«Φτάνει με τις ρατσιστικές επιθέσεις!»

Η πρωτοβουλία ανήκει στο Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα (EGAM) μια οργάνωση με μέλη από 40 χώρες και έδρα το Παρίσι _ που διοργανώνει μια σιωπηλή πορεία στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι, από την Βουλή ως την Ακρόπολη. Την αντιρατσιστική αυτή διαμαρτυρία υποστηρίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ.

Μαζί στην Ευρώπη για την δημοκρατίαΕνάντια στoν ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό!

Ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και ο νεοναζισμός αναπτύσσονται, στην Ελλάδα αλλά και αλλού στην Ευρώπη, χωρίς ωστόσο οι δημοκρατικές δυνάμεις να κινητοποιούνται δυναμικά και αποφασιστικά

Η ρατσιστική, αντισημιτική και νεοναζιστική ρητορική καθώς και οι πράξεις βίας που πολλαπλασιάζονται στην Ελλάδα απειλούν τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατίας στην ίδια τη χώρα όπου αυτή γεννήθηκε.

Αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια «φυσική» και ασήμαντησυνέπεια της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, όχι μόνο επειδή τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποτελούν θεμέλιο για κάθε δημοκρατική κοινωνία αλλά και επειδή η κρίση δεν είναι κάτι που θα ξεπεραστεί σύντομα.

Ενώπιον της απαράδεκτης κατάστασης που βιώνει σήμερα η Ελλάδα, εμείς, ακτιβιστές της κοινωνίας πολιτών, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ενεργοί πολίτες στην κοινωνική και πολιτική ζωή, λέμε όλοι μαζί με μια φωνή «Φτάνει πια!»

Φτάνει με τις ρατσιστικές επιθέσεις! Φτάνει με τη συνέργια μεταξύ αστυνομικών και νεοναζί μπράβων της Χρυσής Αυγής! Φτάνει με τις ρατσιστικές και αντισημιτικές δηλώσεις! Φτάνει με την παθητικότητα των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών! Φτάνει με την ανοχή, την προστασία και την υποστήριξη που απολαμβάνουν οι γάνγκστερ της Χρυσής Αυγής!

Oλα αυτά τροφοδοτούνται από την αδιαφορία και τις αδυναμίες των δημοκρατικών δυνάμεων.

Ας είμαστε σαφείς : Όταν πολεμάει κανείς τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό και τον νεοναζισμό στην Ελλάδα, δεν σημαίνει ότι πολεμάει την Ελλάδα. Σημαίνει ότι πολεμάει την ιδεολογία του μίσους που εξαπλώνεται από άκρη σε άκρη της Ευρώπης.

Σημαίνει ότι συμμετέχει στην μεγάλη ευρωπαϊκή μάχη για την δημοκρατία. Σημαίνει ότι στηρίζει αυτούς που, παντού στην Ευρώπη, συμμερίζονται αυτή τη μάχη και έχουν ανάγκη την κινητοποίηση των δημοκρατικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Σημαίνει ότι δίνει σε όλους, και κυρίως στους νεότερους, μια ελπίδα και μια προοπτική για το μέλλον διαφορετική από αυτήν του αδιαπέραστου ορίζοντα της αποπληρωμής του χρέους. Σημαίνει ότι παλεύει για το ευρωπαϊκό όνειρο, αυτό μιας ηπείρου πραγματικά δημοκρατικής, απαλλαγμένης από τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

Σε αυτή την μεγάλη μάχη, η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της, γιατί οι ευρωπαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται στην Ελλάδα, κυρίως σε ό,τι αφορά στην λιτότητα και στη μετανάστευση, δημιουργούν τις συνθήκες για την εξάπλωση του νεοναζισμού.

Οι Έλληνες πολιτικοί πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, γιατί η δυσλειτουργία ορισμένων κρατικών θεσμών αλλά και η αδιαφορία μέχρι και η υποστήριξη που απολαμβάνει η Χρυσή Αυγή αποτελούν τη βάση για την ανεκτικότητα με την οποία αντιμετωπίζονται η ρητορική και οι πράξεις μίσους.

Ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Όλοι οι πολίτες έχουν προσωπικό καθήκον να πουν «Φτάνει πια!», να δώσουν στους νεοναζί να καταλάβουν ότι υπάρχουν όρια τα οποία θέτει η δημοκρατία και τα οποία οι πολίτες είναι αποφασισμένοι να προασπιστούν.

Γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε όλους εκείνους που εμπνέονται από τις αρχές της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και της ισότητας, καλώντας τους να ενωθούν μαζί μας, για να εκφράσουν την πίστη τους στη δημοκρατία και την απόρριψη του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και του νεοναζισμού και να συμμετάσχουν σε σιωπηλή πορεία διαμαρτυρίας από τη Βουλή των Ελλήνων προς την Ακρόπολη, το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, στις 3 το μεσημέρι.

Όχι 6 δημάρχων στην εγκύκλιο για την ιθαγένεια

Κοινή δήλωση, με την οποία θεωρούν ότι το έγγραφο του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, Χαράλαμπου Αθανασίου, παραβιάζει την αρχή της νομιμότητας για αναστολή διαδικασιών κτήσης ιθαγένειας «ενόψει προσεχούς δημοσίευσης αποφάσεων ΣτΕ», κατέθεσαν στο συνέδριο της ΚΕΔΕ έξι δήμαρχοι μεγάλων δήμων της χώρας. Συγκεκριμένα, την πρόταση υπογράφουν οι δήμαρχοι Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, Πατρέων Γιάννης Δημαράς, Βόλου Πάνος Σκοτινιώτης, Νίκαιας-Αγ. Ιωάννη Ρέντη Γιώργος Ιωακειμίδης και Ιωαννιτών Φίλιππος Φίλιος. Οι έξι δήμαρχοι δηλώνουν ότι οι δήμοι αδυνατούν να εφαρμόσουν το συγκεκριμένο έγγραφο του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, το οποίο παραγγέλλει, πριν από τη δημοσίευση της απόφασης του ΣτΕ, τη μη τήρηση του εν λόγω νόμου. Γι’ αυτό, όπως σημειώνουν, οι δήμοι θα «συνεχίσουν να τηρούν τη διαδικασία απονομής της ιθαγένειας, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, σύμφωνα δηλαδή με την αρχή της νομιμότητας».

"Το Μυστικό της Κυρίας Έλεν"

Μια από σκηνής εξομολόγηση της Ελένης Ζιώγα - Σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη

Στο «Μυστικό της Κυρίας Έλεν» μια γυναίκα μας ανοίγει την «αυλαία» στην πολυκύμαντη και ηρωική ζωή της, που διατρέχει όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας της Ελλάδας κατά τον 20ο αιώνα, αλλά και στην ιδιόμορφη σχέση της με τον συγγραφέα γιο της, του οποίου την αγωνιώδη πάλη για την ανακάλυψη της αλήθειας στο υπαρξιακό ερωτηματικό του θανάτου η ίδια δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει.

Η σπάνια αυτή γυναίκα, που ξεκίνησε σαν φτωχοκόριτσο στα Γιάννενα του 1914, και η οποία κατάφερε να γίνει επιτυχημένη αισθητικός, ήταν η ενσάρκωση της θεληματικής προσωπικότητας. Γι’ αυτό πολέμησε παλικαρίσια με τα δυσανάλογα για τη φύση της, αλλά και τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία της εποχής της, εμπόδια, που δεν έπαυαν να ορθώνονται μπροστά της σε όλη τη διάρκεια της ζωής της σαν ένα είδος τυραννικής νομοτέλειας.

Σε αυτό το εγχείρημα θεατρικής συγγραφής, η Ελένη Ζιώγα εκμυστηρεύεται μια αληθινή οικογενειακή ιστορία, εκείνη της γιαγιάς της και του πατέρα της. Το κείμενο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Βασίλη Ζιώγα, της πιο ιδιότυπης και από τις σπουδαιότερες δραματουργικές φωνές της μεταπολεμικής περιόδου, «Όπως τα κούρντισες Θέ’ μου». Για εκείνον, το μυθιστόρημα, που έγραψε μετά το θάνατο της μητέρας του, ήταν ένας φόρος τιμής, μια χειρονομία αγάπης, αλλά ταυτόχρονα και ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το πιο σημαντικό ίσως πρόσωπο της ζωής του.

Η Ελένη Ζιώγα αποτίοντας το δικό της φόρο τιμής στον πατέρας της, συμπληρώνει την ιστορία όπως την έζησε η ίδια. Και καθώς ερμηνεύει το ρόλο της συνονόματης γιαγιάς της ολοκληρώνει, καθώς πρέπει, τούτη την οικογενειακή υπόθεση.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Παίζει: Ελένη Ζιώγα
Εμφανίζεται ακόμα: Μυρτώ Καρέκου

Από Τετάρτη 5 έως Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2012 στις 21:30 

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Αίθουσα: Black Box
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ. 210 3418 550, φαξ. 210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα: www.mcf.gr

Ο Χαρίτος στην εποχή της δραχμής

Συνέντευξη στον Γρηγόρη Μπέκο

Στις αρχές του 2014 η Ελλάδα επιστρέφει στη δραχμή. Η κυβέρνησή της έχει καταρρεύσει, η χώρα βιώνει ένα τρομακτικό κενό εξουσίας και ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος περιμένει, μέσα στην ανασφάλεια, να δει τι θα ακολουθήσει μετά την παύση πληρωμών που κήρυξε το ελληνικό κράτος και το κλείσιμο των τραπεζών. Το νέο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη, που κλείνει την «Τριλογία της Κρίσεως», έχει τον σημαδιακό τίτλο Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία και θα κυκλοφορήσει στα τέλη Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Κύριε Μάρκαρη, γιατί επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;
«Ο τίτλος παραπέμπει στο γνωστό σύνθημα του Πολυτεχνείου και επελέγη διότι επικεντρώνομαι ακριβώς σε αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα σε εκείνη τη γενιά και στους σημερινούς νέους. Πιστεύω ότι η γενιά του Πολυτεχνείου οφείλει έναν απολογισμό. Οταν ανήλθε στην εξουσία διάλεξε τον εύκολο δρόμο. Αντί να αξιοποιήσει τα λεφτά που έμπαιναν τότε μαζικά στη χώρα, τα κατασπατάλησε. Καπηλεύτηκε, για εμένα, τη δίψα μιας ολόκληρης χώρας να απαλλαγεί από μια δικτατορία και να κυβερνηθεί από μια αριστερή προοδευτική κυβέρνηση».

