Απέναντι στον "Fake" δικομματισμό ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ

Το 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς θα διεξαχθεί σε μια κρίσιμη περίοδο για τη χώρα η οποία πορεύεται μέσα σε μια οικονομική, ανθρωπιστική και πολιτισμική κρίση. Θεωρώ ότι τα σημερινά δύσκολα ερωτήματα δεν μπορούν να απαντηθούν με παλιές «εύκολες» απαντήσεις. Τόσο σε πολιτικό, όσο και σε κοινωνικό πεδίο χρειάζονται συνεργασίες και ευρύτερες συναινέσεις. Η εποχή που το «κόμμα» κατείχε την πάσα αλήθεια έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Το συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι μια μοναδική ευκαιρία να διερευνήσουμε τι είναι σήμερα προοδευτικό και αριστερό και κυρίως, να αναζητήσουμε νέους τρόπους εκφώνησης και υλοποίησης των ιδεών μας. Σήμερα η χώρα χρειάζεται βαθιές, ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις με δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και αξιοκρατία. Χρειάζεται ένα συνεργατικό πολιτικό όχημα που θα αγωνιστεί και εντέλει θα εφαρμόσει ένα προοδευτικό, μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα για την ανόρθωση της Ελλάδας. Χρειάζεται μια μεγάλη δημοκρατική συμμαχία της Κεντροαριστεράς που θα ενώσει τον χώρο και θα δώσει στους πολίτες διέξοδο από τις συμπληγάδες του «Fake» δικομματισμού ΝΔ-Σύριζα.
Από την ίδρυση της η Δημοκρατική Αριστερά υπογράμμισε την ανάγκη για την συγκρότηση του μεταρρυθμιστικού, δημοκρατικού χώρου. Σημαντικά βήματα ευρύτερων συνεργασιών, στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης & του συνδικαλιστικού χώρου (ΕΣΗΕΑ, ΤΕΕ κλπ) έγιναν με την καθοριστική συμβολή της.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση το επερχόμενο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ είναι κομβικής σημασίας για το μέλλον του κόμματος, καθώς η πολιτική του απόφαση θα καθορίσει τη στάση και τη γραμμή με την οποία θα πορευτεί στις επερχόμενες πολιτικές μάχες. Γι’ αυτό πρέπει να βλέπουμε μπροστά.
Η θέση μου είναι ξεκάθαρη, η ΔΗΜΑΡ πρέπει να ανταποκριθεί στο κάλεσμα διαλόγου των «58+» και να συμβάλει με το στελεχικό της δυναμικό, τις θέσεις και τις απόψεις της στην συγκρότηση μιας ευρύτερης πολιτικοκοινωνικής συμμαχίας η οποία με προοδευτικό πρόγραμμα θα αντιμετωπίσει τον λαϊκισμό του νέου δικομματισμού και θα δώσει τη δυνατότητα στους πολίτες να αντιμετωπίσουν από καλύτερες θέσεις τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα.

Στη σημερινή συγκυρία οι προτάσεις που ακούστηκαν στον προσυνεδριακό διάλογο για «μικρό πλην τίμιο αριστερό κόμμα» (πρόταση που ουσιαστικά κλείνει το μάτι στον Σύριζα) ή για συμμαχία με το κόμμα του κ. Λοβέρδου και πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, πολύ απλά στερούν από τη Δημοκρατική Αριστερά το δικαίωμα να έχει καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Την βγάζουν έξω από τη διαδικασία ανασύνταξης και ανασυγκρότησης, όχι μόνο της Κεντροαριστεράς, αλλά συνολικά από το πολιτικό πεδίο της χώρας.

Είναι η στιγμή που η Δημοκρατική Αριστερά με εφόδιο τις εμπειρίες (θετικές και αρνητικές….) από την (έστω…) σύντομη συμμετοχή στη κυβέρνηση συνεργασίας και τις θετικότατες ενωτικές πρωτοβουλίες σε κοινωνικό επίπεδο μπορεί να παίξει ρόλο καταλύτη στις διεργασίες της Κεντροαριστεράς. Πρέπει παράλληλα με τη καθημερινή, ποικιλόμορφη δράση των κομμάτων & των οργανώσεων του χώρου, να δημιουργηθεί ένας δημοκρατικός, πλουραλιστικός χώρος, που θα αναζητεί ιδέες & προτάσεις, που θα δώσουν ώθηση στις προοδευτικές απόψεις. Μια πολιτική & κοινωνική συμμαχία που δεν θα μείνει στα λόγια, αλλά και που θα δώσει τις μεγάλες πολιτικές & εκλογικές μάχες με σημαία τη ριζοσπαστική μεταρρύθμισης της χώρας, που τόσο έχουν ανάγκη οι πολίτες και κυρίως η νέα γενιά της χώρας.

Αρθρο μου στην Ελευθεροτυπία 11/12/2013

«Να βρούμε ένα σχήμα ενωτικής καθόδου στις ευρωεκλογές»

Του Γιάννη Βούλγαρη

Πριν από δύο μήνες κάναμε μια έκκληση. Έκκληση ενότητας, αγωνίας και ελπίδας για νέα αρχή. Το σημερινό μαζικό «παρών» κάνει την έκκληση απαίτηση. Απαίτηση να προχωρήσουν γρήγορα, εδώ και τώρα, οι διαδικασίες συγκρότησης της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Να γίνει πράξη η ενότητα των πολιτών, των κομμάτων, των κινήσεων που εμπνέονται από τη σοσιαλδημοκρατία, τη δημοκρατική Αριστερά, το φιλελεύθερο Κέντρο, την πολιτική οικολογία, τον προοδευτικό ευρωπαϊσμό. Την ίδια απαίτηση διατυπώνει η κοινή γνώμη σε διαδοχικές δημοσκοπήσεις. Όλες δείχνουν ότι στην κοινωνία υπάρχει η Παράταξη. (...)

Τι τροφοδοτεί όμως αυτή την απαίτηση; Γιατί οι πολίτες, από την επομένη της ψήφου που έδωσαν το 2012, εξακολουθούν επίμονα, σχεδόν προειδοποιητικά, να εκφράζουν την επιφύλαξή τους στο πολιτικό και κομματικό σύστημα; Να αμφισβητούν τα ίδια τα κόμματα που διάλεξαν; Ήταν, να μην το ξεχνάμε, οι εκλογές της αγανάκτησης και της διαμαρτυρίας, που αποδόμησαν το κομματικό σύστημα, που ανέδειξαν νέα κόμματα. Και όμως, αυτό το νέο δεν πείθει.

Η δυσπιστία παραμένει. Γιατί; Γιατί η κοινωνία διαισθάνεται ότι το νέο γεννήθηκε ήδη γερασμένο.

Η πιο κραυγαλέα επανάληψη του κακού παρελθόντος είναι η βεβιασμένη προσπάθεια αμοιβαίας ενίσχυσης του μικρού δικομματισμού ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ. Ο μικρός δικομματισμός αναπαράγει κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μας όλα τα κόλπα της παλιάς δικομματικής αντιπαράθεσης. Λες και δεν άλλαξε τίποτα. Σαν να παίζουν τη Μεταπολίτευση σε φάρσα. Λίγο Παπάγος, λίγο Αντρέας, άντε και κάτι από Βελουχιώτη.

(...) Δεν φτιάχνουμε κόμμα, δεν φτιάχνουμε άλλη μια Κεντροαριστερά, κυκλοφορούν άλλωστε τόσες τελευταία, δεν ξεκαθαρίζουμε παλιούς λογαριασμούς γιατί δεν έχουμε, δεν πάμε για αρχηγοί, δεν σκοπεύουμε οι περισσότεροι από εμάς να μεταπηδήσουμε στην πολιτική. Δεν είμαστε «ΠαΣοΚ και συνεργαζόμενοι», δεν είμαστε «ΔΗΜΑΡ και συνεργαζόμενοι», δεν είμαστε βενιζελικοί, ούτε κουβελικοί, ούτε σημιτικοί, ούτε παπανδρεϊκοί, ούτε λυκουδικοί. Είμαστε πάνω απ' όλα ενεργοί πολίτες.

Θέλουμε να βοηθήσουμε την ανασυγκρότηση της Ελλάδας μέσω της ανασυγκρότησης της Παράταξης. Το θεωρούμε χρέος μας. Γιατί; Γιατί έτσι το αισθανόμαστε. Ισως γι' αυτό που είπε παλιότερα ο Διονύσης: «Κάποτε δέσαμε τη ζωή μας με τη μοίρα αυτού του τόπου και από τότε καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα». Τελεία.

Το νέο θα έρθει με την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη και μέσω της Ευρώπης. Ούτε θέλουμε να φύγουμε από την Ευρώπη, ούτε αφήσαμε, ούτε θα αφήσουμε να μας διώξουν από αυτήν. Η Ευρώπη δεν είναι κάποιοι εκεί έξω. Είναι μέρος της εθνικής στρατηγικής ανασυγκρότησης. Οι ευρωεκλογές θα είναι ένα κρίσιμο ραντεβού. Οι δυνάμεις του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού θα δώσουν τη μάχη των ευρωεκλογών σε δυσμενείς συνθήκες. Στην Ελλάδα, ακόμα δυσμενέστερες. Το ξέρουμε. Πρέπει να πείσουμε τους έλληνες και τις ελληνίδες να πάνε στις κάλπες και να πάνε όχι σαν οργισμένοι παρίες, ούτε σαν μισαλλόδοξοι εθνικιστές μιας περιθωριακής ταπεινωμένης χώρας. Αλλά ως υπεύθυνοι πολίτες, συνιδιοκτήτες της Ευρώπης και συνδιαμορφωτές ενός νέου ευρωπαϊκού οράματος. Σε αυτό το δύσκολο εγχείρημα πιστεύουμε ότι πρέπει να συστρατευτούν όλες οι δυνάμεις της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Γι' αυτό προτείνουμε να βρούμε συναινετικά, χωρίς εκβιασμούς και προϋποθέσεις, ένα σχήμα ενωτικής καθόδου στις ευρωεκλογές. Ενα σχήμα που θα επικυρωθεί από ανοιχτές μαζικές διαδικασίες και από τη λαϊκή συμμετοχή.

Θα συνεχίσουμε με μεγαλύτερη όρεξη μετά τη σημερινή συγκέντρωση. (...) Μόνο η κοινωνική δυναμική «από τα κάτω» θα επισπεύσει τις αποφάσεις των ηγεσιών. Μόνο η κοινωνική δυναμική «από τα κάτω» θα φτιάξει το καινούργιο. Εμείς σήμερα ήμασταν εδώ για αυτό. Και ήρθαμε για να μείνουμε.

