Συντονιστείτε στον NovaSport FM 94,6 και το πρωινό δρομολόγιο του Magic Bus για το κοινωνικό νόημα των σπορ και τον πολύχρωμο κόσμο της κερκίδας, Σάββατο & Κυριακή από τις 9 μέχρι τις 11 το πρωί!
Friday, May 9, 2014
"Πολιτικό" Magic Bus
Συντονιστείτε στον NovaSport FM 94,6 και το πρωινό δρομολόγιο του Magic Bus για το κοινωνικό νόημα των σπορ και τον πολύχρωμο κόσμο της κερκίδας, Σάββατο & Κυριακή από τις 9 μέχρι τις 11 το πρωί!
Wednesday, May 7, 2014
Το ασήκωτο βάρος
.jpg)
Φαντάσου αυτόν τον φόρτο κάθε μέρα. Να σε βομβαρδίζουν τα γεγονότα, να βουίζουν τ' αυτιά σου από σχόλια και αναλύσεις για το κάθε τι, και συ να 'σαι στη μέση μ' ένα διαρκές ασήκωτο βάρος.
Την υποχρέωση να «έχεις άποψη». Για όλα. Από τα αιματηρά της Ουκρανίας και τα φρικώδη της Νιγηρίας, μέχρι τους αγώνες για τα πλέι οφ, τις προθέσεις του Γ. Παπανδρέου, τη μετάφραση της «Σίκαλης» από την Τζένη Μαστοράκη, το ποιόν των δημοσκοπήσεων και για άλλα τόσα που περνούν από μπροστά σου καθημερινά σαν σαΐτες.
Κι άντε τώρα να τα χωρέσεις όλα αυτά δίπλα στα δικά σου, τα βαριά και συνοφρυωμένα. Την ανεργία, τη δική σου ή των δικών σου, την απλήρωτη δουλειά, τα χρωστούμενα στην εφορία και στις τράπεζες, τα ενοίκια, τα έξοδα των παιδιών, την ανέχεια των φίλων και των συγγενών, την απελπισία των συναδέλφων και την κατάθλιψη των γειτόνων. Ολα σαν πίσσα στο βλέμμα σου. Σαν γκρίζα κουρτίνα που κάνει το παρόν και το μέλλον να φαίνονται απέραντη, επίφοβη έρημος.
Εντάξει, αλλά πρόσεξε. Καλός πολίτης είναι ο ενημερωμένος πολίτης. Διότι ενημέρωση σημαίνει οξυμμένη κρίση. Και αυτή με τη σειρά της οδηγεί στην «ενεργό συμμετοχή». Αρα, τρέξε, άκου, βλέπε. Τα πρωτοσέλιδα, τις αναλύσεις, τα δελτία, τις ραδιοεκπομπές, το δίκτυο. Προέχει η ενημέρωση. Και αν δεν κατάλαβες τι θέλει να πει ο Βενιζέλος με τη βιρτουόζα κινδυνολογία του, δεν πειράζει. Θα το ερμηνεύσει ο Πάγκαλος, θα το αναλύσουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι των εφημερίδων, θα κάνει φόλοου απ η Πιπιλή, θα αναλάβουν τα πρωινά (τηλεοπτικά) διυλιστήρια της επομένης, θα απαντήσει το ΠΑΣΟΚ, θα σχολιάσει ο Σκουρλέτης και «στο φτερό» ο Θεοδωράκης, και ιδού, με κάποιο κόπο ασφαλώς, θα «έχεις άποψη» για τη θέση του Βενιζέλου, την οποία -λένε- υποβλέπει ο Γ. Παπανδρέου που τροχίζει τα μετεκλογικά μαχαίρια του και συ, άντε πάλι από την αρχή, να διαβάσεις, να ρωτήσεις, να μάθεις, ν' ακούσεις και να δεις «πού το πάει ο Γιωργάκης» και «τι θα γίνει με την Κεντροαριστερά». Γιατί, όπως ξέρεις, καλός πολίτης είναι ο ενημερωμένος πολίτης.
Εντάξει, μπορεί να πεις ότι αυτά αφορούν τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους δημοσκόπους. Δηλαδή τους πρωταγωνιστές και τους διεκπεραιωτές, άντε και ένα στενό κύκλο εξαρτημένων. Αλλά εσύ, τι είσαι εσύ; Αβουλος θεατής και παθητικός δέκτης; Ανθρωπος του καναπέ που επιτρέπεις στους άλλους να μιλούν, να αποφασίζουν και να ενεργούν για σένα; Ε, όχι. Γι' αυτό διάβασε, άκου, βλέπε, ενημερώσου και προπαντός τρέξε. Γιατί η ενημέρωση δεν αρκεί. Χρειάζεται και ενεργός συμμετοχή.
Κατέβα λοιπόν αμέσως στον δρόμο για τους απολυμένους και τους ανέργους, τρέξε στη διαδήλωση για τον ρατσισμό και την Ακροδεξιά, μάθε για τη Θράκη από τον Χριστόπουλο ή τη Σαμπιχά, μη χάσεις τη συζήτηση για τους μετανάστες και το Δουβλίνο ΙΙ, και, δεν γίνεται, θα πας οπωσδήποτε στην εκδήλωση για τη σχέση της πολιτικής με τα μήντια, αλλά και στην άλλη, για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Και βέβαια μην ξεχάσεις πως κάθε εβδομάδα έχει και ένα ντιμπέιτ των Ευρωπαίων για να ξεσκονίσεις τα «ευρωπαϊκά» σου και να πας στην κάλπη ενημερωμένος και έτοιμος.
Πώς; Δεν τ' αντέχεις όλα αυτά; Πήγες και ξαναπήγες στο Σύνταγμα με τους Αγανακτισμένους, κατέβηκες σε πορείες και διαβάζεις, ακούς και βλέπεις όσο αντέχουν οι δυνάμεις σου, αλλά τώρα κουράστηκες, σιωπάς και βουλιάζεις στα δικά σου; Κρίμα! Αποσύρεσαι σα νικημένο σκυλί και δεν νοιάζεσαι για την τύχη της χώρας σου.
Τι κρίμα; Ντροπή σου! Καταθέτεις τα όπλα την κρίσιμη ώρα και γίνεσαι νούμερο στις «έρευνες της κοινής γνώμης» που λένε ότι στόμωσε το σπαθί της αγανάκτησης εκεί κάτω στον Νότο... Τι πά' να πει δεν αντέχεις; Σε λίγο θα βγάλεις γλώσσα και θα πεις ότι νιώθεις απέχθεια για τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους και ότι δεν σε αφορά αυτό το σημερινό κλωτσοσκούφι, όπως το λες. Και το χειρότερο: Δεν αποκλείεται να περηφανεύεσαι για τη σιωπή σου και να λες δώθε κείθε ότι και άποψη έχεις και θέση, βγαλμένες από το οδυνηρό καθεμέρα σου και όχι από τις δηλώσεις λογής τζιτζιφιόγκων -όπως υβριστικά αποκαλείς τους πολιτικούς- και θα τις ανασύρεις σαν σπαθί από το θηκάρι σου όταν χρειαστεί. Στην κάλπη ή στους πυρακτωμένους δρόμους.
Ε, αυτό είναι θράσος. Κατάλαβες ανθρωπάκο;
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Monday, May 5, 2014
Ποιος θυμάται τον Μπόμπι Σαντς;
Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή.
Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα.
Η πρώτη απεργία πείνας ξεκίνησε το 1980. Σε αυτή συμμετείχαν άντρες και γυναίκες από τρεις διαφορετικές φυλακές. Ένας από τους κρατούμενους κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του. Η βρετανική κυβέρνηση φάνηκε διαλλακτική αναφορικά με το δικαίωμα των κρατουμένων να φορούν τα ρούχα τους. Η απεργία τερματίστηκε μετά από δυο μήνες, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματα.
Την 1η Μάρτη του 1981 ξεκίνησε νέα απεργία πείνας με βασικό αίτημα να αναγνωριστούν οι κρατούμενοι πολέμου ως πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Bobby Sands ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε την τροφή. «Δεν θα με σπάσουν καθώς η επιθυμία για ελευθερία και για την ελευθερία του Ιρλανδικού λαού βρίσκεται στην καρδιά μου. Θα φθάσει η μέρα όπου όλος ο λαός της Ιρλανδίας θα έχει την επιθυμία για ελευθερία. Τότε θα αλλάξουν τα πράγματα» είχε δηλώσει. «Πιστεύω και στηρίζω το θεόσταλτο δικαίωμα του Ιρλανδικού έθνους στην κυρίαρχη ανεξαρτησία και το δικαίωμα κάθε Ιρλανδού και Ιρλανδής να στηρίξει αυτό το δικαίωμα με την ένοπλη επανάσταση» υποστήριζε ο Sands. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Βρετανίας, διά στόματος της πρωθυπουργού, Μάργκαρετ Θάτσερ, απέρριπτε δημόσια το συμβιβασμό με τα αιτήματα που ζητούσαν οι κρατούμενοι. Λίγο πριν την έναρξη της απεργίας, ο ανεξάρτητος Ιρλανδός βουλευτής Tyrone πέθανε.
Ο Sands ήταν υποψήφιος και εκλέχθηκε στη θέση του στις 9 Απριλίου του 1981. Ωστόσο παρέμεινε βουλευτής για κάτι λιγότερο από ένα μήνα καθώς στις 5 Μαΐου του 1981 πέθανε στο νοσοκομείο της φυλακής μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας. Δεν ήταν ο μόνος. Οι κρατούμενοι του IRA συνέχισαν την απεργία πείνας και το καλοκαίρι πέθαναν ακόμη 9 από αυτούς. Η απεργία έσπασε στο τέλος του καλοκαιριού καθώς ο Καθολικός κλήρος έπεισε τις οικογένειες των κρατουμένων που είχαν χάσει τις αισθήσεις τους να τους ταΐσουν ενδοφλεβικά. IRA και INLA σταμάτησαν την απεργία μετά από 217 ημέρες, τον Οκτώβρη 1981. Κατόπιν η βρετανική κυβέρνηση ικανοποίησε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων, χωρίς, ωστόσο, να τους χαρακτηρίσει ποτέ πολιτικούς κρατουμένους. Η απεργία πείνας ενδυνάμωσε την δραστηριότητα του IRA καθώς συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των ΜΜΕ αλλά και της κοινής γνώμης.
Ο μπερλουσκονισμός στον Πειραιά
Το πιο ανησυχητικό μήνυμα που στέλνουν οι αυτοδοικητικές εκλογές είναι το εκλογικό σχήμα των Μαρινάκη-Μώραληστον Πειραιά. Ο Μαρινάκης, μαζί με άλλους γνωστούς επιχειρηματίες, όπως ο Κόκκαλης, θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα είναι πια τόσο σάπιο που μπορεί να επιτρέψει σε επιχειρηματίες τέτοιου διαμετρήματος να βγουν μπροστά και να ελέγξουν πλήρως την πολιτική ζωή.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι γιος του Μιλτιάδη Μαρινάκη, εφοπλιστή, αλλά και βουλευτή της ΝΔ το 1985 και προσωπικού φίλου του Κ. Μητσοτάκη. Από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας ήθελε να εμπλακεί με τον Ολυμπιακό, αρχικά το προσπάθησε, ανεπιτυχώς, στο μπάσκετ, και εν συνεχεία στο βόλεϊ, όπου τα κατάφερε. Το 2010 ο Κόκκαλης, σε μια πολύ δύσκολη φάση για τον Ολυμπιακό και τον ίδιο, του παρέδωσε τα κλειδιά του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού. Επίσης ο Μαρινάκης έχει εμπλοκή, ελέγχοντας ποσοστά, σε διάφορα ΜΜΕ, όπως στο ΣΚΑΪ, παλιότερα, πριν τα σπάσει με τον Αλαφούζο, αλλά και στον ΔΟΛ, στην εφημερίδα Παραπολιτικά κ.α., ίσως και αυτή να είναι η εξήγηση της αποθεωτικής υποδοχής που επιφυλάσσουν κανάλια, εφημερίδες και ραδιόφωνα στο νέο του εγχείρημα. Ο Μαρινάκης επίσης διατηρεί πολύ θερμή σχέση με την κουμπάρα του, Ντόρα Μπακογιάννη.
Αρχικά ο Μαρινάκης σκεφτόταν να κατέλθει ο ίδιος για δήμαρχος, αλλά ο υπάλληλός του στον Ολυμπιακό, Μώραλης, κρίθηκε καταλληλότερη επιλογή, γιατί είχε μεγαλύτερη πρόσβαση στην κεντροαριστερά και επειδή, αν δεν τα πάει καλά το εγχείρημα, δεν θα εκτεθεί τόσο πολύ ο ίδιος. Ο Γιάννης Μώραλης είναι γιος του Πέτρου Μώραλη, που ήταν στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου και είχε διατελέσει τρεις φορές υπουργός του. Ο Γιάννης Μώραλης προσελήφθη στον Ολυμπιακό το 1995 από τον Σωκράτη Κόκκαλη και αρχικά ήταν ο σύνδεσμος της ΠΑΕ με τους οργανωμένους οπαδούς. Αναβαθμίστηκε αργότερα από τον Κόκκαλη, όταν ανέλαβε την επίβλεψη της ανέγερσης του νέου σταδίου «Γ. Καραϊσκάκης», όπου, για να εξυπηρετεί η σύμβαση τα συμφέροντα του Κόκκαλη, η τότε κυβέρνηση Σημίτη και οι αρμόδιοι υπουργοί του Ε. Βενιζέλος και Γ. Λιάνης έφεραν πλήθος φωτογραφικών νομοθετικών ρυθμίσεων. Όταν ανέλαβε τον Ολυμπιακό ο Μαρινάκης, ο πολύτιμος Μώραλης έγινε στενός του συνεργάτης, αρχικώς ανέλαβε αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού και εν συνεχεία τον έστειλε πρόεδρο στη Σούπερ Λίγκα, με θαυμαστά αποτελέσματα, αφού κάθε Κυριακή όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι χαίρονται το πιο δίκαιο και καθαρό πρωτάθλημα της Ευρώπης!
