Ο Μανιτάκης χτύπησε την καρδιά του πελατειακού συστήματος

Του Νίκου Μπίστη

Δεν ξέρω πόσοι κατάλαβαν ακριβώς τι παίχτηκε - και ελπίζω να μην χάθηκε οριστικά - πριν δυο μέρες με την απόσυρση της ρύθμισης Μανιτάκη για τους συμβασιούχους. Οι συμβασιούχοι και η περιπέτεια τους βρίσκονται στην καρδιά του πελατειακού κράτους. Όλα τα κόμματα έχουν ευθύνη για αυτήν την κατάσταση. Κυρίως τα κόμματα που άσκησαν την κεντρική εξουσία , αλλά και τα άλλα γιατί άσκησαν την τοπική. Και το πρόβλημα των συμβασιούχων στην Τοπική αυτοδιοίκηση είναι μείζον όπως φαίνεται και από τις κινητοποιήσεις της ΠΟΕ ΟΤΑ για να μην αλλάξει τίποτε στο φαύλο αυτό καθεστώς. Πριν δέκα χρόνια ήμουν υφυπουργός Εσωτερικών και το γραφείο μου ήταν εκεί που βρίσκεται σήμερα του Μανιτάκη. Επί τρεις μήνες μέχρι τις εκλογές το γραφείο επί της Βασιλίσσης Σοφίας ήταν καθημερινά αποκλεισμένο. Αποκλεισμένο από συμβασιούχους που ήθελαν διαβεβαίωση ότι θα μονιμοποιηθούν ( διαβεβαίωση που τους παρείχαν απλόχερα τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης) και από «επιτυχόντες» του ΑΣΕΠ που επέμεναν ότι παρότι είχε ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός και είχαν προσληφθεί οι κατά σειρά επιτυχίας για τον συγκεκριμένο αριθμό θέσεων για τον οποίο είχε προκηρυχτεί , στο μέλλον έπρεπε να μην γίνει νέος διαγωνισμός αλλά να προσληφθούν αυτοί από μια οιωνοί επετηρίδα. Κάθε βράδυ που έφευγα είχαμε τον ίδιο διάλογο : «Η δεσμεύεστε η θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία». « Παιδιά δεν μπορώ να σας υποσχεθώ πράγματα που δεν γίνονται. Ψηφίστε ότι θέλετε». Ψήφισαν. Και επήλθε η περίφημη επανίδρυση του κράτους που τίναξε την κρατική μπάνκα στον αέρα με τον νόμο Παυλόπουλου και άλλα πολλά που ακόμα πληρώνουμε. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι δεν τους έστελναν και διάφοροι βουλευτές και Υπουργοί του λαϊκού ΠΑΣΟΚ που τους διαβεβαίωναν ότι αυτοί ήταν μαζί τους αλλά δεν τους αφήνουν οι εκσυγχρονιστές. Ο Μανιτάκης ,λοιπόν , για να κάνουμε ένα άλμα δέκα ετών , βρήκε μια κατάσταση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα που περιφρονούσε πεισματικά αυτό που ονομάζουμε γενικό συμφέρον. Βρήκε τα αποτελέσματα μιας καλοστημένης συντεχνιακής φάμπρικας που στο όνομα του «δικαιώματος» καταπατούσε συστηματικά το γενικό καλό. Πως έχει η κατάσταση: Το πρόβλημα αφορά εργαζόμενους που προσλαμβάνονται στο Δημόσιο με σύμβαση ορισμένου χρόνου η έργου και συνήθως με διαδικασίες ρουσφετολογικές. Παρά την λήξη των συμβάσεων τους , οι εργαζόμενοι αυτοί καταφεύγουν στα δικαστήρια και με την πρακτική των συνεχών αναβολών, που βασίζονται στην κατάχρηση της προσωρινής δικαστικής προστασίας κατορθώνουν να παραμένουν στο δημόσιο και να μισθοδοτούνται κανονικά επί χρόνια. Κυκλώματα δούλεψαν, δικηγορικά γραφεία έκαναν περιουσίες και ταυτοχρόνως πουλούσαν «δικαιώματα» και «αριστερή προστασία», δικηγόροι είχαν μόνιμο στασίδι σε πρωινάδικα και μοίραζαν κάρτες για αγωγές που μόνο το όνομα του αιτούντος άλλαζε. Μετά έγιναν και «αριστεροί» βουλευτές. Οι κύριες δίκες λόγω φόρτου εργασίας της δικαιοσύνης και συμπαιγνίας Δημοσίου και αιτούντων αναβάλλονταν επ’ αόριστον. Έτσι , επιτυχόντες του ΑΣΕΠ στερούνται τις θέσεις που δικαιούνται επειδή εργαζόμενοι, χωρίς αξιολογημένα προσόντα και με συμβάσεις που έχουν λήξει παραμένουν καταχρηστικά στη θέση τους. Αυτοί δεν έχουν δικαιώματα; Και που είναι το γενικό καλό που πρέπει να καθοδηγεί τις ενέργειες της πολιτείας;

Και ξαφνικά όλο το αντιμνημονιακό παρδαλό μέτωπο απέκτησε και γνώσεις Συνταγματικού Δικαίου. Περισσότερες προφανώς από τον Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Αντώνη Μανιτάκη. Και άρχισαν να τον κατηγορούν ότι με την τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που προωθεί περιφρονεί τις δικαστικές αποφάσεις . Όμως και πρωτοετής φοιτητής της Νομικής γνωρίζει ότι τα μέτρα προσωρινής προστασίας ( οι προσωρινές διαταγές δηλαδή) δεν αποτελούν δικαστικές αποφάσεις. Είναι προσωρινές ρυθμίσεις που εκδίδονται εν αναμονή – και για περιορισμένο χρονικό διάστημα – της κυρίας δίκης , η οποία όμως δεν γινόταν ποτέ. Ως προς την περίφημη συνταγματικότητα , η προσωρινή διαταγή αποτελεί μεν τίτλο εκτελεστό ( 904 παρ.2 Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) αλλά δεν συνιστά δικαστική απόφαση και κατά συνέπεια δεν εμπίπτει στον πυρήνα του άρθρου 20 του Συντάγματος. Πώς σπάει λοιπόν με αυτό το κόλπο η αλυσίδα που θα οδηγούσε σε καθαρή και σύννομη λύση;: Η προσωρινή διαταγή στην πράξη έχει υποκαταστήσει την προσωρινή δικαστική προστασία , δηλαδή τα ασφαλιστικά μέτρα . Αυτός που ζήτησε και πέτυχε την έκδοση της προσωρινής διαταγής, προσπαθεί να την διατηρήσει σε ισχύ απέχοντας από την συζήτηση της αίτησης του για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Και τέλος τα δικαστήρια υποκαθιστούν μέσω της προσωρινής διαταγής την έγκαιρη έκδοση οριστικής απόφασης στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. Αυτό, λοιπόν, που πρότεινε ο Μανιτάκης για να μην υποκατασταθεί η κυρία δίκη από τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν να είναι απαράδεκτη η συζήτηση της αίτησης αν δεν έχει προσδιοριστεί δικάσιμος της κυρίας αγωγής η εάν η ημερομηνία συζητήσεως της κυρίας αγωγής απέχει περισσότερο από 6 μήνες από την ημέρα συζήτησης της αίτησης για την λήψη ασφαλιστικών μέτρων. Έτσι αποκαθίσταται η λογική που πρέπει να διέπει την προσωρινή διαταγή, τα ασφαλιστικά μέτρα και φτάνουμε – επιτέλους – και στην εκδίκαση της κύριας αγωγής ώστε να τελειώνουν οι σκόπιμες εκκρεμότητες.

Αφού τελειώσαμε με την νομική θωράκιση της πρότασης Μανιτάκη πάμε και σε μια διάσταση που φαίνεται ότι ακόμα και Υπουργοί της κυβέρνησης δεν έχουν συνειδητοποιήσει.. Μέχρι το τέλος του 2013 έχουμε συμφωνήσει ( σαν χώρα, άρα εικάζω και ως Υπουργοί) ότι θα φύγουν 4000 από το Δημόσιο. Αυτός ο αριθμός μπορεί να συγκεντρωθεί από τους ένοχους για σοβαρά ποινικά και πειθαρχικά παραπτώματα, από τους Οργανισμούς που καταργούνται η συγχωνεύονται και από τους συμβασιούχους που έληξε η σύμβαση τους. Οι δυο πρώτες κατηγορίες δεν συμπληρώνουν τον αριθμό. Ταυτοχρόνως Μανιτάκης και Στουρνάρας πέτυχαν την πρόσληψη σε ίσο αριθμό – 1 προς 1 – νέων προσοντούχων δημοσίων υπαλλήλων σε μια προσπάθεια πρακτικής αναβάθμισης του Δημοσίου. Αν οι συμβασιούχοι με παράταση του γνωστού κόλπου παραμείνουν, επειδή ο αριθμός 4000 δεν θα αλλάξει, αναγκαστικά πλέον θα πάμε σε οριζόντιες απολύσεις στο Δημόσιο. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρχίσει πάλι το γνωστό γαϊτανάκι με τις δόσεις και τα μέτρα. Τι δεν καταλαβαίνουν; Η θέλουν να κάνουν τους τσάμπα φιλολαϊκούς;

