Αριστερά ενδοοικογενειακά

Από τον Βασίλη Καρδάση

Ισορροπούσα ιδανικά
μεταξύ Ανατολής και Δύσης.
Φάνηκε στον αιθέρα
μια αστραπή ανεξήγητη
και μ' έσχισε στα δύο.
Τάκης Γραμμένος, Ποίηση, 18 (2001)

Το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτικό -συν τοις άλλοις- και για το μέλλον της Αριστεράς. Πλέον ο χώρος της αυτοχαρακτηριζόμενης ως αντισυστημικής Αριστεράς καταλαμβάνεται σε ρητορεία και ακτιβισμό κυρίαρχα από το ΚΚΕ και δευτερευόντως την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άντε και τον ιδιόμορφο εθνικιστικοαριστερισμό του Αλαβάνου. Η κρίση φαίνεται να ανακατανέμει τις εκλογικές προτιμήσεις των αριστερών εκλογέων. Είναι ενδεικτικές η άνοδος του παλαιολιθικού κόμματος που εδρεύει στον Περισσό σε διψήφιο ποσοστό, η εντυπωσιακή εμφάνιση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά και η καθήλωση του ΣΥΡΙΖΑ.
ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ συμπαρομαρτούντα της κρίσης οδήγησαν αρκετούς αριστερούς πολίτες στα ψηφοδέλτια των δύο κομμάτων και τους απομάκρυνε από εκείνα των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Συνασπισμός αναμφίβολα πληρώνει την πρόσφατη διάσπασή του, αλλά και τις ατελεύτητες παλινωδίες των στελεχών του. Πράγματι, οι όποιες φιλοδοξίες του ΣΥΝ να πρωταγωνιστήσει στην πέραν του ΚΚΕ Αριστερά φαίνεται να διαψεύδονται από τη διείσδυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
ΟΣΟ ΚΙ αν δεν αρέσει στους επαγγελματίες της Κουμουνδούρου, παραμένει ζητούμενο η πολυπληθυσμική κάλυψη του χώρου της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς. Ας μην κομπορρημονούν περί επανάστασης, ούτε να ευελπιστούν στην τελεσφόρηση συμμαχιών τύπου Αλέξη Μητρόπουλου. Αποδείχθηκε πόσο αναξιόπιστες είναι στη συνείδηση των αριστερών πολιτών, ένα κατασκευασμένο σκηνικό χωρίς ιδεολογική έμπνευση και αισθητικό περιεχόμενο.
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τον πολιτικό χώρο που αφήνουν εκδήλως διαθέσιμο η διολίσθηση του κυβερνώντος κόμματος προς φιλελεύθερες θέσεις και η ασυνέπεια λόγων και έργων. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ της διαφθοράς και της τιποτολογίας απελευθερώνει πολίτες με οράματα, έντιμους και μάχιμους πολιτικά. Από την άλλη, η απώθηση του ΣΥΝ από τη δυναμική του παρεμβατισμού μοιάζει με αναχωρητισμό από την πραγματική πολιτική.
ΕΙΝΑΙ ο χώρος που επιχειρεί να εκπροσωπήσει η Δημοκρατική Αριστερά. Η τελευταία, αν και νεοσσός στην πολιτική σκηνή, καταγράφηκε ως υπαρκτή πολιτική δύναμη. Οχι μόνο δεν καταποντίστηκε, αλλά με σχεδόν μηδενική προβολή από τα ΜΜΕ επιβίωσε με αξιοπρέπεια. Για την προοπτική της οψόμεθα.

