μεταναστες

μεταναστες

Thursday, November 22, 2007

Ασμαα Αμπντολχαμιντ: Μια ριζοσπάστρια μουσουλμάνα διχάζει αριστερά και δεξιά

Φεμινίστρια, σοσιαλίστρια και μουσουλμάνα είναι ιδιότητες που φτιάχνουν ένα περίεργο κοκτέιλ για αυτή την 25χρονη κοινωνική λειτουργό που αναμένεται να εκλεγεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις, όταν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των ψήφων, μετά τις εθνικές εκλογές της Δανίας, στις 13 Νοεμβρίου. Αν επαληθευφτούν οι εκτιμήσεις, η Ασμάα θα είναι η πρώτη βουλευτίνα με χιτζάμπ, την παραδοσιακή μαντίλα δηλαδή, σε ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Οι καρικατούρες του Μωάμεθ που είχαν δημοσιευτεί στα τέλη το 2005 από μια δανέζικη εφημερίδα την έκαναν γνωστή: τότε η Ασμάα Αμπντολχαμίντ γίνεται το φερέφωνο ένδεκα μουσουλμανικών οργανώσεων που μήνυσαν την εφημερίδα. Δύο χρόνια μετά την κρίση που συγκλόνισε τη Δανία και ξεσήκωσε τη Μέση Ανατολή, η υποψηφιότητά της στο ψηφοδέλτιο του ακροαριστερού δανέζικου κόμματος φουντώνει τις αντιδράσεις, σε μια χώρα πολύ επιφυλακτική απέναντι στους μουσουλμάνους.

Η Ασμάα, όπως διαβάζουμε στις γαλλικές εφημερίδες που της αφιέρωσαν αρκετά άρθρα εν όψει των βουλευτικών εκλογών, ήρθε στη Δανία σε ηλικία έξι ετών με την οικογένειά της, καθώς ο πατέρας της ήταν πολιτικός πρόσφυγας. Λεπτή, συχνά ντυμένη στα άσπρα και πάντα με τη μαντίλα, κοινωνική λειτουργός στο επάγγελμα, χαιρετά τοποθετώντας το χέρι στην καρδιά της και δεν ανταλλάσσει χειραψίες ποτέ με άντρες. Πάντα χαμογελαστή, μιλά με μεγάλη άνεση για τους πολιτικούς της αντιπάλους, χωρίς να χάνει την ψυχραιμία της, ακόμη και απέναντι στους πιο δηκτικούς επικριτές της.

Ωστόσο, παρότι δηλώνει δημοκρατική, φεμινίστρια, σοσιαλίστρια, υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων για υιοθεσία παιδιών, εναντίον της θανατικής ποινής και υπέρ της ισότητας των φύλων, οι σύντροφοί της στο Κόμμα της Ενότητας την αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό.

Την περασμένη άνοιξη, το κόμμα αποφάσισε να της παραχωρήσει τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο. Ομως, ύστερα από αυτή την απόφαση, τα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις έπεσαν αισθητά. Για τη δεξιά, η οποία παρομοιάζει τη μαντήλα με «αγκυλωτό σταυρό», η νεαρή γυναίκα είναι ένα είδος πράκτορα της Αλ Κάιντα που προσπαθεί να διεισδύσει στη δανέζικη δημοκρατία. Ωστόσο, και για την αριστερά, ακόμη και για το ίδιο της το κόμμα, η υποψηφιότητα της Ασμάα ήταν ενοχλητική: οι φεμινίστριες, παραδείγματος χάριν, δύσκολα δέχονται το παραδοσιακό ισλαμικό ντύσιμό της. Αλλοι, πάλι, ενοχλούνται από τη φράση «ιστορική Παλαιστίνη», που έχει χαράξει σε ένα μενταγιόν που φορά. Ακόμη και οι μουσουλμάνοι είναι διχασμένοι: ο ηγέτης της κεντρώας «Νέας Συμμαχίας», Νασέρ Καντέρ, την κατηγορεί ότι «υπηρετεί τους ισλαμιστές».