Χαριτίνη Καρακωστάκη: «Το όνειρο της ανέλιξης και η παιδεία»

Αν κάτι αξίζει να κουβαλήσουμε στις αποσκευές μας στο νέο ξεκίνημα, αυτό είναι η κοινωνική κινητικότητα, η ανοδική κοινωνική κινητικότητα που γνώρισε η Ελλάδα μέσα σε μόλις δύο γενιές. Σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης η κοινωνική άνοδος δεν ήταν τόσο ραγδαία, τόσο ισομερής και τόσο καθοριστική. (...) Το όνειρο για προσωπική ανέλιξη και συνεχώς αυξανόμενη ευημερία δεν πρέπει να φύγει από τη σημερινή πολιτική ατζέντα.

Οχημα της κοινωνικής ανόδου ήταν σε μεγάλο βαθμό και η εκπαίδευση. (...) Η μεσαία τάξη αξιοδότησε πολύ ψηλά τη μόρφωση των παιδιών της και έκανε την είσοδο στο πανεπιστήμιο προτεραιότητα του οικογενειακού προϋπολογισμού. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα οι Ελληνες της νέας γενιάς να είναι πιο μορφωμένοι, πιο καταρτισμένοι (...)

(...) Αν πρέπει να τονίσω ένα πράγμα (...) με τη φωνή που νιώθω το καθήκον να φέρνω στο τραπέζι μέσα σε αυτή την πρωτοβουλία των 58 και στον πολιτικό φορέα που εύχομαι να προκύψει χάρη σε αυτήν, είναι η μεγάλη, η τεράστια, σημασία που έχει και πρέπει να έχει η παιδεία μέσα στην κρίση.

Μόνο η παιδεία, τα ανοιχτά σχολεία και τα ανοιχτά πανεπιστήμια μπορούν να οδηγήσουν στην ουσιαστική ανάκαμψη. (...) Κάθε φορά που λέμε να φτιάξουμε τη χώρα τού αύριο, λέμε μία ανοησία. Δεν μπορούμε να φτιάξουμε τη χώρα τού αύριο. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να φτιάξουμε τους πολίτες τού αύριο.

Πασχάλης Αγανίδης: «Η ανασυγκρότηση δεν είναι χόμπι»

Η φορά των πραγμάτων δεν είναι με το μέρος μας. Μας απειλεί. Είμαστε ακόμα μέσα στην κρίση, με τους περισσότερους πολίτες να μην ελπίζουν και να δυσπιστούν. Κανείς δεν αρνείται τις μεγάλες ευθύνες του χώρου μας γι' αυτό.

Ομως είμαστε ακόμα εδώ, γιατί πιστεύουμε ότι μπορούμε να ανακόψουμε τη φορά των πραγμάτων. Γιατί πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι δεν είναι κοινωνικά και εκλογικά έρμαια της συγκυρίας. Εχουν συνείδηση, εμπειρίες, βιώματα, πολιτικές ταυτότητες με ιστορικό βάθος.

Για τους ανθρώπους του προοδευτικού χώρου αυτή είναι η ισχυρή αίσθηση του «ανήκειν» στη δημοκρατική παράταξη. Γι' αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που όλοι διαπιστώνουμε. Οτι υπάρχει μία μεγάλη αναντιστοιχία μεταξύ των κοινωνικών προσδοκιών και της σημερινής πολιτικής γεωγραφίας, ενός αναχρονιστικού «διπόλου», που βολεύεται στις συμβιωτικές στρατηγικές μίας αφόρητης σύγκρουσης, γιατί αυτή είναι η μόνη συνθήκη για να μπορεί να αναπαραχθεί. Γι αυτό είμαστε σήμερα εδώ.

(...) Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς δεν είναι hobby, δεν είναι μυστικοί δείπνοι διαχείρισης φιλοδοξιών, δεν είναι μικρές παρέες, ούτε παραπολιτικά μονόστηλα. Η ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης είναι ιδέα και ως τέτοια μας υπερβαίνει όλους, από τον πιο μεγάλο μέχρι τον πιο μικρό. Αν το καταλάβουμε αυτό θα πετύχουμε κάτι μοναδικό, αν όχι θα χάσουμε μία ιστορική ευκαιρία. 

Αποσπάσματα από τις ομιλίες στη μεγάλη συγκέντρωση της Πρωτοβουλίας των "58" στο Ακροπολ

Για ένα νέο κόμμα της Οικολογίας

Οι αναζητήσεις για νέα, σύγχρονα σχήματα είναι πλέον γεγονός σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Ο χώρος της Πολιτικής Οικολογίας, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες από την εποχή της "Εναλλακτικής Κίνησης Οικολόγων" και στη συνέχεια των "Οικολόγων - Εναλλακτικών" στα μέσα της δεκαετίας του '80 μέχρι τους "Οικολόγους - Πράσινους" δεν έχουν αποδώσει ένα ισχυρό "Πράσινο" Κόμμα. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο η πρωτοβουλία Think P ανοίγει τη συζήτηση για τη συγκρότηση νέου κομματικού φορέα με τον προσωρινό τίτλο "Ευρώπη - Οικολογία". Η "Κόκκινη Πιπεριά" φιλοξενεί το κάλεσμα της προσπάθειας.  

Μέσα σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, μέσα σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που προχωρεί με βήματα διστακτικά ή κάνει σημειωτόν, μέσα σε μιαν Ελλάδα σε σύγχυση, είμαστε μια ομάδα ενεργών πολιτών που θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να συμβάλουμε στην άρση των αδιεξόδων, παρεμβαίνοντας στο πολιτικό τοπίο με όχημα ένα νέο κόμμα πολιτικής οικολογίας.

Για πολύ καιρό οι πολίτες βρεθήκαμε στο περιθώριο της πολιτικής. Όμως η οικοδόμηση της νέας Ευρωπαϊκής Βιώσιμης Ελλάδας είναι πολύ σπουδαία υπόθεση για να την αφήσουμε στα χέρια των εμπεδωμένων συμφερόντων, πολιτικών ή οικονομικών.

Απευθυνόμαστε:
Στους πολίτες που ασφυκτιούν μέσα σε μια χώρα καθηλωμένη σε αναχρονισμούς- πολιτιστικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, περιβαλλοντικούς
Στους πολίτες που δεν αντέχουν άλλο τον ανορθολογισμό που επικρατεί όλο και περισσότερο
Σε όλους όσους, πριν κατηγορήσουν τους “άλλους”, είναι πρόθυμοι να αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες- ιδίως οι πολιτικοί.
Στους καινοτόμους και δημιουργικούς ανθρώπους
Στους νέους που θέλουν να μορφωθούν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.
Στις μεγαλύτερες γενιές που δε θέλουν να αδικήσουν τις νεώτερες
Στις γυναίκες αλλά και στους ανθρώπους που ανήκουν σε οποιαδήποτε μειονότητα και δεν ανέχονται πια τις διακρίσεις
Σε όσους λένε “όχι στη βία”, που έχουν βαρεθεί την πόλωση και την αμετροέπεια
Στούς δημοκράτες που νιώθουν να τους ζώνουν τα φίδια του φασισμού
Σε όσους θέλουν να ζούν σε μια κοινωνία πραγματικής και όχι υποκριτικής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της φτώχειας, της ανεργίας και της πολιτιστικής ένδειας
Σε όσους δεν θέλουν πια ούτε κράτος “μπαμπά”, ούτε κράτος “μπαμπούλα”
Σε όσους κατανοούν ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε στο “καλύτερο” παρελθόν, γιατί αυτού του είδους οι καλύτερες μέρες οδήγησαν στις σημερινές χειρότερες
Σε όσους εκτιμούν ότι δεν υπάρχει σχέδιο Β’ για τις σχέσεις της Ελλάδας με την ΕΕ και την ευρωζώνη και βλέπουν στο ευρωπαϊκό εγχείρημα την μόνη προοπτική για την κοινωνία μας.
Σε όσους νιώθουν πολίτες της Ευρώπης και θέλουν περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη, Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.
Σε όσους αναγνωρίζουν ότι η βασική πρόκληση που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα είναι πώς θα συνταιριάξει την ευημερία των ανθρώπων με τις αντοχές του πλανήτη.

→ Με την πεποίθηση ότι τα παραπάνω αδιέξοδα μπορούν να λυθούν και να μπει σε κίνηση μια νέα μεταπολίτευση,

→ Και με την πεποίθηση ότι ανάπτυξη και οικολογία, ευημερία και περιβάλλον δεν είναι έννοιες αντιθετικές, αλλά ότι μια “έξυπνη” ανάπτυξη βασισμένη στην καινοτομία και κατά κύριο λόγο στις “πράσινες” τεχνολογίες αιχμής, μπορεί να πετύχει και τους δύο στόχους,

καλούμε όλους τους συμπολίτες μας που έχουν ανάλογους προβληματισμούς και απόφαση για δράση να συμμετάσχουν στις διαδικασίες με στόχο τη δημιουργία ενός νέου κόμματος της πολιτικής οικολογίας. Όχι για ένα συμβατικό κόμμα μελών, αλλά ένα κόμμα ανοιχτό, με εσωτερική δομή και οργάνωση που θα δίνει σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, μέλη και φίλους του χώρου τη δυνατότητα να κρίνουν με άμεσο τρόπο τις προγραμματικές θέσεις και τα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν.

Σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτουμε στη συζήτηση το πλαίσιο των πολιτικών μας θέσεων

Προσωρινή διεύθυνση επικοινωνίας contact@thinkpi.gr

Για την Κεντροαριστερά: Με αφορμή τη συζήτηση στο Free Thinking Zone

Της Αλίκης Νικολού

Παρακολούθησα την -πολύ ενδιαφέρουσα- συζήτηση μεταξύ 58 καιbloggers, στη free thinking zone. Συμφώνησα με όλους σχεδόν, στα περισσότερα σημεία. Δεν τοποθετήθηκα. Κάνοντας μια σύνθεση των τοποθετήσεων που ακούστηκαν στη συζήτηση με τις δικές μου σκέψεις, επιχειρώ την διατύπωση κάποιων πρώτων απόψεων σε σχέση με τον χαρακτήρα του εγχειρήματος της Κεντροαριστεράς και την πορεία που αυτό θα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να ακολουθήσει:

Το γεγονός ότι η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ στη συγκρότηση μιας ελληνικής εκδοχής της ΕΛΙΑΣ δεν φαίνεται πλέον πιθανή δημιουργεί νέα δεδομένα και θέτει ερωτήματα: Σε ποια βάση θα συγκροτηθεί το σχήμα της Κεντροαριστεράς; Πώς θα ορίζεται η φυσιογνωμία της; Πώς και σε ποιες βαθμίδες της πολιτικής ζωής θα πρέπει να παρέμβει;

Έχω την άποψη ότι η άρνηση των δυο κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ) να συμμετάσχουν γεννά ίσως την εντύπωση αποδυνάμωσης του εγχειρήματος. Αυτό ισχύει, εάν το ζήτημα θεωρηθεί αποκλειστικά υπό το πρίσμα της κομματικής συγκρότησης του πολιτικού σκηνικού, της πολιτικολογίας και της εκλογολογίας. Υπό το πρίσμα όμως μιας πιο ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης, η μη συμμετοχή των δυο αυτών κομμάτων θα μπορούσε να καθορίσει έναν σταθερότερο και ορθότερο προσανατολισμό της κεντροαριστερής πρωτοβουλίας. Να αποτελέσει, δηλαδή, το έναυσμα και την ευκαιρία για ένα αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο του κεντροαριστερού εγχειρήματος, δεδομένου ότι αυτό αποσυνδέεται πλέον από το στίγμα και τις πρακτικές των υφιστάμενων κομμάτων και δεν χρειάζεται να απολογείται γι’ αυτές, ούτε να προβαίνει σε ακροβατισμούς και συμψηφισμούς κομματικών συμφερόντων. Επιβάλλεται να δώσει το δικό του στίγμα, το οποίο ταυτόχρονα θα αποτελεί καθαρή βάση για ενότητα, συμπλεύσεις και συνεργασίες.

