μεταναστες

μεταναστες

Friday, November 23, 2007

"Φέρτε πίσω τα κλεμμένα..."

Σε τεράστια μεγέθη έχουν φτάσει η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή. Φθάνουν τα 70 δισ. ευρώ, (35% του ΑΕΠ) τη στιγμή που τα φορολογικά έσοδα ανέρχονται ετησίως στα 54,6 δισ. ευρώ! Και όλα αυτά χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το μέγεθος της παραοικονομίας, η οποία προφανώς είναι σημαντικά υψηλότερη από τους μέχρι τώρα υπολογισμούς και μπορεί να προσεγγίζει το 50% του ΑΕΠ.
Το ποσό αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό αν συγκριθεί με το ΑΕΠ της Ελλάδας, το οποίο υπολογίζεται για το 2008 να φθάσει τα 245 δισ. ευρώ, αλλά και με τα φορολογικά έσοδα που φθάνουν ετησίως περί τα 55 δισ. ευρώ. Οχι αυτά δεν τα υποστηρίζουν ούτε τα συνδικάτα, ούτε τα κόμματα της Αριστεράς. Την αποκάλυψη αυτή έκανε στο φορολογικό συνέδριο που οργάνωσε το Ελληνοαμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο, ο καθ' ύλην αρμόδιος για την πάταξή τους, ειδικός γραμματέας της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων του υπ. Οικονομικών (ΥπΕΕ) Σπύρος Κλαδάς, που θεωρείται από τους έμπιστους συνεργάτες του ίδιου του πρωθυπουργού, ανήκων στο ιδιαίτερο περιβάλλον του. Ετσι τη στιγμή που η κυβέρνηση ανοίγει μέτωπο με τους κοινωνικούς εταίρους και φέρνει απέναντι της όλους τους εργαζόμενους αυτής της χώρας «κατεδαφίζοντας» ότι έχει απομείνει από το ασφαλιστικό σύστημα υποστηρίζοντας ότι θέλει την επίλυση του ασφαλιστικού, η εισφοροδιαφυγή ροκανίζει τα θεμέλια της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.
Γι’ αυτό το σύνθημα «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα…» είναι επίκαιρο όσο ποτέ!
Ολοι στους δρόμους ! Ολοι στις 12 Δεκέμβρη στις εργατικές διαδηλώσεις!

3 comments:

Anonymous said...

Πεθαίνοντας στο Μπουένος Άϊρες.


Μπουένος Άϊρες , Μάρτιος 1976. Η κυβέρ­νηση της Ισαβέλλας Περόν , γυναίκας του με­γάλου εθνικιστή Περόν , περνάει δύσκολες στιγμές. Χωρίς τον Περόν στο τιμόνι της
Αρ­γεντινής όπως είχε γίνει από το 1943-1955 και απ' το 1973 ως το θάνατο του το 1974 η Αργεντινή ετοιμάζεται να δεχτεί ένα νέο πραξικόπημα...
Οι descamisados (αυτοί που δεν έχουν πουκάμισο) διαμαρτύρονται έντονα στους δρόμους. Ο έλεγχος έχει φύγει από τα χέρια της Ισαβέλλας Περόν και αρχίζει να περνάει στους στρατιωτικούς. Στους δρόμους του Μπουένος Άϊρες οι Κομμουνιστές και οι «α­ριστεροί» Εθνικιστές , η Σοσιαλιστική πτέρυγα του Περονικού κόμματος , συγκρούονται με την αστυνομία που οι τραυματίες και από τις δύο πλευρές είναι αρκετές δεκάδες. Οι ε­κατοντάδες μολότοφ απ' τη μια πλευρά , τα καπνογόνα και οι αντλίες της αστυνομίας από την άλλη , θυμίζουν Βιετνάμ. Η αστική τάξη στην προσπάθειά της να αισχροκερδήσει , το ύψος της υπεξαιρέσεως των δανείων που είχε πάρει η χώρα έφτανε το 85% είχε ρίξει το λαό σε μια άνευ προηγουμένου φτώ­χια.



