Monday, May 16, 2022

Η ευρωπαϊκή αριστερά στο Λβιβ της Ουκρανίας!


Κοινή αντιπροσωπεία του κόμματος Ραζέμ, άλλων ευρωπαϊκών αριστερών ομάδων και συνδικάτων επισκέφτηκε το Λβιβ. Επί τόπου συναντήθηκαν με Ουκρανούς συνδικαλιστές και στήριξαν την Ουκρανική αριστερά. Στη διάσκεψη που είναι αφιερωμένη στην οικοδόμηση του Ευρωπαϊκού Δικτύου Αλληλεγγύης με την Ουκρανία συμμετείχαν γυναίκες και βουλευτές από την Πολωνία (Paulina Matysiak, Razem- Μαζί), τη Φινλανδία (Veronika Honkasalo, Vasemmistoliitto-Αριστερη Συμμαχία), τη Δανία (Soren Sondergaard, Enhedslisten- Κοκκινοπράσινη Συμμαχία) και την Ελβετία (Stéfanie Prezioso, En. à Gauche-Αριστερά), καθώς και εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και ακτιβιστικών κύκλων από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και την Αυστρία. Εκτός από Ευρωπαίους πολιτικούς και ακτιβιστές, στη συνάντηση συμμετείχε και ο Αργεντινός βουλευτής Juan Carlos Giordano από το Partido de los Trabajadores Socialistas.


- Χαιρόμαστε που μπορέσαμε να ακούσουμε τις φωνές των Ουκρανών συνδικαλιστών. Μίλησαν για τα προβλήματα και τις απειλές που σχετίζονται με την εργασία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μαζί, εξετάσαμε τις δυνατότητες υποστήριξης της ευρωπαϊκής αριστεράς για τη μαχόμενη Ουκρανία, αναφέρει η Dorota Kolarska από τη γραμματεία για ξένα κόμματα Together.

Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Oleksander Skyba, σιδηροδρομικός από το Κίεβο, έδειξε πόση ευθύνη βαρύνει τώρα τους σιδηροδρόμους. - Ο σιδηρόδρομος είναι επί του παρόντος ο σημαντικότερος τρόπος μεταφοράς στην Ουκρανία. Χωρίς αυτό, πολλές πόλεις θα ήταν αποκομμένες από τον κόσμο. Η δουλειά μας είναι επίσης ένας διαρκής κίνδυνος. Οι Ρώσοι θεωρούν τον σιδηρόδρομο εχθρό και καταστρέφουν τα βαγόνια και τις μηχανές που μεταφέρουν φάρμακα ή τρόφιμα - είπε ο Skyba.

Ο Sergey Kubanski από το Συνδικάτο Εργαζομένων Υγείας της πόλης του Κιέβου και η Oksana Slobodiana από το Περιφερειακό Συνδικάτο Εργαζομένων Ιατρών του Lviv μίλησαν για την κατάσταση των εργαζομένων στον τομέα της υγείας κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ταυτόχρονα, τόνισαν ότι οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της ουκρανικής κυβέρνησης είχαν προηγουμένως συμβάλει σε σημαντική επιδείνωση στον τομέα της υγείας. - Για να κάνουμε τη δουλειά μας αποτελεσματικά, χρειαζόμαστε διεθνή υποστήριξη. Χρειαζόμαστε φάρμακα και ιατρικό εξοπλισμό, μεταξύ άλλων, είπαν.

Ο Paweł Oleszczuk από την Ένωση Εργαζομένων στην Ενέργεια και την Πυρηνική Βιομηχανία της Ουκρανίας μίλησε επίσης για τις δυσκολίες της εργασίας κατά τη διάρκεια του πολέμου. - Παρά τις επιθέσεις και τις συνεχιζόμενες μάχες, πολλοί εργαζόμενοι παραμένουν στις θέσεις τους. Γνωρίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για τη διασφάλιση της ενέργειας και της ασφάλειας για τα νοικοκυριά της Ουκρανίας, εξήγησε ο Oleszczuk.

Στις συναντήσεις με την ευρωπαϊκή αντιπροσωπεία συμμετείχαν και εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών. - Ανταλλάξαμε εμπειρίες στον τομέα της βοήθειας προσφύγων, ιδίως γυναικών και παιδιών - αναφέρει η Kolarska. Η Paulina Matysiak, βουλευτής και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Razem μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα προβλήματα που σχετίζονται με την ένταξη των Ουκρανών παιδιών στο εκπαιδευτικό σύστημα ή για την απαγόρευση των αμβλώσεων στην Πολωνία, η οποία επηρεάζει επίσης τις εισερχόμενες Ουκρανές γυναίκες. Τόνισε ότι η υποστήριξη προς τους πρόσφυγες εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη συμμετοχή εθελοντών. - Ολόκληρη η Ευρώπη αντιμετωπίζει τις προκλήσεις που θέτει η ανάγκη να βοηθηθούν όσοι φεύγουν από τον πόλεμο. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό να ανταλλάσσουμε εμπειρίες με βουλευτές και ακτιβιστές από άλλες χώρες- είπε ο Matysiak.

Όπως τόνισε ο Soren Sondergaard, Δανός βουλευτής του Enhedslisten, «η αριστερά πρέπει να επιμείνει στην άμεση αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων.» Τόνισε ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων δεν αρκούν: «Εμείς, ως ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις, πρέπει να επιμείνουμε να παρέχουν στην Ουκρανία τη δυνατότητα αυτοάμυνας», κατέληξε.

Tuesday, May 3, 2022

Να τελειώνουμε με τον απόστολο του νέο-ολοκληρωτισμού Κύριλλο


Του Jean-François Colosimo

«Όλες οι αμαρτίες θα συγχωρεθούν, εκτός από την βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος» προειδοποιεί το Ευαγγέλιο, προσθέτοντας ότι «είναι προτιμότερο να πέσεις στη θάλασσα παρά να σκανδαλίσεις έναν από τους μικρότερους αδελφούς σου». Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε. Χωρίς άλλη καθυστέρηση, πρέπει να σταματήσει το ψεύδος με το οποίο ο Πατριάρχης της Μόσχας Κύριλλος διαστρεβλώνει τη χριστιανική πίστη ενώπιον του κόσμου. Πρέπει επιτέλους να τερματιστεί αυτή η κοροϊδία να βλέπεις τον Ρώσσο προκαθήμενο να κηρύττει τη σύγκρουση, να ευλογεί τη σταυροφορία, να αθωώνει το έγκλημα ενώ ταυτόχρονα ράβει τον υποτιθέμενο σταυρό της σωτήριας πάνω στο νεκρικό σάβανο της Ουκρανίας. Όπως επίσης πρέπει να λάβει τέλος το αίσθημα ντροπής που προξενεί στους Ορθοδόξους καθώς και η αγανάκτηση που προκαλεί στους Ρωμαιοκαθολικούς και τους Προτεστάντες. Οφείλουμε ως πιστοί να εκφράσουμε επί της γης την οργή και την αγανάκτηση των απανταχού και κάθε εποχής αγίων, οι οποίοι από τον ουρανό αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του παιδιού που τρέχει απελπισμένο να γλυτώσει από τις βόμβες που πέφτουν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό που πάσχει πάνω στον Σταυρό και τον Γολγοθά.

Ευθύς εξαρχής, δεν θα πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Δεν πρόκειται για κάτι δευτερεύον αλλά για κρίσιμο ζήτημα που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η φαουστική συμφωνία που συνδέει τον Κύριλλο με τον Πούτιν βασίζεται στην αδράνεια μπροστά στον ολοκληρωτισμό, την άρνηση της υπερβατικής μοναδικότητας του κάθε ανθρώπινου προσώπου, την επιστροφή στην εποχή της βαρβαρότητας. Προδίδοντας τη μνήμη των μαρτύρων του σοβιετικού καθεστώτος, ο επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησίας παρέδωσε στη λήθη του παρελθόντος τη φρίκη των Γκουλάγκ, ώστε ο τύραννος να μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητος την άσκηση της εξουσίας του με τη βία. Από δω και στο εξής, δοξάζει πλέον την θανατηφόρα τυραννία, την βαπτίζει μέσα στο αίμα των αθώων θυμάτων και προσφέρει ως θυμίαμα τους καπνούς της εξολόθρευσης. Και οι δυο μαζί, ο ιεροφάντης και ο συκοφάντης, επαναφέρουν τις χειρότερες από τις παρωδίες του ιερού που επιχείρησε ποτέ ο ίδιος ο Στάλιν. Όμως, το ριμέικ τους φανερώνει ότι δεν είναι αργά για μια Νυρεμβέργη του κομμουνισμού. Οι δικηγόροι και οι νομικοί που σκέφτονται να παραπέμψουν τον Πούτιν σε δίκη ας μην παραλείψουν να προσθέσουν τον Κύριλλο στο φάκελο της υπόθεσης. Θα έχουν και θεολόγους ως μάρτυρες κατηγορίας.

Έπειτα, αυτή η διαστρέβλωση του Ευαγγελίου δεν πρέπει να απασχολεί αποκλειστικά την Ορθοδοξία. Η Χριστιανική Ανατολή μπορεί να έχει τις ιστορικές της αδυναμίες αλλά η συγκαιρινή ατίμωση τις υπερβαίνει κατά πολύ και το βάρος για την επείγουσα ανάγκη αποκήρυξής της πέφτει εξίσου σε όλες τις χριστιανικές ομολογίες. Οι προκαθήμενοί τους δεν θα πρέπει να υποτιμούν τη αντοχή του homosovieticus στο κακό. Όταν ο Πάπας της Ρώμης και ο Αρχιεπίσκοπος της Κανταουρίας παρακαλούν στο τηλέφωνο τον Πατριάρχη πασών των Ρωσιών να υψώσει τη φωνή του, ο Κύριλλος τρέχει στον Πούτιν για να του καυχηθεί ότι και ο ίδιος δέχεται τηλεφώνημα σε ανώτατο επίπεδο. Οι δαιμονισμένοι δεν διορθώνονται· εξορκίζονται και μέχρι τότε εξορίζονται. Οι υπεύθυνοι λοιπόν των σχετικών επιτροπών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, των μεταρρυθμισμένων κοινοτήτων, του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών κ. α., που διεξάγουν τους επισήμους θεολογικούς διαλόγους ας αποκλείσουν τους εκπροσώπους του Πατριάρχη Κυρίλλου, μέχρι οι ίδιοι να ζητήσουν την παραίτησή του. Δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Ουκρανών επισκόπων υπό τη δικαιοδοσία της Μόσχας, οι οποίοι άφοβα διέκοψαν την κοινωνία με τον μέχρι πρότινος πρωθιεράρχη τους, καταγγέλλοντας τον ως αρχι-πλαστογράφο.

Τέλος, η επιτακτική ανάγκη αντίδρασης πέφτει πάνω στους ορθοδόξους. Για όσους παραμένουν αθεράπευτα ευσεβιστές, έχει έρθει η ώρα της κρίσης. Ας σταματήσουν να παρακαλούν τον «Αγιώτατο» να ξεκαθαρίσει τη θέση του, όπως κάνουν κάποιοι ιεράρχες στη Γαλλία, οι οποίοι θα καταλήξουν μαζί με τους χλιαρούς που ο Κύριος θα ξεράσει από το στόμα του. Το Κανονικό Δίκαιο, που για την Εκκλησία δεν αποτελεί κώδικα νομικών ρυθμίσεων αλλά οδηγό υπαρξιακής διαφύλαξης, τους επιβάλλει το ανάθεμα. Στην εγκύκλιο του 1872 οι Πατριάρχες της Ανατολής καταδίκασαν προφητικά τη σύγχυση μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής σφαίρας αλλά και την υποβάθμιση της πίστης σε εθνική ταυτότητα ως την κατεξοχήν νεωτερική αίρεση, αιτία εθνικών διχασμών και πολέμων με αυτοκρατορικές αξιώσεις. Επομένως ο Κύριλλος φανερώνεται ως διπλά αποστάτης.

Ο θρόνος της Κωνσταντινούπολης, στον οποίο ανήκει το προνόμιο της άσκησης του πρωτείου στους Ορθοδόξους, και που αναγνώρισε το 1593 στην Μόσχα την πατριαρχική τιμή για την οποία κομπάζει σήμερα ο Κύριλλος, που συγκάλεσε το 2016 την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης στην οποία ο Κύριλλος δεν συμμετείχε, που το 2018 παραχώρησε στην Εκκλησία της Ουκρανίας την αυτοκεφαλία την οποία ο Κύριλλος πεισματικά τους αρνιόταν, έχει το δικαίωμα να συγκαλέσει τους επικεφαλής των τοπικών Εκκλησιών, τους οποίους ο Κύριλλος έχει τόσο βλάψει και υπονομεύσει, προκειμένου να τον καθαιρέσουν συνοδικά. Δηλαδή με άλλα λόγια να τον απομακρύνουν από το αξίωμα του, εφαρμόζοντας στην πράξη τον αφορισμό που ο ίδιος έχει επιβάλλει στον εαυτό του.

Πρόκειται για μια πρόκληση παγκοσμίων διαστάσεων. Οι χριστιανοί οφείλουν να αναθεωρήσουν το πλανητικό τους «εργοτάξιο» αναλογιζόμενοι γιατί η παρακμή της αυθεντίας συνάγεται από την αποτυχία των θεσμών, συμπεριλαμβανομένων και των δικών τους. Αυτό απαιτεί άραγε θάρρος; Η αλήθεια δεν απαιτεί θάρρος γιατί είναι αυτή που το παρέχει και μάλιστα σε υπεραφθονία όταν και εφόσον την επιλέξουμε. Ας κάνουμε την αρχή με το να απαλλαγούμε από τον Κύριλλο. Τότε θα δούμε τη σπουδαία σλαβική πνευματικότητα των δια Χριστόν σαλών, των ερημιτών που ζουν στα δάση, των συμπονετικών στάρετς, των ένθερμων εκείνων μικρών ανθρώπων που υμνήθηκαν από τον Γκόγκολ, τον Ντοστογιέφσκι και τον Σολζενίτσιν να ξεπροβάλλει από το σκοτάδι των χτεσινών τάφων, του σημερινού μακελειού. Και αφού επιστρέψει να δώσει ανάμεσα μας και για μας τη μαρτυρία για έναν άλλο κόσμο.

Ο Jean-François Colosimo, σπούδασε Φιλοσοφία στη Σορβόννη και Θεολογία στο Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου στη Νέα Υόρκη. Δίδαξε Πατρολογία στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι, χρημάτισε Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας, υπεύθυνος πολλών σημαντικών γαλλικών εκδοτικών οίκων, αρθρογράφος στις μεγαλύτερες γαλλικές εφημερίδες, ενώ από το 2013 διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Cerf, τον σημαντικότερο εκδότη θεολογικών και θρησκευτικών βιβλίων στη Γαλλία. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις το βιβλίο του Το ξίφος και το σαρίκι: Μέχρι που θα φτάσει η Τουρκία; Αθήνα 2021.

Μετάφραση από τα γαλλικά Νίκος Κουρεμένος.

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στη γνωστή γαλλική εφημερίδα Le Figaro, στις 24 Μαρτίου 2022, και μεταφράζεται στα ελληνικά με την άδεια του συγγραφέα.

Το εικαστικό προέρχεται από τον πίνακα του Ρώσου ζωγράφου Ilya Repin (1844-1930) «Ο Ιβάν ο Τρομέρος και ο γιος του Ιβάν» που φυλάσσεται στην Πινακοθήκη Tretyakov της Μόσχας.


