Ναυτίλος, η φόλα και οι νούλες

Τέλος δεν έχουν οι κουτοπονηριές της κυρίας Γιαννάκου.
Είχε δεσμευθεί να φέρει το δυσώνυμο βιβλίο της Ιστορίας για τη ΣΤ' Δημοτικού στα σχολεία και τη δημοσιότητα πριν τις εκλογές. Δεν το έκανε.
Για να τα κουκουλώσει πάλι, δεν έφερε και κανα-δυο βιβλία ακόμα. Αιτιολογία: φόρτος εργασίας των τυπογραφείων λόγω εκτύπωσης προεκλογικών φυλλαδίων - τρίχες.
Ομως τι να φέρει στα σχολεία (και στο φως) η κυρία Γιαννάκου. Τα διορθωμένα αδιόρθωτα;
Το βιβλίο δεν διορθώνεται. Είναι ξηρό, παιδαριώδες, αντιεπιστημονικό. Εγράφη κατόπιν συμφωνίας διακρατικής
Γιωργάκη-Τζεμ
συνεπώς είναι εκπεπτωκός από χέρι σε επίπεδο προπαγάνδας. Θα μπορούσε αυτή η προπαγάνδα να είναι πιο κομψή, αλλά λόγω ιδεοληψιών άμα τε και αγραμματοσύνης των πονηματιών της, η προπαγάνδα αυτή υπερέβη και την ύβρη σε χοντροκοπιά κι αναίδεια.
Το βιβλίο δεν διορθώνεται, διότι δεν διορθώνεται η λογική του -δεν είναι θέμα διατυπώσεων μόνον ή πραγματολογικών λαθών, είναι θέμα λογικής.
Η ιστορία αυτή έφθασε στο όριό της και μας κούρασε ψυχικώς πολλούς πολύ. Τώρα σβήνει σε ένα κρεσέντο χυδαιότητας.
Τα πράσινα παπαγαλάκια στον Τύπο (αλλά κι ορισμένοι πλανηθέντες της Αριστεράς) «χαρίζουν» αυτήν την υπόθεση στον κ. Καρατζαφέρη, τον κ. Χριστόδουλο και τους συν αυτοίς εθνικιστές, ελληνοκεντρικούς, ελληνόφρονες κι ελληναράδες.
Παραγνωρίζοντας τη σοβαρή κριτική σοβαρών ανθρώπων εξ όλου του πολιτικού φάσματος, «χαρίζουν» στους Καρατζαφεραίους την αντίδραση του 98% των Ελλήνων σε αυτό το τερατούργημα.
Ουδέν πιο χυδαίο πολιτικώς έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα -διότι είναι ή τελείως εκ του πονηρού ή αβάσταχτα ηλίθιο.

Γράφει ο Χομπσμπάουμ στο βιβλίο του «Εθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα» (Εκδόσεις ΚΑΡΔΑΜΙΤΣΑ) - σελ. 188: «Πάντως,
η μαζική εκδίωξη ακόμα και η γενοκτονία άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στα νότια όρια της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και μετά, καθώς οι Τούρκοι άρχισαν τη μαζική γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 και μετά τον Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο του 1922, εξεδίωξαν έναν αριθμό Ελλήνων, μεταξύ 1,3 και 1,5 εκατομμυρίων περίπου από τη Μικρά Ασία, όπου ζούσαν από τον καιρό του Ομήρου».
Α τσα! Από τον καιρό του Ομήρου;
Και η ασυνέχεια του ελληνικού έθνους; (του εβραϊκού; του κινέζικου;)
Θύμα της μεταφυσικής του ακίνητου υποκειμένου στον χρόνο κι ο Χομπσμπάουμ ή βαθύς γνώστης της διαλεκτικής; Της εξέλιξης των προσδιορισμών μέσα από την αλληλοεπίδρασή τους στον χρόνο;
Ο γέρος του Μωριά γκάριζε «ωρέ Ελληνες», επειδή του 'κανε ιδιαίτερα ο Κοραής, μάλιστα, εις την λογίαν εκδοχή «ω άνδρες Ελληνες», ή επειδή του το 'μαθε η γιαγιά του η κωλαρού; ρωμιά ή αρβανίτισσα, δεν έχει σημασία...

Το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού ήταν το κερασάκι σε μια τούρτα καθ' όλον δηλητηριασμένη. Μια βίαιη και χαζή «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» βασισμένη στη διαδραστικότητα τη διαθεματικότητα και την πολιτικώς χρήσιμη αποδόμηση, διέτρεξε την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια που επικράτησε ο νεοφιλελευθερισμός.
Ηδη η Γαλλία και η Γερμανία, θορυβημένες απ' τα πρώτα της αποτελέσματα την επανεξετάζουν. Η Ιταλία, όπου μάλιστα αυτή η μεταρρύθμιση ήταν πιο ήπια, εμβρόντητη απ' την προβαίνουσα αποβλάκωση, ανακρούει πρύμναν κι επανέρχεται στην αύξηση των ωρών διδασκαλίας της Ιταλικής, της ιστορίας, της γεωγραφίας, της προπαίδειας και των μαθηματικών.
«Τις αλλαγές υπαγόρευσαν τα απίστευτα κενά που έχουν στις βασικές γνώσεις αυτών των μαθημάτων, οι μαθητές στο Λύκειο σε ποσοστό πάνω από το 40%!».
Κι εδώ παλεύουμε με τις κουτοπονηριές της Γιαννάκου, τη διαθεματικότητα (βρείτε τη σχέση του Κάλβου με τα σουρωτήρια) και τα συναφή λιγούρικα...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 11.ΙΧ.2007 stathis@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/09/2007

ΣΧΟΛΙΟ ΠΙΠΕΡΙΑΣ: ΕΙΠΑΜΕ ΟΣΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΝΔ ΣΤΗΝ Α' ΑΘΗΝΩΝ ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: ΜΑΥΡΟ ΣΤΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ...

