Το νέο πρόσωπο του λαϊκισμού

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο λαϊκισμός που κυριαρχεί στις μέρες μας στον δημόσιο λόγο της χώρας είναι πολύ πιο διαφορετικός και πιο επικίνδυνος από τον λαϊκισμό των δεκαετιών του 1980 και του 1990. Ο σημερινός λαϊκισμός εκπέμπεται κατά κόρον από ποικίλα μπλογκ, αλλά όχι μόνο από μπλογκ. Κι είναι πολύ πιο δηλητηριώδης από εκείνον του παρελθόντος.

Ο λαϊκισμός των δεκαετιών του 1980 και του 1990 αμφισβητούσε τις πολιτικές δυνάμεις τις οποίες ταξινομούσε ως συντηρητικές, σε αντίθεση με τις προοδευτικές που κατά περίσταση δήθεν υποστήριζε (οι περιστάσεις βεβαίως άλλαζαν συνεχώς). Ο σημερινός λαϊκισμός των διάφορων «αποκαλυπτικών» δελτίων, στο όνομα της καταδίκης πραγματικών περιστατικών ανομίας και προκλητικής συμπεριφοράς του πολιτικού συστήματος, υπεραπλουστεύει την πολύπλοκη πραγματικότητα και, μιλώντας στο συναίσθημα και στην πρωτογενή αγανάκτηση, επιδιώκει να δημιουργήσει κλίμα αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης όχι απλώς του πολιτικού συστήματος, αλλά ακόμα και της ανάγκης για πολιτικό σύστημα.

Ο λαϊκισμός του πρόσφατου παρελθόντος στόχευε δήθεν κατά του μεγάλου κεφαλαίου και των πλουσίων στο όνομα των συμφερόντων των φτωχών και αδυνάμων. Σήμερα ο στόχος είναι σημαντικά διευρυμένος. Σήμερα ο αντίπαλος του λαϊκισμού (που ταυτίζεται με τον ανορθολογισμό) φαίνεται εκ πρώτης όψεως να είναι οι πολιτικοί. Στο βάθος όμως κι αυτής της επίθεσης βρίσκεται το μίσος κατά όσων κατορθώνουν να ανέλθουν κοινωνικά. Η αμφισβήτηση της επιτυχίας είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του λαϊκισμού αυτού. Κάθε επιτυχημένος, ανεξαρτήτως από τον τρόπο της επιτυχίας του, είναι στόχος επίθεσης. Αυτό το διάστημα η επίθεση επικεντρώνεται στους πολιτικούς, αν η κατάσταση συνεχιστεί στο άμεσο μέλλον στο στόχαστρο θα βρίσκεται ό, τι υπερβαίνει τον μέσο όρο.

Αν σύμμαχος του παλαιού λαϊκισμού ήταν το κράτος και ιδεολογικό σήμα κατατεθέν του ήταν η λατρεία του, ο κρατισμός, σήμερα με το πρόσχημα της καταδίκης του παρασιτισμού στον δημόσιο τομέα επιδιώκεται να ακυρωθεί παντελώς η ανάγκη ύπαρξης του δημόσιου τομέα ως παράγοντα εξισορρόπησης των ανισοτήτων τις οποίες παράγει η αγορά. Σ' αυτό το λούκι πολλές φορές πέφτουν και δυνάμεις που δηλώνουν φιλελεύθερες, οι οποίες αν σέβονταν τον όρο θα έπρεπε να πρωτοστατούν για να μετατραπεί το Δημόσιο σε πραγματικό υπηρέτη του γενικού συμφέροντος.

Ο λαϊκισμός του παρελθόντος στοιχιζόταν πάντα πίσω από κάποιον ηγέτη, ακόμη και αν ο ηγέτης δεν του το αναγνώριζε. Ο σημερινός «αποκαλυπτικός» λαϊκισμός απορρίπτει γενικά την έννοια της ηγεσίας, προβάλλοντας το ακατάληπτο «όραμα» μιας γενικώς και αορίστως άμεσης δημοκρατίας. Παλαιότερα ο ηγέτης, επειδή ακριβώς ήταν ηγέτης, είχε πάντα δίκιο - και όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τις επιλογές του ενοχοποιούνταν πάραυτα στα μάτια του λαού. Σήμερα ο ηγέτης έχει πάντα άδικο, επειδή ακριβώς είναι ηγέτης. Δίκιο επιτρέπεται να έχουν μόνο οι «τηλεθεατές» της «αποκαλυπτικής» τηλεόρασης ή οι ανωνυμογράφοι των μπλογκ.

Παλιός και νέος λαϊκισμός διατηρούν και κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικό πρώτο: η διάχυτη έχθρα προς τη διανόηση ή, πιο σωστά, η περιφρόνηση της σκέψης που δεν βλέπει την πραγματικότητα μέσα από ασπρόμαυρες οθόνες. Χαρακτηριστικό δεύτερο: η προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη ότι όλα είναι στημένα και εκ του πονηρού. Μια γενίκευση κυριαρχεί: όλοι κλέβουν, όλοι αδικούν, όλοι ψεύδονται. Ολοι; Ολοι οι άλλοι. Ο λαϊκισμός αυτού του τύπου επιδιώκει να χάσει ο πολίτης της διπλανής πόρτας τα αναγκαία πολιτικά και ηθικά κριτήρια για να προσανατολίζεται προς τις δημοκρατικές λύσεις.

Κανείς δεν μιλάει περισσότερο για δημοκρατία από αυτούς τους δύο λαϊκισμούς και κανείς δεν περιφρονεί περισσότερο τη δημοκρατική σκέψη και στάση. Ολες αυτές οι ιδεολογικές στάσεις που άλλοτε θεοποιούν τον ηγέτη, άλλοτε τον λαό και άλλοτε και τα δύο, το κάνουν για να μπορέσουν να συνεχίζουν να αποφεύγουν να καταθέσουν τα αναλογούντα μερίδιά τους στα ταμεία του κράτους και για να μπορούν ανεμπόδιστα να συνεχίσουν να ιδιοποιούνται τον δημόσιο χώρο, στο όνομα μάλιστα του δημόσιου συμφέροντος.

Η λύση δεν βρίσκεται σε καμία καταστολή ή π.χ., στην περίπτωση των ανώνυμων μπλογκ, στην απαγόρευση λειτουργίας τους. Τέτοιες ενέργειες θα έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Η λύση βρίσκεται στη δημιουργία ενός κινήματος εναντίωσης στον λαϊκισμό, ενός κινήματος που θα μποϊκοτάρει τα προϊόντα του. Οι πνευματικοί άνθρωποι είναι καιρός να αφήσουν τη θαλπωρή των κρατικών μηχανισμών είτε τη σιγουριά της αποχής από τα κοινά και οι πολίτες οφείλουν να στρέψουν αλλού τα τηλεκοντρόλ τους και τα ποντίκια των υπολογιστών τους. Αλλά, βεβαίως και πρωτίστως, το πολιτικό σύστημα οφείλει να συνειδητοποιήσει τα σημερινά του αδιέξοδα και να επιδιώξει την ανανέωσή του.

* Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας
Πηγή: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Η ελληνική εξαίρεση

Του Γιάννη Βούλγαρη

Η πρόσφατη Σύνοδος της Ε.Ε. απογοήτευσε τους διεθνείς κύκλους που ποντάρουν στη χρεοκοπία του ευρώ και διέψευσε τις εγχώριες φωνές που είτε επιθυμούν τη χρεοκοπία της Ελλάδας είτε την προκρίνουν ως λύση. Μένοντας πράγματι στον κοινό παρονομαστή των εκτιμήσεων των ξένων και εγχώριων ειδικών, η Ευρώπη έκανε ένα μεγάλο βήμα για τη διάσωση της ευρωζώνης χωρίς να δώσει μια οριστική «συστημική λύση». Η Ελλάδα βγήκε ανακουφισμένη καθώς απομάκρυνε τον κίνδυνο της χρεοκοπίας και εξασφάλισε μια μακρά περίοδο για να ρυθμίσει τα του οίκου της, να ελέγξει δηλαδή τα δημοσιονομικά και να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της. Υπάρχει και ένα πρόσθετο πολύ σημαντικό όφελος. Η συνειδητοποίηση εκ μέρους των ευρωπαίων ηγετών και των δανειστών ότι η λύση του ελληνικού προβλήματος πρέπει να περιλαμβάνει μια ουσιαστική αναπτυξιακή βοήθεια όχι μόνο για τη βραχυχρόνια αντιμετώπιση της ύφεσης αλλά για τη μακροπρόθεσμη αναβάθμιση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Μετά τη Σύνοδο Κορυφής της 21/7, η Ελλάδα εξαρτάται περισσότερο από τον εαυτό της. Αυτό είναι το ευτύχημα αλλά και η ανησυχία. Οι διεθνείς αγορές δεν μπορούν πλέον εύκολα να πνίξουν την Ελλάδα, ο μόνος κίνδυνος προέρχεται από το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Από την ανεύθυνη δημαγωγία του πολιτικού - μιντιακού συστήματος και τον ογκούμενο στην κοινωνία αντιπολιτικό λαϊκισμό. Ας το υπογραμμίσουμε με έμφαση. Μέσα στο πανόραμα της κρίσης της ευρωζώνης, η Ελλάδα συνιστά μια θλιβερή πολιτική εξαίρεση. Είναι η μόνη χώρα που έπεσε στη δίνη της κρίσης και οι πολιτικές της δυνάμεις δεν κατόρθωσαν να βρουν έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή εθνικής συνεννόησης. Ούτε καν να κατανοήσουν το μέγεθος της κρίσης. Δεν μιλώ για τη διαβόητη συναίνεση με τον Α. Σαμαρά, αλλά το στοιχειώδες καθήκον εθνικής συσπείρωσης των πολιτικών δυνάμεων ώστε να ισχυροποιήσουν διεθνώς τη χώρα. Αυτό έκαναν η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία. Στη Γερμανία επίσης, λίγο πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος δήλωσε ότι προκειμένου να σωθεί το ευρώ θα στηρίξει κοινοβουλευτικά όποιον συμβιβασμό κάνει η κυβέρνηση Μέρκελ.