Πηγή: Πολυμερώς και πολυτρόπως


Friday, April 29, 2022

Η μπόχα τού τίποτα

Το χειρότερο δεν είναι να μη λυπάσαι με τη φρίκη που ζει ένας λαός-το χειρότερο είναι να μην παίρνεις θέση

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Μία κατηγορία συνανθρώπων μας επιλέγει να διατηρεί μία δημόσια περσόνα που δήθεν δεν την απασχολεί ο πόλεμος

Αν θέλετε να δείτε ποιοι απολαμβάνουν το γεγονός ότι σκοτώνονται παιδιά, ότι βιάζονται κορίτσια και γυναίκες, ότι καταστρέφονται ζωές που δεν κάνει να τις μετρήσεις γιατί θα τρελαθείς, ότι εξανδραποδίζονται ολόκληροι πληθυσμοί, ότι κοντά ένα εκατομμύριο άνθρωποι οδηγήθηκαν εκτός συνόρων της πατρίδας τους και ότι άλλα πέντε άλλαξαν πόλη, ότι ισοπεδώνονται ολόκληρες γειτονιές και ολόκληρα χωριά και ολόκληρες πόλεις, ότι ναρκοθετούνται χωράφια σε ευρύτατη κλίμακα για να μη σπείρει φέτος κανείς, ότι ο λιμός που έρχεται θα είναι εξοντωτικός για ολόκληρους πληθυσμούς στην Αφρική και αλλού, κλπ. κλπ. κλπ. —λοιπόν, μην πάτε στη σελίδα ή στις δημόσιες τοποθετήσεις κάποιου που προσπαθεί να δικαιολογήσει τον Πούτιν, να δώσει μερική χάρη στον ρωσισμό ή τέλος πάντων να το συζητήσει. Πάτε σε κάποιον που δεν λέει τίποτε. Εκεί να πάτε.

Είναι άγρια μέρη βέβαια αυτά. Θέλουν κότσια. Δεν είναι για ευαίσθητες ψυχές. Γιατί εκεί αχολογάει ο χάρος.

Είναι αλλιώς, ξέρετε —και, εν πάση περιπτώσει, μας αρέσουν δεν μας αρέσουν όλα αυτά, δεν μας πέφτει και λόγος—, είναι αλλιώς να λες σε έναν λαό να παραδοθεί για να μην έχουμε άλλα ή για να μην υπάρξουν περισσότεροι όμορφοι νεκροί, είναι αλλιώς να λες ναζί και Νεάντερταλ και καθυστερημένο τον ηρωικό Μιχαήλ, είναι αλλιώς να ειρωνεύεσαι τον Πρόεδρο μιας μαχόμενης χώρας ή και να διαδίδεις γι’ αυτόν φτηνιάρικες προπαγάνδες ηλιθίων πρακτόρων και ανθυποκομισαρίων, και προφανώς είναι αλλιώς να λες: «Σε κάθε ερώτηση η απάντηση είναι “Ειρήνη”». Όλα αυτά νιώθονται. Και άλλα, καλύτερα ή τρισχειρότερα, κι εκείνα νιώθονται επίσης.

Εκείνο που ΔΕΝ νιώθεται, εκείνο που δεν καταπίνεται με τίποτα, εκείνο που είναι κρύο και μαύρο και κενό, άχαρο με έναν τρόπο αιφνιδιαστικό, είναι να μη λες ΤΙΠΟΤΕ. Να μη βγάζεις άχνα. Να κάνεις πως ο πόλεμος δεν υπάρχει. Πως η Ουκρανία δεν υπάρχει. Πως κείται μακράν. Πως είναι ένα φαινόμενο ακατανόητο, κάτι μερικό, κάτι που δεν γίνεται να σε απασχολήσει εσένα — γιατί δεν το ’χει.

Αυτά, λοιπόν, είναι ζόρικα πράγματα, είναι ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ζόρικα, και θέλει να ’χεις πάρει μεγάλη ανάσα για να τα αντέξεις — για να αντέξεις την μπόχα του κενού.

Υπάρχει από κάποιους μια εξήγηση. Ένα ποσοστό όλων αυτών το κάνουν για να μη χάσουν πελάτες από τη μία ή από την άλλη πλευρά. Για να πουλήσουν ένα-δυο αντίτυπα του βιβλίου τους παραπάνω, ας πούμε. Για να τα ’χουν, εντέλει, καλά με όλους. Τέλος πάντων, για δημόσιες σχέσεις. Από φόβο. Εξ ου και οι αναρτήσεις με εξώφυλλα και προσκλήσεις, με συνεντεύξεις και συναυλίες, με αρνιά και κατσίκια, με γατάκια-σκυλάκια, με το χέρι στο πιγούνι και το βλέμμα αγέρωχο ή συγκαταβατικό ή σεβαστικό κ.ο.κ.

Είναι κατανοητή η προσπάθεια να δικαιολογήσει την μπόχα του κενού, αλλά δεν είναι επαρκής. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην ξέρει με ποιανού μεριά είσαι όταν σκας, όταν το βουλώνεις, όταν κάνεις τον πίθηκο που δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν μιλάει: άπαξ και δεν βγάζεις άχνα, είσαι με τη μεριά του μακελάρη — και το τσιρίζεις.

Δεν συμφωνώ λοιπόν μ’ αυτή την εξήγηση. Δεν είναι τόσο απλό, δεν είναι εμπορικό, οικονομικό το θέμα. Ούτε πάλι ξέρω τι είναι, δεν έχω τις κατάλληλες σπουδές για να το αναλύσω. Όμως, όταν μυρίζω αυτή την μπόχα, ξέρω πως υπάρχει κάτι πολύ σάπιο εκεί. Κάτι που μισεί τον άνθρωπο. Και κάτι —άσχετο αυτό, θα πουν λανθασμένα κάποιοι— τρομερά εγωιστικό: εγωιστικό με έναν τρόπο ανατριχιαστικό.

Αλλά και πάλι, αυτοί με τα βιβλιαράκια τους, και με τις ταινιούλες τους, και με τις μουσικούλες τους, και με ό,τι τέλος πάντων πουλάνε, άντε ας πούμε ότι φοβούνται τη φτώχεια, τον έναν εσπρέσο μακιάτο λιγότερο, τα κοινόχρηστα που θα ’ρθουν φουσκωμένα. Η φτώχεια είναι ένας βασιλιάς-καρνάβαλος που οι πολλοί τον υπακούν χωρίς πολλά-πολλά. Καλά αυτοί.

Εκεί που πραγματικά το κενό σού σπάει τα τύμπανα είναι όταν θάλλει και βομβίζει και πάλλεται σε σελίδες ανθρώπων που έχουν —και καλά κάνουν, είναι κι αυτή μια δουλειά— μονίμως σηκωμένη τη γροθιά, και την καταγγελία για καθετί έτοιμη στο στόμα.

Αν θέλετε να δείτε ποιοι απολαμβάνουν το γεγονός ότι αφανίζεται μια χώρα, πάτε σε κάποιον τέτοιον —έχει πολλούς— που δεν λέει τίποτε. Εκεί να πάτε.

Πηγή: ATHENS VOICE

Thursday, April 28, 2022

Δηλαδή, είχε και ο Χίτλερ τα δίκια του;

Σεπτέμβριος 1939, Βαρσοβία. Ο 9 χρόνων Πολωνός Ρίτσαρντ Παγιέφσκι στα ερείπια του σπιτιού της οικογένειάς του. μετά τους βομβαρδισμούς της πρωτεύουσας της Πολωνίας από τη γερμανική αεροπορία. Από το βιβλίο του Julien Bryan, Warsaw: 1939 Siege, Polonia Publishing House, Βαρσοβία 1959, σελ. 126.

Του Γιώργου Ξένου


Κάθε πολιτική, κάθε κίνημα και εν γένει κάθε προσωπικότητα, που εκ φύσεως έχει αρχή, μέση και τέλος, δημιουργεί συμπάθειες και αντιπάθειες, φιλίες και αντιπαλότητες, συμμαχίες και έχθρες. Το αν ο απέναντι είναι εχθρός ή φίλος αποτιμάται με δεδομένα που διαφοροποιούνται κατά την εξέλιξη των πραγμάτων.

Αν ο Χίτλερ είχε πεθάνει το 1938 θα εθεωρείτο εύλογα μεγάλος ηγέτης της Γερμανίας. Αυτό δεν έγινε. Αντίθετα, του δόθηκε από τη Θεία Πρόνοια (την οποία ο ίδιος συχνά επικαλούνταν) η ευκαιρία να πραγματώσει το Όλον των σχεδίων του, τα οποία είχε εκθέσει με σαφήνεια στο έργο του Mein Kampf (Ο Αγών μου), χωρίς κανείς να τον παίρνει στα σοβαρά.

Έτσι, σήμερα, η αποτίμηση που κάνουμε γι’ αυτόν και για το φαινόμενο του ναζισμού και του φασισμού εν γένει είναι άλλη από εκείνη που θα κάναμε στον μεσοπόλεμο, και δη το 1939, πριν ξεσπάσει ο πόλεμος και πριν τα μετέπειτα.

Μπορούμε, αν θέλουμε, να βλέπουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές ιστορικών περιόδων, συμπεριφορών και προσωπικοτήτων. Το υλικό υπάρχει. Η φύση των ανθρώπων δεν άλλαξε. Στα ίδια ερεθίσματα οι άνθρωποι θα αντιδράσουν με τον ίδιο τρόπο. Οι ίδιες επιδιώξεις θα φέρουν τις ίδιες πράξεις.

Ας συγκρίνουμε λοιπόν την επίθεση του Χίτλερ κατά της Πολωνίας το 1939 με την επίθεση του Πούτιν κατά της Ουκρανίας το 2022. Υπάρχουν πολλές αναλογίες και ομοιότητες.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1949, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Πολωνία. Ποια ήταν η δεδηλωμένη αξίωση της Γερμανίας, που η Πολωνία αρνιόταν να ικανοποιήσει; Το Ντάντσιχ! Το μετέπειτα Γκντανσκ της Αλληλεγγύης.

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και προκειμένου η νεοσύστατη τότε Πολωνία (όπου ζούσαν και γερμανικές μειονότητες) να κατέχει το σημαντικό λιμάνι του Ντάντσιχ, τη λεγόμενη Ελεύθερη Πόλη του Ντάντσιχ η οποία περιλάμβανε την πόλη Ντάντσιχ και άλλες κοντινές πόλεις, χωριά και οικισμούς που κατοικούνταν κυρίως από Γερμανούς, ένας διάδρομος χώρισε την Ανατολική Πρωσία από τη Γερμανία και ένωσε το λιμάνι με την υπόλοιπη χώρα.

Ο Χίτλερ ζητούσε αρχικά από τους Πολωνούς ένα διακανονισμό, που θα σήμαινε την κατάργηση του διαδρόμου και την περιέλευση του Ντάντσιχ στη Γερμανία, με αντίδωρο την ελεύθερη πρόσβαση της Πολωνίας στο λιμάνι, 25ετές σύμφωνο μη επίθεσης και εγγύηση των συνόρων της. Όλα αυτά θα σήμαιναν πρόσδεση της Πολωνίας στο γερμανικό άρμα κατά της Ρωσίας και αποκλεισμό κάθε σχέσης της με τη Γαλλία. Οι Πολωνοί αρνήθηκαν.

Ο Χίτλερ ετοιμάστηκε για πόλεμο. Στον πρόλογο της επιχείρησης που σχεδιάστηκε από τον Απρίλιο του 1939 κατά της Πολωνίας με το κωδικό όνομα “Fall Weiss”, ο ίδιος ο Χίτλερ κατέγραψε τους πολιτικούς σκοπούς της:

στόχος μας είναι η καταστροφή της στρατιωτικής ισχύος της Πολωνίας και η δημιουργία στα ανατολικά μιας κατάστασης που θα ικανοποιεί τις απαιτήσεις της εθνικής μας άμυνας. Το κρατίδιο του Ντάντσιχ θα ανακηρυχθεί κομμάτι του Ράιχ.

Καθώς φαινόταν ότι ο πόλεμος πλησιάζει. ετοιμάζονταν και οι Πολωνοί. Έκαναν μερική επιστράτευση και έλαβαν μέτρα κατά των γερμανικών μειονοτήτων, που τους θεωρούσαν 5η Φάλαγγα. Μάλιστα, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, έγιναν επιθέσεις από Πολωνούς κατά των γερμανών μειονοτικών σε πολλά μέρη της χώρας. Έγιναν και ωμότητες, πογκρόμ δηλαδή εναντίον τους, κυρίως στην πόλη Μπρόμπεργκ.

Η Πολωνία βέβαια κατελήφθη μέσα σε τρεις εβδομάδες και η Γερμανία δεν πήρε μόνο το Ντάντσιχ, αλλά κατέλαβε όλη τη χώρα (αφήνοντας το ανατολικό της τμήμα στον νέο της σύμμαχο, την ΕΣΣΔ) και για πέντε χρόνια την κατείχε με απίστευτη βαρβαρότητα, αντιμετωπίζοντας τους Πολωνούς σαν σκλάβους και εξολοθρεύοντας έτσι ή αλλιώς το 20% του πληθυσμού της.

Αν σήμερα κάποιοι από εμάς έχουν κατανόηση για τις ενέργειες της Ρωσίας στον πόλεμο που έχει εξαπολύσει κατά της Ουκρανίας, για να προστατεύσει, όπως ισχυρίζεται, τους ρωσόφωνους πληθυσμούς, να ενσωματώσει την ανατολική Ουκρανία στη Ρωσία, να καταστρέψει τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις και να διασφαλίσει ότι η Ουκρανία θα παραμείνει εσαεί στη δική της σφαίρα επιρροής, όπως η Λευκορωσία, οφείλουμε ανάλογη κατανόηση στον Χίτλερ και στη ναζιστική Γερμανία.

Τονίζω ότι είμαστε στο 1939. Δεν ξέρουμε τι θα επακολουθήσει. Δεν ξέρουμε την έκταση, το περιεχόμενο και τις συνέπειες της φύσης του ναζισμού και της φύσης του ίδιου του Χίτλερ. Είναι ακόμη ο “Herr Canzler”. Είναι ο σεβαστός καγκελάριος της Γερμανίας, με τον οποίο όλοι οι ηγέτες επιδίωκαν να διατηρούν σχέσεις, κατανοώντας τις απαιτήσεις του ως εύλογες, καθώς είχε υπερβολικά πιεστεί η Γερμανία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών.

Μήπως το ΝΑΤΟ δεν πίεσε πολύ την ΕΣΣΔ; Μήπως φρόντισε η Δύση να εντάξει τη Ρωσία σε ένα διεθνές σύστημα ασφάλειας; Μήπως δεν την περικυκλώνει σιγά σιγά, εντάσσοντας όλες τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες στη συμμαχία του;

Ναι και όχι.

Η ένταξη αυτή γίνεται ύστερα από επίμονο αίτημά τους. Κυρίως διότι δεν γίνεται επιθετικά, αλλά ως αμυντική κίνηση κατά της προβλεπόμενης ρωσικής επιθετικότητας, για να διασφαλίσει την πολιτική τους ανεξαρτησία έναντι της Ρωσίας.

Αν το ΝΑΤΟ θελήσει να επιτεθεί στη Ρωσία, η γειτνίαση των στρατευμάτων του με την ίδια τη Ρωσία τίποτε απολύτως δεν θα του προσφέρει. Στην περίπτωση αυτή, του είναι άχρηστη η γειτνίαση. Οι πύραυλοι δεν απαιτείται να εκτοξευθούν από χώρες δίπλα στη Ρωσία, ούτε τα αεροπλάνα θα φύγουν από τα πολωνικά ή τα ουκρανικά αεροδρόμια ούτε τα υποβρύχια από τη Βαλτική θάλασσα.