Γιατί o McManus ΔΕΝ ψηφίζει/στηρίζει (ξανά) τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

Τι έμειναν; Εξι μερούλες μέχρι να πάμε στην κάλπη. Επειδή η "Κόκκινη Πιπεριά" αναγνωρίζει την αγωνία των αριστερών όπου βρίσκει καλό κείμενο το αναδημοσιεύει. Οπως αυτό που ακολουθεί. Είναι το Mac Manus με τον οποίο έχουμε δεσμούς.. αίματος καθώς είναι Πανιώνιος και Ρηγάς. Διαβάστε...
"Κατ’αρχάς είναι θέμα αρχών και συνέπειας. Το΄χα (πρωτο)γράψει σε ποστάκι που σήκωσα ένα μήνα μετά τις προηγούμενες εκλογές με θεματικό τίτλο: “Won’t Get Fooled Again [The Who]” στο Φόρουμ του ΕΚΦ και φυσικά “κατέβηκε/εσβήσθη” όπως δεκάδες άλλα γραπτά μου εκεί πέρα.
Στις προηγούμενες εκλογές είχα στηρίξει και δουλέψει με’όλες μου τις προσπάθειες γι΄αυτήν την ενωτική προσπάθεια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και για πρώτη φορά, μετά την διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού βρέθηκα μαζί με τους παληούς συντρόφους μου της “άλλης” πλευράς! Παρότι υπήρξε μπόλικος ενθουσιασμός από την πολύ καλή δουλειά σε Τοπικό επίπεδο (να υπενθυμήσω ότι στο Χαλάνδρι ξεπεράσαμε το ντόπιο ΚΚΕ σε αριθμό ψήφων) η μεταμεσονύχτια απογοήτευση με το πολλαπλώς επαναλαμβανόμενο θρίλλερ (μπαίνω-δε μπαίνω) στο όριο του 3%+ μου ‘κοψε τα φτερά. Ξανά-μανά τα ίδια μετά τόση κινητοποίηση; Αλήθεια, τι θα γινόταν αν δεν στηρίζαμε τον ΣΥΝ κι εμείς, οι απ’έξω;
Αλλά η μεγάλη απογοήτευση αναμένετο διά τις επόμενες ημέρες όταν, μετά τα χαμόγελα της “ευτυχούς εισόδου” στο Ζάππειο Μέγαρο το βράδυ των Εκλογών, ως διά μαγείας ξεχάστηκε η συνεργασία, και τελικώς ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσαμε στις κάλπες και ΣΥΝ ενεφανίσθη στα κοινοβουλευτικά έδρανα και δεν πραγματοποιήθηκε ούτε μιά παραίτηση [στα 3 1/2 αυτά χρόνια] διά λόγους ευθυξίας από κανένα βουλευτή ώστε να συμματοδοτηθεί εμπράκτως αυτή η συνεργασία [5+1]
Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν τσιμπάω φέτος με το τυράκι της 1ης θέσης στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του συντρόφου Γιάννη Μπανιά, διότι το δις εξαμαρτείν-ουκ ανδρός (στην προκειμένη περίπτωση) σοφού, παρ΄ότι με τον Νέο Εκλογικό νόμο 90% θα εκλεγεί! (Μεταξύ μας, είμαι σε θέση να γνωρίζω και την κατ’ ιδίαν απογοήτευση και του ιδίου τέως ΓΓ του ΚΚΕ Eσωτερικού)
Αυτά τα πράγματα έπρεπε να΄χαν λυθεί από την προηγούμενη φορά!
Και είναι θλιβερό, που γιά παράδειγμα η μεν Φιλίνη δεν παραιτήθει πριν από τρισήμισυ χρόνια, αλλά στις πρόσφατες Δημοτικές Εκλογές, ο ντόπιος ΣΥΝασπισμός μετά το θριαμβευτικό αποτέλεσμα της συνεργασίας σε Τοπικό επίπεδο και την ανάδειξη δύο Δημοτικών Συμβούλων, απαιτούσε από το βράδυ της επομένης των Εκλογών ….παραιτήσεις. Λες και η επικεφαλής θέση του Ψηφοδελτίου (Λιερός) ήταν γιά τυπικούς λόγους χάριν του θεαθήναι και η υπερψήφιση του πρώτου Δημοτικού Συμβούλου (Ρούσσος) με διπλάσιες ψήφους από τον δεύτερο ήταν προς χάριν παιδειάς! Ούτε δύο χρόνια δεν άντεχαν οι τ.σύντροφοι δίχως “καρέκλα” από την προκαθορισμένη εναλλαγή όπως είχε προ-συμφωνηθεί προεκλογικά.

Αλλά η μεγάλες διαφορές που με απομάκρυναν από κάθε σκέψη νέας συνεργασίας με την Ρεφορμιστική Αριστερά δεν ήσαν οι ανωτέρω, αλλά το τι επακολούθησε αυτά τα τρισήμισυ χρόνια και ειδικά στα εθνικά (”κοσμοπολιτικά” κατά τον ΣΥΝ) θέματα. Συγκεκριμμένα: στην αντιθεσή μου με την στάση του ΣΥΝ στο σχέδιο Άναν και το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού! Όσο και να περισσεύουν τώρα τα χαμόγελα με τον ενθουσιασμό της μετά-Τσίπρας εποχής και των τελευταίων ενθαρρυντικών δημοσκοπήσεων, το θέμα της Κύπρου (αποπομπή Τάσσου Παπαδόπουλου, άνοδος Χριστόφια) θα επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο συν τω χρόνω και θα (ξανα) δυναμητίσει το τωρινό χαρούμενο περιβάλλον της Κουμουνδούρου και θα (ξανά) αποδείξει ότι ο ΣΥΝ είναι δύο Κόμματα σε συσκευασία του ενός!
Η στάση επίσης της “Αυγής”, του να λογοκρίνει δηλαδής και να μην δημοσιεύει τα άρθρα του καθηγητή Μαργαρίτη στο μέγα θέμα του βιβλίου της Ιστορίας επειδής δεν συμφωνούσαν με την επίσημη γραμμή, ήτο κάτι περισσότερο από αήθης και φασιστική! Οι σύντροφοι αντί να δεχθούν τις πολύ μετριοπαθείς θέσεις της γραμμής Σβορώνου-Μαργαρίτη, θεώρησαν το λαό ως προϊόν τράνσιτ κοσμοπολιτών/ταξειδιωτών αεροδρομίων δίχως κανένα δεσμό έθνους και πατρίδας. Λες και η Κομμούνα του Παρισίου και η δημιουργία της ΕΣΣΔ δεν ήταν εξ αρχής Εθνικά θέματα. Μα ούτε Μαρξ (”18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη“) δεν έχουν διαβάσει οι τ.σύντροφοι; Ούτε καν έχουν διανοηθεί διά ποιούς λόγους (εθνικά θέματα) κυνηγήθηκε η Ρόζα Λούξεμπουργκ;

ΑΝΤΙ ΔΗΛΑΔΗΣ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΜΑΧΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΕΜΜΕΣΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΕΞΤΡΕΜ ΚΑΙ ΣΤΥΛΟΒΑΤΗΣ ΤΗΣ!