Απέναντι στις κριτικές, η Ασμάα παραμένει ατάραχη: «Πράγματι αρνούμαι τη χειραψία με τους άντρες», λέει, «αλλά αυτό σε τι με εμποδίζει να κάνω τη δουλειά μου; Βλέπω τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του ισλάμ», εξηγεί. «Και το ισλάμ είναι εντελώς συμβατό με τις δανέζικες αξίες. Μάλιστα, είναι ευκολότερο να είσαι μουσουλμάνα εδώ από ό,τι στη Σαουδική Αραβία». Τα σχόλια αυτά εκνευρίζουν το Λαϊκό Κόμμα της Δανίας που ανήκει στην άκρα Δεξιά, κόμμα το οποίο παρουσίασε ένα νομοσχέδιο με σκοπό την απαγόρευση της μαντήλας σε δημόσιους χώρους. Μια από τις αφίσες αυτού του κόμματος δείχνει ένα χέρι να σχεδιάζει τον Μωάμεθ, και από κάτω τις λέξεις: «Η ελευθερία έκφρασης είναι δανέζικη, η λογοκρισία όχι. Ας υπερασπιστούμε τις δανέζικες αξίες». Μια «πρόκληση» στην οποία η Ασμάα απάντησε αμέσως, δημοσιεύοντας ένα πανό με ένα σχέδιο της ηγέτιδας του Λαϊκού Κόμματος, με τη φράση: «Η ελευθερία έκφρασης είναι δανέζικη, η βλακεία, όχι».

Σάλο έχει προκαλέσει επίσης η στάση της για το θέμα του Ιράκ. Συγκεκριμένα, είχε δηλώσει πως «υποστηρίζει την ιρακινή αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις κατοχής». Ενα μήνα πριν από την απόσυρση των δανέζικων δυνάμεων από τη Βασόρα, δεν διστάζει να τις συγκρίνει με τους «ναζιστές που κατέλαβαν τη Δανία στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου». Σχόλιο που τη χρέωσε με την κατηγορία της «προδοσίας».

Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 20/11/2007

2 comments:

παράλληλος said...

Μωρέ και τσαντόρ να φορέσει, δεν πειράζει.
Αλλά όταν είναι υπέρ της λογοκρισίας, πόσο (ακρο)αριστερή - δημοκράτις είναι?
Δήλαδή εμείς που "θίγουμε-βρίζουμε" τον Χριστιανισμό, τι θα έπρεπε να μας κάνουν? Τζιορντάνο Μπρούνο?
Αντίστροφος ρατσισμός μου μυρίζει.

Anonymous said...

Πεθαίνοντας στο Μπουένος Άϊρες.


Μπουένος Άϊρες , Μάρτιος 1976. Η κυβέρ­νηση της Ισαβέλλας Περόν , γυναίκας του με­γάλου εθνικιστή Περόν , περνάει δύσκολες στιγμές. Χωρίς τον Περόν στο τιμόνι της
Αρ­γεντινής όπως είχε γίνει από το 1943-1955 και απ' το 1973 ως το θάνατο του το 1974 η Αργεντινή ετοιμάζεται να δεχτεί ένα νέο πραξικόπημα...
Οι descamisados (αυτοί που δεν έχουν πουκάμισο) διαμαρτύρονται έντονα στους δρόμους. Ο έλεγχος έχει φύγει από τα χέρια της Ισαβέλλας Περόν και αρχίζει να περνάει στους στρατιωτικούς. Στους δρόμους του Μπουένος Άϊρες οι Κομμουνιστές και οι «α­ριστεροί» Εθνικιστές , η Σοσιαλιστική πτέρυγα του Περονικού κόμματος , συγκρούονται με την αστυνομία που οι τραυματίες και από τις δύο πλευρές είναι αρκετές δεκάδες. Οι ε­κατοντάδες μολότοφ απ' τη μια πλευρά , τα καπνογόνα και οι αντλίες της αστυνομίας από την άλλη , θυμίζουν Βιετνάμ. Η αστική τάξη στην προσπάθειά της να αισχροκερδήσει , το ύψος της υπεξαιρέσεως των δανείων που είχε πάρει η χώρα έφτανε το 85% είχε ρίξει το λαό σε μια άνευ προηγουμένου φτώ­χια.