Στην εκκλησία του Αγίου Λουκά μια ομάδα 50 κομμουνιστών υποχωρεί κάτω από την ά­γρια καταδίωξη της αστυνομίας. Στην πλα­τεία Λανγκιστέρα συναντιέται με μια άλλη ο­μάδα , από 120 περίπου άτομα , περονιστών σοσιαλιστών. Σε αυτή την ομάδα ήμουν και εγώ. Γνωρι­στήκαμε αμέσως γιατί φορούσαν κόκκινα μαντήλια και δύο-τρεις από αυτούς κρατού­σαν σημαίες με το σφυροδρέπανο. Εμείς ντυμένοι «παραδοσιακά» , φορούσαμε μαύ­ρα μαντήλια , κρατούσαμε την σημαία της Αρ­γεντινής και πολλοί από εμάς είχαμε στις τσέπες του παντελονιού μας περιβραχιόνιο του Εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος ...


Για ένα-δύο λεπτά κανείς μας δεν μίλαγε. Σε μια στιγμή καμιά εικοσαριά άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας φαίνονται μπροστά στο δρόμο και αρχίζουν να μαςκυ­νηγούν. Τότε εγώ φωνάζω προς τους κομ­μουνιστές : ακολουθήστε μας. Αυτοί χωρίς καν να σκεφτούν έρχονται από πίσω μας. Ε­κείνη την ώρα ανάμεσά μας δεν υπήρχαν Κομμουνιστές ή Εθνικοσοσιαλιστές , αλλά μαχόμενοι αντικαπιταλιστές. Στο δρομάκι του Μαγκράτος , με σπρέι ένας κομμουνι­στής γράφει στον τοίχο : «κάτω η δικτατορία του κεφαλαίου» και ετοιμάζεται να υπογρά­ψει με ένα σφυροδρέπανο. Καταλαβαίνον­τας τι πάει να κάνει ένας δικός μας παίρνει το σπρέι μέσα από τα χέρια του και υπογρά­φει με την σβάστικα.


Προχωρώντας προς την Λεωφόρο Λαμαν­γκρίτε συναντήσαμε μια αμερικανική τράπε­ζα. Αμέσως 2 κομμουνιστές και 7 δικοί μας σπάζουν τα τζάμια της και βάζουν φωτιά στα έπιπλα. Πενήντα μέτρα πιο κάτω δύο διμοιρίες από κρανοφόρους της αστυνομίας μας αιφνιδιάζουν και μας περικυκλώνουν. Βλέ­ποντας τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα
νο­μίζουν ότι είμαστε όλοι κομμουνιστές. Αμέ­σως εγώ σαν αρχηγός της δικής μου ομάδας μια και ήμουν ο μεγαλύτερος φωνάζω : σύν­τροφοι ώρα να βγάλουμε τα περιβραχιόνιο.



Μέσα σε μισό λεπτό και οι 120 περίπου φο­ράμε το περιβραχιόνιο με την σβάστικα και στεκόμενοι μπροστά στους μπάτσους φω­νάζαμε : « κάτω η καπιταλιστική δημοκρατία , Ζήτω ο σοσιαλισμός Ζήτω η Αργεντινή ». Οι α­στυνομικοί κάθονται ακίνητοι σαν υπνωτι­σμένοι μας κοιτούν. Αμέσως λέω στους συντρόφους μου , παιδιά να σπάσουμε τον κλοιό. Σε δευτερόλεπτα έχουμε πέσει πάνω στους αστυνομικούς και οι πρώτοι από εμάς ξεφεύγουν.