Πού οφείλεται αυτή η θλιβερή ελληνική εξαίρεση; Ασφαλώς στην παγιωμένη παράδοση του μικροκομματισμού, στην επικράτηση του αρνητισμού, της ψευτοπόλωσης και της αφόρητης δημαγωγίας ως πολιτικού ύφους της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και δομικότερα, στην ενισχυμένη αυτονομία που είχε το ελληνικό πολιτικοκομματικό σύστημα έναντι της κοινωνίας και της οικονομίας, γεγονός που επέτρεπε την εκδήλωση σε αυτό το επίπεδο αυθύπαρκτων και αυτοτελών συγκρούσεων, είτε ερήμην είτε εις βάρος του γενικού συμφέροντος. Ας μη βιαστούμε όμως να επιρρίψουμε όλες τις ευθύνες στις πολιτικές ηγεσίες και τα κόμματα. Εδώ κακοφορμίζουν παλαιές πληγές και δοκιμάζονται βαθύτερες έννοιες - σύμβολα. Οπως, π.χ., το έθνος. Ξέρουμε ότι ο ελληνικός εθνικισμός είχε συχνά μια αμυντική λειτουργία, παρήγαγε ένα φοβικό και περιχαρακωμένο «εμείς» έναντι πραγματικών ή φαντασιακών εχθρών. Σήμερα όμως διαπιστώνουνε ότι στην κορύφωση της κρίσης αυτό το «εμείς» στένεψε τόσο ώστε να αναφέρεται μόνο στον «κλάδο μου», στη «συντεχνία μου», στο «κόμμα» μου, στην οικογένεια ή στο άτομό μου, νομιμοποιώντας την αδυσώπητη φυσικότητα με την οποία η μία ομάδα επιτίθεται στην άλλη και όλες από κοινού στην κοινή προσπάθεια ανάκαμψης. Τόνοι εθνικής ρητορείας, ατέλειωτες διατριβές περί της ελληνικότητας, αδυνατούν σήμερα να παραγάγουν ένα στοιχειώδες αίσθημα αλληλεγγύης έναντι του κοινού κινδύνου και ένα υπόβαθρο κοινωνικής συνοχής. Σαν το έθνος να ήταν ευχάριστο παραμύθι για την εποχή των παχέων αγελάδων, όταν η κοινωνική ανοδικότητα και η ευμάρεια ομογενοποιούσαν την κοινωνία, και στην εποχή των ισχνών αγελάδων να μετατράπηκε σε ψευδεπίγραφο σύμβολο.

Αλλη ενδημική τάση του κοινωνικοπολιτικού μας βίου που αναθερμάνθηκε με την κρίση είναι ασφαλώς ο αντιπολιτικός λαϊκισμός, η διάχυτη δηλαδή καχυποψία και καταγγελία της «επίσημης πολιτικής», των «πάνω», των πολιτικών και γενικότερα των ελίτ. Με την ίδια ευκολία που η κοινωνία και οι συντεχνίες συναλλάσσονταν μαζί τους στην εποχή των παχέων αγελάδων επ' αμοιβαίω όφελος, με την ίδια ευκολία τώρα επιτίθενται εναντίον τους, χρεώνοντάς τους κατά απόλυτο και γι' αυτό άδικο τρόπο τις ευθύνες για την κρίση. Είναι μια εκδήλωση της παλαιάς αντιφατικής συνύφανσης της «κρατολατρείας» με τον αντικρατισμό. Η διάλυση των μεγάλων κοινωνικών οργανώσεων και η απαξίωση των συνδικαλιστικών ηγεσιών ενισχύουν τον αντιπολιτικό λαϊκισμό και την ατομιστική αναρχοειδή κινητοποίηση που επενδύονται ιδεολογικά με όλες τις διαθέσιμες στο συλλογικό φαντασιακό αναπαραστάσεις. Τον «καλό λαό» ή την «καλή κοινωνία πολιτών» που αντιπαρατίθενται στους «ισχυρούς», στους «ξένους» και στους κακούς πολιτικούς. Τη βία που επιζητεί να νομιμοποιηθεί σαν απάντηση στη «βία του συστήματος», αδιαφορώντας για τις κατακτημένες ηθικές και πολιτικές αξίες της δημοκρατίας. Την «ταξική πάλη» που ως έννοια και κατάσταση ξεχειλώνει ιδεολογικά για να περιλάβει πολύ συζητήσιμες από την άποψη του γενικού συμφέροντος κοινωνικές διεκδικήσεις και συγκρούσεις.

Τα πιο πάνω φαινόμενα τροφοδοτούν μια έρπουσα κρίση νομιμοποίησης του κράτους, που γίνεται απτή στην αθέτηση των αμοιβαίων υποχρεώσεων κράτους - πολίτη (άρνηση πληρωμής των φόρων, αλλά και απαράδεκτη καθυστέρηση του κράτους να καταβάλει τις οφειλές του στους ιδιώτες), στη διάχυση των παντοειδών ανομικών συμπεριφορών, στην κρίση κύρους των κεντρικών κρατικών θεσμών, καθόσον η Δικαιοσύνη δικάζει με καθυστέρηση χρόνων και η Αστυνομία έχει επιλέξει τη σύγκρουση δακρυγόνο εναντίον μολότοφ χάνοντας βαθμιαία το πλεονέκτημα της στολής, δηλαδή του κράτους.

Είναι φανερό ότι πίσω από αυτήν την έρπουσα και εξαιρετικά επικίνδυνη κρίση νομιμοποίησης του κράτους βρίσκεται η απώλεια προσανατολισμού της ελληνικής κοινωνίας, η αίσθηση αδιεξόδου και προοπτικής. Θα ήταν ανόητο να θεωρήσουμε ότι μια σκληρή οικονομική πολιτική που είναι υποχρεωμένη να αλλάξει σε ελάχιστο χρόνο κακοδαιμονίες δεκαετιών θα μπορούσε να εφαρμοστεί χωρίς μαζικές αντιδράσεις, χωρίς βίαιες συγκρούσεις, χωρίς πολλαπλό πολιτικό κόστος. Η διαφορά είναι αν αυτή η συγκρουσιακή κατάσταση τείνει προς τη διαυγέστερη διατύπωση των πραγματικών διλημμάτων, τη δόμηση ρεαλιστικών εναλλακτικών σχεδίων, επιλογών και συμμαχιών ή αν, αντιθέτως, παροξύνει όλα τα αρνητικά στερεότυπα και τις κακοδαιμονίες του πολιτικοκοινωνικού μας βίου. Σήμερα συμβαίνει το δεύτερο. Μπορεί να αντιστραφεί αυτή η τάση; Το νέο σκηνικό που δημιούργησε η Σύνοδος Κορυφής, η περίφημη πλέον «ανάσα» που μας έδωσε, βαθιά ή όχι, βοηθά. Είναι φανερό ότι η ενδεχόμενη αναστροφή δεν θα έρθει από τις αντιπολιτεύσεις, καθώς η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν επενδύσει ανοιχτά και καθαρά στην μικροκομματική εκμετάλλευση της κρίσης. Ετσι, η πιθανότητα αναστροφής βρίσκεται στα χέρια της κυβερνητικής παράταξης. Στη συνοχή της, στην αποφασιστικότητά της και στην ικανότητά της να ανασυγκροτήσει την πλειοψηφούσα στάση ανοχής της κοινής γνώμης που είχε σχηματιστεί τους πρώτους μήνες όταν έγινε αντιληπτό το μέγεθος της κρίσης. Να συναντηθεί δηλαδή με τις υπάρχουσες κοινωνικές δυνάμεις που επιμένουν να εντάσσουν την ατομική, οικογενειακή ή συλλογική αγωνία σε μια ευρύτερη οπτική γενικού συμφέροντος και εθνικής ανασύνταξης.

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Στο Αγκίστρι σύντροφοι, στο Αγκίστρι...

Στα ήσυχα νερά του Αγκιστρίου για τις επόμενες 15 μέρες θα προσπαθήσω να ξεκουραστώ. Να παίξω στη θάλασσα με το γιο μου και να κάνω βόλτες με τη κόρη μου. Να διαβάσω βιβλία με τη σύντροφό μου Αμαλία συζητώντας περί ανέμων και υδάτων. Να... "ξεχάσω" την "επιλεκτική χρεωκοπία" και να πιω ακούγοντας τζιτζίκα (ναι τζιτζίκια...) μια μπυρίτσα. Θεωρώ τον εαυτό μου και την οικογένεια μου ευλογημένη που σε τόσο δύσκολες εποχές μπορούμε να κάνουμε διακοπές. Τα ξαναλέμε από 1 Αυγούστου!