Σχόλιο Μιχάλη Τριανταφυλλίδη: Μπαρμπα Νίκο θα με κάνεις να σε φιλήσω σταυρωτά και το αποφεύγω τελευταία...η ανάλυση δεν είναι αυτό που μένω είναι όμως το μαγαζί που λέγεται πρωτοδικείο και εφετείο Αθήνας που εάν δεν σπάσει αύριο και δεν διαλυθεί εις τα εκτός συνετέθη θα υποφέρει σύμπας ο ελληνικός λαός από την αυθαιρεσία και την ανεπάρκεια πνευματικής τε και ηθική....Οντως η προσωρινή διαταγή είναι το πρώτο βήμα νεαρέ δευτεροετή που πήγες στην Κύπρο και τις υπογράφει ο δικαστής ακόμη και χωρίς την παρουσία δικηγόμαρου και έχει ισχύ μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών που κατατίθενται ως ακολουθία της κύριας αγωγής...στο παλιομάγαζο αυτό την κύρια αγωγή την προσδιορίζουν για το 2400 και τα ασφαλιστικά για το 2100 αλλά αναβολή στην αναβολή το πηγαίνουν κι αυτό στο 2300 περίπου για να μην ξεχνιέται η υπόθεση...κι όλα τούτα μην μπερδεύεστε είναι ημερομηνίες...Αντρούτσοι Οδυσσείς και άλλες γενιές Νικολό και πάει λέγοντας έχουν στήσει μηχανές που λειτουργάνε ασταμάτητα....αυτή η ανωμαλία και όνειδος της ελληνικής δικαιοσύνης πρέπει να ρυθμιστεί...αλλά κι ο τρόπος γαμώ το μου θέλει σχέδιο....είναι πολύ πιο βαθιά φιλαράκι μου οι ρίζες του...Όταν η Πασόκα ονόμασε δικαστέ τιποτενες εκατοντάδες αποτυχημένους δικηγόρους, ξεχασμένες οικοκυρές κλπ ήξεραν οι πάντες ότι σήμερις θα απονέμεται η δικαιοσύνη, όση απονέμεται από ημιμαθείς, αγράμματους και τεμπέληδες κυρίως....για να σπάσει η επετηρίδα Νίκο μου σε μεγάλο εφετείο για τη ρύθμιση μιας εσωτερικής κατανομής έγινε επανάσταση και σύγκρουση μεγάλη...ίσως η πρώτη στην νεώτερη ιστορία της ελληνικής δικαιοσύνης....

Για την AEK...

Εάλω η ομάδα μας εάλω και η καρδιά μας

Η κλεψύδρα σταμάτησε το μέτρημα

Τα ρολόγια, αναλέητα, χτυπήσανε μεσάνυχτα

Ο χρόνος μας δραπέτευσε.

Εάλω η ομάδα μας εάλω και η καρδιά μας

Τα όνειρα μας σέρνονται κουρασμένα 

σαν μαραθωνοδρόμος που δεν τερμάτισε

Οι σκέψεις μας σφυρίζουνε σα σφίγγες,

Παλαβωμένες από τον καπνό των μελισσοκόμων

Κοιτάζουμε στο καθρέφτη και αντικρύζουμε άγνωστες μορφές

Εάλω η ομάδα μας εάλω και η καρδιά μας

Σκοτείνιασε πολύ εδώ και τα κεριά μας είναι λιγοστά

Ένας κατήφορος χορεύει αλαφιασμένος και μας

Προσφέρει το μαντήλι του

Ένας βουβός κήρυκας προφέρει άηχες λέξεις

Εάλω η ομάδα μας εάλω και η καρδιά μας

Φίλα στο μέτωπο τη μαρμαρωμένη πριγκίπισσα

Την ξαγρυπνάνε παιδιά δικά μας, σκυταλοδρόμοι

Εκείνης της πανάρχαιας υπόσχεσης

Εάλω η ομάδα μας εάλω και η καρδιά μας

Βίκτορ Κιμων Γεράρδος

Τώρα οι άνεργοι γράφουν… ιστορίες!

Μιλάμε για τους αριθμούς αλλά όχι για τα δράματα των οικογενειών.

Από δω και μπρος, οι άνεργοι αποκτούν φωνή μέσα από το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» (http://imerologioanergou.gr/) να καταγράψουν το βίωμά τους, τα προβλήματα, τα αιτήματα, τον θυμό τους. Να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και με όλη την κοινωνία, να απαιτήσουν λύσεις.
Όχι επιδόματα, όχι συσσίτια, όχι ελεημοσύνη – λύσεις!

Μιλάμε συνεχώς για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και φόρους, αλλά πολύ λίγο για το υπέρτατο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας – την ύπαρξη ενάμιση εκατομμυρίου ανέργων! Οι άνεργοι είναι σαν να μην υπάρχουν, σαν να είναι αόρατοι, σαν να μην έχουν φωνή.

Από δω και μπρος, οι άνεργοι θα έχουν τη δυνατότητα να αρθρώσουν τον δημόσιο λόγο τους, να καταγράψουν τις εμπειρίες τους, να μετρήσουν τις δυνάμεις τους. Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» δεν είναι απλώς ένα site, είναι μια μεγάλη καμπάνια, μια κοινότητα διεσπαρμένη, σε πρώτη φάση, σε – δημοφιλή sites και blogs:
* thepressproject.gr
* tvxs.gr
* ellinofreneia.net
* koutipandoras.gr
* arkoudos.com
* naftilos.blogspot.gr
* pitsirikos.net
* kasdaglis.wordpress.com

Το πιο συναρπαστικό όμως είναι ότι οποιοδήποτε site και blog ενδιαφέρεται, μπορεί με λίγες απλές κινήσεις να το ενσωματώσει αυτομάτως στις σελίδες του.

Ο άνεργος και η άνεργη, εκτός από τα βιοτικά τους προβλήματα, φέρουν το στίγμα του αποτυχημένου και του αργόσχολου. Νιώθουν αυτολύπηση, ντρέπονται για την κατάντια τους. Και η κοινωνία, όταν δεν παριστάνει πως δεν τους βλέπει, ντρέπεται γι’ αυτούς – αλλά δεν κάνει τίποτα.

Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» είναι μια εθελοντική προσπάθεια που δεν έχει εμπορικούς σκοπούς. Είναι ένα μεγάλο κοινωνικό και ιντερνετικό πείραμα που βασίζεται στη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Συντονιστής του είναι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Χριστόφορος Κάσδαγλης και υπεύθυνος παραγωγής ο Κώστας Εφήμερος από το The Press Project. Στόχος της καμπάνιας είναι να σπάσει η συνωμοσία της σιωπής, να απενοχοποιηθούν τα θύματα και να αναδειχτούν οι ένοχοι, να καμφθούν οι προσωπικές ενοχές και να βγει το πρόβλημα στην επιφάνεια σε όλες τις τραγικές του διαστάσεις. Και, φυσικά, να προταθούν και να προωθηθούν λύσεις.

Η περιθωριοποίηση των ανέργων δεν είναι συμπτωματική. Υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν το κεφάλαιο, την εργατική τάξη, τα μεσαία στρώματα, ακόμα και τους διανοούμενους. Κόμμα που να εκπροσωπεί τους άνεργους δεν υπάρχει. Τα μνημονιακά κόμματα είναι υπεύθυνα για την έκρηξη της ανεργίας, για την απουσία πρόνοιας και για τα πρόσθετα βάρη που ρίχνουν στις πλάτες των ανέργων. Αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς, παραδοσιακά συγκροτημένα γύρω από το συνδικαλιστικό κίνημα και τα εργατικά δικαιώματα, δυσκολεύονται να βάλουν στο ραντάρ τους τα ανυπέρβλητα προβλήματα του άνεργου, της άνεργης και των οικογενειών τους.

Μιλάμε συνήθως με υπερηφάνεια για τον «κόσμο της εργασίας» και αποστρέφουμε το βλέμμα από τον «κόσμο της ανεργίας». Το «Ημερολόγιο ενός ανέργου» θα φέρει στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης τον «κόσμο της ανεργίας» και θα προσπαθήσει να του δώσει πίσω τη χαμένη του υπερηφάνεια.

Σημείωση 1: Όλα ξεκίνησαν από το βιβλίο «Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι» του Χριστόφορου Κάσδαγλη, που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2012. Ανάμεσα στα κεφάλαιά του συμπεριλαμβάνονταν 17 διάσπαρτες σελίδες από το «Ημερολόγιο ενός ανέργου». Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Η συνέχεια ήρθε αβίαστα. Αντί για την υποκειμενική καταγραφή του προβλήματος από ένα συγγραφέα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους χιλιάδες άνεργοι και άνεργοι και να καταγράψουν απευθείας και χωρίς διαμεσολαβήσεις τα βιώματα, τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τα αιτήματά τους.

Σημείωση 2: Μπορείτε εδώ http://vimeo.com/63092316 να βρείτε το βιντεάκι που κηρύσσει την έναρξη της καμπάνιας.

Γυφτοβασίλειο με άλλοθι το αρχαίο κάλλος

Ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης μιλάει για τους δασκάλους του και την ιστορία του Παγκρατίδη, που τον «σφράγισαν»

Της Γιωτας Συκκα

Ο Θωμάς Κοροβίνης ήταν ακόμα παιδί στη Νέα Μηχανιώνα όταν συνέλαβαν τον Αριστείδη Παγκρατίδη, τον επιλεγόμενο και «δράκο του Σέιχ Σου», όμως τα έχει όλα ζωντανά μέσα του. Είναι φανερό και στο βιβλίο του «Ο γύρος του θανάτου» (Εκδ. Αγρα), που τιμήθηκε το 2011 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος και τώρα έγινε παράσταση στο ΚΘΒΕ από τον Νίκο Μαστοράκη. Οπως λέει, πιστεύει στη δύναμη του βιώματος όταν χαράζεται βαθιά στον άνθρωπο. «Ωρίμασα νωρίς γιατί ζούσα με τους μεγάλους. Το καφενείο που μεγάλωσα ήταν η καλύτερη εφημερίδα. Ημουν ακόμη μικρός, όμως η αντίδραση του κόσμου ήταν άμεση και καθολική για τον Παγκρατίδη που συνελήφθη το 1964, κάθισε τέσσερα χρόνια στο Γεντί Κουλέ και το ’68 εκτελέστηκε. Η γενική αίσθηση ήταν ότι έπρεπε να πληρώσει, ότι αυτός ντε και καλά ήταν ο δράκος. Βαριά σκιά η θηλιά στον λαιμό μαζί με την ιστορία του Λαμπράκη. Η ιστορία του δράκου είχε ακουστεί ώς τα νησιά. Υπήρξαν πολλοί δράκοι, όπως ο Παπαχρόνης που είναι έξω στα 56 του και περνάει μια χαρά. Τον Παγκρατίδη η Θεσσαλονίκη τον αντιλήφθηκε ως θύμα και παρά την καταδίκη του ακόμη και σήμερα σπάνια θα ακούσεις κάποιον να σου πει «μπορεί και να ήταν δράκος».