ΥΓ.: Η από κοινού αναιδής επίθεση των Σπηλιωτόπουλου και Βορίδη σε βάρος του άναυδου Γιώργου Καμίνη με εξόργισε. Και τούτο γιατί τεχνηέντως επιχείρησαν να διεγείρουν τα συντηρητικά ένστικτα των Αθηναίων, κατηγορώντας τον τέως Συνήγορο του Πολίτη ως δούρειο ίππο της παραμονής των μεταναστών στην Ελλάδα. Εκάς βέβηλοι! Δαγκωτό στον Καμίνη σάς χρειάζεται!

kardasis@econ.soc.uoc.gr
Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Μετά την ήττα του κ. Γ. Παπανδρέου: «Ψήφος κατά συνείδηση»

Του Νίκου Θεοτοκά*

Δώσαμε τη μάχη για τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών. Τα αποτελέσματα για την ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά είναι ενθαρρυντικά αλλά κατώτερα εκείνων που υπαγορεύουν οι περιστάσεις. Ελάχιστοι δήμοι πέρασαν στην αριστερά από την πρώτη Κυριακή. Ο δεύτερος γύρος όμως μας επιφυλάσσει σημαντικές πιθανότητες επιτυχιών σε δέκα τουλάχιστον μεγάλους δήμους.

Στους κεντρικούς δήμους της χώρας η αριστερά, διατηρώντας ή όχι τις δυνάμεις της, βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Χρειάζεται, προφανώς, να μελετήσουμε το αποτέλεσμα και, ίσως, να ξανακουβεντιάσουμε τις παραμέτρους της πολιτικής μας και τις επιλογές που προκρίναμε ώς τώρα για την υλοποίησή της. Τέλος πάντων, ο καιρός είναι μπροστά.

Το σημαντικό είναι ότι, παρά τη διαλυτική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, κρατήσαμε τις δυνάμεις μας και, κυρίως, συμβάλαμε, ακόμα κι αν αυτό δεν αποτυπώθηκε ευθέως στην εκλογική μας δύναμη, στην κατάρρευση του διλήμματος που έθεσε ο πρωθυπουργός ορίζοντας τις αυτοδιοικητικές εκλογές ως «ψήφο εμπιστοσύνης» στους νεοφιλελεύθερους κυβερνητικούς σχεδιασμούς και στην πολιτική του Μνημονίου. Ο κ. Γ. Παπανδρέου ηττήθηκε κατά κράτος. Κι από την άποψη αυτή η αριστερά μπορεί να εδραιώσει πλεονεκτική θέση στη δυναμική των συγκρούσεων που έρχονται.

Ο δεύτερος γύρος των εκλογών θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Κυριακή. Και τότε, για τους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης, όπου οι δυνάμεις μας ήταν η μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση στα προηγούμενα Δημοτικά Συμβούλια, τίθεται ένα άκρως πολιτικό ζήτημα, που δεν γίνεται να κάνουμε ότι δεν μας αφορά, επειδή έχουμε βρεθεί στη θέση της αντιπολίτευσης από τον πρώτο γύρο. Δεσμευτήκαμε και θα ασκήσουμε αντιπολίτευση σκληρή, κινηματική, σχεδιασμένη και τεκμηριωμένη. Αλλά με ποιον δήμαρχο; Επʼ αυτού του τελευταίου, μπορούμε ίσως να συμβάλουμε αποφασιστικά, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, στη δημιουργία των καλύτερων δυνατών συσχετισμών για την πολιτική της αριστεράς.

Αριστερή αντιπολίτευση στον δήμο Αθήνας με δήμαρχο τον Γ. Καμίνη ή τον Ν. Κακλαμάνη υπό τις ευλογίες της Χρυσής Αυγής και των εργολάβων; Αριστερή αντιπολίτευση στον δήμο Θεσσαλονίκης με δήμαρχο τον Γ. Μπουτάρη ή τον Κ. Γκιουλέκα υπό τις ευλογίες της ακροδεξιάς και του Ανθίμου;