Η υποψηφιότητα του Μώραλη συσπειρώνει Μαρινάκη και Κόκκαλη. Κυρίως, όμως, εκπροσωπεί ό,τι πιο παλαιοκομματικό επικράτησε στην Ελλάδα την προηγούμενη τριακονταετία. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ και η βαθιά Νέα Δημοκρατία τον στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις, και ας λέει ο Μώραλης ότι φέρνει κάτι νέο στα δημοτικά πράγματα του Πειραιά. Στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου την προηγούμενη Δευτέρα παρευρέθηκαν από τη ΝΔ οι Κων. Αρβανιτόπουλος, Γεράσιμος Γιακουμάτος, Λευτέρης Αυγενάκης, Γιάννης Καράμπελας και Μάξιμος Σενετάκης (η πλευρά Μπακογιάννη είχε ισχυρή εκπροσώπηση), ενώ και ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης έχει δηλώσει τη στήριξή του στον Μώραλη. Από το ΠΑΣΟΚ ήταν ο υπεύθυνος επικοινωνίας Δημήτρης Καρύδης, ο πρώην υπουργός Γιάννης Διαμαντίδης, ο πρώην νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας, αλλά και ο Ανδρέας Λοβέρδος. Τέλος, τον Μώραλη στηρίζουν ακόμα και κάποιοι πρώην πασπίτες που προσχώρησαν στους Οικολόγους Πράσινους! Αλλά υπήρχε εκπροσώπηση και από άλλα κόμματα, όπως ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛΛ. Παναγιώτης Μελάς (ο γιος του έφυγε από τον Μιχαλολιάκο και προσχώρησε στον Μώραλη), ο Βύρων Πολύδωρας, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Πέτρος Μαντούβαλος και ο Γιώργος Ανατολάκης (παλιά βουλευτής του ΛΑΟΣ). Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Σωκράτης Κόκκαλης, αλλά και ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Θόδωρος Βενιάμης. Την ίδια ώρα παρουσίαζε το ψηφοδέλτιό του και ο Β. Μιχαλολιάκος, οι παρουσίες χαρακτηριστικές, ένας όλος κι όλος βουλευτής, ο Κώστας Κατσαφάδος από τη ΝΔ, η πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά Βαρβάρα Ανεμοδουρά, ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά Κώστας Κούβαρης, ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά Νίκος Μανεσιώτης κ.ά.
Τι επιδιώκουν οι Μαρινάκης – Κόκκαλης
Στους λόγους που οδήγησαν τους Μαρινάκη-Κόκκαλη να φτιάξουν δημοτικό σχήμα πρέπει να συμπεριλάβουμε το γεγονός ότι ο Πειραιάς, από τη στιγμή οι Κινέζοι εγκαταστάθηκαν στο λιμάνι, παρουσιάζει πολύ μεγάλο επιχειρηματικό ενδιαφέρον. Στον Πειραιά έχουν μπει δυναμικά νέοι κεφαλαιοκράτες (ξένοι, αλλά και Έλληνες, όπως ο Μελισσανίδης) που διεκδικούν το λιμάνι. Οι Μώραλης-Μαρινάκης, σε συνάντηση που είχαν με τον πρόεδρο του ΟΛΠ, Ανωμερίτη, τάχθηκαν κατά της πώλησης του ΟΛΠ, αλλά υπέρ της παραχώρησης δραστηριοτήτων σε πολλούς διαφορετικούς ιδιώτες. Φοβούνται, δηλαδή, μήπως το φιλέτο του λιμανιού πάει εξ ολοκλήρου σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες και αυτοί μείνουν απέξω, οπότε προτείνουν μια μεσοβέζικη λύση, που όλοι θα καρπώνονται και από ένα μέρος του φιλέτου. Το παράδειγμα του ΟΠΑΠ, που για χρόνια τον λυμαινόταν ο Κόκκαλης και, από τη στιγμή που πουλήθηκε στην κοινοπραξία που συμμετέχει ο Μελισσανίδης, έχασαν την κότα με τα χρυσά αυγά, τους κατατρέχει. Επιπλέον, τα λεφτά από το νέο ΕΣΠΑ που προορίζονται για τον Πειραιά είναι κοντά στα 2 δισ. ευρώ, και ο δήμαρχος έχει ισχυρό λόγο για το πώς θα μοιραστούν αυτά τα χρήματα σε νέες «επενδύσεις».
Το μεγάλο διακύβευμα όμως που παίζεται στον Πειραιά είναι ότι, για πρώτη φορά, εμφανίζεται ένας καθαρά επιχειρηματικός πολιτικός συνδυασμός που έχει βλέψεις και για ακόμα πιο σοβαρά πράγματα. Ο Μαρινάκης, με τη φόρα που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια (επιχειρήσεις, διαπλοκή με ισχυρές πολιτικές οικογένειες, ποδόσφαιρο, ΜΜΕ, Δήμος Πειραιά), αν το πείραμα στον Πειραιά πετύχει και ο υπάλληλός του βγει δήμαρχος, ανοίγει το δρόμο και για την κεντρική πολιτική σκηνή. Εξάλλου, ο Κόκκαλης έχει πουλήσει τις περισσότερες επιχειρήσεις του και είναι «άνεργος» και, πιθανότατα, διαθέσιμος. Το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι στην Ιταλία είναι φάρος και για τους Έλληνες επιχειρηματίες, ο Βγενόπουλος πριν τέσσερα, πέντε χρόνια το προσπάθησε, αλλά προσέκρουσε στη χρεοκοπία της Κύπρου, για την οποία φέρει μεγάλη ευθύνη. Ας ελπίσουμε τα σχέδια των Κοκκαλο-μαρινάκηδων να προσκρούσουν πάνω στο λαό του Πειραιά και ο Μώραλης να μην περάσει καν στο δεύτερο γύρο.
Saturday, May 3, 2014
Οικόπεδο και Αποικία, του Γιώργου Ρακκά
Σήμερα αυτός ο κύκλος κλείνει με πάταγο και με λυγμούς. Αφού αλλοτριώθηκαν, και λησμόνησαν έστω και προσωρινά, την μεγάλη αντιστασιακή τους κληρονομιά τα λαϊκά στρώματα, σπρώχνονται τώρα προς τον Καιάδα.
Ήδη, η φυσιογνωμία αυτής της κοινωνίας έχει αλλάξει. Για πρώτη φορά μετά την κατοχή, ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός είναι περισσότερος από τους εργαζόμενους, πράγμα που σημαίνει ριζικές ανατροπές στην ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας. Και βέβαια, η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας δεν αποτελεί μόνο «σύμπτωμα» της φτώχειας, όπως θέλει μια ρηχή κοινωνιολογία των επιφυλλίδων, αλλά αποτελεί στοιχείο που ήρθε για να μείνει, δεικνύοντας την ροπή της κοινωνίας προς την «λατινοαμερικανοποίηση», αν όχι την «λιβανοποίησή» της.
Αυτή η σκοτεινή προοπτική, απειλεί να γίνει αδήριτη πραγματικότητα και να μεταβάλει την Ελλάδα σε μια αποικία χρέους: Όπου, θα κυβερνάται από ένα άτυπο γερμανό-τουρκικό condominium στα πρότυπα του νεότευκτου… Κοσόβου, ο εθνικός πλούτος θα λεηλατείται εν μέσω ενός σκηνικού επίτασης των κοινωνικών ανισοτήτων και έξαρσης ενός γενικευμένου πολέμου όλων εναντίον όλων, την ίδια στιγμή που θα επιτείνεται η φυγή των νέων γενεών, η δημογραφική κρίση και το μεταναστευτικό αδιέξοδο.
Αυτή είναι η εφιαλτική εκδοχή του 21ου αιώνα, την οποία μας προετοιμάζουν οι δυνάμεις της μεταμοντέρνας κατοχής και οι συνεργαζόμενες ελληνικές άρχουσες τάξεις: Είναι ένας νέος, μεταμοντέρνος πόλεμος εναντίον του ελληνικού λαού, και οι αντίπαλοί του δείχνουν να επιδιώκουν την… ολοκληρωτική του εξόντωση.
Αν μη τι άλλο, η ύβρις τους θέτει ένα αμείλικτο, επιτακτικό δίλημμα: Αντίσταση ή εξαφάνιση μέσα σ’ έναν ωκεανό βαρβαρότητας.
Εναλλακτικές Εκδόσεις 2014
Friday, May 2, 2014
Ονος λαός
Λαός-όνος που αμίλητος, σιωπηλός και ντροπιασμένος κουβαλά τα χρέη της χώρας· χρέη που δημιούργησαν οι ώς τώρα κυβερνήσαντες [και αν φώναζαν και μερικοί της αντιπολίτευσης (αν!) ποιος τους έδινε σημασία]. Νοικοκύρηδες που ’χασαν το βιος τους, τα μυαλά τους και τις οικογένειές τους, που οδεύουν στα ψυχιατρεία ή στην κρεμάλα· άνθρωποι νομοταγείς, που ουδέποτε έδειξαν συμπάθεια στα αριστερά κόμματα προτιμώντας ησυχία – τάξη – ασφάλεια. Τους βλέπεις. Τους γυαλίζει το μάτι. Είναι έτοιμοι να εφορμήσουν στη λογική της τρόικας και της κυβέρνησης και να την κατασπαράξουν. Ενας Θεός ξέρει τι τους συγκρατεί.
Απορρυθμισμένες ζωές, ασυντόνιστες, φριχτές, μες στην ανέχεια και τον τρόμο για τα παιδιά και το αύριο. Προχωρούν με δόντια σφιγμένα και πρόσωπα σκοτεινά αρνούμενοι να δουν έστω και ελάχιστο φως. Βρίζουν τους πάντες· όλοι τούς φταίνε, όλοι είναι αλήτες, λωποδύτες, κλέφτες, απατεώνες (είναι οι πιο ήπιοι υβριστικοί χαρακτηρισμοί). Τόσα χρόνια ουδείς είχε αναρωτηθεί από πού πηγάζει τούτη η ελληνική ευμάρεια, τούτη η οικονομική ευωχία· ποιος νοιαζόταν; Να που, αίφνης, χάθηκαν όλα. Τα δανεικά της χώρας δεν πήγαν στη γεωργία, στον τουρισμό, στις επιχειρήσεις, αλλά έγιναν πανάκριβες βίλες και γιοτ με κατόχους τούς κυβερνώντες και τους παρατρεχάμενους. Και ας φώναζαν κάποιοι ελάχιστοι, ας προειδοποιούσαν ότι ο καταναλωτισμός είναι φρούτο του πολιτικού συστήματος για να μπορούν οι χειριστές να καρπώνονται τα άφθονα πλούτη και προνόμια. Ας κραύγαζαν ότι έρχεται θύελλα, ότι το αντιπροσωπευτικό σύστημα είναι κίβδηλο, ότι εξυπηρετεί μόνο αυτούς που ασκούν την εξουσία. Εκεί εμείς· απτόητοι, αδαείς και κομπορρήμονες ταυτόχρονα ότι τάχα ζούμε καλύτερα από τους πολίτες των χωρών της Δύσης (!), ότι είμαστε εργατικός λαός (τρομάρα μας) και λοιπά κουραφέξαλα.
Γιατί τα γράφουμε αφού είναι σε όλους γνωστά; Αμ, δεν είναι. Πολλοί είναι αυτοί που αρνούνται να δουν την ιδεολογική τους στραβομάρα, που έβλεπαν τις βίλες και τα γιοτ να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια από ανθρώπους της εξουσίας, αλλά δεν αναρωτήθηκαν. Ποτέ δεν απόρησαν πώς άνθρωποι μικρού εισοδήματος άμα τη εισόδω τους στα δώματα της εξουσίας πλούτισαν εν μιά νυκτί σχεδόν. Γιατί ταυτόχρονα έγλειφαν και οι ίδιοι ένα κοκαλάκι (τι σου είναι αυτή η coca cola…). Πολλοί απ’ αυτούς κατέληξαν στο ναζιστικό μόρφωμα και «κόλλησαν»· ό,τι και να τους πεις, όσα εγκλήματα κι αν έκανε τούτο το μόρφωμα, αυτοί δεν το εγκαταλείπουν (διότι έχουν εγκαταλείψει προ πολλού την κριτική ματιά, που θα έβλεπε το ψεύδος, διότι ζούσαν μέσα σε μια πλάνη και ποιος να το παραδεχτεί αυτό;) Κάπως έτσι· και αλλιώς βεβαίως.
gstamatopoulos@efsyn.gr
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών
Monday, April 28, 2014
«Νομίζουν ότι μπορούν να ρίχνουν λάσπη...»