Στην εκκλησία του Αγίου Λουκά μια ομάδα 50 κομμουνιστών υποχωρεί κάτω από την ά­γρια καταδίωξη της αστυνομίας. Στην πλα­τεία Λανγκιστέρα συναντιέται με μια άλλη ο­μάδα , από 120 περίπου άτομα , περονιστών σοσιαλιστών. Σε αυτή την ομάδα ήμουν και εγώ. Γνωρι­στήκαμε αμέσως γιατί φορούσαν κόκκινα μαντήλια και δύο-τρεις από αυτούς κρατού­σαν σημαίες με το σφυροδρέπανο. Εμείς ντυμένοι «παραδοσιακά» , φορούσαμε μαύ­ρα μαντήλια , κρατούσαμε την σημαία της Αρ­γεντινής και πολλοί από εμάς είχαμε στις τσέπες του παντελονιού μας περιβραχιόνιο του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος ...


Για ένα-δύο λεπτά κανείς μας δεν μίλαγε. Σε μια στιγμή καμιά εικοσαριά άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας φαίνονται μπροστά στο δρόμο και αρχίζουν να μαςκυ­νηγούν. Τότε εγώ φωνάζω προς τους κομ­μουνιστές : ακολουθήστε μας. Αυτοί χωρίς καν να σκεφτούν έρχονται από πίσω μας. Ε­κείνη την ώρα ανάμεσά μας δεν υπήρχαν Κομμουνιστές ή Εθνικοσοσιαλιστές , αλλά μαχόμενοι αντικαπιταλιστές. Στο δρομάκι του Μαγκράτος , με σπρέι ένας κομμουνι­στής γράφει στον τοίχο : «κάτω η δικτατορία του κεφαλαίου» και ετοιμάζεται να υπογρά­ψει με ένα σφυροδρέπανο. Καταλαβαίνον­τας τι πάει να κάνει ένας δικός μας παίρνει το σπρέι μέσα από τα χέρια του και υπογρά­φει με την σβάστικα.


Προχωρώντας προς την Λεωφόρο Λαμαν­γκρίτε συναντήσαμε μια αμερικανική τράπε­ζα. Αμέσως 2 κομμουνιστές και 7 δικοί μας σπάζουν τα τζάμια της και βάζουν φωτιά στα έπιπλα. Πενήντα μέτρα πιο κάτω δύο διμοιρίες από κρανοφόρους της αστυνομίας μας αιφνιδιάζουν και μας περικυκλώνουν. Βλέ­ποντας τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα
νο­μίζουν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές. Αμέ­σως εγώ σαν αρχηγός της δικής μου ομάδας μια και ήμουν ο μεγαλύτερος φωνάζω : σύν­τροφοι ώρα να βγάλουμε τα περιβραχιόνιο.



Μέσα σε μισό λεπτό και οι 120 περίπου φο­ράμε το περιβραχιόνιο με την σβάστικα και στεκόμενοι μπροστά στους μπάτσους φω­νάζαμε : « κάτω η καπιταλιστική δημοκρατία , Ζήτω ο σοσιαλισμός Ζήτω η Αργεντινή ». Οι α­στυνομικοί κάθονται ακίνητοι σαν υπνωτι­σμένοι μας κοιτούν. Αμέσως λέω στους συντρόφους μου , παιδιά να σπάσουμε τον κλοιό. Σε δευτερόλεπτα έχουμε πέσει πάνω στους αστυνομικούς και οι πρώτοι από εμάς ξεφεύγουν.

