μεταναστες

μεταναστες

Friday, September 11, 2009

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ένα άρθρο για την παθολογία του...

Η επιλογή κριτικής στήριξης του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου δεν μου στερεί το δικαίωμα να "ανεβάζω" κείμενα και απόψεις που ίσως να θεωρηθούν και "εχθρικά" για το εν λόγω εκλογικό σχήμα. Για μένα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ημερομηνία λήξεως το βράδυ των εκλογών. Ανεξάρτητα από το ποσοστό που θα πάρει. Ανεξάρτητα από το μπει ή δεν μπει στη βουλή. Για μένα πλέον το σημαντικό είναι η συγκρότηση του φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μαζί με το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι έχει έρθει και το τέλος του ΣΥΝασπισμού που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Λυπάμαι αλλά το μοντέλο του κόμματος που οικοδομήθηκε τόσα χρόνια στον ΣΥΝ έφτασε στα όρια του. Δεν μπορεί να υπάρξει σύνθεση απόψεων. Υπάρχουν τρια βασικά ιδεολογικά ρεύματα που πάνε παράλληλα. Το Ανανεωτικό (που έλκει την καταγωγή του από ΚΚΕ Εσωτερικού & ΕΑΡ με όλα τα υπέρ & τα κατά του χώρου), το ΚΚΕδογενές (στο οποίο έχουν προστεθεί και σύντροφοι από το ΚΚΕ Εσ. - Αν. Αρ.) και το Αντικαπιταλιστικό-Ελευθεριακό (βλέπε Κοκκινοπράσινο δίκτυο, απόψεις Κορωνάκη, Καρύτζη κ.λ.π.). Το τιμιότερο πολιτικά είναι ο ΣΥΝ να "σπάσει" στα τρια, όμως φαίνεται ότι οι ΚΚΕδογενείς και οι Ελευθεριακοί τελικά θα τα βρουν με κάποιο τρόπο. οπως τα βρήκαν και τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Απομένει η ηγεσία των Ανανεωτικών να βρει το θάρρος, να παρατήσει τις όποιες καρέκλες και να προχωρήσει στην δημιουργία του νέου φορέα της
Ανανεωτικής Αριστεράς.
θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά και μάλιστα προεκλογικά. Γιατί όπως δεν θέλω να με κοροϊδεύον έτσι δεν θέλω να κοροϊδεύω. θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρχουν στη βουλή σύντροφοι της Ανανεωτικής Αρσιτεράς. Οπως κάποιοι ψήφισαν τον Κοροβέση ή τον Λαφαζάνη. Γι' αυτό το λόγο και αναδημοσιεύω το κείμενο του Γεράσιμου Μοσχονά από τα ΝΕΑ που έχει τίτλο: "Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ". Γιατί από τα 16 μου χρόνια στην Ανανεωτική Αριστερά έμαθα να σέβομαι την αντίθετη άποψη (και όχι τις αστήρχτες Κοροβεσιές του τύπου "μου είπε, ο τάδε, που έγραψε ο δείνα)...). Μ. Δ.

Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γεράσιμου Μοσχονά*

Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου

Η σουρεαλιστική εξέλιξη της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε το ότι η εκτός ΚΚΕ Αριστερά έχει υπογράψει «μνημόνιο άρνησης» με τις ευκαιρίες που κατά καιρούς της δίνει- σχεδόν απλόχερα- η Ιστορία. Από εσωτερική κρίση σε εσωτερική κρίση και από πόλωση σε νέα πόλωση, ο ΣΥΡΙΖΑ επαλήθευσε- και υπερέβη- τα πιο «κακόβουλα» σενάρια των πιο φανατικών αντιπάλων του.