Φθάσαμε δε στο τραγελαφικό σημείο να νοιώθουμε τύψεις με τους πανηγυρισμούς μας στα γκολ της παρέας του Ζαγοράκη στην Πορτογαλία και η ανάρτηση της σημαίας στο μπαλκόνι του σπιτιού μας κατέτασσε αυτομάτως σε Εθνικιστές συνοδοιπόρους του ΛΑ.Ο.Σ και ταυτόχρονα ο εκφωνητής του “Θαύματος της Λισσαβώνας” μοσχοπουλούσε την φωνή του σε dvd, ringtones, sms, mms, χέσεμές και καταλάμβανε θέση στους συνδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσα θέλετε να μας τρελλάνετε επιτέλους ρε σύντροφοι; Λες και το αρχικό “Ε” στο αρκτικόλεξο Ε.Α.Μ. δε σήμαινε “Εθνικό” αλλά…Εναλλακτικό ή κάτι άλλο τέλος πάντων. Εκεί φθάσαμε τελικά! Η λέξη εθνικός-εθνική να είναι απαγορευμένη και να υπενθυμήσω και το κατάπτυστο πρωτοσέλιδο της “Εποχής” πριν τον αγώνα Ελλάδας-Αλ(α)βανίας (”Να νικήσει το ποδόσφαιρο”)…

Κι ενώ η διαφωνία μου σ’ όλα σχεδόν τα εθνικά θέματα (Σλαβομεκεδονία του Βαρδάρη-Σκόπια κλπ) ήταν κάτι πάρα πάνω από εμφανής σε σημείο να ντρέπομαι ν’αντικρύσω τους Νεοσμυρνιώτες φίλους μου Κυριακή-παρά-Κυριακή που κατέβαινα να παρακολουθήσω τους ποδοσφαιρικούς αγώνες της αγαπημένης μου ομάδας, κι έτσι δικαιολογήθηκα διά “συνωστισμό” στην Πλατεία Χαλανδρίου (πράγμα ουδόλως αναληθές μεταξύ μας) κι “έκοψα” και το γήπεδο…
Γήπεδο, που αγνοώντας τους χρόνιους δεσμούς του Πανιωνίου με την Νεολαία της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, οι “ευαίσθητοι-οικολόγοι” του ΣΥΝ αντέδρασαν μέσα στο δημοτικό συμβούλιο της Νέας Σμύρνης διά την ανέγερση ενός σύγχρονου πολυδύναμου (μπουτίκ-μουσείο-εστιατόριο-κινηματογραφος-καταστήματα χορηγών κλπ) αθλητικού κέντρου στην πόλη διά ΟΛΗΝ την οικογένεια σα να υποστηρίζουν από την μεριά τους ότι η κυριακάτικη λαϊκή διασκέδαση της ποδοσφαιροθέασης αφορά μόνο τους μαχαιροβγάλτες της Παιανίας!

Κι ενώ ο ΣΥΝασπισμός όλα αυτά τα χρόνια δείχνει περισσευούμενη ευαισθησία διά τους μετανάστες από την πιό Φιλαμερικάνικη, Αμερικανόδουλη χώρα της Ευρώπης, την χώρα των UCKάδων και των Κοσσοβάρων που από στιγμή σε στιγμή περιμένουν το όρντινο να δυναμητίσουν τα Βαλκάνια και να δημιουργήσουν την Μεγάλη Αλβανία (που πιθανώς θα φθάνει μέχρι το Πάτημα/Πεύκο Πολίτη του Χαλανδρίου) λες και οι υπόλοιποι οικονομικοί μετανάστες που θαλλασσοδάρθησαν μέσα σε δουλεμπορικά και διέσχησαν τα ναρκοπέδια του Έβρου διά να φθάσουν στην Γη της Επαγγελίας και της φαιδρής πορτοκαλίας, δεν έχουν κι αυτοί ψυχούλα (να υπενθυμήσω και την απίστευτη πρόταση Α.Ελεφάντη ώστε στην αφή της Ολυμπιακής φλόγας να συμμετείχε κι ένα Αλ-α-βανάκι [όχι Πολωνάκι ή Νιγηριανάκι ή Πακιστανάκι])…

…κι επίσης δείχνει την ίδια περισσευούμενη ευαισθησία διά την “φυλή του καμμένου τριχίλιαρου” που ουδέποτε έδρασε κοινωνικά/συλλογικά/περιβαντολογικά, αλλά σαν κοράκια-τυμβωρύχοι έπεσαν να λεηλατήσουν το πτώμα του κατακαϋμμένου Μωριά δίχως ουδεμία αιδώ προς άγραν (μονο-μπλοκ) πολυπληθών-οικογενειακών ψήφων και οι μοναδικές ευαισθησίες του άπτονται στην παιδική εκμετάλευση στο Μπαγκλαντές ή αλλαχού, αλλά όχι δίπλα μας-στον τόπο μας (είναι θέμα φυλετικής κουλτούρας και λαϊκών ηθών κι εθίμων αυτά τα ζητήματα βέβαια που κάνουν τζιζ αν ανοίξουν προς συζήτηση)

…αλλά ουδεμία ευαισθησία δεν έδειξε τον περασμένο φθινόπωρο/χειμώνα/άνοιξη με την καθιερωμένη εβδομαδιαία διαδήλωση που αφορούσε απλά τα συντεχνιακά θέματα του αλήστου μνήμης ΕΔΠ (κι όποιος κατάλαβε-κατάλαβε) όπου φυσικά υπήρχαν εβδομάδες με 3-4 κινητοποιήσεις/διαδηλώσεις στο εξαήμερο. Ούτε καν διάβασαν το πολύ μετρημένο ρεπορτάζ της “Ελευθεροτυπίας” (”Στά όρια παράκρουσης οι έμποροι του Κέντρου”) και ν’αναλογιστούν ότι υπάρχει και “δικός τους” κόσμος που δρα κι εργάζεται στο κέντρο της Αθήνας και δεν ήμεθα όλοι Δημόσιοι Υπάλληλοι, Κρατικοδίαιτοι Πανεπιστημιακοί, ελεύθεροι επαγγελματίες ή …ιδιοκτήτες νυκτερινών μπαρακίων (το 87,92% των πάλαι ποτέ Ρηγάδων!)

Κι όπως πολύ εύστοχα τόνισε ένας σαλταρισμένος συνάδελφος εκείνες τις μέρες: “Κατανοώ απολύτως ότι το θέμα της Παιδείας αποτελεί μεγαλειώδους σημασίας διά το μέλλον αυτού του Τόπου, αλλά διά να υπάρξει μέλλον πρέπει πρώτα να υπάρξει παρόν!”

Τέλος πάντων!

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!

Άλλωστε μετά την αναμενόμενη ήττα του ΠΑΣΟΚ [3% η διαφορά στα “μυστικά” γκάλλοπ και 10% προηγείται η ΝΔ στην άλλωτε καταπράσινη (με την διπλή έννοια του όρου) Ηλεία] θα΄χουμε διασπαστικές εξελίξεις στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ίσως το δεξιό τμήμα του ΣΥΝ βρεθεί επιτέλους αγκαλιά με το αριστερό αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ και το προαιώνιο όνειρο γενεί επιτέλους πραγματικότητα!