Πιστεύω ότι η πρωτοβουλία της Κεντροαριστεράς είναι αναγκαίο να τοποθετηθεί εξαρχής ιδεολογικά στα δύο θεμελιώδη: την οικονομία και το κράτος. Να διακηρύξει ότι στη μεν οικονομία πρεσβεύει την φιλελεύθερη οικονομική αρχή -της ελεύθερης οικονομικής δράσης, χωρίς κρατικό προγραμματισμό, κρατική επιχειρηματικότητα και παρεμβάσεις, όπου η Πολιτεία διατηρεί τον ρόλο του ρυθμιστή και ελεγκτή της τήρησης των κανόνων-, στο δε κράτος πρεσβεύει την αρχή της πρόνοιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης -όπου οι κρατικές δομές στηρίζουν, κατά απόλυτη προτεραιότητα τους ασθενέστερους, σε ένα πλαίσιο αναδιανομής των πλήρως αναλογικών φορολογικών πόρων.
Νομίζω ότι οι δύο πιο πάνω αρχές συγκροτούν ιδεολογικό πρόγραμμα αριστερού φιλελευθερισμού (left liberal) και είναι απολύτως επαρκείς για να δώσουν το πολιτικό στίγμα του εγχειρήματος, τοποθετώντας το παράλληλα στον χάρτη της πολιτικής ζωής.

Δεν χρειάζεται, κατά την άποψη μου, να αναλωθούμε σε ιδεολογικές αναλύσεις, αντιπαραθέσεις και ορισμούς της έννοιας του Κέντρου, της Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας κλπ. Αυτά παραπέμπουν σε πολιτική φιλολογία που έχει κουράσει, δεν ενδιαφέρει και μάλλον απωθεί. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα των συμβολισμών και των συνδηλώσεων αυτών των εννοιών, όμως πιστεύω ότι η όποια απήχηση του κεντροαριστερού εγχειρήματος στην παρούσα συγκυρία θα οφείλεται στην υπέρβασητων συμβολισμών και όχι στην αναπαραγωγή και διαχείρισή τους.

Στη συζήτηση που παρακολούθησα αναπτύχθηκε και προβληματισμός σε σχέση με την αναγκαιότητα ή μη μίας προγραμματικά εξαντλητικής διατύπωσης συγκεκριμένων και τεχνοκρατικά εξειδικευμένων θέσεων/λύσεων για όλα τα ζητήματα της οικονομίας, της κοινωνίας και της δημόσιας διοίκησης. Είχα αρχικά την άποψη ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απολύτως αναγκαίο. Δεν διατηρώ την ίδια πεποίθηση. Πιστεύω ότι οι συγκεκριμένες θέσεις και λύσεις θα μπορούν να προτείνονται, να εξειδικεύονται και να προωθούνται σε επιμέρους τοπικά ή συνδικαλιστικά πεδία, ή και ως κεντρικές πρωτοβουλίες/παρεμβάσεις του κεντροαριστερού σχήματος εν όψει συγκεκριμένων ζητημάτων.
Κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελέσει άλλωστε κοινό έδαφος ανάπτυξης ευρύτερων συμπράξεων και συνεργασιών με δυνάμεις και φορείς που είναι δυνατόν κατά περίπτωση να διαφοροποιούνται.

Τέλος, με δεδομένη την μη σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ,τίθεται ίσως το ζήτημα τού τρόπου παρέμβασης του νέου σχήματος στην πολιτική σκηνή και ειδικότερα της δυνατότητας/σκοπιμότητας καθόδου στις προσεχείς ευρωεκλογές. Στη συζήτηση διατυπώθηκε και άποψη που αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θεωρώντας ότι αυτό θα σηματοδοτούσε τον καταποντισμό του εγχειρήματος, ότι -εν πάση περιπτώσει- δεν αποτελεί ρόλο της κεντροαριστερής πρωτοβουλίας η κεντρική παρέμβαση στον δικομματισμό και ότι θα πρέπει να περιοριστεί η δράση της σε τοπικό -εν όψει δημοτικών εκλογών- ή σε συνδικαλιστικό επίπεδο.

Μολονότι το ζήτημα είναι μάλλον πρόωρο, διαφωνώ ριζικά με την πιο πάνω θέση. Πιστεύω, αντίθετα, ότι, λόγω της απόλυτης διπολικότητας της πολιτικής περιόδου που διανύουμε, ο κεντροαριστερός πολίτης αισθάνεται εγκλωβισμένος σε αδιέξοδα διλήμματα που δεν τον εκπροσωπούν και αποβλέπει ακριβώς σε ένα πολιτικό σχήμα που θα του δώσει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει την ψήφο του για την ευρωβουλή και αργότερα για την κεντρική διακυβέρνηση σύμφωνα με τις πολιτικές του αντιλήψεις. Είναι, επομένως, επιβεβλημένη η παρουσία και η καταγραφή της κεντροαριστεράς στην κεντρική πολιτική σκηνή. Το αντίθετο -το να μετατραπεί, δηλαδή, σε ένα ακόμη think tank- θα την εξαφάνιζε.

Όλα αυτά, βεβαίως, προϋποθέτουν ότι το εγχείρημα που μας αφορά θα προχωρήσει οργανωτικά και θα συγκροτηθεί ιδεολογικά και πολιτικά. Και ασφαλώς ότι θα συναντήσει θετική υποδοχή και απήχηση σε μέρος της κοινωνίας μας.
Ήδη πάντως τα δείγματα -και τα δημοσκοπικά- είναι ενθαρρυντικά. Επιπλέον, η συγκυρία που διανύουμε καθιστά το εγχείρημα ζωτικής σημασίας. Τίποτε, ασφαλώς, δεν εγγυάται την επιτυχία, τουλάχιστον άμεσα. Δεν αποκλείεται το εγχείρημα να αποτύχει, ή να χρειαστεί πολύς χρόνος για την ευόδωσή του. Πιστεύω όμως ότι αξίζει να προσπαθήσουμε.

Πηγή: Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα

Θέλω να μιλήσω απλά, για ένα θέμα μεγάλο

Του Σταύρου Μπένου

Θέλω να μιλήσουμε απλά, για ένα θέμα μεγάλο.

Την ενότητα ενός ιστορικού ρεύματος που ξεκινά από τη φιλελεύθερη δεξιά και απλώνεται μέχρι την ανανεωτική αριστερά.

Άλλοι το λένε σοσιαλδημοκρατία ή δημοκρατικό σοσιαλισμό ή δημοκρατική αριστερά ή κεντροαριστερά.
Ενός ιστορικού ρεύματος της κεντροαριστεράς που συντρίβεται ανάμεσα στις μυλόπετρες μιας συγκυριακής, ακραίας και χωρίς ιδεολογικό προσδιορισμό πόλωσης. Μνημόνιο ο ένας πόλος, αντιμνημόνιο ο άλλος.
Μνημονιακοί λοιπόν και αντιμνημονιακοί, όλοι πρέπει να είμαστε, αλλιώς κινδυνεύουμε να μην υπάρχουμε ως πολίτες, ως υποκείμενα πολιτικά.

Έτσι και αυτή η χώρα – αυτή η πατρίδα πρέπει να υπάρχει είτε μέσα, είτε έξω από το μνημόνιο. Μέσα στα σκοτάδια ενός ανιστόρητου νέου διχασμού, που γεννά φόβο, μίσος, τυφλές αντιπαραθέσεις και «χρυσές αυγές».

Πνίγομαι και θυμώνω και θέλω να φύγω από αυτά τα σκοτάδια. Θέλω να αναδυθώ στο φως που τόσο απλόχερα αυτή η χώρα έχει και σκορπίζει. Θέλω να αναζητήσω τη ζωή μαζί και με πολλούς άλλους πολίτες στα φωτεινά κοιτάσματα και στα όνειρα αυτής της πατρίδας. Θέλω να μιλήσω με το αύριο για το αύριο. Θέλω να μιλήσω για ένα κύμα μεταρρυθμίσεων που θα αποτινάξει τη διαχρονική κατάρα της χώρας, τον λαϊκισμό.

Τον λαϊκισμό που σ΄ έναν ακόμα Ιστορικό κύκλο, τον κύκλο της μεταπολίτευσης, «θριάμβευσε» και τσάκισε τις όποιες απόπειρες εκσυγχρονισμού της χώρας. Θέλω να αποθέσω το δικό μου πνευματικό και βιωματικό φορτίο 30 χρόνων στη δημόσια ζωή, διατυπώνοντας απλές αλλά άμεσα εφαρμόσιμες προτάσεις για τον μέγα ασθενή και τον κύριο υπαίτιο για την κατάρρευση της χώρας μου: το κράτος και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης.

Ένα κράτος που νομοθετεί «δυτικά» και λειτουργεί «οθωμανικά», λες και δεν πέρασε μια μέρα από τα επαναστατικά χρόνια του ΄21, όπου ο Μαυροκορδάτος έφτιαχνε δυτικά συντάγματα που ακύρωναν στην πράξη οι οπλαρχηγοί, που ήθελαν ο καθένας το δοβλέτι του και μετά ο Καποδίστριας που ήθελε να οργανώσει το έθνος-κράτος και γνωρίζουμε το τέλος του. Ένα κράτος που δεν έχει εισροές και εκροές, που δεν ξέρει τι παράγει, γιατί δε μετράει και πολύ περισσότερο δεν αξιολογεί τα αποτελέσματά του. Ένα κράτος εσωστρεφές, αλαζονικό, πελατειακό το καλύτερο όχημα του λαϊκισμού.