Είναι αλήθεια ότι οι κ.κ. Καμίνης και Μπουτάρης δεν είχαν ως τώρα το θάρρος να διαφοροποιηθούν από την κυβέρνηση που τους έβαλε στο παιγνίδι του «δημοψηφίσματος» για το Μνημόνιο και τον «Καλλικράτη». Αμφιβάλω κι αν θα το αποκτήσουν ώς την Κυριακή. Τώρα, όμως, που το «δημοψήφισμα» διενεργήθηκε και το ΠΑΣΟΚ είναι απόλυτα απονομιμοποιημένο, με βάση τα κριτήρια και τα μέτρα που έθεσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο δεύτερος γύρος των εκλογών στους δήμους έχει ήδη χάσει κάθε συσχέτιση με τους λεονταρισμούς και τους εκβιασμούς του κ. Γιώργου Παπανδρέου.

Το ποιοι θα είναι οι αυριανοί δήμαρχοι της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης έχει πια ριζικά διαφορετική σημασία για την πολιτική της αριστεράς. Κι ας μην μας μπερδεύει η αδυναμία τόσο της Δημοκρατικής Αριστεράς όσο και των «ανεξάρτητων» υποψήφιων δημάρχων να πάρουν αποστάσεις από το ρημαδιό που κυβερνά, λεηλατεί, καταχρεώνει και εκποιεί αυτή τη χώρα. Το πρόβλημα είναι δικό τους, όχι δικό μας.

Για το αύριο της αυτοδιοίκησης όμως, για τη ζωή στις πόλεις μας, για τα δικαιώματα των μεταναστών, για την κοινωνική αλληλεγγύη στις συνθήκες της κρίσης, έχει σημασία να πούμε σήμερα καθαρά, ξάστερα και δυνατά πως η επανεκλογή του κ. Κακλαμάνη και του Παναγιώτατου Άνθιμου, συγγνώμη, η εκλογή του κ. Γκιουλέκα, είναι προοπτικές δεινές.

Δεν πρόκειται για επιλογή του τύπου «το μη χείρον βέλτιστον». Πρόκειται για μια άκρως πολιτική επιλογή, βαθιά αριστερή εν τέλει, που προσβλέπει σε καλύτερους όρους για την επόμενη σύγκρουση στα κοινωνικά μέτωπα που θα ανοίξει η αριστερά στην τοπική αυτοδιοίκηση και στην ελληνική κοινωνία. Θα μπορούσα νʼ αναφερθώ στον Κάρολο Μαρξ ή στον Βλαδίμηρο Ίλιτς, στον Τολιάτι ή στον Δημητρώφ, μα δεν είναι η ώρα για τέτοια. Αρκούμαι λοιπόν σε παλιούς κοινούς τόπους που θα έλεγαν πως είναι αδιανόητο και αυτοκτονικό να μείνουμε στην άκρη και να παρατηρούμε από την ασφάλεια του δίκιου που αποδίδουμε στον εαυτό μας την εκ νέου παράδοση των δημαρχιών Αθήνας και Θεσσαλονίκης στη μαύρη αντίδραση, στα συμφέροντα της αρπαχτής, στην ξενοφοβία, στον εθνικισμό. Είναι αδιανόητο και αυτοκτονικό για την ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά, για τις προοπτικές που έχει νʼ αλλάξει πορεία αυτή η χώρα, για το πρόταγμα της μεγάλης σοσιαλιστικής, δημοκρατικής και ριζοσπαστικής συμμαχίας στην οποία καλεί να προσχωρήσουν οι κοινωνικές δυνάμεις που αποδεσμεύονται από το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ.

Ας συμβάλουμε, λοιπόν, κατά συνείδηση να καθαρίσουν τα μέτωπα των νέων συγκρούσεων απʼ τους αρχαϊσμούς. Ο Κακλαμάνης κι o Γκιουλέκας να πάνε σπίτι τους. Η εξουσία και οι νέοι δήμαρχοι θα μας βρουν μπροστά τους στα νέα πεδία των ταξικών και πολιτισμικών αντιθέσεων, στις κοινωνικές συγκρούσεις που η δυναμική τους ξεχειλίζει στους δρόμους.