Είναι μέγα λάθος να ερμηνεύεται η κρίση ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης «για τις καρέκλες». Πίσω από τα διλήμματα και τις εντάσεις, βρίσκεται κάτι πολύ πιο βαθύ και θεμελιώδες: ο ετερόκλητος χαρακτήρας του χώρου και η ιδεολογική δυσπιστία όλων προς όλους. Αριστεριστές συνυπάρχουν με μεταρρυθμιστές, αντιευρωπαϊστές με ευρωπαϊστές, κινηματικοί με κρατιστές, ουτοπιστές με πραγματιστές. Πολλές τάσεις, εκπαιδευμένες στην παθολογική ιδεολογική καχυποψία, θεωρούν τη δική τους προσέγγιση ως άνευ όρων υπέρτερη κάθε άλλης. Έτσι, προφανή και ακραία λάθη εκλογικής τακτικής, όπως η τοποθέτηση του Δ. Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, γιατί δεν θα έπρεπε να κερδίσουν πόντους «οι δεξιοί» (η ανανεωτική πτέρυγα). Από την άλλη, η εξίσου προφανής αδυναμία της ηγεσίας Τσίπρα να διαχειριστεί τις υψηλές προσδοκίες, επίσης δεν αξιολογήθηκε ποτέ, για λόγους εσωτερικού τακτικισμού. Ωστόσο, τα «όρια» της ηγεσίας Τσίπρα βρίσκονται στη βάση του σημερινού κλίματος αποσύνθεσης. Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν να θέλει να προκαλέσει την εκδίκηση της Ιστορίας, κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη με εκείνα του Ιουνίου. Τρία παραδείγματα είναι εύγλωττα.

1.Με την απουσία Αλαβάνου, πρόεδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (της πιο πολυπληθούς στην ιστορία του σχήματος), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει, όπως ακριβώς και τον Ιούνιο (με την υποβάθμιση Παπαδημούλη), τη δράση των δικών του βουλευτών ως όπλο και επιχείρημα στην μάχη των εκλογών.

2.Τον Ιούνιο, η ετερόκλητη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου υπονόμευσε εξ υπαρχής τη δυνατότητα μιας συνεκτικής εκλογικής εκστρατείας. Σήμερα, το απίστευτο εύρημα της «συλλογικής ηγεσίας» (11 ηγέτες!), πέραν των άλλων τραγελαφικών επιπτώσεων, οδηγεί μαθηματικά στην απουσία συνεκτικής εκλογικής τακτικής.

3.Τον Ιούνιο, οι υψηλοί αντι-ευρωπαϊκοί τόνοι (δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η συνοχή της) δεν έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αντίφαση μόνο με την φιλοευρωπαϊκή βάση της ιστορικής ανανεωτικής Αριστεράς. Τον έφεραν σε αντίφαση και με τη δική του στρατηγική που απευθυνόταν προνομιακά και με ακραία εμμονή στους νέους, οι οποίοι ωστόσο αποτελούν το κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού! Και παρ΄ ότι ακόμη και σήμερα η στρατηγική του απευθύνεται προνομιακά στις νεώτερες γενιές (επίσης δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της αλλά η συνοχή της), ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί για να την υπονομεύσει, υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Τσίπρα, ο οποίος, παρά τις ανεπάρκειές του, διατηρεί τουλάχιστον το ηλικιακό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις ηγεσίες των άλλων κομμάτων.

Εάν οι τρόποι και οι ρόλοι διαφέρουν σε σχέση με τον Ιούνιο, η ουσία παραμένει η ίδια. Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Είναι χαρακτηριστικό το ότι οι «ανανεωτές» συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι «όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά» (δηλαδή, ψηφίστε μας, αλλά, προς δόξαν του κοινού νου, μπορεί να φτιάξουμε άλλο κόμμα!). O ΣΥΡΙΖΑ είναι εκφραστής ενός χώρου με μεγάλη διάρκεια και ιστορικό βάθος. Επιπλέον, η ιστορική κρίση των μεγάλων κομμάτων, και στη χώρα μας και στην Ευρώπη, μεσοπρόθεσμα ευνοεί τις αντιπολιτεύσεις κάθε είδους, συστημικές και αντισυστημικές. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η επιβίωση του χώρου που με τον έναν ή άλλον τρόπο θα επιτευχθεί (όσο άσχημη και να είναι η επίδοσή του στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου). Το πρόβλημα είναι ο ρόλος που επιφυλάσσει στον εαυτό του. Θα λειτουργήσει σαν «σχολείο σοσιαλισμού» (κάτι που ήταν τα σοσιαλιστικά κόμματα στον 19ο αιώνα) κάνοντας κριτική στους πάντες, δίνοντας μαθήματα «αριστεροσύνης» και περιμένοντας τη μεγάλη μέρα της ανατροπής; Ή θα λειτουργήσει σαν μοντέρνα αριστερή δύναμη κοινωνικής αλλαγής, παράγοντας καινοτόμες προγραμματικές προτάσεις, με στόχο να ωθήσει σε αριστερή κατεύθυνση την ελληνική κοινωνία; Η αριστερή στροφή του κόμματος, με πρωτεργάτη τον Αλαβάνο, έδωσε μιαν άλλη δυναμική στον χώρο. Χάθηκαν όμως τα όρια ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και στον αριστερισμό. Πλέον, ο ετερόκλητος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς μια ηγεσία ικανή να υπερβαίνει τις τυφλές στρατηγικές (και την ιδεολογική τεμπελιά) των συνιστωσών, δεν παράγει νέο πολιτικό λόγο, είτε προς την μία κατεύθυνση, την αντισυστημική, είτε προς την άλλη, τη μεταρρυθμιστική.

