Η τοποθέτηση της Συσπείρωσης Αναρχικών για τον θάνατο του 15άχρονου Αφγανου

Με αφορμή το θάνατο του 15άχρονου Αφγανού στα Πατήσια η Συσπείρωση Αναρχικών στο φύλλο της "Διαδρομής Ελευθερίας" που κυκλοφορεί σήμερα Τετάρτη 31/3 καταθέτει την άποψη της για τα τελευταία, δραματικά, γεγονότα, που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρων.

Ακολουθεί το προλογικό κείμενο αυτής της έκδοσης:
Είχαμε γράψει ήδη από τον Ιούνη του 2008 ότι «η στρατηγική της έντασης παραπέμπει σε παρα-τεταμένες περιόδους, προϋποθέτει, προβλέπει, επιζητά και τελικά καθορίζεται από την από κοινού υιοθέτησή της από τις εμπόλεμες πλευρές. Μ’ άλλα λόγια ποτέ δεν εξελίσσεται ως μονομερής συνθήκη. Η αναμέτρηση ως εκ τούτου σημαδεύεται από την στρατιωτικοποίηση των όρων διεξαγωγής της και τους ποικιλώνυμους διαχωρισμούς, που αποδέχεται ως «αναγκαίο κακό» η λογική της επιβεβλημένης δραστηριοποίησης ειδικών της διεξαγωγής της».
Και είχαμε προσθέσει ακόμη: «Η στρατηγική της έντασης, όμως εμπεριέχει αναπόσπαστα και ένα άλλο στοιχείο: την προβοκάτσια, που χρησιμοποιείται αμφίδρομα στην κατεύθυνση είτε της όξυνσης, είτε της συνεχούς παρενόχλησης των αντιπάλων δυνάμεων, είτε διασποράς της σύγχυσης». Την στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις δεν έχει υπάρξει ακόμη ανάληψη ευθύνης για την έκρηξη βόμβας στα χέρια 15χρονου Αφγανού, που βρήκε φρικτό θάνατο, τον σοβαρό τραυματισμό της 10χρονης αδερφής του και τον ελαφρύτερο της μητέρας τους. Η συγκεκριμένη αφγανική οικογένεια λόγω ανέχειας συνήθιζε να ψάχνει κάδους σκουπιδιών στην περιοχή αυτή, όπως δυστυχώς τόσοι και τόσοι ομοεθνείς τους ή μη. Η βόμβα ήταν τοποθετημένη είτε στα σκαλιά στην είσοδο κτιρίου της Ελληνικής Διοίκησης Επιχειρήσεων, είτε σε κάδο σκουπιδιών έξω από το κτίριο.
Δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρξει «ανάληψης ευθύνης» καν στο μέλλον. Και ούτε είμαστε διατεθειμένοι να περιμένουμε μέχρι τότε. Το κράτος «χρεώνει» το τραγικό αποτέλεσμα της έκρηξης στην Συνομωσία Πυρήνων της φωτιάς αφήνοντας, όμως, αρχικά τουλάχιστον «ανοιχτό» και το ενδεχόμενο ρατσιστικής ενέργειας. Από την πλευρά της η Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς με ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων, αρνείται κάθε εμπλοκή. Οι αριστεροί αναγγέλλουν αντιρατσιστική συγκέντρωση στο σημείο και προφανώς οφείλουν να καταδείξουν από πού τεκμαίρεται ότι πρόκειται για ρατσιστική επίθεση.
Δεν μας ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο η συμμετοχή στην άσκηση οποιωνδήποτε σεναρίων. Μεμφόμαστε, όμως, πρώτα απ’ όλα τους ίδιους μας τους εαυτούς, που δεν καταγράψαμε με τον πιο εξαντλητικό τρόπο, το γιατί και το πώς εξελίσσονται εδώ και καιρό καταστάσεις, που θα υποχρέωναν και τον πλέον αδαή να διαβλέψει τις ανεπίστρεπτες καταστροφικές τους επιπτώσεις. Καταστάσεις οι οποίες στηρίζονται πρώτα απ’ όλα σε λογικές, σιωπηρής ή μη, αποδοχής ότι οι διάφορες «επαναστατικές» πρωτοπορείες φορτωμένες με μπόλικα «παράσημα» αποτελούν ένα θεόσταλτο ιερατείο, στο οποίο όλοι είναι υποχρεωμένοι να προσκυνούν και να αποδέχονται. Και ας γράφονται και λέγονται «σημεία και τέρατα». Ας ιεροποιείται συστηματικά η στρατιωτικοποίηση. Ας πληθαίνουν οι «στρατιώτες» και ας λιγοστεύουν οι σύντροφοι.
Όχι δεν είμαστε εμπαθείς σε απόψεις που αποστρεφόμαστε ως αναρχικοί. Όχι δεν είναι «επιχειρησιακού» τύπου ορισμένα ζητήματα. Τα ερωτήματα είναι μπροστά σ’ όλους εδώ και καιρό και είναι αμείλικτα. Ποιός μπορεί λόγου χάρη να αψηφά –και γιατί– το γεγονός ότι η τοποθέτηση εκρηκτικών μηχανισμών στο εσωτερικό κάδων σκουπιδιών είναι το κατ’ εξοχήν δείγμα γραφής των μυστικών υπηρεσιών, εγχώριων ή μη, για την εξυπηρέτηση ποικίλων κατά περίπτωση στόχων (χαρακτηριστικές είναι οι εκρήξεις πριν από χρόνια τόσο έξω από τα γραφεία κουρδικής οργάνωσης στο κέντρο της Αθήνας, όσο και στην Ρόδο);
Πως είναι δυνατόν να υιοθετείται επανειλημμένα αυτή η πρακτική ακόμα και κατά την διάρκεια συγκέντρωσης πλήθους κόσμου (βλ. προεκλογική συγκέντρωση της ΝΔ πρόσφατα); Πως είναι δυνατόν να ανοίγεται τόσο εύκολα ο δρόμος για κάθε λογής προβοκάτσια με δήθεν ασφαλιστική δικλείδα τα «κλασσικά» μέτρα προφύλαξης (προειδοποιητικό τηλεφώνημα); Μέχρι που μπορεί να φθάσει τελικά η λογική, ο «σκοπός αγιάζει τα μέσα» για ορισμένους; Πως είναι δυνατόν να εμφανίζεται, κοντολογίς, ο τάδε ή ο δείνα νονός της νύχτας ως σημείο αναφοράς ή έμπνευσης σε κείμενα ανάληψης «ευθύνης» ενεργειών;
Όμως «σιωπή»! Ο «χώρος κοιμάται»! (η ενοχλητική Συσπείρωση Αναρχικών δεν είναι παρά το «παρατράγουδο» της κινηματικής ιστορίας…). Έστω και αν η «ολική αναμέτρηση» φαίνεται να έχει μπει στην τελική ευθεία…
Απρίλιος 2010
Ο Κύκλος Σύνταξης της ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
anarchy.gr

Στο περίπου...

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ο χειμώνας έφυγε , η άνοιξη έσκασε μύτη και εμείς ήμαστε στο περίπου. Μία βάζουμε χειμερινά μία κυκλοφορούμε με το φανελάκι. Έτοιμοι να υποδεχτούμε το θερμό καλοκαίρι. Παράλληλα βιώνουμε μία παράξενη κοινωνικοπολιτική κατάσταση. Κάτι στο περίπου. Λίγο πράσινο σοσιαλισμό με άφθονες δόσεις καπιταλιστικής γαλάζιας αλαζονίας.

Πριν ή λίγο μετά από τα όρια αντοχής μας. Η χώρα περνάει μία οικονομικό-πιστωτική κρίση στο περίπου (χωρίς επακριβή υπολογισμό ή καθορισμό των δεικτών) και παρουσιάζει κάποιες στατιστικές στο περίπου. Εμάς ,που δεν ξέρουμε όλα τα στοιχεία του προβλήματος ,δεν μας μένει παρά να ζήσουμε στο περίπου. Πολλοί συνάνθρωποι μας θα επιβιώσουν στο περίπου αφού αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα που τους ωθούν στα όρια και μετά βίας βγάζουν τον μήνα. .

Ήμαστε ελεύθεροι πολίτες στο περίπου αλλά κάθε δύο και πέντε δεχόμαστε εντολές. Μερικές είναι καλοπροαίρετες(προσοχή στην δίαιτα) άλλες μας αφαιρούνε τις τελευταίες ελπίδες για αξιοπρέπεια (εξομοίωση όρων ηλικίας ανδρών και γυναικών, φορολόγηση της αποζημίωσης όταν σε απολύουν). Η Ε.Ε που διαχειρίζεται στο περίπου τα προβλήματα του οίκου της νίπτει τας χείρας της και υπολογίζει κατά προσέγγιση το πώς θα διαβούμε την επόμενη δεκαετία. Ενώ πρέπει να δείξει υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα δίνει μία λύση στο περίπου. Γνωρίζει πολύ καλά ότι η χώρα μας υπολείπεται σε ότι αφορά στο εποπτικό και ελεγκτικό μηχανισμό άρα αμφισβητεί τα πάντα. Η αναμνηστική φωτογραφία με τα υποκριτικά χαμόγελα των εκπροσώπων της για την υποτιθέμενη νίκη δεν πείθει κανέναν. Τζάμπα κοκορεύεται ο πρωθυπουργός μας .Όλοι ξέρουμε ότι σε λίγους μήνες θα χρειαστούμε καινούργια δανεικά και πάλι θα "καταφέρουν" να μας το δώσουν με μεγαλύτερο επιτόκιο από τους φίλους μας τους γερμανούς.

Ήμαστε ισότιμα μέλη της Ε.Ε. ή μας έχουν στο περίπου; Ήμαστε η μόνη χώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα λόγω οικονομικής κρίσης; Για τι εδώ και μήνες μας χλευάζουν και μας ειρωνεύονται; Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να συμπεριφέρονται σαν να ήμαστε ζητιάνοι; Για ποια ενότητα μιλάνε όταν μας ρίχνουν στο λάκκο με τα φίδια; Η ελληνογαλλική και γερμανική φιλία ήταν στο περίπου και αυτές; Μας κάνουν και ένα δώρο με την ευκαιρία της εθνικής μας γιορτής. Μας στέλνουν στο γείτονα Δ.Ν.Τ. εκεί θα μας λυγήσουν καλύτερα Η Ε.Ε. θυμίζει μία ανένδοτη, κακάσχημη γκουβερνάντα που αντί να χαϊδεύει και να συμμορφώνει ήπια τα παιδιά, όταν κλαίνε ,τα μαστιγώνει με το χάρακα δίνοντας τους εντολές με βρισιές. Τα τιμωρεί βάζοντας τα στην γωνία με τα γυμνά τους γόνατα πάνω σε τσόφλια καρυδιού. Εκεί,στην γωνία, θα μηδενιστούν όλες οι τάσεις ανεξαρτησίας και αυτοπροσδιορισμού της οικονομίας μας.

Μήπως φταίει και ο ταξιδιάρης πρωθυπουργός μας που ,εδώ και μήνες, παρουσιάζει μία αλλιώτικη εικόνα της οικονομίας μας; Μία έχουμε το όπλο πάνω στο τραπέζι άλλη ήμαστε με χαμόγελα και ευχαριστημένοι που πέρασε το κακό. Τους παρουσίασε τα προβλήματα της χώρας μας στο περίπου; Πόσο μεγάλο είναι το έλλειμμα; Έχουμε ή δεν έχουμε λεφτά; Θα τα πάρουμε από τις εγχώριες τράπεζες ή θα βγούμε στην γύρα για δανεικά στην Γερμανία και με ποιους όρους θα τα πάρουμε; Μήπως θα έπρεπε και εμείς να τους φερθούμε στο περίπου; Να αποβάλουμε το παρακαλετό και την γονυπετής στάση;

*** Το χαρακτικό είναι της Βάσως Κατράκη

Ηταν 15 χρονών προσφυγόπουλο...

Τραγικό θάνατο βρήκε ένας 15χρονος Αφγανός πρόσφυγας, ο οποίος ψάχνοντας εχθές στα σκουπίδια, βρήκε τελικά... το θάνατο, όταν εξερράγη στα χέρια του βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε βαλίτσα παραπλεύρως κάδου σκουπιδιών. Η έκρηξη, η οποία σύμφωνα με τις μαρτυρίες ήταν ιδιαίτερα ισχυρή, σημειώθηκε στις 22:41 το βράδυ, στη συμβολή των οδών Πολίτη Φωτίου και Ιακωβάτων 61 στα Πατήσια, όπου βρίσκεται το κτίριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων. Ο άτυχος 15χρονος μαζί με τη μητέρα του και την 10χρονη αδελφή του, όπως πολλά βράδια έψαχναν στα σκουπίδια για κάτι χρήσιμο , όταν –σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες- η μικρή Αφγανή υπέδειξε στον αδελφό της έναν ταξιδιωτικό σάκο που είχε αφεθεί δίπλα από έναν κάδο, στα 50μ. από το σπίτι τους. O 15χρονος πρόσφυγας πήγε να πάρει το σάκο και τότε σημειώθηκε η έκρηξη, η οποία διαμέλισε τον νεαρό και είχε ως αποτέλεσμα το να χάσει τη ζωή του.

Στο "Κουτί της Πανδώρας" ο Κώστας Βαξεβάνης γράφει: Όσοι με αποτροπιασμό γράφουν για το αίμα των αθώων ή το αίμα της θυσίας, δεν έχουν δει ποτέ αίμα. Ούτε διαμελισμένο πτώμα. Ευτυχώς. Το αίμα λοιπόν, αυτό το συστατικό της ζωής, έχει μια χαρακτηριστική μεταλλική οσμή, που φέρνει αναγούλα. Περνά απ τη μύτη και φτάνει ως τον εγκέφαλο. Μπορείς να την αναγνωρίσεις ανάμεσα σε χιλιάδες μυρωδιές. Είτε προέρχεται από Αφγανό, είτε από αστυνομικό, είτε από αθώο , είτε από ένοχο. Όσοι μιλούν για αίμα: τρομοκράτες που θέλουν να σώσουν, υπερπατριώτες που θέλουν να σωθούν, υπουργοί που θέλουν να διασωθούν,δεν έχουν μυρίσει αίμα . Δεν έχουν ξεράσει λίγα μέτρα πιο πέρα. Είναι προστατευμένοι απ την αόριστη, μεταφυσική επίκλησή του.

Μια χώρα λοιπόν κινδυνεύει, όχι όταν φτάνει στη χρεωκοπία, αλλά όταν οι γωνιές της αποκτούν τη μυρωδιά του αίματος και οι άνθρωποί της, της συνήθειας. Μετά ο υπουργός κάνει μια δήλωση. Δεν κινδυνεύουμε από την αύξηση της εγκληματικότητας. Κινδυνεύουμε από την εξοικείωση με το αίμα. Όταν οι ειδικές δυνάμεις της χώρας τραγουδάνε στις παρελάσεις ανθρωποφαγικά τραγουδάκια, οι βομβιστές εκδικούνται ίσως την κοινωνία, ίσως τον εαυτό τους, σπάνια πάντως το σύστημα και όταν το κράτος μοιράζει χιλιάδες όπλα σε δημοσιογράφους, δημάρχους, πολίτες κάνοντας την παραδοχή πως κινδυνεύουν.

Αυτά που γράφονται για τον κύκλο του αίματος είναι λογοτεχνικές μπούρδες. Το αίμα δεν κλείνει ποτέ κύκλο. Όταν αρχίζει να ρέει κάνει τη δικιά του ακατάστατη γραμμή που δεν ξέρεις ποιόν θα αγγίξει και ποιόν θα συμπεριλάβει. Όταν προετοιμάζεις την κοινωνία να το μυρίσει, τότε θα το μυρίσει.Έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε το αίμα. Και πίσω απ τα πιστόλια και τις βόμβες υπάρχουν οπλισμένες κοινωνικές αντιλήψεις.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Πατήσια, στο σημείο που σκοτώθηκε ο 15χρονος Αφγανός πρόσφυγας μετά από έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετηθεί σε βαλίτσα παραπλεύρως κάδου σκουπιδιών, οργανώνει σήμερα στις 18:30 η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» και ο ΣΥΡΙΖΑ του 5ου Διαμερίσματος. Ενα κεράκι για την ψυχούλα που χάθηκε μέσα στα σκουπίδια...

ΑΦΙΣΣΑ ΠΟΥ ΚΟΛΛΙΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

Το μόνο σίγουρο είναι ότι εάν δε μοιραστούμε τους αγώνες ενάντια σε αυτό το σύστημα που παράγει κρίσεις, θα μοιραστούμε την ήττα, την εξατομίκευση και την αποξένωση.

Για την επανάσταση του 1821

Αν ο μόνος σκοπός που αξίζει τον κόπο κανείς να γεννηθεί, είναι η λεφτεριά, και μόλις γεννηθεί του την υποθηκεύσουν τα συμφέροντα, τι άλλο του απομένει αν όχι η επανάσταση; Γράφει ο Γιάννης Σκαρίμπας στο βιβλίο του "Το 1821 και η αλήθεια".

Δυστυχώς σήμερα η Επανάσταση του 1821 εξαντλείται στις μίζερες σχολικές γιορτές και στην επιλογή του...μπακαλιάρου για το γιορτινό τραπέζι. Και όμως η Ελληνική επανάσταση του 1821 είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που την κάνουν και σήμερα επίκαιρη. Επέλεξα να μεταφέρω λίγες γραμμές από τα γραπτά του Γιάννη Σκαρίμπα. Διαβάστε: "Μεταξύ δουλείας και δουλείας δεν υπάρχει καμμιά διαφορά. Με το να κάμεις μιαν επανάσταση κι αποτινάξεις το ζυγό, δεν έκαμες τίποτα. Το ‘21 αυτό έκαμε. Το να μην ξαναεμπέσεις σε ζυγό-αυτό είναι επανάσταση. Το θαύμα του ‘21 δεν έγκειται στη στρατιωτική ήττα της Τουρκίας-πράγμα ευκολώτερο-αλλά στο (ως εκ θαύματος) σώσιμό του από την εχθρότητα των κοτζαμπάσηδων, των λογίων και του Κλήρου. Ο κατά μόνο, το γένος και το θρήσκευμά του διαφέρων είναι ένας άγιος, μπρος στον κατά μόνο το “κατεστημένο” του διαφέροντα.
Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι…Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’αποκαταστήσει και πολιτικά τους κοτζαμπάσηδες.Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτζαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αφτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’αυτό η Επανάσταση γελάστηκε, δεν πάει ναπεί διόλου ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας. Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό,αυτό την έφαγε…Η Επανάσταση απότυχε…"

Διαβάστε το βιβλίο του Γιάννη Σκαρίμπα "Το 1821 και η Αλήθεια" (Εκδόσεις Κάκτος) ΕΔΩ

Ο Γ.Σκαρίμπας γεννήθηκε στην Αιθυμιά, πήγε σχολείο στην Ιτιά, ωστόσο έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Χαλκίδα, όπου και πέθανε. Παρολαυτά το έργο του δεν προβάλλεται σχεδόν καθόλου στον τόπο που τον ανέθρεψε. Χαρακτηριστικό είναι πως στα σχολεία μας ποτέ δεν μας είπαν γι' αυτόν και βέβαια ποτέ δεν αναφέρεται αυτό το μνημειώδες ιστορικό του έργο για την επανάσταση του 1821, που όποιος το διάβασε άλλαξε μια για πάντα η οπτική που βλέπει την ελληνική ιστορία.

Ναρκωτικά στις πενθήμερες σχολικές εκδρομές…

Έπεσαν, τάχα, από τα σύννεφα διάφοροι μεγαλοδημοσιογράφοι, για την έκπτωση του θεσμού της πενθήμερης… Να γελάς ή να κλαις με το θράσος τους; Όλοι πλέον, άλλος λίγο άλλος πολύ, γνωρίζουν πως οι πενθήμερες σχολικές εκδρομές της Γ΄ Λυκείου, έρχονται να μυήσουν τους τελειόφοιτους σε αυτό που 12 χρόνια τους εκπαίδευαν: στην υπακοή, στην υποταγή και στην εθελοδουλεία και να τους προσφέρουν μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, που υποτίθεται έρχεται με την ενηλικίωση. Δεν είναι τυχαίο που για αυτές τις life style εκδρομές επιλέγονται ξενοδοχεία πολυτελείας και η πενθήμερη «απόδραση» συνδυάζεται με ένα καταναλωτικό τρόπο ζωής.

Αυτές οι εκδρομές έρχονται να «επικυρώσουν» την είσοδο των νέων ανθρώπων στον εν δυνάμει ενεργό πληθυσμό, που για να χάψει το παραμύθι της σκλαβιάς του αποδέχεται το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης» και των καταναλωτικών προτύπων διασκέδασης, στα οποία πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι ναρκωτικές ουσίες.

Μαζί με τα «παράνομα» ναρκωτικά (που τις περισσότερες φορές βρίσκονται πανεύκολα), κάθε χρόνο στις πενθήμερες ρέει το αλκοόλ, οι διευθυντάδες έχουν πάρει τα πριμ τους από τα γραφεία τουρισμού που έχουν επιλέξει, μαζί με ένα πριμ από το υπουργείο παιδείας, οι συνοδοί καθηγητές ένα βοήθημα και όλα τελειώνουν μια βδομάδα πριν τις διακοπές του Πάσχα και την «κατάνυξη» της μεγάλης βδομάδας που θα ακολουθήσει.

Για αρκετούς οι αμφεταμίνες θα πάρουν την σκυτάλη για τις όσο το δυνατόν καλύτερες επιδόσεις στις πανελλήνιες που ακολουθούν. Πάντως, η φετινή χρονιά που, εκτός των άλλων, χαρακτηρίστηκε από την απειλή της ματαίωσης των πενθήμερων εκδρομών για την αποφυγή των καταλήψεων στη διάρκεια του χρόνου, αλλά και με σκοπό τον έλεγχο των ανυπότακτων νεολαίων, έχει δείξει πως υπάρχει αύξηση της χρήσης και της διάθεσης ναρκωτικών-εξαρτησιογόνων ουσιών.

Σ’ αυτό είναι βέβαιο πως ο ρόλος των μηχανισμών του κράτους είναι καθοριστικός. Άλλωστε, είναι «τοις πάσει» γνωστό πως οι ναρκωτικές ουσίες αποτελούν ένα εργαλείο που ξέρει καλά να χρησιμοποιεί η κυριαρχία, ιδιαίτερα μετά από περιόδους κοινωνικών συγκρούσεων όπως ήταν αυτές του Δεκεμβρίου 2008, αλλά και παλιότερα μετά από τις μαθητικές κινητοποιήσεις της δεκαετίας του 1990.

Το γνωστό παραμύθι της διάκρισης των εξαρτησιογόνων ουσιών σε «μαλακές» και «σκληρές» «παίζει» καλά το ρόλο του μιας και αποτελεί το διαρκές τέχνασμα που χρησιμοποιείται για την παγίδευση νέων, την ενίσχυση της εξάρτησης και την ανοχή των ανθρώπων στις συνθήκες υποταγής και αλλοτρίωσης.

(Δημοσιεύτηκε από Ε. και Γ. από τη συλλογικότητα anarchypress gr)

Εξαιρετικό ενδιαφέρων παρουσιάζει η θέση της Συσπείρωσης Αναρχικών για το θέμα των ναρκωτικών που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Μαρτίου της εφημερίδας "Διαδρομή Ελευθερίας". Μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ

Συνέλευση κατοίκων στο Θησείο ξηλώνει τις πινακίδες ελεγχόμενης στάθμευσης

Το απόγευμα της Τετάρτης 17 Μάρτη έγινε συγκέντρωση κατοίκων στο Θησείο.Οι κάτοικοι έχουν εξοργιστεί καθώς ο Δήμος επιβάλει σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης με δωρεάν θέσεις για κατοίκους και επί πληρωμή για επισκέπτες χωρισμένες με διαγράμμιση διαφορετικού χρώματος. Όμως αντί το μέτρο να αποθαρρύνει το IX των επισκεπτών και να έχει επαρκείς θέσεις για τους κατοίκους, κάνει το ακριβώς αντίθετο. Λίγες και απομακρυσμένες θέσεις για τους κατοίκους και πολλές επισκεπτών επί πληρωμή κοντά στα μαγαζιά. Το αποτέλεσμα θα είναι οι κάτοικοι, ειδικά τις καθημερινές, να βρίσκουν κενή θέση έξω από το σπίτι τους, αλλά να πρέπει να παρκάρουν πολύ μακρυά.
Επίσης δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τα αυτοκίνητα που εξυπηρετούν τις ανάγκες των επαγγελματιών της περιοχής με αποτέλεσμα να πρέπει να παρκάρουν σε θέσεις επισκεπτών και να πληρώνουν κάθε μέρα.
Όλα αυτά καθώς και το έτσι θέλω του Δήμου που πριν καν δηλώσουν οι κάτοικοι για να πάρουν κάρτα έχει κάνει της διαγραμμίσεις και βάζει προειδοποιητικές κλείσεις, εξόργισαν τους κατοίκους που χτες μετά από μια μαζική συγκέντρωση στη γέφυρά του Πουλόπουλου ξήλωσαν ΟΛΕΣ τις πινακίδες της στάθμευσης στο Θησείο.
Επίσης συγκροτήθηκε και επιτροπή κατοίκων για την συνέχεια.

Είχε ράστα μαλλιά, άρα ήταν... ύποπτος!

Γιατί έχεις ράστα μαλλιά; Είσαι... αλήτης; Πάμε μέσα!!!

Ο Μ.Ζ. συμμετείχε όπως και χιλιάδες άλλοι συμπολίτες και συνάδελφοί του στην απεργιακή διαδήλωση. Προς το τέλος της πορείας, στη 13:40,και καθώς η πορεία κατέβαινε την Πανεπιστημίου, ο Μ.Ζ. που βρισκόταν με τον κύριο όγκο της πορείας στο ύψος της Οδού Σίνα, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδας, δέχθηκε απρόκλητη επίθεση από μέλος διμοιρίας ΥΑΤ (ΜΑΤ) που βρισκόταν στο σημείο.

Ο εν λόγω αστυνομικός ακινητοποίησε τον Μ.Ζ. τραβώντας τον από τα μαλλιά και στη συνέχεια τον συνέλαβε με την εκ των υστέρων, όπως προκύπτει από την κατάθεση του αστυνομικού, δικαιολογία ότι συμμετείχε σε επεισόδια και συγκεκριμένα σε ομάδα 50 ατόμων που επιτέθηκε σε αστυνομικούς. Μάλιστα, ο αστυνομικός υποστήριξε ότι ο Μ.Ζ. έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, του επιτέθηκε με βόμβα "μολότοφ" η οποία προκάλεσε φωτιά στα πόδια του, την οποία αφού έσβησε συνέλαβε τον Μ.Ζ.

Ωστόσο βάσει του πλούσιου φωτογραφικού υλικού από τη στιγμή της σύλληψης αλλά και σύμφωνα με πλήθος μαρτύρων, όχι μόνο ο Μ.Ζ. δεν είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, όχι μόνο δεν έριξε ή δεν είχε στη διάθεσή του βόμβα μολότοφ, αλλά αντίθετα, ούτε φωτιά υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο σημείο σύλληψης ούτε κάποια ένταση ή επεισόδια. Ο σάκος που έφερε, περιείχε... εξοπλισμό της δουλειάς του όπως σαμπουάν και ρούχα καθώς μετά την πορεία θα πήγαινε στην εργασία στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ!

Είναι χαρακτηριστικό δε ότι η ποινική δίωξη και η προφυλάκιση στηρίχθηκαν μόνο στην κατάθεση του αστυνομικού και δεν ζητήθηκε η κατάθεση των πολλών δηλωμένων μαρτύρων υπεράσπισης παρά μόνο από έναν.

Η απόφαση της προφυλάκισης στερείται βάσης καθώς σύμφωνα με την πρόσφατα αναθεωρηθείσα νομοθεσία, κανένας δεν είναι δυνατόν να προφυλακιστεί εάν δεν είναι ύποπτος φυγής ή αν δεν βαρύνεται με σοβαρό ποινικό ιστορικό.

Την ίδια στιγμή, ο νόμος για την "κουκούλα" παραμένει σε ισχύ παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις κορυφαίων υπουργών ότι θα καταργηθεί.

Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί στα πολλά περιστατικά αδικαιολόγητης αστυνομικής βίας τα οποία σημάδεψαν την πορεία της 11ης Μαρτίου, όπως ο αδικαιολόγητος ξυλοδαρμός διαδηλωτών στη συμβολή των οδών Πατησίων και Καποδιστρίου (και αλλού) και η προσπάθεια διάλυσης της πορείας στο σημείο εκείνο από δυνάμεις ΜΑΤ που εισέβαλαν στον κύριο κορμό της διαδήλωσης "κόβοντάς" την στα δύο.

Η ποινική δίωξη και προφυλάκιση του Μ.Ζ. συνιστά ευθεία προσβολή του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και προσπάθεια "παραδειγματισμού" και τρομοκράτησης όσων από εδώ και πέρα θα διαδηλώνουν.

Ο Μάριος Ζ., που από τον δρόμο προς τη δουλειά του βρέθηκε στη φυλακή, πλέον μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε αποφασίζει να συμμετέχει σε μια ειρηνική διαδήλωση, ο διπλανός μας διαδηλωτής, ο φίλος μας, εμείς οι ίδιοι.

Την άμεση παύση της δίωξης και την αποφυλάκιση του Μάριου Ζ.·
Την κατάργηση του νόμου για την "κουκούλα"
Την παραδειγματική τιμωρία όσων αστυνομικών βιαιοπράγησαν κατά πολιτών.

Η σελίδα του Μάριου

Στα ύψη η βενζίνη. Από «είδος» πρώτης ανάγκης, «είδος» πολυτελείας και η μολότοφ !!!

Tελικά πού θα φθάσει η τιμή της βενζίνης, αλλά και γενικότερα των καυσίμων κανείς δεν το γνωρίζει. Μια ιλιγγιώδης άνοδος, που φυσικά θα συμπαρασύρει και τις τιμές όλων των προϊόντων, αλλά και διαφόρων υπηρεσιών.
Ήδη ουρές εμφανίζονται έξω από πρατήρια που έχουν χαμηλότερες τιμές, ενώ η 48ωρη απεργία που έχει αναγγελθεί για τις προσεχείς ημέρες μάλλον θα τις εκτοξεύσει περαιτέρω. Ακριβαίνει και το όπλο των φτωχών, η μολότοφ, λοιπόν. Οικονομία, αδέλφια, οικονομία για τις δύσκολες ώρες όχι τις δικές μας αλλά τις δικές τους…

Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών

Σχόλιο "Πιπεριάς": Αυτό είναι που λέμε... ένα γέλιο θα σας (τους) θάψει!

Εκδικητική απόλυση

Εργαζόμενη 55 ετών, η οποία για πάνω από 10 χρόνια εργαζόταν ως καθαρίστρια σε ιδιωτικές εταιρίες που έχουν αναλάβει την καθαριότητα του νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία απολύθηκε ξαφνικά και ο λόγος της απόλυσής της συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η δημοσιογράφος κόρη της με σειρά δημοσιευμάτων στην εφημερίδα που εργάζεται, αποκάλυψε πτυχές της δράσης τέτοιου τύπου εταιριών.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (Π.Ο.Ε.ΣΥ.) καταγγέλλει την εκδικητική απόλυση, το πρωτοφανές αυτό περιστατικό, που συνιστά ευθεία πρόκληση προς το δημοσιογραφικό κόσμο. Πρόκειται για απροκάλυπτη προσπάθεια λογοκρισίας και μάλιστα με «όπλο» το εκδικητικό χτύπημα σε βάρος συγγενικού προσώπου της δημοσιογράφου.

Η συγκεκριμένη –πέρα από κάθε όριο ηθικής και νομιμότητας- υπόθεση, επαναφέρει στο προσκήνιο το απαράδεκτο φαινόμενο της ενοικίασης εργαζομένων, αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο το οποίο η ελληνική κοινωνία άρχισε να το μαθαίνει με την περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα και συνεχίζει να το… εμπεδώνει με τις αποκαλύψεις πλήθους απειλών σε βάρος καθαριστριών- συνδικαλιστριών. Τελευταίο επεισόδιο σε αυτό το γαϊτανάκι απειλών, εκβιασμών, χρήσης μεσαιωνικού τύπου μεθόδων, υπήρξε η απόλυση της Χρυσούλας Ζιώζιου.

Οι εταιρείες - εργολάβοι, που μειώνουν το "εργατικό κόστος", καταπατώντας εργασιακά δικαιώματα, καταστρατηγώντας συλλογικές συμβάσεις, κλέβοντας μεροκάματα και ένσημα επεκτείνονται, παρά τις περί του αντιθέτου εξαγγελίες της κυβέρνησης. Το υπουργείο Εργασίας έχει πλέον το λόγο να εφαρμόσει στην πράξη τις εξαγγελίες αυτές, πριν μετρήσουμε και νέα θύματα.

Εκδήλωση για το Γερμανικό Ριζοσπαστικό Ανατρεπτικό Κίνημα (1967-'90)

Την περασμένη Τετάρτη διοργανώθηκε από την Πρωτοβουλία Συντρόφων του Αναρχικού/Αντιεξουσιαστικού χώρου εκδήλωση για την εμπειρία του Γερμανικού Ριζοσπαστικού Ανατρεπτικού Κινήματος (1967- '90) στο Πάντειο. Παρέμβαση στην εκδήλωση έκανε ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος επιχείρησε να κάνει έναν απολογισμό για την ένοπλη δράση στην Ελλάδα. Είναι μια από τις σπάνιες φορές που κάποιο μέλος της "Ε.Ο. 17 Νοέμβρη" επιχειρεί κάτι τέτοιο και γι' αυτό το λόγο και το αναδημοσιεύω στην "Πιπεριά".

Καλωσορίζω κι εγώ στη σημερινή συνάντηση τους συντρόφους Στέφαν Βισνιέφσκι και Κλάους Φίμαν και τους σφίγγω δυνατά το χέρι. Από διαφορετικές οργανώσεις, το κίνημα 2 Ιούνη και τη RAF, από την ίδια εμπειρία απελευθέρωσης στην ΟΔΓ, την ισχυρότερη δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Με την ίδια μακρόχρονη αιχμαλωσία στις άγριες φυλακές του δυτικού γερμανικού κράτους, που ξέρει να εκδικείται, που διακρίνεται για την τεχνική του να λυγίζει τους αγωνιστές, να αφομοιώνει και να διαστρεβλώνει την ιστορία μας.
Το ότι όμως είναι σήμερα μαζί μας θα πει ότι δεν λύγισαν. Γι αυτό θα ακούσουμε με πολλή προσοχή τον κριτικό στοχασμό τους, θα υποδεχτούμε τη συμβολή τους στον προβληματισμό για την ανάπτυξη των αγώνων του σήμερα κι αυτών που μέλλονται για να έρθουν.
Το ένοπλο κίνημα στην ΟΔΓ, όπως και πολλά αντάρτικα πόλης, γεννήθηκε από το επαναστατικό κύμα που σάρωσε τον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του ʼ60 και με τη σειρά του επηρέασε τα κινήματα σε άλλες χώρες.

Θυμόμαστε την κινητοποίηση του 1976 για να μην εκδοθεί ο Ρολφ Πόλε, που μπόλιασε το κίνημά μας με την πρακτική και την έννοια της αλληλεγγύης στους κυνηγημένους επαναστάτες καθώς και τις συζητήσεις που τότε άνοιξε.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη νύχτα της 19ης Οκτώβρη του 1977 που τόσο σημάδεψε την πορεία της ένοπλης πάλης στην Ελλάδα, όταν σκοτώθηκε έξω από την AEG ο αντάρτης Χρήστος Κασίμης στην ενέργεια διεθνιστικής αλληλεγγύης στη RAF για τους συντρόφους που έχασαν τη ζωή τους στα νύχια του δυτικογερμανικού κράτους.
Τιμάμε τους νεκρούς μας, η μνήμη τους γίνεται υλική δύναμη που μας ωθεί να συνεχίσουμε το δρόμο της κοινωνικής επανάστασης.

Τιμάμε όσους επιβίωσαν από εκείνα τα σκληρά χρόνια, αυτούς που τόλμησαν τότε να εξεγερθούν, να παραβούν νόμους και κανόνες, νομιμότητες και καθιερωμένα πρότυπα. Τιμάμε τους συντρόφους που ήρθαν εδώ να καταθέσουν τον αγώνα και την αγωνία τους για το χθες, το σήμερα και το αύριο.
Σε μια συζήτηση σαν τη σημερινή αναπόφευκτα θα τεθούν πολλά ερωτήματα για την ιστορία μας, για την αυτογνωσία και κυρίως για την προοπτική:
- Υπάρχουν σήμερα οι συνθήκες για να επαναληφθεί ένα ανάλογο πείραμα;
- Επιμένουμε στο ίδιο υπόδειγμα ή υπάρχει τομή;
- Εξαντλήθηκε το αντάρτικο παράδειγμα ή μήπως όχι;

Θα τεθούν ερωτήματα γύρω από τα λάθη του παρελθόντος, όπως για το έλλειμμα μιας οργάνωσης πολιτικοκοινωνικού χαρακτήρα και γενικότερα το έλλειμμα της σύνδεσης και του συνδέσμου των νόμιμων με τους παράνομους αγώνες. Το ζήτημα του συντονισμού της σχέσης ανάμεσα στο ένοπλο κίνημα και τους μαζικούς αγώνες.
Ερωτήματα ακόμη γύρω από ζητήματα τακτικής και στρατηγικής, όπως όταν δευτερεύουσες τακτικές ενέργειες, τείνουν καμιά φορά να γίνονται κυρίαρχες, όπως στο ζήτημα των αντιποίνων όταν δίνεται η εικόνα ενός «εσωτερικού» πολέμου κρατικής βίας – λαϊκής αντιβίας. Μιλάμε για ενέργειες που δεν είναι στρατηγικού χαρακτήρα, δεν εγγράφονται στο σχέδιο του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού.

Το κεντρικό όμως ερώτημα που τίθεται αφορά το «τι να κάνουμε». Με δεδομένη την καινούργια φάση που διανύουμε, με την αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων παγκόσμια και στην Ελλάδα χρειάζεται να μιλάμε για ένα νέο επαναστατικό υποκείμενο στη σημερινή εποχή. Δεν ξέρω φυσικά τι ακριβώς χαρακτηριστικά θα έχει. Δεν μπορεί όμως παρά να έχει συγκρουσιακή κατεύθυνση ρήξης και να διαρρηγνύει τα εκάστοτε όρια της αστικής νομιμότητας. Και κυρίως θα πρέπει να προβάλει τη λογική του συνδυασμού όλων των μορφών αγώνα, χωρίς μία μορφή να μετατρέπεται από μέσο σε σκοπό και χωρίς καμία μορφή να παραπέμπεται στις καλένδες. Μία ελάχιστη, όχι και μοναδική, προϋπόθεση είναι η καθαρότητα των επιλογών και βέβαια η σχέση – σύνδεση με τη συγκεκριμένη συγκυρία. Η προϋπόθεση αυτή συνδέεται με τον συνδυασμό των μορφών του αγώνα. Η δυναμική δράση θα πρέπει να γειώνεται με τους πραγματικούς κοινωνικούς αγώνες. Να συνδέεται με την πραγματική κίνηση της ταξικής πάλης, και με τους μικρούς επιμέρους ή μεγαλύτερους γενικότερους στόχους των κινητοποιούμενων υποτελών τάξεων της κοινωνίας. Η δυναμική πρακτική για να εμπλουτίσει πράγματι το «οπλοστάσιο» αυτών των τάξεων πρέπει να εξυπηρετεί τους αγώνες τους, να τίθεται έστω και άρρητα στην υπηρεσία των αγώνων τους, να αποτελεί μια λογική τους προέκταση. Εκείνη την αναγκαία προέκταση που μπορεί να οδηγεί έστω και σε μικρές νίκες, όταν οι δυνατότητες της νόμιμης δράσης δείχνουν τα όριά τους. Είναι οι μικρές νίκες που λείπουν για να αρχίσει η αντιστροφή του δυσμενούς συσχετισμού δυνάμεων, σε ανατρεπτική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και ακριβώς η δυναμική πρακτική μπορεί να αποτελέσει το συμπληρωματικό «όπλο» όταν τα όρια της νομιμότητας επιβάλλουν το συμβιβασμό ή την ήττα. Εδώ δεν έχει σημασία τόσο το μέγεθος, το «στρατιωτικό» σκέλος της πρακτικής, όσο η πολιτική της στόχευση.

Με απλά ή πιο σύνθετα μέσα ανάλογα με το πόσο προχωράει η συγκρότηση ενός νέου επαναστατικού υποκειμένου, θα μπορούσε αυτό να παρεμβαίνει όχι υποκαθιστώντας αλλά μόνο προεκτείνοντας, ως ένα δυνατό βαθμό, αγώνες, χαμένους μέσα στην καθεστωτική νομιμότητα.
Αυτή την τοποθέτηση να την εκλάβετε και ως έναν απολογισμό και αυτοκριτική.
Κλείνοντας, δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν μετανιώνω επειδή πήραμε τα όπλα για να αλλάξουμε τον κόσμο.
Κι αν οι συνθήκες άλλαξαν, δεν άλλαξε ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τη ζωή. Σήμερα που η κοινωνία μας γίνεται πειραματόζωο για την καπιταλιστική αναδιάρθρωση είναι στο χέρι μας να γίνει εργαστήρι ανατροπής. Αν ο πόλεμός τους είναι συνεχής, ο αγώνας μας που πρέπει να αρθρώνεται με τους άλλους αγώνες έξω από τοπικά και εθνικά πλαίσια είναι δίκαιος και θα είναι αδιάκοπος.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Ειδική Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού
10-3-2010

Σχόλιο ¨Πιπεριάς": Ελπίζω να δημοσιευθούν οι τοποθετήσεις των Στέφαν Βισνιέφσκι και Κλάους Φίμαν έτσι ώστε να μπορέσουμε να τις... αναδημοσιεύσουμε καθώς έχει εξαιρετικό ενδιαφέρων οι άνθρωποι που συμμετείχαν στο κίνημα να καταθέσουν τις απόψεις και τα συμπεράσματά τους.

Reflections...

Είναι από τις φορές που είμαι "αναγκασμένος" να σας προτείνω να αγοράσετε μια εφημερίδα για την προσφορά της. Τα Νέα που κυκλοφορούν σήμερα Σάββατο έχουν (με 3,5 ευρώ) ένα μουσικό αριστούργημα. Το Reflections που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις με τους New York Rock & Roll Ensemble. Μπορεί πριν από κάποια χρόνια οι δικοί μας Raining Pleasure να είχαν αποδώσει πολύ ωραία το Reflections όμως σαν την πρώτη εκτέλεση δεν είναι. Μπορείτε λοιπόν να έχετε στη δισκοθήκη σας ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, σε πολύ καλή ποιότητα.