Κλείνω με τους περίφημους στίχους της μεγάλης λαϊκής αοιδού, υποψηφίας με το κόμμα ΛΑ.Ο.Σ., της Έφης “σταυρώστέ-με_σταυρώστέ-με” Σαρρή:

”Τι είχαμε-τι χάσαμε-πσο λέω-προσπεράσαμε”

Καλήν ψήφο σύντροφοι/ισες"!

Πηγή: The MacManus Diaries, http://manolisvardis.wordpress.com/

Γιατί ο Γιώργος Μαργαρίτης ψηφίζει ΚΚΕ;

"Η ψήφος στο ΚΚΕ. Επειδή βλέπουμε καθημερινά... Να συρρικνώνονται, να αφαιρούνται, να καταπατιούνται, όλα όσα οι εργαζόμενοι και οι πολίτες αυτού του τόπου - και του κόσμου ολόκληρου - κέρδισαν με τους αγώνες τους από τον καιρό της Γαλλικής και της Ρωσικής επανάστασης και δώθε, είτε στο χώρο της δουλιάς τους, είτε στο χώρο των πολιτικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων.

Επειδή στη χώρα μας... Τα δύο κόμματα - εξουσίας - εξειδικεύονται και ανταγωνίζονται στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής, ενδιαφερόμενα μόνο για τα συμφέροντα των ισχυρών του κεφαλαίου και για την εξυπηρέτηση των επιθυμιών των Βρυξελλών και των ΗΠΑ. Επειδή οι μικρότεροι πολιτικοί σχηματισμοί - Συνασπισμός και ΛΑΟΣ - ενδιαφέρονται πρώτιστα για τη συμμετοχή τους σε αυτή τη μορφή της εξουσίας προσφέροντας σε αντάλλαγμα τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό και την πολιτική σύγχυση των εργαζομένων.

Επειδή, όπως πρόσφατα είδαμε... Ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής και η ταπείνωση των ανθρώπων που οι ταξικές πολιτικές κατέστρεψαν έχουν φτάσει στα έσχατα όρια. Οι σύγχρονοι Καίσαρες δημαγωγοί μοιράζουν αργύρια στον αέρα, χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτά πηγαίνουν σε πληγέντες ή μη (όπως έκαναν οι δημαγωγοί στην αρχαία Ρώμη, όπως έκαναν όλα τα διεφθαρμένα και ευτελή καθεστώτα στην ιστορία) και εξαπατούν υποσχόμενοι τη σωτηρία των πυροπαθών μέσα από τις "χορηγίες" και την ελεημοσύνη των πλουσίων, ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόμο στην επωφελή για το κεφάλαιο "ανάπλαση" των περιοχών που η πολιτική τους η ίδια κατέστρεψε.

Γι' αυτά και για άλλα πολλά σήμερα πρέπει να αντισταθούμε, είναι πολύ σημαντικό να αντισταθούμε... Η ψήφος στο ΚΚΕ, ανεξάρτητα από τυχόν επιμέρους διαφωνίες που μπορεί να έχουμε με αυτό, είναι μια ισχυρή μορφή αντίστασης. Η ενίσχυση των δυνάμεων του ΚΚΕ στο εκλογικό σώμα και στη Βουλή προετοιμάζει την αντίσταση των εργαζομένων ενάντια στις επιθέσεις που έρχονται εναντίον τους. Σε καιρούς όπου οι πλούσιοι γίνονται επιδεικτικά πλουσιότεροι και οι φτωχοί απελπιστικά φτωχότεροι, αυτή η ψήφος αποκτά καίρια σημασία: Ναι! Μπορούμε να τους σταματήσουμε!»

Σχόλιο "Πιπεριάς": Ο Γιώργος Μαργαρίτης θεωρείται και είναι από τους κορυφαίους ιστορικούς της Ελλάδας, ιδιαίτερα για την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Τα συμπεράσματα μάλιστα που προκύπτουν από το έργο του και ο ίδιος διατυπώνει, απείχαν μακράν σε αναλυτικό επίπεδο από την (μέχρι σήμερα...) πολιτική του στήριξη στον Συνασπισμό. Ο Γιώργος Μαργαρίτης πήρε μέρος στην ιδεολογική (και πολιτική...) διαπάλη στο εσωτερικό του Συνασπισμού (και όχι μόνο...) γύρω από το απαράδεκτο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ δημοτικού, ενώ σφοδρή ήταν (και είναι...) η αντιπαράθεσή του με την παρέα της Ρεπούση και του Λιάκου πάντα από μαρξιστικές, αριστερές θέσεις. Ετσι η δημόσια τοποθέτησή του για τις επερχόμενες εκλογές έχει και ενδιαφέρων και σημασία...

Οπως σε κάθε εκλογές...

Mας κατάστρεψαν τη χαρά να κάνουμε διακοπές και να μην σκεφτόμαστε τα ζόρια που μας επιφυλάσσει ο χειμώνας, έστω και για λίγο, είτε ξαπλωτοί στο κρεβάτι μας στην πόλη, είτε ξαπλωτοί στην παραλία, είτε σε κάποιο από τα πολλά πανηγύρια του ελληνικού Aυγούστου, τρώγοντας γίδα βραστή, παξιμάδι και τραχανά. Aπό τη χαρά στη λύπη. Ή καλύτερα, όπως σαφώς διατυπώνει και η μαντινάδα, «Aφού υπάρχει στη ζωή και η χαρά κι η λύπη, για δυο θεοί υπάρχουνε, για δεν υπάρχει ντίπι». Προφανώς δεν έχουν ντίπι το θεό τους γι’ αυτό και αποφάσισαν να ξεμπερδεύουν γρήγορα με τις εκλογές, να πάρουν το άλλοθι της λαϊκής εντολής και να μας αλλάξουν τα φώτα από το φθινόπωρο. Όχι πως δεν μπορούσαν να το κάνουν αυτό και χωρίς τις εκλογές, αλλά όταν έχεις και κάποιο άλλοθι, καλύτερα ακόμα.

Στα γρήγορα οι εκλογές. Tο ζητούμενο είναι να μην καταλάβει ο ψηφοφόρος-κουκί, για ποιο πράγμα πρόκειται. Nα αποτελέσει ακούσια, το άλλοθι για την εφαρμογή όλων των αντιλαϊκών πολιτικών. N’ αποτελέσει το θεατή σ’ ένα στημένο ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα στους πράσινους και τους βένετους που θα παιχτεί από την τηλεόραση.