* Ο Ν. Θεοτοκάς διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού
Πηγή: Εφημερίδα Αυγή

Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι...

Δέκα επιστήμονες που στον πρώτο γύρο υποστήριξαν για τον Δήμο Αθηναίων την Ελένη Πορτάλιου και για τον Δήμο Θεσσαλονίκης τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη - τους υποψηφίους που υποστήριξε ο Συνασπισμός - υπέγραψαν χτες κείμενο συμπαράστασης στις υποψηφιότητες των Γ. Καμίνη και Γ. Μπουτάρη. Γράφουν στο κείμενο: "Στον πρώτο γύρο εκφράστηκε ρητά και κατηγορηματικά η λαϊκή αποδοκιμασία απέναντι στην πολιτική του Μνημονίου. Στον δεύτερο γύρο, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, αντιμετωπίζουμε υποψηφιότητες που εκφράζουν με ακραίο τρόπο τη μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τη χωρίς όρια ανάμειξη της Εκκλησίας στον δημόσιο χώρο, τα μεγάλα συμφέροντα που φέρνουν την καταστροφή και των τελευταίων θυλάκων πρασίνου στον αστικό χώρο. Η Αριστερά πρέπει να συμβάλει με όλες της τις δυνάμεις για να αποτραπεί η ανάδειξη των Γκιουλέκα και Κακλαμάνη στις δημαρχίες των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας μας".

Υπογράφουν οι πανεπιστημιακοί:
Σία Αναγνωστοπούλου
Σίσσυ Βελισαρίου
Λιζιάννα Δελβερούδη
Νίκος Θεοτοκάς
Σταύρος Κωνσταντακόπουλος
Νίκος Κωταρίδης
Ελένη Περδικούρη
Γιώργος Φαράκλας
Γιώργος Φουρούνης
Δημήτρης Χασάπης

Σχόλιο "Πιπεριάς": Η Σίσσυ Βελισαρίου και ο Νίκος Θεοτοκάς είναι μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού

Ολοι στο πάρτυ της νίκης

Η πολυτέλεια της αποχής

Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Ζουν στις γειτονιές και στα σπίτια που βρίσκονται μέσα στις δυνατότητές τους. Ίσως θα ήθελαν να μένουν αλλού αλλά η βεντάλια των επιλογών τους είναι περιορισμένη. Ο κύκλος τους, οι φίλοι, οι σύντροφοί τους είναι αυτοί που μπορούν να έχουν, αυτοί που τους έφεραν οι συγκυρίες και η δική τους εμβέλεια- ίσως θα ήθελαν να είχαν περισσότερες ευκαιρίες να διαλέξουν αλλά δεν τους δόθηκαν, εκμεταλλεύτηκαν αυτές που είχαν. Η δουλειά τους είναι ανάλογη της τύχης και των προσόντων τους, οι περισσότεροι μάλλον θα ήθελαν να είχαν κι άλλες εναλλακτικές. Ψωνίζουν τα αγαθά που βρίσκονται μέσα στις δυνατότητές τους, αν τις υπερβούν στερούνται από αλλού- συνήθως θα ήθελαν να ψωνίζουν ό,τι τους αρέσει αλλά δεν το κάνουν.Όλη τους η ζωή, όλη μας η ζωή, όλη η ζωή, είναι προσαρμογή. Διαλέγεις από αυτά που σου προσφέρονται και μπορείς να έχεις. Δεν διαλέγεις από αυτά που ονειρεύεσαι ότι θα μπορούσες να έχεις εκτός αν δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις να τα αποκτήσεις.Και ξαφνικά γίνεσαι ελιτιστής. Θέλεις την πραγματικότητα ξεχωριστή από την υπόλοιπη ζωή σου. Θέλεις να διαλέξεις από αυτό που δεν υπάρχει. Δεν το βρίσκεις και δεν προσαρμόζεται. Κάνεις αποχή. Από όλες τις επιλογές που σου δίνονται, που συνήθως είναι πολλές και κάποιες ασυνήθιστες και αντισυμβατικές, δεν σου κάνει καμμία. Είναι η στιγμή της ζωής σου που δεν μοιάζει με καμμία από τις υπόλοιπες, η μόνη που δίνεις στον εαυτό σου την πολυτέλεια της απομόνωσης και του αναχωρητισμού. Στην πραγματικότητα της αυταπάτης.
Δεν είναι μόνο που αρνείσαι να συμμετάσχεις σε μια συλλογική διαδικασία η οποία είτε θέλεις είτε όχι θα παραγάγει πολιτικά αποτελέσματα, που σε αφορούν, έστω και ερήμην σου. Δεν είναι μόνο που η αποσυνάγωγη συμπεριφορά σου σε οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις, διότι στην ουσία συμμετέχεις στις εκλογές και συνδιαμορφώνεις τα ποσοστά, συνήθως υπέρ εκείνων που περισσότερο θέλεις να αποδοκιμάσεις. Δεν είναι μόνο που αν θέλεις να καταδείξεις τη οργή σου απέναντι όλων μπορείς να το κάνεις με το λευκό. Περισσότερο είναι πως αρνείσαι την πραγματική ζωή σου.Οι πολιτικοί και ο Τύπος έχουν μάθει να κολακεύουν ό,τι φοβούνται, ό,τι είναι σκοτεινό και απροσδιόριστο, ό,τι φαντάζει απειλητικό. Γι αυτό περίσσεψε αυτές τις μέρες η αποθέωση των απεχόντων. Είναι διαφορετικό όμως να προσπαθείς να ερμηνεύσεις το φαινόμενο και διαφορετικό να δικαιώνεις την πολιτική συμπεριφορά.

