Το Σαββάτο 24/10 από τις 16:30 διοργανώνουμε Μεγάλη Συναυλία για τη διάσωση του κτήματος Δρακόπουλου. Η συναυλία θα γίνει στο χώρο του πάρκου και θα έχει ελεύθερη είσοδο. Θα παίξουν οι :
Maraveyas Ilegal Mickey Pantelous Δημήτρης Ζαφειρέλης DDYP Fireground Full Tatoo Rosebud Beyond The Obvious Bomba Cabina Αρχή του Τέλους Γιώργος Ρους Anamaloura Νέμεσις
Κυριακή 18 Οκτώβρη και δεν θα μπορούσε να μας φερθεί καλύτερα ο καιρός. Μετά από τρεις μέρες διαρκών βροχών, ο λαμπρός ήλιος και το καθαρό περιβάλλον συνέβαλαν τα μέγιστα σε μια πετυχημένη και ευχάριστη συνέλευση κατοίκων στο λόφο μας. Οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στην αρχή των λιθόστρωτων του Πικιώνη έτσι που με την παρουσία τους πέτυχαν να εμποδίσουν την είσοδο αυτοκινήτων στο λόφο. Όσο κράτησε η συνέλευση ούτε ένα δεν πέρασε. Αρκετή ώρα αφού έφυγαν οι κάτοικοι, μπήκε το πρώτο, δυστυχώς ανενόχλητο από τους φύλακες της Α’ ΕΠΚΑ .
Η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ καλή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τις μέρες πριν την συνέλευση, είχε γίνει εκτεταμένη αφισοκόλληση στις γειτονιές μας. Μπήκαν περισσότερα από 2000 αφισάκια (ποτέ με κόλλα, πάντα με χαρτοταινία) και είναι χαρακτηριστικό της αποδοχής που έχει ο αγώνας μας ότι αφισάκια που κολλιούνται με ταινία στην είσοδο πολυκατοικιών παραμένουν στη θέση τους για ημέρες. Κανείς δεν τα κατεβάζει.
Στην ίδια τη συνέλευση συμμετείχαν αρκετοί γείτονες και γειτόνισσες που δεν είχαν ξανά έρθει και γνωρίσαμε και μερικούς που μόλις μετακόμισαν στις περιοχές μας. Στα πηγαδάκια πριν έγινε πολύ συζήτηση και πολύς κόσμος ενημερώθηκε για τα διάφορα ζητήματα του λόφου και της περιοχής μας. Η συντονιστική είχε τυπώσει και μερικά μπλουζάκια τα οποία προσφέρθηκαν για οικονομική ενίσχυση και δεν ήταν επίσης λίγοι αυτοί και αυτές που έδωσαν mail και τηλέφωνα για να παραμείνουμε σε διαρκή επαφή.
Τα βασικά θέματα της συνέλευσης που αναλύθηκαν ήταν αυτά που ήδη έχουμε αναφέρει στο κάλεσμα. Οι διώξεις κατά κατοίκων, τα σχέδια περίφραξης και πιθανά εισιτηρίου στην Πνύκα, καθώς και η άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η βλάστηση του λόφου μας, λόγο της αδιαφορίας της αρχαιολογικής υπηρεσίας (Α’ ΕΠΚΑ) και του Δήμου. Στη συζήτηση που ακολούθησε θίχτηκαν και μια σειρά άλλα ζητήματα. Υπήρξε ένα κοινό πνεύμα ότι οι κάτοικοι πρέπει να είμαστε σε επαφή ώστε, σε περίπτωση που προχωρήσουν οι διώξεις ή γίνει προσπάθεια περίφραξης της Πνύκας, να υπάρξει άμεση απάντηση. Επίσης συμφωνήσαμε ότι στη διάρκεια του χειμώνα θα συνεχίσουμε να φροντίζουμε και να ενισχύουμε τα φυτά που είδη έχουν φυτέψει κάτοικοι στο λόφο. Στο τέλος της συνέλευσης εγκρίθηκε ψήφισμα το οποίο και δημοσιεύουμε παρακάτω. [Το ψήφισμα]
Μετά τη συνέλευση ακολούθησε και μια δράση με συμβολισμό αλλά και ουσία, την οποία περιγράφουμε παρακάτω σε ξεχωριστή δημοσίευση, καθώς έχει και …ουρά στο χρόνο. Μετά τη συνέλευση και τη δράση ο κόσμος μαζεύτηκε τελικά στο κλειστό καφενείο, το αναπαυτήριο του Πικιώνη, όπου και ακολούθησε τσιμπούσι ρεφενέ, οινοποσία και πολύ κουβεντούλα. Φυσικά την αποχώρηση του κόσμου συνόδευσε αυστηρή καθαριότητα του χώρου. (όπως φαίνεται και στη φωτογραφία)
ΥΓ.1 Να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η Κυριακή δεν ήταν μόνο δική μας. Οι καλοί φίλοι της Διαρκούς Κίνησης Χαϊδαρίου, οργάνωναν την δική τους περιήγηση στα κατάλοιπα της αρχαίας Ιεράς οδού στην περιοχή του Σκαραμαγκά. Ενώ στην περίπτωση του Φιλοπάππου το Υπουργείο Πολιτισμού χρησιμοποιεί την προστασία των αρχαίων για να περιορίσει την πρόσβαση των πολιτών στους λόφους, το ίδιο υπουργείο στο Χαϊδάρι, αδιαφορώντας για την προστασία και ανάδειξη της Ιεράς οδού, επιτρέπει τεράστιους και αχρείαστους νέους αυτοκινητόδρομους να βανδαλίσουν το φυσικό περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Διαβάστε περισσότερα στο blog της Διαρκούς Κίνησης Χαϊδαρίου.
ΥΓ.2 Διαβάστε ενημέρωση για τη λαϊκή συνέλευση του Φιλοπάππου και από το blog της “Αντίπνοιας“
Στο πλευρό των απεργών λιμενεργατών, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και την τρομοκρατία
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζει την αμέριστη στήριξή της στον απεργιακό αγώνα των λιμενεργατών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση - παράδοση του λιμανιού στην κινεζική εταιρεία COSCO. Οι εργαζόμενοι στα Λιμάνια στέλνουν το μήνυμα της μηδενικής ανοχής απέναντι στην νέα διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την συνέχιση της ίδιας πολιτικής που φορτώνει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη και το λαό, καρατομεί τις δημόσιες δαπάνες σύμφωνα και με τις οδηγίες της Ε.Ε. και παραχωρεί τη δημόσια περιουσία στο κεφάλαιο ελληνικό και ξένο.
Η απαίτηση των λιμενεργατών να ακυρωθεί η συμφωνία με τα αρπακτικά της COSCO είναι δίκαιη! Η παραχώρηση του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων οδηγεί στην ασυδοσία του «ελεύθερου εμπορίου» με όρους εργασίας όπως στη Κίνα όπου η δημοκρατία της είναι τόσο λαϊκή όσο ήταν και η χούντα στην Ελλάδα, με τις εκτελέσεις διαδηλωτών και απεργών, εργαζομένων και φοιτητών. Είναι μια αποικιοκρατικού χαραχτήρα ιδιωτικοποίηση-εκποίηση του δημόσιου πλούτου άνευ προηγουμένου για χάρη των συμφερόντων των εφοπλιστών και των πολυεθνικών εταιριών. Με αυτά τα συμφέροντα δεν χωράει «επαναδιαπραγμάτευση» αλλά ανοικτή σύγκρουση. Γι αυτό ούτε οι απειλές του Πάγκαλου ούτε οι ρεαλιστικές εκκλήσεις της Κατσέλη δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτές.
Ήδη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η κ. Μπακογιάννη, όπως και ο πολύς κ. Μίχαλος αλλά και όλες οι οργανώσεις των επιχειρηματιών έχουν συστρατευτεί με τα συμφέροντα της σημερινής καπιταλιστικής και άγρια εκμεταλλευτικής Κίνας και των φίλων τους στην Ελλάδα και την ΕΕ σε μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης της απεργίας των λιμενεργατών και στην κινδυνολογία για τις επιπτώσεις στην «τροφοδοσία του πληθυσμού». Το επόμενο βήμα τους είναι η προσπάθεια ποινικοποίησής της, η κήρυξή της ως παράνομης και καταχρηστικής.Δεν θα τους αφήσουμε! Είναι ώρα να το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και η νεολαία να στηρίξουν δυναμικά την απεργία με απεργίες αλληλεγγύης και διαδηλώσεις. Η αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις είναι υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος! Είναι ώρα να διεκδικήσουμε πίσω τον ΟΤΕ, την Ολυμπιακή, την ΕΥΔΑΠ, τη ΔΕΗ, όλες τις υπηρεσίες που παρέδωσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στους ιδιώτες. Ούτε τα πανεπιστήμια, ούτε τα Λιμάνια τα χαρίζουμε σε ιδιώτες!
Οι λιμενεργάτες δίνουν την απάντηση του εργατικού κινήματος στην καταιγίδα των προκλήσεων των καπιταλιστών, στα λουκέτα και την ανεργία, στη λιτότητα και τα stage, στη θρασύτατη απαίτησή τους για κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών. Χαιρόμαστε γιατί οι απειλές και τα διλήμματα του Καραμανλή προς τους εργαζόμενους έγιναν μπούμερανγκ. Οι εργαζόμενοι δεν υποκύπτουν στις εκκλήσεις για θυσίες για να βγούμε τάχα από την παγκόσμια κρίση όταν βλέπουν τον τεράστιο πλούτο γύρω τους. Είναι οργισμένοι γιατί τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης είναι οι εκστρατείες του Χρυσοχοίδη ενάντια στη νεολαία στα Εξάρχεια και τους μετανάστες αντί να ξηλώνονται οι επιθέσεις στα δικαιώματα που μας κληρονόμησε η ΝΔ φεύγοντας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει τον αγώνα των λιμενεργατών και θα στηρίζει όλους τους αγώνες που ξεσπάνε γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος για να μην φορτωθούν οι εργάτες τα βάρη της κρίσης. Καλούμε το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, την Αριστερά, τους φοιτητικούς συλλόγους και τις τοπικές κινήσεις να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα των λιμενεργατών μέχρι την νίκη.