Εγώ με καμιά δεκαπενταριά εθνικιστές και έναν κομμουνιστή παίρνω το δρόμο που ο­δηγούσε στην πλατεία Λατιέρα. Φτάνοντας στην πλατεία πέφτουμε σε δεύτερο μπλόκο. Κάνοντας να ξεφύγουμε η αστυνομία απαν­τάει με πυροβολισμούς. Καθώς έτρεχα ακούω δίπλα μου τη φωνή του συντρόφου Μιγκέλ , Χουάν βοήθεια με χτύπησαν. Κοιτάω και τον βλέπω γεμάτο στα αίματα. Την ίδια στιγμή 20 μέτρα μπροστά μου σωριάζεται από τους πυροβολισμούς έ­νας άλλος σύντροφος ο Αλφρέδο , τελειό­φοιτος της Νομικής. Προσπαθώ να σηκώσω τον Μιγκέλ φωνά­ζοντας καθίκια αστυνομικοί φονιάδες του λαού πριν προχωρήσω δέκα μέτρα , πέντε ­έξι μπάτσοι έπεσαν πάνω μου και με χτυπού­σαν με τα γκλόπ.
Το μόνο που θυμάμαι πριν λιποθυμήσω απ' το ξύλο ήταν η φωνή του α­δελφού μου Χούλιο , που καθώς τον οδηγού­σαν στην κλούβα φώναζε : Ζήτω ο Εθνικοσο­σιαλισμός ! Ζήτω η πατρίδα ! .




Συνήλθα στα μπουντρούμια της ασφά­λειας. Στο ίδιο κελί ήμασταν 40 άτομα. Προσπάθησα να σηκωθώ και όταν μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου , κάποιος με πλησία­σε και δίνοντας μου τσιγάρο με ρώτησε : « κομμουνίστα ; » όχι του απάντησα « χιτλε­ριάνο ». Με κοίταξε και χωρίς να πει τίποτα γύρισε πίσω στην θέση του. Σε 3/4 περίπου ένας αστυνομικός άνοιξε την πόρτα και είπε : Ποίος είναι ο Χιτλερικός εδώ ; Πηγαίνοντας' προς το μέρος του, του λέω εγώ. « Έβγα έξω » , μου είπε , σε θέλει ο υπα­στυνόμος. Περνώντας το διάδρομο βλέπω να κατεβάζουν απ' τις σκάλες τον αδελφό μου Χούλιο μέσα στα αίματα.Χούλιο φωνάζω και κάνω να τρέξω προς το μέρος του. Μερικοί αστυνομικοί έπεσαν πά­νω μου και με οδήγησαν σηκωτό στο γραφείο του υπαστυνόμου. Μπαίνοντας μέσα , ο υπα­στυνόμος καθόταν στο γραφείο μαζί με μια δακτυλογράφο και με έναν άλλον με πολιτι­κό που το στυλ του θύμιζε πράκτορα σε ται­νία του κινηματογράφου. Με ρώτησε αν ήθε­λα τσιγάρο ή καφέ και του απάντησε όχι.


Κα­τόπιν με ρώτησε τ' όνομά μου. Χουάν Ντε Α­κίβε , του απάντησα. Είσαι εθνικοσοσιαλι­στής ; μου είπε. Ναι , του απάντησα. Γιατί ; Με ξαναρωτάει. Γιατί είμαι εργάτης και δεν ανέ­χομαι να ζω σαν ζώο εγώ και η οικογένειά μου , αλλά ούτε και ο λαός της Αργεντινής να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί και η πατρίδα μου να πατρονάρεται απ' τους αμερικάνους.
Γελώντας μου ξαναλέει όπως αφού είμαι ε­θνικοσοσιαλιστής θα είμαι και πατριώτης και σαν πατριώτης δεν θα πρέπει να αγωνίζομαι κατά του καπιταλισμού και του στρατού , αλ­λά μόνο κατά του κομμουνισμού. Εγώ του α­πάντησε πως ακριβώς επειδή είμαι πατριώ­της θα αγωνίζομαι υπέρ του Σοσιαλισμού , για μια ανεξάρτητη δίκαιη , Εθνικοσοσιαλιστική Αργεντινή. Εκείνη την ώρα αυτός που έμοιαζε με πρά­κτορας -όπως στον κινηματογράφο- του είπε κάτι στο αυτί. Αμέσως γυρνάει και μου λέει , θέλω όλα τα ονόματα των εθνικοσοσια­λιστών που βρίσκονται στο Περονικό κόμμα.