Πηγή: www.protagon.gr

Δικαίωμα στη Πόλη, δικαίωμα στο χαμόγελο...

Τη Κυριακή 14 Νοεμβρίου έχουμε την ευκαιρία να αλλάξουμε τη πορεία της Αθήνας μας. Μπορούμε (και πρέπει...) να διεκδικήσουμε το δικαίωμα για μια πόλη ανθρώπινη, καθαρή, ανοιχτή, πολύχρωμη και εναλλακτική. Πρέπει (και μπορούμε) να πάρουμε την υπόθεση της πόλης στα δικά μας χέρια. Οχι άλλη χαμένη ευκαιρία. Με το Γιώργο Καμίνη μπορούμε να αγωνιστούμε, να ονειρευτούμε, να διεκδικήσουμε τη πόλη μας!

Την Παρασκευή στην Ομόνοια...

Παρασκευή βράδυ στο κέντρο της πόλης. Αθηναίοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις προκαταλήψεις φέρνουν φως, μουσικές και χαμόγελα στην μεγάλη πλατεία. Έλα κι εσύ, όπως είσαι: με το ποτό σου, το ποδήλατό σου, και τους φίλους σου. Αν δεν φέρεις, θα βρεις εκεί (όλα εκτός από το ποδήλατο). Ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πάρτι: Μουσικοί, φέρτε κιθάρες και κρουστά, ερασιτέχνες φέρτε ό,τι έχετε: μαράκες, ντέφι, τριγωνάκια, καραμούζες. Οι υπόλοιποι σφυρίχτρες να ξεσηκώσουμε την πόλη.
Κι όλοι μαζί κατηφορίζουμε με κέφι στους σκοτεινούς δρόμους κάτω από την Ομόνοια σε μια αληθινή κινητή γιορτή για την Αθήνα.