Γι’ αυτό και τα προεκλογικά συνθήματα ακαταλαβίστικα και γενικόλογα. H κυβερνώσα NΔ κατεβαίνει με το τρίπτυχο «Συλλογικότητα, Eνότητα, Aποφασιστικότητα». Tο οποίον μεταφραζόμενο σημαίνει «Mπούρδες, Mπουρδολογίες, Aερολογίες». Διότι ποια συλλογικότητα και ποια ενότητα μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε μας και τον ΣEB, τις οφ σορ εταιρείες, τα εκδοτικά συγκροτήματα και τους καναλάρχες. Eμείς από δω και αυτοί εκεί απέναντι. Bρε! δουλειά θα έχουμε, μισθό θα παίρνουμε για να ζούμε σαν άνθρωποι και αν πάμε στο νοσοκομείο θα μας γιατρέψουνε ή θα μας κόψουνε το πόδι που έβγαλε παρανυχίδα γιατί δεν υπάρχουν γιατροί σε όλα τα νοσοκομεία από Διδυμότειχο, Aλεξανδρούπολη μέχρι τη Θεσσαλονίκη; Στο μόνο που λένε αλήθεια, αλλά αναγνώσιμη από την ανάποδη, είναι η Aποφασιστικότητα. Δεν θα είναι αποφασιστικοί για το καλό μας, αλλά για να περάσουν το ασφαλιστικό, να πουλήσουν όσα απόμειναν από τη δημόσια περιουσία μισοτιμής στους ημέτερους κεφαλαιοκράτες, να ξεπουλήσουν την Kύπρο και πάει λέγοντας.

Tο ΠAΣOK αμήχανο, αφού δεν έχει καμία πρόθεση να εφαρμόσει την παραμικρή φιλολαϊκή πολιτική, κατεβαίνει με τα συνθήματα «Mαζί-Nίκη» και «Nέα Aλλαγή». Tι θα πει Nίκη; Nίκη Bόλου, παραμεθόριος γραμμή Nίκη - Kακαβιά - Eύζωνοι; Ή θα πει ψηφίστε εσείς, να νικήσω εγώ, να γίνω κυβέρνηση και μετά πού σε είδα πού σε ξέρω. Aμ εκείνη η Nέα Aλλαγή; Πώς λέμε Nέα Kαλλικράτεια, Nέα Mουδανιά, Nέα Iωνία, Nέα Σμύρνη. Σαν τα προσφυγόπουλα του Aντρέα Παπανδρέου, οι απόγονοί του, γιοι και θεία βρέφη προσπαθούν να ανασκαλέψουν καμιά σπίθα από τις στάχτες του άλλοτε κραταιού ΠAΣOK, που από πράσινο κατέληξε τόσο γκρίζο όσο και οι στάχτες του αλήστου μνήμης εκσυγχρονισμού του. Bρε, αν γίνετε κυβέρνηση, δουλειά θα έχουμε, μισθό θα παίρνουμε για να ζούμε σαν άνθρωποι κι αν πάμε στο νοσοκομείο θα μας γιατρέψουνε, ή θα μας κόψουνε το πόδι που έβγαλε παρανυχίδα γιατί δεν υπάρχουν γιατροί σε όλα τα νοσοκομεία από Διδυμότειχο, Aλεξανδρούπολη μέχρι τη Θεσσαλονίκη;

Kαι όπως σε κάθε εκλογές έχουμε και τις εκπλήξεις. Kίντερ έκπληξη στα ψηφοδέλτια. Σαν τη διαφήμιση της σοκολάτας. Aνοίγεις το σοκολατοαυγό, που περιέχει ελάχιστη σοκολάτα και βρίσκεις μέσα ένα Tζι Aϊ Tζο, ένα πλαστικό τέρας δηλαδή. Mας προσφέρουν σοκολατοαυγά, δηλαδή ελαχιστότατα από αυτά που θα έπρεπε και προσπαθούν να μας θαμπώσουν με ηθοποιούς, τραγουδίστριες, συνθέτες, βαρόνες σαν την Bίκη Λέανδρος (πού διάολο την ανέσυραν από την απουσία των μεταπολιτευτικών χρόνων) και βασίλισσες σαν αυτή των τσιγγάνων. H συγκεκριμένη βασίλισσα φαίνεται πως αποφάσισε να βλέπει τα τσιγγανόπουλα να γίνονται χαλκομανίες σκοποβολής για τους άντρες του πραίτορα Πολύδωρα, από τα έδρανα της Bουλής. Ίσως έχει καλύτερη θέα από κει και ξεστραβωθεί.

Xωρίς καμιά αυταπάτη πως όλα τα παραπάνω μαντζούνια της αστικής τάξης θα φέρουν για άλλη μια φορά, το επιθυμητό αποτέλεσμα γι’ αυτήν, οι προοδευτικοί άνθρωποι, οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, θα πρέπει να προετοιμάζονται για την αντιλαϊκή λαίλαπα που θα έρθει από την επόμενη μέρα των εκλογών.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα "Λαϊκός Δρόμος", www.m-lkke.gr

Τι δουλειά έχει ο Ρεμπώ με τις εκλογές;

Το 1873 στον επίλογο του ποιητικού του έργου ο Ρεμπώ έγραψε: «Και την αυγή, αρματωμένοι με μια φλογερή υπομονή, θα εισβάλουμε στις ένδοξες πολιτείες». Οι μετέπειτα εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις, τα κινήματα έμοιαζαν να τραγουδούν αυτόν τον στίχο, που εξακολουθούσε να υπάρχει ακόμη κι όταν η αυγή έγινε νύχτα, η φλόγα έκαψε τους ανυπόμονους μαχητές και οι πολιτείες αποδείχτηκαν άδοξες.

Γιατί ξεκινώ με αυτόν τον στίχο; Και γιατί συνδέω τον Ρεμπώ με τις εκλογές που, είναι γνωστό -εκτός των άλλων- ότι αν άλλαζαν τίποτε θα τις είχαν κάνει παράνομες;
Γιατί ξεκινώ με αυτόν τον στίχο; Και γιατί συνδέω τον Ρεμπώ με τις εκλογές που, είναι γνωστό -εκτός των άλλων- ότι αν άλλαζαν τίποτε θα τις είχαν κάνει παράνομες;
Όταν κοιτάζω ή ακούω τους δυό ισχυρούς μονομάχους να ξαναθέλουν να μας σώσουν, όπως τόσο καιρό μας σώζουν, όταν οι δύο κυρίαρχοι της Αριστεράς εφαρμόζουν τον δικό τους ιδιότυπο δικομματισμό ο ένας θεωρώντας την αριστερά φέουδό του ο άλλος λεηλατώντας χωρίς ντροπή συνθήματα, ονόματα, αγώνες, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι: έχει άραγε ο στίχος μάταια γραφτεί; Έχει μάταια το τραγούδι θρέψει ελπίδες;

Πού είναι η αυγή, τα άρματα, η φλόγα, η υπομονή, η «ένδοξη πολιτεία»; Τι μπορεί να φλογίζει σήμερα την κυρίαρχη Αριστερά που η ιστορία της, από την οποία λίγα έχει διδαχτεί και μάλλον θέλει να ξεχάσει, δείχνει ότι σπάνια πίστεψε πως είναι Αριστερά, αλλά συχνά η αριστερά κάποιου άλλου; Είναι άραγε τη φλόγα για μια ένδοξη πολιτεία το «κόντεμα του δικομματισμού» του ΚΚΕ ή το «τέρμα η ακυβερνησία» (έλεος!) του ΣΥΡΙΖΑ; Ποια υπομονή μπορούν να θρέψουν «ανατρεπτικά», «αντικαπιταλιστικά» συνθήματα εκλογικών συμπαρατάξεων που στην πράξη τα υπονομεύουν;

Τελικά τι θα καταμετρηθεί στις εκλογές; Το πόσο θα πάρουν τα πέντε κόμματα της επόμενης Βουλής; Το ποιο από τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς θα πάρει περισσότερο ποσοστό από τα άλλα; Ε, και; Η «αυγή» της επόμενης μέρας τι θα σημάνει για την κατάκτηση της «ένδοξης πολιτείας»; Θα πλειοδοτήσουν οι νικητές (όλοι τους θα νικήσουν, διαβάστε τις ανακοινώσεις τους) για τις θέσεις τους που αποδέχτηκε για άλλη μια φορά ο μεγάλος και δίκαιος κριτής: ο λαός.

Κι ο λαός την αυγή της 17ης Σεπτέμβρη θα νικήσει; Περπατώντας στην καμμένη γη, ξερριζωμένος από τον τόπο του, με ρημαγμένη την ψυχή θα επαιτεί για τα δικαιώματά του, πληρώνοντας πια όλο και πιο πολλά για τη μόρφωση, για την υγεία, εισπνέοντας την αποφορά των σκανδάλων και της διαφθοράς θεωρώντας ότι είναι κάτι φυσικό. Πεισμένος ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, χωρίς να μπορεί να σκεφτεί ότι η ζωή του θα μπορούσε να είναι διαφορετική και οι ανάγκες της δεν είναι πάντα η αιτία των βασάνων του, δάνειο και υποθήκη στις Τράπεζες, αλλά είναι τα δικαιώματά του. Χωρίς να ελπίζει και να παλεύει ενώ δικαιούται και αξίζει τα πάντα γιατί αυτός τα δημιουργεί και γιατί αυτό είναι το δίκαιο.

Τι θυμάμαι τώρα, ε; Δίκαιο, δικαίωμα, δημιουργία, ποίηση. Όσο περνάει ο καιρός ολοένα και θυμίζω τη γιαγιά μου, από την Κρέστενα, που όταν με πήγαινε στα -καμμένα πια- Ολύμπια μου έλεγε παραμύθια όπου έμπλεκε αρχαίους θεούς, βασιλιάδες, νεράιδες και ξωτικά που έμεναν στα δέντρα και στα ποτάμια και είχαν αρχηγό τους τον Ερμή - η γιαγιά κάθε άγαλμα το αποκαλούσε Ερμή- γιατί ήταν ο πιο όμορφος! Τώρα θα λέω κι εγώ σαν παραμύθι στα παιδιά μου και στους νεότερους ιστορίες για δικαιώματα, για δίκαιο, για ποίηση και θα κάνω παραμύθι τη γιαγιά μου και τις ιστορίες της;

Αλλά δεν μπορώ να παραμυθώ όταν γύρω μου όλα με οργίζουν. Δεν μπορώ να παραδώσω στους νεότερους στάχτες, ράκη και μεγαλύτερη ανέχεια. Και δεν βλέπω κανένα λόγο να δεχτούν κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με μια Αριστερά που θεωρεί δίκαιους μόνο εκείνους τους αγώνες που υιοθετούν τα δικά της συνθήματα, που οι συμμαχίες της με τα αστικά κόμματα γίνονται για «το καλό του λαού», που το «κόμμα» έχει γίνει το νέο εικόνισμα που προσκυνούν οι «καλοί» αριστεροί. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με μια Αριστερά που επαιτεί να μπει στη Βουλή, (για να ξαναψηφίσει άραγε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ένα νέο σχέδιο Ανάν;), που διαφημίζει τους συμμετέχοντες στα ψηφοδέλτιά της σαν τον πεχλιβάνη του πανηγυριού που έχει όλα τα χρώματα κι αρώματα και κάνει και πολλά…άλλα κόλπα. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με μια Αριστερά του λάιφστάιλ, της κλίκας, του αυταρχισμού, της αλαζονείας, του αποκλεισμού της διαφορετικής άποψης. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με μια Αριστερά που μεταμφιέζει τον μονόλογό της σε διάλογο, που περιφέρει τα μικρομεγαλεία της από μπαρ σε κλαμπ και τον αυτονόητο διεκδικητικό της χαρακτήρα τον παρουσιάζει σαν έξτρα κομφόρ ενώ τον ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό της χαρακτήρα τον έχει μόνο τίτλο στις αφίσες και στα ψηφοδέλτιά της.

Γι' αυτό και για άλλη μια φορά θα ψηφίσω κάποιους από τα «κλπ» των εκλογών, από την ψαχνόμενη, ιδεολογικά και ποσοστιαία Αριστερά. Όχι γιατί θα αλλάξει κάτι στον πολιτικό χάρτη, τα είπαμε στην αρχή αυτά. Αλλά γιατί στη διακήρυξη και στα πρόσωπα που απαρτίζουν τα ψηφοδέλτια του Μετώπου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕ.Ρ.Α.) αναγνωρίζω περισσότερο εκείνη τη φλογερή υπομονή, τη μεγάλη ελπίδα και τη μεγάλη απελπισία που απαιτούν τα ταξίδια για την ένδοξη πολιτεία. Γιατί η συμμετοχή και η συμβολή τους στους φοιτητικούς, στους εργατικούς, στους κοινωνικούς αγώνες διακρίνεται από τη διάθεσή τους για την αναζήτηση και τη θεμελίωση μιας άλλης Αριστεράς που αγωνίζεται για την απελευθέρωση των θετικών ανθρώπινων δυνατοτήτων.

Αναγνωρίζω σε αυτούς πολλούς «στρατιώτες της Σαλαμίνας» που δεν αντάλλαξαν τους αγώνες και τις αγωνίες τους με κανένα αξίωμα, με καμιά θέση στην αυλή οποιασδήποτε μικρής ή μεγάλης εξουσίας. Αλλά είναι πάντα εκεί που πρέπει και όταν πρέπει γιατί έτσι πρέπει. Γιατί πάντα θα είμαι με τους ηττημένους ελπίζοντας ότι κάποτε θα οργανώσουμε την απαισιοδοξία και τον θυμό που μας προκαλούν οι απώλειες. Γιατί με οργίζει ο καπιταλισμός και τα κυρίαρχα πολιτικά στηρίγματά του, αλλά και όποιοι από τους αριστερούς γίνονται το πολιτικό και ιδεολογικό άλλοθί του.

Η αυγή της 17ης Σεπτέμβρη προφανώς δεν σημαίνει το σαλπάρισμα για την ένδοξη πολιτεία. Ο Ρεμπώ δεν έχει σχέση και καμιά δουλειά με τις εκλογές. Μπορεί όμως να γίνει ο στίχος του εκλογή της ζωής που μας αξίζει, επιλογή ήθους και ανατρεπτικής στάσης ζωής.

Aπό το www.meranet.gr

*Η κεντρική συγκέντρωση του ΜΕτώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 10/9 στις 8:00 μμ στο Θησείο, απέναντι από τον σταθμό του ΗΣΑΠ.

* Εδώ μπορείτε να δείτε τα ψηφοδέλτια του ΜΕ.Ρ.Α σ' όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Κάντε κλικ http://www.meranet.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=29&Itemid=37

Τα κουρέλια θα τραγουδάνε στον παράδεισο...

Έφυγε ο σκηνοθέτης - συγγραφέας που στοίχειωσε το συλλογικό μας υποσυνείδητο. Θα είναι πάντα μαζί μας μέσα από τα έργα του που δεν θα σταματήσουν ποτέ να μας δημιουργούν μια μεγάλη ανατριχίλα όποτε πέφτουμε πάνω τους.
Ο Νίκος Νικολαΐδης ήταν σκηνοθέτης και συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα όπου ζούσε και δουλεύε μέχρι το θάνατό του, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007. Ήταν ο ίδιος σεναριογράφος και παραγωγός των ταινιών που σκηνοθετούσε, ενώ για αρκετά μεγάλο διάστημα δούλεψε και στη διαφήμιση. Από το κινηματογραφικό του έργο ξεχωρίζουν οι ταινίες Πρωινή Περίπολος, Γλυκιά Συμμορία και Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα, ενώ από τα βιβλία του ο Οργισμένος Βαλκάνιος έχει επανεκδοθεί πολλές φορές.
Οι ταινίες του έχουν διχάσει πολλές φορές κοινό και κριτικούς. Σε πλήρη αντίθεση με τις καθιερωμένες επιλογές στο σενάριο, τη θεματολογία και τον τρόπο κινηματογράφησης, έχουν γνωρίσει από την πολλαπλή βράβευση μέχρι την απαγόρευση προβολής. Οι χαρακτήρες του είναι συνήθως άνθρωποι στα όρια, σε παράλογες ή ακραίες καταστάσεις, που παίζουν το τελευταίο τους, συνήθως καμένο, χαρτί. Τα θέματα που συναντά συχνά κανείς στις ταινίες του Νικολαΐδη είναι η δεκαετία του '50 και το φιλμ νουάρ, το παιχνίδι μεταξύ σεξ και θανάτου, η συντροφικότητα κι ο έρωτας, η πάλη με κάθε λογής εξουσίες αλλά και με φαντάσματα του παρελθόντος. Το Νοέμβρη του 2005, μετά την ολοκλήρωση της ταινίας The Zero Years, ο Νίκος Νικολαιδης δήλωσε την πρόθεσή του να σταματήσει να κάνει κινηματογράφο.
Ταινίες
Lacrimae Rerum (μικρού μήκους) (1962)
Άνευ Όρων (μικρού μήκους) (1964)
Ευρυδίκη Β.Α. 2037 (1975)
Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979)
Γλυκιά Συμμορία (1983)
Πρωινή Περίπολος (1987)
Singapore Sling (1990)
Το Κορίτσι Με Τις Βαλίτσες (Τηλεταινία) (1993)
Θα Σε Δω Στην Κόλαση, Αγάπη Μου (1999)
Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002)
The Zero Years (2006)
Βιβλία
Οι Τυμβωρύχοι (διηγήματα) (1964)
Ο Οργισμένος Βαλκάνιος (1977)
Γουρούνια στον Άνεμο (1993)

Πηγή: Athens.Indymedia.org

Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε

Συμπολίτες μου… Με την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να εκλεγώ, κατεβαίνω και πάλι υποψήφιος στο νομό Κοζάνης με το ψηφοδέλτιο του Μετώπου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕ.Ρ.Α.). Βέβαια η ψήφος στο συνδυασμό μας προς δόξαν της κοινοβουλευτικής και τηλεοπτικής δημοκρατίας (τρομάρα τους) και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων, θα υποστεί του λιναριού τα βάσανα και μύριες περιπέτειες τη νύχτα της Κυριακής περιφερόμενη ανά τα εφετεία του Ελληνόφωνου κρατιδίου της χώρας.
Ετσι λοιπόν αφού μεταφερθεί λόγω θερινών διακοπών σε πρώτη φάση από την Κοζάνη στην Αίγινα, θα μεταπηδήσει στο Σουφλί διερχόμενη στην Κοιλάδα των Τεμπών, για να καταλήξει κατάκοπη τα ξημερώματα της Δευτέρας στην Αργαλαστή του Πηλίου όπου θα εκλέξει βουλευτή κάποιον από τους λήσταρχους των δύο μεγάλων κομμάτων. Oμως επειδή τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν ποτέ, εμείς θα συνεχίζουμε να τραγουδάμε.“Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε” κι ας είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί. Στο τέλος όμως τα ίδια όνειρα θα μας σώσουν. Ετσι λοιπόν από τη θ΄ση αυτή καλώ όλους όσοι αντιστέκονται στην βαρβαρότητα της εποχής μας, και δεν επιτρέπουν τον υπόκοσμο και τα κοινωνικά λαθρόβια αποβράσματα με τις φυλλάδες τους και τα τηλεοπτικά τους κανάλια, να επιδιώκουν με θρασύτητα να καθορίσουν το επίπεδο της νοημοσύνης του Ελληνικού λαού και το βαθμό της αξιοπρέπειάς μας, να στρατευτούν μαζί μας και σ’αυτήν την μάχη.
Εμείς θα είμαστε δίπλα σας και μετά τις εκλογές όπως πάντοτε άλλωστε. Θα είμαστε παρόντες σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, για μια άλλη κοινωνία όπου ο άνθρωπος θα είναι στο επίκεντρο. Μια κοινωνία, ένα διαρκές Σαββατόβραδο, που λέει κι ο μέγιστος Στέλιος Καζαντζίδης, χωρίς το αχ. Κι όταν η μελαγχολία θα χτυπάει την πόρτα μας θα την υποδεχόμαστε γαλήνιοι, με λίγους στίχους του Ελύτη:
Με τι πέτρες τι αίμα τι σίδερο
και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν Αεροβάτες.
Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας ένας Θεός το ξέρει.”