Αυτό το κράτος πρέπει να το αλλάξουμε άρδην. Να δημιουργήσουμε μια δημόσια διοίκηση χωρίς σύνορα, λειτουργική, αποτελεσματική, φιλική στους πολίτες και ουσιαστικό εφαλτήριο για την ανάπτυξη της χώρας. Τρεις όλες κι όλες είναι οι μεγάλες και απλές συνάμα μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν συθέμελα το κράτος και τη νοοτροπία πολιτικών, δημοσίων λειτουργών και πολιτών. Είναι με δυο λόγια οι τρεις βασικές ροές που συνθέτουν λειτουργικά την υπόστασή του:

Ροή ανθρώπινου δυναμικού
Η κινητικότητα (ροή) του ανθρώπινου δυναμικού στο εσωτερικό του κράτους πρέπει να είναι αυτόματη και απόλυτη. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει ο δημόσιος υπάλληλος από τον πρώτο διορισμό του να υπάγεται στο κράτος και όχι σε συγκεκριμένη οργανική μονάδα.

Ροή διαδικασιών
Η ροή των διαδικασιών, δηλαδή είτε των εντολών των πολιτικών προϊσταμένων, είτε τα αιτήματα της κοινωνίας των πολιτών και των επιχειρήσεων να ρέουν ανεμπόδιστα χωρίς φραγμούς και σύνορά στο εσωτερικό του κράτους. Τα Κ.Ε.Π. απέδειξαν ότι αυτό γίνεται. Ταυτόχρονα, τα Κ.Ε.Π. πρέπει να γίνουν το μοναδικό σημείο επαφής των πολιτών με το κράτος, δηλαδή υποκαταστήματα του κράτους για τα διοικητικά προϊόντα, όπως ακριβώς λειτουργούν τα υποκαταστήματα των τραπεζών για τα οικονομικά προϊόντα.

Ροή του χρήματος
Ο έλεγχος της ροής του χρήματος αποτελεί τη μέγιστη μεταρρύθμιση στις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα λόγω του γενικευμένου προβλήματος της φοροδιαφυγής. Έλεγχος της ροής του χρήματος σημαίνει ότι, κάθε οικονομική πράξη που εκδηλώνεται πρέπει αυτομάτως να γίνεται γνωστή στο κεντρικό μηχανογραφικό σύστημα του Κράτους (TAXIS).
Όλες αυτές τις ιδέες και πολλές άλλες θα τις γονιμοποιήσουμε μέσα στην ελληνική κοινωνία και τους πολίτες.
Μόνο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μπορούμε να το κάνουμε με αφοσίωση, υπέρβαση και γενναιοδωρία

Χωρίς κανείς από τους 58 να διεκδικήσει μελλοντικούς ρόλους και αξιώματα, μα αντίθετα, ανοίγοντας τις πύλες διάπλατα στους νέους.

*Ο Σταύρος Μπένος είναι πρώην υπουργός, δημιουργός των Κ.Ε.Π. και πρόεδρος του σωματείου ΔΙΑΖΩΜΑ

Πηγή: www.protagon.gr

Από την εκδήλωση για την Κεντροαριστερά και την πρωτοβουλία των "58"

Γεμάτο το Free Thinking Zone

Βασίλης Λυρίτζης ("To Feleki"), "Κόκκινη Πιπεριά", Λεωνίδας Καστανάς ("Μη Μαδας τη Μαργαρίτα") και Δημήτρης Σκάλκος (αριστερά)

"Κοκκινη Πιπεριά", Λ. Καστανάς, Γιάννης Παγιαζλής (Left Liberal Synthesis), Παναγής Παναγιωτόπουλος, Μελίτα Γκουρτσογιαννή

H "Κόκκινη Πιπεριά", το "Μη Μαδάς την Μαργαρίτα", το "Φελέκι" και το "Left Liberal Synthesis" συναντήθηκαν στο free thinking zone στην Σκουφά με τους εκπροσώπους της πρωτοβουλίας των 58: Δημήτρη Σκάλκο, Πασχάλη Αγανίδη, Παναγή Παναγιωτόπουλο, Μάνο Επιτροπάκη και την Μελίτα Γκουρτσογιάννη, ενώ παραβρέθηκαν ακόμα ο Αρίστος Δοξιάδης και ο Κίμωνας Χατζημπίρος. Η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα τους αφορούσε τις διεργασίες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, την διέξοδο από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο, την ανεργία, την κατάσταση της Ευρώπης αλλά και την επικοινωνία. Η κουβέντα δεν άργησε να ζεσταθεί για τα καλά, καθώς από το πρώτο τέταρτο το κοινό είχε ήδη γεμίσει ασφυκτικά τον χώρο με πολλούς να παρακολουθούν και όρθιοι.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τόσο οι Μπλόγκερς αλλά και οι εκπρόσωποι των 58, μίλησαν ουσιαστικά και χωρίς να μακρυγορούν αφήνοντας έτσι αρκετό χρόνο για να διεξαχθεί κουβέντα με το κοινό και να τεθούν ερωτήσεις. Αρκετοί νέοι άνθρωποι που παρευρέθηκαν στην εκδήλωση, τοποθετήθηκαν, έθεσαν ερωτήματα και έδειξαν πως αυτός ο σύγχρονος, ζωντανός τρόπος διαλόγου τους προκαλεί το ενδιαφέρον και κερδίζει την συμμετοχή τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι έφυγαν ικανοποιημένοι, γεμάτοι με δημιουργικές σκέψεις και προβληματισμούς, εξαιτίας και της ίδιας της μορφής που πήρε η κουβέντα πέρα και έξω από στημένα στεγανά.

Ο χθεσινός πετυχημένος διάλογος και η μεγάλη συμμετοχή, παρά την δύσκολη μέρα που διεξάχθηκε, μιας και η Δευτέρα για τους περισσότερους είναι το ξεκίνημα ενός ήδη επιβαρυμένου προγράμματος, αποδεικνύει πολλά. Η πραγματική αλληλεπίδραση, το ελαστικό πλαίσιο του διαλόγου κόντρα στους παράλληλους μονολόγους που συνηθίζονται στην πλειοψηφία των εκδηλώσεων με πολιτικό περιεχόμενο και η χρήση των σύγχρονων μορφών επικοινωνίας μπορούν να κερδίσουν τόσο την συμμετοχή αλλά και τον χαμένο ενθουσιασμό, ακόμα και των νέων ανθρώπων όπως έδειξε η χθεσινή τους συμμετοχή και παρουσία.

Τελείωσαν τα ψέματα, τελείωσε κι ο χρόνος

Tου Στέφανου Κασιμάτη / kassimatis@kathimerini.gr

Αν η διάθεσή σας είναι μόνον για ανάλαφρα αναγνώσματα, σας προειδοποιώ να σταματήσετε εδώ. Γιατί, σήμερα, έχω βάλει στον εαυτό μου μια άσκηση, το αποτέλεσμα της οποίας δεν προμηνύεται ευχάριστο. Σκοπεύω να περιγράψω την κατάστασή μας και τις προοπτικές που ανοίγονται, όσο πιο απλά μπορώ, όπως αν έγραφα μια επιστολή σε έναν στενό φίλο στο εξωτερικό, ο οποίος αγνοεί μεν τα καθέκαστα στην Ελλάδα, αλλά ενδιαφέρεται ειλικρινά να μάθει τι γίνεται με την ωραιότερη χώρα του κόσμου, που, ως γνωστόν, κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου. Πάμε, λοιπόν - που θα έλεγε κι ο Γιώργος...

Το λάθος είναι πράγματι της Ευρώπης, όχι δικό μας. Εμείς αυτοί ήμασταν πάντα και ποτέ δεν το κρύψαμε. Αλλωστε, η κουλτούρα μας επιβάλει τον θαυμασμό προς εκείνον που δρα εκτός λογικής, διότι είναι σπουδαίο πράγμα «να είσαι ο εαυτός σου!». Οι Ευρωπαίοι μας πίστεψαν όταν είπαμε ότι είμαστε σαν κι αυτούς και διεκδικήσαμε μια θέση στο δικό τους κλαμπ. Στην εξαπάτηση, βέβαια, βοήθησε και η προστασία που μας παρέχει η γλώσσα μας, χάρη στην οποία η ελληνική ιδιαιτερότητα (ο πολιτικώς ορθός όρος για την παλαβομάρα...) είναι απροσπέλαστη στους ξένους.

Οταν χρεοκοπήσαμε, λοιπόν, οι ξένοι, που έσπευσαν να βοηθήσουν, μας έδωσαν ένα πρόγραμμα και μας δέσμευσαν να το εφαρμόσουμε: δημοσιονομική εξυγίανση, περιστολή του κράτους, ιδιωτικοποιήσεις, μεταρρυθμίσεις για την απελευθέρωση του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Ενώ σε άλλες χώρες το πρόγραμμα έφερε αποτελέσματα, εδώ -οφείλουμε πια να το παραδεχθούμε αυτό- απέτυχε. Γιατί;

Ο λόγος είναι ότι βασική προϋπόθεση για την επιτυχία του ήταν πάντα να εφαρμοστεί στην ολότητά του. Εμείς το εφαρμόσαμε ανισομερώς, αποφεύγοντας μάλιστα όσο ήταν δυνατόν να λέμε ξεκάθαρα την αλήθεια για την κατάσταση της χώρας. Ταράξαμε στους φόρους τα συνήθη κορόιδα και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να προστατεύσουμε το Δημόσιο. Ούτε ένας άχρηστος οργανισμός δεν έκλεισε και τη μοναδική φορά που το επιχειρήσαμε σπασμωδικά κόντεψε να γκρεμιστεί η κυβέρνηση. Αναμενόμενο ήταν να συμβεί έτσι· διότι εκείνοι στους οποίους αναθέσαμε να σώσουν τη χώρα ήταν οι ίδιοι που την είχαν βουλιάξει. Γιατί, νομίζετε, η τρόικα επισκέπτεται τους υπουργούς στα γραφεία τους και δεν συνεννοείται απευθείας με τους αξιωματούχους των υπουργείων; Το απαιτούν οι ίδιοι οι υπουργοί, διότι έτσι βρίσκουν τη δικαιολογία που νομίζουν ότι τους σώζει: «μας το επιβάλλουν οι ξένοι, δεν φταίμε εμείς». Τι άλλο όμως μπορούσαμε να κάνουμε παρά να εμπιστευθούμε την τύχη μας σε αυτούς, όταν οι υπόλοιπες επιλογές οδηγούσαν στη μετατροπή της χώρας σε κράτος «παρία» της διεθνούς κοινότητας; Προτιμήσαμε έναν αργό θάνατο και την ελπίδα παρά το στιγμιαίο τέλος. Ποιος δεν θα το έκανε αν ήταν στη θέση μας;

Οι επιπτώσεις της ανισομερούς εφαρμογής του προγράμματος ήταν δύο. Πρώτον, απογοητεύσαμε τους πάντες στη χώρα: και όσους γαντζωμένοι στις εξωπραγματικές βεβαιότητές τους πιστεύουν στη μαγική και ανώδυνη λύση, αλλά -το χειρότερο- και όσους καταλάβαιναν την ανάγκη εφαρμογής του προγράμματος και το υποστήριζαν. Δεύτερον, εξαντλήθηκε ο χρόνος. Αφού τα δύσκολα (απολύσεις, λουκέτο σε εταιρείες του Δημοσίου κ.λπ.) δεν τα κάναμε στην αρχή, πότε θα τα κάνουμε, τώρα; Εδώ ακόμη και υπουργοί υπονομεύουν δολίως την αξιολόγηση, που είναι προϋπόθεση για απολύσεις στο Δημόσιο!