Ήρθε η ώρα η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη ν’ αλλάξουν σελίδα

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΥΒΕΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ: "Τα χθεσινά αποτελέσματα των εκλογών ήταν σαφή. Η μεγάλη αποχή και η πτώση του δικομματισμού δείχνουν τη βαθιά κρίση του πολιτικού συστήματος. Η Δημοκρατική Αριστερά είχε από τα χθεσινά αποτελέσματα μια σημαντική ενθάρρυνση για το εγχείρημά της. Προχωράμε. Τώρα συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στη μάχη του δεύτερου γύρου. Επιτέλους ήρθε η ώρα, οι δύο μεγάλες πόλεις, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, να αλλάξουν σελίδα".

Να (ξανα)ζωγραφίσουμε την Αττική...

Η γη τούτη (η Αττική γη) κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Και αν είχε μιλιά- και έχει, αλλά δεν την ακούμε- θα έλεγε: «Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι τι κάνετε; Τι αφανίζετε; Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα και η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου. Δεν ξέρατε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικά τους θα χάσει το νόημα της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Τι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυο αγιάσματα μου; Εβάλατε μέσα τους υπονόμους σας, ρίξατε τα νερά των εικονοστασίων σας. Δεν βλέπω πια βωμούς θεών πάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας. Σε σας δεν απόμεινε παρά η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση: η εκμετάλλευση. Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολης μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμα του. Που είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα;Που οι σπηλιές και τα θρόνια του Πανός…»
…Μα τι όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πια δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Και όχι μόνο απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.

Μα οι ανάγκες; Θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευτεί αυτή η χρεία.

Δημήτρης Πικιώνης (1887- 1968). Αρχιτέκτων, ζωγράφος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Διεκδικώ το δικαίωμα σε μια καλύτερη πόλη...

Βαρέθηκα 25 χρόνια να διοικούν τη πόλη μου "υποψήφιοι" αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας. Βαρέθηκα διάφοροι δήθεν επαναστάτες να κάνουν παιχνίδια στη πλάτη μιας πόλης που βυθίζεται στη μιζέρια, τη βρώμα, την εγκληματικότητα. Διεκδικώ το ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΠΟΛΗ μου, ψηφίζω τον Γιώργο Καμίνη για να απαλλαγεί η Αθήνα από τον χειρότερο δήμαρχο της σύγχρονης ιστορίας της...

Μικρή αγρυπνία στου Καρύτση

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου Καρύτση είναι τρίκλιτος βασιλική μετά τρούλου, προφυλαγμένη από το βουητό της οδού Σταδίου σε μια εξαίσια αθηναϊκή πλατεία, την ομώνυμη. Το αρχιτεκτονικό της στυλ είναι αθηναϊκό, δηλαδή νεοκλασικό ανάμεικτο, με βυζαντινές και ρωμανικές επιρροές· φέρει την υπογραφή του σπουδαίου Λύσανδρου Καυταντζόγλου, αλλά δεν ακολουθεί το αμιγές νεωτεριστικό ύφος άλλων έργων του, λ.χ. της Αγίας Ειρήνης επί της Αιόλου, του Αγίου Κωνσταντίνου της Ομονοίας, του Αρσακείου κ.λπ.

Κατά τούτο, κατά το ανάμεικτο του ύφους και κατά την κλίμακα του μικρού μεγέθους του, τούτος ο ναός εκφράζει την Αθήνα του 19ου και του 20ού αιώνα, εκφράζει το μεικτό αλλά νόμιμο ύφος του κρατιδίου, τους αστούς κυρίως, αλλά και τους επήλυδες που έγιναν αστοί, τους νοικοκυραίους, τους υφασματέμπορους, τους βιοτέχνες, τους γραφιάδες και τους ραφτάδες, τους χρυσοχόους και τους ρολογάδες, τους καφεπώλες, τους δημοσιογράφους, τους βενιζελικούς, τους ευσεβιστές της «Ζωής», τους μουσόφιλους του «Παρνασσού», τους αναγνώστες της Εστίας και του Βήματος, όσους ακόμη και σήμερα ζουν, κινούνται, ανασαίνουν πέριξ του κομψού τρούλου και του φαιομάρμαρου πυλώνος.

