολιτών τα τελευταία χρόνια, που “χτίστηκε” στη βάση της αγωνιστικής στάσης και με τη λογική της προωθητικής σύνθεσης, μέσα από τις δικές μας ανάγκες και όχι με το αναμάσημα προκατασκευασμένων σχημάτων. Γι αυτό και ουδέποτε υιοθετήθηκε η πρακτική εκλογικών συμμαχιών μέσω κομματικών αντιπροσώπων. Αντίθετα, ζητήθηκε δημόσια από τους πολιτικούς φορείς να ενθαρρύνουν τα μέλη τους να συμμετάσχουν και να συνδιαμορφώσουν το πλαίσιο, τις αρχές και τη δράση του “Αυτοδιοικητικού κινήματος”. Όσοι, τελικά, επιλέγουν να διαμορφώσουν ξεχωριστά ψηφοδέλτια, ας αναλάβουν και την ευθύνη να υποστηρίξουν την επιλογή τους, χωρίς να επιδίδονται σε επικοινωνιακά παιχνίδια για εσωτερική κατανάλωση. Το “Αυτοδιοικητικό κίνημα” δεν εμπλέκεται και δεν αποτελεί μέρος οποιασδήποτε κομματικής αντιπαράθεσης, αποτελεί ένα αυτόνομο αμεσοδημοκρατικό αγωνιστικό σχήμα.

Το “Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς” κατέρχεται στις εκλογές του Νοεμβρίου, με καθαρό πρόσωπο, με τη δυναμική των κινημάτων που το “γέννησαν” και με την ελπίδα να φέρει “φρέσκο αέρα” στα τελματωμένα νερά της αυτοδιοίκησης. Μιας νέας περιφερειακής αυτοδιοίκησης που επιχειρείται να ποδηγετηθεί από πρόσωπα, που από τη θέση των νομαρχιακών εκπροσώπων, φέρουν την ευθύνη για τεράστια περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήματα της περιφέρειάς μας. Στη θέση της υποψήφιας περιφερειάρχισσας επιλέχθηκε μια γυναίκα, η Δέσποινα Σπανούδη, αγωνίστρια που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το αγωνιστικό φρόνημα και την ανιδιοτέλεια των πολιτών που συγκροτούν το “Αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς”.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Αυτή είναι η (πολύ σωστή...) απάντηση του Κινήματος στην ανοιχτή επιστολή που έστειλε ο υποψήφιος του ΣΥΝασπισμού.

Ενα blog για σκεπτόμενους πολίτες

Η Πολιτική Επιθεώρηση φιλοδοξεί να αποτελέσει μια ηλεκτρονική εφημερίδα ποικίλης ύλης. Μια νηφάλια ματιά στην επικαιρότητα με ειδήσεις, σχόλια και απόψεις. Είμαστε μια ομάδα φίλων η οποία επιχειρεί να αναδείξει την κριτική σκέψη και τις ιδέες της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς, μέσα σε έναν κοινωνικό τοπίο στο οποίο κυριαρχεί ο θόρυβος των πληροφοριών και ο λαϊκισμός. Αντιστρατευόμαστε τη βία, τους ιδεολογικούς και πολιτικούς φανατισμούς. Θεωρούμε ότι ο διάλογος, ο σεβασμός της διαφορετικής άποψης, όσα μέχρι τώρα θεωρούσαμε δεδομένα δεν είναι πια αυτονόητα και χρειάζονται καθημερινή επικύρωση.
Επιδιώκουμε μια κοινωνία η οποία δεν είναι περιχαρακωμένη αλλά ανοιχτή σε ρεύματα και πολιτισμούς, δεν εκχωρεί τον στοχασμό και την κριτική σκέψη στα στερεότυπα, στις βολικές «αλήθειες» που χαϊδεύουν τα αυτιά, περήφανη για τις συλλογικές κατακτήσεις αλλά ταυτόχρονα που δεν φοβάται να αντικρίσει όσα η κυρίαρχη εθνική μνήμη έσπρωξε κάτω από το χαλί.
Απέναντι στον οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και τον αυτάρεσκο εθνικισμό, που πολλές φορές φτάνει στα όρια του φονταμενταλισμού, πρέπει να αναζητήσουμε τη διαλεκτική ένταση του τοπικού με το παγκόσμιο. Ο ελληνικός πολιτισμός δεν διαμορφώθηκε με κλειστά σύνορα αλλά μέσα από τη διαφορά, τη σύγκριση και τον αδιάκοπο εμπλουτισμό του με το ξένο.
Η Πολιτική Επιθεώρηση είναι ανεξάρτητη και λειτουργεί χάρη στον ελεύθερο χρόνο που διαθέτουν οι συνεργάτες της. Είμαστε ανοιχτοί σε όποιον θέλει καλόπιστα να συμβάλει με απόψεις και ιδέες σε αυτήν την προσπάθεια.