Εγώ με καμιά δεκαπενταριά εθνικιστές και έναν κομμουνιστή παίρνω το δρόμο που ο­δηγούσε στην πλατεία Λατιέρα. Φτάνοντας στην πλατεία πέφτουμε σε δεύτερο μπλόκο. Κάνοντας να ξεφύγουμε η αστυνομία απαν­τάει με πυροβολισμούς. Καθώς έτρεχα ακούω δίπλα μου τη φωνή του συντρόφου Μιγκέλ , Χουάν βοήθεια με χτύπησαν. Κοιτάω και τον βλέπω γεμάτο στα αίματα. Την ίδια στιγμή 20 μέτρα μπροστά μου σωριάζεται από τους πυροβολισμούς έ­νας άλλος σύντροφος ο Αλφρέδο , τελειό­φοιτος της Νομικής. Προσπαθώ να σηκώσω τον Μιγκέλ φωνά­ζοντας καθίκια αστυνομικοί φονιάδες του λαού πριν προχωρήσω δέκα μέτρα , πέντε ­έξι μπάτσοι έπεσαν πάνω μου και με χτυπού­σαν με τα γκλόπ.
Το μόνο που θυμάμαι πριν λιποθυμήσω απ' το ξύλο ήταν η φωνή του α­δελφού μου Χούλιο , που καθώς τον οδηγού­σαν στην κλούβα φώναζε : Ζήτω ο Εθνικοσο­σιαλισμός ! Ζήτω η πατρίδα ! .




Συνήλθα στα μπουντρούμια της ασφά­λειας. Στο ίδιο κελί ήμασταν 40 άτομα. Προσπάθησα να σηκωθώ και όταν μπόρεσα να σταθώ στα πόδια μου , κάποιος με πλησία­σε και δίνοντας μου τσιγάρο με ρώτησε : « κομμουνίστα ; » όχι του απάντησα « χιτλε­ριάνο ». Με κοίταξε και χωρίς να πει τίποτα γύρισε πίσω στην θέση του. Σε 3/4 περίπου ένας αστυνομικός άνοιξε την πόρτα και είπε : Ποίος είναι ο Χιτλερικός εδώ ; Πηγαίνοντας' προς το μέρος του, του λέω εγώ. « Έβγα έξω » , μου είπε , σε θέλει ο υπα­στυνόμος. Περνώντας το διάδρομο βλέπω να κατεβάζουν απ' τις σκάλες τον αδελφό μου Χούλιο μέσα στα αίματα.Χούλιο φωνάζω και κάνω να τρέξω προς το μέρος του. Μερικοί αστυνομικοί έπεσαν πά­νω μου και με οδήγησαν σηκωτό στο γραφείο του υπαστυνόμου. Μπαίνοντας μέσα , ο υπα­στυνόμος καθόταν στο γραφείο μαζί με μια δακτυλογράφο και με έναν άλλον με πολιτι­κό που το στυλ του θύμιζε πράκτορα σε ται­νία του κινηματογράφου. Με ρώτησε αν ήθε­λα τσιγάρο ή καφέ και του απάντησε όχι.


Κα­τόπιν με ρώτησε τ' όνομά μου. Χουάν Ντε Α­κίβε , του απάντησα. Είσαι εθνικοσοσιαλι­στής ; μου είπε. Ναι , του απάντησα. Γιατί ; Με ξαναρωτάει. Γιατί είμαι εργάτης και δεν ανέ­χομαι να ζω σαν ζώο εγώ και η οικογένειά μου , αλλά ούτε και ο λαός της Αργεντινής να δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί και η πατρίδα μου να πατρονάρεται απ' τους αμερικάνους.
Γελώντας μου ξαναλέει όπως αφού είμαι ε­θνικοσοσιαλιστής θα είμαι και πατριώτης και σαν πατριώτης δεν θα πρέπει να αγωνίζομαι κατά του καπιταλισμού και του στρατού , αλ­λά μόνο κατά του κομμουνισμού. Εγώ του α­πάντησε πως ακριβώς επειδή είμαι πατριώ­της θα αγωνίζομαι υπέρ του Σοσιαλισμού , για μια ανεξάρτητη δίκαιη , Εθνικοσοσιαλιστική Αργεντινή. Εκείνη την ώρα αυτός που έμοιαζε με πρά­κτορας -όπως στον κινηματογράφο- του είπε κάτι στο αυτί. Αμέσως γυρνάει και μου λέει , θέλω όλα τα ονόματα των εθνικοσοσια­λιστών που βρίσκονται στο Περονικό κόμμα.