Αλλά αυτοί οι άνθρωποι τελειώνουν, φεύγουν. Ο κόσμος αυτός των νεοελληνικών δύο αιώνων, πλούσιος μες στις αντινομίες και τα έργα του, κόσμος της εργασίας και του εμπορίου, των Γραμμάτων και της γνώσης, αυτός ο κόσμος εγκαταλείπει την πλατεία Καρύτση, συνταξιοδοτείται ή χρεοκοπεί, μετακομίζει, αποχωρεί. Σε κάθε μαγαζί, σε κάθε εργαστήριο που κλείνει, ιδρύεται καφενείο και μπαρ. Ο homo faber, o homme des lettres, ο cognoscente, εγκαταλείπουν τη σκηνή, τα κτίρια με την πατίνα της γνώσης και της τέχνης.

Τη θέση τους παίρνει ο κόσμος της διασκέδασης, της αμεριμνησίας, κόσμος ανέργων και αέργων ενδεχομένως, κόσμος του μεταιχμίου, μεταφερμένος από αλλού, κόσμος που ουδέποτε θα ριζώσει και θα γνωρίσει, δεν θα ενδιαφερθεί να μάθει ποια ήταν η αθηναϊκή οικογένεια Καρύκη ή Καρύτση, κτιτορική του ναΐσκου από τον 11ο αιώνα, οικογένεια που έβγαλε Μητροπολίτη Αθηνών και Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον 16ο αιώνα.

Κόσμοι άλλου γένους. Μπείτε σ’ ένα μαγαζί της Πραξιτέλους, της Λέκκα, της Κολοκοτρώνη, οποιοδήποτε· κάνετε μια ερώτηση για οτιδήποτε αναζητείτε εκεί γύρω, οσοδήποτε εκκεντρικό, μια μισομέταξη φόδρα, ένα εξωτικό κουμπί, ένα ασημένιο εξάρτημα. Ευθύς θα σας απαντήσουν, με ακρίβεια, με σαφήνεια: Στο 12 της Λεωχάρους, στη Μιλτιάδους καθώς μπαίνεις, στη Ρόμβης 2, στη Χαβρίου τρίτο μαγαζί όπως μπαίνεις από Κολοκοτρώνη. Ρωτήστε οτιδήποτε απλούστατο σε έναν θαμώνα των μπαρ της Καρύτση: Προς τα πού πέφτει η οδός Νικίου; Δεν ξέρω, δεν είμαι από δω – αυτή είναι η πιθανότερη απάντηση.

Δεν ξέρω, δεν είμαι από δω. Αυτός είναι ο αναδυόμενος κόσμος του μετασχηματισμένου ιστορικού κέντρου: διαρκώς επήλυδες, περαστικοί, σταθμεύοντες προσωρινά για ένα ποτό στο διασκεδασογκέτο. Σε ένα διαμορφούμενο γκέτο χωρίς κατοικίες, χωρίς εμπορικά, χωρίς βιοτεχνίες και γραφεία, χωρίς ανθρώπους ημέρας εντέλει, μόνο με ανθρώπους νυκτός, σε μια πόλη που αφαιμάσσεται από εργασία και dare e avere ημερήσιο, σε μια πόλη που βυθίζεται στην κρίση και παραδίδεται νωχελικά, ηδονικά, αυτοκαταστροφικά σε ατμούς αλκοόλ και τσιγάρου, στα μπιτ και την αυτοθέαση.