Το μέγεθος της αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτιμάται εκλογικά (ποσοστά που χάθηκαν ή θα χαθούν και που, ενδεχομένως, μεθαύριο, θα ξανακερδηθούν) αλλά πολιτικά. Πόσες ιστορικές ευκαιρίες δικαιούται ένας χώρος να σπαταλήσει χωρίς να διαπράξει το αμάρτημα της αρχαιοελληνικής ύβρεως;

*Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ


9 comments:

plagal said...

Μακη, επειδη εδω στην ξενιτια δεν εχω προλαβει να παρακολουθησω τα παντα και εχω ψιλοχασει τη μπαλα, οταν γραφεις οτι ηρθε το τελος του Συν και οτι ΑΠ πρεπει να προχωρησει σε δημιουργια ξεχωριστου φορεα, αυτο το εννοεις μεσα στα πλαισια του ΣΥΡΙΖΑ, σαν ξεχωριστη συνιστωσα ή περα και εξω απο αυτον?

LeftG700 said...

Φίλε Κόκκινη Πιπεριά,


Κάτι δεν πάει καλά όταν χαρακτηρίζεις "αντίθετη άποψη" το άρθρο του Μοσχονά. Ποιά "αντίθετη" άποψη;

Εσύ είσαι εχθρικός προς το σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και οι Ανανετικοί. Επομένως ποιό είναι το πρόβλημα με τη δημοσίευση ενός άρθρου που μπορεί να θεωρηθεί εχθρικό; Σύμπτωση βλέπουμε.

Το κύριο όμως είναι άλλο: Ο Μοσχονάς δεν είναι εχθρικός προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Επικριτικός είναι. (Δεν θα είχαμε την παραμικρή δυσκολία να το προσυπογράψουμε και να ψηφίσουμε ταυτόχρονα μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ). Έχει διαφορά. Αν δε μπορείς να τη δεις...


Τα λέμε.

Α.ΣΤΕΓΟΣ said...

IL BUON GOVERNO Όλα πάνε λαμπρά στη Βαβέλ/ Κι από φέτος θα λειτουργήσουν / Ινστιτούτα ξένων γλωσσών.// Ε.Χ. ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ ΕΜΒΟΛΙΜΑ, ΑΘΗΝΑ 1975

Καλή δύναμη,φίλε και σύντροφε...

Κόκκινη Πιπεριά said...

@ plagal

Η αποψη μου είναι η συγκρότηση νέου φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Ο Σύριζα έχει τελειώσει...

@ Leftg700

Δεν καταλαβαίνω τι ρόλο παίζετε; Ειλικρινά. Κάθες φορά που γράφετε στο μπλογκ μου ειρωνεύεστε. Αν δεν σας αρέσει... να πάτε αλλού.
Το άρθρο του Μοσχονά είναι... ξέσκισμα για τον Συριζα, αλλά μάλλον εσείς έχετε χαμηλό πολιτικό κριτήριο. Διαβάζετε κάτι και βγάζετε δικά σας συμπεράσματα...
Ειλικρινά όμως θα σας παρακαλούσα να μην κάνετε το κόπο αν σχολιαζετε στο μπλογκ μου αν δεν μπορείτε να κρίνετε σωστά...

Αντίο

LeftG700 said...

Φίλε Κόκκινη Πιπεριά,


Μήπως κάνεις κάποιο λάθος; Πότε σε ειρωνευτήκαμε; Μπορείς να βάλεις στο σχόλιό σου τα λόγια μας που κατ' εσέ είναι ειρωνικά; Η μάλλον είσαι υποχρεωμένος να τα βάλεις. Όταν κατηγορείς κάποιον πρέπει και να στοιχειοθετείς τις κατηγορίες.


Περιμένουμε.

haridimos said...

Οπόταν Μάκη να μην περιμένουμε να σε δούμε υποψήφιο φέτος;

κόκκινο μπαλόνι said...

για να πεθάνει ένα εγχείρημα πρέπει πρώτα να το έχουμε αφήσει να ζήσει. Και ο ΣΥΡΙΖΑ προς το παρόν μόλις είπε να ξεκινήσει το μπουσούλισμα και αμέσως πέσανε να το φάνε όλοι και όλες.
Όσο κι αν σέβομαι το δικαίωμα της ΑΠ να έχει διαφορετική άποψη για τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει κι αυτοί να σεβαστούν το δικαίωμά μου να συνεχίζω να πιστεύω σε αυτόν και να μη μου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια μου κάθε φορά.
Ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς ταλανίστηκε χρόνια ολόκληρα από διασπάσεις.
Φοβήθηκα πως την Κυριακη θα ζούσα για πρώτη φορά αυτό που ο πατέρας μου έζησε ήδη 2 φορές και άρχισε να το ξεπερνά το 2007...
Ο ΣΥΡΙΖΑ γέννησε ελπίδες και δεν έχει κάνει ακόμα τον κύκλο του...άλμα προς τα μπρος χρειάζεται
Mε τον ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς φοβικά σύνδρομα!
Άλλωστε στοιχείο της κουλτούρας της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι και ο πολιτικός πολιτισμός στην μάχη για την ιδεολογική ηγεμονία...
Σε ποιο γήπεδο θα δώσει αυτή τη μάχη, είναι το κρίσιμο ερώτημα τώρα. Μέσα ή έξω;

Κόκκινη Πιπεριά said...

@LeftG700

"Ο Μοσχονάς δεν είναι εχθρικός προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Επικριτικός είναι. (Δεν θα είχαμε την παραμικρή δυσκολία να το προσυπογράψουμε και να ψηφίσουμε ταυτόχρονα μονοκούκι ΣΥΡΙΖΑ). Έχει διαφορά. Αν δε μπορείς να τη δεις..." Aν αυτό δεν είνι ευρωνεία τι είναι;

@ Χαρήδημε

Προφανώς και δεν θα είμαι υποψήφιος1

@ Κόκκινο Μπαλόνι

Αγαπητέ αν κάποιοι θέλουν να συνεχίσουν μέσα από τον Σύριζα είναι δικαιώματά τους. Η δική μου άποψή είναι ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να πορεύομαι (στον ίδιο σχηματισμό...) με Μαϊκούς, σταλινικούς, τροτσκιστές, & ελευθεριακούς. Μπορώ να βρίσκομαι μαζί τους σε κινήματα και κοινωνικούς αγώνες, όχι όμως σε κοινό πολιτικό σχηματισμό... Μπορεί να ακούγεται... σεχταριστικό αλλά θεωρώ ότι η κοινωνία έχει ανάγκη από ένα κόμμα της Ανανεωτικής Αριστεράς.

LeftG700 said...

Φίλε Κόκκινη Πιπεριά,


Για όνομα! Μία κοινη, κοινότατη έκφραση που χρησιμοποιείται κατά κόρον ιδίως στον προφορικό λόγο. Αν σε ενοχλούν πολιτικά οι παρατηρήσεις μας, δικαίωμά σου. Αν δεν θέλεις να απαντάς και πάλι δικαίωμά σου. Όχι όμως και να μας αποδίδεις ανύπαρκτες συμπεριφορές! Και σε τελική ανάλυση: Ας πούμε ότι σε είχαμε ειρωνευτεί. Δεν καταλαβαίνουμε την τόση ευαισθησία σου τη στιγμή που οι δικές σου ειρωνείες για αριστερούς που έχουν διαφορετικές απόψεις από τις δικές σου είναι και πολύ πιο χοντρές και σχεδόν καθημερινές! Ο φανατισμός μεταξύ αριστερών φίλε δεν κάνει καλό. Αν δε μπορείς να το δεις...


Τα λέμε.


ΥΓ. Αν δε μπορείς να το δεις... λυπούμαστε. Καταλαβαίνεις τώρα με τη συμπλήρωση ότι καμία σχέση δεν έχει με ειρωνεία η φράση που σε ενόχλησε;