Συνέντευξη στην ΝΤ. ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
«Είναι δυνατόν μία Ρομά να είναι ακροδεξιά;». Με αυτή την ερώτηση η Σαμπιχά Σουλεϊμάν πιάνει το νήμα, σε συνέντευξή της στην «Ε», για να απαντήσει «στη λάσπη των ημερών»:
Στη συνέντευξή της εξηγεί γιατί η δράση της ενοχλεί το τουρκικό προξενείο, τα στελέχη της μειονότητας, αλλά και τα μέλη των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή. Μάλιστα, αποκαλύπτει ότι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διαδήλωναν μαζί με μειονοτικούς, ενάντια στην απόφαση μεταφοράς παιδιών του Δροσερού σε μειονοτικά σχολεία της Ξάνθης! Η κ. Σουλεϊμάν διαχωρίζει τη θέση της από το «τουρκικό πράγμα». Αυτοπροσδιορίζεται ως Ελληνίδα Ρομά. Η δράση της για τη δημιουργία ελληνικών σχολείων στο Δροσερό ήταν γνωστή. Από ποιους και γιατί η δράση αυτή μετατράπηκε σε δημόσια χλεύη και συκοφαντία, το εξηγεί η ίδια...
- Πώς αποφασίσατε να δεχτείτε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ; Εχετε μετανιώσει μετά την επίθεση που δεχθήκατε;
«Ηταν μια πρόταση που έγινε από την Κεντρική Επιτροπή ενός κόμματος που δείχνει ενδιαφέρον για τις μειονότητες. Εκτίμησα πως ήταν μια ευκαιρία να προβάλω τα σοβαρά προβλήματα που έχουμε ως Ρομά. Δεν σας κρύβω πως ένιωσα φοβισμένη. Πώς μια Ρομά θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος των πολιτικών συζητήσεων; Τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκα συχνά σε διεθνή συνέδρια, σε συναντήσεις και νομίζω πως τα κατάφερα να μεταφέρω τη φωνή των ανθρώπων μου έξω από την Ελλάδα. Απέκτησα γνωριμίες και φίλες, φίλους, σε μεγάλες οργανώσεις Ρομά στην Ευρώπη και έχουμε μια καλή συνεργασία για τα δικαιώματά μας. Οταν συζήτησα με τον γραμματέα τους, τον κ. Βίτσα, διαπίστωσα πως είναι ένας σοβαρός και υπεύθυνος πολιτικός και πίστεψα πως μέσα από το κόμμα τους θα δυναμώσει η φωνή μας, θα σκύψουν επιτέλους στα προβλήματά μας. Η απόφαση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ με στήριξη της υποψηφιότητάς μου με 150 ψήφους για την υποψηφιότητά μου και 2 αρνητικές των μειονοτικών βουλευτών, μου έδωσε θάρρος να δεχτώ να μπω στον αγώνα για την Ευρωβουλή. Παρά το θόρυβο που δημιουργήθηκε και τις επιθέσεις που δέχτηκα, διαπίστωσα πως οι πολίτες που καταλαβαίνουν, που έχουν ευαισθησίες, είναι πολύ περισσότεροι. Ατομα από κάθε μεριά της Ελλάδας εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα μας. Ας το σκεφτούν αυτοί οι λίγοι που νομίζουν πως μπορούν να ρίχνουν λάσπη σε μια γυναίκα Ρομά. Δεν μετάνιωσα για την απόφασή μου αυτή και πιστεύω πως αυτοί οι λίγοι που με πολέμησαν θα διαπιστώσουν σύντομα ότι έκαναν λάθος, αρκεί να πάψουν να βλέπουν τη μειονότητα της Θράκης με το μέρος των ισχυρών. Γιατί στον οικισμό μας δεν πάτησαν ποτέ για να δουν από κοντά πως είμαστε η μειονότητα της μειονότητας».
- Είχατε ποτέ σχέση με το Δίκτυο 21 και την ακροδεξιά, όπως σας κατηγόρησαν κάποιοι;
«Με το μόνο δίκτυο που έχω σχέσεις είναι το Δίκτυο Γυναικών DROM KOTAR MESTIPE και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ρομανί που παλεύει για τα δικαιώματα της φυλής μας. Εχω επαφές με πολλά άτομα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και δεν είπα ποτέ σε καμιά κουβέντα, καμιά συνέντευξη, τι κόμμα ψηφίζω. Αυτοί που με κατηγορούν για σχέσεις με την ακροδεξιά κρύβουν με τρόπο πολιτικά πρόστυχο πως αμέσως μετά την υποψηφιότητά μου με τον ΣΥΡΙΖΑ, μου δείξανε την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής Εθνικισμός με ένα ρατσιστικό κείμενο για μένα, τη φυλή μου και κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί προτίμησε μια Τσιγγάνα και όχι μια Ελληνίδα. Εχουμε φίλους από πολλά πολιτικά κόμματα, καθηγητές πανεπιστημίου, επιστήμονες που βοηθάνε το Σύλλογο Γυναικών Δροσερού ΕΛΠΙΔΑ. Αμέσως μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε, μας επισκέφτηκαν στο Σύλλογο φίλοι από την Ξάνθη, φαρμακοποιοί, γιατροί, καθηγητές, για να μας υποστηρίξουν. Πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Παπανδρέου που για χρόνια έχουμε φιλία και μας βοήθησε πολλές φορές στα προβλήματά μας, μου τηλεφώνησε και μου είπε πως σε απάντηση σε όλα αυτά με ήθελε στο ψηφοδέλτιό του στην περιφέρεια Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Είναι δυνατόν μια Ρομά να είναι ακροδεξιά; Αυτά είναι γελοιότητες από άτομα που δεν ξέρω τι συμφέρον έχουν να λένε ψέματα και συκοφαντίες».
- Χρηματοδοτηθήκατε ποτέ από τον Εμφιετζόγλου;
«Αυτό είναι άλλη μια συκοφαντία και μάλιστα την έβγαλαν εδώ στον ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη. Ο κ. Εμφιετζόγλου δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με το Σύλλογό μας και δεν έδωσε ποτέ χρήματα. Γι' αυτούς που χρηματοδότησαν το Σύλλογο, άτομα, ιδρύματα, ξένες χώρες όπως η Ολλανδία, το Συμβούλιο της Ευρώπης, βάλαμε επαίνους στα γραφεία του Συλλόγου και μπορεί όποιος μας επισκεφτεί να τα δει. Κάποιοι όμως που δεν θέλουν να περάσουν ούτε έξω από το Δροσερό για να μη λερωθούν από τους λασπωμένους δρόμους, νομίζουν πως μπορούν να πετάνε τη λάσπη τους πάνω μας. Σκέφτομαι τελικά τις επόμενες μέρες μήπως αντί να απαντώ σε όσους με συκοφαντούν, να καταθέσω μήνυση και να δω εκεί τι θα έχουν να πουν».
- Υπήρξατε κόκκινο πανί, ωστόσο, για το τουρκικό προξενείο στη Θράκη. Γιατί ακριβώς;
«Δηλώνω Ελληνίδα Ρομά και καταγγέλλω τις ενέργειες του τουρκικού προξενείου στη Θράκη να μας κάνουν να απαρνηθούμε τη Ρομανί ταυτότητά μας και να δηλώσουμε ότι είμαστε Τούρκοι. Σας θυμίζω τι είπα σε ομιλία μου στο 5ο Συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες το 2012 στη Γενεύη: "Είμαστε η μειονότητα της μειονότητας... Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους. Ξοδεύουν πολλά λεφτά για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως, ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία, όχι τζαμιά, που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά". Νομίζω πως καταλαβαίνετε γιατί το τουρκικό προξενείο, που όπως λένε ξοδεύει εκατομμύρια στη Θράκη, με πολεμάει».
- Εκτός από τους μειονοτικούς που δηλώνουν Τούρκοι, δεν σας θέλουν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη. Σας κατηγορούν ως πράκτορα της... Ελλάδας; Γιατί;
«Μα αυτοί δεν μας θέλανε όταν αποφάσισαν εδώ στην Ξάνθη -επειδή τα παιδιά μας δεν χωρούσαν στο σχολείο του Δροσερού και ήθελαν να τα πάνε σε δύο μειονοτικά σχολεία της Ξάνθης-, να έχουν τα παιδιά τους μαζί με τα δικά μας, τα Τσιγγανόπουλα. Κάνανε μάλιστα και διαδήλωση στην Ξάνθη, ξεσηκώσανε τον κόσμο. Για σκεφτείτε ρατσισμός από τη μειονότητα, εναντίον των Ρομά του Δροσερού. Πάντως αυτοί που με κατηγορούν τώρα, δεν θυμάμαι να καταδίκασαν τότε το ρατσισμό της μειονότητας, αλλά μου φαίνεται πως τρέχανε μαζί τους. Ο κ. Ζεϊμπέκ Χουσέιν να σας πει αν ήταν τότε στις διαδηλώσεις αυτές. Λέω λοιπόν σ' αυτούς που με κατηγορούν ότι είμαι Ελληνίδα Ρομά που βιώνω με το χειρότερο τρόπο τα προβλήματα ανεργίας και φτώχειας, αυτά που δεν αγγίζουν απ' όσο ξέρω αυτούς που με κατηγορούν».
- Και τώρα τι θα κάνετε; Θα ασχοληθείτε με την πολιτική ή αυτό το κεφάλαιο έκλεισε για εσάς;
«Οπως έκανα και πριν, θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μας στη μόρφωση, στη δουλειά, στην περίθαλψη, σε ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Να σταματήσει επιτέλους ο ρατσισμός εναντίον των Ρομά. Να μπορέσουν και τα δικά μας παιδιά να σπουδάσουν και να γίνουν επιστήμονες, καλοί τεχνίτες».
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
«Πράκτορας του ελληνικού κράτους, έμμισθη του επιχειρηματία Εμφιετζόγλου, μέλος του Δικτύου 21». Η αστραπιαία απόσυρσή της από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε στο δημόσιο λόγο το θέμα της μειονότητας στη Θράκη και αποκάλυψε όχι μόνο την έλλειψη ομοψυχίας για τα εθνικά θέματα στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά και την αδυναμία της να διατυπώσει ξεκάθαρες θέσεις επ' αυτών.
- Πώς αποφασίσατε να δεχτείτε την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ; Εχετε μετανιώσει μετά την επίθεση που δεχθήκατε;
«Ηταν μια πρόταση που έγινε από την Κεντρική Επιτροπή ενός κόμματος που δείχνει ενδιαφέρον για τις μειονότητες. Εκτίμησα πως ήταν μια ευκαιρία να προβάλω τα σοβαρά προβλήματα που έχουμε ως Ρομά. Δεν σας κρύβω πως ένιωσα φοβισμένη. Πώς μια Ρομά θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος των πολιτικών συζητήσεων; Τα προηγούμενα χρόνια βρέθηκα συχνά σε διεθνή συνέδρια, σε συναντήσεις και νομίζω πως τα κατάφερα να μεταφέρω τη φωνή των ανθρώπων μου έξω από την Ελλάδα. Απέκτησα γνωριμίες και φίλες, φίλους, σε μεγάλες οργανώσεις Ρομά στην Ευρώπη και έχουμε μια καλή συνεργασία για τα δικαιώματά μας. Οταν συζήτησα με τον γραμματέα τους, τον κ. Βίτσα, διαπίστωσα πως είναι ένας σοβαρός και υπεύθυνος πολιτικός και πίστεψα πως μέσα από το κόμμα τους θα δυναμώσει η φωνή μας, θα σκύψουν επιτέλους στα προβλήματά μας. Η απόφαση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ με στήριξη της υποψηφιότητάς μου με 150 ψήφους για την υποψηφιότητά μου και 2 αρνητικές των μειονοτικών βουλευτών, μου έδωσε θάρρος να δεχτώ να μπω στον αγώνα για την Ευρωβουλή. Παρά το θόρυβο που δημιουργήθηκε και τις επιθέσεις που δέχτηκα, διαπίστωσα πως οι πολίτες που καταλαβαίνουν, που έχουν ευαισθησίες, είναι πολύ περισσότεροι. Ατομα από κάθε μεριά της Ελλάδας εκφράζουν τη συμπαράστασή τους στον αγώνα μας. Ας το σκεφτούν αυτοί οι λίγοι που νομίζουν πως μπορούν να ρίχνουν λάσπη σε μια γυναίκα Ρομά. Δεν μετάνιωσα για την απόφασή μου αυτή και πιστεύω πως αυτοί οι λίγοι που με πολέμησαν θα διαπιστώσουν σύντομα ότι έκαναν λάθος, αρκεί να πάψουν να βλέπουν τη μειονότητα της Θράκης με το μέρος των ισχυρών. Γιατί στον οικισμό μας δεν πάτησαν ποτέ για να δουν από κοντά πως είμαστε η μειονότητα της μειονότητας».
- Είχατε ποτέ σχέση με το Δίκτυο 21 και την ακροδεξιά, όπως σας κατηγόρησαν κάποιοι;
«Με το μόνο δίκτυο που έχω σχέσεις είναι το Δίκτυο Γυναικών DROM KOTAR MESTIPE και το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ρομανί που παλεύει για τα δικαιώματα της φυλής μας. Εχω επαφές με πολλά άτομα από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και δεν είπα ποτέ σε καμιά κουβέντα, καμιά συνέντευξη, τι κόμμα ψηφίζω. Αυτοί που με κατηγορούν για σχέσεις με την ακροδεξιά κρύβουν με τρόπο πολιτικά πρόστυχο πως αμέσως μετά την υποψηφιότητά μου με τον ΣΥΡΙΖΑ, μου δείξανε την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής Εθνικισμός με ένα ρατσιστικό κείμενο για μένα, τη φυλή μου και κατηγορούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί προτίμησε μια Τσιγγάνα και όχι μια Ελληνίδα. Εχουμε φίλους από πολλά πολιτικά κόμματα, καθηγητές πανεπιστημίου, επιστήμονες που βοηθάνε το Σύλλογο Γυναικών Δροσερού ΕΛΠΙΔΑ. Αμέσως μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε, μας επισκέφτηκαν στο Σύλλογο φίλοι από την Ξάνθη, φαρμακοποιοί, γιατροί, καθηγητές, για να μας υποστηρίξουν. Πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Παπανδρέου που για χρόνια έχουμε φιλία και μας βοήθησε πολλές φορές στα προβλήματά μας, μου τηλεφώνησε και μου είπε πως σε απάντηση σε όλα αυτά με ήθελε στο ψηφοδέλτιό του στην περιφέρεια Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη. Είναι δυνατόν μια Ρομά να είναι ακροδεξιά; Αυτά είναι γελοιότητες από άτομα που δεν ξέρω τι συμφέρον έχουν να λένε ψέματα και συκοφαντίες».
- Χρηματοδοτηθήκατε ποτέ από τον Εμφιετζόγλου;
«Αυτό είναι άλλη μια συκοφαντία και μάλιστα την έβγαλαν εδώ στον ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη. Ο κ. Εμφιετζόγλου δεν είχε ποτέ καμιά σχέση με το Σύλλογό μας και δεν έδωσε ποτέ χρήματα. Γι' αυτούς που χρηματοδότησαν το Σύλλογο, άτομα, ιδρύματα, ξένες χώρες όπως η Ολλανδία, το Συμβούλιο της Ευρώπης, βάλαμε επαίνους στα γραφεία του Συλλόγου και μπορεί όποιος μας επισκεφτεί να τα δει. Κάποιοι όμως που δεν θέλουν να περάσουν ούτε έξω από το Δροσερό για να μη λερωθούν από τους λασπωμένους δρόμους, νομίζουν πως μπορούν να πετάνε τη λάσπη τους πάνω μας. Σκέφτομαι τελικά τις επόμενες μέρες μήπως αντί να απαντώ σε όσους με συκοφαντούν, να καταθέσω μήνυση και να δω εκεί τι θα έχουν να πουν».
- Υπήρξατε κόκκινο πανί, ωστόσο, για το τουρκικό προξενείο στη Θράκη. Γιατί ακριβώς;
«Δηλώνω Ελληνίδα Ρομά και καταγγέλλω τις ενέργειες του τουρκικού προξενείου στη Θράκη να μας κάνουν να απαρνηθούμε τη Ρομανί ταυτότητά μας και να δηλώσουμε ότι είμαστε Τούρκοι. Σας θυμίζω τι είπα σε ομιλία μου στο 5ο Συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες το 2012 στη Γενεύη: "Είμαστε η μειονότητα της μειονότητας... Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους. Ξοδεύουν πολλά λεφτά για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως, ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία, όχι τζαμιά, που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά". Νομίζω πως καταλαβαίνετε γιατί το τουρκικό προξενείο, που όπως λένε ξοδεύει εκατομμύρια στη Θράκη, με πολεμάει».
- Εκτός από τους μειονοτικούς που δηλώνουν Τούρκοι, δεν σας θέλουν και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη. Σας κατηγορούν ως πράκτορα της... Ελλάδας; Γιατί;
«Μα αυτοί δεν μας θέλανε όταν αποφάσισαν εδώ στην Ξάνθη -επειδή τα παιδιά μας δεν χωρούσαν στο σχολείο του Δροσερού και ήθελαν να τα πάνε σε δύο μειονοτικά σχολεία της Ξάνθης-, να έχουν τα παιδιά τους μαζί με τα δικά μας, τα Τσιγγανόπουλα. Κάνανε μάλιστα και διαδήλωση στην Ξάνθη, ξεσηκώσανε τον κόσμο. Για σκεφτείτε ρατσισμός από τη μειονότητα, εναντίον των Ρομά του Δροσερού. Πάντως αυτοί που με κατηγορούν τώρα, δεν θυμάμαι να καταδίκασαν τότε το ρατσισμό της μειονότητας, αλλά μου φαίνεται πως τρέχανε μαζί τους. Ο κ. Ζεϊμπέκ Χουσέιν να σας πει αν ήταν τότε στις διαδηλώσεις αυτές. Λέω λοιπόν σ' αυτούς που με κατηγορούν ότι είμαι Ελληνίδα Ρομά που βιώνω με το χειρότερο τρόπο τα προβλήματα ανεργίας και φτώχειας, αυτά που δεν αγγίζουν απ' όσο ξέρω αυτούς που με κατηγορούν».
- Και τώρα τι θα κάνετε; Θα ασχοληθείτε με την πολιτική ή αυτό το κεφάλαιο έκλεισε για εσάς;
«Οπως έκανα και πριν, θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μας στη μόρφωση, στη δουλειά, στην περίθαλψη, σε ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Να σταματήσει επιτέλους ο ρατσισμός εναντίον των Ρομά. Να μπορέσουν και τα δικά μας παιδιά να σπουδάσουν και να γίνουν επιστήμονες, καλοί τεχνίτες».
Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Thursday, April 10, 2014
Άουσσεν κομμάντο, με μουσικό εμβατήριο…
Απ’ αυτή τη στιγμή, η ζωή μου στο στρατόπεδο ανοίγει για μένα μιάν άβυσσο στην ανθρώπινη ψυχή, και θα μου αποκαλύψει τον άνθρωπο τελείως γυμνό, όπως φαίνεται να είναι από τη φύση του. Ένα μίγμα καλού και κακού…
Το κουδούνι στις 4.30 το πρωί και συγχρόνως τα λουριά των Πολωνίδων γυναικών που χτύπαγαν αλύπητα τα κορμιά μας, ήταν το καθημερινό πρωινό μας εγερτήριο. Ένα πρόγραμμα αλάνθαστο, χωρίς αλλαγή. Έτσι έπρεπε να μας ξυπνήσουν για το «Appel».
Αφού γινόταν το προσκλητήριο έξω, με τις γνωστές διαδικασίες, μας μοίραζαν για πρωινό ένα σκέτο καφέ, σ’ ένα κύπελλο παλιό, που ήταν σκουριασμένο στρατιωτικό σκεύος, από το οποίο πίναμε ανά πέντε, ένα αχνιστό νερόζουμο, μια-μια με τη σειρά μας.
Στον καφέ έβαζαν φάρμακο για να κοπεί η περίοδος των γυναικών, καθώς και στη μεσημεριάτικη σούπα μας για να μην αισθανόμαστε άνδρες και γυναίκες κατάδικοι, σεξουαλικές ορμές.
Κι ενώ οι θάλαμοι των αερίων δούλευαν συνέχεια και βγάζαν φωτιές και καπνούς, κατάδικοι βιρτουόζοι, προερχόμενοι απ’ τις μεγαλύτερες πόλεις της Ευρώπης και Ρωσίας, με τα βιολιά τους, «Στραντιβάριους» και «Αμάτι», που είχαν κουβαλήσει μαζί τους σ’ αυτό το παραπλανημένο τους ταξίδι, είχαν διαταγή σαν «κομμάντο ορχήστρας», να μας παίζουν Μότσαρτ ή στρατιωτικά εμβατήρια.
Τα πόδια ολωνών μας, έπρεπε να βαδίζουν στο ρυθμό της μουσικής, ενώ αντίθετα τα χέρια μας να παραμένουν ακίνητα καρφωμένα επάνω στο σώμα. Έτσι με μουσική συνόδευαν όλα ανεξαιρέτως τα κομμάντο στη δουλειά.
Το δικό μας γκρουπ το λέγαν άουσσεν κομμάντο. Πέντε-πέντε στη γραμμή συνοδευόμενοι από τους κάπο και από τους SS με τα λυκόσκυλα βγαίναμε μετά μουσικής, σ’ ένα δρόμο λασπωμένο απ’ τις βροχές με λακούβες από νερό, περπατάγαμε αρκετά για να φθάσουμε επιτέλους στο καθορισμένο μέρος.
Ήταν πράγματι μια πέτρινη περιοχή, όπως μας τα’ παν οι παλιές. Μόλις σταματήσαμε αντιληφθήκαμε πως τα πράγματα ήταν δύσκολα. Μας έβαλαν σε καταναγκαστική εργασία και μας διέταξαν να κουβαλάμε μεγάλες κι ασήκωτες πέτρες, για να τις μεταφέρουμε ένα μίλι μακρύτερα. Μετά οι ίδιες πέτρες να επιστραφούν στο ίδιο μέρος απ’ όπου αρχικά τις παίρναμε.
Οι SS γελούσαν και γλένταγαν με τις ταλαιπωρίες μας. Αλίμονο εάν δε δουλεύαμε σβέλτα και γρήγορα. Τα σκυλιά είχαν εκπαιδευτεί να ορμούν επάνω στους κατάδικους και με το πρώτο πρόσταγμα πήδαγαν και δάγκωναν χωρίς έλεος και άλλες φορές βίαζαν το θύμα και άλλοτε διέταζαν ν’ αποτελειώσουν τα θύματα προς παραδειγματισμό.
Το φορτίο της πέτρας που κουβαλούσα ήταν βαρύ. Τα λεπτά μου χέρια δεν άντεχαν άλλο. Έτρεμα από απελπισία και αγανάκτηση κι ήμουν έτοιμη να πέσω, όταν σαν σε όνειρο ακούω να με φωνάζουν από μακριά!… Μόλις και άκουσα το όνομά μου, διότι ήμουν απορροφημένη και βυθισμένη στις μαύρες μου σκέψεις. Ήταν η φίλη μου η Ντόρα που μ’ έβγαζε απ’ το λήθαργό μου και προσπαθούσε να με σώσει και πάλι.
«Μπέρρυ, Μπέρρυ, κράτα γερά. Ψηλά το ηθικό σου. Μη λυγίσεις. Πρέπει να βγούμε ζωντανοί μια μέρα απ’ εδώ».
Αν και της είχα μεγάλη εμπιστοσύνη… σήμερα… τώρα, δεν μπορούσα να την καταλάβω πια. Η Ντόρα ήταν παρανοϊκή!
«Πώς μπορείς να συμφιλιωθείς μ’ αυτή την τρομακτική κατάσταση, πώς μπορείς να ζεις χωρίς ελπίδα σ’ αυτό το πρωτόγονο επίπεδο; Πώς θα βγούμε έξω απ’ αυτή την κόλαση του θανάτου;»
«Με τη δύναμη της θέλησης, εάν έχουμε μεγάλη θέληση, τότε θα’ μαστε ικανοί να κόψουμε κι αυτά τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα. Να, έτσι, σαν να έχουμε μεγάλο ψαλίδι στο χέρι μας» (και μου ‘δειχνε με τα χέρια της). «Τέτοια δύναμη μπορεί ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος όταν θέλει».
Άνοιξα τα μάτια μου διάπλατα και την κοίταζα σαν απολιθωμένη. Μα αυτή, δεν ήταν πεσμένη σαν κι εμένα. Κρατά γερά ακόμα. Πού βρίσκει τη δύναμη, έλεγα…
Μήπως κι εγώ έχω ακόμα λίγη δύναμη μέσα μου; Θα μπορούσα παρ’ όλα αυτά να κάνω κάποια προσπάθεια; Μπορώ να δώσω λίγη αναστολή στο θάνατο που μας τριγυρίζει; Κι άλλωστε, τι σημασία έχει τώρα, πόσο θα ζήσουμε ακόμα; είπα. Η ζωή, δηλαδή η σκέψη μας, είναι εδώ και τώρα. Αυτά δεν έχουν μέλλον. Πρέπει πρώτα να παραδεχτούμε την κατάστασή μας. Κι ίσως ο χρόνος θα γεννήσει το χρόνο. Ποιος ξέρει;
Η βουβή απελπισία μου, οι φωνές της Ντόρας, ερέθιζαν τη φαντασία μου. Δειλά-δειλά ψιθύριζα από μόνη μου: ναι, κι οι Λατίνοι κάποτε λέγανε: «Ουαί τοις ηττημένοις».
Και να λοιπόν εδώ, ένας καινούργιος στόχος γεννιέται: δε μ’ ενδιαφέρει πια ο θάνατος, αλλά όσο θα ζω δε θ’ αφήσω τον εαυτό μου να πέσει.
Ξαφνικά, θυμάμαι, αισθάνθηκα ένα τρομερό τράνταγμα που ξεπήδαγε από μέσα απ’ το βάθος του εαυτού μου. Ήταν αυτό το δυνατό ξύπνημα που λέγεται «ένστικτο επιβίωσης», αυτό που λένε πως το φέρνουμε μαζί όταν γεννιόμαστε και παρουσιάζεται μόνο την κατάλληλη στιγμή, για να μη σ’ αφήσει να πεθάνεις. (…)
Τα νεογέννητα τα έπνιγαν στη «βούτα»
Στην παράγκα που κοιμόμασταν είχαμε δυο αδελφές από τη Θεσσαλονίκη. Τη Ζερμαίν και την Κλαιρ. Κι οι δύο τους είχαν κάποια προστασία και υποστήριξη από τη Νταίζη, την μπλοκόβα. Αυτό το οφείλανε σε μια φίλη της Νταίζης που τη λέγανε Μαρίνα Χαλέγουα κι η οποία ήταν η πρώην μοδίστρα της Ζερμαίν στη Θεσσαλονίκη, κι ήταν κι αυτή κατάδικος στο μπλοκ μας. Μια μέρα ζήτησαν απ’ το δικό μας μπλοκ δυο γυναίκες που ξέρανε να πλέκουν για να μπουν στο Revir για 15-20 μέρες, και φυσικά θα είχαν καλύτερες συνθήκες από το άουσσεν κομμάντο. Η Μαρίνα Χαλέγουα έπεισε τη φίλη της Νταίζη να στείλει εκεί τις δυο αδελφές.
Για τη Ζερμαίν και την Κλαιρ υπήρχε αυτή η μυστική σύμβαση: εκεί, φυσικά, θα έτρωγαν καλύτερα, αλλά θα έπλεκαν διάφορα πράγματα για κάποιον αξιωματικό των SS, τον γιατρό Σούλτσε, που έμενε στην άλλη πλευρά του στρατοπέδου με την οικογένειά του. (Πολλοί αξιωματικοί SS ζούσαν ακριβώς απέναντί μας έξω απ’ το στρατόπεδο με τις οικογένειές τους, φυσικά σε συνθήκες πριγκηπικές). Η γυναίκα του αξιωματικού λοιπόν έστελνε στο Revir μαλλί με παραγγελίες να πλέξουν για την ίδια και για τα παιδιά της. Κι όσο διάστημα έπλεκαν είχαν την προστασία των μεγάλων, και δεν κινδύνευαν από τις «σελεκσιόν».
Το Revir ήταν η προέκταση του μπλοκ δέκα, το νοσοκομείο για ανάρρωση. Ήσαν κορίτσια που είχαν κάποια επιδημία ή αρρώστια για δήθεν νοσηλεία. Λέγανε ακόμα ότι το Revir ήταν ο προθάλαμος των κρεματορίων.
Όταν δεν τα χρειάζονταν πια τα κορίτσια που πλέκανε -φαίνεται πως φοβήθηκαν να τις κρατήσουν περισσότερο- τις ξανάστειλαν στο δικό μας μπλοκ που κοιμόμασταν.
Όταν η Ζερμαίν ξανάρθε κοντά μας, θυμάμαι πως ήταν τόσο τρομοκρατημένη που δεν μπορούσε να συνέλθει μ’ αυτά που είδαν τα μάτια της. Έζησαν κι οι δυο αδελφές, τα πιο φρικιαστικά γεγονότα. Έλεγε πως εκτός απ’ τις νοσοκόμες και τις «κάπο» και τους γιατρούς εκεί, οι περισσότερες κατάδικοι ήσαν τόσο άρρωστες που δεν είχαν δύναμη να κουνήσουν απ’ τις κουκέτες τους. Άλλες πάλι, τριγύριζαν στο διάδρομο κούτσα-κούτσα με ψηλό πυρετό ή μ’ ευκοίλια.
Μια μέρα, διηγείται η Ζερμαίν, έζησε μια φριχτή περίπτωση, που δεν θα την ξεχάσει όσο ζει. Μια γυναίκα άρρωστη, που καταγόταν από την οικογένεια Ρότσιλντ, ήταν τόσο άρρωστη η δύστυχη με ψηλό πυρετό που τα έκανε επάνω της κι απ’ τη μεγάλη διάρροια έπεφταν και στο πάτωμα. Μόλις έφτασε η κάπο κι είδε αυτή την κατάσταση, έξω φρενών μαζί της την προστάζει εξαγριωμένα να πέσει χάμω και να τα γλείψει από κάτω με την γλώσσα της. Το λουρί της κάπο πρόσταζε και υποχρέωνε. Δεν αστειευότανε! Κι η άμοιρη η Ρότσιλντ δεν είχε εκλογή εκεί, έπρεπε να υπακούσει.
Η Ζερμαίν συνάντησε κι άλλες χειρότερες καταστάσεις. Γυναίκες έγκυες, φθάνοντας στο Άουσβιτς στην πρώτη διαλογή δε δηλώνανε την εγκυμοσύνη (ήταν τότε λίγων ημερών ή μηνών και δεν το είχαν αντιληφθεί). Αυτές οι άμοιρες γυναίκες περίμεναν να γεννήσουν στο Revir ή τους κάνανε πειράματα, ή μόλις γεννούσαν, έλεγε η Ζερμαίν, έπαιρναν τα νεογέννητα μπροστά στη μάνα τους, τα βουτούσαν με το κεφάλι σε ζεματιστό νερό, ή στη «βούτα» των ακαθαρσιών και τα πνίγανε. Αυτή η κτηνώδης, η ανελέητη διαδικασία γινόταν σχεδόν κάθε μέρα.
Η Ζερμαίν είχε τις τρεις κόρες της κι η Κλαιρ τη μία, που κρύφτηκαν στη Γαλλική Σχολή απ’ τις άγιες καλόγριες, σ’ όλο το διάστημα της γερμανικής κατοχής.
Ο αριθμός του βραχίονα της Ζερμαίν είναι Α 8.313.
Τρεις χιλιάδες γυναίκες ξεγέννησε η Πολωνέζα Στανισλάβα και τρεις χιλιάδες φορές πειθάρχησε στην απάνθρωπη διαταγή των ναζιστικών δημίων που καθόριζε: όλα τα νεογέννητα να πνίγονται αμέσως στη βούτα με τις ακαθαρσίες.
Στο στρατόπεδο η μαμή απόχτησε το Νο 41.336 κι ή κόρη της το 41.337 (δεν ήσαν Εβραίες, αλλά πιάστηκαν από την Γκεστάπο στα χρόνια εκείνα της ναζιστικής κατοχής, διότι κι αυτή κι ο άνδρας της εφοδίαζαν τρόφιμα, ρούχα και ταυτότητες στους Εβραίους).
Όλον τον καιρό η μάνα και η κόρη βρίσκονταν μαζί. Η κόρη η Σύλβια είναι μια από τους λίγους αυτόπτες μάρτυρες της θηριωδίας τους Άουσβιτς.
Η Mπέρρυ Nαχμία, από την Kαστοριά επέζησε από το κολαστήριο του Άουσβιτς (το απόσπασμα από το βιβλίο Kραυγή για το αύριο, εκδόσεις Kάκτος, Aθήνα 1989 - εδώ από το βιβλίο της Φραγκίσκης Aμπατζοπούλου, Tο Oλοκαύτωμα στις μαρτυρίες των Eλλήνων Eβραίων, εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1993).
Πηγή: Εφημερίδα Νέα Προοπτική
Sunday, April 6, 2014
Εμείς οι πρόσφυγες
Κατά πρώτο λόγο, δεν μας αρέσει να μας αποκαλούνε «πρόσφυγες». Εμείς μεταξύ μας αποκαλούμαστε «νεοφερμένοι» ή «μετανάστες». Οι εφημερίδες μας είναι εφημερίδες για «γερμανόφωνους Αμερικανούς»· και απ’ όσο ξέρω, τα άτομα που διώχθηκαν από τον Χίτλερ δεν έχουν ιδρύσει και ουδέποτε ιδρύσανε κάποιον σύλλογο που ο τίτλος του να υποδηλώνει ότι τα μέλη του ήταν «πρόσφυγες».
Πρόσφυγας ήταν το άτομο που αναγκαζότανε να αναζητήσει άσυλο εξαιτίας κάποιας πράξης που διέπραξε ή εξαιτίας κάποιας πολιτικής άποψης που είχε. Λοιπόν, είναι αλήθεια ότι αναζητούμε άσυλο· αλλά δεν έχουμε διαπράξει καμία πράξη και οι περισσότεροι από εμάς ποτέ δεν ονειρεύτηκαν να έχουν κάποια ριζοσπαστική πολιτική άποψη. Με εμάς το νόημα του όρου πρόσφυγας έχει αλλάξει. Τώρα «πρόσφυγες» είναι εκείνοι από εμάς που ήταν τόσο άτυχοι ώστε να φτάσουν σε μια καινούργια χώρα δίχως καθόλου οικονομικούς πόρους και πρέπει να βοηθηθούν από τις επιτροπές προσφύγων.
Προτού ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, ήμασταν ακόμα πιο ευαίσθητοι όταν μας αποκαλούσαν πρόσφυγες. Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να αποδείξουμε στους άλλους ανθρώπους ότι ήμασταν απλώς κανονικοί μετανάστες. Διακηρύσσαμε ότι είχαμε αναχωρήσει οικεία βουλήσει για χώρες της επιλογής μας, και αρνούμασταν ότι η κατάστασή μας είχε οποιαδήποτε σχέση με «τα αποκαλούμενα εβραϊκά προβλήματα». Ναί, ήμασταν «μετανάστες» ή «νεοφερμένοι» που αφήσαμε τη χώρα μας επειδή ένα ωραίο πρωί δεν μας έκανε άλλο πια, ή απλώς για λόγους οικονομικούς. Θέλαμε να ξαναφτιάξουμε τις ζωές μας, αυτό ήταν όλο. Για να ξαναφτιάξει κανείς τη ζωή του πρέπει να είναι δυνατός και αισιόδοξος. Έτσι κι εμείς είμαστε πολύ αισιόδοξοι.
Η αισιοδοξία μας, πράγματι, είναι αξιοθαύμαστη, ακόμα κι αυτό λέμε εμείς. Η ιστορία του αγώνα μας έγινε τελικά γνωστή. Χάσαμε το σπίτι μας, που σημαίνει ότι χάσαμε την οικειότητα της καθημερινής ζωής. Χάσαμε το επάγγελμά μας, που σημαίνει ότι χάσαμε αυτοπεποίθηση ότι είχαμε κάποια χρησιμότητα σε αυτόν τον κόσμο. Χάσαμε τη γλώσσα μας, που σημαίνει πως χάσαμε τη φυσικότητα των αντιδράσεών μας, την απλότητα των χειρονομιών μας, την απρόσκοπτη έκφραση συναισθημάτων. Αφήσαμε τους συγγενείς μας στα πολωνικά γκέτο και οι καλύτεροί μας φίλοι σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που σημαίνει ότι διαρρήχθηκαν οι ιδιωτικές μας ζωές.
Μολαταύτα, απ’ τη στιγμή που σωθήκαμε – κι οι περισσότεροι από εμάς χρειάστηκε να σωθούν αρκετές φορές – αρχίσαμε τις καινούργιες μας ζωές και προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε όσο πιο πιστά μπορούσαμε όλες τις καλές συμβουλές που μας έδωσαν οι σωτήρες μας. Μας είπαν να ξεχάσουμε· και ξεχάσαμε γρηγορότερα από όσο θα μπορούσε οποιοσδήποτε να φανταστεί. Με φιλικό τρόπο μας υπενθύμιζαν ότι η καινούρια χώρα θα γίνει ένα καινούριο σπίτι για μας· κι έπειτα από τέσσερις εβδομάδες στη Γαλλία ή έξι εβδομάδες στην Αμερική, παριστάναμε τους Γάλλους ή τους Αμερικανούς. Οι πιο αισιόδοξοι εξ’ ημών θα πρόσθεταν ότι ολόκληρη η προηγούμενη ζωή τους είχε περάσει σε ένα είδος ασυνείδητης εξορίας και μόνο η καινούργια τους πατρίδα τους δίδαξε πως πραγματικά μοιάζει ένα σπίτι. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές εγείρουμε ενστάσεις όταν μας λένε να ξεχάσουμε την προηγούμενη δουλειά μας· και τα προηγούμενα ιδανικά μας είναι συνήθως δύσκολο να τα πετάξουμε αν διακυβεύεται το κοινωνικό μας πρότυπο. Με τη γλώσσα, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζουμε καμία δυσκολία: έπειτα από έναν μόνο χρόνο οι αισιόδοξοι είναι πεπεισμένοι ότι μιλάνε τα αγγλικά σαν να ήταν η μητρική τους γλώσσα· κι έπειτα από δύο χρόνια ορκίζονται σοβαρά ότι μιλάνε τα αγγλικά καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη γλώσσα – τα γερμανικά μόλις που τα θυμούνται.
Προκειμένου να ξεχάσουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά μάλλον αποφεύγουμε οποιαδήποτε νύξη για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή τα στρατόπεδα εγκλεισμού τα οποία γνωρίσαμε σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως απαισιοδοξία ή έλλειψη αυτοπεποίθησης στη νέα μας πατρίδα. Εκτός αυτού, πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ότι κανείς δεν θέλει να ακούει για όλα αυτά· η κόλαση δεν είναι πια μια θρησκευτική δοξασία ή μια φαντασίωση, αλλά κάτι εξίσου αληθινό με τα σπίτια, τις πέτρες και τα δέντρα. Προφανώς, κανείς δεν θέλει να ξέρει ότι η σύγχρονη ιστορία έχει δημιουργήσει ένα καινούργιο είδος ανθρώπινων όντων – αυτό το είδος που κλείνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους εχθρούς του και στα στρατόπεδα εγκλεισμού από τους φίλους του.