Ετσι, φθάσαμε στο σημείο όπου τα ψέματα τελείωσαν. Οι Ευρωπαίοι έχουν καταλάβει πού έμπλεξαν και δεν μας έχουν πια καμία εμπιστοσύνη, αν αφεθούμε μόνοι μας. Για τον λόγο αυτόν, ανομολόγητη, αλλά διαμορφωμένη επιδίωξή τους, είναι να μας δεσμεύσουν και με ένα τρίτο Μνημόνιο, ώστε να εξασφαλίσουν τη στενή εποπτεία της οικονομίας. Πώς φαντάζεστε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, όταν η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι έρχεται το τέλος του Μνημονίου και μοιράζει από τώρα πλεονάσματα;

Πλησιάζουμε, λοιπόν, -ή, αν θέλετε, «κοντοζυγώνουμε»- στην ώρα της αλήθειας: τις ευρωεκλογές. Υποθέτω ότι οι λαϊκιστές θα τις αναγάγουν σε δημοψήφισμα και θα προσέλθουν στις κάλπες σωρηδόν, ενώ εμείς οι άλλοι θα μείνουμε σπίτι μας. Να μιλήσω για την προσωπική μου περίπτωση, αν μου επιτρέπετε. Θα πληρώσω 40 ευρώ για ταξί (ψηφίζω στη Βουλιαγμένη) για να στηρίξω μια κυβέρνηση που με βάζει να πληρώσω τρεις φορές τον ίδιο φόρο για το διαμέρισμά μου μέσα σε ένα χρόνο, ενώ, όπου να ‘ναι, έρχεται και ο τέταρτος; Οχι δα! Θα μείνω στο σπίτι μου. Φυσικά, έτσι αφήνω τους οπαδούς του χάους να επικρατήσουν στις εκλογές. Το ξέρω, αλλά δεν αντέχω άλλο να με θεωρούν τόσο ***! Εντάξει; Από εκεί και πέρα, τι να προβλέψουμε; Οπως θα μπορούσε να είχε πει ο μεγάλος, ο τρισμέγιστος Λώρενς «Γιόγκι» Μπέρρα, αλλά δεν είπε: «Είναι δύσκολο να προβλέψεις. Ιδίως το μέλλον»...

Πηγή: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γιώργος Καμίνης: "Ο Δήμος Αθηναίων, ήταν και παραμένει το βαρύτερο καθήκον που έχω επωμιστεί στη ζωή μου".

Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται τρία χρόνια από τον Νοέμβριο του 2010, τότε που οι πολίτες της Αθήνας μάς τίμησαν με την ψήφο τους.
Η περίοδος αυτή, ήταν για μένα, για τα εκλεγμένα στελέχη μας αλλά και τους εργαζόμενους στον Δήμο, μια αδιάκοπη δοκιμασία. Ένας καθημερινός αγώνας.
Αγώνας απέναντι στην απαξίωση του αστικού περιβάλλοντος.
Αγώνας κατά της υποβάθμισης περιοχών της πόλης.
Αγώνας απέναντι στην καθήλωση της αγοραστικής κίνησης στην πόλη.
Αγώνας για να παραμείνει η Αθήνα ζωντανή και δυνατή στην κρίση.

Αγώνας αδιάλειπτος απέναντι στη γενικευμένη ατμόσφαιρα ανομίας, στη βία, στη ξενοφοβία, στη μισαλλοδοξία. Σε ό, τι τραυματίζει τη συνύπαρξή μας στη πόλη.

Η Αθήνα που αναλάβαμε, ο Δήμος που παραλάβαμε, ήταν, όπως αποδείχτηκε στη διάρκεια και την κορύφωση της οικονομικής κρίσης, ανοχύρωτη πόλη, μια ανοχύρωτη πρωτεύουσα.
Απροετοίμαστη για τα δύσκολα και απαξιωμένη.
Με λιγότερους πόρους, εν μέσω μιας διαβρωτικής πολιτικής ρευστότητας.
Με φοβισμένη και εν πολλοίς αδικημένη δημόσια διοίκηση.
Με απώλεια της εμπιστοσύνης των πολιτών προς κάθε αντιπροσωπευτικό θεσμό και κάθε δημόσια εξουσία.
Με πολίτες σαστισμένους, οργισμένους, αμήχανους.

Από την πρώτη ώρα, είδαμε την εκλογή μας ως ένα πρώτο δείγμα των μεγάλων αλλαγών που αναζητούσε και εξακολουθεί να αναζητεί η κοινωνία της Αθήνας.
Ενάντια στην κομματισμό και τις πελατειακές σχέσεις. Υπέρ ενός νέου διαφορετικού τρόπου τοπικής διακυβέρνησης.
Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ για την κομματική προέλευση ή τις πολιτικές πεποιθήσεις κανενός υπαλλήλου στο Δήμο, κανενός συνεργάτη μου, κανενός πολίτη.

Πρωταρχική μας μέριμνα,
Το πώς θα συμπαρασταθούμε αποτελεσματικά στους δοκιμαζόμενους από την κρίση συμπολίτες μας.
Όλοι σήμερα αναγνωρίζουν ότι ο Δήμος της Αθήνας είναι πρωτοπόρος στις δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης.
Για εμάς, η έλλειψη πόρων, δεν στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο, για την ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών και νέων δομών κοινωνικής πρόνοιας.

Ο Δήμος της Αθήνας στάθηκε όρθιος στην κρίση.
Είμαι υπερήφανος για το κοινωνικό μας έργο.
Κάναμε πράξη το σύνθημά μας «από την φιλανθρωπία στην κοινωνική αλληλεγγύη».

Ο Δήμος Αθηναίων λειτουργεί ως συντονιστής και ως συμπαραστάτης, σε δεκάδες δράσεις και δραστηριότητες που ξετυλίγονται κάθε μέρα στην πόλη μας.
Για να φτάσουμε εδώ, δημιουργήσαμε βήμα - βήμα μια ισχυρή συμμαχία με:
-την Κοινωνία Πολιτών,
-με τους εργαζόμενους στον δήμο,
- με θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
- με ιδρύματα του εξωτερικού,
- με συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα,
- με καθέναν και κάθε μία που ήθελε να βοηθήσει.

Χρειάστηκε:
Να υπερβούμε μεγάλα εμπόδια.
Να πάμε βαθιά στον διοικητικό και οικονομικό εξορθολογισμό του δήμου.
Να δημιουργήσουμε νέες πηγές εσόδων, φέρνοντας στην πόλη 120 εκ. ευρώ, από ευρωπαϊκά προγράμματα.
Να παλέψουμε με την γραφειοκρατία, με ξεπερασμένες αντιλήψεις για τον τρόπο διοίκησης. Να πείσουμε για τον δικό μας τρόπο του «πολιτεύεσθαι».

Με τη συνολική μας αντίληψη και τη στάση μας δείξαμε ότι υπάρχει ένα άλλο μοντέλο διοίκησης.
Ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν και αλλιώς.
Με επίμονη αντίσταση απέναντι στον λαϊκισμό και τη δημαγωγία.
Ξέρουμε ότι το θέμα της μετανάστευσης είναι μείζονος σημασίας για τη ζωή στην πόλη.

Μια πόλη, όπου σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της, είναι μετανάστες-νόμιμοι κάτοικοι.
Αλλά την ίδια στιγμή η πόλη αυτή έχει καταστεί προορισμός ή σημείο διέλευσης για δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που στερούνται νόμιμου τίτλου παραμονής στη χώρα.

Αρχή μας : η απαρέγκλιτη τήρηση της νομιμότητας.
Κριτήριό μας: η ισορροπία και η ειρηνική συνύπαρξη.
Αναγνωρίζοντας το δικαίωμα ένταξης για εκείνους που το δικαιούνται.

Μετά τα τελευταία γεγονότα και τη δημόσια επίδειξη της ωμής βίας από αυτούς που μισούν τη δημοκρατία και την ελευθερία, η πολιτική μας αυτή έχει γίνει πια κοινός τόπος για όλους τους δημοκρατικούς πολίτες και όλους τους πολιτικούς φορείς, που πιστεύουν στη Δημοκρατία και μάχονται γι’ αυτήν.

Με την εμπειρία και τη γνώση που διαθέτουμε έχουμε πια διαμορφώσει το πλαίσιο για να προχωρήσουμε.
Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε για μια πόλη-μητρόπολη με διοικητική αυτονομία.
Για μια Αθήνα που συμφιλιώνει καθημερινή ζωή με χώρο εργασίας και οικονομική δραστηριότητα με προστασία του αστικού χώρου και του περιβάλλοντος.
Για μία Πρωτεύουσα, διεθνή προορισμό, που μπορεί να προσφέρει στους επισκέπτες της ψυχαγωγία και πολιτισμό υψηλού επιπέδου.

Θα συνεχίσουμε να διευρύνουμε και να ενισχύουμε τους τομείς της κοινωνικής μας πολιτικής, εμπλουτίζοντας τις δράσεις μας και διευρύνοντας την κάλυψη των αναγκών καθενός πολίτη ξεχωριστά.
Θα προχωρήσουμε τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη της πόλης μας, επιδιώκοντας οικονομικά προγράμματα και συμφωνίες, τόσο με την κεντρική διοίκηση, όσο και με την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Για μία πόλη με δική της εικόνα και ταυτότητα, με διεθνή εκπροσώπηση.
Για μια Πρωτεύουσα, στην αιχμή ενός μεγάλου Ευρωπαϊκού Δικτύου Ανασυγκρότησης στην εποχή μετά την κρίση.

Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε για μια πόλη που θα διευρύνει και θα βαθαίνει συνεχώς την ισότιμη συνεργασία με θεσμούς και πολιτικά κόμματα, με κοινωνικές ομάδες και δίκτυα πολιτών.

Όραμά μας, μία χειραφετημένη Τοπική Αυτοδιοίκηση, που θα βρίσκεται στην αιχμή και του μεγάλου μεταρρυθμιστικού σχεδίου για την πρόοδο και την ανάπτυξη της χώρας μας.