Μοίρα της Πλάκας, μοίρα του Ψυρρή, μοίρα του Κεραμεικού... Μοίρα των παρόχθιων της μυθικής πλατείας Καρύτση, του πιο παλιού και στέρεου οργάνου του αστικού μας βίου. Εκεί όπου φύτρωσε και βλάστησε η Αθήνα των αισθητών και των επιτηδευματιών, του Μιχαήλ Μητσάκη, του Νιρβάνα, του Παπαδιαμάντη και του Βάρναλη, του Μικρασιάτη λεπτουργού και του ρωμανιωτοεβραίου υφασματέμπορου, σε μάρμαρα κλασικά και βυζαντινά και μεταοθωμανικά, σε κονιάματα νεοκλασικά, σε ρείθρα πεζοδρομίων από μάρμαρο πεντελικό, σε μικρομέγαρα art deco με εσωτερικά αίθρια και καφενεδάκια στη στοά εισόδου, εκεί, σε αυτό το παλίμψηστο, αργοσβήνει τώρα η σωρευμένη μνήμη, αργοσβήνουν φωνές, παραγγελίες, συναλλαγές, μικρές βιτρίνες και πατιναρισμένα ερμάρια από δρυ και καρυδιά, και ανάβουν ορμητικές άλλες φωνές, άλλα φώτα, άλλα μουσικές, σκεύη από χάλυβα inox και γυαλί, βέσπες νυκτός, νεαρούδια με μπίρες ορθίων, άλλα λόγια. Ισως καλύτερα, ίσως.

Στην πλατεία Καρύτση εισήλθα, το πρώτον, περί το 1968. (Τα εικονίσματα του ναού είναι δυτικότροπα, ναζαρηνά, παρατήρησα πρόσφατα). Η εντύπωση ήταν εντύπωση μεγαλείου. Στα μεσήλικα μάτια μου το μεγαλείο της πλατείας λιγόστεψε, ο ναός μίκρυνε· ο έρωτας παραμένει αμείωτος.

ww.vlemma.gr

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Βεβήλωση του μνημείου των Ελλήνων πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», καταδικάζει τι βεβήλωση του μνημείου των Ελλήνων πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μπομποστίτσα της Κορυτσάς.
Το Ελληνικό Σχολείο της Κορυτσάς, προς τιμήν της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου πραγματοποίησε εορταστικές εκδηλώσεις την Κυριακή 31/10/210, στο μνημείο που κατασκευάστηκε δίπλα στους τάφους των Ελλήνων ηρώων. Στην εκδήλωση παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνια, Έλληνες διπλωμάτες, το Παράρτημα Ομόνοιας Κορυτσάς, και πολλοί εκπρόσωποι της κεντρικής και τοπικής Αλβανικής εξουσίας, στέλνοντας αισιόδοξα μηνύματα ειρήνης, αλληλεγγύης και πολιτισμού.
Η βεβήλωση του μνημείου με το κάψιμο των στεφανιών το απόγευμα της ίδιας μέρας, είναι πράξη σκοταδιστική και καταδικαστέα από τον κάθε υγιώς σκεπτόμενο πολίτη. Η Δ.Ε.Ε.Ε.Μ. «ΟΜΟΝΟΙΑ» καταδικάζει επίσης για πολλοστή φορά το ανθελληνικό μένος μερίδας Αλβανικού Τύπου που θέλει να καλλιεργεί φαντάσματα γύρο από οτιδήποτε ελληνικό. Θεωρούμε ότι το χθεσινό περιστατικό είναι απόρροια αυτών των δημοσιευμάτων! Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ποιον εξυπηρετούν τέτοια δημοσιεύματα, γιατί την Ελληνική και Αλβανική κοινωνία σίγουρα δεν την ωφελούν.

Καλό ταξίδι σύντροφε Αλέκο...

Το ακούς και δεν το πιστεύεις. Οταν ξαφνικά, ένα ξημέρωμα πεθαίνει ένας φίλος, ένας σύντροφος, παγώνεις. Τι να πείς; Γιατί ρε Αλέκο μας την έκανες; Γιατί; Ο Αλέκος Λύτρας ήταν σύντροφος, μάχιμος, ανθρώπινος. Καλό κουράγιο στη συντρόφισσα της ζωής του Μυρτώ και στα δυο βλαστάρια του. Η απουσία του θα είναι μεγάλη...