Εγώ γελώντας ειρωνικά του απαντάω: μή­πως θέλεις και τα ονόματα αυτών που έχετε σκοτώσει ή βασανίσει ; Ύστερα φτάνοντας προς το μέρος του , του λέω: Εθνικοσοσιαλι­στής είμαι , όχι χαφιές της αστυνομίας. Οι υπόλοιπες 57 ημέρες που έμεινα στα μπουντρούμια ήταν ένα σωστό μαρτύριο. Έ­φτασαν στο σημείο να με απειλήσουν ότι θα σκοτώσουν τον αδελφό μου , αν δεν μαρτυ­ρήσω τα ονόματα. Τους απάντησα ότι ο αδελφός μου είναιε­θνικοσοσιαλιστής και ξέρει γιατί πεθαίνει. Ε­κείνη την ώρα δεν γνώριζα ότι τον είχαν ήδη σκοτώσει τα γουρούνια. Χωρίς να ξέρω γιατί , μετά από αυτό το χρο­νικό διάστημα με άφησαν ελεύθερο. Όταν ε­πέστρεψε σπίτι μου έμαθα ότι όλοι μας είχα­με συλληφθεί και πολλοί είχαν δολοφονηθεί. Μέσω ενός γνωστού , μετά από μια βδομά­δα έμαθα ότι με είχαν αφήσει ελεύθερο για να με παρακολουθούν και να δουν ποιους θα συναντούσα.



Μάταιος κόπος γιατί δεν υπήρχε κανένας « ελεύθερος » Το κωμικό είναι ότι όσους εί­χαν συλλάβει ή σκοτώσει , τους παρουσίαζαν ως κομμουνιστές. Εν ονόματι της πατρίδας πάντα..
Μετά από ένα μήνα περίπου κατάφερα να το σκάσω στην Ισπανία. Το πως το έσκασα θα χρειαζόταν μήνες για να το εξιστορήσω. Τώρα έχω επιστρέψει στο Μπουένος Άϊρες.

Με τη «δημοκρατία .. δεν έχει αλλάξει φυσικά τίποτα. Όποιοι κυβερνούσαν με το προσωπείο της Χούντας , σήμερα κυβερνούν με το πρόσωπο της «Δημοκρατίας...Στο Περονικό κόμμα υπάρχουν δυστυχώς πολλοί φιλελεύθεροι. Εγώ φυσικά ανήκω στην εθνικιστική του πτέρυγα και πιο συγκε­κριμένα στην Εθνικοσοσιαλιστική. Ο αγώνας ξαναρχίζει από την αρχή. Θα έμαθες φαντάζομαι την δολοφονία του συντρόφου Γκερένιο. Οι πολυεθνικές ο' αυτή τη δολοφονία μαζί με την αστυνομία είναι χωμένες ως το κόκκαλο.
Ο αγώνας όμως θα συνεχιστεί έστω και αν χρειαστεί να πεθάνουμε όλοι.


Ζήτω η Αργεντινή ! , Ζήτω ο Σοσιαλισμός !
Με Εθνικοσοσιαλιστικούς χαιρετισμούς
Χουάν Ντε Ακίβε
Εργάτης


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δωδέκατο τεύχος του Εθνικοεπαναστατικού περιοδικού «Αντίδοτο»

Anonymous said...

και με τη παραπάνω ιστορία εννοώ αυτό ακριβώς:

Eννοώ τον εθνικοσοσιαλισμό που ξεπήδησε μέσα από τα σπλάχνα του εργατικού κινήματος.

