Η κρίση, τα μέτρα της κυβέρνησης ΓΑΠ και η Αριστερά....

Διαβάζω στις αναλύσεις των περισσότερων αριστερών ότι η κυβέρνηση του ΓΑΠ ασκεί νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αρχικά και εγώ την ίδια άποψη είχα καθότι είναι γνωστό ότι, κυρίως, το ΔΝΤ αλλά και η Ε.Ε. έχουν μια... αγάπη προς τις νεοφιλελεύθερες και μονεταριστικές οικονομικές επιλογές. Ομως με τα μέτρα που ανακοίνωσε την Παρασκευή 15/4 (και που θα μας τα αναλύσουν μετά το Πάσχα...) εγώ αρχίζω να πιστεύω ότι ο ΓΑΠ και οι συνεργάτες του ξεπερνούν ακόμα και αυτόν τον νεοφιλελευθερισμό.

Και εξηγώ: είναι νεοφιλελεύθερο το κράτος ως εργοδότης να κάνει "σκληρές" περικοπές, βλέπε μειώσεις μισθών, συντάξεων, περικοπές κοινωνικών δαπανών; Φυσικά και είναι θα μου πείτε! Σωστά! Ναι αλλά πόσο νεοφιλελεύθερο είναι το κράτος ως... επιχειρηματίας πλέον, την ίδια στιγμή, να κάνει αυξήσεις σε ΔΕΚΟ και άλλες κρατικές εταιρίες και επιχειρήσεις; εδω σας θέλω...

Ενα άκομη παράδειγμα; Μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση θα προχωρούσε εδώ και τώρα σε μαζικές αποκρατικοποιήσεις, κάτι που ζητάνε επίμονα οι ορίτζιναλ νεοφιλελεύθεροι (βλέπε Στέφανος Μάνος...), αλλά και το "τρισκατάρατο" μνημόνιο. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει τις αποκρατικοποιήσεις... προσεχώς. Μέχρι τότε θα πουλά σε ιδιώτες μετοχές κρατικών επιχειρήσεων. 31% της ΔΕΠΑ, 10-12% του ΟΤΕ, 17% τς ΔΕΗ και μόνο το 100% της ΛΑΡΚΟ (καλά υπάρχει ακόμα αυτή;) και πάει λέγοντας!

Αυτό πάλι είναι τι σόι νεοφιλελευθερισμός είναι; Ποιος ιδιώτης θα πάει να επενδύσει τα χρήματά του σε μια επιχείρηση που "κουμάντο" θα κάνει η ΠΑΣΚΕ; Ποιος θα πάει να πάρει το 17% της ΔΕΗ όταν ο Φωτόπουλος στέλνει "νοστιμότατα" sms (διαβάστε εδώ το σχετικό θέμα). Μιλάμε για... τρομερά πράγματα. Πρέπει να πω ότι δεν είμαι υπερ των αποκρατικοποιήσεων για εισπρακτικούς λόγους. Βέβαια από την άλλη δεν γνωρίζω και άλλο κράτος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που να έχει πάνω από 15.000 κρατικές επιχειρήσεις, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Θέλω ο δημόσιος επιχειρηματικός χώρος να είναι δυνατός και υγιής. Βέβαια το κομματικό κράτος που έχουν στήσει Πασοκ & ΝΔ τόσα χρόνια δεν επιτρέπουν την υγιή ανάπτυξη των δημόσιων επιχειρήσεων.

Παράλληλα μόνο νεοφιλελεύθερη δεν είναι η νέα φοροεπιδρομή με έμμεσους και άμεσους φόρους καθώς είναι γνωστό ότι το δόγμα της συγκεκριμένης ιδεολογίας είναι "όσο το δυνατόν λιγότεροι φόροι". Βέβαια είναι σίγουρα αντικοινωνικό το μεγάλο κόψιμο στις φοροαπαλλαγές, καθώς στην προσπάθεια να βρεθούν 2 δισ. ευρώ, θα έχουμε περικοπή περίπου του 40% με πλήρη κατάργησή τους για υψηλά εισοδήματα, πιθανότατα άνω των 60.000-70.000 ευρώ. Παράλληλα σοκ προκαλούν η μείωση των κοινωνικών επιδομάτων μέσω της καθιέρωσης εισοδηματικών κριτηρίων, καθώς και η στόχευση προνοιακών επιδομάτων...

Είμαι βέβαιος ότι ο ΓΑΠ (ίσως και ο Παπακωνσταντίνου, ο υπουργός ντε όχι ο Βασίλης...) είναι ο μόνος σ' αυτή τη κυβέρνηση που πιστεύει όλα αυτά που ανακοινώνει. Γιατί κάθε νοήμων άνθρωπος, όχι απαραίτητα αριστερών πεποιθήσεων, βλέπει πλέον ότι ο μόνος στόχος της κυβέρνησης είναι το οσο το δυνατόν μεγαλύτερο μάζεμα χρημάτων. Ενας στόχος που μάλλον δεν θα επιτευχθεί... Αυτοί λειτοργούν λες και κάνουν οικονομική ενίσχυση. Ουσιαστικά λένε ότι μέχρι π.χ. το 2015 πρέπει να μαζέψουμε 30 δισεκατομμύρια ευρώ. Αμολυθείτε παιδιά και όπως τα βρούμε. Ετσι χωρίς πρόγραμμα που έλεγε και μια παλιά, ραδιοφωνική εκπομπή. Μόνο κουπόνια δεν έχουν βγάλει... Και δυστυχώς δεν είναι πλάκα όλο αυτό γιατί η κοινωνία βυθίζεται στην μιζέρια, στην κατάθλιψη, στην ανέχεια!

Η χώρα ζει ίσως τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση από την...ιδρυση της. Δεν είναι μόνο οικονομική κρίση. Είναι πολιτική, πολιτιστική και πολιτισμική. Η Ελλάδα του "δεν βαριέσαι", "έλα μωρε έχει ο θεός" και του (θρυλικού...) "η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει" μας τελείωσε. Καλώς; Κακώς; Δεν είναι εύκολο να πεις, αλλά πάντως μας τελείωσε. Η Ελλάδα του "Τσοβόλα δώστα όλα..." και του σκανδάλου του χρηματιστηρίου, ήρθε και έδεσε με την Ελλάδα ενός πρωθυπουργού που θα μπορούσε (στη καλύτερη περίπτωση...) να είναι αρχισυντάκτης στο Αθηνόραμα καθώς γνωρίζει τις καλύτερες ταβέρνες της Αττικής (μπορείτε νε τον λέτε απλά Κώστα Καραμανλή....). Αυτή την Ελλάδα παρέλαβε να κυβερνήσει ένας τύπος που είναι ποδηλάτης, τρέχει στον μαραθώνιο και "χάνεται" με το κανό του στο Αιγαίο. Κατάσταση εντελώς... ροκαμπίλι!

Η "σοσιαλιστική" κυβέρνηση εφαρμόζει έναν δικό της τύπου νεοφιλελευθερισμό που κάνει τα κόκκαλα του Φρίντμαν όχι απλά να τρίζουν αλλά να παίζουν κλακέτες. Η ΝΔ προσπαθεί να μεταμορφωθεί στο νέο "Ελληνικό Συναγερμό" μόνο που αυτή τη φορά δεν υπάρχουν εαμοβούλγαροι και άμα λάχει οι κομμουνιστές είναι... καλά παιδιά. Το Λαος και ο Καρατζαφέρης έχουν κάνει ιδεολογία τον... "παπά". Ξέρετε το "εκεί παπάς, εδώ παπάς που είναι ο παπάς;". Ε ο Καρατζαφέρης αυτό κάνει καθημερινά. Και με το μνημόνιο και εναντίον. Και στηρίζω τη κυβέρνηση, αλλά και κάνω πρόταση στο Σαμαρά για μέτωπο ενάντια της. Και "θα βυθίζω τα πλοία με μετανάστες", αλλά και "εμείς δεν είμαστε ακροδεξιοί". Εχετε καμία διαφωνία ότι αυτό το σκηνικό είναι... ροκαμπίλι;

Σ' αυτή την κατάσταση χρειάζεται μια Αριστερά που θα αναλάβει την ευθύνη να κάνει πράξη τις ριζοσπαστικές, δημοκρατικές της ιδέες και αξίες. Μια Αριστερά που δεν θα χαϊδεύει τα αυτιά καμιάς συντεχνίας, που θα ορθώνει το αναστημά της όταν η κοινωνική αδικία "κτυπά" τους πολίτες, θα ¨κτυπά" το ρουσφέτι, το φακελάκι, το μέσον, θα προστατεύει το δικαίωμα στην εργασία, τη σύνταξη, τη ζωή. Μια Αριστερά που θα αγωνίζεται για την προστασία τους περιβάλλοντος από την ρύπανση, αλλά και από τον μικροαστισμό του "αυθαίρετου". Γιατί μπορεί στην Ελλάδα να μην έχουμε πυρηνικά εργοστάσια, αλλά έχουμε χιλιάδες αυθαίρετα χτισμένα πάνω σε ρέματα, ποτάμια μέσα σε δάση.

Χρειάζεται μια Αριστερά που θα τολμήσει, επιτέλους, να διεκδικήσει την υλοποίηση των ιδεών της προς όφελος των πολιτών. Οσο ένα κομμάτι της Ελληνικής Αριστεράς θα αναζητά στο παρελθόν τις λύσεις και τις απαντήσεις για τα μεγάλα ερωτήματα του σήμερα θα μένει στη γωνία, θα αναγκάζεται να κλείνεται στο καβούκι της με σύνθημα "εμεις, εμείς λοι μόνοι συνεπείς" (βλέπε ΚΚΕ) ή θα θεωρεί ριζοσπαστισμό τι γιούχα και το γιαούρτωμα (βλέπε Συν/Σύριζα). Την ίδια στιγμή βέβαια που στα σωματεία (δημοσίων και ιδιωτικών εργαζομένων) οι συνδικαλιστικές δυνάμεις Πασόκ & ΝΔ παραμένουν ισχυρές.

Η Αριστερά, η Ανανεωτική Αριστερά που σήμερα εκφράζεται και εκπροσωπείται (και...) από την Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να αγωνιστεί με όπλο τις παραδοσιακές αξίες που η σημερινή κρίση κάνει επίκαιρες όσο ποτέ. Μια Αριστερά που θα αγωνίζεται για το κοινωνικό κόντρα στο ατομικό, το συλλογικό ενάντια στο ιδιωτικό, την κοινωνική αλληλεγγύη κόντρα στην κρατική ή ιδιωτική "φιλανθρωπία", την ισότητα ενάντια στις κάθε είδους ανισότητες, είναι κοινωνική απαίτηση!

Μόνο μια τέτοια Αριστερά θα εμπνεύσει τους πολίτες να αγωνιστούν για να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, ώστε να πάψουν να είναι πειραματόζωα κυβερνήσεων (όπως αυτη του ΓΑΠ) που δεν μετρούν ανθρώπους, ψυχές, προσωπικότητες, αλλά αριθμούς & δισεκατομμύρια ευρώ.

Μ.Διο.

Η Αριστερά και οι ιαχές κατά του μνημονίου

του Γεράσιμο Γεωργάτου

Μόνο ως εθισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς στον ανέξοδο επαναστατικό λαϊκισμό μπορούν να εκληφθούν οι απόψεις περί «επιθετικής αναδιάρθρωσης του χρέους» (Τσίπρας) ή περί «αναστολής πληρωμής του και διαγραφής του» (Λαφαζάνης), που καταλήγουν στον ίδιο παρονομαστή. Τροφοδοτούν, μαζί με τον γερμανό υπουργό οικονομικών Βόλφαγκ Σόιμπλε, τους συντηρητικούς ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους και τους κερδοσκόπους των αγορών, τη φιλολογία περί αναδιάρθρωσης ή ενδεχόμενης πτώχευσης που εκτόξευσε και πάλι στα ύψη τα σπρέντς των ελληνικών ομολόγων (Ελευθεροτυπία, 14-4-11).

Όποιος επιμένει να χαϊδεύει τα αυτιά του αριστερού κοινού, εθίζοντάς το και αυτό στο λαϊκισμό, προτείνει μέτωπα με δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής και κοινοβουλευτικής αριστεράς, της ριζοσπαστικής οικολογίας, με ομάδες και πολιτικά πρόσωπα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ (εδώ προφανώς περιλαμβάνεται και το νεότευκτο «Άρμα Πολιτών» του Δημαρά και περιπτώσεις όπως του Μητρόπουλου), με στόχο την ανατροπή του Μνημονίου και της κυβέρνησης (Αυγή, 14-4-11). Καλλιεργεί δηλαδή την ψευδαίσθηση ότι μπορεί η Ελλάδα να επανέλθει στην πρότερη κατάσταση της ασύδοτης δημόσιας και ιδιωτικής σπατάλης και προτείνει να οδηγηθεί «επαναστατικά» η χώρα σε πτώχευση και οι πολίτες σε εξαθλίωση, με τον αποκλεισμό της από κάθε μηχανισμό και δυνατότητα δανεισμού.

Η ΔΗΜ.ΑΡ, ως υπεύθυνη μεταρρυθμιστική αριστερά, βρίσκεται και θα πρέπει πάντοτε να βρίσκεται στον αντίποδα του ανεύθυνου λαϊκισμού. Το μετωπικό ΟΧΙ στο μνημόνιο δεν αποτελεί λύση αλλά απλοϊκή και εύκολη δαιμονοποίηση που εντείνει το αδιέξοδο. Η κρίση στη χώρα μας είναι βαθύτερη γιατί είναι διαρθρωτική. Ανέδειξε την έντονα πελατειακή φύση της πολιτικής στην Ελλάδα που δημιούργησε ένα τεράστιο δημόσιο τομέα, σπάταλο, αναποτελεσματικό, εν πολλοίς διεφθαρμένο και εχθρικό προς την υγιή επιχειρηματικότητα και τη δημιουργικότητα, εκτεταμένη παραοικονομία και φοροδιαφυγή. Αποτέλεσμα, η εκτόξευση των δημοσίων ελλειμμάτων πολύ πάνω από το διαχειρίσιμο όριο του 90% του ΑΕΠ, η ραγδαία άνοδος των επιτοκίων του ελληνικού χρέους και το απαγορευτικό κόστος δανεισμού.

Ο κίνδυνος για την Ελλάδα δεν προέρχεται από το Μνημόνιο. Εκτός από τον ανεύθυνο αντιπολιτευτικό λαϊκισμό της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και μεγάλου μέρους της αριστεράς, είναι εμφανής η ανικανότητα της κυβέρνησης που παραμένει και αυτή δέσμια συντεχνιακών και λαϊκιστικών δυνάμεων. Αδυνατεί να προχωρήσει σε δίκαιες, βαθιές και ταχείες μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώνουν τα φορολογικά έσοδα, αντί για τις εύκολες και για χαμηλά εισοδήματα άδικες περικοπές, θα αυξάνουν τη βιωσιμότητα των δημοσίων δαπανών ώστε να εξασφαλίζονται οι λειτουργίες του κοινωνικού κράτους και σε συνδυασμό με ένα αναπτυξιακό σχέδιο να αποκατασταθεί βαθμιαία η διεθνής αξιοπιστία και εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία.

Από την άλλη, τα μέτρα που λαμβάνονται από την Ε.Ε δεν αντιμετωπίζουν την ουσία του προβλήματος. Ο μηχανισμός στήριξης και το διάδοχό του ευρωπαϊκό ταμείο σταθερότητας είναι μέτρα αναγκαία μεν, αλλά ανεπαρκή. Όσο για το συντηρητικό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας ή Σύμφωνο για το Ευρώ, που προωθεί επίμονα η κα Μέρκελ, το μόνο που θα πετύχει θα είναι η παρατεταμένη ύφεση, ιδίως για τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες της ευρωζώνης. Η Ευρώπη παραμένει σήμερα ο μοναδικός ενιαίος οικονομικός χώρος που δεν διαθέτει δανειοληπτική ικανότητα. Χρειάζεται κατ` ελάχιστο να προχωρήσει άμεσα η υπόθεση των ευρωπαϊκών ομολόγων για τα χρέη και την ανάπτυξη και η δημιουργία ενός πραγματικού και ενισχυμένου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού.

Οι ελληνικές δραματικές ιδιαιτερότητες και οι ευρωπαϊκές αδυναμίες δεν αντιμετωπίζονται με αντιμνημονιακές ιαχές που καλλιεργούν νοσταλγικές αυταπάτες. Αυτό που έχει ανάγκη η χώρα μας και η Ευρώπη είναι ένα ευρύτατο προοδευτικό μεταρρυθμιστικό κίνημα από τις δυνάμεις της δημοκρατικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας και τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Εκείνες όμως τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας που στην Ελλάδα απεγκλωβίζονται από το λαϊκισμό και στην Ευρώπη από τον νεοφιλελευθερισμό. Πρόκειται για κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις υπαρκτές που οφείλουν πλέον να συναντηθούν. Μόνο έτσι έχει ελπίδα ένα εναλλακτικό μεταρρυθμιστικό σχέδιο απέναντι στη συντηρητική πολιτική ηγεμονία και το δεσποτισμό των αγορών. Στη Γερμανία κάτι φαίνεται πως ήδη κινείται.

Πηγή: www.aixmi.gr

Νεκρός Ιταλός ακτιβιστής που απήχθη στη Λωρίδα της Γάζας από ομάδα εξτρεμιστών

Νεκρός βρέθηκε σε εγκαταλελειμμένο σπίτι στη Λωρίδα της Γάζας ένας Ιταλός φιλο-παλαιστίνιος ακτιβιστής και δημοσιογράφος, ο οποίος είχε πέσει θύμα απαγωγής από τους «Εκδικητές του Σαλάφι», μίας ομάδας που δραστηριοποιείται στην περιοχή, εμπνευσμένης από την αλ Κάιντα. Πρόκειται για τον 36χρονο Βιτόριο Αριγκόνι, ο οποίος βρισκόταν εδώ και καιρό στη Γάζα, για να καταγράφει την κατάσταση των Παλαιστινίων στην περιοχή.

Το βράδυ της Πέμπτης ένοπλοι ανακοίνωσαν ότι απήγαγαν τον 36χρονο ακτιβιστή, απειλώντας να τον σκοτώσουν μέχρι το απόγευμα της Παρασκευής, εάν δεν απελευθερώνονταν σύντροφοί τους που κρατούνται από τη Χαμάς. Ωστόσο, ο Βιτόριο Αριγκόνι δολοφονήθηκε νωρίτερα, μόλις τρεις ώρες μετά την απαγωγή του και η σορός του βρέθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής, όπως ανακοίνωσαν οι υπηρεσίες ασφαλείας της Χαμάς που απαγόρευσαν την πρόσβαση για τα ΜΜΕ στο σημείο αυτό.

«Ο Βιτόριο πέθανε από ασφυξία και το πτώμα του βρέθηκε σε δρόμο συνοικίας βορειοδυτικά της Γάζας» είπε ο εκπρόσωπος των υπηρεσιών ασφαλείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Βιτόριο Αριγκόνι είτε απαγχονίσθηκε ή στραγγαλίσθηκε. Δύο άτομα συνελήφθησαν, ενώ άλλα δύο καταζητούνται. Εκφράζοντας βαθιά οργή για τη δολοφονία του 36χρονου άνδρα, το ιταλικό υπουργείο Εξωτερικών καταδίκασε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την «αήθη ενέργεια βίας από εξτρεμιστές που αδιαφορούν για την αξία της ανθρώπινης ζωής» σύμφωνα με την ανακοίνωσή του. Χαρακτηρίζοντας τον Ιταλό ακτιβιστή ως «αθώο άνθρωπο», το υπουργείο υπενθυμίζει ότι ο Βιτόριο Αριγκόνι βρισκόταν εδώ και καιρό στη Γάζα «ακριβώς για να καταγράφει την κατάσταση των Παλαιστινίων της Γάζας».

Στη Γάζα, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών της Χαμάς Ιχαμπ αλ Γουσέιν δήλωσε ότι «η κυβέρνηση καταδικάζει το απεχθές αυτό έγκλημα που αντιβαίνει στις αξίες μας, τη θρησκεία μας, τα ήθη και έθιμά μας και διαβεβαιώνει ότι θα συλλάβει τα υπόλοιπα μέλη της οργάνωσης και θα εφαρμόσει το νόμο». «Τα πρώτα ευρήματα δείχνουν την πρόθεση των απαγωγέων να σκοτώσουν, δεδομένου ότι ο άνδρας δολοφονήθηκε λίγο χρόνο μετά την απαγωγή του» τόνισε ο Παλαιστίνιος εκπρόσωπος.

Στη Ραμάλα της Δυτική ‘Οχθης ο Παλαιστίνιος διαπραγματευτής Σάεμπ Ερεκάτ δήλωσε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή «καταδικάζει αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα και εκφράζει την πλήρη αλληλεγγύη της στην οικογένεια του θύματος».
«Το έγκλημα αυτό ουδεμία σχέση έχει με την ιστορία μας και με τη θρησκεία μας» πρόσθεσε ο αξιωματούχος της Παλαιστινιακής Αρχής που τελεί υπό την προεδρία του Μαχμούντ Αμπάς.

Κανένας ξένος όμηρος δεν είχε δολοφονηθεί μέχρι σήμερα στη Λωρίδα της Γάζας από το 1994.

Ο Βιτόριο Αριγκόνι ήταν δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβιστής του ειρηνικού φιλο-παλαιστινιακού κινήματος International solidarity mouvement (ISM).

Η Δ.Α. δεν είναι (δεν νοείται να είναι) μέρος του παλιού πολιτικού συστήματος που χρεοκόπησε τη χώρα οικονομικά, ηθικά, πολιτισμικά.

Του Θανάση Αθανασίου

Η ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι η αναγκαία συνθήκη για την ανασυγκρότηση και τον εκσυγχρονισμό της Αριστεράς και την ανανέωση του πολιτικού σκηνικού της χώρας. Το εάν θα είναι και η ικανή συνθήκη για να πραγματοποιηθεί αυτό θα εξαρτηθεί από τη μελλοντική πορεία της στην καθημερινή πολιτική δράση. Είναι, λοιπόν, μια δυνατότητα που εμπεριέχει όλες τις εκδοχές επιτυχίας και αποτυχίας. Κλειδί για την επιτυχία είναι η πραγμάτωση, στην πράξη, αυτού που λέμε «Ένα Άλλο Κόμμα» σε αντιδιαστολή προς το «Άλλο Ένα Κόμμα».

Έτσι, θα ασχοληθώ με ορισμένα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαπερνούν την ταυτότητά της και την πολιτική της πρακτική ως sine qua non προϋπόθεση γι’ αυτό το «Ένα Άλλο Κόμμα», για μια θετική πορεία.

* Θεμέλιο της ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωμίας της Δ.Α. Ποια πρέπει να είναι η οπτική, ο φακός κάτω από τον οποίο πρέπει να δοκιμάζονται οι πολιτικές θέσεις του κόμματος; Η αναφορά στο σοσιαλισμό είναι μια οραματική εκδοχή, με φορτισμένη ιστορικότητα αλλά όταν μας ζητηθεί να την περιγράψουμε ως κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, ως τρόπο παραγωγής θα πούμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα για το εποικοδόμημα αλλά ελάχιστα ή τίποτα που να αποσαφηνίζουν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ως τρόπο παραγωγής, διανομής, κατανάλωσης κλπ. Μας διαφεύγουν ζητήματα που αφορούν τη σχέση κράτους-αγοράς, δημόσιου-ιδιωτικού, καταμερισμού της εργασίας-οργάνωσης και διεύθυνσης της παραγωγής, κλπ. Δεν είναι ούτε δυνατόν ούτε επιστημονικά ορθό να περιγράψουμε τη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης του μελλοντικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Το μέλλον θα προκύψει από την εξέλιξη του παρόντος έτσι που ακόμη δεν μπορούμε να το φανταστούμε σήμερα. Επομένως, θεμέλιο της ‘ιδεολογικής’ φυσιογνωμίας της Δ.Α. δεν μπορεί παρά να είναι οι παραδοσιακές αξίες της Αριστεράς που περισσότερο από άλλοτε είναι σήμερα επίκαιρες: το κοινωνικό έναντι του ατομικού, το συλλογικό έναντι του ιδιωτικού, η ισότητα έναντι της ανισότητας, η άμεση συμμετοχική δημοκρατία έναντι της αντιπροσώπευσης, η εναλλαγή έναντι της μονιμότητας, η αειφορία έναντι της κερδοσκοπίας και της εξάντλησης των φυσικών πόρων, η κοινωνική αλληλεγγύη έναντι της φιλόπτωχης συμπεριφοράς του κράτους, ο δημόσιος χώρος έναντι του ιδιωτικού ….. Αυτό είναι, κατά τη γνώμη μου, το εννοιολογικό πλαίσιο βάσει του οποίου οφείλουμε να διαμορφώνουμε πολιτικές, στάσεις, συμπεριφορές.

* Η Δ.Α. δεν είναι (δεν νοείται να είναι) μέρος του παλιού πολιτικού συστήματος που χρεοκόπησε τη χώρα οικονομικά, ηθικά, πολιτισμικά. Κεντρικό στοιχείο της φυσιογνωμίας της οφείλει να είναι η απόλυτη αντιμαχία με το σύστημα αυτό, η υπέρβαση του οποίου αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την άρση των αδιεξόδων και την πρόοδο του τόπου. Το σύστημα αυτό πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μόνο έτσι, θα μπορέσει να συντονιστεί η Δ.Α. με τα ρεύματα και τις κοινωνικές δυνάμεις εκείνες που ψάχνουν για μια νέα ελπίδα και όχι μια πρόσκαιρη σημαία ευκαιρίας, διαμαρτυρίας. Αν συμφωνούμε σ’ αυτό, τότε, ο καθημερινός δημόσιος πολιτικός λόγος που εκπέμπεται πρέπει να διαπερνάται με σαφήνεια από την οπτική αυτή.

* Ριζοσπαστικός λόγος. Η Δ.Α. πρέπει να εκφέρει λόγο ρεαλιστικό, εφικτό αλλά και ταυτόχρονα ριζοσπαστικό έτσι ώστε να απαντά στις επείγουσες ανάγκες της κοινωνίας για βαθιές αλλαγές, για τομές στις παθογένειες της κοινωνίας. Παραδείγματος χάριν, να προβάλλουμε το αίτημα για έλεγχο του πόθεν έσχες από το 1980 μέχρι σήμερα για όσους χρημάτισαν υπουργοί, βουλευτές, γενικοί γραμματείς υπουργείων, διοικητές δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων, κρατικών τραπεζών, για τους διευθυντές εφοριών, τελωνείων, πολεοδομιών κλπ, έτσι ώστε να εντοπιστεί ο παράνομος πλουτισμός και να δημευτούν περιουσίες που δεν μπορεί να δικαιολογηθούν με ταυτόχρονη ποινική δίωξη των υπευθύνων. Επίσης, να απαιτήσουμε έλεγχο των μεταβιβάσεων ακινήτων που έγιναν την τελευταία πενταετία ώστε να εντοπιστεί ο άνομος πλουτισμός και η βλάβη του δημοσίου. Ακόμη, να προωθούμε αντιλήψεις για νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής /διανομής, νέα καταναλωτικά πρότυπα, οικονομική και κοινωνική δικτύωση, κλπ. Αντίθετα, δεν είναι ριζοσπαστική, αριστερή στάση να μένουν στο απυρόβλητο πρακτικές των δημάρχων, που ως φορείς λαϊκής εξουσίας όχι μόνο δεν προώθησαν στην πράξη εναλλακτικές πρακτικές εξουσίας αλλά αντίθετα ενσωματώθηκαν πλήρως στο καθεστώς της ρεμούλας και της διαφθοράς. Ούτε είναι ριζοσπαστική στάση η υπεράσπιση ενός παθογενούς status quo στην εκπαίδευση / πανεπιστήμια. Η αριστερά αντί να είναι πρωτοπόρος στην προβολή του αιτήματος για ριζικές αλλαγές έγινε θεματοφύλακας του τέλματος και των συμφερόντων μιας νομενκλατούρας..

* Λαϊκότητα, κόμμα λαϊκό όχι λαϊκιστικό. Η Δ.Α. πρέπει είναι μακριά από λαϊκισμούς και συντεχνιασμούς, αλλά ο πολιτικός της λόγος πρέπει να χαρακτηρίζεται από λαϊκότητα τόσο στο περιεχόμενο όσο και στην εκφώνηση του. Να εκφράζει, δηλαδή, τις ανάγκες και τα αιτήματα των υποδεέστερων τάξεων και στρωμάτων, των ανθρώπων της εργασίας, των ανέργων, των αγροτών, των μικρομεσαίων, του πνευματικού προλεταριάτου, πάντα στο ευρύτερο πλαίσιο του κοινωνικού συμφέροντος. Ένα κόμμα που δεν θα ριζώσει στο νου και την καρδιά των λαϊκών τάξεων και στρωμάτων θα είναι μετέωρο και χωρίς δυναμική. Ο δημόσιος λόγος της Δ.Α. πρέπει να είναι απλός, κατανοητός, σαφής, λιτός. Από την άποψη αυτή έχουν σοβαρή ευθύνη οι δημόσιοι εκφραστές του κόμματος.

* Κόμμα πατριωτικό. Η Δ.Α. πρέπει να είναι κόμμα διεθνιστικό και ταυτόχρονα πατριωτικό. Με οικουμενική οπτική αλλά όχι κοσμοπολίτικη που ερωτοτροπεί με την αμερικανικού τύπου παγκοσμιοποίηση των πολυεθνικών εταιρειών. Η αριστερά, ιστορικά, αντλεί τη δύναμή της από τη σύζευξη του ταξικού με το εθνικό, το πατριωτικό που αποτελεί το πιο αποτελεσματικό ανάχωμα στον εθνικισμό, το ρατσισμό και το σωβινισμό. Η υπεράσπιση των λαϊκών παραδόσεων, της ελληνικής ταυτότητας στη δυναμική της εξέλιξη, και η απόκρουση του εθνομηδενισμού που οδηγεί στην ισοπέδωση και τη μετατροπή των πολιτών σε απλούς καταναλωτές των προϊόντων των πολυεθνικών πρέπει να συνιστά στοιχείο της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της σύγχρονης Αριστεράς.

* Κόμμα δημοκρατικό, αντιγραφειοκρατικό στην πράξη και όχι στις διακηρύξεις. Οι δημοκρατικές διαδικασίες, η τήρηση των συλλογικών κανόνων είναι προϋπόθεση για την πολιτική και την ψυχική ενότητα του κόμματος. Δεν υπάρχουν ισόβιες ηγεσίες, ισόβιοι βουλευτές αλλά αντίθετα προωθούνται νέοι άνθρωποι στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στη δημόσια εκπροσώπηση του κόμματος.

* Η Δ.Α. διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία αλλά δεν χαρακτηρίζεται από κυβερνητισμό, δεν ετεροκαθορίζεται και δεν αποτελεί συμπλήρωμα κανενός. Απευθύνεται ευθέως στον ελληνικό λαό και του ζητά να την εμπιστευτεί στη διακυβέρνηση του τόπου. Ταυτόχρονα, είναι έτοιμη να συμπορευτεί με δυνάμεις που μπορεί να αποδεσμεύονται από το παλιό πολιτικό σύστημα και τα κατεστημένα κόμματα εφόσον υπάρχει κοινό πεδίο αναφοράς και φερέγγυα άτομα. Η Δ.Α. πρέπει να έχει ιδεολογικό μέτωπο προς ολοκληρωτικά και ανελεύθερα πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης, προς τη σοσιαλδημοκρατία που έχει συγκλίνει απόλυτα με το νεοφιλελευθερισμό και την παρακμή.

* Η ηθική υπόσταση της Αριστεράς. Η αριστερά οφείλει να ανακτήσει την ηθική υπόσταση που ιστορικά είχε αλλά την έχασε μετατρεπόμενη σε χώρο ιδιοτέλειας, καριερισμού χωρίς αρχές, επαγγελματισμού και συναλλαγής.

* Τέλος, όλα αυτά πρέπει να ενσωματωθούν στο γενετικό υλικό, στο DNA των μελών και ιδιαίτερα του ηγετικού πυρήνα του κόμματος ώστε να διαποτίζουν την καθημερινή δημόσια συμπεριφορά και έκφραση του χώρου. Διαφορετικά μπορεί να συνιστούν μια καλή έκθεση σκέψεων και ιδεών, αλλά χωρίς πολιτική ανταλλακτική αξία.

*Ο Θανάσης Αθανασίου εξελέγη στην ΚΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς. Στην πρώτη της συνεδρίαση εξελέγη και στην ΕΕ από όπου όμως αμέσως παραιτήθηκε.

"Να ανατραπεί το καθεστώς της διαπλοκής και της διαφθοράς"

Του Νικηφόρου Σταματάκη*

Το κόμμα μας είναι ένα νέο κόμμα, αλλά με μακρά ιστορία: ιστορία ρήξεων με τους εκπροσώπους και απολογητές των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» – που και μόνον η ύπαρξή τους ήταν ύβρις για τις απελευθερωτικές ιδέες της Αριστεράς. Ρήξεων με τις δυνάμεις του σταλινισμού και του νεοσταλινισμού, με την αλαζονεία της μοναδικής αλήθειας, με τη νοοτροπία και τη δράση των δήθεν πρωτοπόρων μειοψηφιών που νομίζουν ότι ανοίγουν με τη βία τον δρόμο της χειραφέτησης των εργαζομένων, ενώ χαλκεύουν νέες αλυσίδες για τον άνθρωπο. Ρήξεων με τους γραφειοκράτες των κομματικών μηχανισμών, με τους βιτρουόζους των αντιδημοκρατικών πρακτικών.

Η Δημοκρατική Αριστερά γεννήθηκε σε μια στιγμή που «τα ψέματα τέλειωσαν, δικά μας και ξένα», όπως λέει ο ποιητής. Η χώρα είναι στα πρόθυρα της πλήρους κατάρρευσης. Η ελληνική οικονομία ουσιαστικά έχει ήδη χρεοκοπήσει. Το δημοσιονομικό έλλειμμα, παρά την άγρια επιδρομή κατά των λαϊκών εισοδημάτων, ξεπέρασε τα 22 δισ. ευρώ, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. Η παραγωγική βάση της χώρας έχει διαλυθεί. Η ανεργία είναι σε πρωτοφανή ύψη και εξακολουθεί να αυξάνεται ραγδαία, μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, οι νέοι μας δεν βλέπουν να έχουν μέλλον στον τόπο που γεννήθηκαν. Πώς φτάσαμε, ωστόσο, εδώ; Πώς μια χώρα με τόσα συγκριτικά πλεονεκτήματα, με δημόσιο χρέος το 1980 μόλις στο 27% του ΑΕΠ, με καθαρές εισροές πόρων από την Ευρώπη σχεδόν 200 δισ. ευρώ τα τελευταία τριάντα χρόνια, πώς η πρώτη δύναμη στον κόσμο στην εμπορική ναυτιλία, με μια πολύ δυναμική τουριστική βιομηχανία, με ένα συμπαγή κορμό βιώσιμων βιοτεχνιών, με τόσο μεγάλη δημόσια ακίνητη περιουσία, κατάφερε να χρεοκοπήσει;

Αν δεν δούμε το σημερινό δράμα της Ελλάδας στην ιστορικότητά του, είναι αδύνατον να εντοπίσουμε τα βαθύτερα αίτια και τις παθογένειες του τόπου. Χωρίς αυτή την ιστορική ματιά, είναι αδύνατον να επεξεργαστούμε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας και είναι, επίσης, αδύνατον να ξέρουμε ποιες είναι εκείνες οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που μπορούν να βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα. Το ποιες δεν είναι, ξέρουμε: Δεν είναι τα κόμματα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, τα οποία, για να προαγάγουν τα δικά τους ιδιοτελή συμφέροντα, προκάλεσαν τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Σίγουρα, όμως, δεν είναι και τα κόμματα της σταλινικής και νεοσταλινικής Αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που ουδέποτε αντέδρασαν ουσιαστικά σε αυτή την παρακμιακή πορεία. Τουναντίον, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να την επιταχύνουν, προφανώς διότι συγχέουν τον λαϊκισμό με την αριστερή πολιτική, τον κρατικισμό με το σοσιαλισμό και τα συμφέροντα της εργατικής αριστοκρατίας με τα συμφέροντα του λαού.

Όλο το παλιό πολιτικό σύστημα πρέπει να ανατραπεί – αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση για να ξανακερδίσουμε την ελπίδα. Ποιες, όμως, είναι οι κοινωνικές δυνάμεις θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν για να δώσουν μια νέα προοπτική στον τόπο; Ξέρουμε, πάλι, ποιες δεν μπορεί να είναι. Δεν μπορεί να είναι η κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, διότι απλούστατα ευημερεί και ακμάζει μόνο σε συνθήκες διαπλοκής και διαφθοράς. Ούτε οι συντεχνίες, η εργατική αριστοκρατία και η κομματική νομενκλατούρα. Οι κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να βγάλουν την Ελλάδα από το τέλμα είναι όλοι οι Έλληνες που παράγουν, επιχειρούν και δημιουργούν έξω από το θερμοκήπιο της διαφθοράς και διαπλοκής, οι εργαζόμενοι του χεριού και του πνεύματος που αγωνίζονται να επιβιώσουν με τις δικές τους δυνάμεις έξω από τα προστατευτικά τείχη της κομματοκρατίας. Προπαντός, όμως, είναι η νέα γενιά, για να αποκτήσει ξανά δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. Στους νέους θα ήθελα να απευθυνθώ και να τους πω ότι η υποθήκευση της ζωής τους, για το προβλεπτό μέλλον, δεν έγινε για την αποφυγή της χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας.

Το ΜΝΗΜΟΝΙΟ δεν μας επιβλήθηκε. Ήταν επιλογή της κυβέρνησης Παπανδρέου σίγουρα πριν από τις εκλογές, αλλά ομολογημένα αμέσως μετά. Για να αποτελέσει το μεγάλο του άλλοθι, ώστε να μπορέσει να εξαπολύσει μια εκτεταμένη επίθεση κατά των λαϊκών εισοδημάτων και των εργασιακών δικαιωμάτων. Από καθαρό υπολογισμό. Μόνο με τη δραστική μείωση των λαϊκών εισοδημάτων, μόνο με τη δραματική συρρίκνωση του υποτυπώδους κοινωνικού κράτους, θα μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να διασώσει, όχι την ελληνική οικονομία, αλλά τα συμφέροντα της κρατικοδίαιτης οικονομικής ολιγαρχίας, ως εντολοδόχος της, και της κομματικής νομενκλατούρας, ως προστάτης της. Η πολιτική αυτή είναι αδιέξοδη, και το ΠΑΣΟΚ το γνωρίζει. Δεν οδηγεί στην ανάκαμψη και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας που θα μας επέτρεπε να διαχειριστούμε το δημόσιο χρέος της χώρας και να απελευθερωθούμε από τις δουλείες που μας επέβαλε το ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Οδηγεί σε νέα μνημόνια. Και κάθε επόμενο θα είναι χειρότερο από το προηγούμενο.

Η λύση που ο ελληνικός λαός μπορεί να απαιτήσει και να επιβάλει είναι η άμεση, συναινετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, με τα χαρακτηριστικά που περιγράφονται στην πρότασή μας, με διετή τουλάχιστον περίοδο χάριτος. Όχι για να συνεχιστεί το φαγοπότι όλων εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, αλλά για να καταργήσουμε οριστικά το πελατειακό, οιονεί συντεχνιακό κράτος που οικοδόμησαν οι δυνάμεις της διαπλοκής.

Το δίλημμα τίθεται ωμά: Αν δεν ανατρέψουμε το καθεστώς της διαπλοκής και διαφθοράς, η Ελλάδα δεν έχει μέλλον.

* Ομιλία στο 1ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

Η χαρά της ζωής

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ο ταξιτζής ήταν απόλυτος και πολύ κατατοπιστικός. Η χαρά της ζωής είναι μία και μοναδική. Η χαρά του να ζήσεις κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς. Να τους χαίρεσαι και να σε χαίρονται. Να τους αγαπάς και να σε αγαπάνε. Να σε νοιάζονται και να τους νοιάζεσαι. Να τους πονάς και να σε πονάνε. Ο άνθρωπος έλαμπε και εξέπεμπε τέτοια ικανοποίηση που μου κέρδισε την προσοχή και τον θαυμασμό. Δεν άντεξα στο πειρασμό και τον ρώτησα πως έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα. Τι έγινε και έφτασε τόσο σοφός; Η απάντηση ήρθε μετά από λίγα λεπτά. Μου διηγήθηκε την ιστορία του. Ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον έκανε να πλησιάσει πάρα πολύ κοντά την γραμμή του θανάτου. Πήγε και ήρθε τέσσερις φορές αλλά ευτυχώς η τύχη του ήταν μεγάλη και ξαναγύρισε. Πλησίασε τόσο πολύ τον θάνατο που φοβήθηκε ότι δεν θα ξανάρθει. Αυτή η εμπειρία του άλλαξε την ζωή. Τον έκανε να αλλάξει επιλογές στα πάντα και κυρίως σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή. Ανακάλυψε ότι η χαρά της ζωής είναι δίπλα του. Αναγνώρισε, στο πρόσωπο της συζύγου του, την απόλυτη ευτυχία. Μεγαλώνοντας τα παιδιά του, τους εμφύσησε την ίδια φιλοσοφία. Της χαράς της ζωής. Της αμοιβαίας στήριξης και φροντίδας. Η ανωτερότητα αυτού του ανθρώπου μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση και του το είπα. Πολύ περήφανος έβγαλε ένα φάκελο με φωτογραφίες και μου τις έδειξε. Η μία κόρη κολυμβήτρια και πρωταθλήτρια στους εφήβους. Η άλλη μπαλέτο από τα τρία της και μετά καθηγήτρια χορού. Οικογενειακές στιγμές. Ευτυχισμένες...

Common sense is instinct, and enough of it is genius

Η κοινή λογική αποτελεί το ένστικτο, και όταν έχεις αρκετή αυτό είναι ιδιοφυής. Οι απλοί άνθρωποι λένε ότι λίγα είναι ουσιαστικά και πολλά είναι εφήμερα στην ζωή μας. Μία και μοναδική φορά σου δίνεται η ευκαιρία να ζήσεις και πρέπει να το κάνεις σωστά. Μην τρέφεις ψευδαισθήσεις. Η αυτονόητη ύπαρξη ανθρώπων γύρω μας πρέπει να συμπεριλάβει και τα συναισθήματα τους. Μπορούν να σε αγαπήσουν αλλά και να σε μισήσουνε. Το να αγαπάς και να χαίρεσαι, την κάθε στιγμή της ζωής σου, είναι το θεμιτό για όλους μας αλλά πόσο εφικτό είναι: Πώς να βγάλεις ,προς τα έξω αγάπη , όταν είσαι ρηχός; Φτωχός σε συναισθήματα. Όταν δεν είσαι ικανός να «δώσεις» τίποτα στον συνάνθρωπο σου. Πώς θα καταλάβεις πόσο τυχερός είσαι που μπορείς να έχεις δίπλα σου τα πρόσωπα που αγαπάς; Δύσκολο το μάθημα της ζωής αλλά αξίζει να το εμπεδώσεις. Αγάπα την κάθε σου στιγμή και μάθε να την ζεις σαν να είναι η τελευταία στιγμή της ζωής σου. Διώξε την λύπη και κράτα την χαρά! Όσες δυσκολίες και να έχεις περάσει η αγάπη των ανθρώπων σε κρατούνε γερά και σου δίνει δύναμη να αντέξεις όλες τις κακουχίες. Σε στηρίζει στον αγώνα της καθημερινότητας. Κατάλαβε ότι όταν, μετά από χρόνια, θα «ταξιδέψεις» και θα φτάσεις στο ταμείο πρέπει να έχεις τι να απαντήσεις όταν θα σε ρωτήσουνε πώς έζησες και για τι έζησες. Τι θα απολογηθείς; Ότι κυνήγησες χίμαιρες και πλούτη και από μέσα σου είσαι φτωχός και άδειος; Τι νόημα έχει να πεις ότι απέκτησες πολλά υλικά αγαθά όταν δεν θα έχεις τίποτα να πεις για την αγάπη; Στο ταξίδι χωρίς επιστροφή είσαι μόνος και γυμνός. Δεν έχεις αποσκευές!

Η χαμένη γοητεία της σοσιαλδημοκρατίας

Του Θόδωρου Μαργαρίτη

Η σοσιαλδημοκρατία είναι αλήθεια ότι μπόρεσε σε πολλές χώρες να οικοδομήσει σύγχρονες ανοιχτές κοινωνίες, με ισχυρά δημοκρατικά χαρακτηριστικά και ένα σημαντικό κοινωνικό κράτος. Ακόμα και στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ – δέσμιο, ωστόσο, της λαϊκίστικης νοοτροπίας του ιδρυτή του – συνέβαλε στην ενίσχυση των κοινωνικών πολιτικών στο κράτος, αν και στη χώρα μας η υστέρηση ήταν εμφανής σε σχέση με όλα τα άλλα Ευρωπαϊκά παραδείγματα.

Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η νεοφιλελεύθερη επίθεση και η δυναμική της παγκοσμιοποίησης οδήγησαν τη σοσιαλδημοκρατία σε μια αμήχανη στάση τα πρώτα χρόνια και στη συνέχεια τη βύθισαν μέσα σε έναν κύκλο συμβιβασμών και υποχωρήσεων.

Το πιο έντονο φαινόμενο αυτής της παρακμιακής πορείας είναι η ίδια η εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η γηραιά ήπειρος βρίσκεται μπροστά σε μια σοβαρή δοκιμασία, με αφορμή τη χρηματοπιστωτική αναταραχή η οποία αποκτά μορφή γενικευμένης οικονομικής κρίσης.

Στις Συνόδους Κορυφής γίνεται φανερό ότι τη σφραγίδα των εξελίξεων θέτουν οι δυνάμεις της Ευρωδεξιάς και του φιλελευθερισμού, αδυνατώντας όμως να δώσουν τολμηρές πολιτικές λύσεις. Ακολουθούν τους ρυθμούς που επιβάλλουν οι αγορές και οι τράπεζες ακυρώνοντας τις δυνατότητες πολιτικής διακυβέρνησης. Οι σοσιαλδημοκράτες παραμένουν αποδυναμωμένοι, έχοντας στον έλεγχο τους τις κυβερνήσεις των χωρών που βρίσκονται στα όρια της χρεοκοπίας. Ωστόσο, την ίδια ώρα, είτε είναι σε κυβερνητικούς ρόλους είτε όχι, αδυνατούν να υποδείξουν μια διαφορετική κατεύθυνση.

Οι συνέπειες είναι ορατές. Οι κοινωνικές ανισότητες μεγενθύνονται, τα δημοκρατικά δικαιώματα περιορίζονται, η ανεργία καλπάζει και στις περιπτώσεις των χωρών που έχουν οδηγηθεί στον περίφημο μηχανισμό στήριξης, έχουμε σοβαρά φαινόμενα διάλυσης της κοινωνικής συνοχής.

Η απόρριψη του Ευρωομολόγου με σχεδιασμό ανάπτυξης, η άρνηση για ένα πιο αποφασιστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη διαχείριση των χρεών από τις προβληματικές χώρες, η ατολμία για μια Πανευρωπαϊκή πολιτική λύση αναδιάρθρωσης χρέους, συνιστούν τις βασικές εικόνες μιας συντηρητικής στάσης στα πράγματα. Στην Ελλάδα το μνημόνιο αποτελεί μια δανειακή σχέση η οποία υποκρύπτει συγκεκριμένους κοινωνικούς, ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, που πιέζουν για την έξοδο της χώρας από την κρίση προς όφελος συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων.

Η κυβέρνηση αδυνατεί να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις και, ταυτόχρονα, δεν αναλαμβάνει τις πολιτικές πρωτοβουλίες με στόχο τη συγκρότηση ενός πανευρωπαϊκού μετώπου για μια άλλη πορεία της ΕΕ. Η πραγματικότητα αυτή οδηγεί σε δραματικές πολιτικές παρενέργειες. Από τη μια δεν προχωρά η πολιτική και θεσμική ενοποίηση του Ευρωπαϊκού χώρου και από την άλλη διευκολύνονται οι ακραίες ιδεολογίες. Τόσο η άνοδος της ακροδεξιάς (πιο χαρακτηριστική περίπτωση στη Γαλλία), όσο και η ισχυροποίηση των ακραίων αριστερών αντιλήψεων εξελίσσονται σταδιακά.

Επομένως, χρειάζεται σήμερα μια πραγματική αφύπνιση των προοδευτικών δυνάμεων, των δυνάμεων της σοσιαλιστικής και ανανεωτικής Αριστεράς. Φυσικά με σύγχρονους όρους, με οικολογικά προτάγματα χωρίς την επιστροφή στα λαϊκίστικα στερεότυπα του παρελθόντος, την παλαιοκομμουνιστική ρητορική. Έχοντας, δηλαδή, επίγνωση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων, της προσαρμογής στους διεθνείς «κανόνες του παιχνιδιού». Αλλά και με τη βεβαιότητα ότι δεν βρισκόμαστε στο «τέλος της ιστορίας», ότι η διάκριση ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά είναι μια ζωντανή πραγματικότητα. Με δύο λόγια, χρειαζόμαστε μια ριζοσπαστική ανασυγκρότηση των ιδεών, αλλά και του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Στη χώρα μας η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ επιχειρεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να επαναθεμελιώσει τις μεγάλες οραματικές αφηγήσεις των κοινωνικών αλλαγών σε μια αριστερή ρεαλιστική πολιτική.

Η δύσκολη κατάσταση στην Ελλάδα και την Ευρώπη ξαναθέτουν με επίταση τις αξίες των σοσιαλιστικών ιδεών, την ιεράρχηση για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση. Ούτε οι νεοφιλελεύθερες συνταγές, ούτε ο λαϊκίστικος αριστερισμός μπορούν να διατυπώσουν έναν ορίζοντα κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε μια ενωμένη δημοκρατική Ευρώπη. Το πρόβλημα βρίσκεται στο να διατυπωθεί επαρκώς ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο για το μέλλον. Αυτό είναι το στοίχημα μιας σύγχρονης Αριστερής, εναλλακτικής λύσης.

Πηγή: www.aixmi.gr

Οι σημαίες της πλατείας Ινονού

της Άντρης Κωνσταντίνου

Στη Λευκωσία όπου κι αν σταθείς μπορείς να δεις «τη σημαία τους». Χαραγμένη πάνω στο ψηλότερο βουνό της Κύπρου. Τεράστια, επιβλητική, με τα λόγια του Κεμάλ Ατατούρκ δίπλα της. «Είμαι περήφανος που γεννήθηκα Τούρκος». Το βράδυ μάλιστα θα την δεις φωτισμένη. Πρώτα ανάβει το φεγγάρι, μετά το αστέρι και μετά οι γραμμές. Η Τουρκική σημαία δεν έχει γραμμές θα σκέφτεστε. Η Τουρκοκυπριακή έχει όμως. Λίγοι το ξέρουν, λίγοι το παρατηρούν. Πρώτα η Τουρκική, μετά η Τουρκοκυπριακή.

Η σημαία στην Τουρκία (όπως και στην Ελλάδα βέβαια) είναι σχεδόν παντού. Στα σχολεία, στις πλατείες, στα μπαλκόνια. Στην κατεχόμενη Κύπρο το μόνο που διαφέρει είναι η Τουρκοκυπριακή σημαία στο πλάι της Τουρκικής. Σχεδόν πανομοιότυπες. Ανάποδα τα χρώματα (κόκκινο το φεγγάρι και το αστέρι, άσπρο το φόντο) με 2 κόκκινες γραμμές πάνω και κάτω. Ίσα-ίσα για να μην μπερδεύονται.

Την Παρασκευή όμως κάτι αναπάντεχο συνέβη στην κατεχόμενη Κύπρο. Έξω από την τουρκική πρεσβεία κυμάτισε για λίγο η Κυπριακή σημαία. Λίγα δευτερόλεπτα μόνο. Δεν χρειάστηκε παραπάνω για να επέμβει η αστυνομία. Η σημαία κατέβηκε αμέσως και ο Τουρκοκύπριος που την είχε στα χέρια του ξέφυγε από την ασφάλεια και χάθηκε μέσα στο πλήθος των διαδηλωτών. Ο Ταγίπ Ερντογάν είδε το περιστατικό σε βίντεο. Δήλωσε οργισμένος για την σημαία, δυσαρεστημένος για τους διαδηλωτές.

Οι 50.000 άνθρωποι που τους τελευταίους μήνες πλημυρίζουν την πλατεία Ινονού στην κατεχόμενη Λευκωσία ζητάνε αποχώρηση του τουρκικού στρατού και των εποίκων. Τα οικονομικά μέτρα που τους έχουν επιβληθεί από την Τουρκία τους έχουν λυγίσει. «Πάρτε το πακέτο σας και φύγετε», φωνάζουνε, «εμείς είμαστε Τουρκοκύπριοι, εσείς ποιοι είστε;». Ζητάνε επανένωση του νησιού και τα δικαιώματα τους. «Άγκυρα πάρε τα χέρια σου από πάνω μας, αυτή η χώρα είναι δική μας». «Υπήρχαμε, υπάρχουμε και θα υπάρχουμε».

Οι φωνές τους όμως είναι ψίθυροι στα αυτιά του Ταγίπ Ερντογάν. Πόσο μάλλον στις μεγάλες δυνάμεις ή στα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Δεν είναι Λιβύη ούτε Αίγυπτος. Δεν έχουν πετρέλαια στα χέρια τους και ότι έχουν δεν το διαχειρίζονται αυτοί. Είναι μάλλον καταδικασμένη να πεθάνει αυτή η εξέγερση πριν καλά-καλά προλάβει να γεννηθεί. Τι θα μπορούσαν να κάνουν άλλωστε 50.000 χιλιάδες άνθρωποι σε ένα θηρίο 80 εκατομμυρίων; Το μόνο που ίσως κάποτε διαβάζουμε στα βιβλία ιστορίας είναι για την πλατεία Ινονού και τις σημαίες της.

Πηγή: www.protagon.gr

«Κέντρο Πολιτικού Προβληματισμού Μιχάλης Παπαγιαννάκης»

H Δημοκρατική Αριστερά προχωρά στην ίδρυση του Κέντρου Πολιτικού Προβληματισμού «Μιχάλης Παπαγιαννάκης», ενός εργαστηρίου σκέψης, που θα συμβάλλει στη διαρκή εμβάθυνση και ανανέωση των ιδεών της, την ολοκληρωμένη επεξεργασία του λόγου της, την πολιτική δραστικότητα των προτάσεών της. Το Κέντρο θα φέρει το όνομα του αείμνηστου συντρόφου Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ως ένδειξη ελάχιστης τιμής στο πρόσωπό του και τους αγώνες του, και, κυρίως, ως αναγνώριση του γεγονότος πως υπήρξε ιδαλγός και πρωτεργάτης, μιας τέτοιας πρωτοβουλίας. Στην Επιστημονική Επιτροπή του Κέντρου συμμετέχουν οι Αλιβιζάτος Νίκος, Γεωργάτος Γεράσιμος, Γιαννουλόπουλος Γιώργος, Ζουμπουλάκης Σταύρος, Καψάλης Διονύσης, Κιντή Βάσω, Κυρτάτας Δημήτρης, Λεβίδης Αλέκος, Λιβαδάς Σταύρος, Λουλούδης Λεωνίδας, Μανιτάκης Αντώνης, Ματσαγκάνης Μάνος, Μήλιας Γιώργος, Παπαθεοδωρόπουλος Τάκης, Παπαθεοδώρου Γιάννης, Πεσμαζόγλου Στέφανος, Ρεπούση Μαρία, Τριανταφυλλίδης Μιχάλης, Τσιτήλου Σόνια.

Τα μέλη της Επιστημονικής Επιτροπής θα συναντηθούν για μια πρώτη ανταλλαγή απόψεων τη (Μεγάλη) Δευτέρα 18 Απριλίου 2011 στις 7:00 μ.μ. στα γραφεία της Αγίου Κωνσταντίνου 40.

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα της αναδιάρθρωσης. Καιρός για ριζικές μεταρρυθμίσεις και τομές

Διαβάζουμε εδώ και μέρες στα ξένα Μέσα ότι επίκειται αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία πρέπει τώρα να αναδιαρθρώσουν το χρέος τους, προτρέπει ο Economist (sic), ισχυριζόμενος ότι παρά τις ηρωικές περικοπές παραμένει το δημοσιονομικό αδιέξοδο. Σε αντίστοιχο μήκος κύματος το Γερμανικό Spiegel ισχυρίζεται ότι διαθέτει πληροφόρηση σύμφωνα με την οποία το ίδιο το ΔΝΤ έχει προτρέψει την Ελλάδα να προβεί σε αναδιάρθρωση. Σήμερα στο χορό προστέθηκαν οι Financial Times με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Η ΕΕ χάνει την πίστη της στην Ελλάδα», όπου αναφέρεται η πληροφορία ότι τα κράτη της Ευρωζώνης σκέπτονται αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Συνήθως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Κι ας ισχυρίζονται στην ευρωζώνη ότι δεν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον, πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Πρώτον, διότι ένα τμήμα του είναι τοκογλυφικό και άδικο. Δεύτερον, διότι το μέγεθος του είναι δυσβάσταχτο και αν δεν διευθετηθεί σε συμφωνία με τους πιστωτές το σύνολο της οικονομίας θα υποστεί μακροχρόνιο δημοσιονομικό εγκλωβισμό, αυξάνοντας παράλληλα τον κίνδυνο για άτακτο πιστολάρισμα με πολλαπλά θύματα. Τρίτον, διότι η πρόβλεψη του να βγούμε ξανά στις αγορές στις αρχές του 2012 δεν βγαίνει εύκολα υπό τις παρούσες συνθήκες. Τέταρτον, διότι οι ηρωικές περικοπές στις οποίες αναφέρεται ο Economist (τώρα που κατέρρευσε η Ιρλανδία γίναμε ήρωες;), οι θυσίες των πολιτών, δεν θα πιάσουν τόπο σε συνθήκες παρατεταμένης οξείας ύφεσης.

Καλά όλα αυτά, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο «Όμως».

Καταρχάς, η με οποιοδήποτε τρόπο ρύθμιση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας στο μέλλον, θα γίνει συντεταγμένα εντός ευρωζώνης και όχι υπό πίεση, ούτε ως αντίδραση στις κραυγές των πρωτοσέλιδων των FT, του Economist και του Spiegel. Και σίγουρα δεν θα γίνει με πρωτοβουλία Παπακωνσταντίνου. Η ΕΕ είτε στο πλαίσιο της συντηρητικής πολιτικής της Μέρκελ, είτε με πρωτοπορία μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική τύπου Gabriel - Steinmeyer - Steinbruck θα θέσει τους όρους της αναδιάρθρωσης των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας συνολικά, καθώς και την κατεύθυνση προς την οποία θα κινηθεί το ευρωπαϊκό εγχείρημα στο μέλλον. Ήδη ως προς την κατεύθυνση ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος ένα πρώτο βήμα έγινε στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου.

Δεύτερον, για να υπάρξει αναδιάρθρωση και να είναι πετυχημένη, βάζοντας την οικονομία σε βιώσιμη δημοσιονομική πορεία, πρέπει να φροντίσουμε σαν χώρα να δημιουργήσουμε πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό. Τη στιγμή που μιλάμε, αν εξαιρέσουμε τα χρωστικά που δίνουμε για τοκοχρεολύσια, παράγουμε έλλειμμα της τάξης του 6,5%+. Ακόμα κι αν αναδιαρθρώναμε δηλαδή το χρέος και εξαφανίζαμε ως δια μαγείας τα τοκοχρεολύσια, πάλι θα έπρεπε να βρούμε πόρους να χρηματοδοτήσουμε δομικά παραγώμενα ελλείμματα του ελληνικού κράτους.

Τι πρέπει να κάνουμε; Μεγάλες μεταρρυθμίσεις και τομές. Είναι εύκολο να βγάζεις το μαχαίρι και οριζοντίως να κόβεις μισθούς και συντάξεις, να αυξάνεις φόρους κι όποιον πάρει ο χάρος. Είναι δύσκολο να σχεδιάζεις και να υλοποιείς σύνθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα βάλουν το πλαίσιο για την επανεκκίνηση της ανάπτυξης.

Η 18μηνη εμπειρία από τη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει με χαρακτηριστικό τρόπο την αμφιθυμία που υπάρχει στο κυβερνητικό επιτελείο απέναντι στις μεταρρυθμίσεις.

-Από τη μία επιχειρείται μια μεγάλη τομή, ο Καλλικράτης, με μια μείωση των μισθών του δημοσίου πράγμα σωστό διότι στη συντριπτική πλειοψηφία δεν ανταποκρίνονται στην παραγωγικότητα.

-Από την άλλη το Δημόσιο παραμένει ακόμη άθικτο ως προς τον τρόπο λειτουργίας του. Η εργατική αριστοκρατία στις ΔΕΚΟ καλά κρατεί με πληθώρα οργανισμών και παραοργανισμών να επιδοτούνται από τον Τακτικό Προϋπολογισμό και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, καμία σχέση δεν υπάρχει με πρακτικές New Public Management, η Κυβέρνηση είναι σε μέγεθος ιστορικό με 50 άτομα, Υπουργεία υπάρχουν χωρίς να έχουν αλλάξει ακόμα το όνομά από τον προηγούμενο ανασχηματισμό, γραμματείες υπάρχουν κομμένες από τη μία και πεταμένες από την άλλη.

-Από τη μία ξεκίνησε το One Stop Shop για ίδρυση επιχειρήσεων σε μία μέρα σε μία στάση με αποτέλεσμα να κερδίσουμε την επόμενη φορά 12 θέσεις στην Ετήσια Έκθεση Doing Business.

-Από την άλλη δεν τα βρίσκουν τα Υπουργεία στο θέμα της περιβαλλοντικής αδειοδότησης μικρών μεταποιητικών εργαστηρίων (το 90 % των αδειοδοτήσεων στη χώρα) με αποτέλεσμα ένα σχέδιο νόμου που ήταν να έχει ψηφιστεί τέλη Δεκεμβρίου να σέρνεται.

-Από τη μία ψηφίζεται ένας νόμος σκούπα για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

-Από την άλλη οι γνωστοί άγνωστοι, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, παραμένουν κλειστότεροι από ποτέ.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι με τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα η Ελλάδα σταδιακά θα αποκαταστήσει το χαμένο ηθικό της πλεονέκτημα. Κανείς δεν θα μπορεί σε λίγο να μιλήσει βάσιμα για τους ανεύθυνους ή τεμπέληδες Έλληνες που απομυζούν τους ευρωπαϊκούς πόρους. Παράλληλα, αγανακτισμένοι πολλοί Ευρωπαίοι από το κακό που έπαθε το «καλό και αγαπημένο τους παιδί» η Ιρλανδία και υπό το φόβο ενός μεγαλύτερου ντόμινο, θα βγουν να σπρώξουν το ζήτημα της αναδιάρθρωσης για να γίνει μια ώρα αρχύτερα.

Ωστόσο, χωρίς δραστικές αλλαγές που οδηγούν σε αναπτυξιακή αναδιάρθρωση την ελληνική οικονομία, δεν θα κερδίσουμε ποτέ το στοίχημα της οικονομικής αποτελεσματικότητας και της ανταγωνιστικότητας και μια ενδεχόμενη άκαιρη αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους θα είναι εφήμερη, χωρίς ισχυρά θεμέλια που θα μας οδηγήσουν με ασφάλεια στο μέλλον. Υπ’ αυτή την έννοια οι προϋποθέσεις για αναδιάρθρωση δεν υπάρχουν ακόμα. Κάντε ριζοσπαστικές μεταρρύθμισεις.

Πηγή: Η γενιά των 700 ευρώ

* Ο πίνακας είναι της ζωγράφου Χαράς Ευθυμιοπούλου

Η Δημοκρατική Αριστερά για τον Δήμο της Αθήνας

Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές οι δυνάμεις της προόδου και της δημιουργίας, οι δυνάμεις της δημοκρατικής και ανεξάρτητης αυτοδιοίκησης, κατέγραψαν μια περήφανη νίκη σε βάρος των δυνάμεων της οπισθοδρόμησης και της συντήρησης με αποκορύφωμα την εκλογή του Γιώργου Καμίνη ως Δημάρχου Αθηναίων.

Αυτή τη μεγάλη νίκη της δημοκρατίας, το συντηρητικό κατεστημένο της χώρας μας δεν μπορεί να το αποδεχθεί και προσπαθεί να κάνει ότι μπορεί για να καλύψει ανομίες και ατασθαλίες χρόνων και για να εμποδίσει την νέα δημοκρατική δημοτική πλειοψηφία από το να σχεδιάσει, να υλοποιήσει και να ανατρέψει τα πάντα σε όφελος των δημοτών.

Η απελθούσα δημοτική αρχή του κου Κακλαμάνη, που έφυγε έχοντας αφήσει ένα Δήμο υπερχρεωμένο, ένα ανήθικο καθεστώς εργασιακών σχέσεων που στηριζότανε στις ομηρίες και στο «μπλοκάκι», χωρίς να φροντίσει, όσο ήταν καιρός, να αποκαταστήσει όσους από τους συμβασιούχους θα μπορούσαν να αποκατασταθούν, αφού διασπάθισε και κατασπατάλησε σε έωλες διαδικασίες τα λεφτά των Αθηναίων πολιτών, σήμερα υποθάλπει και υποδαυλίζει, δημαγωγόντας ασύστολα, ένα πρόβλημα που δεν επιδέχεται λαικισμών.

Το πρόβλημα με τους συμβασιούχους εργαζόμενους στο Δήμο της Αθήνας είναι υπαρκτό, δεν αφορά όμως την σημερινή δημοτική αρχή, δημιουργήθηκε από την διοίκηση Κακλαμάνη , δεν επιδέχεται εύκολων λύσεων ενώ παράλληλα βρίσκεται στον δρόμο της δικαιοσύνης.

Οι παλιές διοικήσεις του Δήμου της Αθήνας δεν ήθελαν τις καθαρές εργασιακές σχέσεις, επέλεγαν το μπλοκάκι και την ομηρία επί πολλά έτη, για να εξυπηρετούν, για να εξαρτούν συνειδήσεις, για να ικανοποιούν πελατειακές, προσωπικές και οικογενειακές σχέσεις και για να συντηρούν ένα καθεστώς ανομίας και αυθαιρεσίας.

Όλα αυτά σε βάρος ανθρώπων, οικογενειακών προυπολογισμών και ψυχών.

Η επιλογή της νέας δημοτικής αρχής είναι στον αντίποδα των παραπάνω, καθαρές εργασιακές σχέσεις, έντιμη και αντικειμενική επικοινωνία με τους εργαζόμενους.

Η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί, παρότι οι κύκλοι της ανωμαλίας σχεδιάζουν κλιμάκωση των προκλήσεων και την ακύρωση του συνόλου της δημοτικής δουλειάς.

Πιστεύουμε ότι όσοι έχουν σειρά ετών εργασίας με το περίφημο «μπλοκάκι», θα μπορούσαν σε συννενόηση με την κυβέρνηση και κοινοβουλευτικούς θεσμούς να μοριοδοτηθούν με κάποιο ποσοστό σε προκηρύξεις του ΑΣΕΠ, επίσης θα ήταν σκόπιμο να υπάρξει μια ρύθμιση έτσι ώστε όσοι έχουν αρκετά χρόνια υπηρεσίας στο Δήμο να υπαχθούν στην δυνατότητα επιδότησης του ΟΑΕΔ, πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί με το υφιστάμενο καθεστώς.

Είμαστε βέβαιοι ότι η δημοτική αρχή θα μελετήσει σε βάθος τις ανάγκες του δήμου σε προσωπικό και θα προγραμματίσει με γνώμονα την διαφάνεια και την χρηστή διαχείριση την οργάνωση των υπηρεσιών του.

Σε κάθε περίπτωση η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλεί τους συμβασιούχους του Δήμου της Αθήνας να σταματήσουν τις καταλήψεις των δημοτικών χώρων, να προστρέξουν σε έναν ειλικρινή και δημιουργικό διάλογο με την δημοτική αρχή, να αντιληφθούν ότι το πρόβλημα δεν δημιουργείται ούτε και μπορεί να επιλυθεί από τον Δήμο της Αθήνας.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλεί δημοτικές και πολιτικές δυνάμεις να αντιληφθούν ότι οι εργασιακές σχέσεις δεν προσφέρονται για λαικισμό και δημαγωγία και επιτέλους να πουν την αλήθεια στους εργαζόμενους

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ καλεί τη νέα δημοτική αρχή και τον Δήμαρχο Γιώργο Καμίνη να δώσουν στο φως όλα τα στοιχεία που έχουν στην διάθεση τους για τις έκνομες πράξεις της απελθούσας δημοτικής αρχής.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, οι μάσκες έπεσαν, η δημοκρατία, η ανεξαρτησία και η αυτονομία της αυτοδιοίκησης θα επικρατήσουν.

Να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία

Του Σταύρου Λιβαδά*

Αναρωτιόμουνα τι κοινό συνδέει όλους εμάς που βρισκόμαστε σ αυτή την αίθουσα. Βλέπω μεγάλους, (συνομήλικούς μου και μεγαλύτερους), που έζησαν τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968, αγωνίστηκαν ή και υπέφεραν από τη δικτατορία. Βλέπω άλλους, που το 1989 δεν «άντεξαν» περαιτέρω το ΚΚΕ και συνέδεσαν έκτοτε την πολιτική διαδρομή τους με την ανανεωτική αριστερά. Βλέπω νεότερους που μπήκαν σ αυτή την περιπέτεια ζωής πιο πρόσφατα ώς τελευταία, όταν ήδη το μικρόβιο του αντισυστημισμού και του αριστερισμού, αυτή η μεταλλαγμένη εκδοχή του ενδημικού στον τόπο μας μικροβίου του λαϊκισμού, που πλήττει τους αριστερούς, έπληξε σαν επιδημία, στα γερά και την παρ ημίν αριστερά.

Αν επιχειρούσα μιαν απάντηση θα ‘λεγα πως εδώ μέσα είμαστε, κατά βάση, οι μόνιμοι και εμμονικοί επιβάτες του οχήματος της ανανεωτικής αριστεράς, σ όλη τη διαδρομή, από γενέσεώς της ώς σήμερα. Άλλοι διάλεξαν αυτό το ταξίδι απ’ την αφετηρία, άλλοι έγιναν επιβάτες σε ενδιάμεσες στάσεις, άλλοι, όπως εγώ, υπήρξαν συνταξιδιώτες μέσα σε άλλα οχήματα, στο περιοδικό «Πολίτης», με τον Άγγελο Ελεφάντη, παλιότερα, στην ΑΡΣΗ πιο πρόσφατα, παρέα με τον μεγάλο απόντα, τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, συνταξιδιώτες όμως σε κοινό σχηματισμό, σε κομβόι, όλοι μαζί, σ αυτή τη μακρά διαδρομή.

Βρεθήκαμε όλοι μαζί τυχαία; Δεν νομίζω! Το 68 μας ένωσε το ταυτόχρονο σοκ της δικτατορίας στον τόπο μας και η αντίθεση στο «σοσιαλισμό» των τανκς στην Πράγα. Το 1989 ήταν τα φαινόμενα έντονης παρακμής της χώρας, με αιτία το βάλτωμα της πασοκικής αλλαγής στο βούρκο των σκανδάλων, μαζί με την πλήρη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, που μας συνέδεσαν. Το περασμένο καλοκαίρι μας ενεργοποίησε η κοινή μας απόφαση να σταματήσουμε να παραπαίουμε ανάμεσα σε δύο αδιέξοδες πολιτικές διαδρομές. Αυτές που σηματοδοτούν την πορεία της χώρας η μια και την πορεία της αριστεράς η άλλη.

Το αδιέξοδο σταυροδρόμι τους έχει μια, κοινή, ονομασία: χρεοκοπία.

Πιστοί στην ιστορία και το πιστεύω μας, πως για τον αριστερό πάνω απ όλα είναι η κοινωνία και η χώρα, είπαμε όχι στο δρόμο αυτής της διπλής χρεοκοπίας. Είπαμε ναι στην ανάγκη ανασυγκρότησης της χώρας, ναι στην αναβάπτιση της αριστεράς στα νάματα της κοινωνικότητας και της ευθύνης, από τα οποία είχε απομακρυνθεί και δημιουργήσαμε τη Δημοκρατική Αριστερά.

Ένα και πλέον χρόνο τώρα, η χώρα διασχίζει τις δύσβατες ατραπούς της ύφεσης, ανιχνεύει μες στο πυκνό σκοτάδι το επόμενο βήμα της, βιώνει έναν διαρκή εφιάλτη μην βρεθεί στο έρεβος, στην πλήρη καταστροφή, στην επόμενη καμπή αυτής της, στα τυφλά, διαδρομής.

Το άλλοτε θαύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, αποκάλυψε το επιδέξια κρυμμένο ως πρόσφατα, εφιαλτικό του πρόσωπο: έναν υπερτροφικό και σπάταλο δημόσιο τομέα, έναν ασθενικό, κρατικοδίαιτο και αντιπαραγωγικό ιδιωτικό τομέα.

Μια οικονομία, προσανατολισμένη στην κατανάλωση, που επιδιώκει την κρατική προστασία, αποφεύγει τον ανταγωνισμό, ρέπει στην παραγωγή, όχι αγαθών, αλλά επιδοτήσεων. Εμφανίστηκε ως ανάπτυξη η καρρικατούρα της μεγέθυνσης του κράτους και των αριθμών, ως άνοδος του βιοτικού επιπέδου, η απόκτηση καταναλωτικών αγαθών και συνηθειών, ως διεύρυνση του κοινωνικού κράτους η πελατειακής λογικής προσφορά θνησιγενών και μη αναπαράξιμων κοινωνικών παροχών.

Η πρόσκαιρη καταναλωτική ευωχία συγκάλυπτε τη συρρίκνωση και την αποξήρανση της παραγωγικής βάσης της χώρας, του μόνου στοιχείου που θα μπορούσε ν αποτελέσει στέρεη βάση για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη, την επιβίωση του κοινωνικού κράτους. Εκτεταμένη διαφθορά και διαπλοκή, περιφρόνηση του δημόσιου χώρου, γενικευμένη παραβατικότητα, ιδιοποίηση δημόσιας περιουσίας και κλεπτοκρατία, ατομικισμός και συντεχνιασμός, συνέθεταν το πλαίσιο αυτής της κοινωνίας, όχι των πολιτών, αλλά των «κολλητών» και των απανταχού, μεγάλων και μικρών «διαπλεκόμενων».

Το πελατειακό κράτος θριάμβευε, επιβλήθηκε η πελατειακή λογική σ’ όλους τους τομείς της πολιτικοκοινωνικής μας ζωής, υπό τη γενική σκέπη του κυρίαρχου λαϊκισμού. Μια κοινωνία που κατανάλωνε πιο πολλά απ όσα παρήγε, δημιουργούσε ελλείμματα και δανειζόταν, υποθήκευε το μέλλον των παιδιών της για να ζεί στη νιρβάνα της. Ελλάς το μεγαλείο σου!

Μείζονες είναι οι ευθύνες Πασοκ και ΝΔ γι αυτή την κατάσταση, υπάρχουν, όμως, και μεγάλες ευθύνες της αριστεράς. Τα κόμματα της αριστεράς όχι μόνο ανέχτηκαν, αλλά «φλερτάρησαν», με αυτό το ιδιότυπο «κομματικοκρατικιστικό» σύστημα. Το χειρότερο,όμως, είναι πως, ελλείψει οράματος και στόχων, υποκατέστησαν την πολιτική παρουσία με τον επιδερμικό αντιπολιτευτισμό και την πολιτική δράση με τη διαμαρτυρία. Συνάρτησαν την πολιτική τους επιβίωση, με την πλήρη υποταγή σ έναν «αριστερόφωνο» λαϊκισμό, σ έναν σχιζοφρενικό «αντισυστημισμό», που μάχεται το «σύστημα», παλεύοντας με κάθε τρόπο να μην αλλάξει τίποτε από όσα συγκροτούν αυτό το σύστημα! Αν όμως πέρυσι, το αίτημα να προσλαμβάνονται 100.000 κάθε χρόνο στο δημόσιο, αναδείκνυε την ανευθυνότητα, ως ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν αυτόν τον αριστερό λαϊκισμό, σήμερα, η γενίκευση του «κινήματος της ανυπακοής» και του «δεν πληρώνω», οδηγεί τη χώρα κατ’ ευθείαν στην καταστροφή! Αντισυστημική και σοβιετολάγνα αριστερά, το μεγαλείο σου!

Κι εμείς, τι κάνουμε; Προς τα πού κατευθύνουμε τα βήματά μας;

Χρειάζεται πρώτα και κύρια να σωθεί η χώρα! Κι αυτό σημαίνει να μειωθούν τα ελλείμματα, κι αφού δικά μας λεφτά δεν έχουμε, να μπορέσουμε να βρούμε «δανεικά», αυτή τη φορά όχι για να τα καταναλώσουμε, αλλά για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη. Χρειάζεται να αγωνιστούμε για να καμφθούν οι αντιστάσεις, αυτό το αδιαπέραστο τείχος- μπετόν αρμέ, που εγείρουν ένας καθηλωτικός και ως εκ τούτου καταστροφικός συνδυασμός ανικανότητας και ιδιοτέλειας κυβερνώντων και κρατικής νομενκλατούρας, αλλά και οι τεράστιες κοινωνικές αδράνειες στην αποδοχή της πραγματικότητας και στη συμφιλίωση με την ιδέα επώδυνων αλλαγών.

Χρειάζεται παράλληλα, να διατυπωθεί ένα αριστερό και δημοκρατικό σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, τη διοίκηση, τους νόμους και τους θεσμούς, σε μια κατεύθυνση εξάλειψης του πελατειακού κράτους, πάταξης της διαφθοράς, μεγαλύτερης ισότητας και αναδιανομής των δημόσιων αγαθών, αποκέντρωσης, αειφόρου ανάπτυξης, προστασίας του περιβάλλοντος και της ποιότητας της ζωής μας, διεύρυνσης του δημόσιου χώρου και της ενεργού παρουσίας της κοινωνίας των πολιτών, καλλιέργειας της γνώσης, ανάπτυξης της κριτικής σκέψης και πολιτιστικής αναγέννησης. Οι «θέσεις» μας είναι ένας καλός μπούσουλας αλλά δεν αρκούν.

Πρέπει η όλη συγκρότηση και η πολιτική μας παρουσία να υπηρετούν αυτό το στόχο. Πρέπει οι πρωτοβουλίες, οι συνεργασίες και οι συμμαχίες μας να υπηρετούν αυτή την προοπτική. Ως προγραμματικός λόγος, ως πολιτικό πιστεύω, ως πολιτικές συμπαρατάξεις. Η ευρεία αποδοχή που είχαν τα εγχειρήματα Καμίνη και Μπουτάρη στις δημοτικές εκλογές, πολιτικές μας πρωτοβουλίες κατά τις οποίες λειτουργήσαμε με ανάλογο σχέδιο και τρόπο, πρέπει να ενισχυθούν και να πολλαπλασιαστούν. Μια τέτοια αριστερά έχει ανάγκη ο τόπος!

Πρέπει να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία!

* Η παρέμβαση του Σταύρου Λιβαδά στο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

Πηγή: blog Μη Μαδας τη Μαργαρίτα

«Ζούμε ένα λανθάνοντα Εμφύλιο»

της Ιωάννας Μπλάτσου

O δημιουργός και ερμηνευτής των Raining Pleasure αλλά και του εξαιρετικού άλμπουμ «Vintage *Songs I Wish I’d Written Vol.1» παίζει στις… 45 στροφές τη ζωή του και τα ερεθίσματά του και μοιράζεται μαζί σας το αγαπημένο του playlist αυτών των ημερών καθώς καπνίζει το ηλεκτρονικό του τσιγάρο «που είναι σαφώς λιγότερο βλαβερό καθώς περιέχει μόνο νικοτίνη».

Από την Πάτρα στη Βόννη: «Γεννήθηκα στην Πάτρα το Δεκέμβριο του 1973. Εκεί μεγάλωσα κι έμεινα μέχρι τα 30 μου. Τότε, έφυγα για τη Βόννη στη Γερμανία γιατί απλά ήθελα να φύγω από δω. Ηθελα να βλέπω άλλα πράγματα, να μιλώ άλλη γλώσσα, να έχω άλλη καθημερινότητα. Εφυγα μη γνωρίζοντας καν τη γλώσσα. Εκεί έμαθα Γερμανικά. Στο δρόμο. Ακόμα και τώρα δεν μιλώ τα «επίσημα» Γερμανικά. Τα τελευταία 2 χρόνια είμαι στην Αθήνα αλλά τον Αύγουστο φεύγω πάλι, αυτή τη φορά στο Λονδίνο, για 4 χρόνια τουλάχιστον, για σπουδές και δουλειά».

Κινέζικη ιατρική στο Λονδίνο: «Πάω στο Λονδίνο γιατί θέλω να σπουδάσω κινέζικη ιατρική στο πανεπιστήμιο του Kingston. Στο παρελθόν είχα σπουδάσει ανθοθεραπεία και ομοιοπαθητική. Εκεί γύρω στα 30-31 μου, είχα ανάγκη μιας γενικότερης ανανέωσης. Τότε ήταν που έκανα κι ένα Bachelor στην Ψυχολογία. Την εναλλακτική ιατρική πάντως την ανακάλυψα στα 23 μου ως ασθενής. Τότε ξύπνησε το ενδιαφέρον μου προς τους εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας».

Μικρό παιδί σαν ήμουνα: «Θυμάμαι έντονα την πλατεία στη γειτονιά μου, όπου παίζαμε και κάναμε αλητείες. Θυμάμαι τη μουσική να με χτυπάει κατακούτελα –το πρώτο ‘ζντούπ’ ήταν με τους Beatles και το επόμενο με τους Pink Floyd. Ηξερα από τα 10 μου ότι ο δρόμος μου είναι η μουσική -στο σπίτι μου, άλλωστε, ακούγαμε πολλή. Τα ακούσματά μου από τις δεκαετίες του ’50-’60 είναι τα ακούσματα των γονιών μου. Από την παιδική μου ηλικία, θυμάμαι έντονα τα παιδικά πάρτι στο σπίτι μας. Ημαστε τρία αδέρφια στην οικογένεια –εγώ ο μικρότερος- και μαζεύαμε σπίτι όλη τη γειτονιά. Πικ-απ, μουσικές, πλάκες, γέλια, χορός. Βέβαια, εκτός από τη φωτεινή πλευρά εκείνης της περιόδου, υπήρχε και η σκοτεινή. Ο χωρισμός των γονιών μου –όταν άρχισα να ακούω Pink Floyd- και τα γνωστά ‘μαύρα’ εφηβικά χρόνια. Πάντα ήμουν πολύ κλειστός. Ως ο μικρότερος αδερφός, έμεινα περισσότερο στο σπίτι κι έζησα πιο πολύ από τα αδέρφια μου την κατάσταση του χωρισμού των γονιών μας. Και κρύφτηκα στη μουσική».

Η ζωή μου ένα πάρτι: «Μου αρέσουν ακόμα πάρα πολύ τα σπιτικά πάρτι. Πριν φύγω για τη Γερμανία, συνήθιζα να κάνω πολλά σπίτι μου, να φωνάζω τους φίλους μου και να του δίνουμε να καταλαβαίνει. Μετά, πέρασα μια δύσκολη περίοδο. Ηταν τότε που ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι δεν είναι τόσο καλοί όσο ήθελα να πιστεύω. Κι όταν έρχεται η πραγματικότητα να σου διδάξει αυτό το μάθημα, πληγώνει θανάσιμα. Όμως, παρά τα χαστούκια που έχω φάει, προσπαθώ να μην κλείνομαι αλλά να γίνομαι πιο σοφός και πιο πρακτικός».

Πες το «vintage»: «Δεν έδωσα εγώ τον τίτλο σε αυτόν το δίσκο. Δικός μου είναι ο υπότιτλος (‘Songs I Wish I’d Written’). Ο Νίκος Μουρατίδης είναι ο νονός του δίσκου.

Η μουσική μέσα μου: «Δεν ακούω πολλή μουσική στο σπίτι. Κυρίως πριν κοιμηθώ. Και στο δρόμο όταν περπατάω. Επίσης, πάντα πληρώνω τη μουσική που θέλω να ακούσω. Δεν έχω λεφτά, δεν έχω μουσική. Δεν επιδίδομαι στο downloading».

Ο Robbie Williams: «Είναι αδερφή ψυχή για μένα κι όχι μόνο καλλιτεχνικά. Κατά ένα περίεργο τρόπο, αισθάνομαι μεγάλη συγγένεια με αυτό τον άνθρωπο. Θα ήθελα πολύ να τον γνωρίσω».

Είμαι ό,τι τρώω: «Προσέχω τη διατροφή μου. Κατά καιρούς, κάνω και νηστείες για λόγους αποτοξίνωσης. Δεν τρώω κρέας. Δεν τρώω τίποτα που θα μπορούσε να έρθει μόνο του στο τραπέζι μου. Δηλαδή, δεν τρώω ζώα και πουλιά».

Η κρίση της κρίσης: «Η κρίση υπάρχει. Και στην τσέπη μας και στην κοινωνία μας. Όμως, εμείς οι Ελληνες είμαστε πονήρηδες από τη φύση μας και ακόμα και την κρίση την εκμεταλλευόμαστε λαμογίστικα αντί να δούμε αυτή τη συγκυρία ως μια χρήσιμη ευκαιρία για θετική επαναξιολόγηση. Κι εκεί που θα έπρεπε να αλληλοστηριζόμαστε, γιατί όλοι πονάμε και υποφέρουμε, εμείς αλληλοσπαραζόμαστε. Είναι σα να ζούμε ένα λανθάνοντα Εμφύλιο. Εκεί που θα έπρεπε να ενωθούμε, εμείς γινόμαστε πιο πονηροί, πιο μίζεροι, πιο επιθετικοί, πιο γκρινιάρηδες. Αυτό το έχω σιχαθεί. Κι αυτός είναι ένας λόγος που φεύγω πάλι. Αρνούμαι να πληρώσω λάθη άλλων».

Εικόνες δρόμου: «Γύρω μου βλέπω φοβισμένους ανθρώπους που έχουν χάσει την όρεξή τους -εκτός κι αν είναι βράδυ και είναι πιωμένοι. Βλέπω το ρατσισμό να αναπτύσσεται μαζί με την καχυποψία στις ψυχές και τα βλέμματα των ανθρώπων. Βλέπω μια καρκινογόνα κατάσταση να εξαπλώνεται επικίνδυνα, όχι μόνο σε κοινωνικό επίπεδο αλλά και στην υγεία των ανθρώπων. Βλέπω παντού μια παράλογη ακρίβεια –οι καταστηματάρχες πρέπει να καταλάβουν ότι θα πρέπει να μειώσουν το κόστος αν θέλουν να κρατήσουν τους πελάτες τους».

Defrag & restart: «Προσωπικά, εμένα μου αρέσει αυτή η περίοδος που ζούμε, παρά την τρομερή οικονομική ανησυχία στη ζωή μου καθώς δεν έχω από πίσω μου κάποιο χρηματικό back-up. Όμως, τώρα είναι που έχω αναθεωρήσει αρκετά πράγματα κι έχω αλλάξει προτεραιότητες στη ζωή μου».

Πηγή: www.protagon.gr