Αυτό είναι η ουσία της «πρωτοβουλίας των 5 δημάρχων» και της μεγάλης ευθύνης που έχουμε αναλάβει.

Όλοι οι Έλληνες ζούμε από την αρχή αυτής της κρίσης αλλά ακόμη και πριν από αυτήν, την αδυναμία των παραδοσιακών μορφών διοίκησης, να προσαρμοστούν στις ανάγκες και στα δεδομένα της σκληρής πραγματικότητας που βιώνουμε.

Οφείλουμε να απαντήσουμε στη κρίση με νέα εργαλεία ανάπτυξης, νέες μορφές συλλογικότητας, νέες αρχές κοινωνικής αλληλεγγύης.

Αυτό είναι για εμάς εφαρμοσμένη πολιτική.
Πολιτική, που κάθε μέρα βλέπει ένα μικρό έστω κομμάτι του σχεδίου της να γίνεται πραγματικότητα και να απαντά στις νέες ανάγκες των πολιτών.

27 Νοεμβρίου σήμερα και 36 μήνες μετά, μπορούμε να πούμε ότι έγιναν βήματα. Κάναμε σημαντικά βήματα.
Όμως, τα προβλήματα είναι εδώ. Οι ανάγκες παραμένουν.

Τα όσα έγιναν και τα όσα γίνονται καθημερινά στην Αθήνα μπορεί να φαίνονται λίγα συγκριτικά με το μέγεθος και τις ανάγκες της πόλης. Τις ανάγκες μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.
Γι’ αυτό και δεν συμβιβαζόμαστε με τη σημερινή εικόνα της πόλης.

Με αυτές τις σκέψεις, με αυτά τα αποτελέσματα, με αυτό το όραμα, απευθύνομαι σε όλους τους πολίτες της Αθήνας.
Θέλω να τους πω ότι βρίσκομαι εδώ, ζητώντας και πάλι την εμπιστοσύνη τους.
Με την ηθική δέσμευση που αυτό συνεπάγεται.

Ο Δήμος δεν αποτελεί για μένα πεδίο πολιτικής δοκιμής για μια επόμενη φάση.
Δεν είμαι από εδώ «περαστικός».
Ο Δήμος Αθηναίων, ήταν και παραμένει το βαρύτερο καθήκον που έχω επωμιστεί στη ζωή μου.
Μια μεγάλη δοκιμασία, αλλά και μια μεγάλη πρόκληση.
Πολίτες που με συναντούν, μου λένε : “Τί κρίμα Δήμαρχε που δεν σού τυχε να πάρεις τον Δήμο τις καλές εποχές, τότε που υπήρχαν λεφτά και ήταν όλα ευκολότερα”.

Ε λοιπόν όχι !! Εγώ νοιώθω πιο τυχερός που ανέλαβα στη δυσκολότερη στιγμή της χώρας. Γιατί ό,τι κάνουμε τώρα έχει πολλαπλάσια δύναμη για την επιβίωση των ανθρώπων. Και γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου. Οι συνεργάτες μου και εγώ, είμαστε εδώ για τα δύσκολα. Δεν είμαι μόνος μου. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει κανείς μόνος του.

Γιατί η δύναμη μιας πόλης, είναι η δύναμη των πολιτών της.
Η δύναμη της Αθήνας, είναι η δύναμη των ανθρώπων της.

Σας ευχαριστώ.

Ο Γιώργος Καμίνης είναι δήμαρχος Αθηναίων

Ξανακάνοντας λογαριασμό...

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Το 2010 πολλοί από εμάς αποφάσισαν να ασχοληθούν ξανά με την ενεργό πολιτική μετά από πολλά χρόνια αποχής (είχαμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε στη ζωή μας από το να ζυμωνόμαστε με τον Λαφαζάνη).

Ένα μικρό δείγμα του πόσοι και ποιοι είναι αυτοί, φάνηκε στη διακήρυξη του καλοκαιριού του 2010 με την οποία χαιρετίσαμε την ίδρυση της ΔΗΜΑΡ. (Κάποτε υπήρχε στη σελίδα της Ανανεωτικής.) Στα τριάμιση χρόνια που μεσολάβησαν, οι περισσότεροι από τους υπογράφοντες έχουν πάρει τις αποστάσεις τους, οι περισσότεροι διακριτικά.

Τώρα το κόμμα έχει αναδιπλωθεί στο σκληρό πυρήνα του: στην Ανανεωτική Πτέρυγα (ούτε καν ολόκληρη). Συνεπώς, πολλοί από εμάς θα πρέπει να ξανακάνουν τους λογαριασμούς τους με την "αισιοδοξία της βούλησης" (η οποία ενίοτε αποδεικνύεται κακός σύμβουλος) και με την "απαισιοδοξία της φρόνησης" (η οποία σε ταραγμένες εποχές ισοδυναμεί με παραίτηση).

Αυτά. Καλή δύναμη σε όσους έχουν κουράγιο να συνεχίσουν να ακολουθούν μια ηγετική ομάδα που φαίνεται να μην μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ίσως κάποτε χρειαστεί να ασκήσει κάποιο άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό του πολιτικού καριέρας.

Πολιτική εγκλωβισμένη στο παρελθόν

Του Γιάννη Βούλγαρη

Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι τα προσεχή χρόνια ένα κόμμα του επιπέδου ακόμα και του 35%, κάνοντας αυτοδύναμη ή σχεδόν αυτοδύναμη κυβέρνηση ελέω εκλογικού νόμου και έχοντας αντίθετα ως είθισται όλα τα υπόλοιπα κόμματα, θα μπορέσει να καθοδηγήσει την Ελλάδα μέσα στην κρίση και μετά, στην εθνική ανασυγκρότηση; Και όμως αυτή είναι η φιλοδοξία του νέου μικρού δικομματισμού ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως αυτή είναι η υπόδειξη που προέρχεται από ποικίλα κέντρα και ΜΜΕ τα οποία προκαταβάλλουν το δίλημμα «Σαμαράς ή Τσίπρας». Τα κίνητρα της υπόδειξης ποικίλλουν. Είναι προπαγάνδα που καλλιεργείται από τους ενδιαφερόμενους, δηλαδή από τους κύκλους της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος φαίνεται να έχει ξεχάσει τελείως τώρα που έγινε ψιλοβαθύ ΠαΣοΚ τι έσερνε η Αριστερά στον δικομματισμό όταν ήτανε μικρή. Είναι παραδοχή που γίνεται στο όνομα του ρεαλισμού και της προετοιμασίας προσαρμογής των οργανωμένων και μεμονωμένων συμφερόντων στην υποτιθέμενη νέα κατάσταση. Είναι αυτοεγκατάλειψη και υποταγή στο μοιραίο όταν το δίλημμα προβάλλεται ή υπονοείται από αυτούς που θα έπρεπε να το αποτρέψουν - τις δυνάμεις και το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου κεντροαριστερού «τρίτου πόλου».
Το ερώτημα όμως παραμένει. Μπορεί ένας νέος δικομματισμός ως τρόπος διακυβέρνησης να εξασφαλίσει την αναγκαία πολιτική σταθερότητα και να διαμορφώσει το κατάλληλο πολιτικό περιβάλλον ώστε να ξεδιπλωθεί μια μεσοπρόθεσμη εθνική στρατηγική ανασυγκρότησης όπως έχει ανάγκη η Ελλάδα; Η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την πρόταση δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ εικονογράφησε την απάντηση. Και ήταν αρνητική. Ηταν η απόδειξη των παθογενειών του νέου πολιτικού - κομματικού σκηνικού που οικοδομείται μέσα στην κρίση. Ή μάλλον παρά την κρίση, γιατί προφανώς το νέο σκηνικό αναπαράγει όλες τις αδυναμίες του μεταπολιτευτικού δικομματισμού σε ευτελέστερο επίπεδο, και με πολύ πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά.

Για να το πούμε αλλιώς, η οικονομία και η κοινωνία προσπαθούν να πάρουν τη «στροφή», να ανασυνταχθούν μέσα στην κρίση, να ξανακάνουν τα σχέδιά τους ενόψει της μεταμνημονιακής εποχής, αλλά η πολιτική παραμένει εν πολλοίς εγκλωβισμένη στις συμπεριφορές και στις ρουτίνες του παρελθόντος. Σαν να έχει τις πολυτέλειες της εποχής της ευημερίας. Την αδράνεια και την αναβολή των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών. Την αδυναμία επίτευξης μιας ελάχιστης συναίνεσης στον ορισμό του προβλήματος, αν όχι των λύσεων. Τη συγκάλυψη της προγραμματικής γύμνιας με την υπεριδεολογικοποίηση και την επίρριψη της ευθύνης πάντα σε κάποιους άλλους «κακούς». Τον απόλυτο αρνητισμό της εκάστοτε αντιπολίτευσης. Τον πολωτικό λόγο που σήμερα έχει πάρει εμφυλιοπολεμικές διαστάσεις. Οταν με το καλό περάσει η οξεία φάση της κρίσης της ευρωζώνης, θα μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τις διαφορές στον τρόπο που χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ιρλανδία αντιμετώπισαν τη δοκιμασία. Θα βρούμε ανάμεσα στις αιτίες το διαφορετικό μέγεθος της κρίσης, τη διαφορετικότητα των οικονομικοκοινωνικών δομών, τα λάθη της «θεραπείας» και άλλα τέτοια. Ασφαλώς όμως θα βρούμε και την αδυναμία του ελληνικού πολιτικού - κομματικού - μιντιακού συστήματος να ανταποκριθεί στις έκτακτες συνθήκες μιας εθνικής καταστροφής όπως είναι η χρεοκοπία.