Δεν συνέβη αυτό;
«Συνέβη σε ένα μεγάλο ποσοστό. Στην Ελλάδα όμως δημιουργήθηκε μια ψευδαίσθηση ευημερίας και καλύτερης ζωής που δεν συνειδητοποιήσαμε πόσο εικονική ήταν. Αυτή την εικονική κατασκευή καλούνται να πληρώσουν σήμερα ακριβά οι νεότερες γενιές. Ο Χαρίτος το λέει καθαρά, πάμε πίσω στο 1950».

Στο πρώτο μέρος της τριλογίας (Ληξιπρόθεσμα δάνεια, 2010) είχαμε αποκεφαλισμούς τραπεζιτών, στο δεύτερο (Περαίωση, 2011) δολοφονούνταν φοροφυγάδες με δηλητήριο. Στο τρίτο τι συμβαίνει;
«Υπάρχει κάτι που δημιουργεί την αίσθηση μιας τρομοκρατικής ενέργειας, πλην όμως δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Ο ίδιος ο προϊστάμενος της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας έχει αμφιβολίες επ' αυτού πρώτος απ' όλους. Ξέρετε τώρα, από ένα σημείο και μετά όλα τα ονομάζουμε "τρομοκρατία", είναι η εύκολη λύση τις περισσότερες φορές και αυτό προσπαθώ να θίξω».

Με αφορμή αυτή την υπόθεση, τι επιδιώκετε με το μυθιστόρημα;
«Προσπαθώ να χαρτογραφήσω μια κατάσταση στην οποία η Ελλάδα και άλλες τρεις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία) έχουν επιστρέψει στα εθνικά τους νομίσματα. Το μυθιστόρημα αρχίζει την 1η Ιανουαρίου του 2014. Είναι η πρώτη ημέρα επανακυκλοφορίας της δραχμής στη χώρα μας».

Δυστοπικό το σενάριο…
«Είναι, διότι έτσι όπως διαχειρίζεται η Ευρώπη συνολικά την κρίση - και μακάρι να βγω ψεύτης - το πράγμα οδηγείται σε αδιέξοδο. Οπως λένε οι του κέντρου και του Βορρά "φτάνει, δεν δίνουμε άλλα λεφτά" (και έχουν τα δίκια τους), έτσι θα πούνε και κάποιες χώρες του Νότου, με το περίπου αντίθετο σκεπτικό, "φτάνει πια, ως εδώ, δεν θα βγάλουμε και την ψυχή μας για να ζήσουμε με το ευρώ". Ο,τι και να μου λένε, την προοπτική αυτή τη θεωρώ υπαρκτή και γι' αυτό τη βάζω στο μυθιστόρημα. Ο,τι είναι να γίνει πάντως, πρέπει να γίνει άμεσα διότι η ιστορία αυτή δεν βγαίνει πέρα».

Ο αστυνόμος Χαρίτος έχει γίνει εσχάτως πιο παρεμβατικός. Εσείς συνηθίζατε να «φωτογραφίζετε» περισσότερο τα κακώς κείμενα, τώρα βάζετε το χέρι στη φωτιά. Δεν περιμένετε να πει κάποιος ότι ο Μάρκαρης σπεκουλάρει για την επιστροφή της χώρας στη δραχμή;
«Κοιτάξτε, όταν γράφει κάποιος παίρνει ορισμένα ρίσκα και έχω απόλυτη συναίσθηση αυτού που κάνω. Από την άλλη όμως, για εμένα δεν έχει νόημα να επαναλάβω την ίδια θεματική, αλλά να την προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα. Τα πράγματα δυστυχώς χειροτέρεψαν και η λογική της τριλογίας μου είναι να τραβήξει την κατάσταση στα άκρα. Μυθιστόρημα είναι, δεν σημαίνει ότι θα γίνει έτσι. Λέω όμως τι πρόκειται να γίνει αν η κατάσταση επιδεινωθεί. Η Ελλάδα του 2014 στο μυθιστόρημα πανηγυρίζει την πρώτη ημέρα της επιστροφής της στη δραχμή. Τη δεύτερη ωστόσο όλοι καταλαβαίνουν ότι το νέο τοπίο είναι τελείως διαφορετικό».

Η πρόσφατη πολιτική διολίσθηση της χώρας προς τα άκρα σας απασχολεί;
«Η Χρυσή Αυγή περνάει μέσα στο βιβλίο περίπου όπως δρούσαν τα τάγματα εφόδου των Ναζί στη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η Ευρώπη, ιστορικά, σε περιόδους κρίσης πήγαινε προς την άκρα Δεξιά η οποία πάντοτε ωφελούνταν και αξιοποιούσε τέτοιες καταστάσεις. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα. Αυτό που με ανησυχεί σε τρομερό βαθμό είναι ότι, πέραν της κατακραυγής, δεν φαίνεται να συνειδητοποιούμε ότι πίσω απ' όλα αυτά υπάρχει ένα σχέδιο: μια επιδίωξη της ίδιας της Χρυσής Αυγής να καταστεί σε τούτη την κοινωνία ένα παρεμβατικό, στο επίπεδο της βίας, στοιχείο. Το πράγμα δεν έχει τελειώσει. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Σε τέτοιες κρίσεις οι λαοί έψαξαν να βρουν εύκολες απαντήσεις, εξιλαστήρια θύματα, τρόπους να αποσυμπιεστούν. Στη Βαϊμάρη ήταν οι εβραίοι, εδώ είναι οι μετανάστες».

«Ευρώπη υπήρχε και πριν από το ευρώ»
«Η γερμανική πολιτική είναι αδιέξοδη επειδή θέλει να αντιμετωπίσει συνολικά το πρόβλημα με το μικρότερο δυνατό κόστος» λέει ο Πέτρος Μάρκαρης. «Οι Γερμανοί θέλουν είτε να συνετίσουν τις χώρες που δεν υπακούν στο "μοντέλο" τους με την έσχατη αυστηρότητα είτε να ξεμπερδεύουν με αυτές. Δεν νομίζω πάντως ότι έχουν "προσωπικά" μαζί μας. Η Ελλάδα είναι ο εύκολος στόχος. Από την άλλη, η Γερμανία ξαναμπαίνει στο τριπάκι της έπαρσης και της ηγεμονικής φαντασίωσης που έχει αποδειχτεί καταστροφικό για την ίδια. Το πρόβλημα των Γερμανών, στους οποίους δεν πρέπει να φορτώνουμε τα πάντα, είναι το πρόβλημα του νοικοκύρη μικροαστού. Είναι άριστος στην οικονομική διαχείριση αλλά δεν μπορεί να ηγηθεί. Αυτό το "μοντέλο" δεν περνάει στην πολιτική. Μην ξεχνάτε ότι το εθνικιστικό ευρωσκεπτικιστικό κομμάτι της Ευρώπης βρίσκεται σε άνοδο».

Ποιο είναι το μέλλον της ευρωπαϊκής ιδέας;
«Ευρώπη υπήρχε και πριν από το ευρώ και μάλιστα τότε την πιστεύαμε όλοι περισσότερο. Το μεγάλο λάθος σε σχέση με την Ευρώπη αρχίζει από την ταύτισή της με το κοινό νόμισμα. Φτάσαμε στο να λένε οι Γερμανοί ότι οι Ελληνες πρέπει να φύγουν από την Ευρώπη. Προφανώς εννοούν την ευρωζώνη. Αυτή η ταύτιση οξύνει τις επιμέρους διαφορές. Δηλαδή, σας ερωτώ, είναι χώρα της Ευρώπης η Γερμανία, που την κατέστρεψε δύο φορές, και δεν είναι η Αγγλία, που την έσωσε δύο φορές; Είναι πιο "ευρωπαϊκή" χώρα η Γερμανία επειδή είναι στην ευρωζώνη; Εχουμε φτιάξει σε αυτή την ήπειρο ένα σχήμα οξύμωρο».

Πηγή: ΒΗΜΑOnline

Φιλελεύθεροι, σοσιαλδημοκράτες και αριστεροί δημοκράτες

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Τι πρέπει και τι μπορούν να κάνουν στη σημερινή πολιτική κατάσταση οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστεροί δημοκράτες;

Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα πρέπει να ξεκινήσουμε τη συζήτηση αυτή με την παραδοχή ότι και τα τρία αυτά ρεύματα είναι (πάντοτε ήταν) μειοψηφικά στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς, της κεντροαριστεράς και της αριστεράς αντιστοίχως. Και μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο εκλογικό βάθος, με αναιμικούς δεσμούς με κοινωνικές οργανώσεις, και με την όποια επιρροή τους να περιορίζεται στα ασφυκτικά όρια μιας «ιντελλιγκέντσιας» επαρχιωτικής και αυτής.

Πρόκειται για μια κάπως αμείλικτη ανάγνωση, χρήσιμη παρόλα αυτά ως αντίδοτο στην πρόσφατη κινητικότητα προς αναζήτηση «αριστοκρατικών» λύσεων: «κόμμα προσωπικοτήτων», «κυβέρνηση αρίστων» κ.ά.

Βέβαια, μια πιο επιεικής ανάγνωση θα ήταν εξίσου βάσιμη: τα ρεύματα αυτά άσκησαν πάντοτε μια επιρροή δυσανάλογη με το μέγεθός τους, ενώ υπήρξαν (είναι ακόμη) εκκολαπτήρια γόνιμων ιδεών. Επί πλέον, παρότι στην παραδοσιακή αντίθεση «δεξιά / αριστερά» καταλαμβάνουν μια μειοψηφική ίσως περιθωριακή θέση, στην άλλη αντίθεση «Δύση / Ανατολή», ή «Ευρώπη / Βαλκάνια», η οποία τέμνει την προηγούμενη εγκαρσίως, κατέχουν αντίθετα θέση πρωτοπορίας στη μια από τις δύο παρατάξης (την ίδια, φυσικά) εκατέρωθεν της διαχωριστικής γραμμής: οι φιλελεύθεροι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστεροί δημοκράτες υπήρξαν πάντοτε (και ακόμη είναι) οι συνεπέστεροι υπερασπιστές της άποψης ότι «ανήκουμε στη Δύση» - ή, αν προτιμάτε, ότι το μέλλον της Ελλάδας είναι στην καρδιά της Ευρώπης.