Avanti Nichi

Τηλεοπτική συνέντευξη του αριστερού περιφερειάρχη της Απουλίας, Νίκι Βέντολα, κατά την οποία δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος και προτίθεται να διεκδικήσει το χρίσμα του υποψήφιου πρωθυπουργού της κεντροαριστεράς, προβάλλουν και σχολιάζουν την Πέμπτη τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.

Σε συνέντευξή του σε σατιρική εκπομπή του τηλεοπτικού ομίλου Mediaset (ιδιοκτησίας του Σίλβιο Μπερλουσκόνι), ο Νίκι Βέντολα σημείωσε ότι σε περίπτωση εκλογής του, η κύρια προτεραιότητα της κυβέρνησής του, θα ήταν η απάλειψη των διαφόρων μορφών έκτακτης απασχόλησης. Σε ερώτηση εάν από τους πρωθυπουργούς της Ιταλίας των τελευταίων 60 χρόνων ήταν κάποιος ομοφυλόφιλος, ο περιφερειάρχης της Απουλίας απάντησε «ασφαλώς και υπήρξε gay πρωθυπουργός, χριστιανοδημοκρατικής ταυτότητας, αλλά δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να αποκαλύψω το όνομά του».

Ο 52χρονος επικεφαλής του μικρού αριστερού κόμματος «Αριστερά, Οικολογία, Ελευθερία» επανεξελέγη -για δεύτερη φορά- περιφερειάρχης της Απουλίας, της νότιας ιταλικής περιφέρειας με πρωτεύουσα το Μπάρι. Στις εκλογές για το χρίσμα του υποψήφιου περιφερειάρχη των προοδευτικών κατάφερε να υπερισχύσει του αντιπάλου του, τον οποίο υποστήριζε ο ισχυρός άνδρας του Δημοκρατικού Κόμματος, Μάσιμο Ντ' Αλέμα.

Τώρα ζητά να γίνουν σύντομα εκλογές για την ανάδειξη υποψήφιου πρωθυπουργού όλης της κεντροαριστεράς και δηλώνει βέβαιος ότι μπορεί να τις κερδίσει.

Σε ερώτηση του παρουσιαστή της εκπομπής αν, για να κερδίσει τις εκλογές, θα ήταν διατεθειμένος να βγάλει το μικρό σκουλαρίκι που φορά στο αριστερό του αυτί, ο Βέντολα απάντησε «όχι, διότι κάτι τέτοιο θα αλλοίωνε την ταυτότητά μου με ένα είδος περίεργου καμουφλάζ. Είμαι το κομμάτι, που λείπει για να ολοκληρωθεί επιτυχώς το παζλ της κεντροαριστεράς».

Πρόσφατα, οι επαφές της προσωπικής του σελίδας του Νίκι Βέντολα στο Facebook, έσπασαν το ρεκόρ. Ξεπέρασαν τις 230.000 έναντι των 227.000 του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Η Ιερά Εξέταση δεν ανήκει στον δικό μας κόσμο

Από το Left Liberal Synthesis αντιγράφω (και συμφωνώ):

O Ζιζεκ, έγινε υποψήφιος πρόεδρος της Σλοβενίας με την σημαία των Φιλελευθέρων. Ο Ζίζεκ είναι εναντίον των οικολόγων. Ο Ζίζεκ είναι κατά της ακαδημαϊκής αριστεράς γιατί μαξιμαλίζει εκ του ασφαλούς . Ο Ζίζεκ παίρνει μέρος σε TV show με τους Μικρούτσικους της Αμερικής, και γυρίζει βιντεοταινίες όπου διακωμωδεί τον εαυτό του

Ο Νέγκρι που έκατσε πέντε χρόνια φυλακή, και δέκα στην εξορία, μας κάλεσε να ψηφίσουμε Ναι στην πρώτη ευρωπαϊκή συνθήκη αυτή που καταψήφισε από τα αριστερά μέχρι και το Γαλλικό Σοσιαλιστικό κόμμα.

