Reflections...

Είναι από τις φορές που είμαι "αναγκασμένος" να σας προτείνω να αγοράσετε μια εφημερίδα για την προσφορά της. Τα Νέα που κυκλοφορούν σήμερα Σάββατο έχουν (με 3,5 ευρώ) ένα μουσικό αριστούργημα. Το Reflections που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις με τους New York Rock & Roll Ensemble. Μπορεί πριν από κάποια χρόνια οι δικοί μας Raining Pleasure να είχαν αποδώσει πολύ ωραία το Reflections όμως σαν την πρώτη εκτέλεση δεν είναι. Μπορείτε λοιπόν να έχετε στη δισκοθήκη σας ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, σε πολύ καλή ποιότητα.

Το πανό...

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Συγκεντρωθήκαμε μπροστά στο Μουσείο. 5 επιμελητές και 6 ειδικευόμενοι. Από πολλά νοσοκομεία της Αθήνας και του Πειραιά. Από το ΚΑΤ ήμασταν μόνο 2. Καλοι και αυτοί έχοντας υπόψη ότι το μόνο που λειτουργούσε ήταν ο ηλεκτρικός . 10π.μ με 4 μ.μ.
Μερικοί συναντιόμαστε μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις. Άλλοι είναι πιο τακτικοί συνδικαλιστές. Η πορεία ξεκίνησε ήρεμα και χαλαρά. Από τα μεγάφωνα μία φωνή ειδοποίησε ότι ξεκινάμε. Πήραμε το πανό στα χέρια μας και μετά από λίγα βήματα σταματήσαμε. Τα συνθήματα είχαν σταματήσει και ο κόσμος φώναζε από παντού. Γύρισα το κεφάλι μου και είδα άσπρο σύννεφο. Κάτω στην άσφαλτο χύθηκε μία κίτρινη σκόνη. Όλοι τρέξανε, και προστάτεψαν τις μύτες τους. Οι τυχεροί προστατέψανε το πρόσωπο τους με μαντίλια. Ένιωσα στο πρόσωπό μου έναν οξύ πόνο και με πλημμύρησαν δάκρια.
Η Όλγα μας φώναξε: μην σταματάτε, κρατήστε το πανό!Θα προχωρήσουμε. Με ποιους τρόπους θα το κάναμε ήταν λίγο άγνωστο. Γύρω μας ο κόσμος έτρεχε και φώναζε. Σταθήκαμε σε μία άτυπη γραμμή άμυνας και περιμέναμε. Οι ειδικές δυνάμεις είχανε κόψει στην μέση την πορεία αφήνοντας μία λουρίδα χωρίς κανέναν μέσα στο επίπεδο της Στουρνάρι.

Η απόφαση πάρθηκε ομόφωνα. Συνεχίζουμε. Ήταν φανερό ότι οι ειδικές δυνάμεις ,με το πρόσχημα την απώθηση των αντιεξουσιαστικών ομάδων ,που είχανε παρεισφρήσει στην πορεία, προσπαθούσαν να σπάσουν την πορεία ή και να την σταματήσουνε. Βρεθήκαμε σώμα με σώμα αντιμέτωποι με τις πλαστικές ασπίδες τους. Τα κλομπ πέφτανε στα κεφάλια και στα σώματα μας και οι ασπίδες μας έσπρωχναν προς τα πίσω. Μας ρημάξανε στις κλοτσιές και στο ξύλο. Το μίσος τους όπλιζε την επιθετικότητα. Τους φωνάζαμε ότι ήμαστε γιατροί. Αυτοί που ανά πάσα ώρα και στιγμή θα προσφέρουν βοήθεια όχι μόνο σε αυτούς αλλά και στους γονείς τους. Ο τι θέλαμε μόνο να περάσουμε ειρηνικά με το πανό μας για να φτάσουμε στην Βουλή. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, τα δάκρυα μου ήταν καυτά και το πρόσωπο μου έκαιγε. Ο μηρός μου πονούσε αφόρητα. Ενός συνάδελφου του σπάσανε τα γυαλιά. Δίπλα μου άλλος κρατούσε το μέτωπό του με τα δυο του χέρια αλλά δεν έκλαιγε. Μια άλλη γυναίκα δέχτηκε κλομπ στο κεφάλι της και γέμισε αίματα. Η Όλγα έβαλε Maalox στο πρόσωπό της και θύμιζε τους Αβοριγίνες της Αυστραλίας.