Επειδή στις μέρες μας η τελευταία αυτή αντίθεση τυχαίνει να είναι η πιο κρίσιμη, το άρθρο μας «Το ζητούμενο της επόμενης ημέρας», που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» (Τετάρτη 9 Μαΐου 2012) με την υπογραφή των Δημήτρη Σκάλκου, Γιώργου Σιακαντάρη και Μάνου Ματσαγγάνη, δημιούργησε προσδοκίες. Μια τυπική αντίδραση ήταν του τύπου: «επιτέλους, καιρός ήταν, κάντε κάτι, πρέπει όλες οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις να ενωθούν στο ίδιο κόμμα / εκλογική συμμαχία προτού να είναι αργά».
Είναι καλή αυτή η ιδέα;

Είμαι αρκετά αμφίθυμος ως προς αυτό. Βασικά, νομίζω ότι δεν είναι. Για τρεις κυρίως λόγους.
Πρώτον, θα μου φαινόταν κάπως υπερβολικά ριψοκίνδυνο να συγκεντρωθούν όλοι οι υπερασπιστές της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ελλάδας σε ένα νέο κόμμα, το οποίο μετά θα λάβει λ.χ. 15% των ψήφων.

Δεύτερον, για έναν αριστερό δημοκράτη όπως εμένα, οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες υπήρξαν πάντοτε προνομιακοί συνομιλητές, ενίοτε σύμμαχοι σε κοινούς αγώνες, άλλες φορές αντίπαλοι (ποτέ εχθροί). Θα ήθελα να ζω σε μια χώρα όπου όλοι οι κεντρώοι/κεντροδεξιοί είναι φιλελεύθεροι, όλοι οι κεντροαριστεροί είναι σοσιαλδημοκράτες, και φυσικά όλοι οι αριστεροί είναι δημοκράτες. Αλλά μπορούμε να συνυπάρχουμε στο ίδιο κόμμα; Νομίζω ότι οι (υπαρκτές) διαφορές μας συσκοτίζονται από το ότι η πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από πιο «πρωτόγονα» ζητήματα, στα οποία συμφωνούμε.

Τρίτον, για να γίνει η Ελλάδα μια χώρα όπου όλοι οι κεντρώοι/κεντροδεξιοί είναι φιλελεύθεροι, όλοι οι κεντροαριστεροί είναι σοσιαλδημοκράτες, και όλοι οι αριστεροί είναι δημοκράτες, θα πρέπει να κάνουμε πολλή δουλειά – και αυτή η δουλειά θα πρέπει αναγκαστικά να γίνει κυρίως στο εσωτερικό του αντίστοιχου ευρύτερου χώρου. Προσωπικά δεν έχω καμμιά απολύτως διάθεση να αποκοπώ από έναν αριστερό κόσμο που με παρακολουθεί, συχνά εκνευρίζεται από όσα γράφω ή λέω, αλλά συνήθως προβληματίζεται από αυτά, και καμμιά φορά συμφωνεί μαζί μου.

Για αυτούς τους λόγους τείνω να θεωρώ ότι η βιαστική συστέγαση όλων μας στο ίδιο κόμμα ή εκλογικό συνασπισμό δεν είναι καλή ιδέα. Παραμένω όμως αμφίθυμος. Αφήνω περιθώριο στο ενδεχόμενο αυτό που μου φαίνεται λάθος σήμερα να αποδειχθεί σωστό σε λίγο καιρό. Το γιατί σχετίζεται με τις πολιτικές εξελίξεις: ζούμε εποχή ρευστότητας, ή μάλλον ρευστοποίησης των πολιτικών κομμάτων που κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση (του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της ΝΔ), και συνεπώς αναδιάταξης του πολιτικού τοπίου.
Ποιος για παράδειγμα θα καταλάβει τον αχανή χώρο που εκτείνεται από τη ριζοσπαστική δεξιά μέχρι την κεντροδεξιά που αφήνει κενό η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ; Όπως έχω ξαναγράψει, σε πολύ μεγάλο βαθμό, η τύχη του χώρου θα εξαρτηθεί από την τύχη της χώρας. Εάν παραμείνουμε στην Ευρώπη, μπορεί κάποτε να δούμε μια μεγάλη αριστερά που θα είναι φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική και δημοκρατική. Εάν όχι, πολύ φοβάμαι ότι ο χώρος - ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό - θα μονοπωληθεί από δυνάμεις εθνικιστικές, κρατιστικές, λαϊκιστικές και αυταρχικές.

Η αποτροπή ενός τέτοιου κινδύνου σήμερα είναι το κυριότερο καθήκον όλων μας: φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών και αριστερών δημοκρατών.

*Ο Μάνος Ματσαγγάνης διδάσκει κοινωνική πολιτική και δημόσια οικονομική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

"Έξι άξονες για έξοδο από την κρίση"

Του Φώτη Κουβέλη

Οι αποφάσεις του Eurogroup αποτελούν αποφασιστικό βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Η συνέχιση της χρηματοδότησης, η ένταξη του χρέους σε φάση σημαντικής μείωσης και η σαφής πολιτική δέσμευση για παραμονή της χώρας στο ευρώ δημιουργούν προϋποθέσεις σταθεροποίησης και ανάκαμψης. Η εξέλιξη επιβεβαιώνει ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ προϋποθέτει μια πολιτική μεταρρυθμίσεων στο κράτος και στην οικονομία και ταυτόχρονα αναδιαπραγμάτευσης και σταδιακής απαγκίστρωσης από τους επαχθείς όρους του Μνημονίου που θα συναρτάται με τις ευρωπαϊκές πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης. Σε όλη αυτή την πορεία χρειάζεται στη χώρα κυβερνητική σταθερότητα και επιδίωξη των μέγιστων δυνατών συγκλίσεων. Η ΔΗΜΑΡ συμμετέχει ενεργά σε αυτή την προσπάθεια, διατηρώντας την πολιτική της αυτονομία και επιδιώκοντας η κυβερνητική πολιτική να έχει το αποτύπωμα και της δικής της συμβολής προς όφελος της κοινωνίας. Οι αποφάσεις του Eurogroup δημιουργούν μια βάση επανεκκίνησης.

Η χώρα μας πρέπει να συνεχίσει τη μεγάλη προσπάθεια για τη σταθεροποίηση και την ανάκαμψη με ένα πρόγραμμα άμεσων παρεμβάσεων, με κύριες κατευθύνσεις:
- Ανασυγκρότηση του δημόσιου τομέα με κινητικότητα και μετατάξεις.
- Υλοποίηση αναπτυξιακών παρεμβάσεων με τη σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και παροχή ρευστότητας στην αγορά σε συνδυασμό με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
- Δημιουργία ασπίδας κοινωνικής προστασίας που θα στηρίζει πολίτες οι οποίοι βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας.
- Δημιουργία θέσεων κατάρτισης, μαθητείας και απασχόλησης.
- Υποστήριξη του οικογενειακού προϋπολογισμού με διακανονισμούς των φορολογικών υποχρεώσεων, ουσιαστική ελάφρυνση των δανειακών βαρών, αντιμετώπιση της ακρίβειας στην πράξη.
- Καθιέρωση ενός σταθερού φορολογικού συστήματος με δικαιοσύνη, με αναδιανεμητικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα. Η χρηματοδότηση ενός τέτοιου πλαισίου μέτρων μπορεί να υπάρξει με την αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ, του νέου ευρωπαϊκού προγράμματος για την απασχόληση των νέων, την ενεργό συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και τη βέλτιστη διαχείριση των οικονομικών του κράτους.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Στην ενότητα η δύναμη, στην ανανέωση η ελπίδα

Του Νίκου Μπίστη

«Έχω συμμετάσχει σε πολλές συζητήσεις με θέμα την κεντροαριστερά και τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Σχεδόν πάντα έφευγα με την αίσθηση ότι κάναμε σημειωτόν στην άμμο, ότι συντηρούσαμε μια μικρή φλόγα αναγκαία αλλά όχι αρκετά δυνατή ώστε να φωτίσει τον δρόμο.

Η τελευταία φορά που αισθάνθηκα ότι είναι δυνατόν να γίνει κάτι σημαντικό ήταν όταν ο Κώστας Σημίτης στο Συνέδριο του ΣΥΝ το 1996 έκανε ένα άνοιγμα – πρόσκληση για συνεργασία που δεν θύμιζε τις μέχρι τότε εικονικές προτάσεις με τις οποίες η προηγούμενη ηγεσία του ΠαΣοΚ διεμβόλιζε μια μονίμως αμυνόμενη Αριστερά... Η στιγμή ήταν καλή. Στην Ευρώπη οι προοδευτικές κυβερνήσεις είχαν το πάνω χέρι, στην Ελλάδα στο μεν ΠαΣοΚ το πείραμα του προοδευτικού εκσυγχρονισμού ήταν σε εξέλιξη ενώ ο ΣΥΝ επανερχόταν με δυναμισμό στην Βουλή.

Και όμως η στιγμή, το momentum χάθηκε, το μέλλον έφυγε μέσα από τα χέρια μας. Πολιτικές ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, χωρίς θεωρητική συγκρότηση και δυνατότητα πρόβλεψης, μικρομεγαλισμοί, καχυποψίες, ηγεμονισμοί και κομματικοί πατριωτισμοί, αδυναμία σύγκρουσης με τις συντηρητικές δυνάμεις στο εσωτερικό των δύο κομμάτων έκλεισαν την πόρτα στην πρόταση προς το μέλλον. Η συνέχεια είναι γνωστή. Το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα εξάντλησε την προωθητική του δύναμη, έμεινε από εφεδρείες τις οποίες θα μπορούσε να του δώσει μαζί με νέα ορμή η ανανεωτική Αριστερά αν αυτή δεν είχε αναδιπλωθεί και αποσυρθεί στα χαρακώματα της.

Οι συντηρητικές δυνάμεις στο ΠαΣοΚ – αυτές που δραπετεύουν σήμερα προς τον ΣΥΡΙΖΑ – σήκωσαν κεφάλι και μαζί με τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Δεξιάς ανέτρεψαν την μεταρρύθμιση Γιαννίτση στο ασφαλιστικό και κατέστησαν ανέφικτη κάθε άλλη μεταρρύθμιση. Έκτοτε το ΠαΣοΚ μπήκε σε πορεία κρίσης, η νίκη το 2009 απεδείχθη Πύρρεια και σήμερα είναι σε φάση επαναπροσδιορισμού ταυτότητας και στρατηγικής.