Εννοώ τον πρωταρχικό αγροτό-φασισμό που υπήρξε η αριστερά της αριστεράς τα χρόνια του μεσοπολέμου για να προδωθεί λίγο αργότερα από τη δεξιά καθολική συμμορία-κλίκα.

Εννοώ το καλλιτεχνικό κίνημα του φουτουρισμού που ύμνησε τον ταξικό πόλεμο και συνδέθηκε με τον φασισμό στην Ιταλία και τον κομμουνισμό στη Ρωσσία.

Εννοώ τον περονισμό στην Αργεντινή που υπήρξε για χρόνια η εμπροσθοφυλακή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στη Λατινική Αμερική, όταν τα Χρουτσωφικά κομμουνιστικά κόμματα και οι εξωνημμένες ηγεσίες τους είχαν προδώσει την επανάσταση.

Εννοώ τον ΕΡΝΣΤ ΡΑΙΜ στη Γερμανία και τα τάγματα εφόδου που ίδρυσε που αποτελούσαν την αριστερά στο NSDDAP. Εννοώ τον ΡΑΙΜ που στη συγκλονιστική συνέντευξή του πρίν οδηγηθεί στο θάνατο από τους ακρο-δεξιούς του ξεφτιλισμένου αστού Γκαιρινγκ δήλωσε:" Αυτό που κάναμε δεν ήταν απλά μια εθνικιστική επανάσταση αλλά μια εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση και η έμφαση πρέπει να δοθεί στη λέξη σοσιαλιστική. Αστοί και μπουρζουάδες, κομφορμιστές ΞΕΡΝΑΜΕ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΣΤΕ" Και αυτοί τον δολοφονούν....

Εννοώ τους πρώτους φασίστες στην Ιταλία που υπήρξαν όλοι αριστεροί και αναρχικοί όπως και ο Μουσσολίνι άλλωστε πρίν προδώσει το κίνημα που ο ίδιος ίδρυσε...

Εννοώ τους χιλιάδες προλετάριους που πολέμησαν μέσα από τις γραμμές της Ισπανικής Φάλαγγας για να προδωθούν από τον ακροδεξιό καραβανά και όργανο της πιο σκληρής ισπανικής πλουτοκρατίας Φράνκο.

Εννοώ όλους αυτούς που πολέμησαν και πέθαναν για μια σοσιαλιστική κοινωνία μέσα από τις γραμμές του εθνικιστικού κινήματος για να τους εξεφτελίσουν τα διάφορα ακροδεξιά δεκανίκια του καπιταλισμου που παρουσιάστηκαν σαν υποστηριχτές τους αργότερα, παραχαράζοντας τη πραγματικότητα.

Εννοώ τα λόγια του Γκαίμπελς:"εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές αγωνιζόμαστε για τα ίδια ιδεώδη που μάχονται και οι κομμουνιστές".

Και λέγοντας όλα αυτά θέλω να καταλήξω απευθύνοντας το λόγο πρώτον στους κομμουνιστες: είμαστε μέρος του επαναστατικού κινήματος και όχι έξω από αυτό ή εναντίον του όπως διατυμπανίζετε.
Και δεύτερον στους δήθεν εθνικοσοσιαλιστές που "μαγέυονται" από τον αντι-συμμοριακό αγώνα..υμνούν τις χούντες του Πινοσέτ και του παπαδόπουλου, πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε κυριακή και κάνουν δεήσεις για να σωθεί το έθνος από τους κομμουνιστές, είναι παρατρεχάμενοι της ασφάλειας και δεκανίκια του καπιταλισμού, σε όλα αυτά τα ακοδεξιά απόβλητα:ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΠΙΣΩ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ.

ΖΗΤΩ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ
ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

και όπως είπε και ο ΤΣΕ:
ΠΑΤΡΙΔΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

Ρήγας said...

Μετα απο τα παραπάνω κείμενα, ας αναφωνησουμε ολοι μαζι...

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΟΥΒΛΑΚΙ!!!!!!!!!!!!!!!