Ο Μπαντιού είναι όχι μόνο κατά του κοινοβουλευτισμού, αλλά και κατά του επίσημου συνδικαλισμού. Ωστόσο απορρίπτει την οικονομική και κοινωνιολογική διερεύνηση ως αριστερή οπτική. Αμφισβητεί τον κομμουνισμό ως ιστορικό στάδιο, αλλά δέχεται τις «κομμουνιστικές σταθερές» και την κομμουνιστική υπόθεση ως ιδεώδες ως ιδέα. Ταλαντεύεται αν η φιλοσοφία του μπορεί να ονομαστεί «αριστοκρατικός ιδεαλισμός» και αφιερώνει σελίδες ολόκληρες για να προειδοποιήσει ότι το έργο του δεν είναι αντίθετο με τις πολιτικές του απόψεις.

Ο Μηλιός κρατάει μόνος του είκοσι χρόνια το πιο φερέγγυο μαρξιστικό περιοδικό, αλλά καταθέτει ότι το Κεφάλαιο του Μαρξ έχει μια θεμελιώδη αντίφαση. Ταυτόχρονα συμμετέχει στο αμφισβητήσιμο εγχείρημα να μετατραπεί ο Μαρξισμός από υποκειμενικό εργαλείο αμφισβήτησης σε αντικειμενικό ακαδημαϊκό μάθημα, που μαθαίνεις την υπεραξία, όπως οι ηλεκτρονικοί τα κυκλώματα, και οι μηχανικοί το μπετόν αρμέ.

Συμπέρασμα. Η μαχόμενη σύγχρονη αριστερά είναι αντιφατική, αναθεωρητική ανήσυχη χωρίς πλέγματα. Η Ιερά Εξέταση δεν ανήκει στον δικό μας κόσμο.

Δικαίωμα στη πόλη, δικαίωμα στην Αθήνα...

Η Αθήνα είναι πλούσια. Έχει ένα κεφάλαιο ανθρώπων, εμπειριών, ιδεών και γνώσης, που συγκεντρώθηκε στη διάρκεια των χρόνων και συνεχώς εμπλουτίζεται, ανανεώνεται, μεγαλώνει. Συνήθως αγνοημένο, κάποτε περιθωριοποιημένο, αλλά, γι’ αυτό ακριβώς, πολύτιμο.
Σ’ αυτό το αναξιοποίητο κεφάλαιο απευθύνεται η κίνησή μας, είναι το μόνο που μπορεί να αλλάξει την πόλη. Σ’ αυτό απευθύνεται και η ιστοσελίδα μας. Σημείο συνάντησης γι’ αυτούς τους ανθρώπους, τις εμπειρίες, τη γνώση, και σημείο εκκίνησης για δράση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Αθήνα έχει ανάγκη τόσο από δραστήριους πολίτες, όσο και από μια υπεύθυνη, δίκαιη και αποτελεσματική διοίκηση.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε πολλά να κάνουμε μαζί.Έχουμε να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην πόλη.
Γιώργος Καμίνης

Απορίες...

Ρωταω τους αντι-μνημονιακούς επαναστάτες που υποστηρίζουν τους ιδιοκτήτες φορτηγων-βυτιοφόρων. Ολες αυτές τις μέρες οι εργαζόμενοι οδηγοί (που ζουν από την εργασία τους) πληρώνονται; Γιατί αν δεν πληρώνονται (καθότι οι ίδιοι δεν απεργούν...) πρόκειται για λοκ άουτ. Ενα λοκ άουτ που ο Λαφαζάνης και ο Συνασπισμός υποστηρίζει.