Ο ΣΥΝ με την σειρά του πήρε τον δρόμο που τον οδήγησε στον ΣΥΡΙΖΑ και χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να προκύψει ένα κόμμα με αναφορά στις αρχές της ανανεωτικής Αριστεράς, η ΔΗΜΑΡ. Ξεκίνησα με αυτήν την συγκεκριμένη αναδρομή για να θυμόμαστε και να μην επαναλάβουμε λάθη τώρα που η συζήτηση ξαναρχίζει σε πείσμα όσων νόμιζαν ότι η στενόχωρη συγκυρία την έχει εξοβελίσει. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Πράγματι οι δυνάμεις, του δημοκρατικού σοσιαλισμού η της σοσιαλδημοκρατίας βγαίνουν μέσα από μια ήττα, ενώ και σε θεωρητικό επίπεδο το τελευταίο ολοκληρωμένο οπλοστάσιο, του τρίτου δρόμου του Γκίντενς είναι ολοφάνερα ξεπερασμένο. Αναζητήσεις κυρίως σε δύο χώρες οδηγούς για την σκέψη της Αριστεράς, την Γαλλία και την Ιταλία γίνονται και συμβαδίζουν με την εκλογική ανάκαμψη που όμως δεν έχει τα στοιχεία μιας προελαύνουσας βεβαιότητας, είναι ασταθής και διστακτική.

Η κρίση ρίχνει βαριά την σκιά της και τροφοδοτεί τον αντιευρωπαϊσμό, τον ρατσισμό, αποσχιστικά κινήματα, αντικοινοβουλευτικές διαθέσεις, αντιδημοκρατικές συμπεριφορές. Στην χώρα μας το μέγεθος της κρίσης έχει αφήσει βαθύ αποτύπωμα, τέτοιο που να θεωρούν ορισμένοι πολυτέλεια αναζητήσεις για το αύριο του χώρου μας όταν είναι αμφίβολο το αύριο της χώρας. Και όμως το αύριο της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το αύριο του χώρου μας και πρέπει να το προετοιμάσουμε από σήμερα. Η προτεραιότητα για το άμεσο μέλλον είναι η οικονομική ανάταξη και η πολιτική σταθερότητα που συνδέονται με την αγκύρωση της χώρας στην ευρωζώνη. Κατά τούτο η προχθεσινή απόφαση του Eurogroup είναι αναμφίβολα θετική, ένα εφαλτήριο υπό την προϋπόθεση ότι θα συνοδεύεται από τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Και η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας της τρικομματικής κυβέρνησης είναι πρώτη και αυτονόητη προτεραιότητα. Όμως κάποια στιγμή, όχι τόσο μακρινή όσο νομίζουν ορισμένοι, η χώρα θα γίνει πάλι φυσιολογική. Όσο εμπεδώνεται κλίμα οικονομικής ανάκαμψης και άρσης των κοινωνικών αδικιών τόσο θα «φυσιολογικοποιείται» και η πολιτική ζωή, θα ξεφουσκώνουν τα άκρα που μέχρι χτες αφορολόγητα κερδοσκοπούσαν με εύπεπτες αλλά ανεφάρμοστες προτάσεις.

Αν αυτή η εξέλιξη βρει προγραμματικά ανέτοιμες και αριθμητικά καθηλωμένες τις δυνάμεις του μεταρρυθμιστικού χώρου η χώρα μπορεί να βρεθεί πρακτικά σε συνθήκες μετεκλογικής ακυβερνησίας. Ένα σενάριο με τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο αλλά χιλιόμετρα μακριά από την αυτοδυναμία και με μόνο πιθανό σύμμαχο τους Ανεξάρτητους Έλληνες δεν μπορεί να αποκλειστεί. Μια επανάληψη της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης, με πάνω κάτω τους ίδιους εσωτερικούς σχηματισμούς μπορεί και πάλι να είναι συγκριτικά καλύτερη λύση, όμως δεν θα είναι ελκυστική και θα διαιωνίζει μια μη φυσιολογική κατάσταση. Η παρουσία ενός τρίτου ισχυρού πόλου είναι εκ των ων ουκ άνευ για την δημοκρατία. Να γιατί η συζήτηση για την κεντροαριστερά είναι πάλι επίκαιρη. Και επειδή δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές για τις κουζίνες του μέλλοντος θα κινηθούμε σε νέο αχαρτογράφητο έδαφος. Έχουμε ένα νέο κομματικό τοπίο.

Το ΠαΣοΚ δεν είναι πλέον η δεσπόζουσα αποκλειστική δύναμη στον χώρο. Παρά ταύτα είναι παρούσα. Η ΔΗΜΑΡ αποτελεί μια πραγματικότητα που ήρθε για να μείνει. Καμία από τις δυο δυνάμεις δεν μπορεί να εκπροσωπήσει μόνη της τον χώρο στο σύνολό της, καμία δεν μπορεί να γίνει – και δεν νομίσω ότι το θέλουμε – το νέο ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80. Γύρω υπάρχει ένα απίστευτος πλούτος κινήσεων, συσπειρώσεων, προσώπων που καταθέτουν την αγωνία τους και την διάθεση προσφοράς. Αριστεροί φιλελεύθεροι, αριστεροί οικολόγοι, νέοι άνθρωποι του χώρου χωρίς κομματική ταυτότητα, ένα πλούσιο χαρμάνι. Ποια ερωτήματα μας βασανίζουν όλους; Με παλιά υλικά θα φτιάξεις το νέο; Απάντηση: Όχι, κυρίως με νέα, αλλά και παρθενογένεση μόνο στην Βίβλο υπάρχει όχι στην πολιτική.

Έχουμε πικρή εμπειρία από το «άλλαξε τα όλα» στην Ελλάδα, και από τον Μπερλουσκόνι στην Ιταλία που διαδέχθηκε το φαύλο πολιτικό σκηνικό για να οδηγήσει την χώρα στην αποθέωση της φαυλότητας. Να αλλάξουμε φθαρμένες πλευρές του πολιτικού συστήματος αλλά μα μην πετάξουμε με τα απόνερα και το παιδί που γεννήθηκε πριν 38 χρόνια και εξασφάλισε την πιο μακρόχρονη περίοδο ηρεμίας στην χώρα. Τα καθαρά χέρια του Μιχαλολιάκου μας προειδοποιούν. Δεύτερο ερώτημα: Έχουμε τον ένα, τον ηγέτη, τον Μιττεράν, τον Μπερλιγκουέρ; Όχι καμιά χώρα δεν τον έχει. Έχουμε όμως πολλούς και θα βρούμε και άλλους. Ένα κομμάτι από τους παλιότερους μπορεί να μείνει λίγο πίσω. Πίσω όχι έξω. Και να ανοίξουμε διάπλατα την πόρτα για τους νέους. Να φτιάξουμε ένα μείγμα όπου το νέο να δίνει τον βηματισμό. Στην ενότητα, λοιπόν, η δύναμη, στην ανανέωση η ελπίδα.


Τελειώνω με μια πρόταση για το άμεσο μέλλον που νομίζω ότι μπορεί να τιτλοφορηθεί «Γρήγορα αλλά όχι βιαστικά για την κεντροαριστερά». Συνδυάζει τον σεβασμό στην υπάρχουσα κομματική πραγματικότητα με την ανάγκη ωρίμανσης των όρων για υπερβάσεις που θα μας επιτρέψουν να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός. Να φτιάξουμε εμείς και όσοι άλλοι το επιθυμούν ένα σταθερό Φόρουμ – ένα χώρο διαλόγου που θα ανοίξει όλα τα μεγάλα κυρίως προγραμματικού χαρακτήρα ζητήματα. Εκεί θα συζητάμε, θα εντοπίζουμε συμπτώσεις και διαφορές.

Η συμμετοχή δεν αποτελεί δέσμευση για το μέλλον, ο καθένας μπορεί να ακολουθήσει τον δρόμο του, να κάνει εκτιμώντας την πορεία τις ιδιαίτερες επιλογές του. Όμως θα δώσουμε στον χώρο μια σταθερή αφετηρία συντονισμένης συζήτησης και θα διερευνήσουμε σε βάθος τις δυνατότητες όσμωσης. Το Φόρουμ προτείνω να είναι σταθερό στην λειτουργία του και ανοιχτό σε συμμετοχές. Νομίζω ότι σε αυτή την φάση αυτό πρέπει και αυτό μπορούμε να κάνουμε. Και είναι ένα μεγάλο βήμα ώστε να μην αφήσουμε και πάλι το μέλλον να ξεγλιστρήσει από τα χέρια μας».

Ομιλία του Νίκου Μπίστη στην εκδήλωση των 6 Κινήσεων για την κεντροαριστερά

Την πάσαν ελπίδα μου, δεν σας την αναθέτω με τίποτε!

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

Η κρίση βαθαίνει, «οι ειδικοί» συνεχίζουν τον χαβά τους. Ο διάλογος διεξάγεται με όρους αδιανόητους και σε συνθήκες μάλλον δοκιμαστικού σωλήνα, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε, στον ίδιο βαθμό όλοι μας, το ο,τι μας έχει συμβεί.

Θα ήθελα κατ’ αρχάς να σημειώσω κάποιες παραμέτρους και όρους του διαλόγου, που νομίζω διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ισοτιμίας πλέον μεταξύ μας, αλλά κυρίως μπορούν να βοηθήσουν στο να βγουν καινούριες ιδέες, να βγουν καινούριες προτάσεις, απ΄αυτές που έχει ανάγκη ο τόπος για να ξεκολλήσει από το τέλμα .

Θα πρέπει να αντιληφθούμε, αρκετοί από εμάς, ιδίως εξουσίαν ασκήσαντες, ότι πρέπει να μετέλθουμε της νηστείας του λόγου. Επειδή οι ψιθυριστές συγγνώμες και δεν ήξερα αλλά να…ωσάν μυξοπαρθένες, δεν βοηθούν καθόλου στο να ανακτήσουμε, τουλάχιστον τη μεταξύ μας, επικοινωνία, χωρίς δεύτερες σκέψεις και αμφιβολίες.

Επίσης θα πρέπει να ανακαλύψουμε το νέο πολιτικό λόγο που μπορεί να γίνει κατανοητός στις σημερινές συνθήκες και να μην εγείρει αντιρρήσεις και κυρίως την αποδοκιμασία του « τα ίδια και τα ίδια , μας πρήξατε τα….». Πρέπει να ξεχάσουμε τα φθαρμένα λόγια που νομίζουμε ότι αναβρύζουν γνώση και τεχνοκρατισμό ενώ στην ουσία είναι αέρας φρέσκος και παπαρολογία.
Ναζ εγκαταλείψουμε τις γενικότητες και να γυρίσουμε στο συγκεκριμένο, όσο μικρό κι αν είναι και δεν ταιριάζει ίσως στο μεγαλείο μας….