Το επικίνδυνο είναι ότι οι αδυναμίες αυτές έχουν εγγραφεί στο DNA του νέου κομματικού συστήματος. Προέκυψε από τον «εκλογικό σεισμό» του 2012 εκφράζοντας, όπως ήταν φυσικό, τον ριζοσπαστικό συντηρητισμό εκείνης της φάσης: την αγανάκτηση και την οργή για την ευημερία που χάθηκε. Κατά τούτο αποτελεί τον επίλογο της προ της κρίσης Ελλάδας και όχι την ατμομηχανή τής μελλοντικής. Γι' αυτό οι συμπεριφορές και οι αντιλήψεις του μεγαλύτερου μέρους του νέου κομματικού προσωπικού παραμένουν καθηλωμένες στο παρελθόν. Βεβαίως τα κομματικά συστήματα εξελίσσονται. Πολλές όμως φορές με ιδιαίτερα προβληματικό τρόπο και εξαιρετικά υψηλό κόστος. Στην παρούσα φάση, το ερώτημα αφορά πρωτίστως τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη ΝΔ. Οι θιασώτες ή οι υποταγμένοι στο αναπότρεπτο του νέου μικρού δικομματισμού ελπίζουν στην «εξημέρωση» του ΣΥΡΙΖΑ. Ποντάρουν στην εμφανή επιθυμία των «προεδρικών» να κυβερνήσουν και θυμούνται την προηγούμενη «εξημέρωση» του ΠαΣοΚ στην περίοδο 1977-1981. Εχουν γραφτεί τόσα για τη διαφορά του τότε ΠαΣοΚ από τον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ, του Αντρέα Παπανδρέου από τον Τσίπρα, των τότε συνθηκών από τις τωρινές, ώστε είναι περιττό να τα επαναλάβουμε εδώ. Αλλωστε η πλήρης απουσία θέσεων είναι έκδηλη, μέχρι σημείου να μην έχει αποφασίσει αν θα κάνει οικονομική πολιτική με το ευρώ ή τη δραχμή. Το μόνο που ίσως αξίζει να θυμίσουμε είναι ότι και τότε το κόστος προσαρμογής του ΠαΣοΚ δεν ήταν καθόλου αμελητέο. Χωρίς η διαπίστωση να εξαντλεί τον σύνθετο απολογισμό που θα χρειαζόταν να κάνουμε για τη δεκαετία του '80, παραμένει το γεγονός ότι η Ελλάδα το 1985 κατέληξε σε μια μίνι δημοσιονομική χρεοκοπία και ότι προς το τέλος της περιόδου είχε συσσωρευτεί ένα επικίνδυνο δημόσιο χρέος. Από την άλλη, θα πρέπει επίσης να θυμίσουμε ότι η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή ιδρύθηκε το 1974 με μια νέα αυτογνωσία στεκόμενη αυτοκριτικά σε σχέση με το παρελθόν της ως ΕΡΕ. Δεν έχουμε δει κάτι ανάλογο στη σημερινή ΝΔ ως προς τις ευθύνες της για τη χρεοκοπία, και η παράλειψη δεν προδικάζει ασφαλώς μια αναγεννημένη συνείδηση των ευθυνών της ως πυλώνα του νέου μικρού δικομματισμού.

Κοντολογίς, το υπό διαμόρφωση νέο πολιτικοκομματικό σκηνικό αν παγιωθεί, κινδυνεύει να λειτουργήσει σαν βαρίδι, αν όχι σαν νάρκη, στην πορεία της χώρας προς την ανασυγκρότηση. Να προσφέρει ασθενείς, ανασφαλείς και αναποτελεσματικές κυβερνήσεις που θα διαχειρίζονται στην καλύτερη περίπτωση διακεκομμένες περιόδους αναιμικής ανάκαμψης. Αρκεί αυτός ο κίνδυνος για να ανακόψει την τάση προς τον νέο μικρό δικομματισμό; Ασφαλώς όχι. Χρειάζεται οι πολίτες να έχουν μπροστά τους εναλλακτικές δυνατότητες. Το λένε στις δημοσκοπήσεις. Κρατούν χαμηλά τα δύο πρώτα κόμματα, ενώ ένα σεβαστό ποσοστό δηλώνει την ελπίδα του σε κάτι νέο. Υπό όρους και μεγάλες δυσκολίες, το νέο μπορεί να προέλθει από τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο που θέλει να διατηρήσει την αυτονομία του από τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινωνική βάση υπάρχει. Υπάρχει το κοινωνικό ΠαΣοΚ που δεν ψήφισε ΠαΣοΚ αλλά και δεν ενσωματώθηκε ακόμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει ο κόσμος της ευρύτερης δημοκρατικής Αριστεράς. Υπάρχει ο χώρος του φιλελεύθερου Κέντρου. Λείπει η πολιτική πρωτοβουλία από τα πάνω. Το ΠαΣοΚ, η ΔΗΜΑΡ, τα πολιτικά πρόσωπα του χώρου φαίνονται εγκλωβισμένα σε μια τροχιά παρακμής που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε αποσάθρωση. Ο κίνδυνος όμως δεν φαίνεται να κεντρίζει το ένστικτο αυτοσυντήρησης, πόσω μάλλον την επιθυμία ανάληψης ευρύτερων πρωτοβουλιών. Γιατί ο «τρίτος πόλος» δεν μπορεί να γίνει σαν οργανωτική συγκόλληση μηχανισμών, ούτε σαν διεύρυνση των υπαρχόντων κομμάτων με «συνεργαζόμενους». Δεν έχει νόημα κάθε κόμμα και κομματίδιο να φτιάχνει τη δική του «Κεντροαριστερά», ούτε σχήματα τύπου «ΠαΣοΚ και συνεργαζόμενοι», «ΔΗΜΑΡ και συνεργαζόμενοι».
Μπορεί η συγκρότηση του «τρίτου πόλου» να γίνει με όρους μαζικής πολιτικής διαδικασίας, με σεβασμό στις ευαισθησίες των υπαρχόντων σχηματισμών, αλλά με σαφή κοινή πρόθεση να παραχθεί κάτι νέο; Αυτό είναι το μόνο πολιτικό στοίχημα για τον χώρο. Αν όχι, τα άλλα θα τα αναλάβουν πράγματι ο Σαμαράς και ο Τσίπρας.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Σπύρος Λυκούδης: «Σε πολλά ζητήματα οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακραίες από πολιτική άποψη»

Κατά της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται ο γραμματέας και βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς, Σπύρος Λυκούδης, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Εκτιμά μάλιστα ότι «σε πολλά ζητήματα οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ είναι ακραίες από πολιτική άποψη». «Το πιστεύω απολύτως» τονίζει ο κ. Λυκούδης και προσθέτει: «Έζησα την περίοδο της δικής μας κρίσης, όταν η ανανεωτική του πλευρά έφυγε από το συνέδριο του Συνασπισμού, έχω ζήσει τις πολιτικές απόψεις και τις πλατφόρμες μέσα στις οποίες εκινείτο τότε ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, οι απόψεις ήταν πολύ πιο μετρημένες από τις σημερινές... Θεωρώ ότι σε πολλά ζητήματα είναι ακραίες οι επιλογές, ακραίες από πολιτική άποψη φυσικά».

Παρά τις διαφωνίες του με τις απόψεις της πλειοψηφίας στη ΔΗΜΑΡ, ενόψει του συνεδρίου του κόμματος, ο κ. Λυκούδης τονίζει κατηγορηματικά: «Κανένα πρόβλημα διάσπασης και κανένα πρόβλημα διχασμού στη Δημοκρατική Αριστερά. Υπάρχει μια συζήτηση, όπως σε όλα τα κόμματα της Αριστεράς, που γίνεται με έντονο τρόπο, είναι μια συζήτηση ζωντανή, υπάρχουν διαφωνίες, αμφισβητήσεις, αλλά είναι απολύτως βέβαιη, το επαναλαμβάνω απολύτως βέβαιη, η διατήρηση της ενότητας του κόμματός μας στο συνέδριο». Αναφερόμενος στις προτάσεις, που διατυπώνονται για την επάνοδο της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση, ο κ. Λυκούδης εκφράζει την αντίθεσή του. «Δεν συμφωνώ. Εγώ, που ήμουν πολύ επιφυλακτικός έως αρνητικός στην έξοδό μας από την κυβέρνηση, δεν είμαι τώρα υπέρ της επανόδου στην κυβέρνηση» σημειώνει.

Ολόκληρη η συνέντευξη του γραμματέα και βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς, Σπύρου Λυκούδη, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ έχει ως εξής:

ΕΡ: Κύριε Λυκούδη, διαβάσαμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το άρθρο σας στην ιστοσελίδα σας, όπου λέτε ότι το κόμμα σας παρουσιάζει μια εικόνα που ούτε τα πρόσωπα, που την απαρτίζουν τιμά, ούτε την ιστορία της Αριστεράς. Πολύ σκληρές εκφράσεις...

ΑΠ: Καταρχήν, το άρθρο μου έχει προσωπικό ύφος, γιατί είναι στην ιστοσελίδα μου, δεν το έχω δώσει σε εφημερίδες. Έχει έναν χαρακτήρα πιο προσωπικό. Εμείς είμαστε σε μια φάση που οδεύουμε προς το συνέδριό μας, θα επιθυμούσα προσωπικά και πολιτικά η πορεία μας αυτές τις τελευταίες εβδομάδες προς το συνέδριο να είναι μια πορεία με χαμηλότερους τόνους από όλους. Δηλαδή, από την ώρα που θα πάμε στο Συνέδριο για να κουβεντιάσουμε ζητήματα και στρατηγικών συμμαχιών και προσανατολισμού, θα ήθελα όλες αυτές τις ημέρες να μη γίνεται διαγωνισμός απόψεων. Και επειδή γίνεται, θεωρώ ότι αυτό δεν τιμά ούτε την ιστορία μας ούτε τα στελέχη μας, όσα μπαίνουν με έναν τέτοιο τρόπο σε έναν δημόσιο διάλογο, από την ώρα που έρχεται συνέδριο και εκεί θα τα κουβεντιάσουμε όλα. Εγώ π.χ. που είχα σοβαρές ενστάσεις στις θέσεις που διατυπώθηκαν για το Συνέδριο του κόμματος και δεν ψήφισα κομμάτια απ' αυτές είμαι πιο μαζεμένος και σιωπηλός από αυτούς που τις έχουν ψηφίσει. Με αυτή την έννοια εξέφρασα την ένστασή μου.

ΕΡ: Κάνετε λόγο για δυσκαμψία στις προσκλήσεις διαλόγου. Η κ. Μπακογιάννη τόνισε ότι η ΔΗΜΑΡ πρέπει να μετάσχει εκ νέου στην κυβέρνηση. Τι λέτε εσείς;
ΑΠ: Εγώ δεν είμαι ένθερμος υποστηρικτής του μπες-βγες σε κυβερνήσεις. Εγώ υποστήριξα ότι έπρεπε να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί όταν βγήκαμε από την κυβέρνηση τον περασμένο Ιούνιο και έπρεπε να το δει αλλιώς. Από την ώρα που φύγαμε από την κυβέρνηση και μάλιστα διαμορφώσαμε μια πολιτική επιχειρηματολογία υπέρ αυτής της εξόδου και πάμε με αυτή την πολιτική επιχειρηματολογία στο συνέδριο του Δεκεμβρίου που λέει ότι καλά κάναμε και φύγαμε, νομίζω ότι δεν έχει ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον, ούτε είναι πολιτικά κομψό να επανέλθουμε σήμερα σε μία κυβέρνηση που θεωρούμε ότι έχει λάθος πολιτικές. Δεν συμφωνώ. Εγώ, που ήμουν πολύ επιφυλακτικός έως αρνητικός στην έξοδό μας από την κυβέρνηση, δεν είμαι και τώρα υπέρ της επανόδου στην κυβέρνηση.