Σπρώχναμε με δύναμη τις ασπίδες των αστυνομικών και φωνάζαμε: "έξω η αστυνομία από την πορεία" Τελικά , παρότι μας ξυλοφόρτωσαν, περάσαμε θριαμβευτικά, και ο κόσμος μας χειροκροτούσε Φωνάζαμε: "Η απεργία είναι Υγεία ,το λένε οι γιατροί το λεν και τα βιβλία". Στα Χαυτεία και μετά στην Σταδίου επαναλήφθηκαν οι επιθέσεις. Ήμασταν πλέον μαθημένοι. Δεν υποχωρήσαμε. Κοσμοπλημμύρα, βουή και συνθήματα. Φωνές και κρότους από τις διάφορες χειροβομβίδες (κρότος, λάμψης, δακρυγόνα) που πετούσανε σαν χαλάζι οι αστυνομικοί.. Μετρώντας τις απώλειες ετοιμαζόμουνα να εγκαταλείψω το δίκιο του αγώνα. Να πάω σπίτι μου για να γλείψω τις πληγές μου. Να ηρεμήσω και να ανοίξω , επιτέλους τα μάτια μου χωρίς να κλαίω από τον πόνο και την καούρα.

Με σταμάτησε η φωνή της Όλγας. "Το πανό, μην αφήνεται το πανό". Συνέχισα μαζί με τους συναδέλφους. Στην Βουλή, στην Πανεπιστημίου και μετά στην Ομόνοια όπου παραδώσαμε σε καλά χέρια το πανό μας. Να το έχουμε έτοιμο. Για άλλες μελλοντικές πορείες. Σήμερα άκουσα τον απολογισμό του συλλαλητηρίου. 40.000 διαδηλωτές , 13 αστυνομικοί τραυματίστηκαν. Συνελήφθησαν 16. Πόσοι διαδηλωτές τραυματίστηκαν;

Δυο χρόνια χωρίς τον Γκουίντο

Στις 13 του Μάρτη συμπληρώνονται δύο χρόνια απ' το θάνατο του Γκουΐντο Τσιόφφι.

Το Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010, ώρα: 8:00 μ.μ. στο Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13 στα Εξάρχεια, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του Δικτύου και του Collettivo Bellaciao θα τον θυμηθούμε και πάλι, μαζί με όλους τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες, που μας άφησαν και μας λείπουν…

Ο Γκουίντο Τσιόφφι γεννημένος το 1953 και μεγαλωμένος στην Ιταλία, με σπουδές στη μηχανολογία και τις οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, συνδέθηκε από μικρός με την ιταλική ριζοσπαστική Αριστερά(μέσα από τις γραμμές του «Μανιφέστου»). Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, δούλεψε ως δημοσιογράφος και συμμετείχε ενεργά στο Δίκτυο για τα κοινωνικά δικαιώματα. Πρωτοστάτησε στην πραγματοποίηση των αποστολών αλληλεγγύης στο Ιράκ (2003), την Παλαιστίνη (2005), και το Λίβανο (2006), σε δεκάδες κινητοποιήσεις και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ριζοσπαστικής αριστερής ομάδας Ιταλών/ίδων που ζουν στην Ελλάδα BELLA CIAO.

Η βραδιά είναι αφιερωμένη στην Παλαιστίνη

Μουσική και φαγητό από την ομάδα Bellaciao

Από την Ιταλία....

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 11/3

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ' ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, κηρύσσουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα, ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα΄ρθουν (Μπέρτολτ Μπρεχτ).

Μέσα στο περιβάλλον της τριπλής επιτήρησης (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η κυβερνητική πλειοψηφία ψήφισε με τη στήριξη του ΛΑΟΣ στη Βουλή ένα πακέτο μέτρων που οδηγεί στην τελική εξόντωση όλων των εργαζόμενων χωρίς καμία εξαίρεση.

Τα κυβερνητικά μέτρα θίγουν βάναυσα όχι μόνο τους εργαζόμενους στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, αλλά όλους τους εργαζόμενους. Καταργούν ουσιαστικά τις συνταγματικά κατοχυρωμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας στις ΔΕΚΟ. Οδηγούν όχι μόνο σε μείωση εισοδημάτων των εργαζομένων και συνταξιούχων αλλά και σε αύξηση του πληθωρισμού και της ακρίβειας. Η μείωση των μισθών σε συνδυασμό με την περικοπή των δημόσιων επενδύσεων δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε βάθεμα της ύφεσης και σε ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας στη χώρα μας.

Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα σταματήσουν εδώ. Περιμένουν, υπολογίζουν, μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου για να προχωρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των συντάξεων και στον ιδιωτικό τομέα, στη συνέχιση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στην ουσιαστική και τυπική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στην απελευθέρωση των απολύσεων, στην ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

Χωρίς καμία αναβολή λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντήσουμε. Ο κόσμος της δουλειάς να δείξει επιτέλους ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του. Έχουμε ανάγκη ΕΝΑ μεγάλο κίνημα ενάντια στο κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας.

Καλούμε στο συντονισμό και στην κοινή δράση όλο τον κόσμο της αριστεράς, τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους συνδικαλιστές που σέβονται το ρόλο τους, όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους νέους και τις νέες, στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, που θα ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και θ’ ανοίξει το δρόμο για μία άλλη πορεία της χώρας μας.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην πανελλαδική πανεργατική απεργία που έχουν προκηρύξει η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ την Πέμπτη 11/3/2010 και στις κατά τόπους απεργιακές συγκεντρώσεις που οργανώνουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

Προσυγκέντρωση του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Αθήνα, Πέμπτη 11/3, 10:30 πμ στο Μουσείο.

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Να ξέρουμε τουλάχιστον για ποιους δουλεύουμε (όσο ακόμη έχουμε δουλειά).

Να ξέρουμε τουλάχιστον για ποιους δουλεύουμε (όσο ακόμη έχουμε δουλειά). Και για ποιους πληρώνουμε φόρους. Οι Ισλανδοί ξέρουν. Και γι΄ αυτό, σε ποσοστό 98%, αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτοί τα σπασμένα για να σώσουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες της χώρας τους.

Σε άρθρο του ο δημοσιογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» Λούκας Ζάισε γράφει: «Δύο χρόνια μετά την κρίση, δεν έχει υπάρξει ακόμη καμία πρόοδος στον έλεγχο των τραπεζών. Ούτε στις ΗΠΑ ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Η αποτυχία των κυβερνήσεων να χαλιναγωγήσουν τις τράπεζες αποκαλύπτει πως αυτές υπαγορεύουν τις κυβερνητικές πολιτικές.

Σύμφωνα με ανάλυση της Τράπεζας της Αγγλίας, η κρατική ενίσχυση προς τις τράπεζες στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την ευρωζώνη ανήλθε σε 14 τρισ. δολάρια, δηλαδή στο ένα τέταρτο του παγκόσμιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Οι μεγάλες τράπεζες λοιπόν μπορούν να συνεχίσουν να τζογάρουν ανενόχλη- τες, γνωρίζοντας καλά πως, αν ξαναπέσουν έξω, οι κυβερνήσεις θα βάλουν πάλι τους πολίτες να πληρώσουν τα σπασμένα. Γιατί η παρασιτική σχέση ανάμεσα στο διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο και το πολιτικό σύστημα είναι χρόνια. Δεν υπάρχει αμερικανική κυβέρνηση που να μην είχε για υπουργούς της τραπεζίτες.

Στο Λονδίνο, η πολιτική επιρροή των τραπεζιτών του Σίτι ποτέ δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο επί των κυβερνήσεων των Νέων Εργατικών. Στη Γερμανία, η νομοθεσία που ενθάρρυνε τις γερμανικές τράπεζες να κερδοσκοπήσουν με τα χρέη των χωρών ψηφίστηκε από σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Και σε άλλες χώρες, όπως γράφει το «Γουέρλντ Σόσιαλιστ», ακόμη και πρώην στελέχη αρπακτικών επενδυτικών τραπεζών τα βρίσκουμε στο τιμόνι οργανισμών που διαχειρίζονται το χρέος τους. Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς που πολιτικοί αναλυτές προβλέπουν και νέα τραπεζική φούσκα, η οποία ενδεχομένως να σκάσει με ακόμη πιο εκκωφαντικό κρότο από όσο η φούσκα του 2008.

Η ελπίδα πως μια διεθνής διακυβερνητική συνεργασία θα μπορούσε να ελέγξει τις τράπεζες είναι μια αυταπάτη, λέει ο Σάιμον Τζόνσον, πρώην διευθυντικό στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: «Ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ούτε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου έχουν εντολή για κάτι τέτοιο. Οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες το γνωρίζουν αυτό. Το γνώριζαν πάντα. Όταν λοιπόν λένε πως δεν έκαναν "τίποτα παράνομο" όταν έπαιξαν εις βάρος του ελληνικού χρέους, στην ουσία λένε "πιάστε μας αν μπορείτε"».

Ο συγγραφέας Εντουαρντ Γκρίφιν γράφει γι΄ αυτές τις τράπεζες στο τέλος του βιβλίου του «Το πλάσμα από το νησί του Τζέκιλ»: «Το πλάσμα μεγάλωσε κι έγινε πια πανίσχυρο από τότε που γεννήθηκε στο νησί του Τζέκιλ. Εξαπλώνεται σε όλες τις ηπείρους και υποχρεώνει τις μάζες να το υπηρετούν, να το θρέφουν, να το υπακούνε και να το λατρεύουν».

Τι να κάνουμε; Ο Σάιμον Τζόνσον πιστεύει πως δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε αυτές τις διεθνείς τράπεζες σε διεθνές επίπεδο. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε εθνικό επίπεδο. Αν οι λαοί δηλαδή ξαναπάρουν στα χέρια τους τις εθνικές οικονομίες τους. Όπως οι Ισλανδοί.

Του Ρούσσου Βρανά - Εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"

Μη μασάς!

Μη μασάς

Όταν σου λένε ότι «ως χώρα χρωστάμε...»ρώτα τους, γιατί, μαζί τα φάγαμε;

Όταν σου μιλάνε για τις «αγορές» ρώτα τους, ποιά είναι η διαφορά τους από τους τοκογλύφους;

Όταν σου μιλάνε για την ανάγκη να σου κόψουν ένα μισθόρώτα τους, ποιος πλήρωσε τα 28 δισ. που χάρισαν πέρυσι στις τράπεζες;

Όταν σου μιλάνε για "περικοπές" και «ευέλικτες σχέσεις εργασίας»ρώτα τους, έχουν κανέναν άνεργο στην οικογένειά τους;

Όταν σου μιλάνε για τον «υπέρμετρα διογκωμένο δημόσιο τομέα»ρώτα τους, ξέρει τίποτα το πολιτικό τους γραφείο από διορισμούς και ρουσφέτια;

Όταν σου μιλάνε για «μέτρα που διασφαλίζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων» ρώτα τους, γιατί τα χειροκροτούν ο ΣΕΒ, η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και όλοι οι εργοδότες;

Όταν σου μιλάνε για «αδυναμία να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις»ρώτα τους, για τα δισ. που δίνουν κάθε χρόνο για όπλα και μίζες.

Πολλές οι ερωτήσεις...

Η απάντηση μία: στο ΔΡΟΜΟ!!

Οι Ισλανδοί είπαν το μεγάλο ΟΧΙ! Τώρα η σειρά μας!

Η Ισλανδική τράπεζα-καζίνο Landsbanki, μέσω internet καλούσε Βρετανούς και Oλλανδούς πολίτες να αποταμιεύσουν σε λογαριασμούς με το όνομα «Icesave» και με τεράστιο τόκο κέρδος για του καταθέτες. Καμία κυβέρνηση δεν έβαλε φρένο στην καθαρή φούσκα μέχρι που η τράπεζα "πτώχευσε", δηλαδή εξαφάνισε τα χρήματα τους.

Η "Κεντροαριστερή" κυβέρνηση της Ισλανδίας ψήφισε νομοσχέδιο τον περασμένο Δεκέμβρη που μετά από πιέσεις από Βρετανία και Ολλανδία -που ήδη είχαν αποζημιώσει τους καταθέτες- καλούσε κάθε Ισλανδό πολίτη να χρεωθεί με 12.000 ευρώ για να ξεπληρώσει η Ισλανδία την φούσκα της τράπεζας στις δύο αυτές χώρες.

Οι Ισλανδοί όμως δεν λύγισαν στις πιέσεις και συγκέντρωσαν υπογραφές για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, κάνοντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να ασκήσει βέτο στην εφαρμογή του νόμου που επέβαλε τη σκληρή λιτότητα.
Σήμερα έγινε το δημοψήφισμα και πάνω από το 90% των Ισλανδών ψήφισαν ενάντια στην συμφωνία. Αρνήθηκαν να πληρώσουν αυτοί γιά τους τραπεζίτες κερδοσκόπους. Και όλα αυτά παρά τις απειλές ότι δεν θα δοθούν δάνεια στη χώρα, ή θα ανέβουν τα επιτόκια δανεισμών ή θα σταματήσει η πορεία ένταξης της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι όμως ήδη με τα πρώτα αποτελέσματα οι τεχνοκράτες της Ε.Ε. άρχισαν να αποσύρουν τις απειλές τους. Διαβάστε σχετικά από ΕΡΤ και Eλευθεροτυπία

Και εκεί όπως και εδώ οι πολιτικές εξόντωσης των εργαζομένων παρουσιάζονται ως μονόδρομος. Αλλά οι Ισλανδοί είναι ο πρώτος λαός της Ευρώπης που είπε ΟΧΙ και όσο περισσότεροι μπουν σε αυτό το στρατόπεδο τόσο πιο γρήγορά θα ανατραπεί το κλίμα τρομοκρατίας των κερδοσκόπων και των αγορών κατά των εργαζόμενων της Ευρώπης. Από τη βόρεια γωνιά της Ευρώπης μέχρι τη νότια της. Την Ελλάδα.

Τώρα είναι η ώρα!

Το ΜΠΑΤΣΟΚ είναι εδώ...

Ο Μανόλης Γλέζος, όπως έχει μάθει στη ζωή του βρίσκεται στη πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων

Συγχαρητήρια κύριε Χρυσοχοϊδη. Τον λυγίσατε...

Κύριοι του ΜΠΑΤΣΟΚ ο άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση!

Θα γίνουμε εμείς η κρίση τους. Ας το καταλάβουν καλά...

Μιλάμε για...ΜΠΑΤΣΟΚ κανονικά!

Ο άνθρωπος που δεν λύγισε από τους Ναζί, "ψεκάζετε" από τους ματατζήδες του ΜΠΑΤΣΟΚ! Ο Μανώλης Γλέζος πάντα στη πρώτη γραμμή των αγώνων...

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 04/03 ΣΤΙΣ 6 Μ.Μ.

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠʼ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ κηρύχνουν τη λιτότητα.
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες.
Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα ʽρθουν.
-Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μέσα στο περιβάλλον της τριπλής επιτήρησης (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η κυβέρνηση ανακοίνωσε τελικά ένα πακέτο μέτρων που οδηγεί στην τελική εξόντωση όλων των εργαζόμενων χωρίς καμία εξαίρεση: μίλησε για μείωση των μισθών από 14 σε 12,4 περικόπτοντας μέρος από το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων καθώς και από το επίδομα αδείας, περικοπή των επιδομάτων στο δημόσιο κατά 12%, πάγωμα των συντάξεων στο δημόσιο το 2010, αύξηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, αύξηση 20% στα τσιγάρα και στα ποτά, αύξηση της τιμής της βενζίνης 8 λεπτά το λίτρο, μέτρα που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους θα επιφέρουν 4,8 δις ευρώ καθώς και τη στήριξη της Ευρώπης. Γιʼ αυτό και ο κ. Παπανδρέου ζήτησε τη στήριξη των μέτρων από όλους.
Η στάση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είναι τουλάχιστον προκλητική όταν βλέπουμε όλο το επιτελείο της να περιδιαβαίνει την Ευρώπη προσπαθώντας να πείσει ότι είναι διατεθειμένη να πάρει όσο γίνεται πιο σκληρά μέτρα αρκεί να ικανοποιήσει τις διαθέσεις και τις ορέξεις τόσο του διεθνούς κεφαλαίου όσο και των πολιτικών εκπροσώπων τους όπως η Μέρκελ, ο Αλμούνια, ο Μπαρόζο και όλο το σινάφι τους. Εκφράζουν με όλους τους τρόπους την υποτακτικότητά τους και τη διάθεσή τους να κηρύξουν τον πόλεμο στην ελληνική κοινωνία, να οδηγήσουν τους εργαζόμενους σε οριακό σημείο επιβίωσης.

Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα σταματήσουν εδώ. Περιμένουν, υπολογίζουν, μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου για να προχωρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των συντάξεων, στη συνέχιση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στην ουσιαστική και τυπική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στην απελευθέρωση των απολύσεων, στην ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

Χωρίς καμία αναβολή λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντήσουμε. Ο κόσμος της δουλειάς να δείξει επιτέλους ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του.

Οι πολλές και διαφορετικές, κατακερματισμένες πρωτοβουλίες δεν είναι χρήσιμες ούτε και αποτελεσματικές. Χρειάζεται ένας ενιαίος συντονισμός που να αγκαλιάζεται από όλους.

Γιατί:

Έχουμε ανάγκη ΕΝΑ μεγάλο κίνημα ενάντια στο κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας.

Καλούμε στο συντονισμό και στην κοινή δράση όλο τον κόσμο της αριστεράς, τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους συνδικαλιστές που σέβονται το ρόλο τους, όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους νέους και τις νέες, στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που θα ανατρέψει αυτές τις πολιτικές.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΡΑ
ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ
ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

μΠΑΟΚάρα ρεεεεε

Δομική ή προγραμματική αντιπολίτευση;

Του Βασίλη Μουλόπουλου

Δομική ή προγραμματική αντιπολίτευση; Και γιατί; Για να δώσουμε την απάντηση στο ερώτημα, πρέπει να συμφωνήσουμε πρώτα στο περιεχόμενο των λέξεων. Εγώ, την πρώτη απάντηση που αυθόρμητα δίνω, είναι αριστερή, χωρίς άλλον επιθετικό προσδιορισμό. Αλλά τι σημαίνει αριστερή; Και τι σημαίνει δομική;
Και η αριστερή αντιπολίτευση εμπεριέχει την προγραμματική αντιπολίτευση; Και σε ποιο πεδίο θα δοθεί; Στους θεσμούς, στα κινήματα, στα συνδικάτα; Και ποιες είναι οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα συσπειρώσουμε; Οι κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες που θα κάνουμε; Και κυρίως ποια θα είναι η πρόταση αυτής της αριστερής αντιπολίτευσης;
Για μένα η αντιπολίτευση μιας κοινωνικής αριστεράς, όπως πιστεύω ότι έιναι ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν από όλους τους άλλους επιθετικούς προσδιορισμούς, είναι η αντισυστημική. Και αυτή την αντιπολίτευση μπορεί να την κάνει μια ανταγωνιστική αριστερά. Μια αριστερά που αρνείται ότι ο καπιταλισμός είναι το μόνο δυνατό σύστημα παραγωγής και ότι η μόνη δυνατή κοινωνία είναι αυτή της αγοράς.
Αλλά μια αντισυστημική αντιπολίτευση δεν αρκεί να λέει «όχι», να είναι μόνο «ενάντια». Πρέπει να έχει μια πρόταση που στα προβλήματα της εργασίας, της κοινωνίας, της οικονομίας, της οικολογίας, της Δημοκρατίας, δίνει απαντήσεις διαφορετικές από τη δεξιά. Εδώ και τώρα και όχι όταν οι «συνθήκες ωριμάσουν».

Εθελοντική υποδούλωση, ο βρόγχος της αριστεράς

Αλλά αυτό είναι εύκολο να το λες και δύσκολο να το κάνεις, όπως αποδεικνύει η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ πιστεύω ότι οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων αριστερών δεν εξαρτώνται από το έλλειμα καλής θέλησης ή από κομματικούς μικροϋπολογισμούς. Για πάνω από τριάντα χρόνια, η αριστερά διαλύεται από την επίθεση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που άλλαξε τις οικονομικές και παραγωγικές δομές, τις ταξικές συνθέσεις και τις ανάγκες του κόσμου μας. Προσπάθησε να υπερασπίσει ανεπιτυχώς τις κοινωνικές κατακτήσεις του νεοφιλελευθερισμού, εγκαταλείποντας τις μεγάλες ιδέες που την είχαν γεννήσει.
Εδώ και τριάντα χρόνια, χρόνο με το χρόνο, ήττα με την ήττα, ωρίμασε στη συλλογική της συνείδηση η ιδέα ότι το παιχνίδι έχει τελειώσει, ότι οι «άλλοι» κέρδισαν οριστικά.
Αυτή η «εθελοντική υποδούλωση» -όπως την αποκαλεί η Ροσάνα Ροσάντα- είναι ο βρόγχος που πνίγει την αριστερά. Που την παραλύει μεταξύ του «αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα καλύτερα να παραδοθούμε» και του «αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα ας κλείσουμε ερμητικά τις πόρτες και τα παράθυρα του κομματικού μας οίκου, για να σώσουμε τουλάχιστον την επαναστατική ψυχή μας».

Ο εργαζόμενος πάλι στο επίκεντρο

Αν θέλουμε όχι απλά να επιβιώσουμε, ούτε μόνο να αντισταθούμε ηρωικά, στην τελική επίθεση που έχει εξαπολύσει ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, χρειαζόμαστε μια πρόταση που να πείθει και να κινητοποιεί. Που να δένει τις μεμονωμένες κοινωνικές συγκρούσεις και να τους δίνει προοπτική παρέμβασης στην κεντρική σκηνή. Ένα πολιτικό υποκείμενο δηλαδή, που θα αμφισβητήσει το κοινωνικό μοντέλο και θα αρχίσει να περιγράφει ένα άλλο. Τα διάφορα κινήματα μας έχουν δείξει το δρόμο. Αλλά από μόνα τους δεν αρκούν. Είναι η αναγκαία αλλά όχι η ικανή συνθήκη. Χρειάζεται το πολιτικό υποκείμενο. Είναι πολύ πιθανό ότι το ιστορικό πρότυπο, που ονομάζεται κόμμα, δεν είναι πλέον κατάλληλο για να αναλάβει αυτόν το ρόλο. Η πολιτική όμως παραμένει απαραίτητη, αυτό που πρέπει ν' αλλάξει είναι ο τρόπος άσκησης της πολιτικής. Το κλασικό μοντέλο του εργατικού κινήματος που βασιζόταν στη σχέση μεταξύ τάξης-κόμματος-συνδικάτου, δεν λειτουργεί πλέον. Πρέπει να ανακαλύψουμε μια νέα πολτική κουλτούρα προσαρμοσμένη στη σημερινή κοινωνία όπου ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός την έχει κατακερματίσει, ικανή να ανασυνθέσει την κοινωνία και να της δώσει τις απαντήσεις που θέτει. Μια πρόταση που θα βάλει και πάλι στο επίκεντρο τον εργαζόμενο. Όχι τον εργαζόμενο που γνωρίζαμε, αλλά εκείνον με τα πολλά πρόσωπα της μεταβιομηχανικής εποχής.

Παρέμβαση και στο πεδίο των θεσμών

Για μένα, το πρώτο απαραίτητο βήμα που πρέπει να γίνει, είναι να ορίσουμε και να εγγυηθούμε μια περίμετρο, εντός της οποίας να συνομιλήσουμε, να συγκρουστούμε, να διαφωνήσουμε και να συμφωνήσουμε για να συνθέσουμε μια πολιτική πρόταση ισχυρή στα πεδία των ιδεών, της κοινωνίας και των θεσμών. Για τα όρια παρέμβασης στους θεσμούς, συμμερίζομαι τις ενστάσεις, αλλά χωρίς αυτήν την παρέμβαση, η πρόταση χωλαίνει, όπως και το να περιορισθούμε μόνο σε αυτήν, σημαίνει ότι κόβουμε κάθε κανάλι επικοινωνίας και τροφοδοσίας από τα κοινωνικά κινήματα και πεθαίνουμε από ασφυξία. Σε αυτή την περίμετρο χωράνε όλες οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλές έξω από αυτόν. Με την προϋπόθεση να βάλουν στην άκρη τις αγκυλώσεις του κομματικού πατριωτισμού και της ιστορικής τους ταυτότητας.
Μέσα μπορούν να χωρέσουν και εκείνοι οι οικολόγοι που γνωρίζουν ότι η λεηλασία του πλανήτη οφείλεται στην οικονομία του κέρδους. Ότι η αντίθεση κεφαλαίου-μισθωτής εργασίας είναι και αντίθεση κεφαλαίου-οικοσυστήματος. Όσο για τα κινήματα, η ίδια τους η υπόσταση τους επιτρέπει να προσχωρούν στο όλον ή στα επιμέρους, διατηρώντας την αυτονομία τους.

Πώς θα αλλάξουμε μια κοινωνία άδικη

Άφησα τελευταίους τους ηγέτες. Αυτοί θα πρέπει να δουλέψουν μαρξιστικά όπως το κράτος στην κομμουνιστική κοινωνία. Δηλαδή για την εξαφάνισή τους.
Σε αυτή την περίμετρο οικοδόμησης του νέου πολιτικού υποκειμένου της αριστεράς, αυτό που δεν χωράει, ούτε καν εφάπτεται, είναι το ΠΑΣΟΚ, όχι γιατί είναι σοσιαλδημοκρατικό αλλά γιατί δεν είναι το άλλο σκέλος της αριστεράς. Της λεγόμενης συστημικής.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η αριστερά διασπάστηκε βίαια μεταξύ επαναστατών και ρεφορμιστών. Δηλαδή στο «πώς» θα αλλάξουμε μια κοινωνία άδικη, αλλά στο ότι έπρεπε να αλλάξει δεν διαφώνησε κανείς. Σήμερα, αυτό το ρεύμα της αριστεράς δεν υπάρχει. Η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη πέθανε τη δεκαετία του '80, όταν κήρυξε το τέλος της πάλης των τάξεων και ανέλαβε την εδραίωση και εξάπλωση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Το ΠΑΣΟΚ, όπως και τα ομόσταυλα μετασοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης, δεν είναι συστημική λύση του προβλήματος αλλά μέρος αυτού. Δεν στοχεύει όπως η κλασική σοσιαλδημοκρατία να διορθώσει τον καπιταλισμό, αλλά να αναδιαρθρώσει τα δικαιώματα της εργασίας ως το σημείο να τα κάνει ένα εμπόρευμα, όπως τα άλλα, όπως ήταν μέχρι το 18ο αιώνα.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