Ενώ όμως η ένταξη των χωρών αυτών στο ΝΑΤΟ είναι άχρηστη αν το ΝΑΤΟ θέλει να επιτεθεί, είναι απολύτως απαραίτητη και αναγκαία η επιτόπου παρουσία του προκειμένου να αμυνθεί, διατηρώντας τις χώρες αυτές έξω από τη ρωσική σφαίρα επιρροής.

Βλάπτει αυτό τα ρωσικά συμφέροντα; Τα πολιτικά και γεωστρατηγικά, ναι. Οφείλει, χρειάζεται να τα υπερασπίσει η Ρωσία με πόλεμο; Είναι εκτός λογικής της εποχής μας, όπου η υπεράσπιση των κρατικών συμφερόντων νοείται με οικονομικά και εμπορικά μέσα, με την εσωτερική ανάπτυξη και ευημερία, με την τεχνολογία και τον πολιτισμό.

Η εξέταση των δύο περιπτώσεων, της Πολωνίας και της Ουκρανίας, μας δείχνει ότι τα κίνητρα των επιτιθέμενων, της Γερμανίας του Χίτλερ και της Ρωσίας του Πούτιν, είναι παρεμφερή και οι στοχεύσεις τους ανάλογες. Ανατριχιαστικά ίδιος, εκφρασμένος με τις ίδιες λέξεις, είναι ο στόχος της καταστροφής της στρατιωτικής ισχύος (της Πολωνίας τότε, της Ουκρανίας σήμερα).

Από την άλλη, υπάρχουν και στις δύο περιπτώσεις ουσιαστικά συμφέροντα των επιτεθέντων, πέρα από τις δικαιολογίες και τις προφάσεις. Αλλά, δεν νοείται ο πόλεμος ως μέσον για την υπεράσπισή τους. Και αν αυτό ίσχυε μια φορά το 1939, ισχύει πολλές πολλές φορές σήμερα.

Καταδικάζουμε σήμερα πλήρως και απολύτως τον Χίτλερ, όχι βάσει όσων ξέραμε το 1939, αλλά βάσει όσων μάθαμε ώς το 1945. Καταδικάζουμε υπό το φως όχι αυτών που προηγήθηκαν του πολέμου κατά της Πολωνίας αλλά υπό το φως αυτών που επακολούθησαν.

Θα περιμένουμε να δούμε ολόκληρο το έργο πριν καταδικάσουμε πλήρως και απολύτως και τον Πούτιν;

Friday, April 8, 2022

O Xιμπατζής και η Μαϊμού


Του Κωνσταντίνου Τσίμα

Κατά τη χθεσινή του ομιλία προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Ζελένσκι, έδωσε άλλη μια παράσταση προσαρμοσμένη στο ακροατήριο του. Ο Ζελένσκι επικοινωνεί με τα κοινοβούλια φιλικών προς την Ουκρανία χωρών, αυτό είναι δεδομένο: όλες οι χώρες υποστηρίζουν τον αγώνα του εναντίον των Ρώσων εισβολέων με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Σκοπός του είναι να συγκινήσει ώστε να γιγαντωθεί το κλίμα στήριξης προς τη χώρα του, και να μεγιστοποιηθούν οι δράσεις οικονομικών κυρώσεων εναντίον της αντιπάλου του Ρωσίας και του Προέδρου της Πούτιν συγκεκριμένα.

Το επιτελείο του, πιθανότατα βοηθούμενο από αμερικανούς ειδικούς συμβούλους, προσαρμόζει κάθε ομιλία στα "μέτρα" του ακροατηρίου. Στους Βρετανούς, εστίασε στην Μάχη της Αγγλίας. Στους Γερμανούς, μίλησε για το χρέος να πετάξουν την κατάρα του Ναζισμού από πάνω τους. Στους Έλληνες, ξεκίνησε εστιάζοντας στην μακραίωνη παρουσία και πολιτιστική κληρονομιά του Ελληνισμού της Μαύρης Θάλασσας, με τα σημαντικότερα κέντρα του να σώζονται επί Ουκρανικού εδάφους (Μαριούπολη, Οδησσός). Διάνθισε το αφήγημά του με την επίδραση της Ορθοδοξίας στην Ουκρανική ιστορία. Τέλος, επιχείρησε να συνδέσει τον Ελληνικό Αγώνα της Ανεξαρτησίας με τον τρέχοντα πόλεμο.

Ο Ζελένσκι (και ο κόσμος όλος) γνωρίζει πολύ καλά ποιές χώρες έχουν σημαντικό φιλο-Ρωσικό ρεύμα, στο λαό και τα πολιτικά κόμματα. Επίσης γνωρίζει με τι επιχειρήματα συντηρείται ένα τέτοιο ρεύμα. Κρίνοντας, ως μη όφειλε, την Ελληνική πολιτική πραγματικότητα ως "φαιδρή" περίπτωση, θεώρησε ότι μπορούσε να κόψει τον Γόρδιο Δεσμό της παραπληροφόρησης και της περί Ουκρανικού νεο-ναζισμού σύγχυσης με δύο απλούστατα βίντεο: Έλληνες, μας κατηγορείτε για ναζιστές· Έλληνες, μας κατηγορείτε ότι κυνηγάμε τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες μας. Εγώ θα σας δείξω, για να τελειώνουμε με τις βλακώδεις κατηγορίες σας, ότι αυτά δεν ισχύουν. Ορίστε, Ελληνικής καταγωγής Ουκρανοί της Μαριούπολης μάχονται κατά των Ρώσων Ναζιστών σε μονάδα του Ουκρανικού στρατού που πιστεύετε ότι είναι ακόμη νεο-ναζιστική! Ακούστε τα απ' το στόμα των "δικών" σας αντίφα μαχητών!

Φευ, δεν κόβονται όλοι οι Γόρδιοι Δεσμοί έτσι εύκολα. Και ο Ζελένσκι σίγουρα δεν είναι Μεγαλέξαντρος. Καλύτερα να είχε δείξει το υπόγειο της φρίκης στη Μπούτσα με τα πτώματα των βασανισθέντων πολιτών, να είχε δείξει τα πτώματα των αμάχων στη Μποροντιάνκα και το Ιρπίν, τα πτώματα των αμάχων στο Μαιευτήριο της Μαριούπολης. Σίγουρα θα συγκινούσε περισσότερους. Ο θάνατος αθώων (και ζώων) συγκινεί. Προσπάθεια να ακυρώσεις ιδεολογικές επενδύσεις ετών, βρίσκει τοίχο. Διότι, περί αυτού πρόκειται: οι ηγεσίες της ντε-και-καλά-Αριστεράς στη χώρα μας έχουν *επενδύσει* τεράστια προσπάθεια και προπαγανδιστική φιλολογία στο να θέσουν εαυτούς και οπαδούς «απέναντι» στις Δυτικές επιλογές. Ο Πούτιν απλά τους διευκολύνει λίγο περισσότερο λόγω προϊστορίας και ειδικού βάρους της Ρωσίας στην Ελληνική πολιτική μυθολογία ―το ίδιο ακριβώς θα έπρατταν αν ήταν η Κίνα ή το Ιράν ο αντίπαλος του Ζελένσκι.

Το "Τάγμα Αζόφ" δεν πρόκειται βέβαια ν' αλλάξει όνομα επειδή έχει καταχωρηθεί στο συλλογικό ασυνείδητο πολλών χιλιάδων Ελλήνων ως εσαεί νεο-ναζιστικό. Ούτε θα ασχοληθεί να τους αλλάξει τη λανθασμένη γνώμη τους. Έχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνουν, όπως να πολεμήσουν τις φασιστικές στρατιές των Τσετσένων και Ρώσων εισβολέων που προσπαθούν να τους εξοντώσουν έχοντας ισοπεδώσει την πόλη τους. Ούτε ο Ποντιακής καταγωγής Μιχαήλ πρόκειται να μάθει ποτέ ότι το ακροατήριο για το οποίο βιντεοσκόπησε το μήνυμά του σε κάποιο υπόγειο της Μαριούπολης δεν θέλησε να ακούσει τα λόγια του αλλά τον διέγραψε αυτοστιγμεί βάσει των διακριτικών της στολής του. Πιθανότατα θα σκοτωθεί ηρωικά μαχόμενος εναντίον των Ρώσων Ναζί. Οι Έλληνες θα συνεχίσουν ν' αγοράζουν βιβλία κρίνοντας απ' το φανταιζί εξώφυλλό τους.

Tuesday, March 29, 2022

Αποναζιστικοποίηση Ουκρανίας: πρόφαση ή εύρημα;

Του Νίκου Κοτζιά


Απευθυνόμενος ο Πούτιν στο εσωτερικό του ακροατήριο και προκειμένου να εξηγήσει τους λόγους που τον οδήγησαν στην εισβολή στην Ουκρανία, επικαλείται τον ναζιστικό κίνδυνο που ελλοχεύει στην Ουκρανία. Μάλιστα για κάθε καταστροφή σχολείου, νοσοκομείου, νηπιαγωγείου, θεάτρου, η Μόσχα έχει έτοιμη την απάντηση: «πρόκειται για κέντρο ναζιστών». Μετά την δυτική θεωρία για την «ανθρωπιστική παρέμβαση» σε τρίτες χώρες, εμφανίστηκε το ρωσικό αδελφάκι της για «αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας». Προσωπικά πιστεύω, ότι κάθε βίαιη παραβίαση της εδαφικής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας και των συνόρων μιας χώρας είναι καταδικαστέα από όπου και αν προέρχεται. Παρόλα αυτά, θα εξετάσω το περί ναζισμού επιχείρημα της Ρωσίας διότι έχει αρκετούς υποστηρικτές.

Καταρχάς, υπάρχουν ναζιστές και φιλοναζιστές στην Ουκρανία; Ασφαλώς υπάρχουν. Είναι δε πολύ επιθετικοί και προκλητικοί, αν και μετά το 2016 είχαν χάσει σε μεγάλο βαθμό τη δύναμή τους. Στις τελευταίες εκλογές έλαβαν μόνο 2%. Τους επανάφερε στο προσκήνιο η ρωσική εισβολή. Επόμενο ερώτημα, ναζιστές και φιλοναζιστές υπάρχουν στη Ρωσία; Ασφαλώς και ναι. Κατά συνέπεια υπάρχει λόγος εισβολής στη Ρωσία; Ορθά θα έλεγε κάποιος ότι μια τέτοια ερώτηση είναι «χαζή». Θα έλεγε, μάλιστα, ότι εκείνοι της Ουκρανίας παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από εκείνους της Ρωσίας καθότι διαθέτουν δική τους οργάνωση με ένοπλα τμήματα. Ορθά! Στη Ρωσία, από την άλλη, το ακροδεξιό ρεύμα είναι πλατύτερο και βρίσκεται εγκατεστημένο ακόμα και στο κυβερνητικό κόμμα. Εξάλλου, φιλοναζιστικά – φασιστικά κόμματα υπάρχουν σε όλη την ανατολική Ευρώπη και ακροδεξιά σε όλη την Δυτική.

Επόμενο ερώτημα, ποιος στηρίζει όλα αυτά τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη; Η Ουκρανία ή η Ρωσία. Σύμφωνα με όλες τις αποδείξεις αυτό το κάνει η Ρωσία, είτε με απευθείας στήριξη, είτε με την δανειοδότησή τους. Η Ρωσία είναι συνομιλητής των πιο ακραίων και ανοικτών ναζιστικών κομμάτων. Πρόσφατα, επί παραδείγματι, το γερμανικό νεοναζιστικό κόμμα, το NPD, κατά καιρούς απαγορευμένο στη χώρα του, πραγματοποίησε συναντήσεις στην Αγία Πετρούπολη.

Η Ρωσία, λοιπόν, που έχει μέσα στο κυβερνητικό της κόμμα ακραία στοιχεία και στηρίζει τα περισσότερα από τα ακροδεξιά κόμματα και ρεύματα στην Δυτική Ευρώπη εισβάλλει παράνομα σε γειτονική της χώρα για να την σώσει, υποτίθεται, από τον ναζισμό, σκορπίζοντας τον θάνατο και την καταστροφή! Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα επιχειρηματολογήσουν ότι η Ρωσία δικαιούται να εισβάλλει στην Ουκρανία και να μιλά για πάλη ενάντια στον ναζισμό, διότι είχε 22.000.000 θύματα στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πράγματι πρόκειται για αληθινό στοιχείο, αποτέλεσμα ναζιστικών εγκλημάτων και δείγμα του ηρωισμού του σοβιετικού λαού. Μόνο που από αυτά τα θύματα της Σοβιετικής Ένωσης, τα 8.500.000 ήταν Ουκρανοί, δηλαδή, κάτι λιγότερο από το 40% του συνόλου, όταν ο Ουκρανικός πληθυσμός ήταν μόλις το 20% εκείνου της Σοβιετικής Ένωσης.

Εκείνο που είναι σίγουρο, είναι ότι σε τμήμα της κοινής γνώμης διαμορφώνεται μια αντίληψη περί της δήθεν αρνητικής μοναδικότητας της Ουκρανίας. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι Ουκρανοί ήταν οι μόνοι που συντάχθηκαν με γερμανική κατοχή στην Ευρώπη. Αληθές ως προς τους Ουκρανούς, όχι, όμως, ως προς την μοναδικότητα. Πλην Ελλήνων και Σέρβων, όλοι οι άλλοι λαοί είχαν αρκετά αποβράσματα που πολέμησαν μαζί με τους ναζί, ακόμα και στο ρωσικό μέτωπο.

Θυμίζω σε αυτό το σημείο, ότι όταν ήμουν ΥΠΕΞ και τέθηκε στην ΕΕ ζήτημα καταδίκης της Ρωσίας για τον Μεγάλο Πατριωτικό πόλεμο, δεν άφησα να ληφθεί μια τέτοια άδικη απόφαση ενάντια στην ιστορία και στον ηρωισμό του κόκκινου στρατού. Στην ίδια γραμμή και στη βάση των ίδιων αρχών, καταδικάζω την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πράξη ντροπιαστική για την ιστορία του ίδιου του στρατού της.

Αλλά ας δεχτούμε ότι η κυβέρνηση στην Ουκρανία έχει στο εσωτερικό της ακροδεξιά στοιχεία, αυτό θα έπρεπε να μας κάνει να γίνουμε υποστηρικτές της βίαιης εισβολής της Ρωσίας; Μα με αυτόν τον παραλογισμό, ο οποιοσδήποτε δικαιούται να εισβάλλει στην Ελλάδα στο όνομα της επί ετών παρουσίας της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, αλλά και ακροδεξιών στην παρούσα κυβέρνηση. Θα έπρεπε, επίσης, με αυτή τη λογική, να καταγγείλουμε όλο τον Ελληνικό λαό (και την αριστερά) που στήριξε το «όχι» ενός ακροδεξιού δικτάτορα, όπως ήταν ο Μεταξάς.

Θα μπορούσε κανείς, βέβαια, να εξετάσει το ζήτημα διαφορετικά. Να διερευνήσει τι ακριβώς είναι πολιτικά ο Πούτιν, σημαντική και ισχυρή προσωπικότητα, στέλεχος μυστικών υπηρεσιών και διορισμένος στην θέση του Προέδρου από τον Γιέλτσιν, τον άνθρωπο που συνέβαλε αποφασιστικά στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και στην αποδιοργάνωση της εξουσίας των κομμουνιστών. Το λέω αυτό, διότι ακούω πολλούς να αντιμετωπίζουν τον Πούτιν ως να είναι ο νέος αρχηγός του αντιδυτικού μπολσεβικισμού, ξεχνώντας ότι μόλις πρόσφατα κατήγγειλε τον Λένιν ως την αιτία του Ουκρανικού προβλήματος καθότι ο Βλαδίμηρος αναγνώρισε στους Ουκρανούς το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.
Κάποιος θα μου έλεγε, ότι πιστεύει στον Πούτιν, διότι είναι ο μόνος που παλεύει ενάντια στο ΝΑΤΟ και επιδιώκει να του βάλει φραγμούς. Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Ας το εξετάσουμε και αυτό, πέραν του γεγονότος ότι το ΝΑΤΟ είναι εγκατεστημένο στην πόρτα της Ρωσίας στις Βαλτικές και στην Πολωνία και όχι στην Ουκρανία, της οποίας η αίτηση είχε ήδη απορριφθεί από το 2008.

Στην πολιτική, ως όλοι μας γνωρίζουμε, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, χώρες με παράδοση πασιφισμού, όπως η Γερμανία, απαλλάσσονται από τα δεσμά που τους επέβαλλε το ιστορικό βάρος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και προχωρούν σε μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα. Χώρες όπως η Φινλανδία και η Σουηδία σκέφτονται να ενταχθούν από κοινού στο ΝΑΤΟ. Και προκύπτει το ερώτημα, αν η Φινλανδία και η Σουηδία αιτηθούν ένταξης στο ΝΑΤΟ, η Ρωσία θα εισβάλλει και σε αυτές; Τέλος, σημειώνω, το ΝΑΤΟ που ο Μακρόν το είχε κηρύξει πνευματικά νεκρό, είναι σήμερα περισσότερο ενωμένο από ότι πριν μερικούς μήνες. Οφείλω, λοιπόν, να επισημάνω ότι ο Πούτιν με την εισβολή του στην Ουκρανία δυνάμωσε αυτό που υποτίθεται ότι ήθελε να αποφύγει: την ενίσχυση του ΝΑΤΟ, την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης των Ουκρανών, την ενίσχυση της κριτικής στάσης, ακόμα και της δυσπιστίας, προοδευτικών ανθρώπων απέναντι στην Ρωσία.

Πηγή: Εφημερίδα Μακεδονία

Tuesday, March 22, 2022

Αθλία Ελλάς, συνετίσου και παραδώσου


Του Κυριάκου Αθανασιάδη


Θέρος 1821: Ανταπόκριση από την αδίκως εξεγερμένη απέναντι στην Υψηλή Πύλη Ελλάδα

ΡΟΥΜΕΛΗ - Του ανταποκριτού μας. Επιμένουν οι Έλληνες σε ό,τι αποκαλούν «ξεσηκωμό», παρά το απονενοημένο της αποφάσεως, προφανώς παρασυρόμενοι από κάποιους Δυτικούς, κατά το λεγόμενον, «συμμάχους» τους. Η μεγάλη Οθωμανική Αυτοκρατορία αμύνεται σθεναρά, σχεδιάζει δε να περάσει άμεσα στην οργίλη, πλην άκρως δικαιολογημένη, αντεπίθεση, καθώς βέβαια δεν προτίθεται να επιτρέψει στους υπόπτων συμφερόντων οπλαρχηγούς, ληστάρχους και γνωστούς εγκληματίες ή φυγοδίκους της περιοχής, που υποκινούνται από ξενόφερτους πολιτικούς και «συμβούλους», να θέσουν υπό αμφισβήτηση, πόσο δε μάλλον να ανατρέψουν, το υπάρχον status quo στην περιοχή.

Η ελληνική πλευρά δεν ορρωδεί προ ουδενός. Παρά τις εκατόμβες θυμάτων, συνεχίζει αυτόν τον αγώνα δυναμιτίζοντας πάσα προσπάθεια κατευνασμού και διαπραγματεύσεων με τις επίσημες Αρχές, χωρίς να λογαριάζει νεκρούς, αίμα και καταστροφές. Ήδη πολλά χωριά έχουν κατακαεί από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, ενώ αυτή καθαυτή η καταμέτρηση των αιχμαλώτων πολέμου, πολλοί από τους οποίους ήδη επωλήθησαν στις σχετικές αγορές, καθίσταται πλέον δύσκολη, εάν όχι αδύνατη. Οι αυτοανακηρυχθέντες «στρατηγοί» του ιδιότυπου αυτού πολέμου, που σε τίποτε δεν θυμίζει μία παραδοσιακή και έντιμη μάχη στρατευμάτων, διαμηνύουν προς πάσα κατεύθυνση ότι προτιμούν να… χαθούν όλοι, των αθώων οικογενειών τους συμπεριλαμβανομένων, από το να επιστρέψουν στην προτεραία ειρηνική συνύπαρξη με τους τύποις «αλλοεθνείς».

Λόγω της εκρύθμου καταστάσεως, και καθώς η ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο Πέλαγος απώλεσε άρδην τον ειρηνικό της προσανατολισμό, το εμπόριο απέβη βέβαια μία ζοφερή και άκρως επικίνδυνη υπόθεση για κάθε εμπλεκόμενο. Ως αποτέλεσμα, οι τιμές πολλών αγαθών πρώτης ζητήσεως έχουν υπερδιπλασιαστεί στις ευρωπαϊκές χώρες, οι νουνεχείς κάτοικοι των οποίων παρακολουθούν με σκεπτικισμό τα διαδραματιζόμενα σε αυτή τη φτωχική, άγονη και λησμονημένη, πλην εντόνου στρατηγικού ενδιαφέροντος, χερσόνησο της Νοτίου Ευρώπης. Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τι αντίκτυπο θα έχουν τις προσεχείς εβδομάδες και μήνες οι αδιανόητες ταραχές στις ειρηνικές, και παραδοσιακές συμμάχους με την Υψηλή Πύλη, χώρες της ηπείρου.

Παρά ταύτα, και πέραν πάσης λογικής και παντός δικαίου, ομάδες και πυρήνες θερμοκεφάλων —λαοπλάνων, ρητόρων και στιχοπλόκων— υποστηρίζουν τη λεγόμενη… «ελληνική υπόθεση» (παραθέτουμε τον όρο χωρίς ορισμένως να τον υιοθετούμε), υποδαυλίζοντας εκ του μακρόθεν τα μίση και τις έριδες στην περιοχή, λησμονώντας βέβαια πως τα δύο έθνη είναι απολύτως συγγενικά και ζουν αρμονικά υπό την ίδια στέγη επί τουλάχιστον τέσσερις αιώνες τώρα, εάν όχι από πάντα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς δεν σταματούν εδώ, αλλά συγκεντρώνουν με άδηλους και ύποπτους τρόπους πόρους και οπλισμό, ώστε να συνεχιστεί ο, ούτως ειπείν, «αγών» της παραπλανημένης Ελλάδος. O tempora, o mores…

Πέραν πάσης αμφισβητήσεως, η αναλογία δυνάμεων είναι συντριπτικά υπέρ της νομίμου κυβερνήσεως, η οποία, παρά το άδικο της αγρίας εξεγέρσεως των αιμοδιψών χωρικών και άλλων, μετέρχεται στην πλειονότητα των περιπτώσεων πλείστους όσους ειρηνικούς τρόπους κατευνασμού των παθών, καταφεύγοντας στην ωμή, πλην εκ των πραγμάτων δικαιολογημένη, χρήση των όπλων μόνον όπου κρίνεται απολύτως απαραίτητο, με τα ως άνω στρατηγικά αποτελέσματα. Παρά τις περί του αντιθέτου διακηρύξεις περί τινών… νικών στο πεδίο της μάχης, η θνησιγενής εξέγερση προώρισται ασφαλώς να σβήσει, και θα σβήσει.

Ωστόσο, ας αναρωτηθούμε μεγαλοφώνως άπαντες: Τι αθλία μοίρα περιμένει λαούς που βαδίζουν προς την καταστροφή τους, σαν άλλες αγέλες κατακρημνιζόμενες από μέγα ύψος, καθώς αφρόνως ακολουθούν στον γκρεμνό τα άρρωστα και τυφλωμένα από το πάθος ζώα που τις καθοδηγούν; Για πόσο ακόμη θα καίγεται η γη των αρωματικών βοτάνων και της ελαίας, η γη του Πανός και των δρυάδων; Ώς πότε οι πονηρές ευρωπαϊκές γραφίδες των ελαχίστων κιναίδων θα ξεπερνούν σε ένταση τις φωνές των πολλών και δικαίων;

Αθλία Ελλάς, συνετίσου και παραδώσου.

Πηγή: Athens Voice

Monday, March 21, 2022

Έκκληση προς τους Ρώσους ενός Ουκρανού σοσιαλιστή

Του Taras Bilous*


Πρώτον, για όσους ρωτάνε «Γιατί δεν μιλούσατε επί 8 χρόνια που βομβαρδιζόταν το Ντονμπάς;», να πω ότι εγώ καθόλου σιωπηλός δεν ήμουν. Για παράδειγμα, δέστε το άρθρο μου για τους ουκρανικούς βομβαρδισμούς κατά της περιφερειακής διοίκησης του Λουγκάνσκ (και αυτό μου είναι προσωπικά ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί εγώ είμαι από το Λουγκάνσκ). Επίσης έγραφα και για τα άλλα θύματα μεταξύ των αμάχων το 2014-2015 (δείτε και πιο κάτω για πρόσθετες πληροφορίες). Επίσης κατήγγειλα τον οικονομικό αποκλεισμό του Ντονμπάς και συμμετείχα και στην αντιφασιστική κινητοποίηση, στο κέντρο του Κιέβου, με το πανό μου «να διαλυθεί το τάγμα Αζόφ». Με λίγα λόγια, υποστήριξα μια ειρηνική διευθέτηση της διένεξης στο Ντονμπάς.

Μια ιμπεριαλιστική εισβολή

Αλλά τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η σημερινή εισβολή του ρώσικου στρατού είναι μια ιμπεριαλιστική εισβολή που πρέπει να τελειώσει με ήττα της. Αλλιώς θα έχουμε μια «νέα κανονικότητα» στην οποία οι στρατιωτικές επεμβάσεις θα γίνουν ρουτίνα. Όταν η Ρωσία άρχισε να βομβαρδίζει τις ουκρανικές πόλεις, αποφάσισα να στρατευτώ στην περιφερειακή άμυνα. Δυστυχώς, δεν λειτούργησε αυτό για εμένα, γιατί στο Κίεβο δεν υπάρχουν αρκετά όπλα για όλο τον κόσμο.

Εάν εξακολουθείτε να πιστεύετε πως ο ρωσικός στρατός μάχεται εδώ ενάντια στους «ναζί», κάνετε λάθος. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, από χίπστερς ώς απλοί κάτοικοι βρίσκονται μαζί σε τεράστιες ουρές για να πάρουν όπλα. Για εμάς είναι ένας πόλεμος λαϊκής απελευθέρωσης.

Δεν καταλαβαίνω πώς Ρώσοι μπορεί ακόμα να πιστεύουν την προπαγάνδα που λέει ότι οι «ναζί» βασιλεύουν στην Ουκρανία, από τη στιγμή που ένας εβραίος ρωσόφωνος από το Κρίβοϋ Ρογκ, με πρόγραμμα για ειρήνευση, έγινε Πρόεδρος. Ναι, η ειρηνική διευθέτηση δεν λειτούργησε, αλλά αυτό κατά πολύ οφείλεται στην άρνηση του Πούτιν να κάνει παραχωρήσεις.

Και όμως, ήταν δυνατόν να επιτευχθεί μια μείωση του αριθμού των παραβιάσεων της εκεχειρίας και να έχουμε λιγότερα θύματα μεταξύ των αμάχων. Όμως τώρα, εξαιτίας της ρώσικης εισβολής, οι κάτοικοι του Ντονμπάς ζουν και πάλι κάτω από βομβαρδισμούς. Η πόλη Σχάστια ισοπεδώθηκε από το ρωσικό στρατό.

Για τα θύματα στο Ντομπάς

Αυτοί που μας λένε τώρα «Γιατί δεν μιλούσατε επί 8 χρόνια που βομβαρδιζόταν το Ντονμπάς;» πρέπει να καταλάβουν επίσης ότι ένας σημαντικός αριθμός των θυμάτων μεταξύ των αμάχων στο Ντονμπάς ήταν αποτέλεσμα βομβαρδισμών από τις ίδιες τις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ, όπως και από το ρωσικό στρατό. Εάν δεν με πιστεύετε, μπορείτε να διαβάσετε την έκθεση του Κέντρου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου«Memorial». Σας συμβουλεύω ιδιαίτερα να διαβάσετε το κεφάλαιο «Η καταστροφή των χωριών Novosvetlovka και Khryashchevatoe στην περιοχή του Λουγκάνσκ», όπου η ευθύνη για τις περισσότερες καταστροφές και τους περισσότερους νεκρούς αποδίδεται στις πολιτοφυλακές των Δημοκρατιών αυτών και στο ρώσικο στρατό, που προσπάθησαν να εκδιώξουν από την περιοχή εκείνη τις μονάδες των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων. Ανάλογη κατάσταση είχαμε και στο Debaltseve, ενώ επίσης κάτοικοι του Ντονμπάς πέθαναν από βομβαρδισμούς των πολιτοφυλακών των Λαϊκών Δημοκρατιών στη Μαριούπολη, στη Βολνόβακα και σε άλλα μέρη.

Και βέβαια, η πιο δολοφονική περίπτωση για άμαχους το 2014 οφείλεται στο ρωσικό στρατό: είναι η συντριβή του Boeing 777 στην περιοχή του Ντονέτσκ. Εάν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει τη ρώσικη προπαγάνδα που λέει ότι το αεροπλάνο δεν χτυπήθηκε, τότε δεν ξέρω πώς μπορεί κάποιος να εξακολουθήσει να συζητάει.

Ο Πούτιν μπορεί όλα να τα έχει σχεδιάσει, όμως ακόμα και αν η Ρωσία καταλάβει το Κίεβο και εγκαταστήσει τη δική της κυβέρνηση κατοχής, εμείς θα αντισταθούμε. Ο αγώνας θα συνεχίσει έως ότου αποσυρθεί η Ρωσία από την Ουκρανία και πληρώσει για όλες τις απώλειες και τις καταστροφές.

Κατά συνέπεια, τα τελευταία μου λόγια απευθύνονται στους Ρώσους: βιαστείτε να ανατρέψετε το καθεστώς Πούτιν. Είναι για το δικό σας συμφέρον και είναι και για το δικό μας.

*Μέλος του Σοσιαλιστικού Κινήματος της Ουκρανίας

Ουκρανικό: ελληνικά συμφέροντα και πρωτοβουλίες

Του Νίκου Κοτζιά

Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία θα αλλάξουν πολλά στον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη. Είναι ανάγκη να προσανατολίσουμε τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα για το ποια είναι τα συμφέροντα της χώρας και ποιες πρωτοβουλίες οφείλει να αναλάβει με αφορμή τον πόλεμο.
1. Πέντε συμφέροντα της χώρας και η ελληνική διπλωματία
Πρώτον,
η Ελλάδα έχει δεκαετίες ως σταθερά στην εξωτερική πολιτική της, την υποστήριξη της ειρήνης, του απαραβίαστου των συνόρων της, την προάσπιση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητά της. Κατά την προώθηση αυτών των αρχών στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο. Απαιτεί τον σεβασμό τους από την Τουρκία, καθώς και την πλήρη εφαρμογή τους στο Κυπριακό. Ας συμφωνήσουμε, λοιπόν, ότι αυτές οι αρχές πρέπει να εφαρμόζονται και στην περίπτωση της Ουκρανίας, τις οποίες, όμως, παραβιάζει η Ρωσία με ωμότητα. Οποιος, μάλιστα, υποστηρίζει τις ρωσικές παραβιάσεις, με «ναι μεν αλλά» υπονομεύει, έστω και άθελά του, την ελληνική διπλωματία καθώς και την διεθνή θέση της Κύπρου. Τα πράγματα με βάση το πρώτο κριτήριο είναι σαφή: Δεν μπήκε η Κύπρος στα χωριά της Τουρκίας, ούτε ισοπέδωσε η Ουκρανία πόλεις στην Ρωσία.
Δεύτερον, όποιος υπερασπίζεται την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για κάθε χώρα, δεν σημαίνει ότι υποστηρίζει την ηγεσία της μίας ή της χώρας. Η υπεράσπιση των αρχών μας δεν μπορεί να εξαρτάται από τα σκέρτσα και τις αδυναμίες οποιουδήποτε ηγέτη της Ουκρανίας. Απορρίπτω, όμως, και την ανόητη άποψη ότι ναζί υπάρχουν μόνο στην Ουκρανία, αλλά όχι στην Ρωσία, όταν, μάλιστα, η τελευταία χρηματοδοτεί κάθε ακροδεξιό και νεοφασιστικό μόρφωμα σε όλη την Ευρώπη. Οι αρχές διπλωματίας μας, δηλαδή τα ειρηνικά όπλα μας, δεν μπορούν να εγκαταλείπονται για χάρη οποιουδήποτε ηγέτη της Ρωσίας. Διότι τότε, ανάλογα, μπορεί να επικαλεστεί ο οποιοσδήποτε οτιδήποτε τον ενοχλεί στη χώρα μας ως λόγο εισβολής, όπως, ακόμα, και να καταγράψει ότι υπάρχουν ναζιστές στην Ελλάδα (που φτάσανε, μάλιστα, και στην Βουλή) και να πράξει ανάλογα στη βάση του φιλοπουτινικού δόγματος.
Τρίτον, θα πρέπει να προσέχουμε να μην υιοθετούμε τα ρωσικά προπαγανδιστικά επιχειρήματα που απλά αντιγράφουν εκείνα της Τουρκίας που επιχείρησε στο όνομα «της προστασίας των Τουρκοκυπρίων» να δικαιολογήσει την παράνομη βίαιη εισβολή το 1974 στην Κύπρο,. Η Ελληνική διπλωματία και κοινή γνώμη δεν μπορεί να υπερασπίζεται τέτοιου είδους ρωσική προπαγάνδα, παρά τις πολλαπλές αρνητικές εμπειρίες που έχει από την Δύση.
Τέταρτον, η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί με τρόπο που να αναβαθμίζει τον ρόλο της, αντί να υποβαθμιστεί και άλλο. Να προωθήσει έναν χάρτη ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας για την ΝΑ Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, όπου είχαμε οικοδομήσει την «Πρωτοβουλία της Ρόδου» στην οποία συμμετείχε το σύνολο των αραβικών κρατών, της Παλαιστίνης συμπεριλαμβανόμενης, ο Αραβικός Σύνδεσμος και η Γραμματεία του Κόλπου. Πρωτοβουλία που εγκαταλείφθηκε σε ένα κρίσιμο σημείο μετά το 2018. Επιπλέον, να στηρίξει, στο ίδιο πνεύμα, κάθε ουσιαστική προσπάθεια ορθολογικής και δίκαιης ειρηνικής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη.
Πέμπτο, η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί πολύ προσεκτικά έναντι της προσπάθειας της Ρωσίας να θέσει υπό την επιρροή της μεγάλες ορθόδοξες εκκλησίες στην περιοχή, ακόμα και πατριαρχεία και μητροπόλεις. Και αυτό διότι η εκκλησία είναι για την νεοτσαρική Ρωσία εργαλείο επιθετικής εξωτερικής πολιτικής. Οφείλει, επίσης, να λάβει η Ελλάδα άμεσα όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας των ομογενών στην Μαριούπολη. Το ελληνικό ΥΠΕΞ έχει αργήσει ασυγχώρητα.
2. Οι άμεσες πρωτοβουλίες
Η Ελλάδα οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες περιορισμού των αρνητικών επιπτώσεων της εισβολής στην Ουκρανία για την άμεση περιοχή μας, όπως:

Πρώτον, να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε να επαναλειτουργήσουν οι έξη διαφορετικές συνεργασίες που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία μου στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. Να αρχίσει δε, από την διασυνοριακή (Ελλάδα, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία και Βουλγαρία) και εκείνη του συντονισμού των κρατών-μελών της ΕΕ στην περιοχή, με στόχο να ληφθούν από κοινού μέτρα και πρωτοβουλίες αποτροπής του να φτάσει ο πόλεμος στην περιοχή μας, καθώς και να περιοριστούν οι αρνητικές συνέπειές του, έχοντας κατά νου ότι μια εν δυνάμει πολιτική κρίση στην Βοσνία ή τυχόν νέες εντάσεις ανάμεσα στο Κόσοβο και την Σερβία, καθώς και τυχόν πρόθεση της Ρωσίας να εισβάλλει στην Μολδαβία όπως είχε «κατά λάθος» ανακοινώσει την 1η Μαρτίου ο πρόεδρος της Λευκορωσίας θα αποσταθεροποιήσουν την ΝΑ Ευρώπη.
Δεύτερον, μαζί με χώρες που συμμετέχουν στις τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες, όπως με Ισραήλ και Σερβία, να αναλάβει πρωτοβουλία διαμεσολάβησης. Δυστυχώς, ενώ η τουρκική διπλωματία έμαθε από τις δικές μας διπλωματικές μεθόδους της περιόδου 2015-8, η σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών εξακολουθεί να παρακολουθεί σε πλήρη αδράνεια τα τεκτενόμενα.
Τρίτο, να αναληφθεί πρωτοβουλία αντιμετώπισης των νέων κυμάτων μετανάστευσης και διαμόρφωσης πλαισίου συνεργασίας με τις ενδιαφερόμενες χώρες της περιοχής. Προετοιμασία, επίσης, της βόρειας Ελλάδας, ιδιαίτερα της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης, για την υποδοχή προσφύγων.
Τέταρτον, η χώρα να απαιτήσει από την ΕΕ αντίβαρα ως προς τις κυρώσεις. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε καταλάβει ότι στο πακέτο των κυρώσεων που συμφώνησε εξαιρέσεις, ιδιαίτερα προς όφελος των γερμανικών και ολλανδικών τραπεζών. Εξαιρέθηκαν η πρώτη και τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της Ρωσίας (μέσω των οποίων σίγουρα θα κάνουν συναλλαγές και οι επτά άλλες που εμπίπτουν στις κυρώσεις). Εξαιρέθηκαν, επίσης, οι δυτικές τράπεζες που α) χρηματοδοτούν τις ροές σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο, β) μέσω των οποίων πληρώνονται τα ρωσικά χρέη. Τέλος εξαιρέθηκαν οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί προκειμένου να μη διαταραχθούν οι επιχειρηματικές τους δραστηριότητες στη Ρωσία. Η Ελλάδα προκειμένου να συμφωνήσει με τέτοιες εξαιρέσεις, όφειλε να ζητήσει χρηματοδοτικά αντισταθμίσματα προς κάλυψη της απώλειας εσόδων που θα έχει εξαιτίας τους στον τουρισμό και στην εξαγωγή αγροτικών προϊόντων. Δεν μπορεί να δέχεται η χώρα τις εξαιρέσεις προς όφελος των ισχυρών και να μην προασπίζεται, ταυτόχρονα, τα συμφέροντά της.
Πέμπτο, στο όνομα της ουκρανικής κρίσης, ακούγεται όλο και περισσότερο από πολλές πλευρές, ιδιαίτερα στην Γερμανία, αλλά συζητιέται και στην Τουρκία, η παραπέρα διάδοση των ατομικών όπλων. Κάθε φιλειρηνική πολιτική θα πρέπει να έχει σταθερό στόχο την αποτροπή μιας τέτοιας εξέλιξης, την οποία διευκόλυνε ο Πούτιν με τις επιλογές του να ενεργοποιήσει δύο φορές το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας.
Τέλος, η Ελλάδα οφείλει να στηρίξει εκ νέου τον East-med, από το οποίο παραιτήθηκε τόσο επιπόλαια, καθώς και να πάρει άμεσα μέτρα αποφυγής βαθέματος της ενεργειακής κρίσης, της ενεργειακής φτώχειας και ανισότητας, καθώς της πανταχόθεν προαναγγελλόμενης επισιτιστικής κρίσης.

Wednesday, March 16, 2022

Μαθήματα αξιοπρέπειας εν καιρώ πολέμου

Μόσχα 13 Μαρτίου 2022 – Ρώσος αστυνομικός τρέχει για να εμποδίσει και φυσικά να συλλάβει μεμονωμένο διαδηλωτή που κρατά πινακίδα πάνω στην οποία αναγράφεται η φράση «Όχι στον Πόλεμο». Το σύνθημα δεν είναι αόριστο και γενικό, αφορά στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Tου Δημοσθένη Γκαβέα 

Πρώτα είχαμε την καλλιτεχνική διευθύντρια του κρατικού θεάτρου Μέγιερχολντ της Μόσχας, Ελένα Κοβάλσκαγια. Η Κοβάλσκαγια υπέβαλε την παραίτησή της ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. «Φίλοι μου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, παραιτούμαι. Δεν μπορείς να δουλεύεις για έναν δολοφόνο και να πληρώνεσαι από αυτόν» είχε δηλώσει με πρωτοφανές θάρρος.

Αμέσως μετά, το Θέατρο Μαγιακόφσκι της Μόσχας απαγόρευσε στους ηθοποιούς του να κάνουν οποιοδήποτε σχόλιο σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενημερώνοντας πως η δημοσιοποίηση οποιουδήποτε αρνητικού σχολίου θα θεωρηθεί «προδοσία».Remaining Time-0:00FullscreenMute

Τις ίδιες ημέρες τo ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών αφαίρεσε τη διαπίστευση της δημοσιογράφου Ελένα Τσερνένκο, ανταποκρίτριας της εφημερίδας «Κομερσάντ», η οποία είχε συγγράψει κείμενο καταδίκης της ρωσικής επίθεσης, συγκεντρώνοντας υπογραφές περίπου 200 δημοσιογράφων.

Στις 14/3/2022 η Μαρίνα Οβσιανίκοβα μπήκε στο στούντιο του ρωσικού κρατικού τηλεοπτικού σταθμού (Κανάλι 1), την ώρα που μεταδίδονταν οι νυχτερινές ειδήσεις κρατώντας πλακάτ στο οποίο ζητούσε να σταματήσει ο πόλεμος, συμπληρώνοντας «μην πιστεύετε την προπαγάνδα, σας λένε ψέματα. Ρώσοι εναντίον του πολέμου».

Η ίδια σε μηνύματα είχε γράψει σε μήνυμά της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «Αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι έγκλημα και η Ρωσία είναι ο επιτιθέμενος» τονίζοντας πως η ευθύνη βαραίνει έναν μόνο άνθρωπο και κατονομάζοντας τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Κάλεσε δε τους Ρώσους να κατέβουν σε διαδηλώσεις, σημειώνοντας ότι «δεν μπορούν να μας βάλουν όλους στη φυλακή».

Επίσης όπως έγινε γνωστό στις 15/3/2022 η δημοσιογράφος Λίλια Γκιλντέγεβα του NTV, του τρίτου δημοφιλέστερου τηλεοπτικού σταθμού της Ρωσίας, η οποία στο παρελθόν είχε τιμηθεί από τον Πούτιν, γνωστοποίησε ότι παραιτήθηκε και εγκατέλειψε τη χώρα.

Σημειώνεται ότι από τις 24 Φεβρουαρίου, όταν ο Πούτιν κήρυξε τον πόλεμο στην Ουκρανία, περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι που έχουν τολμήσει να εκφράσουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο έχουν συλληφθεί από τις ρωσικές αρχές.

Αυτό σημαίνει ότι όσοι αντιτάχθηκαν γνώριζαν καλά ότι ο ακτιβισμός τους θα είχε συνέπειες στην καριέρα τους, στη ζωή τους, στις οικογένειές τους.

Να θυμίσουμε, επίσης, ότι το Κρεμλίνο στις 4 Μαρτίου με νόμο απαγορεύει την μετάδοση από ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ειδήσεων σχετικών με τον πόλεμο, αλλά και τις διαδηλώσεις με ποινή φυλάκισης που μπορεί να φτάσει έως και τα 15 χρόνια.

Αυτά πληροφοριακά για την Ελλάδα όπου το να είσαι διαμαρτυρόμενος δεν κοστίζει και τίποτα. Η στηλίτευση των δεινών και η συστράτευση με τους αδύναμους όμως στην Ελλαδα είναι προνόμιο συγκεκριμένων πολιτικών χώρων.

Αυτοί που με θρησκευτικό ζήλο έκαναν λαϊκά δικαστήρια στην Πλατεία Συντάγματος καταδικάζοντας Αμερικανούς προέδρους για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία ή οι διανοούμενοι που συμμετείχαν τότε με ξεκάθαρο προσανατολισμό σε συναυλίες, διακρίνονται από μια επιλεκτική αφωνία και μια δυσκολία να καταδικάσουν τον εισβολέα Πούτιν. Με απλά λόγια και ξεκάθαρα.

Όταν ο Ρώσος πρόεδρος καταστέλλει τις ατομικές ελευθερίες στο εσωτερικό της χώρας του, όταν βομβαρδίζει κατοικημένες περιοχές στην Ουκρανία καταστρέφοντας πολυκατοικίες και σπίτια με απώτερο στόχο να μην μπορούν να επιστρέψουν οι κάτοικοι σε αυτά, και όταν προσλαμβάνει ισλαμιστές μισθοφόρους, τότε το να λες φταίει το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, οι ιμπεριαλιστές και με αστερίσκο η Ρωσία είναι χυδαίο. Το να καλείς γενικά και αόριστα σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις με σύνθημα «Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν» είναι εξομοίωση θύματος και θύτη ή σε απλή γλώσσα τσουβάλιασμα.

«Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα». Αυτό δεν σταμάτησε μυριάδες κόσμου ακόμα και τώρα να φωνάζουν το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», καθώς γι΄αυτούς η αφέλεια του μέσου Αμερικανού πολίτη τον καθιστά ένοχο, άρα όλος λαός είναι υπαίτιος για τα λάθη της ηγεσίας του.

Αλλά μπορεί να περιμένει κανείς από ανθρώπους που ποτέ δεν διαδήλωσαν κατά της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο ή δεν μαζεύτηκαν έξω από την τουρκική πρεσβεία να διαδηλώσουν κατά της νεοθωμανικής επιθετικής πολιτικής και αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να καταδικάσουν τον Πούτιν και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία;

Είναι πιο εύκολο να διαδηλώνεις για τα δικαιώματα των ανά τον κόσμο αδικημένων. Δεν έχει άμεσο κόστος και προσδίδει και μια αίσθηση ηθικής υπεροχής έναντι όσων δεν βλέπουν πέρα από τη «μικρο-αστική φούσκα τους». Αυτής που περιμένουν να καταρρεύσει οραματιζόμενοι τη δική τους ουτοπία, σαν αυτή που καταδυνάστευσε επί μακρόν λαούς και έθνη.

Σε παραλληλισμό με την απαγόρευση από το θέατρο Μαγιακόφσκι οποιουδήποτε σχόλιου σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η πλειονότητα των άνθρωπων των τεχνών και των γραμμάτων στην Ελλάδα ποιον φοβάται ότι θα την κατηγορήσει για προδοσία;

Πηγή: www.huffingtonpost.gr

Friday, March 11, 2022

Κορνήλιος Καστοριάδης: «Η πολιτική στην Ελλάδα; Κάτι μεταξύ ποδοσφαίρου και κατιγκοειδούς οικογενειακής τραγωδίας»

Η απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης Τύπου που έδωσε ο σημαντικός Έλληνας φιλόσοφος στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών όπως είχε δημοσιευτεί στην Ελευθεροτυπία, το Φεβρουάριο του 1989

Ερώτηση: Θα σας παρακαλούσα να μας λέγατε για τους αγώνες σας στην Ελλάδα, πριν φύγετε στο εξωτερικό και για την επαφή που είχατε νέος με τον Α. Παπανδρέου.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά οργανώθηκα, στην 6η Γυμνασίου, σε πυρήνα της Κ.Ν.Ε. στο 8ο Γυμνάσιο Αρρένων. Στη συνέχεια μόλις μπήκα στο Πανεπιστήμιο συνδέθηκα φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου και με άλλους 3 φίλους είχαμε μια κοινή παρέα. Διαβάζαμε μαζί και τρώγαμε παγωτό τα βράδια στην Αίγλη, στο Ζάππειο. Ο Παπανδρέου ανήκε τότε σε μια τροτσκιστική οργάνωση και προσπάθησε, χωρίς αποτέλεσμα, να μας εντάξει σε αυτήν. Μας πουλούσε όμως ένα φυλλάδιο της οργάνωσης. Τον Ιούνιο του 1939 η Ασφάλεια συλλαμβάνει τον Α. Παπανδρέου κι όλη την παρέα. Είχαμε προσυνεννοηθεί αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, να πούμε ότι η σχέση μας ήταν αποκλειστικά φιλική. Δυστυχώς ο Παπανδρέου είπε στην Ασφάλεια ότι ήμασταν αγοραστές του φυλλαδίου της οργάνωσης. Μετά διακόψαμε επαφή κι ο πατέρας του έστειλε τον Ανδρέα στην Αμερική. Εγώ, και είναι γνωστά αυτά, οργανώθηκα τελικά στην τροτσκιστική οργάνωση του Στίνα, όπου και δούλεψα μέχρι το 1945, οπόταν αργότερα αναχώρησα για τη Γαλλία.

Ερώτηση: Χωρίς να θέλω διόλου να υπερασπιστώ τον Α. Παπανδρέου, αντίθετα, δεν νομίζετε ότι εκφράζει εμπάθεια η αναφορά στη στάση του στην Ασφάλεια σε νεανική ή ακόμα και σε γεροντική ηλικία. Πόσο μάλλον όταν είναι γνωστές οι ρετσινιές “δηλωσίας” κ.λπ., με τις οποίες κατακεραύνωνε παλιότερα το Κ.Κ.Ε., όσους αγωνιστές δεν άντεχαν τους ξυλοδαρμούς και τα βασανιστήρια στην Ασφάλεια. Δεν νομίζετε ότι θα ‘πρεπε, αντίθετα με ό, τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα, να ασχολούμαστε περισσότερο με τη σημερινή πολιτική δράση του Α. Παπανδρέου και κάθε άλλου πολιτικού, χωρίς αυτό να σημαίνει και αμνησία;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Δεν με ενδιαφέρει τι κάνει ο Παπανδρέου κι ούτε βγήκα ποτέ από το καβούκι μου για να ασχοληθώ μαζί του κι ούτε θεωρώ, την ιστορία του ’39, σημαντικό στοιχείο.
Πράγματι η μετέπειτα και τωρινή πολιτική δράση του Α. Παπανδρέου έχει σημασία. Όμως συχνά αντιδρώ στην παραποίηση της πραγματικότητας και στην αμνησία.
Νομίζω ότι υπάρχει ένα κοινό στην Ελλάδα που έχει ανοιχτά τ' αυτιά του. Παρ' όλο που η συνολική πολιτική ζωή στην Ελλάδα κυμαίνεται μεταξύ ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και μιας κατιγκοειδούς οικογενειακής τραγωδίας. Η Ελλάδα δεν είναι μια πολιτική κοινωνία, αλλά ένα είδος τεράστιας οικογένειας, που μέσα της επικρατούν υστερικές κραυγές του τύπου: "Τι μου έκανες, εγώ που σου είχα δώσει τόσα" κ.λπ.

Ερώτηση: Η βασική ερώτηση που ήθελα να σας κάνω πέρα από την παρένθεση. Ποια είναι η εξέλιξη της σκέψης σας μετά τον Μάη του ’68 και με βάση τα καινούργια κοινωνικοπολιτικά δεδομένα; Κι επίσης σαν ένα επιμέρους σημείο, πότε αποστασιοποιηθήκατε οριστικά από το Μαρξισμό.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η απομάκρυνσή μου από το Μαρξισμό άρχισε ήδη από το ’55 με την αμφισβήτηση των οικονομικών του συμπερασμάτων, που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Η ολοκληρωμένη απόρριψη του Μαρξισμού σαν συστήματος σκέψης, κι όχι βέβαια του Μαρξ σαν μεγάλου στοχαστή, εκφράζεται ολοκληρωμένα στο βιβλίο μου “Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας”. Από κει και πέρα εγώ δεν αναζητώ ένα νέο “σύστημα” για να αντικαταστήσει το Μαρξισμό, αλλά δρόμους σκέψης που να είναι επαναστατικοί και να θεμελιώνονται τόσο φιλοσοφικά και θεωρητικά, όσο και πρακτικά, να συνδέονται με τα σημερινά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.
Δεν έχω παραιτηθεί από το, ας πούμε έτσι, ιστορικό σχέδιο του προτάγματος της Αυτονομίας, του αυτοκαθορισμού και αυτοθέσμισης του ανθρώπου σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο.
Όμως τίθεται ένα ερώτημα: Ως που μπορεί να φτάσει η σημερινή αλλοίωση του ανθρώπου, που επιφέρει το σημερινό σύστημα;
Γιατί η Αυτονομία για να μπορέσει να εγκαθιδρυθεί χρειάζεται μια τεράστια ελεύθερη, υπεύθυνη, διαυγασμένη δραστηριότητα των ανθρώπων. Τέτοιες δραστηριότητες υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα, με τελευταίο ιστορικό αποκορύφωμα τον Μάη του ’68. Όμως βλέπουμε το σημερινό πολίτη να ασχολείται με το ποδόσφαιρο, την τηλεόραση, την κατανάλωση και να αδιαφορεί για την ποιότητα της ζωής του, να μην αντιδρά, να αποχαυνώνεται.
Όσο οι άνθρωποι είχαν υλική μιζέρια δραστηριοποιούνταν για να απαλλαγούν από αυτήν και μην ξεχνάμε ότι τα 5/6 της ανθρωπότητας ακόμα έχουν τέτοιο πρόβλημα και δεν ξέρουμε τι θα προέλθει από αυτή την πλευρά. Όμως το 1/6 του πληθυσμού της γης, όπου ανήκουμε κι εμείς, δεν έχει υλική, αλλά ψυχική, κοινωνική, πολιτιστική μιζέρια, που όμως μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αντί να προκαλεί τους ανθρώπους να την αντιπαλέψουν, τους αποχαυνώνει ακόμα περισσότερο.
Πολλοί είναι έτοιμοι να σκοτωθούν επειδή ο διαιτητής σφύριξε άδικα κατά την άποψή τους ένα πέναλτι, δεν είναι διατεθειμένοι όμως να κουνήσουν το δακτυλάκι τους για τα σκάνδαλα που συγκλονίζουν σήμερα την Ελλάδα και για τα οποία δεν έγινε ούτε μια διαδήλωση 15 ατόμων. Κι αυτό είναι ένα διεθνές φαινόμενο, που συμβαίνει μάλιστα σε μια στιγμή ιδιαίτερα κρίσιμη για την ανθρώπινη επιβίωση πάνω στον πλανήτη. Μοιάζει σαν να κοιμάται κάποιος μακάρια πάνω σ’ ένα κλαδί, το οποίο έχει ήδη πριονιστεί κατά τα 5/6, κυρίως μέσα από την περιβαλλοντική καταστροφή. Αυτά είναι τα αγωνιώδη προβλήματα και ο σημερινός άνθρωπος κάνει σαν να μην τα σκέφτεται.
Δεν υπάρχει πολιτική στην Ελλάδα, υπάρχει προσωπολογία, κουτσομπολιό, όπως ακριβώς στις οικογενειακές υποθέσεις της γειτονιάς.

Ερώτηση: Αυτό που έγινε χθες στο Γαλλικό Ινστιτούτο, το περιμένατε, την τόσο μεγάλη προσέλευση κόσμου; Μήπως αυτό αναθεωρεί τις σκέψεις σας για τη σχέση σας με την Ελλάδα; Μήπως αυτή θα ’πρεπε να γίνει στενότερη; Και κάτι άλλο: Σήμερα το απόγευμα που θα μιλήσετε στην Πάντειο, έχει προσκληθεί και ο Πρωθυπουργός. Το γνωρίζετε;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Όχι δεν το ήξερα και δεν βλέπω γιατί να έρθει, δεν νομίζω ότι τον απασχολούν αυτά που έχω να πω και δεν με ενδιαφέρει το θέμα. Για τον κόσμο, χάρηκα για την προσέλευσή του και λυπάμαι που δεν χώρεσαν όλοι στην αίθουσα. Νομίζω ότι υπάρχει ένα κοινό στην Ελλάδα που έχει ανοιχτά τ’ αυτιά του. Παρ’ όλο που η συνολική πολιτική ζωή στην Ελλάδα κυμαίνεται μεταξύ ενός ποδοσφαιρικού αγώνα και μιας κατιγκοειδούς οικογενειακής τραγωδίας. Η Ελλάδα δεν είναι μια πολιτική κοινωνία, αλλά ένα είδος τεράστιας οικογένειας, που μέσα της επικρατούν υστερικές κραυγές του τύπου: “Τι μου έκανες, εγώ που σου είχα δώσει τόσα” κ.λπ. ή “Η ερωμένη του Πρωθυπουργού, η γυναίκα του Πρωθυπουργού, η οποία κλαίει, οι ΕΓΕΣ που συμμετέχουν”, δηλαδή είναι μια κατάσταση που είναι προ-πολιτική, δεν υπάρχει πολιτική στην Ελλάδα, υπάρχει προσωπολογία, κουτσομπολιό, όπως ακριβώς στις οικογενειακές υποθέσεις της γειτονιάς.

Ερώτηση: Έχετε μιλήσει για παρακμή του δυτικού πολιτισμού, ενώ εμείς πορευόμαστε προς το 1992, προς την ενωμένη Ευρώπη. Τι λέτε γι’ αυτό;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η κρίση και η αποσύνθεση του δυτικού πολιτισμού, που είναι κατά τη γνώμη μου υπαρκτή, εκφράζεται ακόμα πιο έντονα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν έχει κατορθώσει ακόμα να συγκροτηθεί πραγματικά ως πολιτική κοινωνία και ως οικονομία. Εισέβαλε εδώ γύρω στο ’60 ο μοντέρνος καπιταλισμός διαλύοντας παλιές δομές, αξίες, ήθη και έθιμα, χωρίς να βάλει τίποτα στη θέση τους. Όλα αυτά σε έναν τόπο που δεν υπήρχε παράδοση, δεν υπήρχαν οι σταθερές καταθέσεις του παρελθόντος, που κάτι κρατάνε. Αν για παράδειγμα μια κυβέρνηση Παπανδρέου χρειάστηκε 5 χρόνια για να αποδιαλύσει την Ελλάδα, στη Γαλλία θα χρειαζόταν 50 χρόνια.
Πρέπει να πούμε πως ό, τι αξιόλογο έχει δημιουργήσει ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι συνδεδεμένο με την Ευρώπη, κληροδοτημένο και από την αρχαία Ελλάδα, ο Ευρωπαίος είναι λιγότερο από κάθε άλλον π.χ. τον Γιαπωνέζο, ραγιάς, με την κοινωνιολογική έννοια του όρου. Όμως η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται ανάμεσα σε αυτή τη θετική τάση του πολιτισμού της και σε μια τάση αποχαύνωσης, που θα την ονόμαζα καταναλωτικό και τηλεοπτικό αυνανισμό.
Ας διευκρινίσουμε εδώ ότι αυτή η αποχαύνωση δεν απορρέει μόνο από τους κακούς κυβερνήτες. Αλλά κι από τους λαούς, που τους εκλέγουν και έχουν τα ίδια πρότυπα με αυτούς. Πρέπει να απαλλαγούμε από την κακή συνήθεια να θεωρούμε υπεύθυνο για κάθε τι κακό τους άλλους .Τους καπιταλιστές, τους γραφειοκράτες, τους πολιτικούς. Τους λαούς δεν πρέπει να τους βλέπουμε σαν μωρά, που τα σέρνουν από τη μύτη. Είναι συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Αν η Ελλάδα είναι τέτοια που είναι σήμερα, αυτό δεν οφείλεται στον Παπανδρέου μόνο. Οφείλεται στους Ρωμιούς. Αυτοί τον ψήφισαν και τον ξαναψήφισαν κι όχι οι Νεοζηλανδοί.
Και τι κάνατε για τα εργοστάσια, που ο μέγας Καραμανλής έφερε στην περιοχή Αττικής και ο μέγας Παπανδρέου συνεχίζει να φέρνει. Ποιος θα σας λύσει το πρόβλημα της μόλυνσης. Ο Θεός, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, ο Φλωράκης;

Ερώτηση: Τι λύση θα μπορούσαμε να αντιπροτείνουμε στη σήψη του δυτικού πολιτισμού;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Δεν μπορώ να δώσω εγώ λύσεις. Αυτό που μπορεί να κάνει κάποιος που σκέφτεται κι εργάζεται όπως εγώ, είναι να κάνει με τη μεγαλύτερη δυνατή τιμιότητα, ακρίβεια και αυστηρότητα και ίσως και αντιδημοτικότητα, τις διαγνώσεις. Δηλαδή εγώ θα ήθελα να έχω ένα μεγάλο χέρι, να μπορούσα να πιάσω από το λαιμό, τα 3.000.000 Αθηναίους που διαμαρτύρονται για τη μόλυνση και να τους πω: “Και σεις ρε κερατάδες τι κάνετε γι’ αυτό; Συνεχίζετε και πατάτε γκάζια. Και τι κάνατε για τα εργοστάσια, που ο μέγας Καραμανλής έφερε στην περιοχή Αττικής και ο μέγας Παπανδρέου συνεχίζει να φέρνει. Ποιος θα σας λύσει το πρόβλημα της μόλυνσης. Ο Θεός, ο Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, ο Φλωράκης;”

Ερώτηση: Πώς βλέπετε τα οικολογικά κινήματα και τα πράσινα κόμματα στην Ευρώπη; Πού εντοπίζετε τη διαφορά σας στην κριτική που κάνατε στο μαρξισμό, από την κριτική που του κάνει ο αναρχισμός;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Βλέπω θετικά τα οικολογικά κινήματα, αλλά σαν καλώς νοούμενα ρεφορμιστικά κινήματα. Αλλά δε νομίζω ότι πάνε πολύ μακριά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι το οικολογικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί παρά στα πλαίσια μιας παγκόσμιας δημοκρατίας. Ακόμα θα ‘λεγα ότι τα κινήματα αυτά, κι ας κατανοώ το φόβο τους για αυτό, είναι πολύ λίγο πολιτικά.
Σε ό, τι αφορά τη διαφορά μου από τον αναρχισμό. Έχω ένα κοινό σημείο με τους αναρχικούς, το ότι αναγνωρίζουν τα αυταρχικά στοιχεία του Μαρξισμού. Από κει και πέρα με χωρίζει ένα τεράστιο φιλοσοφικό χάσμα μαζί τους. Οι αναρχικοί έχουν την περίεργη κι αφελή αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ένα αγαθό και αθώο ον που τον διέφθειραν τα κοινωνικά συστήματα. Από πού ήρθαν τα κοινωνικά συστήματα, άνθρωποι δεν τα κάνανε; Κατ’ ουσίαν ο άνθρωπος δεν είναι ένα αγαθό, αλλά τερατώδες ον, που όμως έχει τη δυνατότητα να αλλάζει τον εαυτό του.