Η Κύπρια μάνα

Tης Ελένης Καρασσαβίδου

«Εδώ κι έναν αιώνα σχεδόν η Μεσόγειος προτείνει σ’ εκείνους που παρατηρούν άγρυπνοι, στις προφυλακές της ελπίδας, ένα πρόσωπο βίας. Παραφορά του ήλιου που κατασπαράζει τα χρώματα, παραφορά των αρωμάτων από τον κήπο του Άδωνη, παραφορά του ανέμου κι της καταιγίδας πάνω στην ξερή πέτρα και στα μαύρα χαμόκλαδα... υψώνει τις στήλες των ορίων της μέσα στη σιωπή και τη μοναξιά, στην άκρη μιας θάλασσας σκοτεινής και φειδωλής, μια χώρα που διδάσκει την ένδεια… Ο ήλιος – κι όμως, τραγικός. Η γιορτή - κι όμως, λαϊκή. Η Μεσόγειος – κι όμως, στρυφνή και μεθυστική. Η Μεσόγειος των φτωχών»

(Φ. Μπροντέλ, η Μεσόγειος)

Ζούμε ένα βαρύ πολιτικό καλοκαίρι. Το οικονομικό μακέλεμα του μετα-καπιταλισμού που κατήργησε και τον καπιταλισμό τον ίδιο σμπρώχνει τον πλανήτη με στιβαρά βήματα στην δυνατότητα (τουλάχιστον, μιας και βεβαιότητες ευτυχώς δεν υπάρχουν) μιας πλανητικής φασιστικής διακυβέρνησης, οι στρατηγικές και τα χαρακτηρστικά της οποίας λίγο θα απέχουν από την κατοχή του λόγου κι όχι του όπλου, όπως εφιαλτικά τα περιγράφει ο Όργουελ. Αν η εξουσία (όπως γράψαμε πολλές φορές) πολιτευόταν μέχρι τώρα διαχειριζόμενη τον φόβο και την ανάγκη, τώρα θα διαχειρίζεται την ίδια την "πραγματικότητα", απείρως πιο φονταμενταλιστικά σε σχέση με το παρελθόν, παίζοντας με ψυχοδυνάμεις όπως η ενοχή (απέναντι στην ίδια την οργή σου ως τελευταίο σπάραγμα μιας φύσης ανθρώπινης που πρέπει να ρομποτοποιηθεί). Αν ο πόλεμος στο Βιετνάμ χάθηκε πρώτα στο ηθικό πεδίο γιατί οι πολίτες μάθαιναν από δημοσιογράφους που αντιπροσώπευαν όντως τον δημόσιο λόγο, αυτό που ο δια-φωτισμός θεώρησε πρόταγμα της συνείδησης και της λειτουργικότητας του πολίτη, τώρα που επιστρέφουμε σε έναν ιλουστρασόν σκοταδισμό, όπως τόσο η πραγματικότητα όσο και αποκαλύψεις διεθνών κολλοσών της δημοσιογραφίας σε σχετικά βιβλία και άρθρα δείχνουν, τα ισχυρά μιντιακά τραστ δρουν ως γραφεία τύπου οργανωμένων στα πρότυπα της μαφίας τοπικών και υπερτοπικών συμφερόντων και των διεκπεραιωτών τους. Ο εχθρός δεν βρισκεται απέναντι μα θα εισχωρεί εντός σου.

Δεν ήταν πως είμασταν τέλειοι πριν. Ένας θεός, ή μάλλον πολλοί αφού ένας δεν είναι ποτέ αρκετός, ξέρει σε πόσα έπρεπε ν αλλάξει η νοοτροπία και οι δομές μας. Ν' αλλάξει όμως στην κατεύθυνση μιας παιδευτικής με την ουσιαστικότερη έννοια πριμοδότησης, όχι μιας οικονομικής αφαίμαξης των ασθενέστερων, ν' αλλάξει στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός μη διαχειριζόμενου πολίτη που αντιγράφει το πρότυπο όσων του σώζουν δήθεν τη ζωή ώστε να χει την σφραγίδα της ομάδας τους επάνω, αλλά στην κατεύθυνση ενός πολίτη που θα έχει την παιδεία και την ασφάλεια να διαχειρίζεται τον εαυτό και την πόλη του. Ν' αλλάξει στην κατεύθυνση όχι της κατασκευής μοντέρνων αποδοπομπαίων τράγων όπως οι Έλληνες, (άλλωστε είναι οι Αγγλοσαξωνικές ελίτ -για να μη γενικεύσουμε άδικα και στερεοτυπικά παίζοντας το εθνικστικό παιχνίδι- που έχουν κατακλέψει τον πλούτο του πλανήτη εδώ και 3 αιώνες) Ψιλά και πολύπλοκα γράμματα, αφού έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι ήταν τόσο πολύπλοκο ώστε συχνά ήταν οι πολλοί που υπνώτιζαν με τις ιδεoληψίες τους τους "από πάνω". Πολύπλοκο αλλά όχι ANάξιο λύσης ή άξιο παθητικοποίησης κι αναξιοπρεπούς αποδοχής του "παρόντος μέλλοντος μας". Όχι άξιο αρκετά ώστε ν απαρνηθούμε την ανθρωπιά , δηλαδή την αξιοπρέπειά μας.

Γιατί δεν είναι δύσκολο (εκτός εάν έχουν φυτέψει μέσα σου ένα ενοχικό καραγκιοζάκι και συνομιλείς διαρκώς με αυτό ώστε να είσαι "ιν" στους μεταμοντέρνους κύκλους) να κατανοήσεις γιατί αρνηθήκαμε εξαιρετικό (εν συγκρίση...) δάνειο από την Ρωσία, (όχι καλύτερη ηγεμόνας στο μέλλον, αλλά εξαίρετο μπαλαντέρ στο παρόν) γιατί αντικαταστάθηκε ο Μολυβιάτης ως ΥΠΕΞ από την Ντόρα η οποία μετά την συνάντηση με την Κοντολίζα Ράις μίλησε για προβληματικούς αγωγούς, γιατί ο ΓΑΠ ακύρωσε τελεσίδικα την συμφωνία, γιατί "έσκασαν" οι ΑΟΖ, γιατί υπάρχει συμφωνία με Νετανιάχου για την ενεργειακή πολιτική στη ΝΑ Μεσόγειο, γιατί αυτήν την πολιτική ακολούθησε κι η άλλη διεθνής σοσιαλιστική σουπιά ο Χριστόφιας, (ενδεικτικό της υποκρισίας όλων αυτών είναι πως πέρυσι κατηγορούσαν όσους συμπαραστέκονται στην Γάζα επειδή ορθώς πιστεύουν στην αυταξία των ανθρώπινων δικαιωμάτων ως ηθική αλλά και άμσα πρακτική ασπίδα όλων μας, αλλά και γιατι αντιλαμβάνονται τι δυνατότητες ανοίγουν για Παλαιστινιοποίηση της Ελλάδας από τους ισχυρούς... πως "κάνουμε ότι θέλει ο Ερντογάν", ενώ φέτος μας κατηγορούν γιατί "δεν κάνουμε ό,τι κι ο Ερντογάν", εμ τώρα που τον... μιμούνται οι ίδιοι το σοβαροφανές επιχείρημα έχει αποσυρθεί κι έχουν εφευρεθεί άλλα!!), γιατί πολιτικοί με τη νοοτροπία του Χριστόφια (κι όχι μόνο στην Κύπρο...) δε ζητούν ένα συγγνώμη απ τον λαό τους, γιατί κυριολεκτικά φασιστικά (ώστε να ελέγχουν τον "λόγο", την αναπαράσταση) καταστρέφουν και απαγορευουν έγγραφα που καταδεικνύουν τις ευθύνες τους για την Κυπριακή τραγωδία του φετινού καλοκαιριού, γιατί, τόσα γιατί...

Και ξαφνικά, έστω για 2 λεπτά, όσο κρατούν οι δυο πρώτες στροφές του Ύμνου εις την Ελευθερίαν,, όλα αυτά σταμάτησαν. Γιατί, μέσα σε όλο το μαύρο που ζούμε, η μάνα των νεκρών Διδύμων στην Κύπρο, αποχαιρετώντας τα παιδιά της, δεν φώναξε δάκρυα, φώναξε Λόγο. Πήρε την πρωτοκαθεδρία και τραγούδησε τον Ύμνο, δίνοντας τον τόνο στο κοινό, μέσα στην εκκλησία. Και το τραγούδησε αλύγιστα και θεατρικά θυμίζοντας την σχέση μας με την τραγωδία...

Έχω μια διφορούμενη σχέση με την Κυπριακή κοινωνία που δεν ειναι του παρόντος. Άλλωστε, καθώς κι η ίδια είναι παραδομένη (σε αντίθεση με τους απέναντι) στον υλικό ευδαιμονισμό, πολλοί΄Έλληνες την βλέπουν ως μια επαγγελματική αρπαχτή, οι μικρόνοες, στην εποχή των μετρίων που ζούμε. Τα είχε γράψει έγκαιρα ο Καστοριάδης ότι ο φασισμός δεν θα έρθει από ένα οργανωμένο ιδεολογικό μπλογκ, μα από την άνοδο της ασημαντότητας που θα εξορίσει και το σημαντικό και είχε δίκιο.

Όμως η Κύπρια μάνα, εκείνο το δίλεπτο τουλάχιστον, εγέρθηκε της ζωής της κι έγινε σύμβολο μιας Μεσογείου "στην άκρη μιας θάλασσας σκοτεινής και φειδωλής", μιας Μεσογείου που θα χωρά όλα της τα παιδιά, κι Έλληνες, κι Άραβες κι Εβραίους, και Παλαιστίνιους, και όλους τους άλλους.

Ο σημαντικός Κύπριος ποιητής Κώστας Μόντης είχε γράψει κάποτε ότι μια σταγόνα αίμα αρκεί για ν ακυρώσει όλον τον ήλιο. Αν αυτό είναι αλήθεια σε όλη τη γη, ίσως πουθενά να μην είναι τόσο αλήθεια όσο στην Μσόγειο, την γη όπου "ο ήλιος-κι όμως- είναι τραγικός. Κι η γιορτή -ακόμη κι η κηδεία, κι όμως, λαϊκή!". Η Μεσόγειος που πρσπαθεί να ζήσει διαφυλλάτοντας σ ένα σταμνί λίγο λάδι, τις προφυλακές της ελπίδας, "Η Μεσόγειος των Φτωχών".

Υπερβαίνοντας τα στερεότυπα...

Το δεύτερο τεύχος του νέου Λόγιου Ερμή εκδίδεται με καθυστέρηση δύο μηνών, συνέπεια της πρωτοφανούς κρίσης που διέρχεται η χώρα μας, η οποία μας υποχρέωσε να μεταθέσουμε το επίκεντρο του τεύχους σε ζητήματα που αφορούν στην παγκόσμια και ελληνική οικονομική συγκυρία. Ελπίζουμε πως το περιεχόμενο των κειμένων θα αποζημιώσει τους φίλους του περιοδικού, που περιμένουν με δικαιολογημένη ανυπομονησία την έκδοσή του.

Εξ αιτίας των αλλαγών, κείμενα όπως του Νικόλαου Μπινιάρη για τον Νταβούτογλου και το Ισλάμ, του Θ. Μπατρακούλη για τη γεωπολιτική της επανάστασης του 21, του Δ. Ευαγγελίδη για τη γλώσσα των αρχαίων Μακεδόνων, και του Απ. Διαμαντή για το κρυφό σχολειό, θα δημοσιευτούν στο επόμενο τεύχος, όπου θα υπάρχει και αφιέρωμα στο γλωσσικό ζήτημα, με τις εισηγήσεις της ημερίδας «Η ιστορική ορθογραφία στη νέα εποχή», που οργάνωσε η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού μαζί με το Ανοιχτό Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο, στις 28 Μαΐου 2011. Έτσι, το δεύτερο τεύχος του περιοδικού κυκλοφορεί πλέον με δύο αφιερώματα, το πρώτο για το έθνος, τις ταυτότητες και τον οθωμανισμό και το δεύτερο για την κρίση στον κόσμο και την Ελλάδα.

Οχι άλλη κοροϊδία!

Μεγάλη επιτυχία η αποψινή [ΣΣ. χθεσινή] διαδήλωση στη Λευκωσία!

Άκρως πολιτισμένη, άκρως συγκινητική. Σαν την αρχαία Ελλάδα ήμασταν, σαν την εκκλησία του Δήμου (και όχι σαν την αγορά του Δήμου που είπε μια κυρία από μικροφώνου και παρέπεμψε στην υπεραγορά). Έλεγε ο καθένας τη γνώμη του στο μικρόφωνο και το πλήθος επευφημούσε. Ένας θρίαμβος της Δημοκρατίας! Αχ, Χριστόφια! Ποιος να σου το έλεγε ότι θα ήσουν όντως ο πρόεδρος που θα ένωνε όλους τους Κυπρίους... αλλά εναντίον του.

Αθρόα η προσέλευση κι απόψε, αλλά όχι όπως την Τρίτη. Ρωτάω τον έναν: «Θα έρθεις στη διαδήλωση;» «Μα, πήγα την Τρίτη» μου απαντά. Ρωτάω την άλλη: «Θα έρθεις στη διαδήλωση;» «Μα, πήγα την Τρίτη», μου απαντά. Έχετε καταλάβει, μάνα μου, ότι η διαδήλωση δεν είναι θεατρική παράσταση που την είδατε μια φορά, για να ζητείτε να μην παραστείτε δεύτερη; Εδώ έχουμε αγώνα! Ο αγώνας δεν επιτυγχάνεται με το να παραστείς μια φορά. Πρέπει να λιώσεις παπούτσια! Είναι κουραστικό το ξέρω, είναι ψυχοφθόρο το ξέρω, έχουμε κι άλλες δουλειές το ξέρω, αλλά ο Χριστόφιας μας περιπαίζει. Και πρέπει κάποιος να τον στείλει έσσω του. Εμείς!

Τον είδες σήμερα στο διάγγελμα; Χαριεντιζόταν με τις κάμερες, ο άχρηστος (δεν ήξερε ότι τον έδειχναν) και έκανε αστειάκια. Μόλις αντιλήφθηκε ότι ήταν στον αέρα έπιασε το περίλυπο του ύφος, α λα Μάρθα Βούρτση και μας χλεύασε όλους ανεξαιρέτως! Αποστασιοποιήθηκε πλήρως από το έγκλημα, δεν ανέλαβε καμία πολιτική ευθύνη, «θα τα διερευνήσει ο δικηγόρος ο Πολυβίου» μας είπε, να κοιμόμαστε ήσυχοι. Μετά, μας είπε και φασίστες, μας είπε πραξικοπηματίες και ότι θέλουμε να κάψουμε το προεδρικό (σιγά το κτίριο), μας υπενθύμισε ότι πρέπει να συγκεντρωθούμε στην πρόοδο των συνομιλιών (φοβερή πρόοδος, τι να σου πω, ένα βήμα πριν την απελευθέρωση είμαστε) και στην ανάληψη της προεδρίας της ΕΕ του 2012 (που ως γνωστόν, δεν θα έρθει ποτέ, το λένε οι Μάγια).

Είσαι εσύ πλάσμα να αναλάβεις την προεδρία της ΕΕ, γιε μου; Εσύ που δεν ήθελες καν να γίνουμε κράτος μέλος, να μην μπούμε καν στο Ευρώ; Ξέρεις που θα ήμασταν σήμερα χωρίς το ευρώ; Ειδικά τώρα που θα χρειαστούμε ένα δις για να ανακάμψουμε με την αχρήστευση του Βασιλικού; Μου θες και προεδρία της ΕΕ, τρομάρα σου. Ούτε για τη Γιουροβίζιον δεν είσαι! Άνθρωπε, παλιάνθρωπε, φτου στα μούτρα σου τα πρησμένα!

Σκότωσες τη Δευτέρα 13 άτομα και μόλις 4 μέρες μετά μας ζητάς να επικεντρωθούμε στην προεδρία της ΕΕ και στις συνομιλίες που εδώ και τρία χρόνια δεν ξέρουμε τι ακριβώς πας και ξεπουλάς στους Τούρκους; Ούτε που μας δίνεις λογαριασμό, αμφιβάλλω αν θα μας δώσεις και ποτέ.

Ανέχεστε αυτόν τον άνθρωπο ακόμα στην εξουσία; Τότε, κύριοι, είστε συνένοχοι. Που ούτως ή άλλως είστε, κατά τη γνώμη μου, γιατί πρέπει να είσαι τρομερά ανάξιος ψηφοφόρος για να είχες κρίνει εν έτει 2008 ότι αυτό το μυαλό είναι άξιο να διοικήσει τη χώρα μας. Μέτρα τώρα τους νεκρούς σου, μέτρα τώρα τα ευρώπουλα που θα πρέπει να βρεις για να ξεπληρώσεις τα σπασμένα, μέτρα τώρα τις ώρες χωρίς ρεύμα μες τον λάλλαρο και ρούφα το αβγό σου, εφησυχασμένε Έλληνα της Κύπρου!

Κάθε μέρα στο προεδρικό θα είμαι, ώσπου να παραιτηθείς! Μας αξίζει καλύτερη πατρίδα και θα την έχουμε!

ΥΓ: Η Μπρέντα μου απόψε, γνώρισε τη Χριστιάνα. Εκείνη την τραγουδίστρια που βγήκε στο όφωνο προς το τέλος της διαδήλωσης και είπε ότι «έχει τρία χρόνια που περιμένει να ανανεωθεί η σύμβασή μου» και έφαγε τη γιούχα. Μας είπε ότι ο Χριστόφιας πήγαινε συχνά στο κέντρο που τραγουδούσε κάποτε και το αγαπημένο του τραγούδι ήταν το «βάλε το κόκκινο φουστάνι!» Η νύχτα κατεβαίνει με μαύρο φερετζέ! Πάρε και κατάλαβε...

Τι σημαίνει για μας;

Σκέψεις κάτω από τον έναστρο ουρανό του λιβυκού πελάγους

Του Γιανη Βαρουφάκη

Επιλεκτική χρεοκοπία δεν υπάρχει. Σε όλες τις περιπτώσεις στάσης πληρωμών κάποια ομόλογα αποπληρώνονται κανονικά. Ακόμα και η Αργεντινή επέλεξε ποιους δανειστές της θα αποπληρωνει κανονικά και ποιους όχι. Άρα επιλεκτική ήταν και εκείνη η χρεοκοπία. Συνεπώς προς τι η συζήτηση; Προκειται για άλλον ένα ευφημισμό με στόχο την προετοιμασία της κοινής γνώμης για μια κοινή χρεοκοπία. Τόσο απλά. Να σας θυμίσω την χρονική ακολουθία της μεγαλιώδους άρνησης που μας έφερε εδώ; Αρχικά, με το πρώτο Μνημόνιο, μας είπαν ότι αποφύγαμε την χρεοκοπία. Οποίος έλεγε ότι η χρεοκοπία, στάση πληρωμών, αναδιάρθρωση (όλα αυτα είναι συνωνυμα) είναι αναπόφευκτες, θεωρήθηκε κάτι μεταξύ εθνοπροδοτη και ανοητου.

Αργότερα άφησαν να διαρρεύσει ότι συζητείται επιμήκυνση του χρέους προς ΕΕ-ΔΝΤ. Όταν είπαμε πως αυτο δεν θα αποφύγει την στάση πληρωμών, καθώς το πρόβλημα είναι το παλαιό χρεος σε συνδυασμό με την ύφεση, και παλι οι αρχές διεψευδαν.

Πρόσφατα, όταν πλέον αναγκάστηκαν να σχεδιάσουν δεύτερο Μνημόνιο, άρχισαν οι ίδιοι, ανερυθριαστοι, να μιλάνε για σχέδιο αναδιάρθρωσης. Αρχικά βασίστηκαν στην καπατσοσύνη των Γαλλικών τραπεζών να σχεδιάσουν ένα σχέδιο κουρέματος το οποίο δεν έπρεπε να χαρακτηριστεί... κούρεμα. Όταν οι Γαλλικές τράπεζες προσέκρουσαν στον ύφαλο των εταιρειών αξιολόγησης, ο κ. Σόιμπλε έδωσε πράσινο φως στο κουρεμα του ελληνικού χρέους, σηματοδοτώντας την καθυστερημένη αποδοχή της Γερμανίας της απλής αλήθειας ότι το ελληνικό χρεος δεν αντιμετωπίζεται με ακριβά δάνεια. Έτσι ο κ. Βενιζέλος, για να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την στάση πληρωμών, χρεοκοπία, κουρεμα την ανέφερε συνοδευόμενη απο επιθετικό προσδιορισμό ('επιλεκτική') που την κάνει να φαίνεται πιο ανώδυνη. Η ουσια όμως είναι απλή: Ήρθε, επιτέλους, η ώρα εκείνου που χαρακτηρίζαμε αναπόφευκτο, την ώρα που οι ηγέτες μας περι αλλα ετυρβαζαν.

Και τώρα στο καυτό ερώτημα: Τι σημαίνει αυτο για τις ζωές μας; Είναι θετική εξέλιξη;

Άπαντηση γενική και αόριστη δεν υπάρχει. Το πρόβλημα, πιστέψτε με, δεν είναι ελληνικο. Άρα, ο αντίκτυπος μιας χρεοκοπίας του ελληνικού δημοσίου θα εξαρτηθεί απο την αντίδραση της Ευρώπης. Αν αντιδράσει ορθολογικά, π.χ. στην βάση της Πρότασης μας, με μια γενναία αναδόμηση της ευρωζώνης, τότε η Ελλάδα θα έχει την ευκαιρία να βγει δυνατότερη απο αυτη την χρεοκοπία, να σταματήσει την κατρακύλα και να μπορέσει να προβεί στις μεγάλες αλλαγές που θα δώσουν πνοή στον τόπο. Αν, από την άλλη, η Ευρώπη συνεχίσει στον σημερινό αδιέξοδο δρόμο, τότε απλά το ευρω θα καταρρεύσει και ολόκληρη η Ευρώπη θα πέσει σε μια νέα Μεγάλη Ύφεση.

Πηγή: www.protagon.gr

Δικαίωση των θυμάτων - Ανατροπή του σάπιου καθεστώτος

Στο Νικόλα…

Εν τέλει τα σάπια θεμέλια των θεσμών του κυπριακού κράτους καταστράφηκαν ολοκληρωτικά, το πρωινό της 11^ης Ιουλίου, παίρνοντας μαζί τους και 12 αθώους, οι οποίοι υπηρετούσαν, όπως πάντα, το λαό και την πατρίδα τους. Οι επιστολές του ήρωα διοικητή ναυτικού, πλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη, δεν εισακούστηκαν, από την, κατά τα άλλα, κυβέρνηση του λαού, ενώ εδώ και 2,5 χρόνια τα περιβόητα κοντέινερ, ξεκουράζονταν στον ήλιο και προετοιμάζονταν για μια δολοφονική επίθεση. Δυστυχώς οι ευθύνες δεν βαραίνουν τα κοντέινερ. Δεν έχουν πρόσωπο, δεν φωνάζουν για σεβασμό των θεσμών και δεν τους φταίει πάντα μια ΕΟΚΑ Β’. Οι ευθύνες βαραίνουν πολύ, εκείνους που για ευνόητους λόγους πέταξαν τις επιστολές, όπως πετάνε 3 χρόνια τώρα το λαό στα σκουπίδια.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δ. Χριστόφιας, «εμφανώς» συγκλονισμένος, διαλάλησε χθες από τον τόπο της εθνικής τραγωδίας, πως είναι δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων. Ούτε ιερό, λοιπόν, ούτε όσιο. Οι παραιτήσεις των Παπακώστα και Τσαλικίδη, δεν είναι καθόλου αρκετές, ούτε για τη θρηνούσα γυναίκα του διοικητή, ούτε για τη μάνα των δίδυμων εθνοφρουρών, ούτε για ολόκληρο το λαό, που δίκαια απαιτεί απαντήσεις και τιμωρίες. Ο συγκλονισμός του προέδρου, η συμπαράσταση της Κυβέρνησης θα μπορούσαν να φανούν αληθινά, εν μέρει, με την ανάληψη των ευθυνών.

Όταν 1000 απλοί άνθρωποι, απαιτούν, έξω από το Προεδρικό, την παραίτηση του Χριστόφια και των υπουργών του, τότε το δίκαιο παίρνει το μέρος του λαού. Η δολοφονία της ναυτικής βάσης στο Μαρί, δεν πρόκειται να μείνει στα χαρτιά. Η κυβέρνηση της υποχώρησης, σε όλα τα ζητήματα, πρέπει να θεωρηθεί ο αυτουργός των δολοφονιών και να παραιτηθεί σύσσωμη. Να κατανοήσουν, επιτέλους, εκεί στο Προεδρικό, πως δεν γίνεται να προχωρούν χωρίς να συμβαίνει απολύτως τίποτα. Η σαπίλα, του κράτους, του στρατού και όλων των θεσμών, δεν είναι τυχαία, είναι το πρόγραμμα του Χριστόφια και των υπηκόοων του. Οι ανθρώπινες ζωές μπορεί να μην επιστρέφουν, απαιτούμε όμως δικαίωση, άμεση παραίτηση της αντιλαϊκής κυβέρνησης, πριν να είναι πολύ αργά, πριν κλάψει κι άλλη μάνα…Αιωνία τους η μνήμη.

http://antistasitwra.wordpress.com/

Κ α κ ο υ ρ γ ι ο δ ι κ ε ί α κι όχι μόνο παραιτήσεις

Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

Π Ρ Ο Σ ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΗ «Σημερινής», κατεπείγον: Παρακαλώ ακυρώστε το προηγούμενο άρθρο, γραμμένο Κυριακή βράδυ, που σας έστειλα για την Τρίτη 12η Ιουλίου 2011. Η φρικτή τραγωδία στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» το καθιστά εντελώς άχρηστο. Παρακαλώ, γράψτε σε όλες τις σελίδες, σε όλες τις στήλες, κραυγάστε απ’ όλα τα ραδιόφωνα κι απ’ όλες τις τηλεοράσεις, ότι:
- Δεν αρκούν οι παραιτήσεις του Υπουργού Άμυνας και του Αρχηγού ΓΕΕΦ.
- Δεν αρκούν τα τριήμερα πένθη.
- Δεν αρκούν, αλλά προκαλούν, όλες οι κυβερνητικές και κομματικές δηλώσεις θλίψης, πένθους και τα λόγια συμπαράστασης προς τα θύματα της τραγωδίας.

Φ Ω Ν Α Ξ Τ Ε ότι: Κακουργιοδικεία χρειάζονται. Να λειτουργήσουν αμέσως και εκτάκτως. Να συλληφθούν πάραυτα και να προσαχθούν, για ιδιαζόντως κακουργηματική αμέλεια, ολιγωρία, παραμέληση καθήκοντος, όλοι ανεξαιρέτως οι υπηρεσιακοί και πολιτικοί προϊστάμενοι των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Εθνική Φρουρά, στο Υπουργείο Άμυνας, στην κυβέρνηση Χριστόφια, που ευθύνονται υπηρεσιακά και πολιτικά ΚΑΙ ΠΟΙΝΙΚΑ για την προαναγγελθείσα αλλά μη αποτραπείσα πολύνεκρη «Χιροσίμα» στη Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης».

Ο Λ Ο Ι ΕΚΕΙΝΟΙ που αφού υποτάχθηκαν στις διαταγές των ΗΠΑ και «κατέσχαν» το εκρηκτικό φορτίο του ιρανικού πλοίου της Συρίας, το «ξεφορτώθηκαν» στη Ναυτική Βάση. Και επί τρία χρόνια υποχρέωσαν τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς και τους ναύτες της ΕΦ, μόνιμους και κληρωτούς, να ζουν με ΑΚΡΩΣ ΠΙΘΑΝΗ ΔΙΑΡΚΩΣ και προβλέψιμη τη θανατηφόρα «Χιροσίμα».

Ο Λ Ο Ι ΕΚΕΙΝΟΙ της κυβέρνησης Χριστόφια, πολιτικοί προϊστάμενοι και οι υπηρεσιακοί στην ΕΦ υφιστάμενοί τους, που αρνήθηκαν, αμέλησαν, ολιγώρησαν, κωλυσιέργησαν να πράξουν τα στοιχειωδώς επιβαλλόμενα, από τη φύση του εκρηκτικού «αποθηκεμένου» υλικού, καθήκοντά τους. Θανατηφόρα, κακουργηματική, αμέλεια. Θανατηφόρα, κακουργηματική άρνηση εκτέλεσης καθήκοντος. Από πολιτικούς και υπηρεσιακούς προϊστάμενους, αποδεδειγμένα ιδιαζόντως επικίνδυνους για τον τόπο.

Πηγή: Εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Α Π Ο ΧΘΕΣ έπρεπε να είναι στον τόπο του κακουργήματος οι επικεφαλής της Γενικής Εισαγγελίας. Για τις προσαγωγές στα Κακουργιοδικεία. Κι αν δεν πήγαν ακόμα, αυτοί πρώτοι πρέπει να παραιτηθούν. Μαζί με όλη την κυβέρνηση Χριστόφια…

Οργή και αγανάκτηση

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Παράλληλα με τις εσωτερικές πολιτικές και οικονομικές κρίσεις ζούμε ένα επώδυνο παρών στο οποίο καθημερινά καταγράφονται τραγικά γεγονότα έξω από τα σύνορα μας. Το τραγικό ατύχημα στο Ζύγι της Κύπρου ,που οφείλεται όπως πάντα σε ανθρώπινο λάθος και απερισκεψία, είχε σαν αποτέλεσμα 12 θανάτους συνανθρώπων μας και 62 τραυματίες. Μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται πυροσβέστες, στελέχη της εθνοφρουράς, ναύτες, αλλά και ο αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού. Λόγω των εκρήξεων και της φωτιάς, στη ναυτική βάση έχουν προκληθεί φθορές στο δίκτυο του ρεύματος, με αποτέλεσμα η μισή Κύπρος να μην έχει ηλεκτρικό ρεύμα .Σωστά υπέβαλλαν τις παραιτήσεις τους ο υπουργός Άμυνας και ο αρχηγός της Εθνικής Φρουράς και απέδειξαν μία ευαισθησία και υπευθυνότητα ,που οι δικοί μας δεν θα έδειχναν, αλλά πώς να κατευνάσουν την οργή για το γεγονός ότι 98 κοντέινερ με πυρομαχικά παρέμεναν εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες επί δυόμισι χρόνια. Η οργή και η αγανάκτηση, για τον άδικο χαμό τόσων ψυχών, δεν περιορίζονται στα θύματα και τους άμεσους συγγενείς. Η εικόνα της καταστροφής συγκινεί βαθύτατα και ο κάθε σκεπτόμενος αναρωτιέσαι αν υπάρχουν και αλλού, στον κόσμο περιοχές όπου υπάρχουν αποθέματα πυρομαχικών.

Από την Ρωσία μας ήρθε μία άλλη τραγική είδηση. Οι σοροί πάνω από 110 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων 30 παιδιών, παρέμειναν εντός του τουριστικού «αξιόπλοο>> ποταμόπλοιου Bulgaria που βυθίστηκε την Κυριακή στο ποταμό Βόλγα στη Ρωσία (ήταν υπερφορτωμένο και αντί για 120 είχε 199 επιβάτες ).Βυθίστηκε κάτω από πολύ κακές καιρικές συνθήκες, με σφοδρή βροχόπτωση, σε απόσταση περίπου τριών χλμ. από την ακτή. Ογδόντα άνθρωποι επέζησαν ,οι περισσότεροι από αυτούς περισυλλέγησαν από διερχόμενο σκάφος έπειτα από μία ώρα και πλέον μέσα στο νερό. Ωστόσο οι ελπίδες ανεύρεσης κι άλλων επιζώντων είναι σχεδόν ανύπαρκτες, σύμφωνα με εκπρόσωπο των υπηρεσιών έκτακτων αναγκών. Ήταν ανθρώπινο λάθος η αγώνας για περισσότερα κέρδη; Ξεχνάει κανείς το υπερφορτωμένο Express Samina (26.09.2000)την μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στη χώρα μας, από την εποχή της Φαλκονέρας, με τους 80 νεκρούς; Ξεχνιέται ότι εκατοντάδες ανθρώπους της Πάρου, με τις βάρκες τους με τα καΐκια ,έδειξαν τόση ανθρωπιά και βοήθησαν πολύ περισσότερο από τον αμήχανο, σαστισμένο, αναποτελεσματικό και αγχωμένο κρατικό μηχανισμό; Το δικαστήριο του 2003 αποφάνθηκε ότι το πλοίο ήταν «αξιόπλοο», και ότι το ναυάγιο οφείλονταν στην βαρεία αμέλεια τεσσάρων βαθμοφόρων ναυτικών απαλλάσσοντας την εταιρία. Ο κύριος Παπουτσής ήταν τότε υπουργός και ο κύριος Σημίτης πρωθυπουργός. Τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία είχανε βγάλει οδηγία στους τουρίστες να μην επισκεφτούν την Ελλάδα. Δεν παραιτήθηκε κανένας από την κυβέρνηση.

Η οργή και η αγανάκτηση μας πλημυρίζει όποτε βλέπουμε τέτοια πολύνεκρα δυστυχήματα. Που σταματάει το ανθρώπινο λάθος και που αρχίζει η ανευθυνότητα και το κυνήγι του κέρδους; Χθες ήταν μία μαύρη ημέρα με δύο πολύνεκρα ατυχήματα σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου. Αναρωτιέμαι αν μας συγκινούν περισσότερα από αυτά που γίνονται πολλά μίλια μακριά; Οφείλεται στην γειτνίαση μας ή στο ότι μοιάζουμε, σαν λαός και σαν νοοτροπία, με αυτά τα κράτη άρα μπορούμε να υποπέσουμε στα ίδια λάθη;

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 12/7

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, συνεχίζει να υλοποιεί δουλικά την συμφωνία - υπεργολαβία με το Ισραήλ παρεμποδίζοντας τον απόπλου του Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ και εφαρμόζοντας την επέκταση του ισραηλινού αποκλεισμού της Γάζας στις ελληνικές θάλασσες, ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια εθνικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου εξέδωσε την κατάπτυστη υπουργική απόφαση Παπουτσή για απαγόρευση απόπλου προς Γάζα χωρίς κανένα απολύτως επιχείρημα. Εμείς θεωρούμε ότι είναι υπόλογη γιατί έχει αφήσει ασύδοτο ένα έξαλλο, αποικιοκρατικό Ισραήλ, να αλωνίζει με τις υπηρεσίες του στην Ελλάδα για να εκτελούνται διατεταγμένες επιχειρήσεις, όπως π.χ. η υποβολή καταγγελιών στο λιμενικό για «μη αξιόπλοα» σκάφη. Παράλληλα η παρακολούθηση ακτιβιστών, η δολιοφθορά του Τζουλιάνο μέσα στην μαρίνα του Αλίμου (!) από «αγνώστους» αποτελούν ακόμα μερικές από τις σκηνές απείρου κάλλους που συμβαίνουν στην Ελλάδα, τον «στρατηγικό σύμμαχο» του Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, σε συνεργασία με την ισραηλινή κυβέρνηση και τις υπηρεσίες της, υποχρέωσε τις ελληνικές λιμενικές αρχές επί σχεδόν ένα μήνα να παρεμποδίζουν συστηματικά τον απόπλου των 9 πλοίων και των 350 ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας ΙΙ - Παραμένοντας Άνθρωποι». Η τακτική που χρησιμοποιήθηκε, των γραφειοκρατικών προσκομμάτων και διοικητικών εμποδίων, ήταν η ίδια που η πρωτοβουλία μας υπέστη επί ένα χρόνο προσπαθώντας να απελευθερώσει τα δύο ελληνικά πλοία που ακόμα κρατούνται παράνομα στην Χάιφα από πέρυσι. Τα οποία θα βρει να τον περιμένουν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, που επισκέπτεται επίσημα σήμερα το Ισραήλ.

Την Παρασκευή 8/7, οι Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες που επέβαιναν στο Τζουλιάνο, μεταξύ των οποίων και μέλος του Σουηδικού κοινοβουλίου, βρέθηκαν παρανόμως αποκλεισμένοι έξω από το παλιό λιμάνι των Χανίων, έπειτα από μεθόδευση του Λιμεναρχείου Χανίων, που δήλωνε ψευδώς ότι δεν υπήρχε θέση ελλιμενισμού, εκδοχή που διαψεύδεται από τις καταγεγραμμένες συνομιλίες, τις μαρτυρίες πλήθους κόσμου και φωτογραφίες.

Το Σάββατο 9/7, μετά από προσπάθεια ανεφοδιασμού του Τζουλιάνο στην Παντάνασσα Ηρακλείου και πολύωρη και επικίνδυνη παρεμπόδιση από τρία σκάφη του λιμενικού, με αίτημα επιστροφής στο λιμάνι για παράδοση εγγράφων, τελικά επιδόθηκε έγγραφο εντολής του υπουργείου για απαγόρευση απόπλου λόγω πιθανής ακύρωσης της σημαίας τους σκάφους, αιτιολογία σαφέστατα προσχηματική. Σε ότι αφορά το γαλλικό Dignite/Al Karame μετά από τρεις ημέρες εξαντλητικών λιμενικών ελέγχων στην Σητεία, τελικά του εδόθη απόπλους και αναμένει ανεφοδιασμό αρόδου, παρακολουθούμενο από το ελληνικό λιμενικό.

Η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» μαζί με άλλες αλληλέγγυες συλλογικότητες και οργανώσεις καλεί σε συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στην Βουλή την Τρίτη 12 Ιούλη στις 7 μμ.

● Για να καταγγείλουμε την αισχρή τακτική και την απαράδεκτη θέση της κυβέρνησης Παπανδρέου.

● Για να πάψει επιτέλους προσχηματικά και παράνομα να εμποδίζεται ο απόπλους του στόλου της Ελευθερίας για τη Γάζα.

Πρωτοβουλία Ένα Καράβι για τη Γάζα

Γράμμα ενός νέου στον Πρωθυπουργό

Του Άρη Ντούτση , ΙΥ , Αθήνα

Κύριε Πρωθυπουργέ.

Σας στέλνω μία επιστολή οικειοθελούς εξακρίβωσης στοιχείων.

Μέσα στον τελευταίο μήνα δέχθηκα 2 φορές λεκτικές επιθέσεις από αστυνομικούς στο κέντρο της Αθήνας και άλλες 2 φορές ( η τελευταία την περασμένη Τρίτη ) με κηνυγήσανε ανεπιτυχώς προτάσσοντας τα γκλομπ τους ( εξού και οικειοθελής εξακρίβωση) επειδή τόλμησα να περπατήσω στο κέντρο της Αθήνας ή να κάνω ποδήλατο στο κέντρο ή να βρίσκομαι σε καφετέρια του κέντρου. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου εκδοχή αφού ούτε σακίδιο έφερα , ούτε μάσκα , ούτε maαlox , ούτε τους έβρισα , ούτε καν τους κοίταξα όπως αναφέρεται για άλλα από τα εκατοντάδες θύματα. Αναρωτιέμαι κ. Πρωθυπουργέ , διαβάζοντας τις δημοσκοπήσεις , τις ειδήσεις για βίαιες και άδικες αντιδράσεις εναντίον πολιτών , τις καταγγελίες , βλέποντας τα videoκαθώς και θυμούμενος όσα διαδραματίστηκαν μπροστά στα μάτια μου τί είναι αυτό που διαχωρίζει ακριβώς το σημερινό μας πολίτευμα από μη δημοκρατικά πολιτεύματα;

Αναρωτιέμαι κ. Πρωθυπουργέ, και αφού οι γονείς μου που υπήρξαν και ψηφοφόροι του κόμματός σας και του πατέρα σας στο παρελθόν, δεν μπορέσανε να απαντήσουν , οι πανεπιστημιακές σπουδές μου, το μεταπτυχιακό και διδακτορικό μου στις πολιτικές επιστήμες δεν είναι επαρκείς «περγαμηνές» για να λυθούν τέτοιοι γρίφοι, μήπως έχετε κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο απονομής δικαιοσύνης; Ποιο είναι αυτό ; Εναντίον ποιων ; Ποιοι είναι οι στόχοι σας με την ατιμωρησία που βλέπουμε στα όργανα της αστυνομίας ;

Συνειδητοποιείτε φαντάζομαι την οργή του κόσμου και την αυξανόμενη συσσώρευσή της που αναζητά διέξοδο , ωστόσο δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω την πλήρη απαξίωση και απουσία δημοκρατικών δράσεων από την Κυβέρνηση καθώς και πιθανότατα το αδιέξοδο το οποίο έχετε περιέλθει αποφασίζοντας βίαιες δράσεις εναντίων ΟΛΩΝ όσων βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας τις στιγμές που επιλέγει η ΕΛΑΣ να δράσει.

Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες όπως οι επιθέσεις σε ηλικιωμένους , γυναίκες , συνταξιούχους ,απεργούς , φοιτητές. Υποπτεύομαι ότι, όπου και να βρίσκεστε θα έχετε κάποιου είδους ενημέρωση η οποία δεν μπορεί να φιλτραριστεί τόσο καλά ώστε να μην αντιλαμβάνεστε ότι η 29^η Ιουνίου ( πέρα όλων των άλλων ) αποτελεί μαύρη ημέρα για την Ελλάδα και την ιστορία της. Η 29^η Ιουνίου αποτελεί ορόσημο για τους υπερασπιστές της βίας. Αποτελεί δικαιολογία για μελλοντικούς ηγέτες να αυξήσουν την έντασή της ανάλογα τα σχέδιά τους. Συνολικά αποτελεί πέρα από κατάπτυστη τακτική που μόνο ντροπή γεμίζει εμάς τους νέους , και ένα χρήσιμο εργαλείο σε όποιον αδυνατεί να πείσει με τον λόγο του την πλειοψηφία των συμπολιτών του για τα κίνητρά του και την σκέψη του.

Προσωπικά ψάχνω εναγωνίως τρόπο να αποδράσω στο εξωτερικό μακριά από αυτό το καθεστώς το οποίο σε τίποτα δεν θυμίζει δημοκρατία, τουλάχιστον σε εμένα. Θα ήθελα λοιπόν να μου προτείνετε ορισμένα ασφαλή μέρη στον Ευρωπαικό Βορρά , γιατί στην τελευταία μου συζήτηση με τους γονείς μου , μου αναφέρανε ότι και εκεί βρίσκανε καταφύγιο ορισμένοι Έλληνες κατά την διάρκεια άλλης μίας δύσκολης περιόδου για την δημοκρατία και την χώρα.

Τέλος να σας αναφέρω πως θεωρώ εαυτόν εγκλωβισμένο ως ψηφοφόρο σε ένα τελματισμένο πολιτικό σκηνικό κυβέρνησης και αντιπολίτευσης εδώ και χρόνια , καμία παράταξη δεν με εκπροσωπεί και για αυτό τον λόγο ποτέ δεν έχω ψηφίσει ή υποστηρίξει καμία από αυτές ,είτε υποστηρίξει εθνικιστικές ή αναρχικές οργανώσεις. Η επιστολή μου αποτελεί προιόν απογοήτευσης ,οργής ,απελπισίας και πιθανότατα ένα τρόπο για να διοχετεύσω τα παραπάνω αρνητικά συναισθήματα αντί να βγω στο δρόμο με ένα γκλομπ ή μία μολότωφ και να προσπαθήσω να επιβάλλω την άποψή μου.

Η θέση μου προφανώς ,καθώς και ο φόβος για αντίποινα (γνωστοί και φίλοι με συμβουλεύσανε να μην στείλω την επιστολή για να μην αντικρύσω κάποια «νομική» απειλή ), έχουν προ πολλού καταστεί μικρά εμπόδια στο να γράψω ένα γράμμα ή να κατέβω να διαδηλώσω σε μία πλατεία. Αυτή τη στιγμή , δεν έχω να χάσω τίποτα. Ως Έλληνας έχω απωλέσει την εθνική κυριαρχία , το εθνικό συμφέρον , την αξιοπρέπειά μου στο εξωτερικό ενώ ως πολίτης αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η αξιοπρέπειά μου , οι ελευθερίες μου , το όραμα για το υπόλοιπο της ζωής μου,η ασφάλειά μου, η πίστη στην ειλικρίνεια θεσμικών οργανων και προσώπων , τα όσα περιέγραψα στην κοπέλα μου για να την πείσω να έρθει στην Ελλάδα. Δυστυχώς έχει ήδη προλάβει να βιώσει εγκλωβισμένη σε ένα κτίριο στο κέντρο την βίαιη συμπεριφορά αστυνομικών οργάνων και έτσι αναζητούμε μαζί τρόπο διαφυγής από αυτό το κράτος το οποίο αρνούμαι να δεχθώ ότι είναι το ίδιο για το οποίο της μιλούσα εγώ.

Σας εύχομαι να βρεθείτε στο Σύνταγμα-στην πλατεία- μια μέρα , εν ώρα δράσης της Ελληνικής Αστυνομίας μαζί με συγγενικό σας πρόσωπο ώστε στην επόμενη ζωή μας να συζητήσουμε υπό ίσους όρους και ίδιες εμπειρίες.

Ντρέπομαι......

Πηγή: www.protagon.gr

Είναι ελπίδα ο λαός;

"...Παλιοί ξεσκολισμένοι γιέσμεν του Ανδρέα πρωτοστατούν σε αντιμνημονιακές καταγγελίες στα κανάλια· άνθρωποι του Γιωργάκη –όπως ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην ιδεολογικός καθοδηγητής της ΚΝΕ και εν συνεχεία για πολλά χρόνια, μέχρι τις πρόσφατες εκλογές, μυστικοσύμβουλος του ΓΑΠ– σχεδιάζουν «αντιμνημονιακά μέτωπα» και ξεπλένονται μέσα από τον «αριστερό» καθεστωτικό Τύπο· ο Συνασπισμός μπαίνει δυναμικά στο παιγνίδι και προβάλλεται από το ΠΑΣΟΚ, ως ο… εκπρόσωπος των αγανακτισμένων(!)· τέλος, σε αυτό το σχέδιο επιχειρείται να ενταχθούν και συμβολικές μορφές με μεγάλο ειδικό βάρος στην πρόσφατη πολιτιστική ζωή του ελληνισμού, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Και δίπλα τους, μαζί τους, φθαρμένοι δημοσιογράφοι, γερασμένες τηλεπερσόνες, θλιβεροί δημαγωγίσκοι, διαγκωνίζονται για μια θέση στο «μπ… τη Βουλή».
Από το άρθρο "Μόνη ελπίδα ο λαός" στη Ρήξη που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα όλης της χώρας το οποίο προσπαθεί να αναλύσει τις τελευταίες, ραγδαίες, εξελίξεις στο κοινωνικό & πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας.

Μπορεί να διατηρώ πολλές αντιρρήσεις για το κίνημα των "αγανακτισμένων" όμως με ιδιαίτερη ικανοποίηση διαβάζω το κείμενο αυτό από τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ χώρο (του Αρδην & της Ρήξης) που πραγματικά αγωνίζεται (εδω και δεκαετίες...) για την Αμεση Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία & την Κοινωνική χειραφέτηση. Είναι ίσως το πρώτο πολιτικό κείμενο που προσπαθεί να κάνει μια πρώτη αποτίμηση του κινήματος των αγανακτισμένων, να ανιχνεύσει το μέλλον του και φυσικά να αναδελίξει εκείνα τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα το "προστατεύσουν" από τον παλαιοκομματική σκουριά. Είναι κείμενο τροφή για σκέψη και προβληματισμό...

Μόνη ελπίδα ο λαός (Ρήξη τεύχος 76)

Όποιος έζησε τις 45 μέρες των κινητοποιήσεων, που σφραγίστηκαν με την παρουσία εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας, και κατ’ εξοχήν στο Σύνταγμα, το ένιωσε στα μύχια του εαυτού του.

Το παλιό κομματικό σύστημα, έστω και να συνεχίζει τυπικά να υπάρχει, είναι πλέον νεκρό. Και δεν πρόκειται για μια παρόλα του αέρα. Ούτε υπάρχει πιθανότητα επιστροφής. Κι αυτό γιατί η κρίση συνεχίζεται και δυστυχώς θα συνεχιστεί· κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται εύκολες παλινορθώσεις.

Η καρέκλα της εξουσίας, η καρέκλα του βουλευτή, μοιάζει όλο και περισσότερο με ηλεκτρική καρέκλα. Και το ίδιο ισχύει με την καρέκλα των μεγαλοδημοσιογράφων. Όλοι τους θα το αντιληφθούν αυτό το καλοκαίρι, όταν θα δοκιμάσουν να βγουν στον «έξω κόσμο», όπως ήδη το εισπράττουν οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Οι μέρες της κυριαρχίας τους έχουν τελειώσει ανεπιστρεπτί.

Η αποδέσμευση λοιπόν πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κύμα γενικευμένης αγανάκτησης. Όμως αυτό είναι μόνο ένα πρώτο βήμα. Διότι οι δυνάμεις του παλιού συστήματος επιστρατεύτηκαν, συχνά με νέο μανδύα και λεοντή. Το ΠΑΣΟΚ απέφυγε τη μαζική αποσκίρτηση βουλευτών από την ψηφοφορία του μεσοπρόθεσμου, ενσωματώνοντας στην κυβέρνηση το «όλον ΠΑΣΟΚ», δηλαδή και την πτέρυγα Βενιζέλου· έτσι σήμερα έχουμε μία κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και όχι πλέον ΓΑΠ. Όμως δεν έμεινε μόνο σε αυτό. Δυνάμεις από το εσωτερικό του, από το περιβόητο «βαθύ ΠΑΣΟΚ», προετοιμάζουν νέα σχήματα που θα δεσμεύσουν την αγανάκτηση του κόσμου, για να τη διοχετεύσουν σε μια νεκρανάσταση του παλιού κόσμου. Παλιοί ξεσκολισμένοι γιέσμεν του Ανδρέα πρωτοστατούν σε αντιμνημονιακές καταγγελίες στα κανάλια· άνθρωποι του Γιωργάκη –όπως ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην ιδεολογικός καθοδηγητής της ΚΝΕ και εν συνεχεία για πολλά χρόνια, μέχρι τις πρόσφατες εκλογές, μυστικοσύμβουλος του ΓΑΠ– σχεδιάζουν «αντιμνημονιακά μέτωπα» και ξεπλένονται μέσα από τον «αριστερό» καθεστωτικό Τύπο· ο Συνασπισμός μπαίνει δυναμικά στο παιγνίδι και προβάλλεται από το ΠΑΣΟΚ, ως ο… εκπρόσωπος των αγανακτισμένων(!)· τέλος, σε αυτό το σχέδιο επιχειρείται να ενταχθούν και συμβολικές μορφές με μεγάλο ειδικό βάρος στην πρόσφατη πολιτιστική ζωή του ελληνισμού, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Και δίπλα τους, μαζί τους, φθαρμένοι δημοσιογράφοι, γερασμένες τηλεπερσόνες, θλιβεροί δημαγωγίσκοι, διαγκωνίζονται για μια θέση στο «μπ… τη Βουλή».

Και είναι βέβαιο πως, εάν γίνουν σύντομα εκλογές, θα υπάρξουν τέτοια σχήματα που θα κατορθώσουν για ένα διάστημα να υποκλέψουν την εμπιστοσύνη και την ψήφο των αγανακτισμένων Ελλήνων.

Ωστόσο, το όνειρο της νεκρανάστασης της μεταπολίτευσης θα μείνει, δυστυχώς γι’ αυτούς και ευτυχώς για τον ελληνικό λαό, ένα άπιαστο όνειρο, μια φενάκη. Γιατί μπροστά μας δεν έχουμε μια μεταπολίτευση, ούτε πίσω μας μια χούντα. Πίσω μας έχουμε τον εκφυλισμό και το σάπισμα της κομματοκρατίας και μπροστά μας τα τάρταρα της βαθύτερης κρίσης του νεώτερου ελληνισμού. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει νέο ΠΑΣΟΚ και νέος Ανδρέας. Σήμερα, όπως και στη διάρκεια της Κατοχής, θα δημιουργηθούν δύο μέτωπα. Από τη μια πλευρά οι καθεστωτικές δυνάμεις, που αργά ή γρήγορα θα συσπειρωθούν, έστω και απομαζικοποιημένες –όπως έχει γίνει ήδη με το ΠΑΣΟΚ, την Ντόρα και τον Καρατζαφέρη, όπως έχει γίνει με τα κανάλια, με επικεφαλής το δωσιλογικό ΣΚΑΪ, όπως έχει γίνει με τον εσμό των καλοθρεμμένων διανοουμένων που συγκροτεί μέτωπα μνημονιακής λογικής.

Από την άλλη θα συγκροτηθεί ένα πλατύ λαϊκό μέτωπο. Όπως αυτό που σφυρηλατήθηκε στις πλατείες. Η αδυναμία του βρίσκεται στο ότι η φθορά των προηγούμενων δεκαετιών όχι μόνο έχει διαβρώσει τις κάθε είδους ελίτ και ηγεσίες, αλλά και το ίδιο το λαϊκό σώμα, με αποτέλεσμα ο λαός να βγαίνει σήμερα στις πλατείες απογυμνωμένος από ηγεσίες, απογυμνωμένος από διανοουμένους, απογυμνωμένος από οποιοδήποτε στήριγμα. Γι’ αυτό και η περίδος τελείωσε με μια σχετική επιστροφή των καθεστωτικών δυνάμεων, με την επιστροφή των αριστεριστών στις πλατείες, με την επιστροφή των μπάχαλων, με την επιστροφή των ΜΑΤ, με την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου.

Γι’ αυτό και πρόσκαιρα ο λαός μπορεί να υποστηρίξει και μεταβατικά σχήματα, πολύ σύντομα όμως θα υποχρεωθεί να αναδείξει από μέσα του νέες δυνάμεις άφθαρτες, που να αρμόζουν και να προσπαθούν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της εποχής. Στις προκλήσεις μιας κυριολεκτικής τιτανομαχίας.

Έχουμε μπει λοιπόν σε μια τρίτη περίοδο. Εάν κατά τη διάρκειά της θα ανακαταληφθούν οι πλατείες, ή θα εφευρεθούν νέες μέθοδοι πάλης, αυτό θα γίνει από ένα λαϊκό σώμα περισσότερο οργανωμένο, περισσότερο συνειδητό, ικανότερο να αποφύγει κάθε είδους παγίδες. Γι’ αυτό είναι ανάγκη η ιδεολογική ηγεμονία των πατριωτικών ιδεών, εκείνη που έφερε και πάλι την ελληνική σημαία να ανεμίζει στις πλατείες, να αρχίζει να μετασχηματίζεται, το ταχύτερο δυνατό, και σε πολιτική παρουσία.

Και αυτό δεν είναι εύκολο. Γιατί έχουμε απέναντί μας δυνάμεις που ξέρουν να ελέγχουν το πολιτικό παιγνίδι και τα τερτίπια του. Και εμείς βρισκόμαστε στις πλατείες γυμνοί, «όπως μας γέννησε η Γαλλική Επανάσταση /όπως μας γέννησες μάνα μου Ισπανία» (Μ. Κατσαρός, Κατά Σαδδουκαίων). Ακόμα και για μας του Άρδην και της Ρήξης, που περάσαμε τις δύο τελευταίες δεκαετίες μέσα στον άνυδρο τόπο της εκσυγχρονιστικής μεταπολίτευσης, δεν είναι απλό και αυτονόητο. Για χρόνια είχαμε ταμπουρωθεί σε έναν ρόλο κατ’ εξοχήν ιδεολογικό, προσπαθώντας να κρατήσουμε αναμμένο ένα καντηλάκι, όταν τριγύρω μας περνούσαν δεκάδες «άρματα δρεπανηφόρα», και σήμερα πρέπει μαζί με τον λαό να μετασχηματισθούμε σε μια κατεύθυνση πολιτική. Γι’ αυτό και βρεθήκαμε και στη Σπίθα και τις πλατείες με τους αγανακτισμένους. Γι’ αυτό σήμερα είμαστε αποφασισμένοι να πάμε πιο πέρα από εκεί, γιατί η πυρκαγιά έχει ανάψει. Μαζί με όλους όσοι θέλουν να είμαστε περισσότερο ετοιμοπόλεμοι, στη νέα φάση που αρχίζει!

Άρδην – Ρήξη