Στα άδυτα

Στη σκηνή, μέσα από τα πρόσωπα που συνδέονται με τον Παγκρατίδη, ο θεατής γνωρίζει τα άδυτα του λιμανιού, τις φτωχογειτονιές, το περιθώριο, την ατμόσφαιρα της μετεμφυλιακής Θεσσαλονίκης και ό,τι την χαρακτήρισε. «Ηθικολογία, επικράτηση μιας εξουσίας με πολύ σκληρό πρόσωπο, άκαμπτες οικογενειακές δομές, παντοκρατορία του χωροφύλακα, του παπά, ανθρωποφαγικό σκηνικό με συμπλεγματικά αποτελέσματα στην ψυχολογία των ανθρώπων». Η ιστορία του Παγκρατίδη όπως και η υπόθεση Λαμπράκη, παραδέχεται ο συγγραφέας, «με σφράγισαν».

Το χρέος, τον παρακίνησε να γράψει το βιβλίο όπως το μυθιστόρημα «’55» που καταπιάνεται με τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης. «Ετσι λειτουργώ ως δημιουργός, έτσι λειτουργούσα και ως δάσκαλος. Στεκόμουν πάντα σε ένα ύψος ιεραποστολικό».

– Συγγραφέας, ερευνητής, στιχουργός, συνθέτης αλλά και 30 χρόνια φιλόλογος σε Γυμνάσια, Λύκεια και τα οκτώ απ’ αυτά στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης. Τι αλλαγές διακρίνατε στα παιδιά;

– Oσο παλιότερα γυρίσει κανείς, βλέπει πως τόσο οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι με την παράδοση. Τα τελευταία χρόνια όμως, η ασυνεννοησία κινδύνευε να θεωρηθεί δεδομένη. Αλλά καθώς διαμορφώνεται ένα νέο είδος ανθρώπου με χαρακτηριστικά που υπαγορεύονται από την παγκοσμιοποίηση, την τεχνολογία, τις απρόσωπες διαπροσωπικές σχέσεις, προσπαθούσα πάντα να δώσω τον ανθό από τις αξίες που αποκόμισα από τη ζωή μου.

– Δεν ακολουθούσατε πάντως την κλασική οδό.

– Κέρδισα το παιχνίδι αλλιώς. Οταν για παράδειγμα δίδασκα τη Φάτα Μοργκάνα, πρώτα την τραγουδούσα, μετά τους ταξίδευα στον κόσμο της θάλασσας, της περιπέτειας, της Ιθάκης, στον Καββαδία, στο ίδιο το ποίημα.

– Οι δικοί σας δάσκαλοι ποιοι ήταν;

– Ο Σαββίδης ήταν κυρίως ο Πανεπιστημιακός μου δάσκαλος, ο Μαρωνίτης, ενώ ο Χριστιανόπουλος ήταν ο εξωπανεπιστημιακός, η Σωτηρίου. Εκείνη με ανακάλυψε όταν ήμουν στην Πόλη. Ταράχτηκα γιατί τη θαύμαζα. Αλληλογραφώντας, μαθαίναμε ο ένας τον άλλον. Είμαι ελληνοκεντρικός με μια πινελιά προς τας Ανατολάς. Στη διδασκαλία συνδύαζα τα διδάγματα που έχω από τα διαβάσματα και το ψήσιμό μου στη ζωή. Τα παιδιά με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν πιο ποιητικά τα πράγματα και λιγότερο λογιστικά.

– Με το τραγούδι πώς ασχοληθήκατε;

– Μεγάλωσα μέσα στα ρεμπέτικα. Η Καζαντζιδική εποχή με επηρέασε πολύ. Τραγουδούσα από μικρός, έγραφα στίχους, έπαιζα λίγο μπαγλαμά και τελικά έφτασα μέσα από τον πόνο της ζωής στο τραγούδι. Θαρρείς και οι μελωδίες ήταν μέσα μου. Ετσι έφτιαξα 4-5 δίσκους ξεκινώντας το 1992 από το στούντιο του Νίκου Παπάζογλου με τον Βόμβολο ενορχηστρωτή. Τότε ήταν συνεταιρικά τα πράγματα κι έτσι έβγαιναν τα τραγούδια της παρέας. Θα μπορούσα να είχα άλλη πορεία στη μουσική, αλλά αν κάτι δεν μου αρέσει, δεν συνεργάζομαι. Είναι θέμα αξιών.

– Πιστεύετε πως η παγκοσμιοποίηση θα εξομοιώσει ακόμη περισσότερο τις λαϊκές κουλτούρες;

– Δεν το πιστεύω, γιατί οι λαοί που έχουν βαθιές παραδόσεις αντιστέκονται σ’ αυτό. Το τελευταίο που θα εξαφανιστεί από την ταυτότητά τους είναι το τραγούδι. Ταυτόχρονα βέβαια ενδίδουν. Κάνοντας μια βόλτα τώρα στην Κωνσταντινούπολη, ακούς τουρκικό ποπ πιο χαζό από το δικό μας γιατί η ανάγκη εκδυτικοποίησης εκεί είναι ισχυρότερη. Η παγκοσμιοποίηση για μένα είναι καταστροφή, αδερφή με το μνημόνιο. Eνα ιδεολόγημα κούφιο και ψεύτικο.

Μελέτες

– Πόσο διαφορετικά λειτουργείτε γράφοντας ένα πεζό από ένα τραγούδι;

– Λειτουργώ με το ίδιο πάθος. Οι μεγάλες μου μελέτες -η μία επτά χρόνια και η άλλη 17- απαιτούσαν οργάνωση. Τα νεοϊστορικά μυθιστορήματα επίσης θέλουν δουλειά γιατί στηρίζονται στη γνώση που προέρχεται από τη μελέτη και τη φαντασία που είναι ο μύθος. Το τραγούδι είναι πιο παρορμητικό, αλλά κι αυτό θέλει να δουλέψεις με τις λέξεις.

Θεσσαλονίκη της συντήρησης και της απάτης

– Τώρα στην κρίση μιλάμε συχνά για το τέλος του λάιφσταϊλ. Η Θεσσαλονίκη πώς το βίωσε και πόση σχέση έχει η πόλη που αγαπήσατε με αυτή που ζείτε;

– Μιλάμε για το τέλος του λάιφσταϊλ που συνοδεύει την κρίση της εποχής χωρίς να είμαστε σίγουροι ακόμη γι’ αυτό. Θα προτιμούσα αυτός ο λαός που φάνηκε ενδοτικός στην ευκολία των τελευταίων χρόνων, να είχε περίσκεψη πριν. Τα τελευταία χρόνια η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη της συντήρησης και της απάτης, ξεκινώντας από τους ηγεμόνες της. Από την άλλη όμως, οι πνευματικές της μονάδες από τα χρόνια του Πεντζίκη και της Καρέλλη, μοιάζουν να ’ναι παράδοση.

– Συχνά μιλάτε για τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Σωτηρία Μπέλλου, την Πόλυ Πάνου κ.ά. Τι είχαν αυτοί οι λαϊκοί τραγουδιστές που λείπει από τους σημερινούς;

– Εχουμε φωνές, μερικές εξαιρετικές, αλλά είναι πιο γλυκερές, πιο μελιστάλαχτες. Εκείνοι έφεραν στη φωνή τους τον πόνο της ζωής τους, που ήταν αλλιώτικος από τον σημερινό. Οι άνθρωποι έχουν ελαφρύνει. Ακόμη και η υπερηφάνεια μοιάζει ξεθυμασμένη.

Η ελληνική αριστερά είναι πολύ συντηρητική

– Δηλώνετε σταθερά αριστερός αλλά και ορθόδοξος. Παραμένετε;

– Αριστερός, θέλω δεν θέλω. Ορθόδοξος ως παράδοση, δεν έχω λόγο να την αντικαταστήσω, άλλωστε είναι πιο ανθρώπινη από άλλες.

– Τι είναι για σας σήμερα προοδευτικός;

– Oλα ξεκινάνε από την ανάγκη να είναι κανείς άνθρωπος, να προσπαθήσει να συνεργαστεί με τους συνανθρώπους για μια επικοινωνία που θα ανατρέψει τις δομές ενός συστήματος που αγκυλώνει τον άνθρωπο, τον αφήνει φτωχό και άνεργο. Δεν μπορείς να είσαι αριστερός χωρίς να έχεις υπόψη σου τον άλλον, ούτε χριστιανός και να βγαίνει το μίσος από τα μάτια σου. Εχουμε αριστερούς που ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα ανέλθουν στην κλίμακα. Η ελληνική αριστερά κατά πλειοψηφία είναι πολύ συντηρητική. Θα έπρεπε π.χ. να έχει αποδεχτεί την οικολογία πολύ πριν γίνει μόδα. Αντίθετα είναι ένα κατηχητικό που σκέφτεται υποτίθεται προοδευτικά αλλά κουτσομπολεύει πίσω από τον μπερντέ. Δεν μπόρεσε να γίνει ένα πλατύ ποτάμι που θα συμπεριλάβει και ρεύματα που της φαίνονται αλλότρια, ενώ δεν είναι. Πρέπει να αφήσεις το εγώ στην άκρη για να είσαι αριστερός.