Ερώτηση: Να αλλάξουμε λίγο το κλίμα. Θα μ’ ενδιέφερε να μας πείτε αν πηγαίνετε θέατρο, κινηματογράφο, σε συναυλίες, να μας πείτε για τον άνθρωπο Καστοριάδη. Ποιοι καλλιτέχνες σας αρέσουν για παράδειγμα.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Λατρεύω το θέατρο και τον κινηματογράφο κι ακούω πάρα πολύ, μουσική. Δυστυχώς η δουλειά μου πάνω στα χαρτιά μου ή από την καρέκλα του ψυχαναλυτή, με κρατά συχνά κλεισμένο στο σπίτι. Τώρα ποιοι μ’ αρέσουν τι να σας πω, τετριμμένα πράγματα, Μπαχ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σοπέν, Μπάρτοκ, ένας Ξενάκης, Μπίλι Χολιντέη, Λούις Άρμστρονγκ, Φλαμένκο, λαϊκά ελληνικά, Ρέμπραντ, Γκρέκο, Βελάσκεθ, τι άλλο.

Ερώτηση: Ας ξαναγυρίσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Πιστεύετε ότι έχουμε σοσιαλισμό ή βαρβαρότητα;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο Ροΐδης, που δυστυχώς λίγο διαβάζεται σήμερα, έλεγε ότι οι Έλληνες γελοιοποιούν τα πάντα. Μέχρι και τον βάκιλο του Κωχ γελοιοποίησαν. Ε, λοιπόν πιστεύω ότι στην Ελλάδα σήμερα έχει γελοιοποιηθεί και ο σοσιαλισμός και η βαρβαρότητα.Για μένα επαναστάτης θα πει να πιστεύεις ότι η ανθρωπότητα δεν έχει δώσει ακόμα, αυτά που θα μπορούσε ίσως να δώσει. Δηλαδή ένα καλύτερο, όχι τέλειο, εαυτό, από αυτόν που σήμερα παρουσιάζει.
Δεν γνωρίζω και δεν παρακολουθώ από κοντά την ελληνική πραγματικότητα. Από όσα αντιλαμβάνομαι δεν βλέπω καμιά θετική εξέλιξη, καμιά καινούργια πολιτική δύναμη, καμιά καινούργια στάση από τα άτομα.

Ερώτηση: Έχετε δηλώσει επανειλημμένα ότι πάψατε να είσαστε Μαρξιστής για να μην πάψετε να είστε επαναστάτης. Τι θεωρείτε σήμερα σαν επαναστατική στάση;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Για μένα επαναστάτης θα πει να πιστεύεις ότι η ανθρωπότητα δεν έχει δώσει ακόμα, αυτά που θα μπορούσε ίσως να δώσει. Δηλαδή ένα καλύτερο, όχι τέλειο, εαυτό, από αυτόν που σήμερα παρουσιάζει.

Ερώτηση: Έχοντας απορρίψει τον Μαρξισμό. Τι έχει μείνει από τον Μαρξ για σας;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Από τον Μαρξ έχει μείνει η προσπάθειά του να συλλάβει την κοινωνία και την ιστορία και να τα συλλάβει ως πεδία πάλης. Κι έχει μείνει επίσης η επαναστατική του πρόθεση.

Ερώτηση: Στην εποχή μας όπου έχουν καταρριφθεί ή έχουν αποδειχθεί και σαν καταστροφικές, όλες οι απόπειρες “λύτρωσης” της ανθρωπότητας, μήπως θα ήταν μια πρόταση, η διακήρυξη της ανυπαρξίας ιδανικού· χωρίς αυτό να σημαίνει την παραίτησή του ανθρώπου από τις ανάγκες του και από τους αγώνες του για αυτές κι επίσης στη σημερινή χαοτική εποχή, τι ρόλο παίζει για την διεκδίκηση της αυτοθεσμιζόμενης κοινωνίας, η ατομική αυτονομία του κοινωνικού ατόμου;

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η αυτονομία που προτείνω, σε κοινωνικό επίπεδο, δεν είναι μια λυτρωτική ή τέλεια κατάσταση. Αλλά εγώ πάω το πράγμα πιο μακριά από μια απλή διεκδικητική στάση μέσα στο υπάρχον σύστημα. Ως πότε θα μπορεί αυτό το σύστημα να αναπαράγεται και τι μπορεί και επιθυμούμε να έρθει στη θέση του; Το σημερινό σύστημα αντιμετωπίζει το οικολογικό πρόβλημα. Μα ακόμα και η ανάδειξη του χρήματος σαν αποκλειστική αξία, τελικά ίσως το υπονομεύει. Για να λειτουργήσει π.χ. η Δικαιοσύνη χρειάζονται τουλάχιστον ένα 10-20% δικαστών, ίσως και παραπάνω που να είναι αδέκαστοι. Αλλιώς θα καταρρεύσουν τα πάντα. Ως πότε θα υπάρχει αυτό το 20%.
Για να λειτουργήσει η εκπαίδευση χρειάζονται ικανοί και μορφωμένοι καθηγητές. Ποιος ταλαντούχος νέος θα πάει να γίνει σήμερα καθηγητής, όταν σε μια επιχείρηση κερδίζει τα τριπλάσια και τι θα γίνει όταν π.χ. τα πανεπιστήμια μαζέψουν όλη τη σαβούρα. Πώς θα αναπαραχθεί το σύστημα; Υπάρχει λοιπόν ελπίδα, όχι βεβαιότητα, αλλαγής. Σε ό, τι αφορά τη δεύτερη ερώτησή σας. Σίγουρα και η ατομική στάση του κάθε ανθρώπου, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο κι ας μην αρκεί. Θα σας πω ενδεικτικά ότι σε μεγάλο βαθμό είμαι ό, τι είπα, χάρις και στη βοήθεια ενός σπουδαίου καθηγητή που είχα στο Γυμνάσιο, ανάμεσα σε πολλούς άλλους καθηγητές – μετριότητες. Όταν φροντίζεις π.χ. σαν δημοσιογράφος να διορθώσεις το ορθογραφικό λάθος, όταν σαν άτομο διαμαρτύρεσαι κι αντιστέκεσαι σε κάτι, όλα αυτά αποτελούν, αδιόρατα, τμήμα μιας γενικότερης κοινωνικοϊστορικής πάλης και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

Πηγή: Lifo

Thursday, March 10, 2022

Διεθνές Συνέδριο «Κορνήλιος Καστοριάδης: 100 χρόνια»


Διεθνές Συνέδριο / International Conference: Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-2022): 100 χρόνια από τη γέννηση του φιλοσόφου της αυτονομίας | Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης / Aristotle University of Thessaloniki

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ / PROGRAM

Παρασκευή 11 Μαρτίου / Friday 11 March


16:00 Έναρξη, χαιρετισμοί: Γ. Ζαρωτιάδης, Δ. Δρόσος, Α. Κιουπκιολής

Α´ Συνεδρία Το πρόταγμα της αυτονομίας και η πολιτική – Στη μνήμη του Κωστή Σπαντιδάκη
Συντονισμός: Γ. Οικονόμου
16:30-16:50 Γιάννης Κτενάς, «Η αναστοχαστικότητα ενάντια στην περιχαράκωση του νοήματος; Για μια κριτική της καστοριαδικής έννοιας της αυτονομίας»
17:00-17:20 Βασίλειος Καλτσάς, «Η ιστορία ως δημιουργία: η φιλοσοφία της ιστορίας στον Καστοριάδη»
17:30-17:50 Φωτεινή Βάκη, «Ριζικό φαντασιακό και sensus communis: κρίση και πράξη στους Καστοριάδη και Καντ»
18:00-18:20 Διονύσης Δρόσος, «Ο ναρκισσιστικός μηδενισμός και η φενάκη της ψευδούς αυτονομίας»

Διάλειμμα / Coffee Break 18:30 – 19:00

Β´ Συνεδρία Η ιδέα της δημοκρατίας
Συντονισμός: Β. Ιακώβου
19:00-19:20 Γιώργος Δρίτσας, «Η κρίση του “δυτικού κόσμου” και η ανάγκη δόμησης μιας πραγματικά “αυτόνομης κοινωνίας”, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του Κορνήλιου Καστοριάδη»
19:30-19:50 Αλέξανδρος Σχισμένος, «Κράτος και εξουσία στη σκέψη του Καστοριάδη»
20:00-20:20 Κώστας Γαλανόπουλος, «Η παλαβή ιδέα της φυσικότητας της δημοκρατίας»
20:30-20:50 Γιώργος Ν. Οικονόμου, «Ανάγκη για δημοκρατία σε συνθήκες μετααντιπροσώπευσης»
21:00-21:20 Βαγγέλης Βανταράκης, «Δημιουργία και κοινωνία»

Σάββατο 12 Μαρτίου / Saturday 12 March

Α´ Συνεδρία Castoriadis in Context I
Chair: I. Straume
10:30-10:50 Clémence Saintemarie, «Democracy without Ιnstitutions? Reading Castoriadis’ Paideia with and against Rancière»
11:00-11:20 Rajesh Sampath, «Castoriadis and Heidegger on Historical Time: Foregrounding a Rethinking of the Legein and Teukhein for an Equitable Future»
11:30-11:50 Christos Marneros, «The Nomas as the Rupture of Heteronomy»
12:00-12:20 Marianna Charitonidou, «Comparing Cornelius Castoriadis’ Conception of Autonomy with Henri Lefebvre’s Conception of Autogestion: Urban Politics between State and Human Reason»

Β´ Συνεδρία Υποκείμενο και ψυχή – Στη μνήμη του Γεράσιμου Στεφανάτου
Συντονισμός: Τ. Χατζηγιάννη
10:30-10:50 Βαγγέλης Γαλάνης, «Το μίσος στη θεώρηση της Melanie Klein και του Κορνήλιου Καστοριάδη»
11:00-11:20 Στέλιος Μακρής, «Το μίσος, θεμελιώδες στη δόμηση του υποκειμένου, διαλυτικό του κοινωνικού δεσμού, στη θεωρητικοποίηση του Γεράσιμου Στεφανάτου»
11:30-11:50 Κώστας Σπηλιώτης, «Από την ψυχική στην κοινωνικο-ιστορική διάσταση του ατόμου»
12:00-12:20 Κανάκης Λελεδάκης, «Το υποκείμενο και η αυτονομία: διαβάζοντας τον Φρόυντ με τον Καστοριάδη και πέρα από τον Καστοριάδη»

Διάλειμμα / Coffee Break 12:30 – 13:00

Γ´ Συνεδρία Developing Castoriadis’ Ideas: Politics
Chair: C. Saintemarie
13:00-13:20 Duaa Abuzaid, «The Concept of Autonomy: Reading Castoriadis in Amman»
13:30-13:50 Yavor Tarinski, «Federalism in the Political Project of Castoriadis»
14:00-14:20 Chris Spannos, «London Solidarity & Cornelius Castoriadis: An Autopoietic Affair»
14:30-15:00 Guillermina Belavi, «Challenges for a Democratic Paideia»

Δ´ Συνεδρία Η θεμελίωση της αυτονομίας
Συντονισμός: Κ. Λελεδάκης
13:00-13:20 Μηνάς Βλάχος, «Ντερριντά και Καστοριάδης. Ριζοσπαστικοποιήσεις της διαφοράς: το ίχνος και το προς-είναι»
13:30-13:50 Μάριος Βαβάτσης, «Πέραν του υπερβατολογικού υποκειμένου: φαινομενολογία της άμεσης εμπειρίας και οντολογία της δημιουργίας»
14:00-14:20 Σπύρος Βαρδαρός, «Η παραγωγή της ελευθερίας, μέσα από τη φαντασία στον Σαρτρ και στο Καστοριάδη»
14:30-15:00 Κωστής Κοσμέας, «Περιοδολόγηση της καστοριαδικής έννοιας της αυτονομίας, απολογισμός και κριτικά σχόλια»

Διάλειμμα / Break 15:00 – 16:00

Ε´ Συνεδρία Developing Castoriadis’ Ideas
Chair: G. Perperidis
16:00-16:20 Haridimos Tsoukas, «Rethinking Organization through Cornelius Castoriadis: Organization as Chaosmos»
16:30-16:50 Theo Papadopoulos, «Power, Knowledge and Policy: Operational Governance in the Work of Cornelius Castoriadis»
17:00-17:20 Adrián Almazan Gomez, «Technique and Technology in Castoriadis’ Work»
17:30-17:50 Ingerid Straume, «Conditions for Subjectivity in the Attention Economy»

ΣΤ´ Συνεδρία Η αυτονομία ως κανονιστικό ιδεώδες
Συντονισμός: Α. Μουζακίτης
16:00-16:20 Χάρης Ναξάκης, «Η αυτονομία είναι ετερόνομη και η ετερονομία αυτόνομη»
16:30-16:50 Αχιλλέας Φωτάκης, «Η πολιτική φιλοσοφία της αυτονομίας ενώπιον της ιστορίας. Ρατσισμός και ετερότητα στον Κορνήλιο Καστοριάδη»
17:00-17:20 Βέρα Παύλου, «Ο Freud, ο Καστοριάδης και τα αδύνατα επαγγέλματα»
17:30-17:50 Αλέξανδρος Θεοδωρίδης, «Η παιδεία στον Καστοριάδη»

Διάλειμμα / Coffee Break 18:00 – 18:30

Ζ´ Συνεδρία Castoriadis in context II
Chair: C. Spanos
18:30-18:50 Sophia Kanaouti, «That Which Is Not Yet There: Castoriadis and Arendt on the Impossible in Politics»
19:00-19:20 Silvia Pierrosara, «The Lack of Autonomy as a Social Pathology: On the “Hidden” Relevance of Castoriadis’s Ethical Thought in Contemporary Ethics»
19:30-19:50 Luis Loia, «Identity and Democracy»
20:00-20:20 Vicky Iakovou, «Castoriadis, Anti-Humanism and the Problem of Alienation»

Η´ Συνεδρία Ο Καστοριάδης και η θεωρητική παράδοση
Συντονισμός: Α. Σχισμένος
18:30-18:50 Γιάννης Πρελορέντζος, «Η αντίληψη του Καστοριάδη για τη φιλοσοφία και τις σχέσεις της με το εκτός της: πολιτική, επιστήμες, τέχνες και θρησκεία»
19:00-19:20 Νίκος Προγούλης, «Η αμφίπλευρη κριτική του Κ. Καστοριάδη στη νεοκλασική και τη μαρξική οικονομική θεωρία»
19:30-19:50 Ευάγγελος Κουμπαρούδης, «Καστοριάδης και Χάιντεγκερ»
20:00-20:20 Γιώργος Ηλιόπουλος, «Ο Καστοριάδης και η πλατωνική παράδοση»
20:30-20:50 Άγγελος Μουζακίτης, «Ο Καστοριάδης και το αίνιγμα της Σφίγγας: σκέψεις για την Αντιγόνη»