Την Παρασκευή ο Περικλής Κοροβέσης έγραψε ένα απαράδεκτο κείμενο στην... αστική (sic) "Ελευθεροτυπία", το οποίο αναδημοσίευσα στη "Πιπεριά" (με τα απαραίτητα σχόλια...). Πριν... αλέκτωρ λαλήσει ο Π.Κ. έγραψε στην "Εποχη" το παρακάτω κείμενο. Διαβάστε το και κάντε την σύγκριση με εκείνο της "Ελευθεροτυπίας" το οποίο υπάρχει λίγα post πιο κάτω...
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμώτης
Του Περικλή Κοροβέση
Σε ένα τουλάχιστον πρόσφατο άρθρο της «Αυγής» υπήρχε διατυπωμένη η άποψη, με μεγάλη σαφήνεια, πως ο ΣΥΝ δεν είναι συνιστώσα, αλλά κόμμα και όποιοι από τις συνιστώσες το επιθυμούν μπορούν να γίνουν μέλη του ή οπαδοί του. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η άποψη είναι “τάση” στον ΣΥΝ ή απλά μια προσωπική άποψη της συντάκτριας του άρθρου. Όπως και να είναι, είναι μια άποψη που δεν χάνει τη σημασία της έστω και αν είναι προσωπική. Και αυτό δείχνει μια σταλινική-ηγεμονική άποψη που επαναλαμβάνει το γνωστό απόφθεγμα του ΚΚΕ, ένα είναι το κόμμα.
Τα αποτελέσματα των εκλογών κρίθηκαν σαν μια μεγάλη επιτυχία που την χρεώνεται ο αρχηγός των έντεκα αρχηγών, που είναι πιο ίσος από τους ίσους. Αυτή η οργουελιανή σκέψη διατυπώνεται και με άλλο τρόπο, όπως επισημαίνει ο δικηγόρος του διαβόλου από τη Θεσσαλονίκη. Όταν στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει ένα ποσοστό της τάξης του 4,7% είναι καταστροφή και ο φταίχτης είναι ο Αλαβάνος, ενώ το 4,6% στις εθνικές εκλογές είναι θρίαμβος και προσωπική επιτυχία του Αλέξη, άσχετα όπως παρατηρεί ο Βένιος Αγγελόπουλος σε άρθρο του στην «Αυγή», το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δεν τον ψήφισε. Η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ, είναι καθαρά στα χέρια του ΣΥΝ. Υπάρχουν βέβαια και οι ανεξάρτητοι: Υπάρχει σίγουρα τώρα και ο Μουλόπουλος, που δεν εκλέχθηκε, αλλά ήρθε “προσφορά” και θα είναι μια γνήσια αριστερή φωνή. Μονάχα το δημοσιογραφικό του έργο αν φέρει στη Βουλή, θα είναι μια χαρά. Αλλά είναι αμφίβολο κατά πόσο θα ενδιαφερθεί να χτιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι γιατί δεν τον νοιάζει, αλλά θα προσκρούσει σε μια υλική δυσκολία. Τον χρόνο.
Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου περνάει την πιο δύσκολη φάση του. Ο ηγεμονισμός του ΣΥN είναι δεδομένος. Έχει δέσει τον γάϊδαρο του στη Βουλή, ίσως για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Τι χρειάζεται τους άλλους; Και για ποιο λόγο να ενδιαφερθεί να χτίσει ένα ΣΥΡΙΖΑ που στην ουσία θα χάσει θέσεις και προνόμια, προς όφελος μιας άλλης Αριστεράς που θα έχει όλα τα γνωρίσματα ενός νέου κινήματος που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του 21ου αιώνα και όχι στα συμφέροντα των γραφειοκρατών;
Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, έχασαν πολύτιμο καιρό, και στάθηκαν ενδοτικές απέναντι στο ΣΥΝ. Δεν κατάλαβαν πως ο ΣΥΝ ήταν ένας θνήσκων οργανισμός που αυτές του έδωσαν το φιλί της ζωής. Και δεν διεκδίκησαν την ισονομία τους. Και αυτό που πετύχαμε ήταν να βγάζουμε τον Μαργαρίτη στην τηλεόραση για να μας ταπεινώνει όλους. Εντούτοις, όσο πικρά και να ακούγονται αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει. Και ανήκω σε αυτή την κατηγορία των ανθρώπων που πιστεύει, πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήρθε για να φύγει, αλλά για να μείνει. Και υπάρχουν μπροστά μας όλες οι διαδικασίες που δεν πρέπει να εμποδιστούν από τίποτα, έστω και αν αυτό σημαίνει επώδυνες ρήξεις.
Σχόλιο "Πιπεριάς": Γιατί ο Π.Κ. στο κείμενό του στην "Εποχή" δεν αναφέρει τίποτα για τον Κύρκο που δημιούργησε ένα αποτυχημένο Πασόκ; Που είναι η ψήφοι ελεημοσύνης; Μιλάμε για κωλοτούμπα ολκής. Αφήστε που στο τέλος λεει ότι στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στην "Ε" έλεγε ότι δεν υπάρχει πλέον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πραγματικά θλιβερό πως μπορεί να καταντήσει ένας άνθρωπος με μόλις δυο χρόνια στη βουλή...
Δεκαοκτώ ηθοποιοί, όλοι μαθητές του Λάκη Καραλή από όλες τις περιόδους και τους τόπους που δίδαξε, δημιούργησαν την παράσταση «Μου μιλάτε για κείνον...» για να τιμήσουν τη μνήμη του δασκάλου τους που «έφυγε» πρόσφατα.
Η παράσταση είναι μια σύνθεση κειμένων που εμπνεύσθηκαν οι ίδιοι από την εμπειρία της συνεργασίας που είχαν μαζί του, επίσης κειμένων που δανείσθηκαν από σπουδαίους συγγραφείς όπως ο Ζαν Κοκτώ, ο Ανρί Μιρζέ, ο Μποντλέρ, ο Μάριος Χάκας, καθώς και από έργα και τραγούδια του ίδιου του Λάκη Καραλή, και παρουσιάζεται στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής.
Οι συντελεστές (Ομάδα Θεάτρου ΠΡΟΣΩΔΙΑ) συνέθεσαν αυτή την παράσταση με τρόπο εξομολογητικό, με πολλή μουσική, video art, αλλά και με χιούμορ, με την σκηνοθετική καθοδήγηση της Μαρίας Σκούπα. Η ζωντανή μουσική και τα τραγούδια της παράστασης είναι του Λάκη Καραλή, καθώς και του Μίκη Θεοδωράκη (από το άλμπουμ "Supermarket"). Εξάλλου, ο τίτλος της παράστασης «Μου μιλάτε για κείνον...» είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι και περιέχεται στο άλμπουμ αυτό (σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη και μουσική Μίκη Θεοδωράκη).
Την παράσταση θα ακολουθεί συζήτηση και παρέα, με κρασί και μουσική. Η είσοδος για το κοινό είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ προς τιμήν του δημιουργού του θεάτρου. Διάρκεια: 75 λεπτά Παραστάσεις έως τέλος Νοεμβρίου 2009 κάθε Τρίτη, Πέμπτη 7 μ.μ. και Σάββατο 5 μ.μ. στο θέατρο ΒΑΦΕΙΟ Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Μετρό Κεραμεικού Βοτανικός, 2103425637, 2107511522, vafeio@yahoo.gr
Supermarket
Ο πρωτότυπος δίσκος Supermarket με 14 τραγούδια του Λάκη Καραλή (στίχοι, μουσική, ερμηνεία) κυκλοφόρησε το 1971 –ως δίσκος βινυλίου- σε 500 αντίτυπα στο Λονδίνο. Σήμερα, 37 χρόνια μετά, ο δίσκος κυκλοφορεί (σε CD) από την ανεξάρτητη εταιρία ΤΡΟΧΟΣ (των αδελφών Αλέξη και Δημήτρη Βάκη) μαζί με έξι επιπλέον τραγούδια, μεταξύ των οποίων και δύο τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη: «Μου μιλάτε για κείνον» και «Σκέψου καλά κυρ- Βουλευτή». Το δεύτερο μάλιστα δισκογραφείται για πρώτη φορά. Στις νέες αυτές ηχογραφήσεις του 2008 συναντάμε επίσης τη συνεργασία του Περικλή Κοροβέση, που απαγγέλλει ένα απόσπασμα από τον «Κοινό Τόπο» και έχει γράψει τους στίχους στο τραγούδι «Κυριακή Απομεσήμερο», αλλά και της εννιάχρονης Μαρίας Λαχανά, που τραγουδά «Πιφ πως βρωμάει». Το 1971, το Supermarket ηχογραφήθηκε σε ένα στούντιο της Camden Street στο Λονδίνο, με τα έξοδα να καλύπτονται δια της μεθόδου του ρεφενέ. Είχε προηγηθεί (τρία χρόνια νωρίτερα, στη Βουδαπέστη), η διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας. Οι αντιδράσεις στο δίσκο –που κυκλοφορούσε χέρι με χέρι στους αντιδικτατορικούς κύκλους των Ελλήνων- ήταν ποικίλες, αφού τα τραγούδια του Καραλή δεν έπαιρναν τη θέση καμμιάς από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές, αλλά σχολίαζαν ειρωνικά την πάλη για τη «σφραγίδα», την ίδια στιγμή που η επίσημη Αριστερά ήταν ανήμπορη να παρακολουθήσει τις εξελίξεις και να παρέμβει ουσιαστικά. Ο τίτλος «Supermarket» δεν ήταν τυχαίος: προέρχεται από μια φράση κάποιου κομματικού στελέχους, τότε, που έλεγε πως «το κόμμα, έτσι καθώς διασπάται και διαλύεται, έχει καταντήσει σούπερ μάρκετ». Απογοητευμένος από τα συμβάντα, ο Λάκης Καραλής γράφει για «τη γραμμή του κόμματος» όπου «κάποιος είναι αόμματος», ενώ «σ’ άλλους τάζουνε λουκούμια, σε άλλους παίρνουν μέτρα για κουστούμια»… Τα τραγούδια του «Supermarket» ισορροπούν ανάμεσα στο πέταγμα του συνειρμού και τον σκληρό ρεαλισμό, ανάμεσα στην ποίηση και την πολιτική, με την ακραία χρήση του στίχου. Από αυτήν προκύπτει τελικά η μουσικότητα και ο Λάκης γίνεται η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Είναι ο γιος του παπά-Θανάση από τη μια και ο σουρρεαλιστής ριμαδόρος από την άλλη. Επαναστάτης (με και χωρίς αιτία) από τη μια, ανένταχτος της αριστεράς από την άλλη. Δεν τον άφηναν οι φίλοι του να οργανωθεί, δε θα το άντεχε ούτε θα τον άντεχαν. Φοιτητής ιατρικής από τη μια, κιθαρίστας και τραγουδιστής στα «Τραγούδια του αγώνα» του Μίκη, από την άλλη. Το «Supermarket» είναι ένας δίσκος αιρετικός, πού προκάλεσε την αντίδραση πολλών και που στα χρόνια της μεταπολίτευσης εξελίχτηκε σε ένα δυσεύρετο ντοκουμέντο μιας ταραγμένης και άβολης εποχής.