Σε αυτό βοηθάει η σιωπή, ξέρετε. Γιατι ξανάρχεσαι στα συγκαλά σου και δεν εκσφενδονίζεις προφορικά και γραπτά, ότι να’ ναι .

Μία λύση περί πάντων και δια πάντα και μάλιστα στις σημερινές συνθήκες και δια την χώραν μας ολάκερη, ματαιοπονεί όποιος αναζητά. Στις σημερνές συνθήκες, νομίζω, όλα γύρω έχουν αλλάξει, έχουν αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά, που πρέπει να σεβαστείς με απόλυτο τρόπο, εάν δεν θες να σε φτύσει με άλλο τρόπο, βίαιο, η κοινωνία.

Πράγματι νοιώθω ότι αλλάζουμε, δεν παίρνω όρκο βέβαια αλλά έτσι νομίζω, σήμερα . Δεν είναι απλή επιθυμία μου, είναι συνθήκη που την βιώνεις σιγά-σιγά όσο απομακρύνεσαι από τη σαλαμούρα και ανοίγει η επαφή και το ζύμωμα, ξανά με την κοινωνία..

Ναι, υπάρχουν δυνάμεις που έχουν συνειδητοποιήσει την αμετροέπεια που πέρναγε από άκρο σε άκρο τον λόγο μας και τα δήθεν οράματά μας, που όσο σήμερα τα σκέφτεσαι, αισθάνεσαι την γραφικότητα που μας χαρακτήριζε τόσα χρόνια και εμείς νομίζαμε πως είμασταν και κάποιοι.

Είχε πει ο Χρόνης Μίσσιος, καλή του ώρα , τότε. Ποια κοινωνίας θέλαμε να σώσουμε ρε . Εμείς που την ίδια μας τη ζωή την είχαμε βουλιάξει στη μιζέρια και την κακομοιριά και σιχαινόμασταν την χαρά και την ελευθερία της ζωής .

Δεν το έλεγε μόνο στη γενιά του , το λεγε και σε μας φωναχτά για να μας τραντάξει. Όπως και ο Λεωνίδας. Όταν μίλησε για τους ξεγάνωτους τενεκέδες και την κουμμουνιστική ηγεσία , δεν ομίλει μόνο για την τότε , το τώρα τον πονούσε πολύ περισσότερο.

Μη νομίσει κανείς ότι προσπαθώ να παίξω τον ρόλο του τιμητή ή του ξύπνιου , ούτε για αστείο.
Απλώς αγωνιώ γιατί από αρλούμπα σε αρλούμπα οδεύοντας ο λόγος, εμείς θαρρούμε πως ανακαλύπτουμε και πάλι την Αμερική.

Λέγοντας περί την ύβρη και το μέτρο που χάσαμε και επειδή το φάντασμα του Δαρείου δεν πρόκειται να εμφανιστεί , γιατί μας γύρισε την πλάτη προ πολλού, πρέπει να καταλάβουμε πως η Ελλάδα , για να σταθεί πρέπει να γίνει Ελλάδα . Δεν μπορεί να γίνει ούτε Αυστρία, ούτε Σουηδία αλλά ούτε και Αλβανία ούτε και Βουλγαρία και άλλα τέτοια γραφικά.

Το πρόβλημα πολλών απ αυτούς που αναμειγνύονται στο διάλογο για την σωτηρία μας, είναι ότι μπορεί και να μην αγάπησαν ποτέ αυτό που ήταν η Ελλάδα και αυτό που πρέπει να ξαναγίνει με όρους φυσιολογικούς και όχι με άλματα και κυρίως όχι με φούμαρα . Γιατί αυτός ο λαός δεν ήταν πάντα, από γεννησιμιού του, τεμπέλης, ούτε άξενος, ούτε ψευταράς, ούτε τίποτε τέτοιο.

Και παρήγαγε πράγματα και καλά και όμορφα και πάλι θα το πράξει , όχι γιατί είμαι ηλίθια αισιόδοξος, αλλά εγώ ως λύση για το πρόβλημα μόνον αυτό βλέπω και όσο μπορώ θα το παλεύω και θα σμπρώχνω προς τα εκεί. Λύσεις μπορεί να προσφέρουν και οι μικρές οάσεις ανάσας, μέσα στο πατιρντί του τίποτε. Ας τις σκάψουμε όσοι θέλουμε, μπορούμε και μας αρέσει να παλεύουμε.

Το κείμενο του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη γράφτηκε με αφορμή την εκδήλωση κινήσεων για το μέλλον της Κεντροαριστεράς. Εδώ το ρεπορτάζ

Η απίστευτη ιστορία τού Μπέντζαμιν Μπάτον

Της Βένας Γεωργακοπούλου

Κρατιέμαι να μην μπλέξω με τα οικονομικά -αν και την τράβηξα την ολονυχτία μου τη Δευτέρα, περιμένοντας να βγει ο Στουρνάρας με το άγιο φως στο χέρι από τη βρυξελλιώτικη την ιερά την πύλη. Είμαι που είμαι άσχετη, ποιος θα με έπαιρνε στα σοβαρά;

Είδα και τι τράβηξε τις προάλλες στην τηλεόραση δημοσιογράφος τής μη κυβερνητικής (για την ώρα) Αριστεράς, εξίσου αναλφάβητος με μένα.

Τον έβαλαν στη μέση καθηγητάδες, πρώην υπουργοί και οικονομολόγοι περιωπής και αφού πρώτα τον έκαναν με τα κρεμμυδάκια, στο τέλος άρχισαν να συμφωνούν με τις ονειροφαντασίες του, για να μην τον παραπληγώσουν.

Αυτή ακριβώς την ευγένεια που σκοτώνει θέλω να αποφύγω -από την ανάποδη μεριά, φυσικά, εκείνων πού αν δεν μας χαρίσουν όλα μας τα χρέη ησυχία δεν θα βρουν.

Κρατάω, λοιπόν, την αισιοδοξία μου για πάρτη μου. Και, άλλωστε, την δικαιούμαι. Τι τα φοράω τα παράσημα τής πτωχεύσασας δημοσιογράφου;

Εγώ λέω να τη βγάλω την κρίση αξιοπρεπώς και ησύχως με σκληρή δουλειά και αναπόληση. Κι ας είναι λίγο νωρίς για την τελευταία. Υπολόγιζα ότι θα αρχίσω να θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τα παιδικά μου χρόνια όταν θα έμπαινα στην έβδομη δεκαετία τής ζωής μου. Αμ δε!

-Κάθε βράδυ, που ετοιμάζομαι να πέσω στο κρεβάτι, αισθάνομαι ότι ξαναφοράω το μακρύ παιδικό μου νυχτικό με τους νάιλον φραμπαλάδες. Φαντάζομαι ότι πίσω από τα σκοτεινά παράθυρα της κάμαράς μου δεν βρίσκεται μια παιδική χαρά αθηναϊκού προαστίου, αλλά ο λατρεμένος επαρχιακός δρόμος τής νιότης μου.

Βλέπω τη μάνα μου με το πιστολάκι των μαλλιών στο χέρι να ζεσταίνει απελπισμένη τα κρύα και υγρά καλαματιανά σεντόνια, μπας και με πείσει να ξεκολλήσω από το διπλανό δωμάτιο.

Εκεί όπου βασιλεύει η σόμπα πετρελαίου. Ατιμο, σατανικό μηχάνημα, μόνο τα πέριξ του εννοεί να ζεσταίνει.

Κόβω το χέρι μου πως μεγάλο μέρος τής εσωτερικής μετανάστευσης τη δεκαετία τού ’70 έγινε προς αναζήτηση ενός καυτού, αθηναϊκού καλοριφέρ. Και πιο ελαφρών σκεπασμάτων.

Μακάρι να” χα σήμερα τις μπατανίες από τον αργαλειό τής γιαγιάς μου κι ας μην ξανάναβε το καλοριφέρ. Που δεν θα ξανανάψει.

-Κάθε φορά που διαβάζω κάτι για την απεργία των δικαστικών θυμάμαι τις κοπάνες μου από το Γυμνάσιο -έτσι λέγαμε τότε το Λύκειο. Εξηγούμαι.

Δεν λέω κοπανατζήδες τούς λειτουργούς τής δικαιοσύνης, τον αγώνα τους δίνουν οι άνθρωποι για να έχουμε σε τρία τέρμινα από τώρα και πάλι δικαστήρια στην ωραία μας τη χώρα.

Ξέρω, αντίθετα, ότι ξημεροβραδιάζονται πάνω από χοντρούς φακέλους για να προκάνουν να ξεμπερδέψουν με τις εκκρεμείς τους υποθέσεις, να μην τρώμε πια καμπάνες στην Ευρώπη.

Οι κινητοποιήσεις τους, μας είπαν, δεν είναι αργία και χαρά. Πώς τούς καταλαβαίνω. Ετσι κι εγώ το έσκαγα από το σχολείο, μετρώντας επιμελώς τις απουσίες μου μπας και μείνω στην ίδια τάξη, και σάπιζα στο διάβασμα. Σπίτι και φροντιστήριο. Να βγάλω την ύλη μπας και μπω πανεπιστήμιο.

Με μία διαφορά. Το δικό μου φτύσιμο στο εκπαιδευτικό σύστημα ούτε εμένα έβλαψε ούτε το ίδιο. Η δική τους άρνηση να κάνουν τη δουλειά τους, δεν προσβάλλει απλώς τούς υπόλοιπους Ελληνες, που τρέχουν σαν τον Βέγγο από το πρωί ώς το βράδυ.

Βάζει και ιδέες. Καιρός είναι να μας πουν και οι γιατροί ότι κατεβαίνουν σε απεργία για να φρεσκάρουν την ανατομία. Οσο να “ναι, μάθημα τού β΄έτους είναι.

Πηγη: Εφημερίδα των Συντακτών

Για την απεργία στον 9.84

Είναι στιγμές, είναι γεγονότα, στη καθημερινη μας ζωή που γίνονται... σχολείο και παίρνουμε μαθήματα. Ενα τέτοιο "σχολείο" στο οποίο πήρα ένα πολύ καλό μάθημα, σε προσωπικό & πολιτικό επίπεδο, ήταν η εμπλοκή μου ως μέλους του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ στην απεργία των εργαζομένων δημοσιογράφων του 9.84. Ευχαριστώ πολύ τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες μου στον δημοτικό σταθμό της Αθήνας που μου υπενθύμησαν πόσο σημαντικές είναι οι λέξεις αλληλεγγύη, ενότητα, συναδελφικότητα, συντροφικότητα, συμπαράσταση, στήριξη. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Αποδείχθηκε (και) σήμερα ότι τελικά αυτό το μάθημα το είχα μεγάλη ανάγκη. Τους χρωστώ ευγνωμοσύνη....

Οι δημοσιογράφοι του 9,84 θέλουν ανοιχτό τον σταθμό!

ΨΗΦΙΣΜΑ

Ομόφωνα, η Συνέλευση των απεργών δημοσιογράφων του Αθήνα 984 που πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ σήμερα Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του Προέδρου και μελών του Δ.Σ. του Σωματείου:

• Επιβεβαίωσε τη διάθεση του σώματος να αντιμετωπίσει ενωτικά το προβλήματα που έχουν προκύψει ή ενδέχεται και στο μέλλον να προκύψουν στη λειτουργία του «Αθήνα 9,84», έχοντας κατά νού ότι τα δημόσια μέσα δίνουν στην παρούσα συγκυρία μάχη επιβίωσης.
• Επιβεβαίωσε ότι διεκδικεί την επιστροφή της συναδέλφου Λαμπρινής Θωμά στην εργασία της, κρίνοντας ότι η επίλυση του θέματος αυτού συμπυκνώνει τη δυνατότητα εξασφάλισης αδιατάρακτων εργασιακών σχέσεων στον σταθμό,
• Αναγνώρισε την ανάγκη ανάρτησης από την συνάδελφο στην προσωπική της ιστοσελίδα του επανορθωτικού κειμένου που επισυνάπτεται και χαιρετίζει την ετοιμότητά της να το πράξει προκειμένου να υπάρξει λύση.
• Θεωρεί ότι μία τέτοια κίνηση επαρκεί (με βάση και το σκεπτικό του Δ.Σ. της ΔΕΡΑ) για την ανάκληση της εν λόγω απόλυσης και την επιστροφή της συναδέλφου στην εργασία της.
• Καλεί την διοίκηση του «Αθήνα 9,84» να κάνει, χωρίς περιττή χρονοτριβή, τα βήματα που της αντιστοιχούν – οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι των δημοσιογράφων και το σωματείο είναι διαθέσιμοι για οποιαδήποτε διευκρινιστική επαφή.
• Δηλώνει την ετοιμότητα του σώματος των εργαζομένων να τερματίσει (υπό την εγγύηση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ το οποίο και συνεδριάζει αύριο Πέμπτη στις 12.30) την απεργία που πραγματοποιείται από τις 22/11, ευθύς μόλις η λύση που περιγράφεται γίνει αποδεκτή.

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥ «ΑΘΗΝΑ 9,84»

Κείμενο Ανάκλησης της Λαμπρινής Θωμά

«Ανακαλώ τις δηλώσεις για τη λειτουργία του Αθήνα 9,84 που δημοσιεύθηκαν στην προσωπική μου σελίδα στο Διαδίκτυο στις 20/10/2012 ως προς τους χαρακτηρισμούς που εκεί περιέχονται, καθώς έγιναν και υπό καθεστώς συναισθηματικής φόρτισης. Εκφράζω επίσης την επιθυμία μου να συνεχίζω να συνεργάζομαι, σύμφωνα με τη σύμβαση εργασίας μου και τους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας, σε κλίμα ομαλότητας με τα αρμόδια όργανα του σταθμού και τον Γενικό Διευθυντή κ. Τάκη Καμπύλη, τον οποίο παρά τα όσα συνέβησαν εκτιμώ ως επαγγελματία και συνάδελφο και εκφράζω τη λύπη μου για την ένταση που δημιουργήθηκε από τις παραπάνω δηλώσεις".

Η απάντηση της Ελευθερίας Κουμάντου (εκπροσώπου των εργαζομένων στο ΔΣ της ΔΕΡΑ) στην ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου (προέδρου του Δημοτικού Ραδιοφώνου 9,84) (Διαβαστε ΕΔΩ την ανακοίνωση του)
Αγαπητέ κ. Παπανδρέου,

Χαίρομαι που μετά από περισσότερες από 40 μέρες κρίσης στον «Αθήνα 9,84», δυο διαδοχικές συνεδριάσεις του Δ.Σ. της ΔΕΡΑ, πολυάριθμες επιστολές μεταξύ ΕΣΗΕΑ και Γενικού Διευθυντή του σταθμού και σχεδόν μια εβδομάδα 24ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιών, αποφασίσατε να παρέμβετε με κείμενό σας που τιτλοφορείται «ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΗΝΑ 9,84».

Ως εκπρόσωπος των εργαζομένων στο ΔΣ της ΔΕΡΑ , νιώθω βαθύτατα προσβεβλημένη όταν διαβάζω στο κείμενό σας ότι «ο «Αθήνα 9.84», μετά την τεράστια προσπάθεια που έχει καταβληθεί εδώ και ενάμισι χρόνο… βρίσκεται πάλι στο στόχαστρο εκείνων που βλέπουν τα συμφέροντά τους να θίγονται από την ουσιαστική αλλαγή που συντελείται στον ιστορικό ραδιοσταθμό της Αθήνας». Θα ήταν σκόπιμο να κατονομάσετε ποιους εννοείτε. Πάντως οι εργαζόμενοι δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε αυτή την περιγραφή – διότι χωρίς τον κόπο, τις θυσίες και το μεράκι τους η «τεράστια προσπάθεια» που αναφέρετε δεν θα είχε καν υπάρξει.

Τα περί «ρουσφετιών» δεν μας αγγίζουν. Αν θεωρήσουμε την προσωπική μου περίπτωση αντιπροσωπευτική, σας ενημερώνω ότι βρίσκομαι στον Αθήνα 9,84 από τον Ιανουάριο του 1996, οπότε έπεσε στα χέρια μου ανακοίνωση του σταθμού που αναζητούσε μαθητευόμενους δημοσιογράφους και εργάσθηκα δυο χρόνια απλήρωτη και δύο χρόνια με δελτίο παροχής υπηρεσιών, προτού αποκτήσω σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου.

Ας αποφύγουμε λοιπόν το κυνήγι φαντασμάτων διότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: η πολυήμερη και πραγματικά επίπονη προσπάθεια των συναδέλφων μου αρχικώς για την μη απόλυση και κατόπιν για την επαναπρόσληψη της συναδέλφου Λαμπρινής Θωμά αφορά ένα σοβαρό θέμα εργασιακών σχέσεων αλλά και δημοσιογραφικής λειτουργίας. (Για το τελευταίο, σας θυμίζω, ότι εσείς ο ίδιος, γίνατε αποδέκτης παραπόνων, κατά την προτελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, από την επικεφαλής της παράταξης «Ανοιχτή Πόλη», η οποία υποστήριξε ότι υπάρχουν και «ζητήματα περιεχομένου» στον «Αθήνα 9,84»).

Μου προκαλεί επίσης απορία το γεγονός ότι εκφράζετε κρίσεις (άγνωστο βάσει ποιας πληροφόρησης) αλλά και προτάσεις για την εσωτερική συνδικαλιστική λειτουργία των εργαζομένων και των σωματείων τους. Με χαροποιεί οπωσδήποτε ότι σας απασχολεί το θέμα της αντιπροσωπευτικότητας και ο τρόπος λήψης των αποφάσεων των εργαζομένων. Θα ήθελα πάντως να σας ενημερώσω ότι σε όλη τη διάρκεια των απεργιακών κινητοποιήσεων πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση γενικές συνελεύσεις, ανοικτές σε όλους τους δημοσιογράφους του σταθμού, όπου αξιολογούνται οι όποιες εξελίξεις και επανακαθορίζονται οι επόμενες κινήσεις. Αυτό άλλωστε απαιτεί η διαφάνεια και η δημοκρατία: οι παρασκηνιακές κουβεντούλες του τηλεφώνου, του διαδρόμου και των social media σίγουρα δεν δίνουν το μέτρο της αντιπροσωπευτικότητας.

Όπως γνωρίζετε και από τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. της ΔΕΡΑ, ό,τι έχω να πω το λέω ανοιχτά και δημόσια και προφανώς κρίνομαι για αυτό. Και πιστέψτε με η βάσανος και η αγωνία η δική μου και του έτερου εκπροσώπου στο μικτό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ για τις αποφάσεις που λαμβάνονται είναι καθημερινή και μεγάλη.
Όπως καθημερινή και μεγάλη είναι η αγωνία όλων των εργαζομένων για το μέλλον του Αθήνα 9,84. Αλλά βέβαια, τα περί «επιβίωσης» του σταθμού, που ανασύρονται με μεγάλη ένταση κάθε φορά που υπάρχει κινητοποίηση των εργαζομένων, δεν συμβαδίζουν με την εικόνα μιας διοίκησης, η οποία, για πρώτη φορά απ’ όσο ξέρω σε μέσο ενημέρωσης, μοιάζει να καταβάλει κάθε προσπάθεια για να μην αποτραπεί ή λήξει μια απεργία.

Και εξηγούμαι: Είναι απορίας άξιο γιατί σε καμία συνεδρίαση το Δ.Σ. δεν έκανε δεκτό το αίτημα μου να ακούσετε και εσείς και τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. της ΔΕΡΑ τη θέση της κ. Λαμπρινής Θωμά, την ώρα που αποφασίζεται η απόλυσή της.

Επίσης, απορίας άξιο είναι και γιατί στη συνεδρίαση κατά την οποία ο Γενικός Διευθυντής του σταθμού ενημέρωσε το Σώμα ότι θα κοινοποιήσει στην συνάδελφο κείμενο το οποίο έκρινε ότι θα ικανοποιούσε την αποκατάσταση της υπόληψής του (αφού είχε απορρίψει το δικό της κείμενο ανασκευής), και ενώ υπήρχε ανταλλαγή αλληλογραφίας με την ΕΣΗΕΑ για την οποία εκείνη την ώρα ενημερώθηκαν τα μέλη του Δ.Σ. της ΔΕΡΑ, δεν δεχθήκατε το αίτημα παρατάξεων της αντιπολίτευσης να επανεξετασθεί από την αρχή, από το σημείο μηδέν, όλη η υπόθεση .
Να σας υπενθυμίσω ότι το σημείο μηδέν, δεν είναι το κείμενο της συναδέλφου στο προσωπικό της μπλογκ, για το οποίο και τελικά απολύθηκε, αλλά η είδηση που εκφωνήθηκε ότι η ΕΣΗΕΑ «φιμώνει τον Αθήνα 9,84» και η διευκρίνιση από στόματος της κ. Θωμά ότι αυτό δεν είναι θέση των εργαζομένων αλλά της διοίκησης .

Αλήθεια πού βρίσκεται το ψέμα σε αυτό το γεγονός; Η είδηση που εκφωνήθηκε είχε υπαγορευθεί από τη διοίκηση του σταθμού, αλλά δεν είχε αποδοθεί στην πηγή της, όπως επιβάλλεται. Επίσης το δελτίο ειδήσεων δεν είναι, τουλάχιστον στην δημοσιογραφία που γνωρίζω εγώ, το «editorial του σταθμού», σύμφωνα με την καινοφανή άποψη που άκουσα στο Δ.Σ. της ΔΕΡΑ.

Αγαπητέ κ. Παπανδρέου ,
όταν στην υπό απόλυση συνάδελφο, κοινοποιείται μέσω εξωδίκου ότι δεν θα της επιδοθεί η απόλυση παρά μόνο αν αναρτήσει συγκεκριμένο κείμενο που της υποδεικνύεται από τον Γενικό Διευθυντή, τότε αυτό το κείμενο χαρακτηρίζεται «δήλωση μετανοίας».

Επίσης, αν ζητήσετε τα στοιχεία από την αρμόδια υπηρεσία του σταθμού , θα διαπιστώσετε ότι το ανήλικο παιδί της κ. Λαμπρινής Θωμά , είναι 15 ετών και φοιτά στην Α’ Λυκείου και όχι στην Γ’ Λυκείου, όπως αναφέρετε στο κείμενο σας, σαν αυτό να δικαιολογούσε περισσότερο τη στάση της διοίκησης. Να διαφωνούμε, να αντιπαρατιθέμεθα, αλλά τουλάχιστον με ένα επίπεδο.

Αγαπητέ κ. Παπανδρέου,
Σας καλώ να αναλογισθείτε γιατί στον τομέα των εργασιακών σχέσεων ο «Αθήνα 9,84» τραυματίζεται τόσο συχνά από κρίσεις τόσο μεγάλης έντασης.

Σας καλώ έστω και την ύστατη ώρα, την ώρα που δεν χωρούν μάχες γοήτρου και εγωισμού από καμία πλευρά, να αναλάβετε πρωτοβουλία διαμεσολάβησης και διαπραγμάτευσης, ώστε να εξευρεθεί κοινά αποδεκτή λύση και να αποκατασταθεί η εργασιακή ειρήνη στον «Αθήνα 9,84».

Η εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Δ.Σ. της ΔΕΡΑ
Ελευθερία Κουμάντου

Θα ήταν ο Μαρξ κατά του μνημονίου; (Στη μνήμη του Μίμη Σουλιώτη)

Δεν είναι διόλου βέβαιο πως ο Μαρξ θα τασσόταν σήμερα κατά του Μνημονίου, αν κρίνουμε από πιστοποιημένες ενδείξεις: για τους άγγλους αγρότες και μικροπαραγωγούς του 19ου αιώνα τίποτε δεν θα ήταν πιο καταστροφικό από την κατάργηση των προστατευτικών δασμών για τα εισαγόμενα σιτηρά, τούτο όμως δεν τον εμπόδισε να υποστηρίξει με επαναστατικό σκεπτικό σε σωζόμενη ομιλία του (1848) την «αντιλαϊκή» αδασμολόγητη εισαγωγή τους.

Ο σοφός εκείνος άνθρωπος δεν ήταν «μαρξιστής» εμείς όμως ως γνήσιοι «μαρξιστές» είμεθα αντιμνημονιακότατοι, ως βασιλικότεροι του βασιλέως. Εμένα για τροτσκιστής μάλλον μου μοιάζει.

Αν, εξάλλου, η αντιμνημονιακή στάση επαρκούσε για να χαρακτηρισθεί κανείς αριστερός, τότε οι διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ και το νεοπαγές και δεξιό κόμμα Ανεξάρτητοι Ελληνες του κ. Π. Καμμένου θα κατείχαν προνομιακή θέση στο αριστερό πάνελ.

Τούτη η στάση αποτελεί την αναγκαία αλλά όχι και ικανή συνθήκη για την Αριστερά, καθώς αντιμνημονιακοί είμαστε λίγο - πολύ όλοι, απεγνωσμένοι και μη, άρα είναι πασιφανές ότι η απόρριψη του Μνημονίου δεν συνιστά αριστεροσύνη από μόνη της (ακόμη και οι υποστηρικτές εξάλλου χαρακτηρίζουν το Μνημόνιο ως αναγκαίο κακό και όχι ως καλό καθαυτό) όπως και η αποδοχή ή ακριβέστερα ανοχή του Μνημονίου δεν συνιστά δεξιοσύνη από μόνη της: μπορεί ένας πολιτικός σχηματισμός να είναι δεξιός είτε αριστερός, και ως αντιμνημονιακός και ως «φιλομνημονιακός» τοιούτος.

Στο ερώτημα «Τι» δεξιοί και αριστεροί συντασσόμεθα ομοθυμαδόν, αναφωνούντες Οχι στο Μνημόνιο. Στο ερώτημα «Πώς», ωστόσο, μπορούν να γίνονται οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφοροποιήσεις. Κατ' αρχήν το Μνημόνιο (1, 2 και 3 καθώς και το Μεσοπρόθεσμο) απαρτίζεται από ήδη εφαρμοσμένες πολιτικές της πιο ξεφοβημένης (μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού) νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, οι οποίες εντάσσονται οργανικά στον δεξιό πολιτικό χώρο, παρ' όλη την προσπάθεια των δεξιών συνδικαλιστών να συσκοτίσουν. Και βεβαίως άλλο είναι να τασσόμαστε οργίλοι και χύδην εναντίον του Μνημονίου και διαφορετικό να είμαστε συνειδητά εναντίον του καραδεξιού Μνημονίου.

Μια δεύτερη διάκριση στο ίδιο ερώτημα «Πώς» είναι ότι οι μισθωτοί θα πρέπει να οργανωθούν στα συνδικάτα τους ολοσχερώς (στα επιμέρους όσο και στη ΓΣΕΕ ή τη ΑΔΕΔΥ) και να τα αναβαθμίσουν ώστε να γίνουν υπολογίσιμα σε καθοριστικό βαθμό και όχι να υπολειτουργούν ως λάιτ «κοινωνικοί εταίροι» - από την άποψη αυτή, οι επικείμενες εκλογές θα προκαλέσουν μάλλον σύγχυση: οι μισθωτοί θα συρθούν στις κομματικές επιλογές τους με ετερόκλητα κριτήρια, θα διαβουκολούνται από πολιτικούς σχηματισμούς που δεν θα τους προτείνουν τίποτε περισσότερο από το παρελασίτικο αντιμνημονιακό Οχι και ως ψηφοφόροι θα επιλέξουν με κριτήριο την οργή και τους φόβους για το άδηλο μέλλον σε συνδυασμό με την πιθανή γοητεία κάποιων κομματικών αρχηγών και των ιδεολογικών συμβόλων, δηλ. βαυκαλιζόμενοι με κριτήρια μικροαστικά.

Υπονοώ ότι της πολιτικής σοβαρότητος προηγείται η ταξική στιβαρότης και της ταξικής η συνδικαλιστική συνέπεια και ομοιογένεια. Τα αριστερά κόμματα μπορούν να συμβάλουν, όπως το κάμνουν άλλωστε, χωρίς όμως να «καπελώνουν».

Τρίτη διάκριση στο ίδιο «Πώς» είναι ότι η Αριστερά πρέπει να γλιτώσει από το πασοκο-νεοδημοκρατικό σύνδρομο του λαϊκισμού - ακόμη και οι μπολσεβίκοι λάμβαναν «αντιλαϊκά» μέτρα.

Ορισμένες από τις τρέχουσες σήμερα πολιτικές προτάσεις είναι προοδευτικές αλλά «αντιλαϊκές» (π.χ. είσπραξη του ΦΠΑ από τους ελεύθερους επαγγελματίες, κατάργηση των κίβδηλων επιδομάτων). Προς το παρόν πάντως τα αριστερά κόμματα αποφεύγουν να εντάξουν στα πολιτικά προγράμματά τους «αντιλαϊκά» μέτρα όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Τέταρτη διάκριση στο ίδιο «Πώς» είναι ότι η Αριστερά δεν χρωστά να υποκύπτει στον πειρασμό του μαυρόασπρου: δεν θα την έβλαπτε να επικροτεί ορισμένα πολιτικά μέτρα και συμβάντα χωρίς να φοβάται μήπως κατηγορηθεί για «δεξιά παρέκκλιση». Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις των οικονομικών ατασθαλιών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως οι «τυφλοί» που οι μισοί «ανέβλεψαν» μέσα σ' ένα προώρως συντελεσθέν Σάββατο του Λαζάρου, είναι επαινετές εφόσον υπερβούμε το συνωμοσιολογικό θεώρημα που ισχυρίζεται πως «Τα κάνουν για αντιπερισπασμό, βγάζουν τώρα μερικά σκάνδαλα συντονισμένα έτσι ώστε να αποπροσανατολίσουν, να ενοχοποιήσουν τους εργαζόμενους και τελικά να περάσουν τις μειώσεις μισθών και συντάξεων ανώδυνα».

Οδηγώντας το θεώρημα στην ακραία υπερβολή του, αν ένας τέτοιος «αντιπερισπασμός» έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της διαφθοράς, τότε ας ευχηθούμε να αυξηθεί έως την ελαχιστοποίησή της. Στην περίπτωση θα ταίριαζε κατά τη γνώμη μου όχι απλώς να είναι «ακαδημαϊκά» αντίθετη, παρά ακόμη και να πρωτοστατήσει η Αριστερά στην καταπολέμηση π.χ. της λαθρεμπορίας των καυσίμων.