ΕΡ: Διανύοντας η Δημοκρατική Αριστερά την προσυνεδριακή περίοδο, βλέπουμε το θέμα των συνεργασιών συζητείται μονοπωλιακά στις οργανώσεις και να καθορίζει σχεδόν αποκλειστικά τον εσωκομματικό διάλογο.

ΑΠ: Και δεν θα το ήθελα καθόλου...

ΕΡ: Παρόλα αυτά το θέμα κυριαρχεί...

ΑΠ: Υπάρχει γιατί είναι θέμα, είναι πάρα πολύ βασικό. Αλλά όταν ένα κόμμα κάνει συνέδριο και συζητά ένα σωρό άλλα θέματα δεν είναι σωστό να επικεντρώνεται η συζήτηση γύρω από το αν υπάρξει νέα κυβέρνηση, ποια θα είναι αυτή και τι θα κάνουμε εμείς.

ΕΡ: Έχετε ταχθεί υπέρ της συνεργασίας με τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού. Ενόψει των ευρωεκλογών και των τοπικών εκλογών βλέπετε ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ;

ΑΠ: Ο χώρος του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού περιλαμβάνει τις ιστορικά διαμορφωμένες δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Αυτές εκφράζονταν για δεκαετίες από το ΠΑΣΟΚ και υπό αυτή την έννοια το ΠΑΣΟΚ χωράει σε αυτή τη συζήτηση. Γιατί αν θεωρήσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ με τη σημερινή του πολιτική είναι ένας εταίρος στη συζήτηση, αρχίζουν να υπάρχουν πολλές επιφυλάξεις. Μπορεί αυτές οι επιφυλάξεις να είναι λιγότερες από εμένα, υπάρχουν όμως πολλές από άλλους και με αντικειμενική βάση. Υπάρχουν σύντροφοι που λένε -και δεν είναι μικρό αυτό το επιχείρημα- από τη στιγμή που έχει επιλέξει το ΠΑΣΟΚ να συμπράττει με την ΝΔ σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, έχει προβλήματα η πρόσκληση προς το ΠΑΣΟΚ να μετάσχει σε έναν τέτοιο διάλογο. Εγώ δεν είμαι απόλυτος σε αυτό το θέμα, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι και αυτή είναι ισχυρή επιχειρηματολογία.

ΕΡ: Υπάρχει ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ; Διάβασα ένα άρθρο του εκπροσώπου Τύπου της ΔΗΜΑΡ, του Α. Παπαδόπουλου, που κάνει λόγο για τον «χειρότερο ΣΥΡΙΖΑ» και θεωρεί ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει σήμερα τις πλέον ακραίες θέσεις από ποτέ. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη;
ΑΠ: Εγώ το πιστεύω απολύτως. Έζησα την περίοδο της δικής μας κρίσης, όταν η ανανεωτική του πλευρά έφυγε από το συνέδριο του Συνασπισμού, έχω ζήσει τις πολιτικές απόψεις και τις πλατφόρμες μέσα στις οποίες εκινείτο τότε ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ. Τότε οι απόψεις ήταν πολύ πιο μετρημένες από τις σημερινές...

ΕΡ: Θεωρείτε ακραίες πολιτικά, λοιπόν, τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ;

ΑΠ: Θεωρώ ότι σε πολλά ζητήματα είναι ακραίες οι επιλογές, ακραίες από πολιτική άποψη, φυσικά. Δηλαδή, η άποψη ότι δέχονται τις δανειακές συμβάσεις, αλλά σκίζουν τους όρους τους, τα μνημόνια, είναι μια ακραία διατύπωση.

ΕΡ: Κύριε Λυκούδη, είστε προσωπικός φίλος, ίσως ο στενότερος συνεργάτης του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη. Με το χέρι στην καρδιά: Υπάρχει θέμα διάσπασης της ΔΗΜΑΡ στο συνέδριό της;

ΑΠ: Θα αστειεύεστε βέβαια. Κανένα πρόβλημα διάσπασης και κανένα πρόβλημα διχασμού στη Δημοκρατική Αριστερά. Υπάρχει μια συζήτηση, όπως σε όλα τα κόμματα της Αριστεράς, που γίνεται με έντονο τρόπο, είναι ζωντανή, υπάρχουν διαφωνίες, αμφισβητήσεις, αλλά είναι απολύτως βέβαιη, το επαναλαμβάνω απολύτως βέβαιη, η διατήρηση της ενότητας του κόμματός μας στο συνέδριο.

Η «προσώρας» πολιτική

Του Σπύρου Λυκούδη

Το κόμμα μας, η Δημοκρατική Αριστερά, παρουσιάζει εικόνα που ούτε τα πρόσωπα που την απαρτίζουν τιμά ούτε την ιστορία της Ανανεωτικής Αριστεράς. Αναφέρομαι στο παραλυτικό αποτέλεσμα που επιφέρουν από τη μια η δυσκαμψία μας στις προσκλήσεις διαλόγου που μας απευθύνονται και από την άλλη οι συνεχείς, αντικρουόμενες δηλώσεις στελεχών μας για το μείζον ζήτημα των στρατηγικών συμμαχιών.

Μόνο που, πλέον, δεν πρόκειται για ζήτημα στρατηγικής αλλά για ζήτημα ταυτότητας του κόμματος.

Η εικόνα που παρουσιάζουμε, του αθροίσματος προσώπων που καταθέτουν καθημερινά τον αυθορμητισμό τους μπροστά στα δημοσιογραφικά μικρόφωνα, είναι ένδειξη του προβλήματος.
Και η εικόνα στελεχών πρώτης γραμμής που ψήφισαν χθες στην Κεντρική Επιτροπή υπέρ της ανάληψης ηγετικού ρόλου από τη ΔΗΜΑΡ για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς (με τον τρόπο που προτείνουν οι Θέσεις), αλλά σήμερα προτείνουν συνεργασία με ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, η εικόνα κορυφαίων στελεχών που ώθησαν με συνοπτικές βεβαιότητες το κόμμα εκτός κυβέρνησης και σήμερα εισηγούνται την επιστροφή του, είναι η εξώφθαλμη απόδειξη του προβλήματος. Και είναι εικόνα οδυνηρή.

Την πολυτέλεια να παραβλέψουμε την κατάσταση δεν την έχουμε και, εξάλλου, δεν την δικαιούμαστε.

Διανύοντας προσυνεδριακή περίοδο, το θέμα των συνεργασιών συζητείται μονοπωλιακά στις οργανώσεις μας, επικαθορίζει τον εσωκομματικό διάλογο. Το δημοσιογραφικό και πολιτικό ενδιαφέρον επικεντρώνεται αποκλειστικά στο θέμα αυτό. Οι Θέσεις του Συνεδρίου μας και κάθε πολιτική πρωτοβουλία ουσιαστικά ακυρώνονται από τη συζήτηση αυτή.

Αρκεί να συγκρίνει κανείς τη μερίδα που καταλαμβάνουν στο δημόσιο διάλογο, απ΄τη μια μεριά οι δυο πολιτικές πρωτοβουλίες μας, για την καθιέρωση της Απλής Αναλογικής και για το πολιτικό χρήμα, και απ΄την άλλη μία και μόνο δήλωση που προτείνει είτε επάνοδο στην κυβέρνηση, είτε συνεργασία με ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ ή ό,τι άλλο σκεφτεί ένα στέλεχός μας.

Όπως γνωρίζετε, δεν συμφώνησα με το χρόνο, τον τρόπο και την αφορμή της αποχώρησής μας από την κυβέρνηση. Έκτοτε δεν συνδιαμορφώνω μεν την πολιτική γραμμή του κόμματος, εξακολουθώ όμως να προειδοποιώ για την πολιτική και επικοινωνιακή μετέπειτα πορεία μας και τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούμαστε.

Ωστόσο στο ερώτημα της επανόδου της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση ΔΕΝ τοποθετούμαι. Μάλλον είμαι και ο μόνος που σιωπά. Διότι συναισθάνομαι ότι καραδοκεί ένας κίνδυνος για το κόμμα μας, ο κίνδυνος της γελοιοποίησης. Πολλοί τον παραβλέπουν, κάποιοι δεν τον συναισθάνονται καν, αλλά είναι υπαρκτός.

Οι δημοσκοπήσεις για το κόμμα μας, 5 μήνες τώρα, είναι σαφείς. Τα προβλήματα είναι ολοδικά μας, εμείς τα διαμορφώσαμε,εμείς τα συντηρούμε. Άλλοτε αποφεύγοντας την ουσία της συζήτησης, άλλοτε παρουσιάζοντας εικόνα πολιτικής Βαβέλ, κι άλλοτε διαμορφώνοντας στρατηγική μέρα τη μέρα.

Θα τα συζητήσουμε όλα στο συνέδριό μας.
Ναι, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση είναι να φτάσουμε στο συνέδριο ως κόμμα και όχι ως ευρετήριο διαθέσιμων συνεργασιών.

Στην προσυνεδριακή διαδικασία εμφανίζονται πολλά προβλήματα.
Θεσμικής, λειτουργικής φύσεως αλλά και σεβασμού των απόψεων και των προσώπων που δεν συμμετέχουν στην κυρίαρχη άποψη.
Τα ερμηνεύω περισσότερο ως αδυναμίες χαρακτήρα, ως μια άλλη πολιτική συμπεριφορά που επενδύει περισσότερο σε φοβίες
που καλλιεργούνται παρά στη μακρόπνοη πολιτική. Ωστόσο αυτό το αξιολογώ ως επιγενόμενο της βασικής αδυναμίας, του πρωτεύοντος ζητήματος.

Το πρωτεύον, η βάση των προβλημάτων είναι η ουσία της πολιτικής μας. Ποιοι είμαστε και τι προσδοκούμε για το κόμμα μας. Κι επειδή με τις παλινωδίες, τους αυθορμητισμούς και την «προσώρας» πολιτική χάνουν κι οι λέξεις το νόημά τους, θα επιχειρήσω να συμπυκνώσω στην καταληκτική παράγραφο αυτού του σημειώματος τις σκέψεις μου.

Η Δημοκρατική Αριστερά έχει μέλλον, αν κοιτάζει στο μέλλον.

Αν, δηλαδή, επιχειρήσει να λειτουργήσει ως καταλύτης στο πεδίο της ανασυγκρότησης του χώρου του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, της Κεντροαριστεράς, με επιδίωξη την πολιτική και ηθική ηγεμονία των απόψεων και των προσώπων της. Κι αυτό θα το πετύχει μόνο συνειδητοποιώντας και εγκαταλείποντας την πολιτική αγοραφοβία.

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983 και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή.