Βενιαμίν Φραγκλίνος: “Ο Δρόμος προς τον Πλούτο”

«Το βιβλίο “Ο Δρόμος προς τον Πλούτο” είναι μια ρεαλιστκή και γοητευτική προσέγγιση σε θέματα θεμελιώδη για την οικονομία και την κοινωνία, και κυρίως πάνω στο αιώνιο όνειρο της απόκτησης του πλούτου. Στις σελίδες του εμπεριέχονται απλές και χρηστικές συμβουλές, άλλοτε με αυστηρό κι άλλοτε με χαριτωμένο τρόπο, όπως και αλήθειες πανανθρώπινες, που ιδιαιτέρως σε περιόδους οικονομικής κρίσης καθίστανται περισσότερο επίκαιρες από ποτέ. Το βιβλίο αυτό είναι ένα πολύτιμο εργαλείο σκέψης και έρευνας απευθυνόμενο σε όλες τις ηλικίες, ένα έργο πραγματικά κλασικό και διαχρονικό.

Λίγα λόγια για τον Benjamin Franklin:
Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (1706 – 1790) υπήρξε ένας από τους ιδρυτές των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και ταυτόχρονα μια από τις πιο πολυσύνθετες προσωπικότητες της ιστορίας. Ήταν σπουδαίος επιστήμονας, εφευρέτης, επιτυχημένος συγγραφέας, τυπογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής, θεωρητικός της πολιτικής και διπλωμάτης. Είναι ο μοναδικός από τους ιδρυτές του αμερικανικού έθνους που έχει υπογράψει και τα τέσσερα θεμελιώδη έγγραφα που επικύρωσαν τη μετατροπή τωνβρετανικών αποικιών σε ένα ανεξάρτητο κράτος: τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, τη Συνθήκη με τη Γαλλία, την Ειρηνευτική Συνθήκη με την Αγγλία και το πρώτο Σύνταγμα των Η.Π.Α. Ήταν πολυμαθής, με πολύ αξιόλογο συγγραφικό έργο και τεράστια απήχηση στην κοινή γνώμη..."

Μετάφραση: Γιώργος Γεωργακόπουλος, Σελίδες: 160, Σχήμα: 14,5 Χ 20,5, Τιμή: 9,99 €
Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Όποιο νόμο θέλω, όπως θέλω και όποτε γουστάρω

Tου Λεωνίδα Καστανά

Πριν μερικές μέρες σκάει σε επαγγελματικό λύκειο της Αθήνας, κλιμάκιο του Υγειονομικού. Βρίσκει αποτσίγαρα σε τασάκι μέσα στο κυλικείο και χώνει στο διευθυντή του σχολείου 500 Ευρώ πρόστιμο. Φεύγει και του λέει, «I’ll be back, γιατί έχω ακούσει ότι καπνίζουν και οι μαθητές σου». Εκείνος τα χρειάζεται και την επομένη βγάζει ανακοίνωση που απαγορεύει το κάπνισμα εντός του σχολείου σε μαθητές και καθηγητές. Πάνω που σκέφτεται να τους δώσει διέξοδο, δηλαδή να ανοίξει την πόρτα να βγαίνουν στα διαλείμματα στο δρόμο να καπνίζουν, γίνονται κάτι τσαμπουκάδες μεταξύ αντιπάλων χούλιγκανς και κλειδώνει πάλι την πόρτα. Μετά από μερικές μέρες το λύκειο κλείνει. ΚΑΤΑΛΗΨΗ. Τα αιτήματα είναι το χαρτί της τουαλέτας και δυο βιβλία που λείπουν αλλά η ουσία είναι η απαγόρευση του καπνίσματος. Στο ΕΠΑΛ δεν αντέχονται οι 7 ώρες χωρίς 7 τσιγάρα τουλάχιστον. Φυσιολογικό.

Στη Βουλή των Ελλήνων, αυτή που πρέπει, σύμφωνα με πολλούς δεξιούς και αριστερούς να καεί, έξω από την αίθουσα της γερουσίας 3 βουλευτές καπνίζουν παράνομα. Σε παρατήρηση συναδέλφου τους, ακούγεται ότι η βουλευτής του Σύριζα, Όλγα Γεροβασίλη, απαντά υπερήφανα και ελληνικά, όπως αρμόζει σε αριστερή και βουλευτίνα: «Θα εφαρμόζω όποιο νόμο θέλω, όπως θέλω και όποτε γουστάρω» Και τα λέει όλα. Με δέκα λέξεις ορίζει επιστημονικά , πολιτικά και ιδεολογικά τη σημερινή Ελλάδα.
Τα παιδιά στο ΕΠΑΛ τουλάχιστον το είπαν έμμεσα. Αν τολμήσεις να επισημάνεις σε κάποιον στην ταβέρνα ότι απαγορεύεται το κάπνισμα, θα πάρεις μια ανάλογη απάντηση, αν είσαι τυχερός και δεν εισπράξεις κανένα μπουκάλι στο κεφάλι.

Ανομία, το επίσημο σήμα κατατεθέν της χώρας.

Από τον Άκη που εισέπραττε για την πάρτη του τα αντισταθμιστικά οφέλη των εξοπλιστικών προγραμμάτων και τους νεκροζώντανους συνταξιούχους μέχρι τους μαθητές και τους βουλευτές παράνομους καπνιστές απλώνεται το ίδιο νήμα που μας κρατά σφιχτά δεμένους. Οι νόμοι εφαρμόζονται à la carte, δηλαδή δεν εφαρμόζονται.

Οι ελληνικοί νόμοι είναι πολλοί, αυστηροί και πολυδαίδαλοι. Οι περισσότεροι όμως έχουν παραθυράκια, ή μπορούν να ερμηνευτούν κατά το δοκούν. Με αυτούς τους νόμους χτίσαμε αυτή τη χώρα με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Τι γίνεται όμως όταν οι νόμοι είναι σαφείς όπως στην περίπτωση του καπνίσματος; Τότε «δεν υπάρχει θεσμός υπάρχει μόνο ο λαός» που είπε και ο μεγάλος Αντρέας. Και εφόσον ο λαός εξέλεγε επί χρόνια τον Άκη, αυτός είχε το δικαίωμα να κλέβει και εφόσον ο λαός εκλέγει το βουλευτή αυτός μπορεί να καπνίζει όπου θέλει.

Οι πολιτικοί ταγοί σήμερα νομοθετούν, αύριο παραβαίνουν τους νόμους που ψήφισαν και έτσι διαπαιδαγωγούν ανάλογα και τους υπηκόους τους Δεν έχει καμιά σημασία η σοβαρότητα της παράβασης. Σημασία έχει η νομιμοποίηση του δικαιώματος στην παράβαση. Είναι ένα δικαίωμα που κατοχυρώνεται πολιτικά. Ο θεσμικός παραβάτης αντλεί το δικαίωμά του από το λαό και ο λαός του το παραχωρεί για να έχει και εκείνος αύριο το ανάλογο δικαίωμα αν χρειαστεί. Ο μαθητής μπορεί να επικαλεστεί τη βουλευτίνα, και ο φτωχός τυφλός-μαϊμού τον Κροίσο Άκη.

Που μπορούμε όμως να πάμε με τέτοιους καπεταναίους και τέτοιο πλήρωμα; Παντού, γιατί η άβυσσος είναι άπειρη. Καθώς όμως στροβιλιζόμαστε και χανόμαστε, νιώθουμε μια απέραντη ηδονή να μας κατακλύζει και αυτό είναι το μεγάλο όφελος της πτώσης. Είναι η ηδονή του «όποιο θέλω, όπως θέλω και όποτε γουστάρω». Όχι θέλω, αλλά γουστάρω. Αυτό το οδοντικό «στ» είναι που κάνει την καύλα ατελείωτη.

Πηγή: Μη Μαδάς Τη Μαργαρίτα

Κτίζοντας την (νέα) ομάδα...