Εγώ γελώντας ειρωνικά του απαντάω: μή­πως θέλεις και τα ονόματα αυτών που έχετε σκοτώσει ή βασανίσει ; Ύστερα φτάνοντας προς το μέρος του , του λέω: Εθνικοσοσιαλι­στής είμαι , όχι χαφιές της αστυνομίας. Οι υπόλοιπες 57 ημέρες που έμεινα στα μπουντρούμια ήταν ένα σωστό μαρτύριο. Έ­φτασαν στο σημείο να με απειλήσουν ότι θα σκοτώσουν τον αδελφό μου , αν δεν μαρτυ­ρήσω τα ονόματα. Τους απάντησα ότι ο αδελφός μου είναιε­θνικοσοσιαλιστής και ξέρει γιατί πεθαίνει. Ε­κείνη την ώρα δεν γνώριζα ότι τον είχαν ήδη σκοτώσει τα γουρούνια. Χωρίς να ξέρω γιατί , μετά από αυτό το χρο­νικό διάστημα με άφησαν ελεύθερο. Όταν ε­πέστρεψε σπίτι μου έμαθα ότι όλοι μας είχα­με συλληφθεί και πολλοί είχαν δολοφονηθεί. Μέσω ενός γνωστού , μετά από μια βδομά­δα έμαθα ότι με είχαν αφήσει ελεύθερο για να με παρακολουθούν και να δουν ποιους θα συναντούσα.



Μάταιος κόπος γιατί δεν υπήρχε κανένας « ελεύθερος » Το κωμικό είναι ότι όσους εί­χαν συλλάβει ή σκοτώσει , τους παρουσίαζαν ως κομμουνιστές. Εν ονόματι της πατρίδας πάντα..
Μετά από ένα μήνα περίπου κατάφερα να το σκάσω στην Ισπανία. Το πως το έσκασα θα χρειαζόταν μήνες για να το εξιστορήσω. Τώρα έχω επιστρέψει στο Μπουένος Άϊρες.

Με τη «δημοκρατία .. δεν έχει αλλάξει φυσικά τίποτα. Όποιοι κυβερνούσαν με το προσωπείο της Χούντας , σήμερα κυβερνούν με το πρόσωπο της «Δημοκρατίας...Στο Περονικό κόμμα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί φιλελεύθεροι. Εγώ φυσικά ανήκω στην εθνικιστική του πτέρυγα και πιο συγκε­κριμένα στην Εθνικοσοσιαλιστική. Ο αγώνας ξαναρχίζει από την αρχή. Θα έμαθες φαντάζομαι την δολοφονία του συντρόφου Γκερένιο. Οι πολυεθνικές ο' αυτή τη δολοφονία μαζί με την αστυνομία είναι χωμένες ως το κόκκαλο.
Ο αγώνας όμως θα συνεχιστεί έστω και αν χρειαστεί να πεθάνουμε όλοι.


Ζήτω η Αργεντινή ! , Ζήτω ο Σοσιαλισμός !
Με Εθνικοσοσιαλιστικούς χαιρετισμούς
Χουάν Ντε Ακίβε
Εργάτης


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δωδέκατο τεύχος του Εθνικοεπαναστατικού περιοδικού «Αντίδοτο»