Σημείωμα του Λάκη Καραλή για την πρώτη έκδοση του 1971
Τα οχτώ τραγούδια της πρώτης πλευράς γράφτηκαν το ‘68. Ήταν η εποχή που η διάσπαση του κόμματος μας συγκλόνισε. Όσα αποκαλύφθηκαν, με το ξέσπασμα της μακρόχρονης κρίσης, στάθηκαν για μας –τη νέα γενιά– ένα οδυνηρό ξάφνιασμα. Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Δεν είχα άλλο τρόπο έκφρασης, από το τραγούδι μου. Δεν είχα άλλο όπλο, από την κιθάρα μου. Αυτά τα τραγούδια εκφράζουν τη δική μου αγωνία μέσα σ’ αυτή την αποσύνθεση. Το όνομα του Κολιγιάννη μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί με οποιοδήποτε άλλο της καθοδηγητικής βιτρίνας. Τα ερωτήματα δεν έχουν προσωπικό στόχο. Αφορούν ολόκληρη την πολιτική της Ελληνικής Αριστεράς, όπως εκφράζεται είτε από τη μια, είτε από την άλλη μερίδα του κόμματος.
Είναι σίγουρο πως θα ενοχληθούν πολλοί -κι από το ύφος κι από την αθυροστομία μου. Αλλά τα τραγούδια μου δεν απευθύνονται στα –ανεπανόρθωτα– βουλωμένα αυτιά της καθωσπρεπικής υποκρισίας. Αν σε κάτι ωφέλησε η δικτατορία –όσο κι αν αυτό φαίνεται οξύμωρο– είναι γιατί έβαλε σε μας καυτά ερωτηματικά, ανύπαρκτα προηγουμένως. Τα «ταμπού» γκρεμίστηκαν, μαζί με τους μύθους και τα είδωλα. Η «γραμμή», που ερχόταν από κάποια μυστικά κι αόρατα κέντρα, μπήκε σε αμφισβήτηση –συζητιέται.
Τα υπόλοιπα τραγούδια γεννήθηκαν από τις τωρινές εμπειρίες μου, από τους νέους προβληματισμούς, την επιτακτική αναζήτηση του νέου δρόμου, την προσωπική στάση απέναντι στα προβλήματα που σήμερα αντιμετωπίζουμε, τις ευθύνες που πρέπει επί τέλους ν’ αναλάβουμε. Ειδικότερα «η περίοδος της Ροζέτας» είναι γραμμένη από τίτλους της «Νέας Πολιτείας», αποσπάσματα λόγων του Παπαδόπουλου και κειμένων του «Ρομάντσου». Καταλήγοντας, θα ‘θελα να πω ότι κανείς δεν θα στενοχωρηθεί αν αυτά τα τραγούδια ξεχαστούν, όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Κι ένα υστερόγραφο από το 2008…
Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός που, το 1966, μου έδωσε τη σπρωξιά λέγοντας “γιατρός Λάκη δε γίνεσαι, παρ’ το απόφαση, είσαι μουσικός”. Και μου εμπιστεύτηκε τα δύο πρώτα τραγούδια που είπα στη σκηνή, σε στίχους του αξέχαστου Γιάννη Νεγρεπόντη. Κατά κάποιο τρόπο, ο Μίκης “ευθύνεται” για όσα επακολούθησαν. Όπως και να’ χει, τους ευχαριστώ και τους δυο μέσα από την καρδιά μου. Ο Περικλής Κοροβέσης (κείμενο του οποίου περιλαμβάνεται στο ένθετο του CD, μαζί με κείμενα του Γιώργου Βότση και του Δημήτρη Παπαχρήστου) σημειώνει «Αυτός ο δίσκος, που ξανακυκλοφορεί, κάποτε ήταν ένα παράνομο μπεστ σέλλερ. Αν ξαναγίνει και δεύτερη φορά, σημαίνει πως τίποτε δεν πήγε χαμένο».
Με τίτλο: "Σύριζα - μαϊμού", ο αποτυχών να εκλεγεί (ξανά) βουλευτής Α' Αθηνών (τερμάτισε τρίτος και καταϊδρωμένος...) Περικλής Κοροβέσης έγραψε σήμερα Παρασκευή στην "Ελευθεροτυπία"το παρακάτω άρθρο - προσβολή σέ όλους τους αριστερούς που επέλεξαν να στηρίξουν το ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Διάβαστε το άρθρο:
"Ενα ποσοστό του 4,6% του ΣΥΡΙΖΑ θεωρήθηκε επιτυχία στις πρόσφατες εκλογές. Το 4,7% που πήρε ο ίδιος πολιτικός οργανισμός στις ευρωεκλογές χαρακτηρίστηκε ταπεινωτική ήττα. Η έκφραση αυτή ανήκει στον ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς, τον Λεωνίδα Κύρκο. Υποκλίνομαι μπροστά στον Λεωνίδα, «και το αίμα του φιλώ», αν μου επιτρέπει ο Διονύσης Σαββόπουλος να χρησιμοποιήσω τον στίχο του (και δεν ξέρω τι θα κάνει η ΑΕΠΙ με τα δικαιώματα). Αλλά από κει και πέρα έχω δικαίωμα σε μια προσωπική γνώμη. Ο Λεωνίδας Κύρκος ήταν ο ιδρυτής ενός αποτυχημένου ΠΑΣΟΚ και σε όλη την πολιτική του διαδρομή μετά το '74 δεν είχε άλλο πολιτικό προσανατολισμό από το να κολλήσει αυτό το αποτυχημένο «ΠΑΣΟΚ» στο πραγματικό ΠΑΣΟΚ, που κατάφερε να γίνει κόμμα εξουσίας.
Μπορεί να μοιάζουν σκληρές αυτές οι φράσεις, αλλά για μας τους αριστερούς πολίτες, το πρόταγμα είναι η ελευθερία του λόγου. Και βρεθήκαμε σε μηχανισμούς και οργανώσεις που το μόνο που μισούσαν ήταν αυτήν ακριβώς την ελευθερία του λόγου. Σε αυτούς τους μηχανισμούς, οι πιο ασήμαντοι άνθρωποι, που δεν είχαν κάνει τίποτα στη ζωή τους, με την τακτική του καρκίνου, διέβρωναν έναν υγιή και ρομαντικό θα έλεγα οργανισμό, που τον είχαν δημιουργήσει άλλοι. Τα παραδείγματα από την ιστορία είναι πολλά, αλλά το πιο εκπληκτικό από όλα είναι ότι αυτό το σενάριο επαναλαμβάνεται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές τα πήγε καλά. Εχασε μόνο έναν από τους δεκατέσσερις βουλευτές και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα κάνουν μια καλή κοινοβουλευτική δουλειά. Και παράλληλα οι του ΣΥΝ θα κάνουν και την καριέρα τους, περιμένοντας τη σύνταξή τους και ενδιαμέσως να παίζουν σε κάποιο τηλεοπτικό παραθυράκι, προβάλλοντας την καράφλα τους, μια και άλλη αξία δεν είχαν. Αυτό δεν ισχύει για όλους. Κάποιους αγάπησα και εμπιστεύθηκα. Και ο κόσμος της Αριστεράς πού είναι; Είναι διάχυτος σε όλη την κοινωνία που ακόμα δεν έχει εμφανιστεί και ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί. Και αυτό είναι το επόμενο στοίχημα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή, είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ - «μαϊμού».
Και αυτό να το εξηγήσουμε. Εκτός από τον Μουλόπουλο που δεν εκλέχθηκε, αλλά ήρθε μπόνους, οι υπόλοιποι δώδεκα είναι ΣΥΝ. Υπάρχουν βέβαια και οι ανεξάρτητοι. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχει φανεί αυτή τους η ιδιότητα. Εχουν βολευτεί στο κυρίαρχο ρεύμα και δεν έχουν σκοπό να χαλάσουν την καλή τους πορεία. Αρα μπορούμε να μιλήσουμε για έναν «τραβεστί» ΣΥΝ στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το παιχνίδι δεν τελειώνει εδώ. Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας.
Εντούτοις, έχω μια αισιοδοξία για την Αριστερά. Για ποιο λόγο; Δεν δημιουργείται από μας. Τη δημιουργεί η ίδια η κοινωνία και μεις στρατευόμαστε σε αυτήν. Ερχόμαστε και παρερχόμαστε. Αλλά η ίδια η ζωή αντιστέκεται. Σε όλο τον πλανήτη και σε όλη την ιστορία της. Φτάνει μονάχα να καταλάβουμε πως ο Βάγκνερ ήταν ένα παιδί των οδοφραγμάτων και ίσως κάποιος δικός μας μουσικός μπορεί να ήταν το Δεκέμβρη στους δρόμους".
Σχόλιο "Πιπεριάς": Θα αρχίσω από το τέλος. Ξαφνικά ο Κοροβέσης θυμήθηκε τον Δεκέμβρη και τα οδοφράγματα. Για ρίξτε μια ματιά εδώ τι έγραφε τότε ΕΔΩ!!! Τελικά κύριε Κοροβέση πρέπει να το είχατε πιστέψει ότι είσασταν ο πρώτος "αναρχικός βουλευτής" και θέλατε να μείνετε για πολύ....
2) Τα περί 12 βουλευτών του ΣΥΝ και τον Μουλόπουλο. Στην προηγούμενη βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 13 βουλευτές. Εκτός από τον σύντροφο Γιάννη Μπανιά που είναι επικεφαλής της ΑΚΟΑ, τον Θοδωρή Δρίτσα και τον Γρηγόρη Ψαριανό που δηλώνουν (και είναι...) ανένταχτοι κομματικά, βουλευτής ήταν και ο κύριος Κοροβέσης. Αρχικά δήλωνε μέλος της ΑΚΟΑ. Κάποια στιγμή μάλιστα ήταν και στα καθοδηγητικά όργανα της οργάνωσης. Λίγο μετά την εκλογή του άρχισε να το παίζει... ανεξάρτητος! Μετά ήρθε η αποτυχία στις πρόσφατες εκλογές και ο Κοροβέσης έγραψε το παραπάνω... πόνημα!
3) Οσο για την άποψη ότι: "Αυτή η διάχυτη Αριστερά αργά ή γρήγορα θα πάρει επάνω της. Και θα καταλάβει πως η ψήφος ελεημοσύνης που δίναμε όλα αυτά τα χρόνια στην Αριστερά, αυτό ισχύει και για το ΚΚΕ, ήταν ψήφοι εναντίον μας. Απλά διορίζαμε, άθελά μας, τους ασήμαντους γραφειοκράτες που μιλούσαν για λογαριασμό μας", θα ήθελα να μάθω αν αφορούν και τον Κοροβέση; Ηταν και αυτός "ασήμαντος γραφειοκράτης"; Γιατί τη μια φορά που εκλέχθηκε βουλευτής ήταν με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποία υποτίθεται ψηφίζουμε από ελεημοσύνη...
4) Αυτά τα λίγα. Και κάτι τελευταίο. Τέτοια κείμενα... βλέπει ο Στάλιν και λυσσάει που δεν είναι στη ζωή να τιμήσει τους συγγραφείς τους...
5) Κύριε Κοροβέση σας περιμένουμε στην Πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ το Νοέμβρη να μας τα πείτε και ζωντανά όλα αυτά...
Το Δίκτυο συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ καλεί σε μαζική πολιτική εξόρμηση στήριξης και αλληλεγγύης στους απεργούς λιμενεργάτες την Πέμπτη 15/10 και ώρα 9 πμ στην προβλήτα που έχει εκποιηθεί στην κινεζική COSCO. Μαζί μας θα είναι ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Λαφαζάνης και Θοδωρής Δρίτσας. Tο ραντεβού μας είναι στις 8:45 το πρωί στο Σκλαβενίτη στη διασταύρωση του δρόμου που πάει στο Πέραμα με τον δρόμο που πάει στο Σχιστό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά την άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης με την COSCO
Δήλωση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Α’ και Β’ Πειραιά, Θοδ. Δρίτσα και Παν. Λαφαζάνη, αναφορικά με την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας για το Λιμάνι του Πειραιά
Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντί να καταγγείλει και να ακυρώσει την αποικιοκρατική σύμβαση παράδοσης του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO, υπαναχωρεί και αναδιπλώνεται σε ανούσιες διαπραγματεύσεις που δεν θα θίγουν την ιδιωτικοποίηση του Λιμανιού.
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύρεται και μάλιστα πολύ γρήγορα πίσω από τα δήθεν τετελεσμένα του κ. Κ. Καραμανλή, αλλά και τις μετεκλογικές πιέσεις της κας Ντ. Μπακογιάννη, η οποία, «βασιλικότερη του βασιλέως», εμφανίστηκε με δηλώσεις της ως εκπρόσωπος των κινέζικων συμφερόντων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει πλήρως τον αγώνα των εργαζομένων και ζητά την άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης με την COSCO, η οποία συνιστά τη μόνη ρεαλιστική επιλογή για το δημόσιο συμφέρον και για ένα ανασυγκροτημένο δημόσιο λιμάνι του Πειραιά, το οποίο θα υπηρετεί αποκλειστικά μείζονες εθνικές, αναπτυξιακές, κοινωνικές και οικολογικές προτεραιότητες.
Φοβεροί και τρομεροί οι les SkartOi! Ska μουσική από το Αίγιο.
Που θα βρείτε το Ska Radio:
ΑΘΗΝΑ Rhythm Records Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Eξάρχεια Το υπόγειο Kαπλάνων 14, Aθήνα The Lab Θεμιστοκλέους 86, Eξάρχεια Sonic Boom Σύρου 32, Kυψέλη Rock & Roll Circus Σίνα 21, Aθήνα Music Machine Διδώτου 16, Aθήνα Spindle Records Διδώτου 49 , Αθήνα Vinylust Records Γαμβέττα 6, Αθήνα Art Nouveau Σολωμού 23, Eξάρχεια Planet 59 Ζωοδόχου Πηγής 59, Εξάρχεια Vinyl Microstore Διδώτου 34, Αθήνα Tilt Ασκληπιού 37, Αθήνα
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Music Land Records Mητροπόλεως 102, Θεσσαλονίκη Rolling Under Iωάννου Mιχαήλ 6, Θεσσαλονίκη Λωτός Σκρα 7, Θεσσαλονίκη
ΠΑΤΡΑ Sticky Fingers Κανακάρη 66 Upstairs records Γεροκωστοπούλου Music station Ρήγα Φεραίου 34
ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ Τετάρτη ο κ. Αλ. Τσίπρας θα ορκιστεί για πρώτη φορά βουλευτής, και μάλιστα με πολιτικό και όχι θρησκευτικό όρκο ( «Δεν είμαστε Ιράν» λέει), ενώ ήδη εξελέγη δίχως την παραμικρή αμφισβήτηση πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ η οποία προέκυψε από τις εκλογές της περασμένης Κυριακής. O 35χρονος πολιτικός κατόρθωσε να οδηγήσει τον συνδυασμό του στη Βουλή με ένα μη αναμενόμενο ποσοστό αν λάβουμε υπ΄ όψιν τις συνθήκες διάλυσης που εμφάνιζε το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, όπως επισημαίνει στη συνέντευξη που ακολουθεί, «γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν μας έδωσε λευκή επιταγή», ενώ αναγνωρίζει ότι «κανείς δεν θα μας δικαιολογήσει τα ίδια λάθη στη δεύτερη ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας». Στέλνοντας ένα «μήνυμα» με εσωκομματικούς αποδέκτες, υπογραμμίζει ότι «καλές οι συνιστώσες, οι “τάσεις” και τα στελέχη κορυφής, αλλά τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε δυνατά στη Βουλή και που μπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά». Για την εκλογική νίκη του ΠαΣοΚ υποστηρίζει ότι το ρεύμα καταδίκης της πολιτικής της ΝΔ ήταν αυτό που έδωσε μια τόσο ευρεία διαφορά «και όχι τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου» και πιστεύει ότι «η νίκη του ΠαΣοΚ είναι δώρο της ΝΔ», ενώ προσθέτει ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα κριθεί από τα πρόσωπα, αλλά από την πολιτική της. Επαναλαμβάνει ότι δεν υπάρχουν οι προγραμματικές προϋποθέσεις συνεργασίας με το ΠαΣοΚ, επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει περίοδος χάριτος, ενώ αναφορικά με τη φημολογία περί άμεσης αλλαγής του εκλογικού συστήματος προειδοποιεί ότι «κάθε προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αριστεράς με όρους εκλογομαγειρείουθα μας βρει απέναντι και θα πέσει στο κενό». Δεν παραλείπει ωστόσο να τονίσει ότι τυχόν πρωτοβουλίες αποδόμησης του κομματικού κράτους που οικοδομήθηκε με ευθύνη τόσο της ΝΔόσο και του ΠαΣοΚ, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «εμείς θα τις καλωσορίσουμε».
- Τελικώς, κύριε Τσίπρα, απ΄ ό,τι φαίνεται, γίνονται και «θαύματα»! Και μιλάω για το απροσδόκητο 4,6% που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ την περασμένη Κυριακή...
«Ξέρετε, δεν πιστεύω στα θαύματα. Νομίζω όμως ότι αν υπάρχει ένα θαύμα σε όλη αυτή την ιστορία, αυτό είναι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος της Αριστεράς που έδειξε πολύ μεγαλύτερες αντοχές από όσο περιμέναμε στις διαρκείς παλινωδίες της ηγεσίας. Μας κράτησε όρθιους, μας ανάγκασε να σοβαρευτούμε και να συσπειρωθούμε. Από ΄κεί και πέρα το τελικό αποτέλεσμα αλλά και η απήχηση των προτάσεών μας στον κόσμο, που θεωρώ ότι είναι ακόμη μεγαλύτερη του εκλογικού μας ποσοστού, δείχνουν ότι ο συγκροτημένος εναλλακτικός προγραμματικός λόγος μπορεί να κάνει θαύματα».
- Μιλήσατε για «μικρή» αλλά, δεδομένων των συνθηκών που επικρατούσαν στο κόμμα σας, «σημαντική νίκη». Πιστεύετε ότι όντως πρόκειται περί «νίκης»;
«Ετσι το αισθάνθηκα εκείνη την ώρα και νομίζω ότι έτσι το αισθάνεται κι ο κόσμος μας. Δεν κάνει κακό να λέμε αυτό που αισθανόμαστε. Περάσαμε μια δύσκολη δοκιμασία, βρεθήκαμε μπροστά σε αδιέξοδο αλλά καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Δεν σημαίνει ότι πετάμε στα σύννεφα. Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος δεν μας έδωσε λευκή επιταγή να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο, ούτε να κουκουλώσουμε τα προβλήματά μας. Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και εμείς οφείλουμε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και τις παθογένειές μας, για να της δώσουμε στήριγμα αλλά και διεξόδους. Κανείς δεν θα μας δικαιολογήσει τα ίδια λάθη στη δεύτερη ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας».
- Μήπως λειτούργησαν το συναίσθημα των ψηφοφόρων της Αριστεράς και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης μπροστά στον κίνδυνο να μην εισέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή;
«Πολιτική χωρίς συναίσθημα δεν γίνεται. Ο κόσμος όμως μας στήρι- ξε για να πάρουμε αυτό που μας αξίζει και όχι αυτό που χρειαζόταν για να σωθούμε. Η παρουσία της Αριστεράς στο Κοινοβούλιο και στο πολιτικό σκηνικό έχει καταξιωθεί μέσα από σοβαρές παρεμβάσεις, ακόμα και συγκρούσεις. Αρα δεν ήταν απλά και μόνο αυτοσκοπός». - Πάντως δεν θα διαφωνήσετε ότι τα τεκταινόμενα εδώ και καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ όχι απλώς απογοήτευσαν τον κόσμο σαςαλλά και τον εξόργισαν, με ό,τι αυτό μπορούσε να σημαίνει εν όψει της κάλπης...
«Ναι, έχετε δίκιο. Μόνο που τελικά αυτή η οργή μετατράπηκε σε πείσμα για να τα καταφέρουμε και όχι σε αποδοκιμασία. Αυτό το πείσμα του κόσμου μάς κράτησε. Τώρα δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δώσουμε ρόλο και λόγο σε αυτόν τον κόσμο που χάρη στο πείσμα του έδωσε την πιο μαχητική προεκλογική εκστρατεία για τον χώρο μας. Καλές οι συνιστώσες, οι “τάσεις” και τα στελέχη κορυφής, αλλά τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε δυνατά στη Βουλή και που μπορεί να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Οσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε όλοι τόσο το καλύτερο».
- Μιλήσατε για «ψήφο συνείδησης και εμπιστοσύνης». Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι ύστερα από όσα προηγήθηκαν οι ψηφοφόροι σάς εμπιστεύθηκαν;
«Υπάρχει μια πραγματικότητα: πέρα από τα προβλήματα, ούτε μία στιγμή δεν εγκαταλείψαμε τους κοινωνικούς αγώνες. Και θα το επαναλάβω: οι αγώνες τού τελευταίου διαστήματος ήταν σκληροί, με συγκρούσεις και με μεγάλο πολιτικό κόστος. Δεν διστάσαμε να διατυπώσουμε τις προγραμματικές μας θέσεις με σαφήνεια. Θέσεις που δεν ψάξαμε να βρούμε την τελευταία στιγμή αλλά ήταν αποτέλεσμα συνθετικών επεξεργασιών όλου του προηγούμενου διαστήματος. Επομένως η επιλογή στον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικότερα στις ιδιαίτερες συνθήκες που δημιουργούσε το ρεύμα για κυβερνητική εναλλαγή, ήταν και συνειδητή επιλογή αλλά και επιλογή εμπιστοσύνης».
- Το ισχυρό ρεύμα που επικρατούσε υπέρ του ΠαΣοΚ και η δυναμική αυτοδυναμίας του δεν σας βοήθησαν, με την έννοια ότι δεν συμπιεστήκατε προεκλογικώς;
«Σύμφωνοι, αν η αναμέτρηση εμφανιζόταν αμφίρροπη, ίσως να είχαμε δεχτεί μεγαλύτερη πίεση. Αλλά και πάλι θεωρώ ότι η κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας δημιουργούσε από μόνη της ρεύμα για την καταδίκη της πολιτικής της. Ηταν αυτό το ρεύμα που έδωσε μια τόσο ευρεία νίκη στο ΠαΣοΚ και όχι τόσο η εμπιστοσύνη του κόσμου πως μπορεί να φανεί περισσότερο αξιόπιστο από ό,τι στο παρελθόν. Οι προσδοκίες των πολιτών τόσο από το ΠαΣοΚ όσο και από τη Νέα Δημοκρατία βρίσκονται πια στο χαμηλότερο σημείο από την εποχή της Μεταπολίτευσης. Επομένως χώρος για την Αριστερά υπάρχει. Τον χώρο αυτόν τον έχουμε κατακτήσει και μπορούμε να τον διευρύνουμε». - Πολλοί είπαν ότι η δική σας προεκλογική παρουσία τόνωσε το ηθικό του χώρου σας και έσωσε την «παρτίδα». Νιώθετε δικαιωμένος;
«Νιώθω χαρούμενος. Ολοι και όλες στον ΣΥΡΙΖΑ κάναμε αυτό που είχαμε αναλάβει, με τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα και προσοχή. Ετσι καταφέραμε να εμπνεύσουμε στον κόσμο μας τη διάθεση της συσπείρωσης και της αισιοδοξίας. Οταν ο κόσμος σου αισθάνεται καλά, βγαίνει έξω να δώσει τη μάχη, να κερδίσει στήριξη, να υπερασπιστεί το πολιτικό μας μήνυμα». - Ο κ. Αλαβάνος επικοινώνησε μαζί σας για να σας συγχαρεί για το καλό εκλογικό αποτέλεσμα;
«Να είστε βέβαιος ότι όλοι χαρήκαμε για το αποτέλεσμα».
- Κάποια στελέχη σας σχολίαζαν ότι πλέον «κλείνουν και οι ανοιχτοί λογαριασμοί σας με τον Αλέκο». Είναι έτσι;
«Επιτρέψατε να σας πω ότι η πολιτική δεν είναι ζήτημα προσωπικών λογαριασμών, ανοιχτών ή κλειστών, και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την Αριστερά. Ακόμα και αν υπάρχουν διαφωνίες ή και συγκρούσεις, η βάση τους δεν είναι προσωπική αλλά πολιτική».
- Και με τους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ που σας αμφισβητούσαν ευθέως τι θα κάνετε; Σημειώνω ότι ουδείς εκ των συνιστωσών εξελέγη, παρά μόνο ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ. Τελικώς έχει μέλλον αυτή η ιδιότυπη συγκατοίκηση;
«Η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα έχει τρία μέλη που δεν είναι μέλη του ΣΥΝ. Η παρουσία της Αριστεράς δεν εξαντλείται στο Κοινοβούλιο. Με τους ανθρώπους αυτούς βρισκόμαστε δίπλα δίπλα στους δρόμους και στα κοινωνικά μέτωπα εδώ και πάρα πολύ καιρό. Και αυτός είναι και ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει μεγάλο αριθμό ανένταχτων αριστερών, κάτι που καμία συνιστώσα από μόνη της δεν θα μπορούσε να καταφέρει. Οφείλουμε λοιπόν αυτή τη συμμαχία να τη διαφυλάξουμε και να δούμε πώς θα την προχωρήσουμε ακόμα πιο μπροστά, κάνοντάς την ακόμα πιο λειτουργική, ακόμα πιο αποτελεσματική».
- Πώς είδατε την εκλογική καθίζηση της ΝΔ; Τι πιστεύετε ότι την οδήγησε σε αυτή την «ελεύθερη πτώση»;
«Οι ίδιοι θεωρούν ότι τους οδήγησαν σε αυτό το σημείο τα σκάνδαλα. Θεωρώ ότι πιο σημαντικός λόγος ήταν τα σοβαρά προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην κοινωνία. Τα προβλήματα αυτά δεν συζητήθηκαν ουσιαστικά στην προεκλογική περίοδο, παρά μόνο εκεί που παρενέβη ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δυναμική της Νέας Δημοκρατίας το 2004 βασιζόταν στο ότι ο κόσμος είχε αγανακτήσει με τις κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ. Αυτού του τύπου η δυναμική εξαντλείται πολύ γρήγορα. Ειδικά σε συνθήκες οικονομικής κρίσης».
- Το ΠαΣοΚ κατήγαγε περιφανή νίκη και με άνετη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Κάποια στελέχη σας μάλιστα λένε ότι αυτό σας βοηθά ως κόμμα, με την έννοια ότι δεν θα κληθείτε, πιεστικά τουλάχιστον, να συνεργαστείτε μαζί του. Ετσι είναι;
«Είχαμε τοποθετηθεί έγκαιρα στο θέμα της συνεργασίας. Η συνεργασία δεν είναι ζήτημα αρχής αλλά ζήτημα προϋποθέσεων. Και οι προγραμματικές προϋποθέσεις δεν υπάρχουν. Εμείς μιλάμε για μια συγκεκριμένη στρατηγική που θα υπερασπίζεται τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα και θα στηρίζει τους οικονομικά αδύναμους. Ειδικά τώρα, μέσα στην κρίση, όπου τράπεζες και μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν πέσει με νύχια και με δόντια για να διασφαλίσουν τα υψηλά τους κέρδη. Το ΠαΣοΚ δεν είναι σε αυτή την κατεύθυνση. Θεωρώ ότι αυτό θα γίνει κατανοητό πολύ γρήγορα, μόλις χρειαστεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που δεν τα θέτουμε εμείς αλλά η ίδια η κοινωνία».
- Πάντως ο δικομματισμός, την ήττα του οποίου είχατε προδιαγράψει στο παρελθόν, άντεξε. Το 77% που συγκέντρωσαν ΠαΣοΚ και ΝΔ δεν είναι και λίγο...
«Η παραδοσιακή μορφή στήριξης που παρείχε ο κόσμος στα δύο μεγάλα κόμματα έχει πλέον εκλείψει. Το ένα κόμμα κεφαλαιοποιεί την απογοήτευση που προκαλεί το άλλο. Αυτό έγινε το 2004, αυτό έγινε και τώρα. Αλλά το υψηλό ποσοστό του δικομματισμού είναι και δική μας ευθύνη. Οφείλουμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα παρέμβει η Αριστερά ώστε να αλλάξουν συνολικά οι συσχετισμοί. Δεν μπορούμε να καθόμαστε να περιμένουμε να φθαρεί ο δικομματισμός από μόνος του».
- Πώς ερμηνεύετε τη μεγάλη διαφορά που καταγράφηκε υπέρ του ΠαΣοΚ;
«Ο κόσμος έσπευσε να τινάξει από πάνω του τη Νέα Δημοκρατία. Και βοήθησε και η Νέα Δημοκρατία σε αυτό, με τον τρόπο που χειρίστηκε τα πράγματα. Τόσο κατά τη διακυβέρνησή της όσο και κατά την εκλογική περίοδο. Η νίκη του ΠαΣοΚ είναι δώρο της Νέας Δημοκρατίας, όπως και οι προηγούμενες νίκες της Νέας Δημοκρατίας ήταν δώρο του ΠαΣοΚ. Εμείς οφείλουμε να παίξουμε τον ρόλο εκείνο που θα στρέψει τα πράγματα προς τα αριστερά. Είδατε τι έγινε στη Γερμανία και στην Πορτογαλία, όπου η Αριστερά διεμβολίζει πλέον το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό. Αυτό το σχέδιο οφείλει να εξετάσει και η Αριστερά». - Το νέο κυβερνητικό σχήμα πώς το είδατε;
«Τα πρόσωπα έχουν τη σημασία τους. Αυτό που θα κριθεί είναι η πολιτική κατεύθυνση. Ακόμα είμαστε με την κεκτημένη ταχύτητα της προεκλογικής περιόδου, όπου περισσεύουν οι διακηρύξεις κοινωνικής ευαισθησίας, σεβασμού για τον πολίτη και φροντίδας για το περιβάλλον. Αυτά θα τελειώσουν σύντομα, όταν αρχίσει να παράγεται κυβερνητικό έργο. Τότε λοιπόν θα κριθεί και το κυβερνητικό σχήμα».
- Θα ορκιστείτε την Τετάρτη στη Βουλή με θρησκευτικό όρκο;
«Οπως γνωρίζετε, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιλέξει να ορκίζονται με πολιτικό όρκο, και όχι μόνο για συμβολικούς λόγους. Εφθασε η στιγμή να δούμε συνολικά το ζήτημα του πολιτικού όρκου. Δεν είμαστε Ιράν, ούτε έχουμε θεοκρατικό καθεστώς. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου είναι σεβαστές, αλλά οι λειτουργίες του κράτους και των δημοκρατικών μας θεσμών οφείλουν να μένουν έξω από τις θρησκευτικές λειτουργίες.
Ιδού λοιπόν η ευκαιρία να αποδείξει η νέα κυβέρνηση του ΠαΣοΚ ότι εννοεί τα όσα εξαγγέλλει για προοδευτικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Να προχωρήσει στην κατάργηση του θρησκευτικού όρκου και στον διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους».
«Δεν φοβόμαστε τον διάλογο» - Υπάρχει «περίοδος χάριτος» για την κυβέρνησητου κ. Παπανδρέου από πλευράς σας ή σκοπεύετε να ασκήσετε σκληρή αντιπολίτευσημε το «καλημέρα σας»;
«Περίοδο χάριτος δεν δίνει η πραγματικότητα. Σε 15 ημέρες η κυβέρνηση θα καταθέσει πρόγραμμα σταθερότητας στην Κομισιόν. Ποιες είναι οι κατευθύνσεις; Ποιοι θα πληρώσουν για να καλυφθούν τα ελλείμματα; Εμείς σε αυτά τα ζητήματα δεν έχουμε “συναντίληψη” για την οικονομία με τον κ. Προβόπουλο. Η διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος και των εργασιακών σχέσεων είναι στον αντίποδα της δικής μας στρατηγικής. Θεωρούμε μάλιστα ότι αυτά που λέει είναι καταστροφικά. Δυστυχώς λοιπόν απαντήσεις πρέπει να δοθούν σύντομα».
- Θα συναινούσατε, ας πούμε, σε θέματα όπως η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης,ο εκλογικός νόμος ή η διαφθορά; Για το τελευταίο μάλιστα ο κ. Παπανδρέου έχει δεσμευθεί ότι άμεσα θα ζητήσει τη σύγκλησητου Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών.Θα συμμετέχετε;
«Οι τελευταίοι που φοβούνται τον διάλογο είμαστε εμείς. Η στάση μας καθορίζεται από τις προγραμματικές μας θέσεις. Εάν λοιπόν παρθούν πρωτοβουλίες αποδόμησης του κομματικού κράτους που με επιμονή έχτισαν οι κυβερνήσεις του ΠαΣοΚ και της ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια, εμείς θα τις καλωσορίσουμε. Αλλωστε έχουμε πολύ συγκεκριμένες προτάσεις να καταθέσουμε σε αυτή τη κατεύθυνση. Τώρα, για τον εκλογικό νόμο ακούμε κάποια πράγματα για ένα σύστημα γεμάτο μονοεδρικές. Περιμένουμε να δούμε. Οφείλω όμως να προειδοποιήσω ότι κάθε προσπάθεια περιθωριοποίησης της Αριστεράς με όρους εκλογομαγειρείου θα μας βρει απέναντι και θα πέσει στο κενό. Οσο για την οικονομική κρίση, σας λέω ότι η προεκλογική σιωπή του ΠαΣοΚ γύρω από κρίσιμα ζητήματα εργασιακών σχέσεων και φορολογικής πολιτικής δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Υπήρξε σκόπιμη ασάφεια πάνω σε όλα τα σοβαρά κοινωνικά ζητήματα».
- Δεν θα μπορούσατε σε θέματα όπως η «πράσινη ανάπτυξη», τουλάχιστον, να συνεργαστείτε;
«Στα θέματα προστασίας του περιβάλλοντος έχουμε δώσει εξετάσεις. Το ΠαΣοΚ θα κριθεί από τις θέσεις που πολύ γρήγορα θα κληθεί να πάρει σε όλες τις ανοιχτές συμφωνίες με τα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχει αφήσει πίσω του ο κ. Σουφλιάς. Και εξηγούμαι: Γίνεται “πράσινη ανάπτυξη” με αμέτρητους αυτοκινητόδρομους; Με τρύπες στον Υμηττό; Με ντουζίνες Μall στον αστικό και υπεραστικό ιστό; Εμείς πάντως είμαστε εδώ για να στηρίξουμε έναν άλλο, οικολογικό προσανατολισμό για την οικονομία και την ανάπτυξη».
- Πώς σας φάνηκε η απόφαση των ΟικολόγωνΠρασίνων να αρνηθούν το κυβερνητικόπόστο που τους πρότεινε ο Πρωθυπουργός;
«Δεν ήταν μια σοβαρή προσπάθεια για συνεργασία. Ηταν πρόσκληση σε αποστασία. Λίγο προτού ανακοινωθεί το Υπουργικό Συμβούλιο πήραν προσωπικά τηλέφωνο ένα στέλεχος των Οικολόγων και της είπαν “ελάτε, μοιράζουμε υφυπουργεία”. Οι Οικολόγοι αντιμετώπισαν την υπόθεση με μεγάλη σοβαρότητα. Θα έχουν ίσως κάποια εσωτερικά προβλήματα με αυτό το θέμα, αλλά ελπίζω ειλικρινά να τα ξεπεράσουν γρήγορα».
Συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Πουλαντζά, του κορυφαίου Ελληνα μαρξιστή φιλόσοφου. Ο Νίκος Πουλαντζάς (1936-1979) θεωρητικός της πολιτικής κοινωνιολογίας που έδρασε για πολλά χρόνια στο Παρίσι. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα απ' τη Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά τη διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού, τοποθετημένος στην αριστερή του πτέρυγα.Τη δεκαετία του 1970, ο Πουλαντζάς ήταν γνωστός, μαζί με τον Λουί Αλτουσέρ, ως ηγετική μορφή του δομικού μαρξισμού. Υπερασπίστηκε τις θεωρητικές θέσεις του λενινισμού, αλλά υποστήριξε τη στρατηγική του ευρωκομμουνισμού, χωρίς να εγκαταλείψει την αριστερή κριτική στην πολιτική των δυτικών ΚΚ. Είναι περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό του έργο αναφορικά με το κράτος. Προσέφερε, επίσης, μαρξιστικές συνεισφορές στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και την κατάρρευση των δικτατοριών στη νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) κατά τη δεκαετία του 1970. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, όπου και αυτοκτόνησε το 1979.
Ο Πουλαντζάς δεν αποδέχεται τη μαρξιστική θεωρία ότι το κράτος συνιστά όργανο ταξικής κυριαρχίας κι επιβολής. Απεναντίας, ουσιαστικά το θεωρεί όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών. Στόχος του σοσιαλισμού, τονίζει, δεν είναι η επαναστατική ήττα του κεφαλαιοκρατικού κράτους, αλλά η «ριζική μεταβολή» του. Εξ ου και υποβλήθηκε σε αυστηρή κριτική από τους θεωρητικούς της μαρξιστικής-λενινιστικής κατεύθυνσης.
Ο Πουλαντζάς άφησε παρακαταθήκη στις νεώτερες γενιές τη σκέψη ότι ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός!
Γράφει σχετικά: «Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό: απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ασφαλώς, μπορεί κανείς ν’ αντιτείνει, στο όνομα φυσικά του ρεαλισμού (του ρεαλισμού της δικτατορίας του προλεταριάτου ή του ρεαλισμού των άλλων, των υγιώς σκεπτόμενων νεοφιλελεύθερων) πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι διότι είναι ανέφικτος. Ίσως: δεν έχουμε πια τη χιλιαστική πίστη, τη βασισμένη σε μερικούς σιδερένιους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ένα όμως είναι βέβαιο: ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός. Επιπλέον, η αισιοδοξία μας για το δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό δεν θα πρέπει να μας κάνει να τον θεωρούμε σαν μια ‘βασιλική ατραπό’, ευκολοδιάβατη και δίχως κινδύνους. Κίνδυνοι υπάρχουν, αλλά κάπως μετατοπισμένοι: τελικά, οι κίνδυνοι είναι να πάρουμε το δρόμο που οδηγεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις σφαγές και να είμαστε, εμείς, τα διαλεχτά τους θύματα. Σ’ αυτό θ’ απαντήσω ότι, κίνδυνος για κίνδυνος, είναι πάντως προτιμότερος παρά να σφάζουμε τους άλλους για να καταλήξουμε κι οι ίδιοι κάτω από το λεπίδι κάποιας Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας ή κάποιου Δικτάτορα του προλεταριάτου.
Κίνδυνοι του δημοκρατικού σοσιαλισμού που δεν θα μπορούσαμε σίγουρα ν’ αποφύγουμε παρά μόνο μ’ έναν τρόπο: να κάτσουμε φρόνιμα και να βαδίσουμε δίχως λοξοδρομήματα υπό την προστασία και την επιτήρηση της προχωρημένης φιλελεύθερης δημοκρατίας. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία ......».
Από το κεφάλαιο «Προς ένα Δημοκρατικό Σοσιαλισμό» του βιβλίου του Νίκου Πουλαντζά «Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός». Εκδόσεις Θεμέλιο, γ΄ έκδοση 2008.
Παιδί της εποχής του
Του Άγγελου Ελεφάντη
Να, λοιπόν που ο αιφνίδιος και «παράλογος» θάνατος του Νίκου Πουλαντζά μας αναγκάζει να κουβεντιάσουμε εκείνα που δεν πιάναμε στα χείλη μας όσο ζούσε. Μακάβρια η αφορμή. Τόσο το χειρότερο για μας τους επιζώντες. Μα πώς αλλιώς να γίνει, όταν τίποτε άλλο δεν ταράζει το μαχμουρλίκι της ψυχής μας;
Ο Πουλαντζάς δεν πολεμούσε σ’ ένα χαμένο πόλεμο. Η πίστη του πως μπορεί να υπάρξει μαρξισμός, πως μπορεί να αναγεννηθεί η Αριστερά, ότι μπορεί να ξεπεραστεί η κρίση, πως μπορούν οι άνθρωποι, να ξαναπάρουν στα χέρια τους την υπόθεση του σοσιαλισμού, η βαθιά του πεποίθηση πωςο «σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει ποτέ» δεν ήταν άδεια λόγια της ακαδημαϊκής πολιτικολογούσας βαβούρας. Όπως επίσης δεν ήταν εκλάμψεις του «μεγάλου» στοχαστή που έφυγε, εκλάμψεις που γεννήθηκαν στο κενό και έπεσαν στο κενό. Ας μη δεχτούμε κι εμείς ότι ο Πουλαντζάς έπεσε στο κενό.
Ποιοι εμείς;
Πολλοί, πάρα πολλοί, αλλά κατ’ αρχήν εμείς οι Αριστεροί, όσοι τέλος πάντων απομείναμε.
Μαχητής ο Νίκος Πουλαντζάς σ’ αυτόν τον μεγάλο πόλεμο για το σοσιαλισμό, ήταν παιδί της εποχής του. Κι αν σήμερα πρέπει να ξαναπιάσουμε το έργο του σελίδα τη σελίδα, πρέπει επίσης να ξαναθυμηθούμε χρόνο το χρόνο τη δεκαπενταετία που το έργο αυτό φτιάχτηκε. Είναι ένα έργο που χρονολογείται και χρονολογεί.
Δεν είναι της ώρας η συνολική αποτίμησή του, ούτε η περιπλάνηση στο πνευματικό του δρομολόγιο. Θέλω μόνο τώρα να υπενθυμίσω τις φωνές που άκουγε στο δρόμο, που τις ακούγαμε όλοι, καθώς φτιάχνονταν η «Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις», ο «Φασισμός και Δικτατορία», «Οι κοινωνικές τάξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό», «Η κρίση των Δικτατοριών», «Η κρίση του Κράτους», «Το κράτος, η εξουσία και ο σοσιαλισμός». Από τις φωνές αυτές ερχόταν μια πρώτη ύλη, επίμονη, διαπεραστική, διάχυτη. Ήταν η ύλη των επιστημονικών, των πολιτικών και των κοινωνικών γεγονότων της δεκαετίας του ’60 και ’70 από την οποία δεν προσταστεύεσαι παρά μόνο με τεράστια στρώματα παχυδερμίας. Ποτέ όμως όταν διαθέτεις τη διαφάνεια που φαίνεται ότι είχε ο Ν. Πουλαντζάς.
Βρέθηκε λοιπόν σε μια εποχή που σήμανε το τέλος του θεωρητικού δογματισμού, το τέλος της μαρξόφωνης ψαλμωδίας. Μόλις είχε αρχίσει να λύνεται, μ’ άτακτο τρόπο είναι αλήθεια, η αυτοπολιορκία των κομμουνιστών όλου του κόσμου. Πιο σωστά βρέθηκε σε εποχή που είχε εγγράψει στην ημερήσια διάταξη τη δυνατότητα ν’ αρχίσει πόλεμος ενάντια στο δογματισμό, πόλεμος που διαρκεί ακόμη με αβέβαια τα αποτελέσματα, ασαφείς και μετατοπιζόμενες τις παρατάξεις και που κανείς δεν ξέρει πόσο θα βαστάξει ακόμη. «Το μέλλον διαρκεί πολύ», έγραφε το 1970.
Βρισκόμαστε, λοιπόν στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Αν καταγράψουμε τις μέχρι το 1979 τεράστιες ανακατατάξεις, τις αναταραχές, τα κινήματα και τις επαναστάσεις θα δούμε ότι ήρθε το μέσα έξω. Απελευθερωτικά κινήματα στον Τρίτο Κόσμο, έξαρση της σοβιετοκινεζικής σύγκρουσης, πραξικόπημα στην Ελλάδα, Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, Πόλεμος στο Βιετνάμ, τα φοιτητικά κινήματα στην Ευρώπη και την Αμερική, το γενικό ξύπνημα της γηραιάς Ηπείρου, ο Μάης το ’68, το ιταλικό ζεστό φθινόπωρο, η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, οι αραβο-ισραηλινοί πόλεμοι, η πτώση των δικτατοριών, η άνοδος και η ήττα της γαλλικής αριστεράς, η ιρανική επανάσταση, οι κομμουνισοκομμουνιστικοί πόλεμοι στην Ινδοκίνα. Τα ίδια χρόνια αναπτύχθηκαν νέα κοινωνικά κινήματα, είδαν το φως πλήθος οι οργανώσεις, μαοϊκές, τροτσκιστικές, αναρχικές, για να χαθούν οι πιο πολλές μαζί με το πέρασμα της εφηβείας των μελών τους. Οι εργατικές τάξεις της Ευρώπης, ύστερα από δεκαετίες, ξανάρθαν στο ιστορικό προσκήνιο πρωταγωνιστικά. Ταυτόχρονα στο χώρο της επιστήμης, των ιδεών και της θεωρίας πληττόταν θανάσιμα η επίσημη ορθοδοξία του Μοναδικού και Αλάθητου Κέντρου. Κι όλα αυτά όχι μόνο με νίκες αλλά και ήττες, όχι ίσα εμπρός προς την «πρόοδο» αλλά και ολοταχώς προς τα πίσω, όχι μόνο με το κεφάλι ψηλά αλλά και με τη ράχη σκυμμένη, όχι μόνο ανοίγοντας ορίζοντες αλλά και σφαλίζοντας πόρτες που χτες ακόμη θεωρούσαμε ορθάνοιχτες. Συχνά, και ιδιαίτερα τα τρία τελευταία χρόνια, απολογούμενοι, αμυνόμενοι, στο τελευταίο χαράκωμα.
Ο Ν. Πουλαντζάς πέρασε, απ’ όλα αυτά τα χαρακώματα που έφτιαχνε η εποχή του βάζοντας συνέχεια τις φωνές, ουρλιάζοντας με πάθος, δυνατά. Είπε και έκανε τα σωστά ή τα λάθη, ποτέ όμως σπίτι του, ποτέ από πίσω. Κι έτσι διέπραξε όλα τα «σωστά» κι όλα τα «λάθη» του μαχητή. Ποτέ του παρατηρητή. Ίσως αυτό χρειαστεί πολύ για να καταλάβουμε κάτι απ’ όσα έγραψε. Τα υπόλοιπα θα είναι της δικαιοδοσίας κάποιας έδρας «πουλαντζολογίας».
Σημείωση: Το κείμενο που δημοσιεύουμε είναι απόσπασμα από μια εκτενέστερη αναφορά στο έργο του Ν. Πουλαντζά, που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» λίγο μετά το θάνατό του.
Βιβλιογραφία
«Θέματα της μαρξιστικής αντίληψης περί κράτους» στο Μαρξισμός και Επιστήμη, Β΄ Εβδομάδα Μαρξιστικής Σκέψης, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1966.
Η κρίση των δικτατοριών: Πορτογαλία-Ελλάδα-Ισπανία, Αθήνα: Εκδ. Ολκός, 1975 (επανέκδοση Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς - Θεμέλιο, 2006)
Φασισμός και δικτατορία: Η Τρίτη Διεθνής αντιμέτωπη στον φασισμό, Αθήνα: Εκδ. Ολκός, Αθήνα: Εκδ. Ολκός(επανέκδοση ΙΝΠ-Θεμέλιο, 2006)
Πολιτική εξουσία και κοινωνικές τάξεις, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1975
Οι κοινωνικές τάξεις στο σύγχρονο καπιταλισμό, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1975
Η κρίση του κράτους, Αθήνα: Εκδ. Παπαζήση, 1978
Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός. Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1982
Για τον Γκράμσι: Μεταξύ Σαρτρ και Αλτουσέρ παρεμβάσεις, Αθήνα: Εκδ. Πολύτυπο, 1984
Πουλαντζάς Νίκος, Μίλιμπαντ Ραλφ και Φάυ Ζαν Πιέρ, Προβλήματα του Σύγχρονου Κράτους και του Φασιστικού Φαινομένου, Αθήνα: Εκδ. Θεμέλιο, 1984.
Η άνοδος του ΠΑΣΟΚ και η κατάρρευση της Ν.Δ. δεν μας ξάφνιασε, την είχαμε προβλέψει πολύ πριν, περισσότερο μας «αιφνιδίασε» το δικό μας εκλογικό ποσοστό, συγκρινόμενο ιδιαίτερα με τις προσδοκίες που επικρατούσαν στις γραμμές μας με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Δικαίως αφού είχαν προηγηθεί τρεις μήνες κρίσης στο ΣΥΡΙΖΑ -με αδιανόητους και ακατανόητους όρους- με αφορμή το ποσοστό των ευρωεκλογών, το ίδιο ακριβώς με το σημερινό. Ποσοστό, να σημειώσουμε, που μας κάνει αισιόδοξους για την προοπτική του ενωτικού πολιτικού μας εγχειρήματος.
Με αυτή την έννοια η επίθεση χωρίς αρχές που δεχθήκαμε όλη την προηγούμενη περίοδο ήταν μια αστική κριτική (που δύσκολα έκρυβε την επιθυμία για ηγεμονία και συσχετισμούς) στο βαθμό που εστιαζόταν σε εκλογικά ποσοστά και μάλιστα μιας σύντομης προεκλογικής περιόδου, μιας δευτερεύουσας πολιτικής μάχης. Μια βάναυση κριτική που έγινε επί τρίμηνο αγνοώντας ή συσκοτίζοντας ότι οι εκλογές δεν είναι παρά μια φωτογραφία της γνώμης στη δεδομένη στιγμή. Δεν παράγουν οι ίδιες αυτή τη γνώμη. Αυτή διαμορφώνεται ουσιαστικά έξω από την εκλογική σφαίρα, μέσα στις κοινωνικές πρακτικές, ακόμα και όταν βρίσκει ερείσματα στην εκλογική καμπάνια.
Από αυτή τη σκοπιά η εκλογική μας επίδοση καθρεφτίζει όλα εκείνα που κάναμε τα 2 τελευταία χρόνια στο κοινωνικό και στο πολιτικό πεδίο. Μια συγκομιδή δηλαδή πολιτικών παρεμβάσεων που είχε να επιδείξει σπουδαίους αγώνες, ανταγωνιστικό προγραμματικό λόγο και ταυτόχρονα εκείνη την κρίσιμη μάζα οργανωμένων δυνάμεων στο επίπεδο των τοπικών κοινωνιών, τον λεγόμενο κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, που μας επιτρέπει να κοινωνούμε την πολιτική μας και να οργανώνουμε τις αντιστάσεις και τις διαμαρτυρίες.
Είχαμε πει εγκαίρως, κατά τη διάρκεια της κρίσης, ότι η υπέρβαση της κρίσης, η ανάταξη των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει στο έδαφος της πολιτικής και της δημοκρατίας. Στη σύντομη προεκλογική περίοδο μας δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσουμε το πολιτικό μας πρόγραμμα για την κρίση και τις κοινωνικές ανάγκες. Ένα πρόγραμμα ανταγωνιστικό στο νεοφιλελέυθερο δικομματισμό και κοινωνικά μεροληπτικό υπέρ του κόσμου της εργασίας, ένα πρόγραμμα που έδινε στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ την αυτοπεποίθηση ότι είναι χρήσιμος και «ιδιαίτερος» στον πολιτικό και κοινωνικό ανταγωνισμό.
Βοήθησε σε αυτό και η ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να συμπυκνώνει το πρόγραμμα με ένα λόγο κατανοητό και συγκεκριμένο, ικανό να επικοινωνεί με ευρύτερα ακροατήρια. Βοήθησε επίσης τα μέγιστα η Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκης, Νταβανέλος, Κλαυδιανός, Γολέμης, Μανιού, Καρίτζης, Μαστρογιαννόπουλος κα.) που παρήγαγαν «πολιτική γραμμή» καθημερινά, σε όλη την προεκλογική περίοδο, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν και άλλα παραδείγματα δομών και λειτουργίας στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν αναπαράγουν το γραφειοκρατικά φλύαρο και αναποτελεσματικό τρόπο της Γραμματείας.
Για την επόμενη μέρα κρατάμε ως πυξίδα το Πρόγραμμα και τη διαθεσιμότητα των μελών, τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε όμως την βεβαιότητα ότι για αναπτυχθεί το ενωτικό μας εγχείρημα χρειάζονται βαθιές τομές στη λειτουργία και στη δημοκρατία.
Χρειαζόμαστε ένα ΣΥΡΙΖΑ των μελών και των συνιστωσών, με εκλογές των αντιπροσωπευτικών οργάνων, με διαδικασίες λογοδοσίας των εκλεγμένων και συμμετοχής των μελών στη διαμόρφωση της πολιτικής, με καταστατικούς φραγμούς στα φαινόμενα παραγοντισμού και μονοπώλησης της δημόσιας εικόνας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι στο χέρι μας.
Κάποιος φίλος μας αριστερός έγραψε κάπου ότι το σκορ στην κοινοβουλευτική ομάδα των 13 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ είναι 8-5 υπέρ των αριστερών. Που σημαίνει ότι οι 5 μάλλον είναι δεξιοί. Τι ανήκεστος βλάβη! Υπάρχουν αριστεροί ανάμεσά μας που σκέφτονται έτσι; Νόμιζα ότι μόνο στο ΚΚΕ και στις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες αριστερούτσικων υπήρχαν. Τι ανοησία! Κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει βλακόμετρο, ποιος ανακάλυψε και χειρίζεται το αριστερόμετρο;
Επίσης, διαβάζουμε στις εφημερίδες για προσκείμενους στο Ρεύμα, για προσκείμενους στους Ανανεωτικούς, για ανένταχτους και υπερτασικούς. Και όσο διαβάζεις τέτοια, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις να γίνεις υπερτασικός με την ιατρική έννοια του όρου. Η καλή εφημερίδα «Τα Νέα» π.χ. είχε κι αυτή σκορ …5-5-3.
Αγαπητοί μου αριστεροί και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, δεν υπάρχουν σκορ εδώ. Δεν έχουμε γκολ, οφσάιντ, τρίποντα, βολές και καρφώματα. Δεν πρόκειται για ματς ή για κατς. Ούτε κάποιο παράξενο σπορ παίζεται εδώ, όπως σκουός, χόκεϋ με ελέφαντες ή μπάντμιντον. Και οι συσχετισμοί των αριστερών δυνάμεων και στη νέα Κ.Ο., αν θέλουν να ξέρουν μερικοί-μερικοί, είναι 13-0, όπου μηδέν είναι αυτοί που δεν χρειάζονται και δεκατρείς αυτοί που θα τραβήξουν κουπί ως ίσως η μόνη πραγματική πάλι αντιπολίτευση στις δεξιές διαχειριστικές λογικές της νέας κυβέρνησης των σοσιαλδημοκρατών. Και θα πιέζουν και θα αγωνίζονται για τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν και θα τις στηρίζουν, αν και εφόσον γίνονται.
Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι και συνοδοιπόροι, θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους αριστερούς που στήριξαν σε αυτή την πολύ δύσκολη στιγμή τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τον ΣΥΝ, από συνιστώσες ή είναι ανένταχτοι. Θα ήθελα να ξαναπώ ότι η μεγάλη δημοκρατική και ελεύθερη Αριστερά θα μπορούσε να μετράει ήδη διψήφια εκλογικά αποτελέσματα, αν δεν υπήρχαν διάφορες εμμονές, ιδεοληψίες, ιδεολογικές καθαρότητες και μονάδες μέτρησης αριστεροσύνης.
Η μεγάλη ελεύθερη δημοκρατική Αριστερά δεν γίνεται με άθροισμα ομάδων, ομαδούλων, γκρουπούσκουλων και με συγκολλήσεις και συμφωνίες ηγετικών στελεχίσκων που δεν έχουν εκλεγεί από πουθενά. Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά έχει πολύ δρόμο ακόμα. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν πρωτίστως πολιτικές και δευτερευόντως πρόσωπα. Αν υπάρχουν συνιστώσες με μηδενική επιρροή στο λαό και στα κινήματα και με κανέναν εκλεγμένο εκπρόσωπο, να το κοιτάξουν. Είναι δικό τους πρόβλημα. Και να μην κατηγορούν το "λαό" ότι ψηφίζει λάθος. Αυτοί είναι, αυτά έχουν.
Το 4,6% των αριστερών που μας ψήφισε είναι σκληρό καρύδι, φάνηκε πιο σοφό από τις ηγεσίες μας και δείχνει το δρόμο. Είναι ο αποφασισμένος σκληρός πυρήνας για τη μεγάλη Αριστερά. Ας μην το απογοητεύσουμε με τον ιδρυματισμό μας και ας μην το μολύνουμε με τις ενδοαριστερές μας λοιμώξεις.
Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μαζικός χώρος για στρατολόγηση οπαδών, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ομαδούλες που περιμένουν απλώς τις επιχορηγήσεις από το αστικό κράτος για να το γκρεμίσουν, κάνουν λάθος. Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι ο ΣΥΝ είναι κάτι σαν ΚΚΕ β΄, παραλλαγή εκ Περισσού, ή σταλινοδογματικό εργαστήριο, κάνουν λάθος.
Αν κάποιοι σύντροφοι νομίζουν ότι είμαστε παράρτημα ή δεκανίκι του πανελλήνιου σοκ ή ευρωλιγούρηδες έτοιμοι να γλείψουμε το κοκαλάκι της σοσιαλδημοκρατίας, κάνουν λάθος. Το μόνο που κάνουν σωστά όλοι αυτοί είναι να δημιουργούν διαχωριστικές γραμμές και χάσματα. Ας το καταλάβουν πριν γίνουν εντελώς γραφικοί και ας το καταλάβουμε και όλοι εμείς πριν πέσουμε στη μαύρη τρύπα της ανυπαρξίας. Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους που με ψήφισαν, όπου κι αν ανήκουν. Venceremos! No pasaran!
Το μέλλον είναι Αριστερά.
Γρηγόρης Ψαριανός
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β΄ Αθήνας, που δεν ανήκει σε καμία συνιστώσα και σε καμία τάση.
(προγραμμένος και κατασυκοφαντούμενος, όχι μόνο από χρυσαυγίτες και ακροδεξιούς, αλλά και από συντρόφους μας της "αντισυστημικής" και "αντικαπιταλιστικής" Αριστεράς, οι οποίοι σε δεκάδες άθλια blog και site διασπείρουν χυδαιότατες και φτηνιάρικες φήμες ότι είμαι ιδιοκτήτης Ferrari, ότι έχω καταθέσεις στην Ελβετία, ότι είμαι ιδιοκτήτης νυχτερινών κέντρων, ότι είμαι αριστοκράτης των Β.Π., ότι μένω στου Παπάγου (!), ότι έχω βίλα -όχι όπως το εννοούν οι Κύπριοι-, ότι είμαι εκπρόσωπος του αριστερού lifestyle, ένας άσχετος με την Αριστερά ραδιοφωνατζής, ένας κατά λάθος και από σπόντα βουλευτής -το έχουν πει και νεολαίοι του ΣΥΝ αυτό...-, ότι είμαι σεξιστής, αντιδραστικός, ότι παρενοχλώ σεξουαλικά συντρόφισσες-συνεργάτιδες στη Βουλή και ότι είμαι ενδεχομένως πράκτορας ξένων δυνάμεων, χαφιές της ασφάλειας, μίσθαρνο όργανο των ΜΜΕ, λακές της αστικής τάξης και άλλα τέτοια ωραία.)
Υ.Γ Με την ευκαιρία θα ήθελα όλους να μας παρακαλέσω να γελάμε περισσότερο, να αποκτήσουμε πιο τρυφερή σχέση με το χιούμορ και να απαλλαγούμε από τη σκυθρωπή σοβαροφάνεια και την πεποίθηση ότι κάθε ένας μας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας. Η αγέλαστη Αριστερά δεν πάει πουθενά, δεν έχει έμπνευση, προοπτική και μέλλον, όπως έλεγε ο αγαπημένος μας Μέντης Μποσταντζόγλου (ο Μποστ), που μάλλον δεν γνωρίζουν κάποιοι αγέλαστοι νεοαριστεροί. Επίσης, να υπενθυμίσω ότι ο Λένιν γέλαγε από το πρωί έως το βράδυ, σε αντίθεση με κάτι αριστερούς μουρτζούφληδες και η Ρόζα Λούξενμπουργκ και η Πασιονάρια δεν έμοιαζαν καθόλου με κάποιες σκυθρωπές δικές μας μεγαλοκοπέλες.
-Αν το κείμενο το διαβάσουν και από το ΚΚΕ, καλό θα τους κάνει.
Το Σαββάτο 24/10 από τις 16:30 διοργανώνουμε Μεγάλη Συναυλία για τη διάσωση του κτήματος Δρακόπουλου. Η συναυλία θα γίνει στο χώρο του πάρκου και θα έχει ελεύθερη είσοδο. Θα παίξουν οι :