– Τι λέτε, θα ανθήσει κάτι;

– Αν δεν στρώσουν λίγο οι άνθρωποι, τι να ανθήσει; Θέλει δουλειά, διάβασμα, περίσκεψη, ενδοσκόπηση. Είναι αίτημα των καιρών να ξαναβρούμε τον εαυτό μας και να περάσουμε σε έναν επαναπροσδιορισμό της νεοελληνικής ταυτότητας. Θα ζούμε με το άλλοθι του αρχαίου κάλλους, ενώ θα είμαστε το γυφτοβασίλειο; Θα δουλέψουμε για το κοινό καλό ή θα είμαστε αποικία; Η ανασυγκρότηση πρέπει να γίνει από τον λαό, όχι από το κράτος. Αλλά χωρίς ελπίδα δεν ζει κανείς. Στην ανθρώπινη περιπέτεια πιστεύω στο τρίπτυχο του Ελύτη: τέχνη, τύχη, τόλμη.

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Αισθανόμαστε προδομένοι από την ελληνική κυβέρνηση

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

Έχουν μιλήσει και μιλούν πολλοί αυτές τις μέρες για τη νέα καταστροφή της Κύπρου. Τι να λέει άραγε ένας ποιητής; Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης επιλέγει τον συγκεκριμένο στίχο από το θεατρικό του δρώμενο "Αμμόχωστος Βασιλεύουσα": "Αν ο λαός μας δεν μπορεί να αντλήσει απ' τα δεινά του/ τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία" και λέει τα πάντα. Από τις πλέον σημαίνουσες ποιητικές φωνές, όχι μόνο της κυπριακής αλλά και της ελληνικής ποίησης, ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, με έντονο το στίγμα του στο μεταπολεμικό, μεταπολιτευτικό ποιητικό τοπίο, με κρατικά βραβεία και άλλες διακρίσεις στις αποσκευές του, σήμερα αφήνει την ποίηση στην άκρη και μιλάει μόνο για την Κύπρο. "Ναι, μας πρόδωσε η ελληνική κυβέρνηση" λέει, ωστόσο παραδέχεται ότι "η αγάπη και η αφοσίωση του κυπριακού ελληνισμού για τον ελληνισμό της Ελλάδας είναι βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας". Τον πετύχαμε στο σπίτι του στη Λευκωσία. Μπορεί η τηλεφωνική επικοινωνία να μη δίνει τη δυνατότητα να δεις το βλέμμα του ποιητή, όμως η φωνή του μαρτυρά εξ αρχής τη βάσανο των ημερών. Μέσα από το ηχόχρωμά της ιχνογραφείται ανάγλυφα η αντοχή, η αξιοπρέπεια, το πείσμα των Κυπρίων και η μεγάλη μοναξιά τους επίσης. Γι' αυτά μιλάει σήμερα ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, αλλά και για τη στάση της Ευρώπης, για το Όχι των Κυπρίων, για το "γερμανικό οικονομικό imperium", για το κείμενο του Αλκίνοου Ιωαννίδη, για την Ελλάδα.

- Ο Αττίλας ακρωτηρίασε την Κύπρο. Το ζωντανό της κομμάτι στάθηκε στα πόδια και τα πόδια του και τα πόδια αυτά κόβονται τώρα από τη Δύση προς την οποία είχε στραμμένο το πρόσωπό του. Ποια είναι η μοίρα της Κύπρου;

Η μοίρα της Κύπρου είναι να αντέξει μέσα στους αιώνες παρά τις δυσκολίες και τις καταιγίδες που αντιμετωπίζει. Το απέδειξε εξάλλου, μέσα σ' αυτή τη μακραίωνη ιστορία της, γιατί παρέμεινε ελληνική εδώ και 4000 χρόνια. Είναι απίστευτο το πως αυτός ο λαός της Κύπρου, ελληνικός στη μεγίστη πλειοψηφία του, βρήκε τον τρόπο να αντέξει και να κρατήσει την ελληνική του συνείδηση, τη γλώσσα, την πίστη και τα έθιμά του. Είναι κάτι θαυμαστό και πρωτόγνωρο αν σκεφτεί κανείς ότι τα γύρω βασίλεια τα ελληνιστικά, όπως το βασίλειο της Περγάμου, η Αντιόχεια, η Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων έχουν χαθεί όπως έχουν χαθεί και οι ελληνικές αποικίες της Σικελίας, των παραλίων της Μ. Ασίας, της Μαύρης Θάλασσας κοκ. Αυτό σημαίνει ότι η Κύπρος είναι σκληρό καρύδι και πεισματερό. Ενώ αποκαλείται Νησί της Αφροδίτης, το κύταρό της είναι πολύ δυνατό και ανθεκτικό μέσα στο χρόνο.

- Εμείς εδώ, με τρία μνημόνια στην πλάτη, σας καταλαβαίνουμε. Εσείς που είδατε τη χώρα σας να καταστρέφεται εν μία νυκτί πως το βιώνετε;

Στην αρχή είχαμε υποστεί ένα σοκ, ένα φοβερό κλυδωνισμό γιατί ήταν ένας αιφνιδιασμός στοχευμένος από την Ευρώπη, για να συντρίψει την έννοια της Κυπριακής Πολιτείας, σε τελική ανάλυση. Βρήκε ως πρόσχημα αυτή η συμμορία των εντιμότατων ότι νοσεί το τραπεζικό μας σύστημα και με αυτό το πρόσχημα προχώρησε στη δολοφονία του Κυπριακού ελληνισμού. Γιατί πρόκειται για φόνο εν ψυχρό, χωρίς συμπόνια.

- Και προμελετημένο;

Ασφαλώς, όπως φαίνεται ήταν προαποφασισμένο και έγινε χωρίς καμιά συμπόνια με ασύμμετρη εκδικητικότητα που αγγίζει την ύβρη, με την αρχαιοελληνική σημασία. Ο Καβάφης λέει "αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία". Όμως αυτό δεν υπήρξε ποτέ από τους Ευρωπαίους εταίρους μας.

- Αισθάνεστε απελπισμένοι;

Απελπισμένοι δεν είμαστε. Βγαίνει μια αισιοδοξία πάντα μέσα από την απελπισία όταν ένας λαός είναι αποφασισμένος να επιβιώσει. Και είμαστε αποφασισμένοι να επιβιώσουμε. Κι έχουμε τον τρόπο να επιβιώσουμε. Η διανοητική πολιτιστική στειρότητα, λέει κάπου ο Μισέλ Φουκό, μου φαίνεται ένα από τα σημαντικότερα συμβάντα της εποχής μας. Το θυμήθηκα επειδή ακριβώς η κα Μέρκελ και η παρέα της, ο κ. Σόιμπλε και αυτός ο ανεκδιήγητος Ολλανδός νεανίας, που είναι και πρόεδρος του Eurogroup Γερουν Ντεισελμπλουμ, έκαναν το παν για να αποδείξουν τη δική τους πολιτική στειρότητα. Χρησιμοποίησαν κάθε λογής στρατηγήματα και σοφιστικά επιχειρήματα και μυθοπλασίες για να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι η Κύπρος είναι ένα μαύρο πρόβατο που πρέπει να συντριβεί. Δεν στοχάστηκαν καθόλου τη θέση της Κύπρου στην Ευρώπη και την ευρύτερη σημασία της.

- Νομίζετε ότι αυτό που γίνεται τώρα έχει σχέση με τις οικονομικές συνθήκες και συσχετισμούς ή έχει και εθνικό χαρακτήρα; Η γερμανική εθνική νοοτροπία ενάντια στις εθνότητες της Μεσογείου;

Η οικονομική πτυχή είναι το πρόσχημα. Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι η Κύπρος μπήκε στο στόχαστρο προκειμένου να απορφανιστεί και από την Ελλάδα και από όλους τους γύρω δυνητικούς συμμάχους της, εννοώ Αίγυπτο, Ισραήλ, Συρία, Λίβανο αλλά και τους ίδιους τους Ρώσους οι οποίοι έχουν πολλά οικονομικά συμφέροντα στην Κύπρο. Στόχος λοιπόν της Ευρώπης, και αυτό δεν είναι μόνο δική μου άποψη αλλά κυριαρχεί στην σκέψη των Κυπρίων, είναι να απογυμνώσει την Κύπρο από κάθε έρεισμα οικονομικό και πολιτικό με προφανή γι' αυτήν ωφελήματα. Αντιμετώπισαν ένα κράτος μέλος της ΕΕ που βυθιζόταν με το χειρότερο τρόπο, όπως έγραψαν πρόσφατα και οι Finincial Times, αντί να του ρίξουν σωσίβιο του πέρασαν μια μυλόπετρα στο λαιμό. Ο δε πρώην πρόεδρος του Eurogroup και τωρινός πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κ. Γιούνγκερ, είπε ακριβώς ότι οι Ευρωπαίοι αντιμετώπισαν τους Κυπρίους σαν να ήταν γκάνγκστερ. Στην πραγματικότητα οι ληστές είναι αυτοί γιατί ήθελαν να βάλουν χέρι στα πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων της Κυπριακής ΑΟΖ εξουδετερώνοντας την οικονομία μας έτσι ώστε η Κύπρος να μην μπορεί να αντισταθεί σε επικίνδυνες λύσεις και διεξόδους.

- Αισθάνεστε προδομένοι από την ελληνική κυβέρνηση;

Ναι. Αισθανόμαστε προδομένοι από την ελληνική κυβέρνηση. Βεβαίως δεν μας διαφεύγει ότι αυτή την περίοδο η Ελλάδα αιμορραγεί, αλλά άσχετα προς αυτό, η υποστήριξη της Ελλάδας θα μπορούσε να γίνει πιο εμφανής τουλάχιστον κατά τη διαπραγμάτευση στο Εurogroup. Χουμε συνηθίσει, κι έχει γίνει πια τρόπος ζωής για τους Έλληνες πολιτικούς που κυβερνούν αυτή τη στιγμή να σκύβουν το κεφάλι για να δείχνουν καλή διαγωγή. Όμως αυτό ενθαρρύνει ακόμα περισσότερο αυτούς που προσπαθούν να υφαρπάξουν τον εθνικό μας πλούτο και την εθνική μας κυριαρχία και εδώ στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Το Όχι της Κυπριακής βουλής για παράδειγμα που σχολιάστηκε από ποικίλες οπτικές γωνίες, ήταν κατά την άποψή μου μια μεγάλη ιστορική στιγμή γιατί έστω για μια στιγμή τολμήσαμε να πούμε στους ισχυρούς ότι είναι άδικο αυτό που πάνε να κάνουν. Πολλοί λένε ότι θα ήταν προτιμότερο να σκύβαμε το κεφάλι και να δεχτούμε αυτό που εκείνοι αποφάσισαν για μας, όμως το ότι τους πετάξαμε κατάμουτρα ένα Οχι αποδεικνύει περίτρανα ότι ο άνθρωπος ακόμα και μέσα από το τάφο του μπορεί να αντιστέκεται και να υπάρχει με αξιοπρέπεια. Εκείνο που εμένα με θλίβει είναι ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα την απώλεια της τραπεζικής μας αξιοπιστίας, απέδειξαν κάτι πολύ μεγαλύτερο: την απώλεια της δικής τους ηθικής αξιοπιστίας. Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον ...Σόιμπλε, κι εδώ παραφράζω το στίχο μου από την "Νεκρώσιμο ακολουθία" για πω πολύ απλά: θα πεθάνει δυστυχισμένος. "Κάθε μέρα" όπως είπε κάποιος ποιητής "οι άνθρωποι πεθαίνουν δυστυχισμένοι επειδή τους λείπουν αυτά που βρίσκονται μέσα στα ποιήματα". Το μόνο που σκέφτεται το γερμανικό οικονομικό imperioum είναι η ευδαιμονία του κράτους τους εις βάρος της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

- Το κείμενο του Αλκίνοου Ιωαννίδη το διαβάσατε;

Το διάβασα, μου άρεσε και το έστειλα και σε πολλούς φίλους εκτός Κύπρου. Πήρα πολλές και συγκινητικές αντιδράσεις. Το κύριο σημείο του Αλκίνοου, που πολύ φοβάμαι ότι παρεξηγήθηκε από μερικούς δημοσιογράφους και σχολιαστές στην Ελλάδα, είναι η καταγραφή της ελληνικής παθογένειας στο σύνολό της, τόσο από Κυπριακής όσο και από Ελλαδικής πλευράς. Επειδή ο λαός έχει απολέσει την ικανότητά του να στοχάζεται εθνικά, τον ξενίζουν και τον σκανδαλίζουν καίριες επισημάνσεις που σχετίζονται με την Σολωμική έννοια του έθνους. Δεν είναι αντίθετο προς τον διεθνισμό να αγαπάς την πατρίδα σου, το γερό θεμέλιο του διεθνισμού είναι να αγαπάς την πατρίδα σου και το έθνος. Γιατί αν δεν έχει κάπου αν πατήσεις και κάτι να αγαπήσεις και να αγωνιστείς γι' αυτό τότε είσαι κρατημένος στον αέρα.

- Τι σημαίνει πατρίδα κύριε Χαραλαμπίδη;

Είναι ουσιαστικά η αίσθηση της κοινότητας μεταξύ των ανθρώπων. Η πατρίδα είναι ένα συμβόλαιο μεταξύ ανθρώπων που βρίσκονται στον ίδιο τόπο και γίνονται ενεργοί πολίτες για να συντάξουν την πολιτεία τους, το κράτος. Μη ξεχνάμε ότι αυτό σχετίζεται άμεσα με τον πολιτισμό, και μην ξεχνάμε επίσης ότι ο πολιτισμός εδράζεται στη λέξη πολίτης. Η δε πολιτεία έχει τη ρίζα της στο "πολιτεύω" που στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε είμαι ελεύθερος άνθρωπος. Η έννοια της πατρίδας συντάσσεται επίσης με την έννοια της μνήμης που αντλεί την ουσία της αναίρεση της λήθης, εφόσον διασώζει από τη λήθη ότι είναι α-ληθές, αυτό που δεν είναι δυνατό να λησμονηθεί; Συνεπώς η μνήμη ως απουσία λήθης αποτελεί την ταυτότητα της αλήθειας. Σε κρίσιμους καιρούς είναι καλό να το θυμόμαστε: οι άνθρωποι και οι λαοί "αληθεύουν" μονάχα μέσω της μνήμης τους. Η πατρίδα επομένως είναι ο συνεκτικός δεσμός των ανθρώπων που έχουν κοινή μνήμη και κοινά παθήματα.

- Στο παρελθόν μου είχατε μιλήσει για την "επιστήμη της αγάπης προς την πατρίδα". Τι διδάσκει αυτή η επιστήμη σήμερα;

"Αν ο λαός μας δεν μπορεί να αντλήσει απ' τα δεινά του/ τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία" είχα γράψει στο θεατρικό δρώμενο "Αμμόχωστος Βασιλεύουσα". Νομίζω ότι από εδώ μπορούμε να αντλήσουμε το ουσιώδες συμπέρασμα ότι η επιστήμη της αγάπης προς την πατρίδα στηρίζεται στη βαθύτερη συναίσθηση της πραγματικότητας και στη σωφροσύνη που μπορούμε να αντλήσουμε ως λαός απ' αυτό. Θα 'λεγα αυτή την κρίσιμη ώρα ότι εμείς εδώ στην Κύπρο έχουμε την πολυτέλεια να βλέπουμε κριτικά την Ευρώπη και να διακρίνουμε το βάθος των πραγμάτων, πράγμα που δεν ισχύει για όλους εκείνους τους οικονομικούς παντογνώστες της Ευρώπης. Η Liberation ωστόσο γράφει "οικονομολόγοι καλά πληροφορημένοι αυτό αποτελεί σχήμα οξύμωρο".

- Στην πάλη ανάμεσα στο νεοφιλελευθερισμό και στις πολιτικές που έχουν ως πρόταγμα τις ανθρωπιστικές αξίες, ένας Έλληνας ποιητής που οι Θερμοπύλες του είναι στην Κύπρο πώς αντιμετωπίζει αυτό το δίπολο;

Ξέρω ότι ουσιαστικά η Ευρώπη έχοντας χάσει το πρόσωπό της και όντας σε τύφλωση αυτή τη στιγμή, έχει απολέσει ταυτόχρονα και το μεγάλο όραμα της Ευρώπης της αλληλεγγύης σε κάθε τομέα με κέντρο τον Άνθρωπο. Το κεφάλαιο της Ευρώπης, και του κόσμου ολόκληρου, οφείλει να είναι ο Άνθρωπος, ο πολίτης και όχι τα τραπεζικά κεφάλαια. Κάποια στιγμή η ιστορία η ίδια θα ζητήσει το δίκαιο και τα δικαιώματά της. Τίποτα δε μένει στατικό στον κόσμο. Αισθάνομαι ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι πολύ όμορφες χώρες γιατί έχουν πονέσει πολύ. Η ομορφιά είναι δύναμη γιατί ανακεφαλαιώνει τον κόσμο μέσα από τον πόνο. Να ευχηθώ να το καταλάβουν και οι λαοί μας και να καταλάβουν οι λαοί μας ότι το αντίδοτο στο δηλητήριο που μας ποτίζουν μπορεί να γίνει στα χέρια μας η υπέρτατη ποιητική πράξη που καταφάσκει στην ίδια τη ζωή.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Δηλαδή, τώρα εγώ σώθηκα;

Του Πέτρου Κατσάκου

Και η μέρα ξεκινά με το χαρτί της απόλυσης στα χέρια.

Και ξαφνικά ένα πρωί περνάς στην άλλη όχθη. εκεί που ζουν οι περιττοί

Διαβαίνεις την κόκκινη γραμμή.

Κοιτάς μέσα σου.

Αναρωτιέσαι.

Ψάχνεις το λάθος, παλεύεις με το θυμό και τη θλίψη.

Τόσον καιρό έγραφες για τους άλλους και τώρα πρέπει να γράψεις για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και τι να σου πουν οι λέξεις;

Να βγεις στο δρόμο ή να τρέξεις να κρυφτείς;

Να φωνάξεις ή να σωπάσεις;

Να πας με τον θυμό ή με τη θλίψη;

Μετά τη φτώχεια, η ανεργία. Μετά την ανεργία τι; Η σιωπή;

Κοιτάζεις γύρω σου και μετράς τη βουβαμάρα.

Η πόλη σαστισμένη συμπαρίσταται σιωπηλά στην καταστροφή της, που έχει το ωραίο όνομα της «σωτηρίας».

Γύρω σου βλέπεις συμπαραστάτες της αυτοκαταστροφής, με το ακόμα πιο ωραίο όνομα της «σύνεσης» του πολιτικού συστήματος, που «ήρθε επιτέλους σε αυτόν τον τόπο».

Και αναρωτιέσαι.

Δηλαδή, τώρα εγώ «σώθηκα»;

πηγή: Left.gr

Η απάντηση του Βασίλη Βενιζέλου στις ανακρίβειες του Νίκου Νικολόπουλου

Βασίλης Βενιζέλος

Είναι η πρώτη φορά στην δημοσιογραφική μου πορεία που ανακατωμένες ανακρίβειες, διατυπωμένες από τον προερχόμενο από τη Ν.Δ. ανεξάρτητο βουλευτή, τον Νίκο Νικολόπουλο, στον τηλεοπτικό σταθμό του Σπύρου Καρατζαφέρη, στις 27 Μαρτίου 2013, με υποχρεώνουν να ξεκαθαρίσω ορισμένα ζητήματα που με αφορούν προσωπικά και να έρθω σε επικοινωνία με τον δικηγόρο μου, προκειμένου να προχωρήσω στη διεκδίκηση των νομίμων δικαιωμάτων μου.

Ο κ. Νικολόπουλος υπονόησε τεχνηέντως και κακόβουλα ότι λαμβάνω 7.000 ευρώ το μήνα για να κάνω μαθήματα σε αστυνομικούς, καθώς και ότι εγώ, ως υπάλληλος του ΟΚΑΝΑ, έγραψα εναντίον του πριν λίγες ημέρες στην Αυγή. Αιδώς!

Η αλήθεια είναι η εξής: Υπέβαλα όλα τα νόμιμα δικαιολογητικά μου στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΚΑΝΑ για 4 προκηρύξεις διαγωνισμών για θέσεις επικοινωνιολόγου. Μέσα από όλες τις νόμιμες διαδικασίες κατάφερα να είμαι ένας από τους 3 υποψηφίους οι οποίοι έγιναν δεκτοί από το Δ.Σ. του ΟΚΑΝΑ. Έγινα δεκτός για θέση εξωτερικού συνεργάτη με τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών και συνολική αμοιβή (μικτή) ύψους 7.000 ευρώ (περιλαμβανομένων ΦΠΑ 23% και παρακράτησης φόρου 20%) έως το τέλος του έργου, δηλαδή έως το τέλος του 2014. Η εργασία την οποία μου αναθέτει ο ΟΚΑΝΑ είναι η παραγωγή ενημερωτικού υλικού για τις εξαρτήσεις, το οποίο θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν πολλές δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων και η αστυνομία, καθώς και η σύνταξη δελτίων τύπου και η οργάνωση συνεντεύξεων τύπου στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.

Όσο για την υποτιθέμενη επίθεσή μου στον Νίκο Νικολόπουλο μέσα από ρεπορτάζ μου στην Αυγή, ο κ. βουλευτής γνωρίζει ελληνικά και ξέρει πολύ καλά ότι πρόκειται για επίθεση του προέδρου του συλλόγου των εργαζομένων του ΟΚΑΝΑ Γιάννη Κακλαμάνη, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνέντευξης τύπου του συλλόγου, την οποία παρουσιάζει το ρεπορτάζ μου, το οποίο κακοποίησε σκοπίμως και συκοφαντικά ο Νίκος Νικολόπουλος.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ 

Πέρασε ένας χρόνος χωρίς τον σ. Γιάννη

28 Μαρτίου 2012-28 Μαρτίου 2013. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την ημέρα που ο σύντροφος Γιάννης Μπανιάς έφυγε από τη ζωή. Και αυτός ο χρόνος μεγάλωσε την απώλεια. Ο σύντροφος Γιάννης ήταν από τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη πορεία μου στην Ανανεωτική Αριστέρα, το ΚΚΕ Εσωτερικού και την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Η μοίρα έφερε να είμαστε πάντα από την ίδια, κομματική, πλευρά. Στο 4ο (και τελευταίο...) συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού ήμουν και εγώ ένας από τους "Μπανιάδες" που ήθελαν την αναβάθμιση και όχι τη διάλυση του ΚΚΕ Εσωτερικού, ενώ στη συνέχεια περπατήσαμε μαζί τον δύσκολο δρόμο του ΚΚΕ Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά και στη συνέχεια όταν μετασχηματίστηκε σε Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) πάλι μαζί είμασταν στο αγώνα για την ανασύνθεση της αριστεράς. Οι δρόμοι μας χώρισαν για λίγο καθώς εγώ εντάχθηκα στον ΣΥΝασπισμό, ενώ αυτός έμεινε σταθερά στο μετερίζι της ΑΚΟΑ. Το 2004 συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι οι κομματικοί μας δρόμοι ξανασυναντήθηκαν. Η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν το 2007 εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας γιατί έβλεπα μια δικαίωση στους αγώνες του για την ενότητα της Αριστεράς, παρότι ο σ. Γιάννης σ' όλη του τη ζωή ποτέ δεν διεκδικήσε προνόμια, "καρέκλες" και τίτλους. Εδωσε με ηπειρώτικη λεβεντιά τη μάχη με τον καρκίνο. Η απουσία του στις δύσκολες μέρες που περνά η πατρίδα είναι μεγάλη. Αριστεροί με την ανιδιοτέλεια του Γιάννη Μπανιά σπανίζουν στο τόπο μας!

Ελεύθεροι Κατακτημένοι

Του Αλκίνοου Ιωαννίδη

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας, που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι Ελληνική, όμως, πόσο λίγο Κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο Ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω...

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δε ζει καλά, κανείς δε ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Κι όσοι πιστεύουν πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε, να μην ξεχνούν πως, όποιο κομμάτι μας έμεινε απροστάτευτο, ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε... Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

E mail από την Μάλτα....

Αποτελεσματικές λύσεις: Mαλτέζικες εταιρείες ή – προσωρινά - τραπεζικοί λογαριασμοί Kυπριακής εταιρείας στη Μάλτα 

Ειδικοί (προνομιακοί) οικονομικοί οροί για πελάτες που ήδη χρησιμοποιούν Kυπριακές εταιρείες - λύσεις για αποτελεσματική αντιμετώπιση της προσωρινής τραπεζικής κρίσης στην Κύπρο 23/3/2013
Λύσεις (Α και Β πιο κάτω):

Α. Άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών Kυπριακής εταιρείας στη Μάλτα Ή

Β. «Μεταφορά Kυπριακής εταιρείας στη Μάλτα»

… Σε πολύ χαμηλές τιμές και χωρίς να χάνονται τα χρήματα που ήδη πληρώθηκαν για την παλιά Kυπριακή εταιρεία

** Κάντε scroll στο τέλος της σελίδας για την τελευταία ενημέρωση μας για την Kυπριακή τραπεζική κρίση **

Α. Άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών Kυπριακής εταιρείας στη Μάλτα (σε 10 εργάσιμες ημέρες)
(δεν περιλαμβάνονται επιπλέον έξοδα πιστοποιήσεων εγγράφων ή/και επιπλέον εργασίες από τις κανονικές που τυχόν ζητηθούν από νομικά τμήματα τραπεζών για ειδικές περιπτώσεις πελατών)
Εταιρικοί λογαριασμοί με internet banking – 425 ΕΥΡΩ (πιστωτικές / χρεωστικές κάρτες επιπλέον 175 ΕΥΡΩ) Προσωπικοί λογαριασμοί – 245 ΕΥΡΩ

Β. «Μεταφορά Kυπριακής εταιρείας στη Μάλτα (σε 10 εργάσιμες ημέρες)»

Ελβετός με ψυχή Ελληνα

Του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

Ο Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ, ο Ελβετός γιατρός και εκδότης των «Ελληνικών Χρονικών», θάφτηκε κάτω από τα ερείπια του Μεσολογγίου. Είχε προλάβει να ασπαστεί την Ορθοδοξία και να παντρευτεί Ελληνίδα.

Ετσι ο τυχοδιώτης γιατρός, την ύσταστη στιγμή της απόφασης, δεν πήγε με τον εχθρό. Επέλεξε να αγωνιστεί, αυτός ο εκδότης, με τον αδελφό του στην έκδοση της εφημερίδας και στη μάχη, τον τυπογράφο Δημήτρη Μεσθενέα. Σκοτώθηκαν μαζί στις 11 Απριλίου 1826. Αντί θανάτου, αιώνιος δάφνη επάνω από τον τάφο τους.

Πώς ξεκίνησαν όλα; Τον Δεκέμβριο του 1823 καταφθάνει στο Μεσολόγγι ο Αγγλος συνταγματάρχης Λέτσεστερ Στάνχοπ. Ακολουθεί τον Βύρωνα σταλμένος από τη Φιλελληνική Εταιρεία του Λονδίνου, κυρίως για να έχει πόδι η αυτοκρατορία στην κατεχόμενη Ελλάδα. Εχει ως αποστολή να οργανώσει ταχυδρομεία, υγειονομική υπηρεσία και να βοηθήσει στην ίδρυση ενός «ελεύθερου Τύπου», κατά δήλωσή του. Κοινώς να υποστηρίξει την κυκλοφορία ανεξάρτητων πολιτικών εφημερίδων. Αρκεί να μην καταφέρονται εναντίον της βασιλείας.

Οι σχέσεις του Μάγερ με τον Βύρωνα ήταν τεταμένες. Ο Βύρων σε γράμμα του από το Μεσολόγγι, στις 19 Μαρτίου 1824, εκφράζει τις ανησυχίες του, μήπως τα άρθρα του Ελβετού γιατρού εναντίον της μοναρχίας και οι φιλελεύθερες ιδέες του για την ανάγκη ελευθεροτυπίας, προδιαθέσουν εχθρικά απέναντι της Ελλάδας τα συντηρητικά καθεστώτα των ηγεμόνων της Ευρώπης, δημιουργήσουν παρεξηγήσεις και βλάψουν τον Ελληνικό Αγώνα.

Αναφέρει ο Βύρων επί του θέματος: «Ο Dr Meyer, ο εκδότης με την απαραβίαστη ελευθερία του Τύπου, παραδέχεται την Ελευθερία να την ασκεί με απεριόριστη διάκριση, -όπως μου λέγουν- κατά τη θέληση και την ευχαρίστησή του. Είναι ο συγγραφέας ενός άρθρου κατά της μοναρχίας, από το οποίο ενδέχεται να έχει ωφέλεια και φήμη, αλλά οι εκδότες θα βρουν τον μπελά τους, αν δεν λάβουν τα μέτρα τους [...]. Είναι Ελβετός ως προς την καταγωγή και Ελληνας ως προς την αξίωσή του να είναι».

Ο Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ (Johann Jakob Meyer) γεννήθηκε στη Ζυρίχη στις 30 Δεκεμβρίου 1798 και ανήκε σε οικογένεια ιατρών. Εκ χαρακτήρος ήταν ανήσυχος και τυχοδιωκτικός. Σπούδασε φαρμακευτική και κατόπιν ιατρική, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Εν τούτοις, εμφανίστηκε στη Φιλελληνική Επιτροπή της Βέρνης με την ιδιότητα του ιατρού και του χειρουργού και με δική της χορηγία έβγαλε τα ναύλα, για να έρθει στην Ελλάδα. Πολέμησε μάλιστα στη ναυμαχία του Κορινθιακού, το διήμερο 5 και 6 Μαρτίου του 1822.

Οπως καταλαβαίνετε από την προϊστορία του, δεν γνώριζε τίποτα από τυπογραφία και εκδόσεις! Ο Αγγλος συνταγματάρχης δεν το βάζει κάτω, όταν διαπιστώνει ότι στο Μεσολόγγι λείπουν οι ειδικευμένοι επαγγελματίες. Τα τυπογραφικά μηχανήματα που περιμένει να έρθουν μαζί με τον Βύρωνα βρίσκουν εμπόδιό τους τουρκικές φρεγάτες. Ο Βύρων και οι σύντροφοί του θα καταφέρουν να διαφύγουν και η τυποτεχνική υποδομή θα οδηγηθεί στην Πάτρα.

Τι συνέβη όμως; Στο Μεσολόγγι υπήρχαν σε αχρησία τυπογραφικές μηχανές που έφερε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Εφθασαν στην πόλη της λιμνοθάλασσας τον Ιούλιο του 1821. Ηταν ένα μικρό γαλλικό πιεστήριο των εργοστασίων Ντιντό για να τυπώνει προκηρύξεις και άλλα μικρά έγγραφα. Αυτό λειτούργησε για να εκδοθούν στην πρώτη φάση τους τα «Ελληνικά Χρονικά», υπό την καθοδήγηση του τυπογράφου Παύλου Πατρικίου. Σ' αυτό το πιεστήριο θα τυπωθούν συνολικά τριάντα ένα φύλλα της εφημερίδας.

Η ένδειξη ότι τυπώθηκαν «παρά Δ. Μεσθενέως» βάζει στο παιχνίδι έναν τυπογράφο-λόγιο από τη Σμύρνη, που διδάχτηκε την τέχνη στο Παρίσι και σημειώνεται σε όλες τις εκδόσεις του Μεσολογγίου. Αυτός θα αναφέρεται ως διευθυντής του τυπογραφείου ώς τη θυσία του. Κοντά του θα μαθητεύσουν οι Μεσολογγίτες Ιωάννης Πεπονής και Χρήστος Ντάγκλας και ο Σάμιος Σπ. Παιδάκος. Τις μεταφράσεις τις κάνει ο Δ. Παυλίδης, δάσκαλος από τη Σιάτιστα.

Εν τω μεταξύ, φθάνουν από την Πάτρα τα τυπογραφικά μηχανήματα της Εγγλιτέρας. Ετσι, από τον αρ. 32 της 20ής Απριλίου του 1824 και ώς το τέλος του ιδίου έτους, θα κυκλοφορήσουν τα εκατόν έξι φύλλα των «Ελληνικών Χρονικών». Σε μορφή βιβλίου, πρωτοτυπώνονται το «Προσωρινό Πολίτευμα και Σχέδιο Οργανισμού και των επαρχιών αυτής» και η μετάφραση των «Συνταγμάτων της Βρετανίας και των Ηνωμένων Επικρατειών της Αμερικής». Είχαν την υπογραφή του Αναστ. Πολυζωίδη.

Το επόμενο έτος θα συνεχιστεί η έκδοση με εκατόν πέντε φύλλα και τον «Υμνο εις την ελευθερίαν», που «έγραψε ο Διονύσιος Σολωμός Ζακύνθιος τον Μάιον μήνα 1825». Το 1826 θα τυπωθούν τα δεκαπέντε τελευταία φύλλα.

Το τελευταίο φύλλο είχε χρονολογία 20 Φεβρουαρίου 1826 και αριθμό 11-15. Μετά; Το τυπογραφείο θα ταφεί στα ερείπια της κατεστραμμένης πόλεως. Από το πιεστήριό του, ένα κομμάτι σώζεται σήμερα στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο κι άλλο ένα είναι τοποθετημένο πάνω στον τάφο του Μάγερ εν Μεσολογγίω.

Πηγή: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε

«Δεν είν’ οικόπεδο που το καταπατούνε
ούτε και μούρλα εθνική που επιστρέφει
είναι η Κύπρος που οι εμπόροι τη μισούνε
και η ανάγκη μας που όνομα δεν έχει».
Διονύσης Σαββόπουλος

Με αφορμή την χρηματοπιστωτική (sic) κρίση στη Κύπρο, η γνωστή… παρέα των εγχώριων «ευρωπαϊστών» βγήκε πάλι σεργιάνι και άρχισε τις… «απειλές», τις «κατάρες» αλλά και τα «αναθέματα» για το «Όχι» της Κυπριακής βουλής. Μέχρι και τον πλέον αποτυχημένο Κύπριο πολιτικό, τον Μιχάλη Παπαπέτρου «ξέθαψαν» για να ενισχύσουν την προπαγάνδα τους. Εντελώς… τυχαία βέβαια είναι οι ίδιοι που το 2004 γύριζαν στα κανάλια, ελλαδίτικα και κυπριακά, προαναγγέλλοντας την… βύθιση του νησιού σε περίπτωση που οι Κύπριοι απέρριπταν το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν. Ο Κυπριακός λαός ευτυχώς δεν τους άκουσε και έστειλε το έκτρωμα του Ανάν στο καλάθι των άχρηστων εγγράφων της ιστορίας. Φυσικά τι κι αν πέρασαν εννέα χρόνια από την απόφαση του Κυπριακού λαού; Κάποιοι δεν ξεχνούν με τίποτα. Και τώρα οι ίδιοι προαναγγέλλουν την καταστροφή της Κύπρου στη περίπτωση που δεν σωθούν οι… τράπεζες! Με θράσος μιλάνε για το καλό της Μεγαλονήσου όταν και τα μικρά παιδιά γνωρίζουν ότι η οικονομία της Κύπρου στηρίζεται στον τουρισμό (περίπου 20% του ΑΕΠ), στις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες (20% του ΑΕΠ) και στη ναυτιλία (15% του ΑΕΠ), που αποδίδουν περίπου το μισό από το ΑΕΠ της μεγαλονήσου, ενώ το σύνολο των υπηρεσιών παράγουν το 80% του ΑΕΠ. Η βιομηχανία προσφέρει επιπλέον 16% και η αγροτική παραγωγή ένα ασθενικό 2,4%. Το όλο σχέδιο του Eurogroup δεν ήταν για να κτυπηθεί το μαύρο χρήμα της Κύπρου (καθώς «μαύρο» χρήμα υπάρχει μπόλικο σε διάφορες ευρωπαϊκές τράπεζες π.χ. του Λουξεμβούργου) και χαρακτηριστικά ο οικονομολόγος Γιώργος Ιωαννίδης έγραψε τις προάλλες στο capital.gr: «….η πρόταση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για κούρεμα των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η κυπριακή συμμετοχή στο πρόγραμμα «διάσωσης» αποτελεί μια αυτοκτονική επιλογή για την Κύπρο, για τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και, εν τέλει, για το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για την Κύπρο, το κούρεμα των καταθέσεων ισοδυναμεί με δήλωση αδυναμίας να εγγυηθεί τον ρόλο της ως διεθνή τραπεζίτη. Εν τέλει, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τραπεζική πίστη είναι σε τελική ανάλυση κυριολεκτική πίστη/βεβαιότητα ότι θα τηρηθούν οι κανόνες του συμβολαίου. Θα έβαζε κανείς τα λεφτά του στις τράπεζες της Ελβετίας εάν θεωρούσε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί η κυβέρνηση να τα επιτάξει; Ο υπερτροφικός τραπεζικός τομέας της Κύπρου, που σύμφωνα με κάποιους αποτελεί την αιτία του προβλήματος, είναι για τους Κύπριους η αιτία που τρώνε ψωμί, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που τους επιτρέπει να ζουν όπως ζουν, δηλαδή καλά. Για τους Κύπριους ο υπερτροφικός τραπεζικός τομέας αποτελεί τόσο πρόβλημα όσο αποτελεί για τους Γερμανούς ο υπερτροφικός βιομηχανικός τομέας και για τους Έλληνες ο υπερτροφικός κατασκευαστικός και τουριστικός, για να μην αναφερθούμε στο ρόλο του υπερτροφικού City για την βρετανική οικονομία. Δημιουργούν προβλήματα, αλλά μέσω αυτών ζουν. Συνεπώς, το κούρεμα των καταθέσεων ακυρώνει εν μία νυκτί μια αναπτυξιακή στρατηγική 20 ετών, γύρω από την οποία έχει δομηθεί το σύνολο της κυπριακής οικονομίας. Η στιγμιαία από-μεγέθυνση του κυπριακού τραπεζικού τομέα δεν θα μπορούσε παρά να έχει τις ίδιες συνέπειες που έχει κάθε οικονομική πολιτική «σοκ»: αρνητικές. Την επόμενη ημέρα η Κύπρος θα έπρεπε να βρει κάτι άλλο να κάνει». Σε συνέχεια της σκέψης του Γιώργου Ιωαννίδη θα συμφωνήσω ότι το «κούρεμα» στις καταθέσεις είναι κτύπημα ευθεία στον τρόπο ζωής των Κυπρίων. Ορισμένοι (και καλά…) ευρωπαϊστές μιλάνε, εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, ως φανατικοί κομμουνιστές υπερ του «κουρέματος» των καταθέσεων πάντα βέβαια με τον μανδύα της καταπολέμησης του «μαύρου» ρωσικού (κατά προτίμηση…) χρήματος.

Άλλος δρόμος

Όμως υπάρχουν άλλες λύσεις για τα προβλήματα της Κύπρου; Φυσικά. Καθώς μιλάμε για αποκλειστικό πρόβλημα με το τραπεζικό σύστημα θα μπορούσαν οι Κυπριακές τράπεζες να χρηματοδοτηθούν απευθείας από το EFSF/ESM χωρίς εγγραφή στο δημόσιο χρέος (όχι με τη μορφή δανείου που θα μεγάλωνε το δημόσιο χρέος), είτε με χρηματοδότηση από άλλο σχήμα. Όμως αυτές οι επιλογές έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σχέδιο που εφαρμόζουν οι Γερμανοί στην Ευρωζώνη, τιμωρώντας λαούς και κράτη που υποτίθεται ότι «ζούσαν» πέρα από τις οικονομικές τους δυνατότητες. Είναι μια πολιτική που θέλει την αντικατάσταση των κοινωνικών δομών, την απώλεια των εργασιακών δικαιωμάτων που ήρθαν σαν αποτέλεσμα των μεταπολεμικών διεκδικήσεων του εργατικού & λαϊκού κινήματος, με ένα νεοφιλελεύθερο σχέδιο στο οποίο όλα θυσιάζονται στο βωμό της ανταγωνιστικής (sic) οικονομίας. Δεν πρέπει να φεύγει από το τραπέζι ότι η προηγούμενη (αριστερή τρομάρα της…) κυβέρνηση Χριστόφια έχει πρόσδεση τα οικονομικά συμφέροντα του νησιού, που πηγάζουν από τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων & φυσικού αερίου, κυρίως στα αγγλικά συμφέροντα με την παραχώρηση των κοιτασμάτων μόνο σε αγγλοσαξωνικές και δυτικοευρωπαϊκές εταιρείες πετρελαίων με τη συμμετοχή και του γειτονικού Ισραήλ. Η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει τη δυσαρέσκεια της Ρωσίας, που την «έδειξε» τις τελευταίες μέρες με τον πιο ηχηρό τρόπο. Παράλληλα Ρωσία και Γερμανία, έχουν αναπτύξει στενές οικονομικές και πολιτικές σχέσεις, με το φυσικό αέριο να τους ενώνει. Ενδεικτικό των σχέσεων είναι ότι ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ μετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της βρετανο-ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας ΤΝΚ-ΒΡ, ως στενός φίλος του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Γερμανός πολιτικός είναι επικεφαλής του σχεδίου της Γκαζπρόμ για την κατασκευή του αγωγού Nord Stream. Τι δεν καταλαβαίνετε;

Εθνική ιδιαιτερότητα

Η Κύπρος, πέρα από τις οικονομικές, είχε και «άλλες» ιδιαιτερότητες που ενοχλούν ακόμα περισσότερο τους εγχώριους (και καλά…) ευρωπαϊστές. Εθνικές ανησυχίες. Κάτι που συναντάς και σ’ άλλους ευρωπαϊκούς λαούς (π.χ. δεν έχω ακούσει κανέναν όταν μιλάει για την Ιρλανδική οικονομική κρίση να μιλάει υποτιμητικά για τον ΙΡΑ, για τον ενωτικό αγώνα των Ιρλανδών στο Βόρειο κομμάτι του νησιού ή για το «όχι» που είχαν ψηφίσει οι Ιρλανδοί το 2008 στο δημοψήφισμα για τη συνθήκη της Λισσαβόνας…). Όμως οι Έλληνες της Κύπρου κάθε φορά που έχουν κάποιο «πρόβλημα» στήνονται στο τοίχο για όλη τους την ιστορία. Βλέπεις έχουν πει πολλά «όχι» στους ισχυρούς του πλανήτη στο πέρασμα των χρόνων. Το 1931 με τα Δεκεμβριανά ήταν οι Έλληνες της Κύπρου που αμφισβητούσαν την Βρετανική αυτοκρατορία. Το 1955 αμετανόητοι επανήλθαν διεκδικώντας ένοπλα με την ΕΟΚΑ την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα και όλος ο κόσμος είδε αμούστακα παιδιά να μην λυγίζουν μπροστά στην αγγλική αγχόνη. Το 2004 πάλι όχι στα σχέδια για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα πάλι όχι. Ε όπως και να το κάνουμε για «ορισμένους» αυτά τα επαναλαμβανόμενα «όχι» είναι ενοχλητικά. Και την κατάλληλη στιγμή, μετά από μια παταγώδη κυβερνητική αποτυχία του Χριστόφια «κτυπάμε» τον έναν από τους δυο βασικούς πυλώνες της (καπιταλιστικής…) κυπριακής οικονομίας. Το τραπεζικό σύστημα. Το μήνυμα είναι σαφέστατο και ευκρινέστατο. Ή υποταγή στην εμβάθυνση του νεοφιλελεύθερου, γερμανικού, υποδείγματος ή σας οδηγούμε στην άτακτη χρεωκοπία. Και όμως η Κύπρος μπορεί να περπατήσει έναν άλλο δρόμο όπου θα ξαναβρούμε με σύγχρονο τρόπο, με νέες κοινωνικές συμμαχίες και μορφές, το νόημα της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας. Ο Κυπριακός λαός, έχει αποδείξει στο πέρασμα των χρόνων ότι στις δύσκολες στιγμές έχει την καλύτερη απάντηση. Οψόμεθα!

Το Κούρεμα των Κωλοελλήνων

«Μελαμψές φυλές

κοντοπόδαρες,

Σειλινοί του κράτους

που ξερνάει και να `τους,

τσιφτετέλληνες

με γονείς ληστές

των συντρόφων τους θύτες

για αμνηστία αλήτες

τώρα διοικητές.

Κράτος ασυστόλων

και πεσμένων κώλων

κωλοέλληνες. 

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη

που φτάνει στον γνωστό άγριο ρωμιό

στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη

απ’ ό,τι Ελληνικό στον κόσμο αυτό.»

Ο μέγας Σαββόπουλος μέσα σε λίγες γραμμές ευφυέστατα αναλύει τον μάταιο ελληνικό μας κόσμο. Ρίχνει αυγά στον τοίχο, κανείς δεν ακούει ούτε καν πια στην Βόρειο Ήπειρο (εξολοθρεύσαμε τους βορειοηπειρώτες) ούτε στην Κύπρο. Κουρέψαμε αντί την κεφαλή μας, τον νουν μας. Τώρα όλοι οι Έλληνες καλούμαστε να αποφύγουμε άλλες εθνικές τραγωδίες. Δεν πρέπει να σπάσει ούτε μια ελληνική μύτη. Με μαχητικότητα και σθένος και κουράγιο να αντιμετωπίσουμε το δεξιό ΑΚΕΛ του συναγερμού και να το αναγκάσουμε να φύγει τώρα πριν τελειώσει η θητεία του. Αν ο Χριστόφιας έκανε 5 χρόνια για να μας καταστρέψει και να μας ξεφτιλίσει, ο νέος Χριστόφιας θα τα καταφέρει πολύ πιο γρήγορα. Ο λαός βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη θέση. Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι στους πολέμους υπάρχουν θύματα. Εμείς θα είμαστε τα θύματα εκτός εάν αντισταθούμε, εάν ξεπεράσουμε τον κακό μας εαυτό και από κωλοελληνες μεταλλαχτούμε σε Έλληνες. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται. Να κατανοήσουμε ότι οι νεοναζί οι νεοβρετανοι και οι νεοσυναγερμικοι θα πάψουν να μας πατούν στο λαιμό μόνο αν τους αντισταθούμε. Όχι με χάπενινγκ και φουσκωμένα μπαλόνια, αλλά με τον τρόπο που τους αντιμετωπίσαμε το 1940 το 1955 και το 2004. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία και μιαν οκκάν αρτζίθκια που λέει κι ο ποιητής.

Ο συναγερμός άρχισε να δείχνει τα σάπια και βρώμικα δόντια του. Δεν πέρασε ένας μηνάς από τότε που πήρε την εξουσία και άρχισε τα δαγκώματα. Μόνο οι τυφλοί και οι συνειδητοί προδότες της αγγλολάγνας ελίτ δεν βλέπουν που μας οδηγεί ο Αναστασιάδης, ο άνθρωπος που τάχατες δεν θα δεχόταν κανένα κούρεμα και θα νοικοκύρευε τα οικονομικά μας και διάφορες τέτοιες άλλες αρλούμπες.

Τώρα θα δούμε ποιοι θα σταθούν διπλά στον λαό και ποιοι ξανά θα τον παραπλανήσουν. Δεν έχουμε αυταπάτες. Εμείς αυτόνομα και προσεκτικά θα σταθούμε εμπόδιο στους ξένους και ντόπιους νεοναζί. Τάγματα εφόδου αυτοί ξυπόλητα τάγματα εμείς. Ε όχι και εντελώς ξυπόλυτα κάτι έχει αλλάξει από το 1940 κατι εχουμε μάθει κι εμείς.

«Ένα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή

για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή

Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς

Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.»

Η άνοιξη είναι εδώ, οι νεκροί μας είναι συνεχώς στους τροχούς και τώρα η σειρά μας να δώσουμε το αίμα μας. Αν το έγραψε η μοίρα να βρούμε τον πρωτομάστορα μας απ’ αυτούς που κρατούσαν ελληνικές σημαίες δεν θα είναι η πρώτη φορά. Συνηθισμένοι οι ενωτικοί από τέτοια. Αδέλφια στους δρόμους. Αδέλφια ξανά έξω απ το Προεδρικό. Αδέλφια έξω από την γερμανική Πρεσβεία. Αδέλφια εάν είναι να φύγουμε από την ευρωπαϊκή ένωση και το ευρώ για να παραμείνουμε Έλληνες και αφέντες του τόπου μας, πολύ μα πολύ μικρό το κακό. Τα οποιαδήποτε χρέη μας τα ξεπληρώνουμε πουλώντας όλα τα υπάρχοντα μας και όλες τις περιουσίες μας με το χαμόγελο στα χείλη, ω σκατάες.

Πηγή: ΕΝΩΣΙΣ