Του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη

Πολλοί από εμάς σήμερα προσδοκούν στην δημιουργία ενός νέου κόμματος που θα ενώσει όλες τις μεταρρυθμιστικές ομάδες και προσπάθειες σε ένα νέο συνασπισμό εξουσίας για να βγάλει την χώρα από το σημερινό τέλμα. Η προσπάθεια έχει τις δυσκολίες της. Η κυριότερη είναι ο σχηματισμός ενός αρχικού πυρήνα ανθρώπων, μίας (ας επιτραπεί η λέξη) καθοδηγητικής ομάδας που να χτίσει μία μεταξύ των μελών της εμπιστοσύνη για την μακροπρόθεσμη ενεργοποίηση της κίνησης. Δεν χρειάζεται να σκέπτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο, η να έχουν την ίδια ιδεολογική ταυτότητα. Αλλά είναι απαραίτητο να συμμερίζονται ένα βασικό σκελετό προτεραιοτήτων που πάνω τους θα προκύπτουν οι εκάστοτε πολιτικές παρεμβάσεις της κίνησης.
Θα προσπαθήσω να περιγράψω σε λίγες γραμμές τι, κατά την γνώμη μου, είναι απαραίτητο και επίκαιρο να περιέχει αυτός ο βασικός κορμός κατευθύνσεων, που να συμμερίζονται όλα τα μέλη του αρχικού πυρήνα του μεταρρυθμιστικού μετώπου. Έτσι η νέα συμμαχία:
- Είναι σταθερά προσανατολισμένη στις ριζικές μεταρρυθμίσεις και τις διαρθρωτικές αλλαγές ώστε η Ελλάδα να γίνει μία Ευρωπαϊκή χώρα. Η Ελλάδα πρέπει να μείνει στην Ευρώπη και να κάνει ότι απαιτείται για να μείνει στο Ευρώ. (ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ -ΕΥΡΩΠΗ.)
- Αντιλαμβάνεται τον εαυτό της σαν δύναμη σημαντικής μείωσης του κράτους. Το μέγεθος του κράτους, καθώς και των φόρων που αυτό απαιτεί για την διατήρηση του, σήμερα σκοτώνει την Ελλάδα. (Μείωση κρατικών δαπανών.)
- Είναι υπέρ της λήψης όλων των αναγκαίων μέτρων προσαρμογής και αλλαγών αμέσως, σε ΜΙΑ μεγάλη προσπάθεια (θεραπεία-σόκ), και στέκεται κριτικά στην λογική των σταδιακών ρυθμίσεων που καταλήγει να είναι μία αναβλητική και προσχηματική τακτική των κατεστημένων. (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ)
- Παράγει τις κατά καιρούς θέσεις της με άξονα 1) την απελευθέρωση των δυναμικών τμημάτων της κοινωνίας μας 2) την ισονομία των πολιτών με την κατάργηση κάθε προνομίου 3) την αλληλεγγύη με τα λιγότερα ευνοημένα τμήματα της κοινωνίας, την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών. (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΝΟΜΙΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.)
- Υπάρχει σαν χώρος συνάντησης πολιτών από διάφορες ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές, βάζει σαν στόχο την σύνθεση απόψεων και στάσεων με άξονα την κοινή λογική. (ΣΥΝΘΕΣΗ.)
- Είναι κόμμα υπεράσπισης των δικαιωμάτων των πολιτών. (ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.)
- Δίνει ιδιαίτερη αξία στην τεκμηρίωση και την αλήθεια των αριθμών στην διατύπωση θέσεων στον πολιτικό διάλογο καθώς ο ορθολογισμός καθοδηγεί την σκέψη μας. (Ορθολογισμός)
- Είναι δύναμη αλλαγής του πολιτικού συστήματος της χώρας, του κύριου υπεύθυνου για την καταστροφή της Ελλάδας. Μας συνεγείρει το αίτημα της επανατοποθέτησης του, χωρίς όμως την πολωτική διαδικασία μίας «ανθρωποφαγίας» όλων όσων συμμετείχαν σε αυτό. (Ανασύσταση)
- Παραδέχεται σαν αξιακή προτεραιότητα την δράση. Να τολμάμε, να συγκρουόμαστε, να εφαρμόζουμε, να κάνουμε, να είμαστε αποτελεσματικοί. Μπορεί «εν αρχή ην ο Λόγος», αλλά η Πράξη είναι η τελική δικαίωση των πάντων. (Δράση)
- Αποδέχεται σαν ενδεδειγμένη στρατηγική για το μέλλον της Ελλάδας την αλλαγή παραγωγικού προτύπου με αιχμή τις νέες ιδιωτικές επενδύσεις. Πρέπει να διορθώσουμε άμεσα το θεσμικό περιβάλλον έτσι ώστε να είναι ελκυστικό για επενδύσεις για να αντιμετωπιστεί το υπ’αριθμ 1 πρόβλημα της Ελλάδας, εκείνο της ανεργίας. (Δημιουργία).
- Είμαστε Πατριώτες προσπαθώντας να κάνουμε την Ελλάδα ισχυρή. Δικαιώνουμε τον συλλογικό μας εαυτό, την Ελλάδα, μέσα από επιτυχίες. Επιτυχίες οφείλουμε στο εαυτό μας, αλλιώς κάθε λεκτικός πατριωτισμός είναι κίβδηλος.( Ισχυρή Ελλάδα)
- Περιλαμβάνει ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ελαφριά απασχόληση, αλλά θέλουν να αναλωθούν για να αλλάξουν τα πράγματα. (ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ.)
Ο αρχικός πυρήνας μπορεί να προκύψει σαν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ κινήσεων και προσωπικοτήτων που σήμερα φαίνονται το ίδιο διαθέσιμοι και πρόθυμοι να συμβάλλουν σε έναν κοινό στόχο, την οικοδόμηση ενός νέου κόμματος εξουσίας, ενός νέου κέντρου. Είναι όμως σημαντικό να έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους για το τι θέλουν να κάνουν, αλλιώς θα επαναλάβουν την αποτυχημένη συνταγή των πολυσυλλεκτικών κομμάτων, όπου ο κάθε φορέας εξουσίας – φεουδάρχης βαρόνος έχει την δική του, ατομική, ατζέντα προτεραιοτήτων. Το θέμα της κοινής ατζέντας του αρχικού πυρήνα είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας. Το θέμα της ηγεσίας είναι μικρότερος καημός...

Σχόλιο "Πιπεριάς": Το κείμενο του Αρ. Αϊβαλιώτη αποτελεί συμβολή στην ενδιαφέρουσα συζήτηση (κομμάτων, κινήσεων, πρωτοβουλιών, ανένταχτων πολιτών) που έχει ανοίξει στον ευρύτερο μεταρρυθμιστικό χώρο για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Ως τέτοιο το αναρτώ στο μπλογκ θέλοντας να συμβάλλω σε έναν γόνιμο διάλογο. Δεν αφορά όσους έχουν ιδεολογικές βεβαιότητες...

Για τις απολύσεις στο δημόσιο ο καυγάς

Του Θανάση Μαυρίδη

Κάθε ημέρα μία νέα διαρροή έρχεται για να αυξήσει την δυσαρέσκεια του λαού προς την Ευρώπη. Την μια ημέρα μας παίρνουν τις συντάξεις, την άλλη τους τίτλους των σπιτιών μας και την αμέσως επόμενη οργανώνουν παιδομάζωμα. Πρόκειται για ένα επικίνδυνο επικοινωνιακό παιγνίδι που εξυπηρετεί αμφίβολης ποιότητας βραχυπρόθεσμους στόχους, αλλά ρίχνει νερό στον μύλο της Χρυσής Αυγής. Και δεν καταλαβαίνουμε για ποιόν λόγο φοβούνται να πουν στον κόσμο την αλήθεια, ότι όλος ο καυγάς είναι για τις απολύσεις στο δημόσιο.

Όλα τα άλλα συζητούνται. Κι οι τριετίες και τα ποσά των αποζημιώσεων κι ό,τι άλλο έχει πέσει στο τραπέζι είναι διαπραγματεύσιμο. Αυτό το οποίο δεν συζητούν οι εκπρόσωποι της τρόικας είναι το θέμα των απολύσεων στο δημόσιο. Το θεωρούν κι όχι άδικα θέμα υψίστης σημασίας.

Από την άλλη πλευρά το ελληνικό πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά να κάνει το αυτονόητο. Αν αγγίξει το θέμα των δημοσίων υπαλλήλων θα επαναστατήσουν κι οι τελευταίοι οπλαρχηγοί των άλλοτε δύο μεγάλων κομμάτων. Κι αυτό το φοβούνται, καθώς βλέπουν την εκλογική τους δύναμη διαρκώς να μειώνεται.

Αν η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε λάβει έγκαιρα αυτή την απόφαση, τότε δεν θα είχαμε φτάσει στο σημερινό αδιέξοδο. Προτίμησαν να θυσιάσουν 1,5 εκατομμύρια εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα από το να θίξουν τους κομματικούς τους στρατούς. Αυτό και μόνο θα συνοδεύει την φήμη τους στις επόμενες δεκαετίες...

Η τρόικα, λοιπόν, επιμένει ότι θα πρέπει η κυβέρνηση να προχωρήσει σε απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Δεν κάνουν πίσω στο θέμα αυτό, ανεξάρτητα από το τι λέγεται δεξιά κι αριστερά. Ζητούν ένα ελάχιστο δείγμα γραφής ότι μπορούμε να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα.

Οι τρομολάγνοι θα πουν ότι οι τροϊκανοί ζητούν κι άλλο αίμα. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Όταν όλοι έχουν διαπιστώσει ότι το πρόβλημα της χώρας είναι ο αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας, δεν είναι φυσιολογικό να ζητάει κανείς να γίνουν σε αυτόν κάποιες ουσιαστικές παρεμβάσεις; Ποιο είναι το νόημα να διατηρούνται οι θέσεις εργασίας Οργανισμών που έχουν καταργηθεί; Ποιός προστατεύει και με τι κόστος τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που δεν διδάσκουν; Τους νοσηλευτές που έχουν αποσπαστεί (;) σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου; Ποιος θα υπερασπιστεί τα συμφέροντα ενός δημόσιου τομέα που ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζει με ακρίβεια πόσους υπαλλήλους έχει και σε ποιες ακριβώς εργασίες και πόσους συνταξιούχους;

Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση έχει δυνατότητες για έναν ακόμη ελιγμό. Για να κερδίσει λίγο ακόμη χρόνο για λογαριασμό των εκλεκτών υπαλλήλων του δημοσίου, θυσιάζοντας άλλες 100 ή 200 χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους. Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Δίχως να θέλουμε, όμως, να αρνηθούμε την γοητεία της ευρωπαϊκής πολιτικής των συμβιβασμών. Να αποκλείσουμε, δηλαδή, μία νέα οπισθοχώρηση των ευρωπαίων από την υπεράσπιση της γραμμής του αυτονόητου, για χάρη κάποιου κεντρικότερου πολιτικού σχεδιασμού των Βρυξελλών. Αν αυτό δεν συμβεί, δηλαδή μία άνωθεν εντολή υποχώρησης από τις Βρυξέλλες, τότε θα δούμε στις επόμενες ημέρες να σπάει ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού της μεταπολίτευσης, αυτό της μονιμότητας του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Πηγή: www.capital.gr

Αυτοί θα μας στείλουν όλους αδιάβαστους...

Του Κώστα Στούπα

1) Αυτοί θα μας στείλουν όλους αδιάβαστους...
Φίλε άνεργε που δεν έχεις να πληρώσεις ηλεκτρικό, θέρμανση και τα τετράδια για τα παιδιά σου. Μην στενοχωριέσαι...

Πληρώνεις περί τους 90.000 συνταξιούχους «φαντάσματα» στο ΙΚΑ.

Σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία θα αναζητούνταν ευθύνες στους διοικητές του ΙΚΑ, τους αρμόδιους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς των τελευταίων δεκαετιών που επέτρεψαν να συμβαίνει αυτό για άγνωστο επί πόσα έτη...

Στην Ελλάδα όλοι αυτοί όχι μόνο δεν λογοδοτούν αλλά μας κάνουν και υποδείξεις να είμαστε συνεπείς φορολογούμενοι και πουλάνε συμπαράσταση, φορτώνοντας την ευθύνη των δεινών στη Μέρκελ, τον Τόμσεν και τον «μαμωνά»...

Πληρώνεις περί τους 55.000 συνταξιούχους του ΟΤΕ με συντάξεις κοντά στα 2.000 μηνιαίως. Μα πόσο κόσμο απασχολεί αυτός ο ΟΤΕ για να έχει 55.000 συνταξιούχους;

Όχι ο ΟΤΕ απασχολεί περί τις 11.000 αλλά έχει φορτώσει στο ασφαλιστικό σύστημα μερικές δεκάδες χιλιάδες, αφού τους αποζημίωσε πλουσιοπάροχα με κάποιες εθελούσιες εξόδους.

Οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι του ΟΤΕ σε αντίθεση με το πληβείο του ιδιωτικού τομέα, είχαν Τόμπρα στην Κορώνη, αριστερούς και δεξιούς συνδικαλιστές και κανόνιζαν τις δουλειές και έστελλαν το λογαριασμό σε σένα...

«Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο»... λένε διάφοροι που το κεφάλαιο το έχουν γνωρίσει από τα κλασσικά εικονογραφημένα και το θεωρούν κάτι σαν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ που έχει μια πισίνα γεμάτη χρυσά νομίσματα και κάνει μακροβούτια εντός...

Ποιο κεφάλαιο; Στην Ελλάδα έχει να έρθει καινούργια επένδυση από την εποχή του Παπάγου και του Τομ Πάππας...

Όταν η δική σου εταιρεία έκλεισε γιατί δεν μπορούσε να πληρώνει τους φόρους και τα χαράτσια, έλαβες μερικούς μήνες επίδομα ανεργίας 400-500 ευρώ και σε άφησαν στο έλεος της καταιγίδας...

Όταν έπρεπε να κλείσει η Ολυμπιακή, γιατί επί δεκαετίες είχε εξελιχθεί σε «καταβόθρα» που ρούφαγε δισεκατομμύρια από τον ιδρώτα των φορολογουμένων, τα δικά τους παιδιά των Ακριβάκηδων και των Μιμήδων, δεν απολύθηκαν, αλλά πήγαν σε θέσεις του δημοσίου με μισθό εφόρου ζωής περί τα 2-2.500 ευρώ. Μη ρωτάς ποιος τα πληρώνει αυτά...

Θυμάσαι την κρατική Ολυμπιακή; Όταν πετούσαν τα αεροπλάνα με 5-10 ώρες καθυστέρηση. Τώρα στον ιδιωτικό τομέα πετάνε στην ώρα τους και τα αεροπλάνα δεν πέφτουν όπως μας προειδοποιούσαν οι συνδικαλισταράδες μέχρι να εξασφαλίσουν την δια βίου σύνταξη...

Θυμάσαι την περασμένη εβδομάδα τους εργάτες των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά που μπούκαραν στο πεντάγωνο σαν τα στίφη του Μωάμεθ; Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απάτη από την ιδιωτικοποίηση των ναυπηγείων. Τα ναυπηγεία έχουν δοθεί σε ιδιώτες αλλά με εξασφαλισμένα συμβόλαια από το κράτος για την προσφορά υπηρεσιών στο πολεμικό ναυτικό...

Αντί να τους πληρώνουμε δηλαδή από τον κωδικό του κρατικού προϋπολογισμού που λέει αμοιβές προσωπικού, τους πληρώνουμε από τον κωδικό που αφορά τους εξοπλισμούς του υπουργείου Άμυνας. Και πληρώνουμε και τους γιαλαντζί ιδιώτες επιχειρηματίες. Καπιταλισμός χωρίς ρίσκο, αγωνία και καινοτομία δεν υπάρχει όμως...

Για χρόνια το ναυτικό δεν είχε δουλειές αλλά είχε λεφτά και κατέβαλε τους μισθούς άνευ εργασίας. Τώρα η χώρα χρεοκόπησε το υπουργείο δεν έχει λεφτά, ούτε για τα πετρέλαια που χρειάζεται να κινηθεί ο στόλος.

Είναι κατανοητή η απόγνωση του καθένα που δεν έχει να στρώσει το τραπέζι, αλλά και αν καταλάβουμε το Πεντάγωνο τι θα γίνει θα βρεθούν χρήματα;

Φίλτατε άνεργε που έχασες τη δουλειά και δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, οι λιγοστοί πόροι που έχουν μείνει στη χώρα αφαιρούνται από τον ιδιωτικό τομέα μέσω αλλεπάλληλων φόρων για να συνεχίσουν να πληρώνουν 50άρηδες συνταξιούχους του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, του ΟΣΕ και εκατοντάδων τέτοιων περιπτώσεων.

Κανένα δικό τους παιδί δεν έχει μείνει χωρίς δουλειά και μισθό. Σε όσους από αυτούς έχουν περικόψει τα 2.500 ευρώ σε 1.800, τρεις φορές την εβδομάδα κατεβαίνουν και διαλύουν το κέντρο της πόλης, στέλνοντας και άλλους στην ανεργία.

Επειδή έχασαν το μέτρο και ενδεχομένως επειδή είχαν και όφελος να μοιράσουν ένα μισθό σε κάθε πελάτη, οι συνταξιούχοι και αργόσχολοι του δημόσιου τομέα συν τους άνεργους του ιδιωτικού είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους...

Ποτέ οι λιγότεροι που εισπράττουν λιγότερα δεν μπορούν να συντηρήσουν τους περισσότερους που εισπράττουν περισσότερα.

Οπότε όπως καταλαβαίνεις, θα αντέξουν μερικούς μήνες απομυζώντας τις καταθέσεις με τα χαράτσια και μετά θα καταρρεύσουμε παταγωδώς.

Δίκαια μεν η κατάρρευση για να καταλάβουν και τα δικά τους παιδιά της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής πως ο θησαυρός για τον οποίο πούλησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα για να γίνουν πελάτες ήταν άνθρακας, αλλά η κατάρρευση θα πέσει επί των κεφαλών δικαίων και αδίκων...

Στο τελευταίο σοβιετικό καθεστώς της Ευρώπης της Ελλάδα δεν είναι οι πελάτες των πολιτικών και των συνδικαλιστών που φοβούνται τον καπιταλισμό όπως ο διάβολος το λιβάνι. Είναι και η συντριπτική πλειοψηφίας της επιχειρηματικής τάξης, επειδή είναι κρατικοδίαιτη.

Για δεκαετίες το επιχειρείν στην Ελλάδα ήταν συνυφασμένο με υπερτιμολογημένες επιδοτούμενες επενδύσεις, φοροδιαφυγή, κρατικές προμήθειες και διαπλοκή διαφθοράς με υψηλούς και χαμηλούς κρατικούς υπαλλήλους.

Η χώρα χρεοκόπησε και αν δεν ήταν οι Ευρωπαίοι θα είχε καταρρεύσει ήδη. Αντί να αναδιατάξουν τους πόρους και να αναδομήσουν το κρατικό «καρκίνωμα» διαλύουν ότι έχει απομείνει για να το συντηρούν στη ζωή.

Είναι ανίκανοι ή «πονηροί»

Προκειμένου να ελέγξει τις πλαστές συντάξεις η κυβέρνηση μας υποχρεώνει να πηγαίνουμε σε συμβολαιογράφο για κάθε μεταβολή στις οικογενειακές μερίδες.

Είναι βλάκες, ανίκανοι ή απλά θέλουν να κάνουν ένα δώρο στη συντεχνία των συμβολαιογράφων;

Την εποχή του icloud και του facebook όπου κάθε μεταβολή γίνεται γνωστή στα πέρατα του σύμπαντος σχεδόν αυτόματα, κάποιος υπουργός ζητάει να ενημερώνονται οι βάσεις δεδομένων των ασφαλιστικών ταμείων με συμβολαιογραφικές πράξεις.

Αυτός που πήρε την απόφαση ήταν δύσκολο να σκεφτεί την διασύνδεση των ληξιαρχείων της χώρας με μια τράπεζα δεδομένων. Αν το δημόσιο δεν μπορεί να το κάνει, μια ιδιωτική εταιρεία θα μπορούσε να το λειτουργήσει σε λίγους μήνες με κόστος μερικές εκατοντάδες χιλιάδες...

Είναι εθισμένοι όμως στις πελατειακές εκδουλεύσεις. Να δώσουμε κάτι στους συμβολαιογράφους, να δώσουμε και μια πιστοποίηση επίβλεψης του ανοίγματος του τάφου στους πολιτικούς μηχανικούς, να κόβει και ένα παράβολο ο δικηγόρος...

Είναι αδιόρθωτοι και επικίνδυνοι και αυτοί που μας κυβερνάν και αυτοί που τους αντιπολιτεύονται.

2) Η αγορά συνεχίζει να έχει περιθώρια...
Η χώρα μπορεί να κινείται σε τεντωμένο σχοινί, αλλά η αγορά συνεχίζει να παίζει το σενάριο της απομάκρυνσης από τη δραχμή, της επιμήκυνσης και της εκταμίευσης της επόμενης δόσης.

Και εκτός απροόπτου για μερικούς μήνες θα συνεχίσει σε αυτό το μοτίβο. Η απόφαση της 3 Ε να αποχωρήσει από το ελληνικό χρηματιστήριο είναι αρνητική εξέλιξη.

Καταδεικνύει πως όχι μόνο δεν δημιουργείται κλίμα να προσελκυστούν επενδύσεις, αλλά φεύγουν και αυτές που είχαν ξεμείνει.

Είναι λογικό στη χώρα να καλούνται να πληρώσουν φόρους και τα κοτέτσια για να συντηρηθεί το τεράστιο κράτος και οι πελάτες του.

Προχθές ακόμη στη Βουλή δεν πέρασε ο νόμος για κάποια ελαχίστη μείωση του μη εργατικού εργοδοτικού κόστους προς τον Οργανισμό Εργατικής Εστίας.. Αν δεν κάνω λάθος από εκεί επιδοτούνται και οι συνδικαλιστές.

Στην Ελλάδα οι ασφαλιστικές και φορολογικές κρατήσεις ανά εργαζόμενο είναι τριπλάσιες απ’ ό,τι στην Ευρώπη. Από τις εισφορές αυτές συντηρείται όλο το πελατειακό παρασιτικό κράτος. Όταν η τρόικα ζητάει μείωση του εργατικού κόστους για ανάκτηση ανταγωνιστικότητας, μειώνουν το καθαρό μεροκάματο του εργαζόμενου...

Βλέπε: Η αγορά συνεχίζει να έχει περιθώρια...

3) Φεύγει και η ΕΕΕΚ
Είναι απολύτως λογικό αυτό που αποφάσισε η διοίκηση της εταιρείας. Στην Ελλάδα το ρίσκο παραμονής παραμένει πολύ υψηλό.

Οι μονάδες στην Ελλάδα θα συνεχίσουν να παράγουν για την Ελλάδα όσο η Ελλάδα μπορεί να αγοράζει αναψυκτικά. Ο όμιλος όμως που διοικούσε μονάδες σε όλο τον κόσμο όπου παράγονταν προϊόντα για 400 εκατ. ανθρώπων φεύγει στο εξωτερικό.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό κομμάτι είναι εύκολο να απομονωθεί και να μην έχει σημαντικές επιπτώσεις στις δραστηριότητες του υπόλοιπου ομίλου.

Έτσι αν υπάρξουν κύματα εθνικοποιήσεων στη χώρα κάποια στιγμή, αν δεν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την κρίση, επί της ουσίας θα εθνικοποιήσουν άδεια αλουμινένια κουτάκια και όχι τις γραμμές εξαγωγών που εξασφαλίζουν το 90% των εσόδων...

Οι μέτοχοι φυσικά θα αναγκαστούν να αποχωριστούν τη μετοχή στα χαμηλά ενός πτωτικού Κύκλου.

4) Πληρώνουμε 55.000 συνταξιούχους του ΟΤΕ
Πληρώνουμε 55.000 συνταξιούχους του ΟΤΕ. Το ξαναγράφω: 55.000. Μίας εταιρείας επισημαίνω που λειτουργεί 71 χρόνια (συστάθηκε το 1949). Σε συνθήκες ομαλής εργασίας με 35 χρόνια εργάσιμα σημαίνει ότι θα είχαμε 2 γενιές ανθρώπων που συνταξιοδοτήθηκαν. Συνεπώς η εταιρεία αυτή θα είχε ξεκίνησε με 27.500 εργαζόμενους (όσους σχεδόν έχει σήμερα δηλαδή ο ΟΤΕ, μαζί με την Cosmote και τις θυγατρικές της στο εξωτερικό και την Ελλάδα). Αντιλαμβάνεστε αμέσως πόσοι συνταξιοδοτήθηκαν πρόωρα.

Βλέπε: 55.000 συνταξιούχοι του ΟΤΕ;

Πηγή:www.capital.gr

«Μερικά μαθήματα»...για τον κ. Βαρουφάκη

Της Ελλης Ζερβουδάκη

Πριν καταπιαστώ με κάθε μια από τις ανακρίβειες του κ. Βαρουφάκη - ο οποίος έχει το ταλέντο να παραπλανά τους αναγνώστες του παραλείποντας βασικά στοιχεία και παρερμηνεύοντας γεγονότα - θα απαντήσω στο σύνολο της εικόνας που προσπαθεί να δημιουργήσει με το άρθρο του «Μερικά μαθήματα για τη δική μας κατάσταση....Ειρωνεία, ηλεκτρισμός και ιδιωτικοποίηση».

Στο άρθρο αυτό, ο κ. Βαρουφάκης, προσπαθεί να πείσει κάθε καλόπιστο αναγνώστη, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των εταιριών ενέργειας και ΔΕΚΟ. Χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την ιδιωτικοποίηση του ενεργειακού κλάδου στη Μεγάλη Βρετανία αφήνοντας να εννοηθεί ότι ήταν καταστροφική.

Η αλήθεια βέβαια, στο σύνολό της, είναι ακριβώς το αντίθετο. Ξεχνάει βλέπετε ο κ. Βαρουφάκης να αναφέρει τα καλά της ιδιωτικοποίησης, λέει δε χαρακτηριστικά στο άρθρο του «Το αν αυτός ο μετασχηματισμός ήταν, συνολικά, ωφέλιμος για τη Βρετανία είναι μία μεγάλη συζήτηση που ξεπερνά τη φιλοδοξία του παρόντος άρθρου»…ε, ας το κοιτάξουμε λοιπόν: Η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και των ΔΕΚΟ στη Βρετανία ήταν θετική γιατί έφερε: Περισσότερες και καλύτερες επιλογές για τους καταναλωτές: Σπάζοντας το μονοπώλιο, 40%+ των καταναλωτών επέλεξαν αλλαγή Προμηθευτή.

Μεγάλη και γενικώς παραδεκτή βελτίωση στο Service: π.χ. καθιερώθηκε το σύστημα ραντεβού με τον πελάτη και άρχισε να μετριέται και να μειώνεται ο χρόνος ανταπόκρισης και επίλυσης τεχνικών προβλημάτων.
Χαμηλότερες τιμές λόγω ανταγωνισμού: από 10% - 20% μείωση τιμών τα πρώτα χρόνια (συναρτόμενο με τις διεθνείς τιμές χονδρικής). Το σύνηθες μέτρο σύγκρισης που αναφέρεται είναι το ότι μετά την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας η Βρετανία έχει σταθερά πιο ανταγωνιστικές τιμές από την ηπειρωτική Ευρώπη, γεγονός ακόμα πιο εντυπωσιακό εάν λάβουμε υπ’όψην την έλλειψη ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας και την αυξανόμενη εξάρτησή της σε εισαγωγές αερίου.

Περισσότερη καινοτομία και μεγαλύτερη δυναμική για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες και εναλλακτικές μορφές ενέργειας (το αντίθετο από αυτό που γράφει ο Κος Βαρουφάκης): Οι ιδιωτικές επενδύσεις πχ. στον χώρο των ΑΠΕ είναι ένα φανερό παράδειγμα όπου οι δυνάμεις της αγοράς έφεραν ραγδαίες εξελίξεις και καινοτομία, με επίδραση στην τεχνολογία αλλά και σε τεχνικές εφαρμογής – όπως π.χ. μεγαλύτερες, αποτελεσματικότερες, και πιο αξιόπιστες τουρμπίνες.

Οι ιδιωτικοποιήσεις έφεραν σημαντικά έσοδα που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να αναζογοωνήσει την φθίνουσα οικονομία.

Άνοιξαν και εξελίχθηκαν νέες αγορές/βιομηχανίες: πχ. εξειδικευμένες εταιρίες και καινοτόμα προϊόντα στις I&C αγορές (industrial and corporate), καθώς η Βρετανία προσέλκυσε ξένους επενδυτές.

Βελτίωση συνθηκών εργασίας και αύξηση των αμοιβών: οι εταιρείες ενέργειας άρχισαν να ανταγωνίζονται στην προσέλκυση των πιο ταλαντούχων εργαζομένων με αποτέλεσμα να αυξηθούν οι αμοιβές των μεσαίων και ανώτερων στελεχών.

Πέραν αυτού, πρέπει και να καταρρίψουμε και κάποιες λανθασμένες διαπιστώσεις του κ. Βαρουφάκη, και όχι μόνο - που τείνουν να μετατρέπουν θετικά αποτελέσματα σε αρνητικά. Πάμε λοιπόν:

1. Πολλοί θεωρούν λανθασμένα ότι η ιδιωτικοποίηση φέρνει ακριβότερες τιμές (ο κ. Βαρουφάκης νομίζω δεν πέφτει τουλάχιστον σε αυτή τη παγίδα)
Η εξάντληση των φυσικών πόρων της Μεγάλης Βρετανίας, και η παράλληλη αύξηση των ενεργειακών αναγκών, που υποχρέωσαν την κυβέρνηση να στραφεί στην Ευρώπη για να καλύψει τις ανάγκες ηλεκτρισμού και φυσικού αεριού, οδήγησαν στην αύξηση των τιμών και όχι οι ιδιωτικοποιήσεις καθεαυτό

Χρόνια ελλειπών επενδύσεων από τους δημόσιους οργανισμούς σημαίνει ότι οι ενεργειακές υποδομές έχουν άμεση ανάγκη εκσυγχρονισμού. Οι ιδιωτικές εταιρείες χρηματοδοτούν αυτά τα απαραίτητα έργα υποδομής εφόσον υπάρχει λογική απόδοση των επενδύσεων (ROI), ενώ οι κυβερνήσεις έχουν την τάση να αδρανούν.

2. Μας γράφει έμμεσα ο κος Βαρουφάκης ότι εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης σταμάτησαν επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες. («Το ότι θα σταματούσαν τις επενδύσεις ... απασχόλησε»)
Μα έγινε ακριβώς το αντίθετο! Όπως αναφέρω και πρωτύτερα, οι ιδιωτικές επενδύσεις για παράδειγμα στις ΑΠΕ αποτελούν ξεκάθαρο παράδειγμα για το πως n αγορά έφερε ραγδαία εξέλιξη και καινοτομία. Το μόνο πρόβλημα καινοτομίας που υπήρξε στην Μεγάλη Βρετανία (για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι) αφορά τα ”Εξυπνα δίκτυα”. Το πρόβλημα αυτό, που πλέον ξεπεράστηκε, επήλθε λόγω του υπερκερματισμού των δικτύων μεταφοράς και μέτρησης....κάτι για το οποίο προειδοποιώ εδώ και καιρό ότι πρέπει να προσέξουμε στην Ελλάδα (ας μάθουμε και από τα λάθη τους). Αξίζει να σημειωθεί ότι για τις ΑΠΕ την περίοδο Απρίλιος 2011 - Ιούλιος 2012 είχαν εξαγγελθεί επενδύσεις 12,7 δις λιρών με δημιουργία c22.800 νέων θέσεων εργασίας.

3. Αφήνει επίσης να εννοηθεί ο κ. Βαρουφάκης ότι το Βρετανικό κράτος απέτυχε στην στοχευμένη μέσω ιδιωτικοποίησης μεγέθυνση και εξάπλωση των Βρετανικών εταιριών ενέργειας και ΔΕΚΟ («όλη αυτή η προσπάθεια θα δημιουργούσε τις συνθήκες ....επικυριαρχία στον τομέα της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας»).
Λάθος και πάλι. Η National Grid και η Centrica παραδείγματος χάρη έχουν εξαπλωθεί ιδιαίτερα επιτυχώς, και δη, πέραν τις Ευρώπης, στις ΗΠΑ. Η ΒG Group δε, είναι πλέον πολυεθνική με παρουσία σε 27 χώρες.

4. Και φτάνουμε στις Ιερές Αγελάδες...ή αλλιώς στα συνδικάτα. Κατά τον κ. Βαρουφάκη «Η δεκαετία του 1980 ήταν καταστροφική για τα συνδικάτα της Βρετανίας». Και αναρωτιέμαι, εάν δεν είμαι μέλος της παρέας του κ.Φωτόπουλου (ή του Scargill στην περίτπωση της Βρετανίας του ’80), αλλά ένας απλός πολίτης, η αποδυνάμωση αυτή των συνδικάτων μήπως είναι για το συμφέρον μου ;
Προφανώς. Στην Βρετανία, οι ζημιές στην εθνική βιομηχανία άνθρακα αυξανόντουσαν δραματικά και ετησίως, και οι κυβερνητικές επιδοτήσεις έφθασαν το 1,3 δις λίρες το χρόνο. Η βιομηχανία χρειαζόταν απεγνωσμένα αναδιάρθρωση, πολλά ορυχεία έπρεπε να κλείσουν και να μειωθεί το εργατικό δυναμικό ώστε να υπάρχει ελπίδα επιβίωσης για κάποια από αυτά. Ο επικεφαλής των εργατών Scargill και οι ακόλουθοι του δεν δεχόντουσαν κανένα συμβιβασμό παρά το μέγεθος των ζημιών που τελικά πλήρωνε ο φορολογούμενος. Με την αποδυνάμωση των συνδικάτων σώθηκε η Βρετανία. Στην Ελλάδα δε, η αποδυνάμωση των συνδικάτων θα σήμαινε και μεγάλη μείωση της διαφθοράς...αλλά κάποιος πρέπει να τολμήσει να αγγίξει τα «όσια».

5. Η υπόνοιά του ότι οι Αγγλοι την πάτησαν από τους Γάλλους
Όσο για την την EDF, ναι, το Γαλλικό κράτος έχει μεν ένα ποσοστό 84.4%, αλλά η EDF είναι εισηγμένη εταιρεία στο χρηματιστήριο Euronext από τον Νοέμβριο του 2005 και λειτουργεί με κριτήρια ιδιωτικής εταιρείας. Αφήστε δε, ότι στην Βρετανία θεωρούν μεγάλη επιτυχία το ότι έχουν έρθει ξένες εταιρίες σαν την EDF να επενδύσουν στη χώρα. Και λογικό: η θυγατρική Edf Energy απασχολεί στην Μεγάλη Βρετανία χιλιάδες υπαλλήλους (σχεδόν 15.000 για την ακρίβεια) και επενδύει σημαντικά ποσά στην βελτίωση της υποδομής της χώρας. Επίσης στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας η EDF λειτουργεί σε συνεργασία με την Βρετανική Centrica (που έχει το 20% της σύμπραξης) μεταφέροντας τεχνογνωσία.

Εννοείται, πως κάθε κατεύθυνση, έχει τις παγίδες της. Παγίδες τις οποίες πρέπει να προσέξουμε και να αποφύγουμε στην Ελληνική εφαρμογή ενός προγράμματος ιδιωτικοποίησης. Παραδείγματος χάρη και πολύ συνοπτικά:
Να οργανώσουμε μια πραγματικά ανταγωνιστική διαδικασία ιδιωτικοποίησης για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή τιμή πώλησης.
Να εξασφαλίσουμε κατάλληλη διάσπαση της αγοράς και αποτελεσματική ρύθμιση για να αποφύγουμε πιθανή αντικατάσταση του κρατικού μονοπώλιου με ιδιωτικό, άλλα και να εξασφαλίσουμε την συνεχή βελτίωση του δικτύου ανάλογα με τις ανάγκες της χώρας ( π.χ. ενεργειακή κάλυψη δύσβατων περιοχών, έξυπνα δίκτυα, κλπ)

Να αντισταθμίσουμε την μεταβλητότητα στην τιμολόγηση των καυσίμων.
Να αναγνωρίσουμε στο σύνολο της αγοράς ενέργειας ποιοι τομείς πρέπει να απελευθερωθούν για να υπάρχει αποτέλεσμα – πχ είναι δυνατόν να υπάρχει ανταγωνισμός στην προμήθεια χωρίς αντίστοιχη απελευθέρωση στη ζήτηση?

Τέλος, χρειάζεται μια ισορροπία μεταξύ του κρατικού έλεγχου (για την διασφάλιση της παροχής ενέργειας), της λειτουργίας της αγοράς, και της προστασίας του καταναλωτή. Η κυβέρνηση πρέπει να προστατεύει τα συμφέροντα του Κράτους και των καταναλωτών μέσα από αποτελεσματικούς μηχανισμούς ρύθμισης, συνεργασία με τις ιδιωτικές εταιρίες, και ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη σε νέους τομείς.
Κατά αυτόν τον τρόπο και αποφεύγοντας τις λακκούβες η ιδιωτικοποίηση εάν εφαρμοστεί σωστά θα είναι θετική για την Ελλάδα, όπως ήταν και για την Μεγάλη Βρετανία ή και καλύτερα. Εάν ο κ. Βαρουφάκης έχει ακόμα αμφιβολίες θα του πρότεινα να μιλήσει πέραν από τους πανεπιστημιακούς και τα συνδικάτα και με στελέχη της αγοράς και των υπουργείων στην Μεγάλη Βρετανία.

Πηγη: ATHENS VOICE

"Η αγία Ορθόδοξη θρησκεία μας δεν αναγνωρίζει ανώτερη ή κατώτερη ποιότητα με βάση τη φυλή ή τη θρησκεία"

Σκηνή από τον εκτοπισμό των Εβραίων των Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου 1944. Σχεδόν όλοι θα εξοντωθούν μόλις οδηγηθούν στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου.

Πόσοι "αγριοχρίστανοι", πόσοι Μουλάδες που παριστάνουν τους Ορθόδοξους, πόσοι χρυσαυγίτες (και όχι μόνον) έχουν διαβάσει την επιστολή του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού προς την κατοχική ναζιστική διοίκηση το 1943;

"Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο ακαδημαϊκός κόσμος του Ελληνικού Λαού Διαμαρτυρεται κατά της δίωξης των Εβραιων .Ο ελληνικός λαός ειναι βαθιά λυπημενος οταν εμαθε πως οι γερμανικές αρχές Κατοχής έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα σταδιακής απέλασης τω
ν ελληνων της εβραϊκής κοινότητας και ότι οι πρώτες ομάδες των εκτοπισμένων βρίσκονται ήδη καθ 'οδόν στα στρατόπεδα συγκεντρωσης της Πολωνίας ...

Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, όλοι οι Έλληνες πολίτες, χωρίς διάκρισεις , φυλής ή θρησκείας, θα έπρεπε να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης από τις κατοχικές αρχές.Οι ελληνες Εβραίοι έχουν αποδείξει την αξία τους.Εχουν συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας ,ειναι νομοταγείς πολίτες και κατανοούν πλήρως τα καθήκοντά τους ως Έλληνες. Έχουν κάνει θυσίες για την Ελλάδα και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης του ελληνικού έθνους για την υπεράσπιση των αναφαίρετων ιστορικών δικαιωμάτων του ...

Στην εθνική μας συνείδηση, όλα τα παιδιά της Μητέρας Ελλάδας αποτελούν μια αναπόσπαστη ενότητα: είναι ισότιμα μέλη του εθνικού σώματος ανεξαρτήτως θρησκείας. Η αγία Ορθόδοξη θρησκεία μας δεν αναγνωρίζει ανώτερη ή κατώτερη ποιότητα με βάση τη φυλή ή τη θρησκεία, και η θρησκεία μας αναφερει πως: «Δεν υπάρχει ούτε Εβραίος ούτε ελληνας» και, συνεπώς, καταδικάζει κάθε απόπειρα διακρίσεων ή δημιουργιάς φυλετικων ή θρησκευτικων διαφορων. Ειναι κοινή η μοίρα μας τόσο στις μέρες της δόξας όσο και σε περιόδους εθνικής ατυχίας , και ειναι άρρηκτοι οι δεσμοι μεταξύ όλων των Ελλήνων πολιτών, χωρίς εξαίρεση, ανεξάρτητα από τη φυλή ...

Σήμερα, ανησυχουμε βαθύτατα για την τύχη των 60.000 συμπολίτων μας οι οποίοι είναι Εβραίοι. Εχουμε ζήσει μαζί και οι δύο την δουλεία και την ελευθερία, και εκτιμούμε τα συναισθήματά τους, την αδελφική τους σταση, την οικονομική τους προσφορά, και το πιο σημαντικό, τον πατριωτισμό τους".

'Αθηνα 23η Μαρτίου 1943'"

Το πρόσωπο της βίας...

Θα στεναχωρήσω ορισμένους ριζοσπάστες αριστερούς, αντιεξουσιαστές, εναλλακτικούς κλπ που έχουν οργιστεί (και πολύ καλά κάνουν...) από την πρωτοφανη & φασιστική ενέργεια της Χρυσής Αυγής και διάφορων Μουλάδων που παριστάνουν τους χριστιανούς να αποκλείσουν το θέατρο "Χυτήριο". Φιλαρακιά μου όταν ο Γιώργος Νταλάρας (τον οποίο σε καμία εκτίμηση, καλλιτεχνική & κοινωνική, δεν εχω...) προπηλακιζόταν από τον όχλο (είναι καλός ο "αριστερός" όχλος;) επειδή είχε βγάλει λεφτά ή επειδή η γυναίκα του ηταν υπερ του μνημονίου, εσείς στη καλύτερη περίπτωση σφυρίζατε αδιάφορα, αν και οι περισσότεροι θριαμβολογούσατε για την "δικαιολογημένη οργή του λαού". Τώρα λοιπόν που οι νεοναζιστές, εκπροσωπώντας τον "αλλο λαό", το "χριστεπώνυμο πλήθος" κάνουν πράξη τις εθνικοσοσιαλιστικές τους ιδέες μαζί με "λαό" θυμηθήκατε ότι είναι κακό πράγμα το λυντσάρισμα; Οταν στοχοποιεί η Χρυσή Αυγή πολιτικούς, καλλιτέχνες, ακτιβιστές, είναι φασισμός, όταν το "αντιμνημονιακό κίνημα" στοχοποιεί ανθρώπους για τις απόψεις τους τι είναι;

Ο Γερμανός μουτζαχεντίν ή Το ημερολόγιο των αδελφών Σίλλερ

Από τις πρώτες σελίδες του «Γερμανού μουτζαχεντίν» καταλαβαίνουμε ότι αυτό το βιβλίο δεν θα είναι ένα συνηθισμένο ημερολόγιο καταγραφής σκέψεων, συναισθημάτων ή γεγονότων. Ο νεαρός Μάλριχ γράφει για τον αδελφό του Ρασέλ Σίλερ που αυτοκτόνησε σε ηλικία 33 ετών, τον Απρίλιο του 1996. Ο Ρασέλ του άφησε το ημερολόγιό του στο οποίο αποκαλύπτει πως ο Γερμανός πατέρας τους ήταν αξιωματικός των Ες Ες που φυγαδεύτηκε μέσω Αιγύπτου στην Αλγερία, όπου, αφού έγινε ήρωας της ανεξαρτησίας, αποσύρθηκε σε ένα μικρό χωριό και δεν έφυγε ποτέ από κει μέχρι το (φρικτό) θάνατό του. Ο Ρασέλ ήταν μηχανικός, εργαζόταν σε πολυεθνική εταιρία που πουλούσε αντλίες νερού, είχε παντρευτεί την όμορφη Οφηλία και έμενε σε μονοκατοικία σε κάποια απόσταση από τη σιτέ (μια οικιστική ζώνη πολυώροφων εργατικών πολυκατοικιών που προορίζεται για μετανάστες), στα περίχωρα του Παρισιού. Ήταν νέος, όμορφος, πετυχημένος. Ο Μάλριχ, αρκετά χρόνια νεότερος, δεν είχε στενή σχέση μαζί του. Μένει στο δέκατο όροφο μιας πολυκατοικίας με το θείο Αλί και τη θεία Σακίνα, που τους μεγάλωσαν και τους δυο όταν ο πατέρας τους τούς έστειλε στη Γαλλία, σε ηλικία επτά και οκτώ χρονών, το 1970 και το 1985 αντίστοιχα. Είναι παραβατικός, έχει μόλις αρχίσει να ξεκόβει από τους ισλαμιστές της συνοικίας, η τελευταία του δουλειά ήταν σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων και ούτε ο ίδιος ούτε τα φιλαράκια του μπορούν να διανοηθούν μια ζωή έξω από τα όρια της σιτέ.

Η ιστορία του Ρασέλ, η προσπάθειά του να κατανοήσει πώς ο πατέρας τους οδηγήθηκε στη μαζική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα οδηγήσει τον Μάλριχ στον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων με τους γύρω του και με τον εαυτό του. Εκεί που ο Ράσελ σηκώνει το βάρος των εγκλημάτων του ναζί πατέρα του, εκείνος θα μπορέσει να ανοίξει το δρόμο προς το μέλλον με τη δημοσίευση των ημερολογίων, του δικού του και του αδελφού του, τόσο διαφορετικών αλλά και τόσο παράλληλων.

Παρ΄όλο που το θέμα του είναι σκοτεινό και γίνεται σκοτεινότερο καθώς ο Ρασέλ ανακαλύπτει τη μεθοδικότητα των ναζί στην εξόντωση των Εβραίων, τσιγγάνων, αντιφρονούντων και λοιπών εγκλείστων του Άουσβιτς και των άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης –και καθώς ο Μάλριχ συνειδητοποιεί το μέγεθος της εξουσίας και της επιρροής που ασκούν οι ισλαμιστές στα παρισινά προάστια-, το βιβλίο όχι μόνο δεν χάνει, αλλά κερδίζει σε εκφραστική δύναμη και αποκαλύπτει ένα-ένα τα συστατικά της πρωτοτυπίας του για την οποία έγινε λόγος στην αρχή της παρουσίασης: την αμεσότητα της γραφής του 19χρονου Μάλριχ και το εύρος της ηθικής συνείδησης του Ρασέλ που θυσιάζει τη ζωή του όχι από αυτολύπηση αλλά από αγάπη. Ο Σανσάλ σκιαγραφεί με ανεξίτηλο μελάνι τη ζωή στα υποβαθμισμένα γαλλικά προάστια σε αντιπαραβολή με τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Αν η αντιπαραβολή αυτή μοιάζει εκ πρώτης όψεως υπερβολική, ας αναλογιστούμε τις συνέπειες που είχε η άνοδος του ισλαμισμού στα κοσμικά καθεστώτα της Βόρειας Αφρικής, αλλά και στις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες. Και στις δύο περιπτώσεις οι πολιτικές ή/και ατομικές ελευθερίες περιορίστηκαν στο όνομα της ασφάλειας.

Το «Ημερολόγιο των αδελφών Σίλερ» δεν είναι, όμως, πολιτικό μυθιστόρημα κι ας είναι σαφείς, σαφέστατες, οι πολιτικές αναφορές του συγγραφέα στην κατάσταση στην πατρίδα του κατά τη δεκαετία του 1990. Είναι, πρωτίστως, ένα μυθιστόρημα για τον άνθρωπο, τη γη όπου γεννήθηκε (ή ζει), την οικογένειά του, μια παρακαταθήκη ενάντια στη σιωπή. Ή, όπως λέει ο Μάλριχ: «Το μόνο που μας χρειάζεται είναι να μιλάμε μεταξύ μας και να λέμε τα πάντα στα παιδιά.» (σελ. 202).

Ο Μπουαλέμ Σανσάλ γεννήθηκε το 1949 στο Τενιέτ-ελ-Χάαντ της Αλγερίας και σήμερα ζει στο Μπουμερντές, κοντά στο Αλγέρι. Μηχανικός, διδάκτωρ των οικονομικών επιστημών, γενικός διευθυντής του υπουργείου Βιομηχανίας της Αλγερίας, απομακρύνθηκε από τη θέση του το 2003 λόγω των πολιτικών του φρονημάτων. Πολλά από τα βιβλία του είναι απαγορευμένα στην Αλγερία. Ο Σανσάλ γράφει στα γαλλικά. Τιμήθηκε το 1999 με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα για το βιβλίο Le serment des barbares. Ο «Γερμανός μουτζαχεντίν» (γαλλικός τίτλος: “Le village de l’Allemand ou Le journal des freres Schiller”) τιμήθηκε με το μεγάλο βραβείο RTL-Lire, το μεγάλο βραβείο μυθιστορήματος της Societe des gens de lettres, το βραβείο Louis Guilloux και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Από τις Εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Δήμος ευρωπαίων

Του Αρίστου Δοξιάδη

Περίπου όλοι στην Ελλάδα συμφωνούμε οτι δεν θα ξεπεράσουμε την κρίση αν δεν υπάρξει σε ευρωπαϊκό επίπεδο πολιτική απάντηση στις 'αγορές', πέρα από ότι κάνει η κάθε εθνική κυβέρνηση. Πολλοί μάλιστα επιμένουν οτι υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και αυτό δυσχεραίνει τη χάραξη πολιτικής που να είναι και αποτελεσματική και αποδεκτή από τους λαούς.

Πολύ σωστά αυτά. Πώς όμως θα αποκτήσουμε δημοκρατικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, όσο οι 'δήμοι' της λέξης 'δημοκρατία' είναι μόνο τα εθνικά κράτη; Για να υπάρξει ευρωπαϊκή δημοκρατία, πρέπει να υπάρξει αυτό που οι πολιτικοί επιστήμονες ονομάζουν 'ευρωπαϊκός δήμος'. Να αποκτήσουμε δηλαδή οι Ευρωπαίοι την αίσθηση οτι έχουμε κοινή ταυτότητα και σε μεγάλο βαθμό κοινά συμφέροντα ή έστω κοινό διακύβευμα. Οτι οι πολιτικοί ηγέτες, είτε εκλέγονται στη Γερμανία είτε στην Ελλάδα είναι 'δικοί μας' ηγέτες, είτε τους βλέπουμε θετικά είτε αρνητικά. Δηλαδή οτι δεν είναι ξένοι, όπως δεν είναι ξένος για τον ψηφοφόρο της ΝΔ ο κ. Τσίπρας ή για τον ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Σαμαράς.

Ερχεται λοιπόν αύριο η κα. Μέρκελ και ετοιμάζονται διαδηλώσεις. Αν τα συνθήματα και η συμπεριφορά επιλεγούν σωστά, μπορούν να βοηθήσουν στην οικοδόμηση ευρωπαϊκού δήμου. Αν όμως είναι ξενοφοβικά και εθνολαϊκιστικά, μόνο κακό θα κάνουν στην υπόθεση της 'ευρωπαϊκής πολιτικής απάντησης στην κρίση' που ζητάν οι πιο σοβαροί πολέμιοι της κας Μέρκελ.

Με άλλα λόγια, αν υποδεχτούμε την κα Μέρκελ με αντι-ναζιστικές καρικατούρες, σα να είναι στρατός κατοχής, ο αντίκτυπος στη Γερμανία και αλλού θα είναι: 'οι Ελληνες εναντίον των Γερμανών' (διάλυση του ευρωπαϊκού δήμου), και όχι 'κάποιοι Ευρωπαίοι πολίτες εναντίον κάποιου Ευρωπαίου ηγέτη' (οικοδόμηση του ευρωπαϊκού δήμου).

Ας σκεφτούν λοιπόν οι οργανωτές των διαδηλώσεων, όσοι δηλώνουν ευρωπαϊστές, τι θα γράφουν τα πανώ και τι θα φωνάζουν οι ντουντούκες. Ας είναι κάτι σαν: "Κυρία Μέρκελ, μην μας κουνάτε το δάχτυλο, ελάτε να συνεργαστούμε". Τη ρίμα θα τη βρουν οι διαδηλωσιάρχες.

Πηγή: www.protagon.gr

Γιαούρτια στη ΔΗΜΑΡ

Του Λεωνίδα Καστανά

Τις προάλλες ήρθαν κάτι μπαλασόπουλοι έξω από τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ με μηχανάκια. Βρίζανε και πέταγαν γιαούρτια. Κάποιοι κατέβηκαν και τους ζήτησαν να ανέβουν επάνω να συζητήσουνε. Αρνήθηκαν και καλά έκαναν. Τι να πούνε; Στους Δήμους, τους περίφημους και ΟΤΑ τα καύσιμα τελείωσαν. Τα φώτα σιγά σιγά σβήνουν, οι μουσικές σταματούν, το γλέντι τελειώνει. Έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται οι άνθρωποι. Αλλά δεν φταίει η ΔΗΜΑΡ γι’ αυτό. Τέλειωσαν τα λεφτά, πέθανε η αγελάδα που αρμέγανε και άλλη δεν μας έφεραν ακόμα. Πάνε οι παλιές καλές εποχές. Πάνε οι αναπτυξιακές εταιρίες, τα δάνεια με την εγγύηση του δημοσίου, οι δυο -τρεις μισθοί του δημάρχου, οι αργομισθίες των δημοτικών συμβούλων, οι αθρόες προσλήψεις και οι αναπλάσεις πλατειών. Πάνε και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις. Τώρα υπάρχει φόβος οι πέντε που χρειάζονταν για να βγάλουν ένα πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης να αποχωριστούν. Να μείνει ο ένας στο γραφείο και οι άλλοι τέσσερις να βγούνε να μαζεύουν τα σκουπίδια. Και πως αντέχεται η μοναξιά της φραπεδιάς;

Πετάξτε όσα γιαούρτια θέλετε. Λεφτά δεν υπάρχουν. Αλλά και σεις ρε γαμώτο, να κάνατε και κάτι που να δικαιολογούσε το μισθό σας, να πω, άντε, έχετε δίκιο. Πιο βρώμικες πόλεις από τα προάστια της Αθήνας δεν έχω ξαναδεί. Πιο ξερά άλση, πιο κίτρινα γκαζόν, πιο τρύπια πεζοδρόμια, πιο μπάχαλους κοινόχρηστους χώρους, ούτε. Σας προσλάμβαναν για την καθαριότητα αλλά εσείς χωνόσασταν αλλού και στη θέση σας παίρνανε μετανάστες αναπληρωτές. Σας θυμάμαι πέντε - πέντε να πηγαίνετε για να κλαδέψετε ένα σπανό δεντράκι και να διαμαρτύρεστε γιατί δεν είστε δέκα, όπως προβλέπει ο κανονισμός. Κάποια στιγμή τα ωραία τελειώνουν. Έπρεπε να το είχατε καταλάβει.

Παλιότερα, που το ποτάμι των δανεικών ήταν γεμάτο και κατέβαζε πράγμα, οι δήμοι «ευημερούσαν». Και σεις οι εργαζόμενοι σ’ αυτούς ψηφίζατε σύσσωμοι Πασόκ. Τι άλλο; Τώρα που τα φώτα χαμηλώνουν σας βλέπω να έρχεστε προς την επαναστατική αριστερά. Μάταιος κόπος. Και αυτοί να έρθουν επάνω, δεν βλέπω καλύτερες μέρες για σας, λεφτά ούτε γι αυτούς υπάρχουν. Βέβαια κατήγγειλαν τον Καλλικράτη που ήταν το πρώτο μεγάλο «χτύπημα» που δέχτηκαν οι Δήμοι Σας. Σας είπαν ότι μόλις αναλάβουν θα τον καταργήσουν, θα γυρίσουν το χρόνο πίσω και όλοι εκεί θα ζείτε όπως πριν. Αλλά μην τους πιστεύετε, η μηχανή του χρόνου δεν βρέθηκε ακόμα, μόνο στο σινεμά.

Από το μπλογκ "Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα"

Νάτη πάλι η λύση

Από το μπλογκ Το ελληνάκι

Την Τρίτη θα επισκεφτεί τη χώρα μας η Άνγκελα Μέρκελ.

Πραγματοποιηθεί δεν πραγματοποιηθεί τελικά η επίσκεψη, η σχετική αναμπουμπούλα έχει ήδη αρχίσει τόσο στα social media όσο και στα ΜΜΕ.

Την Τρίτη συμβαίνει κάτι μαγικό. Μία ολόκληρη κοινωνία («λαός» αριστεριστί), αισθάνεται πως έρχεται στη χώρα μας η πηγή των προβλημάτων της, και δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί αυτή την ένταση.

Από τώρα και μέχρι και την Τρίτη, θα γίνουμε μάρτυρες μίας ευρύτερης υστερίας που δεν θα ξέρεις από πού να την πιάσεις. Θα δεις ωρυόμενους Τράγκες, Παπαδάκηδες, Καμμένους, Λαζόπουλους, Γκλέτσους, Τσίπρες και τους «απλούς πολίτες». Θα δεις φαντασμένους ταλιμπάν του ακραίου νεοφιλελευθερισμού να μιλάνε για τον «Μεσσία». Θα δεις το timeline στο twitter σου να πιάνει φωτιά από σχόλια˙ άλλα κλισέ, άλλα αστεία, άλλα οργισμένα. Θα δεις γραφικές ανοησίες με σβάστικες, κρεμάλες και στρατιωτικά τανκς. Σεξιστικά «αστειάκια» και βρισιές στα καφενεία και μούντζες μπροστά από τις τηλεοράσεις. Αυτά και πολλά άλλα. Αν επιλέξεις να παρακολουθείς τις σχετικές εξελίξεις, οι αισθήσεις σου σε ησυχία δε θα σε αφήσουν.

Θα δεις τον Έλληνα να κοιτάζεται στον καθρέφτη για άλλη μία φορά και να μην μπορεί να διακρίνει το ίδιο του το πρόσωπο. Θα βλέπει τον «φταίχτη» ή το ακανόνιστο είδωλο… την ενασχόληση για αυτή την εβδομάδα που μπορεί να του δώσει το κατάλληλο άλλοθι. Όχι μόνο για την οικονομική του κατάσταση, αλλά για όλα.

Για λίγο θα ξεχαστεί η Χρυσή Αυγή, το σμπαραλιασμένο πολιτικό σύστημα, οι πολιτικάντηδες που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να διατηρήσουν το πελατολόγιό τους μετακυλώντας περισσότερους φόρους σε όλους τους υπόλοιπους. Θα ξεχαστεί η ανικανότητα του Κράτους να εφαρμόσει νόμους και θεσμούς, να περικόψει δαπάνες στοχευμένα και όχι οριζόντια, να προωθήσει την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα. Θα ξεχαστούν, δηλαδή, τα προβλήματα που μόνοι μας δημιουργούμε και μόνοι μας αναγκαζόμαστε να καταπιούμε. Επειδή μας δίνεται και πάλι η ευκαιρία να επιδοθούμε στο αγαπημένο μας άθλημα της επίρριψης ευθυνών από εδώ και από εκεί. Πόσο μάλλον όταν το «από εδώ και από εκεί» συγκεντρώνεται σε ένα μόνο πρόσωπο. Νάτη πάλι η λύση. Πανεύκολη.

Αν κάποιος ιστορικός ή κοινωνιολόγος του μέλλοντος ήθελε την καλύτερη περιγραφή της κοινωνίας που κατοικεί σε αυτή τη χώρα στις αρχές του 21ου αιώνα, αυτή την Τρίτη θα του έδειχνα.

“Συγκατοικώ – Συστεγάζομαι – Ενοικιάζω 2″

Μετά από άπειρα email που δεχτήκαμε μετά το πετυχημένο πρώτο “συγκατοικώ συστεγάζομαι”, επιστρέφουμε με το πολυπόθητο δεύτερο.

Η ιδέα απλή:
- Έχεις σπίτι και ψάχνεις συγκάτοικο;
- Δεν έχεις και ψάχνεις κάποιον να νοικιάσετε μαζί;
- Θες να μοιράσεις τα έξοδα του γραφείου και να συστεγαστείς με άλλον επαγγελματία;
-Έχεις κάποιο σπίτι ή χώρο προς ενοικίαση και θες να τον παρουσιάσεις σε υποψήφιους ενοικιαστές;

Να μια ευκαιρία να γνωρίσεις κόσμο που ψάχνει το ίδιο με σένα, εύκολα, απλά, χωρίς κόπο!

Τo Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012 στις 13.00 στο καταπληκτικό και φιλόξενο χώρο του 6dogs (Αβραμιώτου 8, πρόσβαση από Αθήνας 8, Μετρό Μοναστηράκι), έρχεσαι και σε μια γιορτινή σαββατιάτικη συνάντηση γνωρίζεις Αθηναίους που ψάχνουν να συγκατοικήσουν, ή να συστεγαστούν (η πρόσβαση και συμμετοχή όπως πάντα ελεύθερη και δωρεάν).

Τα λέμε από κοντά!

atenistas