Κυριακή 13 Μαρτίου / Sunday 13 March

Α´ Συνεδρία Εξουσία, κουλτούρα, θρησκεία
Συντονισμός: Γ. Κτενάς
10:30-10:50 Γιάννης Φλυτζάνης, «Η ριζοσπαστική δημοκρατία ως πολιτική χωρίς θεμέλιο: καστοριαδική αυτονομία και φουκωική μετα-δομιστική ανάλυση της εξουσίας»
11:00-11:20 Μιχάλης Δαγτζής, «Καστοριάδης και Χάνα Άρεντ»
11:30-11:50 Νίκος Ηλιόπουλος, «Κορνήλιος Καστοριάδης και Χάνα Άρεντ. Αστείρευτες πηγές έμπνευσης δημοκρατικής πολιτικής σκέψης»
12:00-12:20 Βασίλειος-Διονύσιος Πίνας, «Η θρησκεία στη σφαίρα του φαντασιακού: κρίνοντας την θρησκεία με ψυχαναλυτικούς όρους, από τον Freud στον Καστοριάδη»

Διάλειμμα / Coffee Break 12:30 – 13:00

Β´ Συνεδρία Κράτος και κοινωνικά κινήματα
Συντονισμός: Φ. Βάκη
13:00-13:20 Νίκος Ιωάννου, «Με τη σκέψη του Καστοριάδη στον καιρό της απουσίας πολιτικής πρότασης»
13:30-13:50 Αλέξανδρος Κιουπκιολής, «Από τον Γκράμσι στον Καστοριάδη και τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα»
14:00-14:20 Πάρης Τσούτσης, «Η σημασία των σκέψεων του Καστοριάδη για τον συνταγματισμό»
14:30-14:50 Παναγιώτα Βάσση, «Το γονιμοποιό σπέρμα της αθηναϊκής δημοκρατίας και ο αναστοχασμός για την πολιτική»

Γ´ Συνεδρία Θέατρο και επιτελεστικότητα
Συντονισμός: Σ. Καναούτη
13:00-13:20 Πάνος Σταθάτος, «Κορνήλιος Καστοριάδης και θέατρο: χρόνος και χώρος ως το πλαίσιο ανάδυσης της ετερότητας στο θεατρικό Ο κυκλισμός του τετραγώνου του Δημήτρη Δημητριάδη»
13:30-13:50 Γιώργος Μιχαηλίδης, «Κορνήλιος Καστοριάδης και Ουίλλιαμ Σαίξπηρ: η τραγωδία της εξουσίας»
14:00-14:20 Χάρης Πεχλιβανίδης, «Ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας στη θεατρική σκηνή. Η αυτονομία της δημιουργίας και η θέσμιση νέων σημασιών ως βασικά χαρακτηριστικά του πολιτικού θεάτρου»
14:30-14:50 Δανάη Θεοδωρίδου, «Μια επιτελεστική προσέγγιση των ιδεών του Καστοριάδη για τη δημοκρατία και την αυτονομία»

Διάλειμμα / Break 15:00 – 16:00

Δ´ Συνεδρία Ελευθερία και επανάσταση
Συντονισμός: Α. Κιουπκιολής
16:00-16:20 Ειρήνη Π. Περπερίδου, «Η ελευθερία ως δυναμική κοινωνική πράξη»
16:30-16:50 Σπύρος Κωνσταντούλας, «Ο Κορνήλιος Καστοριάδης και η φιλοσοφία της ελευθερίας»
17:00-17:20 Αναστασία Οικονόμου, «Η έννοια της επανάστασης στο έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη»
17:30-17:50 Γιώργος Πουλάδος, «Η επανάσταση και οι μετασχηματισμοί στη σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη»

Ε´ Συνεδρία Θεωρία και λογοτεχνία
Συντονισμός: Ν. Ηλιόπουλος
16:00-16:20 Αντώνιος Σαρρής, «Η μυθοπλασία ως χώρος μεσολάβησης του πραγματικού και του φαντασιακού. Μια ιχνηλάτηση της σκέψης του Καστοριάδη στην ύστερη λογοτεχνική θεωρία του Wolfgang Iser»
16:30-16:50 Γιάννης Ψωμάκης, «“Δίκα θεῶν & νόμοι χθονός”: η τραγική διφυΐα ως αντινομική πηγή αυτοθέσμισης στην καστοριαδική σκέψη»
17:00-17:20 Θωμάς Συμεωνίδης, «Οντολογίες της τέχνης και της πολιτικής: Τα όρια της συνάντησης ανάμεσα στον Καστοριάδη και τον Ρανσιέρ ως σχεδιαστικό πρόβλημα»

Διάλειμμα / Coffee Break 18:00 – 18:30

ΣΤ´ Συνεδρία Τεχνολογία, κοινωνία, φύση
Συντονισμός: Δ. Δρόσος
18:30-18:50 Νίκος Νικολέτος, «Ο Κορνήλιος Καστοριάδης και η κριτική της αυτονομημένης τεχνοεπιστήμης: Ένας διάλογος με τον Ζακ Ελλύλ»
19:00-19:20 Γιάννης Περπερίδης, «Καστοριάδης και Feenberg: Το κοινωνικό φαντασιακό και ο μετασχηματισμός της τεχνολογίας»
19:30-19:50 Μιχάλης Σκομβούλης, «Ο οικολογικός ορίζοντας της ηθικής και της πολιτικής: Ο Καστοριάδης σε διάλογο με τον Χανς Γιόνας»
20:00-20:20 Λουκάς Τριάντης, «Ο χωρικός σχεδιασμός ως «μάγμα κοινωνικών φαντασιακών σημασιών». Θεσμικές / χωρικές προσεγγίσεις με αναφορές στο έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη»

Tuesday, March 8, 2022

Δεν θα υπάρχει τοπίο μετά τη μάχη (Σχετικά με την εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία)


Σε όσους υπέγραψαν τη Διακήρυξη για τη Ζωή: Στην εθνική και διεθνή Έκτη:
Σύντροφοι και συντρόφισσες, αδελφές και αδελφοί: Μοιραζόμαστε μαζί σας το λόγο και τις σκέψεις μας γι’ αυτό που συμβαίνει σήμερα στη γεωγραφία που ονομάζεται Ευρώπη:

ΠΡΩΤΟΝ: Υπάρχει μια επιθετική δύναμη, ο ρωσικός στρατός. Στο παιχνίδι υπάρχουν συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, και από τις δύο πλευρές. Αυτοί που υποφέρουν τώρα, από τις χίμαιρες των μεν και από τους ύπουλους οικονομικούς υπολογισμούς των δε,είναι οι λαοί της Ρωσίας και της Ουκρανίας (και ίσως σύντομα και οι λαοί και άλλων γεωγραφιών, κοντινών ή μακρινών). Ως ζαπατίστας δεν υποστηρίζουμε το ένα ή το άλλο Κράτος, αλλά εκείνους που αγωνίζονται για τη ζωή ενάντια στο σύστημα.

Όταν έγινε η πολυεθνική εισβολή στο Ιράκ (εδώ και 19 σχεδόν χρόνια), με επικεφαλής τον αμερικανικό στρατό, υπήρξαν κινητοποιήσεις σε όλο τον κόσμο ενάντια σε εκείνον τον πόλεμο. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν πίστευε ότι το να αντιταχθεί κανείς στην εισβολή σήμαινε ότι τάσσεται στο πλευρό του Σαντάμ Χουσεΐν. Τώρα η κατάσταση είναι παρόμοια, αν και όχι η ίδια. Ούτε Ζελένσκι, ούτε Πούτιν. Σταματήστε τον πόλεμο.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Διάφορες κυβερνήσεις έχουν ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς, με βάση οικονομικούς υπολογισμούς. Το ανθρωπιστικό δεν παίζει κανένα ρόλο στις εκτιμήσεις τους. Για αυτές τις κυβερνήσεις και τους “ιδεολόγους” τους υπάρχουν επεμβάσεις-εισβολές-καταστροφές καλές και κακές. Οι καλές είναι αυτές που πραγματοποιούνται από όσους υποστηρίζουν, και οι κακές είναι αυτές που διαπράττονται από τους αντιπάλους τους. Το χειροκρότημα στο εγκληματικό επιχείρημα του Πούτιν που δικαιολογεί τη στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία θα μετατραπεί σε ανάθεμα όταν, με τα ίδια λόγια, δικαιολογηθεί η εισβολή σε άλλους λαούς των οποίων οι επιλογές δεν είναι της αρεσκείας του μεγάλου κεφαλαίου.

Κάποιοι θα εισβάλουν σε γεωγραφίες για να τις σώσουν από τη “νεοναζιστική τυραννία” και κάποιοι άλλοι για να τελειώνουν με τα γειτονικά “ναρκο-κράτη”. Και όλοι θα επαναλάβουν τα ίδια λόγια του Πούτιν: “θα αποναζιστικοποιήσουμε” (ή κάτι ανάλογο), και θα αφθονούν οι «αιτιολογίες» περί “κινδύνου για τους λαούς τους”. Και έτσι, όπως μας λένε οι συντρόφισσές μας στη Ρωσία: “οι ρωσικές βόμβες, οι ρουκέτες, οι σφαίρες πετούν προς τους Ουκρανούς και δεν τους ρωτούν για τις πολιτικές τους απόψεις και τη γλώσσα που μιλούν”, αλλά το μόνο που αλλάζει είναι η «εθνικότητα» των μεν και των δε.

ΤΡΙΤΟΝ: Τα μεγάλα κεφάλαια και οι κυβερνήσεις τους στη “Δύση” έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια και παρακολούθησαν -και μάλιστα ενθάρρυναν- την επιδείνωση της κατάστασης. Στη συνέχεια, όταν η εισβολή ήταν σε εξέλιξη, περίμεναν να δουν αν η Ουκρανία θα αντισταθεί, κάνοντας τους υπολογισμούς τους για το τι θα μπορούσαν να κερδίσουν από το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα. Καθώς λοιπόν η Ουκρανία αντιστέκεται, αρχίζουν να τείνουν χείρα “βοηθείας”, εν είδει λογαριασμού που θα εισπραχθεί αργότερα. Ο Πούτιν δεν είναι ο μόνος που αιφνιδιάστηκε από την αντίσταση της Ουκρανίας.

Οι νικητές σε αυτόν τον πόλεμο είναι τα μεγάλα κονσιόρτσιουμ όπλων και οι μεγάλοι καπιταλιστές που βλέπουν την ευκαιρία να κατακτήσουν, να καταστρέψουν/ανοικοδομήσουν εδάφη, δηλαδή να δημιουργήσουν νέες αγορές για αγαθά και καταναλωτές, για ανθρώπους.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Αντί να στραφούμε σε αυτά που διαδίδουν τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα των δύο πλευρών -και που αμφότεροι τα παρουσιάζουν ως “ειδήσεις”- ή στις “αναλύσεις” των, ξαφνικά αναρίθμητων,ειδικών της γεωπολιτικής και υπερασπιστών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και του ΝΑΤΟ, αποφασίσαμε να αναζητήσουμε και να ρωτήσουμε εκείνους που, όπως και εμείς, επιμένουν στον αγώνα για τη ζωή στην Ουκρανία και τη Ρωσία.

Μετά από αρκετές προσπάθειες, η Ζαπατιστική Επιτροπή Έκτη κατάφερε να έρθει σε επαφή με τους συγγενείς μας στην αντίσταση και την εξέγερση στις γεωγραφίες που ονομάζονται Ρωσία και Ουκρανία.

ΠΕΜΠΤΟΝ: Συνοψίζοντας: αυτοί οι σύντροφοί μας, που επίσης υψώνουν τη σημαία του ελευθεριακού @, παραμένουν σταθεροί: σε αντίσταση όσοι βρίσκονται στο Ντονμπάς, στην Ουκρανία, και σε εξέγερση όσοι περπατούν και εργάζονται στους δρόμους και τη γη της Ρωσίας. Υπάρχουν άνθρωποι που συνελήφθησαν και ξυλοκοπήθηκαν στη Ρωσία επειδή διαμαρτυρήθηκαν κατά του πολέμου. Υπάρχουν νεκροί στην Ουκρανία που σκοτώθηκαν από τον ρωσικό στρατό.

Τους ενώνει (και μας ενώνει μαζί τους) όχι μόνο το ΟΧΙ στον πόλεμο, αλλά και η άρνηση να “ευθυγραμμιστούν” με κυβερνήσεις που καταπιέζουν τους λαούς τους.

Μέσα στη σύγχυση και το χάος και στις δύο πλευρές, τους κρατάνε σταθερούς οι πεποιθήσεις τους:ο αγώνας τους για ελευθερία, η απόρριψη των συνόρων και των Εθνικών Κρατών τους και των αντίστοιχων καταπιέσεων που μόνο σημαία αλλάζουν.

Καθήκον μας είναι να τους υποστηρίξουμε στο μέτρο των δυνάμεών μας. Μια λέξη, μια εικόνα, μια μελωδία, ένας χορός, μια υψωμένη γροθιά, μια αγκαλιά -ακόμη και από μακρινές γεωγραφίες- είναι μια στήριξη που θα ενθαρρύνει τις καρδιές τους.

Το να αντιστέκεσαι σημαίνει να επιμένεις και να αντέχεις καιρό. Ας στηρίξουμε αυτούς τους συντρόφους στην αντίστασή τους, δηλαδή στον αγώνα τους για τη ζωή. Τους το οφείλουμε και το οφείλουμε και σε μας τους ίδιους.

ΕΚΤΟΝ: Για όλα τα παραπάνω, καλούμε την εθνική και διεθνή Έκτη -σύμφωνα με τους χρόνους του, τις γεωγραφίες και τους τρόπους του ο καθένας- να διαδηλώσει ενάντια στον πόλεμο και να υποστηρίξει τους Ουκρανούς και τους Ρώσους που αγωνίζονται στις γεωγραφίες τους για έναν κόσμο με ελευθερία.


Καλούμε επίσης σε οικονομική στήριξη της αντίστασης στην Ουκρανία σε λογαριασμούς που θα μας υποδειχθούν εν ευθέτω χρόνω.

Από την πλευρά της, η Επιτροπή Έκτη του EZLN κάνει το ίδιο, στέλνοντας λίγη βοήθεια σε όσους στη Ρωσία και την Ουκρανία αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο. Έχουμε επίσης ξεκινήσει επαφές με τους συντρόφους μας στη SLUMIL K’AJXEMK’OP (Ευρώπη) για τη δημιουργία ενός κοινού οικονομικού ταμείου για την υποστήριξη όσων αντιστέκονται στην Ουκρανία.

Ξεκάθαρα, φωνάζουμε και σας καλούμε να φωνάξουμε και να απαιτήσουμε: Έξω ο ρώσικος στρατός από την Ουκρανία!

Ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει τώρα. Αν συνεχιστεί και αν, όπως προβλέπεται, κλιμακωθεί, τότε ίσως δεν θα υπάρχει κανείς να λογοδοτήσει για το τοπίο μετά τη μάχη.

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Subcomandante Insurgente Moisés.

SupGaleano.

Επιτροπή Έκτη του EZLN.

Μάρτιος 2022