Ακόμα και μεταξύ μας δεν μιλάμε για αυτό το παρελθόν. Αντ’ αυτού, έχουμε βρει τον τρόπο μας να διαχειριστούμε ένα αβέβαιο μέλλον. Απ’ τη στιγμή που όλοι κάνουν σχέδια, εύχονται και ελπίζουν, το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Ωστόσο, εκτός από αυτές τις γενικές ανθρώπινες συμπεριφορές, προσπαθούμε να τακτοποιήσουμε το μέλλον περισσότερο επιστημονικά. Μετά από τόση κακοτυχία θέλουμε αναμφίβολα μια διέξοδο. Συνεπώς, αφήνουμε πίσω μας τη γη με όλες της τις αβεβαιότητες και στρέφουμε το βλέμμα μας στον ουρανό. Τα άστρα – κι όχι οι εφημερίδες – θα μας πουν πότε θα ηττηθεί ο Χίτλερ και πότε θα γίνουμε Αμερικανοί πολίτες. Θεωρούμε τα άστρα πιο αξιόπιστους συμβούλους απ’ ότι όλους τους φίλους μας· από τα άστρα μαθαίνουμε πότε θα δειπνήσουμε με τους ευεργέτες μας καθώς και ποιά μέρα θα έχουμε την καλύτερη ευκαιρία για να συμπληρώσουμε ένα από αυτά τα αμέτρητα ερωτηματολόγια που συνοδεύουν τις τωρινές μας ζωές. Μερικές φορές δεν στηριζόμαστε ούτε στ’ άστρα, αλλά μάλλον στις γραμμές των χεριών ή στα σημάδια του γραφικού μας χαρακτήρα. Έτσι μαθαίνουμε λιγότερα για τα πολιτικά γεγονότα για τους αγαπητούς εαυτούς μας, έστω και αν η ψυχανάλυση είναι κάπως ντεμοντέ. Οι ευτυχισμένες εποχές κατά τις οποίες βαριεστημένες κυρίες και κύριοι της καλής κοινωνίας συζητούσαν για τις χαριτωμένες αταξίες των παιδικών τους χρόνω, έχουν παρέλθει. Δεν θέλουν πια ιστορίες με φαντάσματα· οι πραγματικές εμπειρίες τους κάνουν να ανατριχιάσουν. Δεν υπάρχει πλέον καμιά ανάγκη να μας μαγεύει το παρελθόν· υπάρχει αρκετή μαγεία στην πραγματικότητα. Έτσι, παρά την ειλικρινή αισιοδοξία μας, χρησιμοποιούμε κάθε είδους μαγικά κόλπα γα να κάνουμε τα πνεύματα του μέλλοντος να εμφανιστούν.
Δεν ξέρω ποιες αναμνήσεις και ποιες σκέψεις κατοικούν κάθε βράδυ στα όνειρά μας. Δεν τολμώ να συζητήσω πληροφορίες, δεδομένου ότι κι εγώ υπήρξα μάλλον αισιόδοξη. Μερικές φορές όμως φαντάζομαι ότι τουλάχιστον τα βράδια σκεφτόμαστε το θάνατο μας ή ότι θυμόμαστε τα ποιήματα που κάποτε αγαπήσαμε. Θα μπορούσα ακόμα και να καταλάβω πως οι φίλοι μας της Δυτικής Ακτής, κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης κυκλοφορίας, έχουν τέτοιες περίεργες απόψεις όπως το να πιστεύουν ότι όχι μόνο είμαστε «αυριανοί πολίτες» αλλά τωρινοί «εχθρικοί αλλοδαποί». Υπό το φως της ημέρας, φυσικά, «από τεχνικής απόψεως» γινόμαστε μόνο εχθρικοί αλλοδαποί – όλοι οι πρόσφυγες το ξέρουν αυτό. Αλλά όταν τεχνικοί λόγοι σε εμποδίζουν να βγεις από το σπίτι τις βραδυνές ώρες, σίγουρα δεν ήταν εύκολο να αποφύγεις σκοτεινές σκέψεις για τη σχέση τεχνικότητας και πραγματικότητας.
Όχι, κάτι δεν πάει καλά με την αισιοδοξία μας. Υπάρχουν ανάμεσά μας εκείνοι οι ιδιόρρυθμοι αισιόδοξοι άνθρωποι που, έχοντας κάνει πολλές αισιόδοξες ομιλίες, επιστρέφουν στο σπίτι και ανάβουν το γκάζι ή χρησιμοποιούν τον ουρανοξύστη με έναν αρκετά αναπάντεχο τρόπο. Φαίνεται ότι αυτοί αποδεικνύουν ότι η δεδηλωμένη μας ευθυμία βασίζεται σε μια επικίνδυνη ετοιμότητα για θάνατο. Αναθρεμμένοι με την πεποίθηση ότι η ζωή είναι το υψηλότερο αγαθό και ο θάνατος ο μεγαλύτερος τρόμος, γινόμαστε μάρτυρες και θύματα χειρότερων φρικαλεοτήτων απ’ ό,τι ο θάνατος – δίχως να είμαστε ικανοί να ανακαλύψουμε ένα υψηλότερο ιδανικό απ’ τη ζωή. Έτσι, μολονότι ο θάνατος χάνει για εμάς τη φρίκη του, δεν γινόμαστε ούτε πρόθυμοι ούτε ικανοί να ρισκάρουμε τη ζωή μας για κάποιον σκοπό. Οι πρόσφυγες, αντί να παλέψουν – ή να σκεφτούνε πώς θα μπορέσουνε να παλέψουν – συνηθίζουν να εύχονται το θάνατο των συγγενών και φίλων· αν κάποιος πεθάνει, φανταζόμαστε με χαρά όλα τα βάσανα από τα οποία γλύτωσε. Τελικά, πολλοί από εμάς καταλήγουν να εύχονται ότι κι εμείς, επίσης, θα μπορούσαμε να γλυτώσουμε από ορισμένα βάσανα, και πράττουν αναλόγως.
Από το 1938 – από την εισβολή του Χίτλερ στην Αυστρία – έχουμε δει πόσο γρήγορα η εύγλωττη αισιοδοξία μπορεί να μετατραπεί σε απαισιοδοξία. Καθώς περνά ο καιρός, τα πράγματα γίνονται χειρότερα – γινόμαστε ακόμα πιο αισιόδοξοι και ρέπουμε ακόμα περισσότερο προς την αυτοκτονία. Οι Εβραίοι της Αυστρίας υπό τον Schuschnigg ήταν εύθυμος λαός που τους θαύμαζαν όλοι οι αμερόληπτοι παρατηρητές. Ήταν αρκετά υπέροχο το πόσο βαθιά πεπεισμένοι ήταν ότι τίποτα κακό δεν μπορούσε να τους συμβεί. Όταν όμως τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στη χώρα και οι μη Εβραίοι γείτονες άρχισαν να πραγματοποιούν ταραχές στα Εβραϊκά σπίτια, οι Αυστριακοί Εβραίοι άρχισαν να αυτοκτονούν.
Σε αντίθεση με το τί γίνεται στις άλλες αυτοκτονίες, οι φίλοι μας δεν άφηναν καμία εξήγηση για την πράξη τους, καμία κατηγορία, καμία καταγγελία εναντίον ενός κόσμου που εξαναγκάζει έναν απελπισμένο άνθρωπο να μιλά και να ενεργεί εύθυμα ακόμα και στην τελευταία του μέρα. Τα σημειώματα που άφησαν αυτοί οι άνθρωποι είναι συμβατικά, ανούσια ντοκουμέντα. Έτσι, οι επικήδειοι που κάνουμε πάνω απ’ τους ανοιχτούς τους τάφους είναι σύντομοι, αμήχανοι και πολύ αισιόδοξοι. Κανείς δεν νοιάζεται για τα κίνητρα· φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρα σε όλους μας.
Κυκλοφόρησε το 1943 σε ένα μικρό εβραϊκό περιοδικό, το The Menorah Journal
Μετάφραση: Κώστας Δεσποινιάδης, από το 13ο τεύχος του Τετραδίου Ολικής Αντιπαράθεσης, ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
Πηγή: eagainst.com
Πρόσφυγας ήταν το άτομο που αναγκαζότανε να αναζητήσει άσυλο εξαιτίας κάποιας πράξης που διέπραξε ή εξαιτίας κάποιας πολιτικής άποψης που είχε. Λοιπόν, είναι αλήθεια ότι αναζητούμε άσυλο· αλλά δεν έχουμε διαπράξει καμία πράξη και οι περισσότεροι από εμάς ποτέ δεν ονειρεύτηκαν να έχουν κάποια ριζοσπαστική πολιτική άποψη. Με εμάς το νόημα του όρου πρόσφυγας έχει αλλάξει. Τώρα «πρόσφυγες» είναι εκείνοι από εμάς που ήταν τόσο άτυχοι ώστε να φτάσουν σε μια καινούργια χώρα δίχως καθόλου οικονομικούς πόρους και πρέπει να βοηθηθούν από τις επιτροπές προσφύγων.
Προτού ξεσπάσει αυτός ο πόλεμος, ήμασταν ακόμα πιο ευαίσθητοι όταν μας αποκαλούσαν πρόσφυγες. Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να αποδείξουμε στους άλλους ανθρώπους ότι ήμασταν απλώς κανονικοί μετανάστες. Διακηρύσσαμε ότι είχαμε αναχωρήσει οικεία βουλήσει για χώρες της επιλογής μας, και αρνούμασταν ότι η κατάστασή μας είχε οποιαδήποτε σχέση με «τα αποκαλούμενα εβραϊκά προβλήματα». Ναί, ήμασταν «μετανάστες» ή «νεοφερμένοι» που αφήσαμε τη χώρα μας επειδή ένα ωραίο πρωί δεν μας έκανε άλλο πια, ή απλώς για λόγους οικονομικούς. Θέλαμε να ξαναφτιάξουμε τις ζωές μας, αυτό ήταν όλο. Για να ξαναφτιάξει κανείς τη ζωή του πρέπει να είναι δυνατός και αισιόδοξος. Έτσι κι εμείς είμαστε πολύ αισιόδοξοι.
Η αισιοδοξία μας, πράγματι, είναι αξιοθαύμαστη, ακόμα κι αυτό λέμε εμείς. Η ιστορία του αγώνα μας έγινε τελικά γνωστή. Χάσαμε το σπίτι μας, που σημαίνει ότι χάσαμε την οικειότητα της καθημερινής ζωής. Χάσαμε το επάγγελμά μας, που σημαίνει ότι χάσαμε αυτοπεποίθηση ότι είχαμε κάποια χρησιμότητα σε αυτόν τον κόσμο. Χάσαμε τη γλώσσα μας, που σημαίνει πως χάσαμε τη φυσικότητα των αντιδράσεών μας, την απλότητα των χειρονομιών μας, την απρόσκοπτη έκφραση συναισθημάτων. Αφήσαμε τους συγγενείς μας στα πολωνικά γκέτο και οι καλύτεροί μας φίλοι σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που σημαίνει ότι διαρρήχθηκαν οι ιδιωτικές μας ζωές.
Μολαταύτα, απ’ τη στιγμή που σωθήκαμε – κι οι περισσότεροι από εμάς χρειάστηκε να σωθούν αρκετές φορές – αρχίσαμε τις καινούργιες μας ζωές και προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε όσο πιο πιστά μπορούσαμε όλες τις καλές συμβουλές που μας έδωσαν οι σωτήρες μας. Μας είπαν να ξεχάσουμε· και ξεχάσαμε γρηγορότερα από όσο θα μπορούσε οποιοσδήποτε να φανταστεί. Με φιλικό τρόπο μας υπενθύμιζαν ότι η καινούρια χώρα θα γίνει ένα καινούριο σπίτι για μας· κι έπειτα από τέσσερις εβδομάδες στη Γαλλία ή έξι εβδομάδες στην Αμερική, παριστάναμε τους Γάλλους ή τους Αμερικανούς. Οι πιο αισιόδοξοι εξ’ ημών θα πρόσθεταν ότι ολόκληρη η προηγούμενη ζωή τους είχε περάσει σε ένα είδος ασυνείδητης εξορίας και μόνο η καινούργια τους πατρίδα τους δίδαξε πως πραγματικά μοιάζει ένα σπίτι. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές εγείρουμε ενστάσεις όταν μας λένε να ξεχάσουμε την προηγούμενη δουλειά μας· και τα προηγούμενα ιδανικά μας είναι συνήθως δύσκολο να τα πετάξουμε αν διακυβεύεται το κοινωνικό μας πρότυπο. Με τη γλώσσα, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζουμε καμία δυσκολία: έπειτα από έναν μόνο χρόνο οι αισιόδοξοι είναι πεπεισμένοι ότι μιλάνε τα αγγλικά σαν να ήταν η μητρική τους γλώσσα· κι έπειτα από δύο χρόνια ορκίζονται σοβαρά ότι μιλάνε τα αγγλικά καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη γλώσσα – τα γερμανικά μόλις που τα θυμούνται.
Προκειμένου να ξεχάσουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά μάλλον αποφεύγουμε οποιαδήποτε νύξη για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή τα στρατόπεδα εγκλεισμού τα οποία γνωρίσαμε σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – κάτι τέτοιο θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως απαισιοδοξία ή έλλειψη αυτοπεποίθησης στη νέα μας πατρίδα. Εκτός αυτού, πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ότι κανείς δεν θέλει να ακούει για όλα αυτά· η κόλαση δεν είναι πια μια θρησκευτική δοξασία ή μια φαντασίωση, αλλά κάτι εξίσου αληθινό με τα σπίτια, τις πέτρες και τα δέντρα. Προφανώς, κανείς δεν θέλει να ξέρει ότι η σύγχρονη ιστορία έχει δημιουργήσει ένα καινούργιο είδος ανθρώπινων όντων – αυτό το είδος που κλείνεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους εχθρούς του και στα στρατόπεδα εγκλεισμού από τους φίλους του.
Ακόμα και μεταξύ μας δεν μιλάμε για αυτό το παρελθόν. Αντ’ αυτού, έχουμε βρει τον τρόπο μας να διαχειριστούμε ένα αβέβαιο μέλλον. Απ’ τη στιγμή που όλοι κάνουν σχέδια, εύχονται και ελπίζουν, το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Ωστόσο, εκτός από αυτές τις γενικές ανθρώπινες συμπεριφορές, προσπαθούμε να τακτοποιήσουμε το μέλλον περισσότερο επιστημονικά. Μετά από τόση κακοτυχία θέλουμε αναμφίβολα μια διέξοδο. Συνεπώς, αφήνουμε πίσω μας τη γη με όλες της τις αβεβαιότητες και στρέφουμε το βλέμμα μας στον ουρανό. Τα άστρα – κι όχι οι εφημερίδες – θα μας πουν πότε θα ηττηθεί ο Χίτλερ και πότε θα γίνουμε Αμερικανοί πολίτες. Θεωρούμε τα άστρα πιο αξιόπιστους συμβούλους απ’ ότι όλους τους φίλους μας· από τα άστρα μαθαίνουμε πότε θα δειπνήσουμε με τους ευεργέτες μας καθώς και ποιά μέρα θα έχουμε την καλύτερη ευκαιρία για να συμπληρώσουμε ένα από αυτά τα αμέτρητα ερωτηματολόγια που συνοδεύουν τις τωρινές μας ζωές. Μερικές φορές δεν στηριζόμαστε ούτε στ’ άστρα, αλλά μάλλον στις γραμμές των χεριών ή στα σημάδια του γραφικού μας χαρακτήρα. Έτσι μαθαίνουμε λιγότερα για τα πολιτικά γεγονότα για τους αγαπητούς εαυτούς μας, έστω και αν η ψυχανάλυση είναι κάπως ντεμοντέ. Οι ευτυχισμένες εποχές κατά τις οποίες βαριεστημένες κυρίες και κύριοι της καλής κοινωνίας συζητούσαν για τις χαριτωμένες αταξίες των παιδικών τους χρόνω, έχουν παρέλθει. Δεν θέλουν πια ιστορίες με φαντάσματα· οι πραγματικές εμπειρίες τους κάνουν να ανατριχιάσουν. Δεν υπάρχει πλέον καμιά ανάγκη να μας μαγεύει το παρελθόν· υπάρχει αρκετή μαγεία στην πραγματικότητα. Έτσι, παρά την ειλικρινή αισιοδοξία μας, χρησιμοποιούμε κάθε είδους μαγικά κόλπα γα να κάνουμε τα πνεύματα του μέλλοντος να εμφανιστούν.
Δεν ξέρω ποιες αναμνήσεις και ποιες σκέψεις κατοικούν κάθε βράδυ στα όνειρά μας. Δεν τολμώ να συζητήσω πληροφορίες, δεδομένου ότι κι εγώ υπήρξα μάλλον αισιόδοξη. Μερικές φορές όμως φαντάζομαι ότι τουλάχιστον τα βράδια σκεφτόμαστε το θάνατο μας ή ότι θυμόμαστε τα ποιήματα που κάποτε αγαπήσαμε. Θα μπορούσα ακόμα και να καταλάβω πως οι φίλοι μας της Δυτικής Ακτής, κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης κυκλοφορίας, έχουν τέτοιες περίεργες απόψεις όπως το να πιστεύουν ότι όχι μόνο είμαστε «αυριανοί πολίτες» αλλά τωρινοί «εχθρικοί αλλοδαποί». Υπό το φως της ημέρας, φυσικά, «από τεχνικής απόψεως» γινόμαστε μόνο εχθρικοί αλλοδαποί – όλοι οι πρόσφυγες το ξέρουν αυτό. Αλλά όταν τεχνικοί λόγοι σε εμποδίζουν να βγεις από το σπίτι τις βραδυνές ώρες, σίγουρα δεν ήταν εύκολο να αποφύγεις σκοτεινές σκέψεις για τη σχέση τεχνικότητας και πραγματικότητας.
Όχι, κάτι δεν πάει καλά με την αισιοδοξία μας. Υπάρχουν ανάμεσά μας εκείνοι οι ιδιόρρυθμοι αισιόδοξοι άνθρωποι που, έχοντας κάνει πολλές αισιόδοξες ομιλίες, επιστρέφουν στο σπίτι και ανάβουν το γκάζι ή χρησιμοποιούν τον ουρανοξύστη με έναν αρκετά αναπάντεχο τρόπο. Φαίνεται ότι αυτοί αποδεικνύουν ότι η δεδηλωμένη μας ευθυμία βασίζεται σε μια επικίνδυνη ετοιμότητα για θάνατο. Αναθρεμμένοι με την πεποίθηση ότι η ζωή είναι το υψηλότερο αγαθό και ο θάνατος ο μεγαλύτερος τρόμος, γινόμαστε μάρτυρες και θύματα χειρότερων φρικαλεοτήτων απ’ ό,τι ο θάνατος – δίχως να είμαστε ικανοί να ανακαλύψουμε ένα υψηλότερο ιδανικό απ’ τη ζωή. Έτσι, μολονότι ο θάνατος χάνει για εμάς τη φρίκη του, δεν γινόμαστε ούτε πρόθυμοι ούτε ικανοί να ρισκάρουμε τη ζωή μας για κάποιον σκοπό. Οι πρόσφυγες, αντί να παλέψουν – ή να σκεφτούνε πώς θα μπορέσουνε να παλέψουν – συνηθίζουν να εύχονται το θάνατο των συγγενών και φίλων· αν κάποιος πεθάνει, φανταζόμαστε με χαρά όλα τα βάσανα από τα οποία γλύτωσε. Τελικά, πολλοί από εμάς καταλήγουν να εύχονται ότι κι εμείς, επίσης, θα μπορούσαμε να γλυτώσουμε από ορισμένα βάσανα, και πράττουν αναλόγως.
Από το 1938 – από την εισβολή του Χίτλερ στην Αυστρία – έχουμε δει πόσο γρήγορα η εύγλωττη αισιοδοξία μπορεί να μετατραπεί σε απαισιοδοξία. Καθώς περνά ο καιρός, τα πράγματα γίνονται χειρότερα – γινόμαστε ακόμα πιο αισιόδοξοι και ρέπουμε ακόμα περισσότερο προς την αυτοκτονία. Οι Εβραίοι της Αυστρίας υπό τον Schuschnigg ήταν εύθυμος λαός που τους θαύμαζαν όλοι οι αμερόληπτοι παρατηρητές. Ήταν αρκετά υπέροχο το πόσο βαθιά πεπεισμένοι ήταν ότι τίποτα κακό δεν μπορούσε να τους συμβεί. Όταν όμως τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στη χώρα και οι μη Εβραίοι γείτονες άρχισαν να πραγματοποιούν ταραχές στα Εβραϊκά σπίτια, οι Αυστριακοί Εβραίοι άρχισαν να αυτοκτονούν.
Σε αντίθεση με το τί γίνεται στις άλλες αυτοκτονίες, οι φίλοι μας δεν άφηναν καμία εξήγηση για την πράξη τους, καμία κατηγορία, καμία καταγγελία εναντίον ενός κόσμου που εξαναγκάζει έναν απελπισμένο άνθρωπο να μιλά και να ενεργεί εύθυμα ακόμα και στην τελευταία του μέρα. Τα σημειώματα που άφησαν αυτοί οι άνθρωποι είναι συμβατικά, ανούσια ντοκουμέντα. Έτσι, οι επικήδειοι που κάνουμε πάνω απ’ τους ανοιχτούς τους τάφους είναι σύντομοι, αμήχανοι και πολύ αισιόδοξοι. Κανείς δεν νοιάζεται για τα κίνητρα· φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρα σε όλους μας.
Κυκλοφόρησε το 1943 σε ένα μικρό εβραϊκό περιοδικό, το The Menorah Journal
Μετάφραση: Κώστας Δεσποινιάδης, από το 13ο τεύχος του Τετραδίου Ολικής Αντιπαράθεσης, ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
Πηγή: eagainst.com
Saturday, April 5, 2014
Ο Μπαλτάκος σε ρόλο «αυτοφωράκια»
Ο Μπαλτάκος, ο μέχρι χτες «εξ απορρήτων» του πρωθυπουργού, μόλις έγινε η «στραβή» ανέλαβε την ευθύνη για λογαριασμό του αφεντικού του, που προσποιείται πως δεν θέλει πια ούτε να τον ξέρει, μήπως και τη σκαπουλάρει με τον πραγματικό «έλεγχο» στις επικείμενες εκλογές του Μάη. Ποτέ δεν έλειψαν από τα «αφεντικά»-Σαμαράδες οι Μπαλτάκοι-«αυτοφωράκηδες» για να φέρουν σε πέρας τη βρώμικη δουλειά. Γνωρίζουν πως είναι αναλώσιμοι, και τα παίρνουν όλα πάνω τους στη «δύσκολη» στιγμή για να βγάλουν λάδι το αφεντικό τους… και ούτε γάτα ούτε ζημιά στο «μαγαζί». Η σούπα χαλάει όταν τα τέκνα έχουν διαφορετική εικόνα-ιδέα για τον πατέρα τους…
Πηγή: Blog Οικοδόμος
Thursday, March 13, 2014
Να σώσουμε τον Οδυσσέα
Ο «Οδυσσέας» απευθυνόταν πάντα, χωρίς διακρίσεις, σε ένα ευρύ φάσμα μεταναστών, παλιννοστούντων και προσφύγων που ζουν στη Θεσσαλονίκη. Στις ομάδες αυτές έχουν προστεθεί πια λόγω της οικονομικής κρίσης και ντόπιοι Έλληνες που παρακολουθούν τα μαθήματα ξένων γλωσσών που επίσης προσφέρει το σχολείο (είναι χαρακτηριστικό ότι το 1/3 περίπου των μαθητών του φέτος είναι Έλληνες). Ταυτόχρονα όμως η κρίση έχει δυσχεράνει τα τελευταία χρόνια ακόμη πιο πολύ την πάντα δύσκολη χρηματοδότηση του «Οδυσσέα», η οποία βασίζεται στις εισφορές μελών, φίλων και συλλογικοτήτων, και όχι σε παχυλές κρατικές ή ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις.
Όλα αυτά δεν απέτρεψαν την επιβολή εις βάρος του, μετά από έλεγχο της Εφορίας το 2012, κυριολεκτικά εξοντωτικών προστίμων για καθαρά τυπικές και γραφειοκρατικές φορολογικές παραλείψεις, χωρίς να χρωστάει πουθενά και δίχως να υπάρχει η παραμικρή υποψία κερδοσκοπίας ή δόλου. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο «Οδυσσέας» λόγω έλλειψης πόρων αδυνατούσε ακόμη και να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια. Έτσι, μια οργάνωση της οποίας τα μέλη έδωσαν και δίνουν απλόχερα -χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα- χρόνο, γνώσεις, ακόμη και χρήματα, κλήθηκε σε μια περίοδο με μηδενικά έσοδα, να πληρώσει ούτε λίγο ούτε πολύ 62.000 ευρώ, που με τις προσαυξήσεις ενός χρόνου έχουν πλέον ξεπεράσει τις 70.000. Μάλιστα, ο πρόεδρός του, ο εκπαιδευτικός Αντώνης Γαζάκης, διώκεται ποινικά ως υπεύθυνος κατά το νόμο, και κινδυνεύει –μέχρι την πλήρη αποπληρωμή των προστίμων- με πειθαρχικές διώξεις και απόλυση από την εργασία του. Για αυτούς τους λόγους ο «Οδυσσέας» έχει προβεί σε ρύθμιση των οφειλών του και τα μέλη του είναι υποχρεωμένα να αποδυθούν σε ένα τιτάνιο αγώνα εξεύρεσης 76.000 ευρώ που θα πρέπει να καταβληθούν σε 43 μηνιαίες δόσεις.
Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο «Οδυσσέας» δεν αντιστοιχεί ούτε στο έργο του ούτε στην προσφορά του, αλλά ούτε και στις οικονομικές δυνατότητες του ίδιου και των μελών του. Πρόκειται για ένα τρανταχτό παράδειγμα κατάφωρης παραβίασης κάθε έννοιας λογικής και δικαίου. Απευθυνόμαστε λοιπόν προς κάθε αρμόδια αρχή και ζητούμε απερίφραστα την άμεση και πλήρη διαγραφή των οφειλών του προς την Εφορία, ώστε να αποκατασταθεί η αδικία εις βάρος μιας οργάνωσης που αποτελεί υπόδειγμα αλληλεγγύης και προσφοράς. Παράλληλα, εκφράζουμε την αμέριστη στήριξή μας στον «Οδυσσέα» και δηλώνουμε ότι θα σταθούμε στο πλευρό του και θα βγούμε όλοι μαζί πιο δυνατοί από αυτήν την περιπέτεια.
Το ψήφισμα συνυπογράφουν οι παρακάτω οργανώσεις, φορείς, συλλογικότητες (ο κατάλογος παραμένει ανοιχτός): «Αλληλεγγύη για όλους», “Ανατολικός Άνεμος” - δημοτική παράταξη Δ. Θέρμης, «Ανοιχτή Πόλη» - δημοτική παράταξη Δ. Θεσσαλονίκης, Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Περιοχής Σχ. Τυφλών, Ευζώνων, Φαλήρου, Ανοιχτή Συνέλευση Ορεστιάδας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης, «Αντιγόνη - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία», Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Λάρισας, Αντιφασιστική Επιτροπή Φαλήρου (Θεσ/νίκη), Αντιφασιστική Συνέλευση Αλληλεγγύης (ΑΣΑ), ΑΡΣΙΣ, Αταξήα - ομάδα μαθημάτων Κοινωνικού Στεκιού/Στεκιού Μεταναστών Χανίων, Αυτόνομη Ριζοσπαστική Αυτοδιοίκηση στο Δήμο Νεάπολης-Συκεών, Δήμος Θεσσαλονίκης, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, «Δράση για την Άγρια Ζωή», Εθελοντική Εργασία Θεσσαλονίκης, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ - περιοδικό "αντιτετράδια της εκπαίδευσης", "Εκτός Τάξης" - ομάδα μαθημάτων Στεκιού Μεταναστών, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ε' ΕΛΜΕ Αθήνας, Α' ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής "Κυριάκος Σιδηρόπουλος", Β' ΕΛΜΕ Έβρου, Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Δ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, Ε΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, ΕΛΜΕ Λέσβου, "Ενεργοί Πολίτες για το Δήμο Βεροίας - Ανατροπή Τώρα", Ένωση εκπαιδευτικών της ελληνικής ως δεύτερης/ξένης γλώσσας, Ένωση μεταναστών από τη Σενεγάλη και άλλες αφρικανικές χώρες, Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων, “Θεσσαλονίκη Πράσινη Πόλη” Δημοτική παράταξη Δ. Θεσσαλονίκης, ΚΑΛΛΙΣΤΩ - Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Άγρια Ζωή και τη Φύση, ΚΑΡ.ΠΟ.Σ - δημοτική κίνηση Καρδίτσας, Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» (ΚΑΡ), ΚΕΕΡΦΑ - Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή Θεσσαλονίκης, Κοινωνικό Εργαστήριο Θεσσαλονίκης, Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης, Κοινωνικό Κέντρο/Στέκι Μεταναστών, Κοινωνικό Στέκι/Στέκι Μεταναστών Χανίων, Κουζίνα Αλληλεγγύης Κοινωνικού Κέντρου/Στεκιού Μεταναστών, Μικρόπολις - Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία, Moment Drama, NAFTHA – Nazi-Free Thessaloniki Assembly, ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση, “Ξεκίνημα” - Σοσιαλιστική Διεθνιστική Οργάνωση, Οικολογία-Αλληλεγγύη - περιφερειακή παράταξη, Οικολογική Κίνηση Δράμας, Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, “Οικόπολις” - μια παράλληλη πόλη, Ομάδα νομικών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων προσφύγων και μεταναστών, ΟμΜΙΚΡΟ-Ομάδα Μαθημάτων Μικρόπολις, Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (Π.Ε.Σ.ΕΚ), Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση, Πολιτική Κίνηση Νομού Θεσσαλονίκης των Οικολόγων Πράσινων, "Πολύδρομο", Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Ελλάδα που αντιστέκεται - Βρυξέλλες, Σύλλογος Αλβανών Μεταναστών «Μητέρα Τερέζα», Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών ΠΤΔΕ (ΑΠΘ), SYMβIOSIS, ΣΥΡΙΖΑ, Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου Ν. Θεσσαλονίκης, “Χωρίς Χρέος Χωρίς Ευρώ” - κοινότητα σκέψης δράσης
Tuesday, March 11, 2014
Οι συμμαχίες και τα εμπόδιά τους
Στις συνθήκες της κρίσης, οι πολιτικές συμμαχίες είναι μια δύσκολη και περίπλοκη εξίσωση για όλους τους μετέχοντες στην πολιτική σκηνή. Η παγίωση των απορριπτικών συναισθημάτων στην κοινωνία ενισχύει τον ναρκισσισμό των «μικρών διαφορών», τα τεχνάσματα αυτοσυντήρησης, τους αμυντικούς φόβους ή και τους προσωπικούς τυχοδιωκτισμούς. Στο μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια, ανέβηκαν οι τόνοι και ανοίχτηκαν ψυχικά και συναισθηματικά ρήγματα. Η πολιτική διαμάχη έλαβε διαστάσεις πρωτοφανούς επιθετικότητας, δίχως δεύτερες σκέψεις για τις αρνητικές συνέπειες που θα είχε όλο αυτό στο μέλλον.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα που θέλησε να είναι πρωτίστως η πολιτική έκφραση της λαϊκής αγανάκτησης, προκύπτουν μεγαλύτερες δυσκολίες. Το άγχος ταυτότητας, οι αυτοματισμοί του πολιτικού ανταγωνισμού από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο φόβος μην καταγραφεί ως «συστημικός», όλα αυτά επιδρούν στον συγκεκριμένο χώρο με έντονο τρόπο.
Η ειλικρίνεια επιβάλλει την εξής διαπίστωση: για τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ οι συμμαχίες προσεγγίζονται ως αναγκαίο κακό ή με την παραδοσιακή καχυποψία απέναντι στην απειλή της «παρέκκλισης». Επικράτησε η βεβαιότητα ότι η αντιμνημονιακή ορμή του 2011-12 θα έδινε λύση και στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας μέσα από τη συνάθροιση των επιμέρους αντιστάσεων σε ένα μεγάλο κοινωνικό μέτωπο. Αυτό το μέτωπο θα γεννούσε και το πραγματικό πολιτικό του μέγεθος.
Στο πέρασμα του χρόνου έγινε όμως φανερή η πολυσημία και πανσπερμία των αρνήσεων που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα της κρίσης. Παρ’ όλα αυτά, παγιώθηκε η αντίληψη ότι το αντιμνημονιακό κοινό αίσθημα είναι η νέα μαγιά της αντιστασιακής ψυχής του έθνους, ένα πρόπλασμα σύγχρονου ΕΑΜ. Η αποτύπωση, ωστόσο, μιας ρευστής πραγματικότητας ως εμπόλεμης κατάστασης μεταξύ δύο βουλήσεων, υπονομεύει τη δυνατότητα κάθε διαλόγου που αποτελεί προϋπόθεση κάθε πολιτικής συμμαχίας. Με ποιον να συνομιλήσεις, πόσο μάλλον να συμμαχήσεις πολιτικά, αν πιστεύεις ότι όλα τα άλλα δημόσια επιχειρήματα είναι αποχρώσεις του κακού;
Θεωρείται, επίσης, εδραία αλήθεια ότι η κρίση φτιάχνει έναν κοινωνικό και ταξικό διχασμό που στη μια του άκρη είναι ο νεοφιλελευθερισμός και στην άλλη το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν να μην υπάρχει ένας λαός της ελληνικής Δεξιάς, ρηχής και βαθιάς. Και σαν να μην υφίσταται ένα άλλο τμήμα του πληθυσμού που δεν αναγνωρίζεται ούτε στο δεξιό συντηρητισμό ούτε όμως και στις μνήμες ή στους συμβολισμούς της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η αφαίρεση μιας σύνθετης πραγματικότητας στο όνομα της ταξικής της χαρτογράφησης ή των νέων ΕΑΜ, δημιούργησε αυταπάτες. Νομίζω όμως ότι εμποδίζει εδώ και καιρό την ανάγνωση της συγκυρίας.
Θα έλεγε κανείς ότι οι συμμαχίες μπορούν να γίνουν ορατές όταν ένας πολιτικός χώρος ξεκαθαρίζει προς το εσωτερικό του και προς τα έξω ότι η ανασυγκρότηση του κράτους και της κοινωνίας χρειάζεται διανοητικά εργαλεία, πολιτικές ιδέες και ανθρώπινες ποιότητες από πολλές πηγές. Η έξοδος από την κρίση δίχως υπερβάσεις σε ιδέες και κληρονομημένα αισθήματα δεν είναι δυνατή.
Η συμμαχία των «αντιμνημονιακών» προσωπικοτήτων είναι συνταγή για την εμφάνιση επικίνδυνων φαινομένων τύπου Καρυπίδη. Η συμμαχία που αναζητά εναγωνίως το άρωμα της ενότητας των «συνεπών αριστερών» –τύπου ΚΚΕ και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς– συνιστά τεράστια πολιτισμική οπισθοχώρηση, πέρα από το πολιτικό της αδιέξοδο.
Μοναδική προοπτική θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, η μέριμνα για το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε όλες εκείνες τις δυνάμεις που αναγνωρίζουν τη σημασία του κοινωνικού ζητήματος και συγχρόνως επιδιώκουν προοδευτικές τομές τόσο στα φθαρμένα πρότυπα της «ρηχής ευημερίας» όσο και στις συνταγές της «ανταγωνιστικής λιτότητας». Εχω όμως την αίσθηση ότι όσο κυριαρχεί η δαιμονοποίηση κάθε σοσιαλδημοκρατίας, όσο περνά σε τρίτη μοίρα η ανάγκη για αποστάσεις από τις στρεβλώσεις του εγχώριου κοινωνικού μοντέλου στο όνομα των πρόσφατων δεινών του, όσο χτίζονται τείχη κακοπιστίας, τόσο περισσότερο δυσκολεύει και η προοπτική των συμμαχιών.
* Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης στο ΑΠΘ
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών
Tuesday, March 4, 2014
Εθνική Αστέγων, σύμβολο ελπίδας
«Είναι σύμβολο ελπίδας» («It’s a symbol of hope»). Αυτός είναι ο τίτλος του αφιερώματος που προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες από το επίσημο κανάλι της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας FIFA (FIFAtv, www.fifa.com), με θέμα την ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα Αστέγων.
Τα γυρίσματα έγιναν στο τέλος του περασμένου χρόνου, στους δρόμους της Αθήνας, αλλά και στο γήπεδο του Ρουφ, που αποτελεί την αθλητική εστία της ομάδας και της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια». Το αφιέρωμα προβλήθηκε στην επίσημη τηλεοπτική εκπομπή της FIFA «Futbol Mundial», η οποία μεταδίδεται σε δεκάδες χώρες, σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Το σχετικό βίντεο αναρτήθηκε πριν λίγες μέρες και στο επίσημο κανάλι της FIFA στο youtube.
Η εθνική αστέγων έκανε την πρώτη της προπόνηση τον Μάρτιο του 2007 στο πλαίσιο της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια», στόχος της οποίας είναι η υποστήριξη ευπαθών ομάδων συμπολιτών μας, η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και, εν τέλει, η κινητοποίηση των πολιτών ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Οι άστεγοι, άτομα εξαρτημένα από ψυχότροπες ουσίες και οι πρόσφυγες είναι οι τρεις κατηγορίες που βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της πρωτοβουλίας.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας, εξασφαλίστηκε η συμμετοχή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας στο 5ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων το οποίο πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2007 στην Κοπεγχάγη. Άλλωστε, το Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων ήταν, στην πραγματικότητα, η πηγή «έμπνευσης» των ανθρώπων που ξεκίνησαν την ελληνική καμπάνια.
Το 2007, ήταν και η πρώτη φορά που ελληνική ομάδα συμμετείχε σε αυτή την σπουδαία από κάθε άποψη διοργάνωση, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο με την υποστήριξη, μεταξύ άλλων, της UEFA και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).
Στη Θεσσαλονίκη και στη Χιλή
Η ελληνική ομάδα αστέγων ξεκίνησε από την Αθήνα, αλλά σύντομα εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις, σε συνεργασία με τοπικές δομές που παρέχουν υποστηρικτικές υπηρεσίες σε ευπαθείς ομάδες συμπολιτών μας (Κοζάνη, Βόλο κ.λπ.). Σύντομα δε, η καμπάνια «Γκολ στη Φτώχεια» θα εγκατασταθεί –μετά το περιοδικό δρόμου «σχεδία»- και στη Θεσσαλονίκη. Ένα γήπεδο στην καρδιά της συμπρωτεύουσας θα αρχίσει να υποδέχεται, σε εβδομαδιαία βάση, συμπολίτες μας που αυτή τη στιγμή, βιώνουν τον αποκλεισμό και από τον αθλητισμό. Εκτιμάται ότι προς τα τέλη της Άνοιξης, θα… στηθεί η μπάλα στη σέντρα και στη Θεσσαλονίκη λοιπόν, με σκοπό –όλοι μαζί- να φορτώσουμε γκολ τα δίχτυα του κοινωνικού αποκλεισμού. Θα ακολουθήσουν λεπτομέρειες, σε λίγες μέρες.
Όλα αυτά, καθώς τα παιδιά της ομάδας (αγόρια και κορίτσια, όλων των ηλικιών) προετοιμάζονται πυρετωδώς και για τον επόμενο σταθμό αυτής της ξεχωριστικής ποδοσφαιρικής παρέας: Το 12ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, που θα φιλοξενηθεί στα τέλη Οκτωβρίου στην πρωτεύουσα της Χιλής, Σαντιάγκο.
Subscribe to:
Posts (Atom)