Παρεκβατικά: πόσο ανακριβής και δεξιά είναι η λέξη οι «εργαζόμενοι». «Εργαζόμενος» είναι και ο συνταξιούχος που κουρεύει το γκαζόν του. Για μισθωμένους ανθρώπους, που νοικιάζουν την εργατική τους δύναμη, πρόκειται για εκείνους που ο (μείζων όσο και το φυσικό μπόι του) Μαγιακόβσκι τους χαρακτηρίζει ιδιοφυώς «αμίλητους»: «Αυτωνών των αμίλητων το πετσί μοιάζει παράξενα αργασμένο. / Τους φτύνουνε κατάμουτρα κι αυτοί σκουπίζουνε βουβοί το φτύμα από το πρόσωπο. / Ν' αγριέψουν, δεν το λέει η καρδούλα τους/ και πού να πούνε το παράπονό τους; / Και πώς να στερηθούνε τα ψιχουλάκια του μισθού; / Μισή ώρα το πολύ κρατάει ο αναβρασμός τους, / μετά τους ξαναπιάνει το τρεμούλιασμα.» «Αμίλητοι» σαν τις εργάτριες που περιμένουν χαράματα στη στάση το λεωφορείο της εταιρείας στην Ελευσίνα. Κάπως έτσι.

Ο Μίμης Σουλιώτης άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της Δευτέρας σε κλινική της Θεσσαλονίκης, όπου νοσηλευόταν από τον Ιούνιο, με καρδιολογικό πρόβλημα. Είχε υποβληθεί σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς και η υγεία του είχε εξασθενίσει σημαντικά το τελευταίο διάστημα.

Ποιητής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949, ο Μίμης Σουλιώτης αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Βυζαντινή Φιλολογία στη Βουδαπέστη, ενώ εκπόνησε το Διδακτορικό του για τον Καβάφη στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ήταν αναπληρωτής καθηγητής του Τμήματος Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και υπεύθυνος της βιβλιοθήκης του, ενώ δίδαξε επίσης στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, στο Τμήμα Ελληνικού Πολιτισμού του ΕΑΠ και ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια της Lund και στο Eötvos Lorand και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Ήταν υπεύθυνος της σειράς «Ανθολόγος Ερμής» των εκδόσεων «Ερμής», ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Ένωσης Συγγραφέων Δυτικής Μακεδονίας. Μετείχε σε συντακτικές επιτροπές λογοτεχνικών περιοδικών και σε Δ.Σ. συναφών φορέων και ήταν ιδρυτικό μέλος του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού. Ποιήματα, μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε τέσσερις γλώσσες. Είχε ιδρύσει το «Βαλκανικό Άσυλο Ποίησης στις Πρέσπες», εξέδιδε περιοδικά, βιβλία για τη Φλώρινα και άλλα με ποιητικό, λογοτεχνικό και φιλολογικό περιεχόμενο. Στη Φλώρινα, στο πλαίσιο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας οργάνωσε το πρώτο πιλοτικό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στα αγγλοσαξονικά.

Είχε εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: «Σβούρα»,(Τραμ, 1972), «Ποιήματα εν παρόδω», (Τραμ, 1974), «Βαθιά επιφάνεια», (Κέδρος, 1992), «Αβγά μάταια», (Ερμής, 1998), «Περί ποιητικής»,( Ερμής, 1999), «Υγρά», (Ερμής, 2000), «Ήλιος στην σκοτία», (Ερμής, 2001), «Παλιές ηλικίες», (Ερμής, 2002). Τελευταία ποιητική του συλλογή ήταν η «Κύπρον , ιν ντηντ» (Μεταίχμιο, 2011). Στα μη ποιητικά του έργα περιλαμβάνονται τα : «58 σχόλια στον Καβάφη»,( Ύψιλον, 1993), «Οχτώ παραμύθια της Φλώρινας», (Φλώρινα, 1994), «Φλώρινα, μια πόλη στη λογοτεχνία», (Μεταίχμιο, 2002), «Αλφαβητάριο για την ποίηση», (Α.Π.Θ., Επίκεντρο, 1995), «Σκόρπια», (Gutenberg, 2001).

Το πιο ιδιάζον χαρακτηριστικό της ποίησής του, από τις πρώτες ακόμα εκδόσεις του ως την τελευταία είναι η οξύτατη παρωδία προσώπων, ηθών και φαινομένων της σύγχρονης ελληνικής δημόσιας ζωής, προπάντων του πανεπιστημιακού χώρου αλλά και του κύκλου των λογοτεχνών και των διανοουμένων.  Η ειρωνική και παιγνιώδης οπτική του είναι εμφανής και σε πολλά από τα σχόλια και μελετήματά του. Φρόντισε φιλολογικά πολλές ανθολογίες νεοελλήνων ποιητών στις εκδόσεις Ερμής, καθώς και τον τόμο, Φλώρινα: μια πόλη στη λογοτεχνία (2002).

Στα άκρα η κόντρα στον «9,84»

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Τιμώ τον Γενικό Διευθυντή ως επαγγελματία και συνάδελφο και εκφράζω τη λύπη μου για την ένταση που δημιουργήθηκε από τις παραπάνω δηλώσεις (μου) καθώς έγιναν υπό καθεστώς συναισθηματικής φόρτισης».

Με αυτήν ακριβώς τη διατύπωση (και κάθε αναφορά στο πρόσωπο του διευθυντή της με κεφαλαία) κλήθηκε να ανταλλάξει η δημοσιογράφος Λαμπρινή Θωμά την αξιοπρέπειά της με τον μισθό της. Κι επειδή δεν το έπραξε, απολύθηκε από τον «9,84», τον δημοτικό ραδιοσταθμό της Αθήνας. Προς τι όλα αυτά;

Το σωματείο των δημοσιογράφων είχε προκηρύξει απεργία για τη 17η Οκτωβρίου. Τότε η διοίκηση του σταθμού ζήτησε την εξαίρεσή του. Στην αρνητική απάντηση του σωματείου η διοίκηση του σταθμού χρησιμοποίησε τον «αέρα» τού «9,84» για να μεταδώσει ως πρώτη είδηση της μέρας ότι «η ΕΣΗΕΑ φιμώνει τον «9,84″».

Η Λαμπρινή Θωμά στην εκπομπή της αμέσως μετά ενημέρωσε τους ακροατές (ως όφειλε βάσει του κώδικα δεοντολογίας) ότι α) η παρουσιαζόμενη ως είδηση είναι η θέση της διοίκησης του σταθμού και β) ότι η θέση αυτή δεν εκφράζει το σύνολο των δημοσιογράφων. Σφάλμα μέγα!

Η εκπομπή της κόπηκε αυθωρεί από τον γενικό διευθυντή, Τάκη Καμπύλη, και η δημοσιογράφος μετατέθηκε στο σάιτ του σταθμού. Η απόφαση ελήφθη με αφορμή ανάρτηση που έκανε η δημοσιογράφος στην προσωπική της ιστοσελίδα για τον τρόπο διοίκησης του σταθμού.

Οι συνάδελφοί της αντιδρούν και η ΕΣΗΕΑ προκηρύσσει 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες στον «9,84». Με την αμφισβήτηση στους δημοσιογράφους να φτάνει το 97,7%, σύμφωνα με τελευταία έρευνα, γιατί θα πρέπει να σας ενδιαφέρουν όλα αυτά;

Η Λαμπρινή Θωμά είναι πάνω από όλα εργαζόμενη και σε μια περιπέτεια σαν και τη δική της μπορούμε να βρεθούμε όλοι μας (δεν χρειάζεται εδώ καμία αναφορά στο ότι είναι επικεφαλής μονογονεϊκής οικογένειας και μάνα ενός ανήλικου παιδιού – θα μπορούσε και να είναι χήρα, ανύπαντρη, με 5 παιδιά ή με κανένα).

Η εργατολόγος Ελένη Διονυσοπούλου μας εξηγεί: «Τυχόν καταγγελία της σύμβασης εργασίας που λαμβάνει χώρα ως αντίδραση στην άρνηση του εργαζομένου να συμμορφωθεί στην υιοθέτηση της καθ’ υπαγόρευση δήλωσης, πρέπει να θεωρηθεί ως καταχρηστική και, επιπρόσθετα, ως παράνομη εξαναγκασμένη καταγγελία (δηλαδή καταγγελία στην οποία προβαίνει ο εργοδότης κατόπιν σχετικής απαίτησης τρίτου, ο οποίος δεν συμμετέχει στον συμβατικό δεσμό, όπως είναι λ.χ. διευθυντικό στέλεχος με το οποίο ο εργαζόμενος έχει έρθει σε σύγκρουση)».

Και η Κλειώ Παπαπαντολέων, δικηγόρος με εξειδίκευση στα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι κατηγορηματική: «Στον εργασιακό χώρο κατεξοχήν τα δικαιώματα δοκιμάζονται, αφού ο εκάστοτε εργοδότης είναι –εγγενώς- λίγο «πιο ίσος» από τον εκάστοτε εργαζόμενο σε μία σύμβαση –κατά τ’ άλλα- ελεύθερων και ίσων υποκειμένων. Αυτό ισχύει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στις συνθήκες που ζούμε, γενικευμένης κρίσης και πολυεπίπεδης βίας.

Με αυτό το κείμενο δεν αποκαθίσταται πραγματικά η τρωθείσα φήμη κανενός. Απλώς υποχρεώνεται ο εργαζόμενος σε μια ταπεινωτική πράξη με χαρακτηριστικά αμιγώς τιμωρητικά και ο εργοδότης επιβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία του όχι μόνο επί του συγκεκριμένου εργαζομένου, αλλά επί του συνόλου, αφού όλο αυτό έχει και χαρακτήρα «παραδειγματισμού».

Πολλώ δε μάλλον, στον εργασιακό χώρο των δημοσιογράφων, όπου η δημόσια εκφορά άποψης είναι συστατικό στοιχείο της δουλειάς τους».

Σήμερα έχει προγραμματιστεί συνάντηση της ΕΣΗΕΑ με τον δήμαρχο Αθηναίων Γ. Καμίνη. Στις 2 μ.μ. οι εργαζόμενοι έχουν νέα γενική συνέλευση.

Πηγή: Η Εφημερίδα των Συντακτών

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας θα πραγματοποιηθεί έξω από τις εγκαταστάσεις του ρ/σ ΑΘΗΝΑ 9,84 (Πειραιώς 100) αύριο Τρίτη 27/11, στις 13:00 από τους εργαζόμενους στο σταθμό. Στο πλευρό τους θα βρίσκονται και άλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ οι οποίοι θα διαδηλώσουν κατά της άδικης απόλυσης της Λαμπρινής Θωμάς.