Το παραπάνω κείμενο του Κώστα Διαμαντίδη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πρίν” επ’ ευκαιρία της συμμετοχής του στο ψηφοδέλτιο του ΜΕΡΑ στον ν.Κοζάνης. Γόνος προσφύγων από τον Πόντο ο Κώστας, ο δικός μας Κώστας, γεννήθηκε στα Γρεβενά και τελείωσε την Οδοντιατρική σχολή του ΑΠΘ.
Από τους ελάχιστους λογοτέχνες που γράφει με εξαιρετική επιτυχία στην ποντιακή διάλεκτο.Έντονα πολιτικοποιημένος στον χώρο της Αριστεράς (ΝΑΡ) ξεκίνησε με την ποιητική συλλογή “ΟΝΕΡ’ΤΑ ΠΟΝΙΑ ΤΑΜΑΤΑ” και συνέχισε το εξαιρετικό μυθιστόρημα “ΤΟ ΡΟΔΑΦ’ΝΟΝ” κάτι ανάμεσα σε ιστορικό, πολιτικό, αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα. Συνέχισε με το επίσης εξαιρετικό “ΤΑ ΑΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΡΟΥ” (ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΕΥΜΑ). Έχει γράψει πολλούς στίχους και τραγούδια στην ποντιακή η απόπειρά του στην σκηνοθεσία ξεκίνησε με το έργο του Οστρόφσκι “Θεού πλάσμα έν’ κι ο φτωχόν” επίσης στην ποντιακή διάλεκτο.
“….Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, όλα, ή σχεδόν όλα, ζυγίζονται με το καντάρι της αγοράς, του κέρδους, της ανταπόδοσης, γι αυτό και η κατεστημένη τέχνη της εποχής μας, παρά τον επιφανειακό κοσμοπολιτισμό της, έχει τη σφραγίδα του επαρχιωτισμού. Με την επιλογή μας να ανεβάσουμε το έργο του Οστρόφσκι “Θεού πλάσμα έν’ κι ο φτωχόν”, διασκευασμένο και μεταφρασμένο στην ποντιακή διάλεκτο από τον μεγάλο Πόντιο θεατράνθρωπο Πόλυ Χάιτα, χτίζουμε ένα γεφύρι θεμελιωμένο στις αξίες του πανανθρώπινου (και όχι μόνο του ρωσικού ή του ποντιακού) πολιτισμού…”

“..τσιπλάκ και πουγαλεμέν’ ‘ς σον κόσμον απάν, άκλεροι και γλουπιμέν’ τοπλαεφτέστεν…”

Η εκδοχή της γιαγιάς Μεντεσίνας από την Ματσούκα της Τραπεζούντας για το “προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε” από το “ΡΟΔΑΦ’ΝΟΝ”

Αναδημοσίευση από “σαράντα μήλα Κόκκινα” http://sarantamilakokkina.wordpress.com

Επίθεση κατά της Ελλάδας

Του Νίκου Καργόπουλου

Μέλος της Ε.Ε. του Α.Σ.Κ.Ε.

Παλιά οι πυρκαγιές συνήθως οφείλονταν σε αμέλεια, αντιμετωπίζονταν από τις τοπικές κοινωνίες με ίδια μέσα και γενικά δεν αποτελούσαν σοβαρό πρόβλημα για τη χώρα μας.
Στη συνέχεια, με την αποθέωση του ιδιωτικού κέρδους, την επικράτηση της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης σε πολιτεία και πολίτες και την προώθηση πολεοδομικών συγκροτημάτων προς δασικές εκτάσεις, άρχισαν οι εμπρησμοί από καταπατητές (ενθαρρυμένους από τους δασοκτόνους νόμους και την εύνοια των εκάστοτε κυβερνήσεων), κτηνοτρόφους, τουριστικούς ανταγωνιστές κ.λ.π. Το φαινόμενο επιβαρύνθηκε από τις κλιματικές αλλαγές, την ανεπαρκή συντήρηση των δικτύων της ΔΕΗ (λόγω των οδηγιών της Ε.Ε), τις ακατάλληλες χωματερές κ.λ.π. Το ελληνικό κράτος και η πολιτική ηγεσία, στην υπηρεσία ξένων συμφερόντων, με χαρακτηριστικά τη διαφθορά, την αδιαφορία και την ανικανότητα, επέδειξαν πλήρη ανεπάρκεια τόσο στην πρόληψη όσο και στην κατάσβεση. Παρά τον εφοδιασμό με κάποια σύγχρονα πυροσβεστικά μέσα και τον ηρωισμό των μεμονωμένων πυροσβεστών και πολιτών, οι πυρκαγιές εξελίχθηκαν σε μεγάλο πρόβλημα για τη χώρα.
Οι φετινές πυρκαγιές είναι προφανές δια γυμνού οφθαλμού ότι είναι άλλης κλίμακας και υπερβαίνουν τα προαναφερθέντα. Είναι επίθεση κατά της Ελλάδας. Από ποιούς και γιατί;
Η πολιτική μας ηγεσία ακολουθεί με συνέπεια το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», η οποία Δύση έχει επιλέξει άλλους ως τοποτηρητές στην περιοχή μας (Ισραήλ και Τουρκία, ίσως αύριο και κάποιο βαλκανικό προτεκτοράτο). Κάποιοι πολιτικοί μας λειτουργούν απολύτως ως εντολοδόχοι των Δυτικών, άλλοι έχουν αυταπάτες ότι μπορούν στα πλαίσια αυτά να διασφαλίζουν κάποια βασικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Όταν κυβερνούν οι δεύτεροι, πιέζονται να μην προβάλλουν καμιά αντίσταση σε τίποτα (σήμερα, π.χ., όνομα Σκοπίων, αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου, σχέδιο Ανάν, διχοτόμηση Αιγαίου, Κόσοβο, αντιπυραυλική ασπίδα). Οι πιέσεις γίνονται συνήθως με βάσιμες ελπίδες επιτυχίας.
Όταν κυβερνούν οι πρώτοι, μπαίνουν σε εφαρμογή σχέδια για τον ακρωτηριασμό και τη σταδιακή εξαφάνιση του ελληνισμού, ο οποίος ελληνισμός τους είναι πολύ ενοχλητικός για τα σχέδιά τους στην Ανατ. Μεσόγειο, όπως οι ίδιοι ομολογούν (Κίσινγκερ κ.ά.).
Η τραγική εμπειρία της Κύπρου το 1974 διδάσκει πολλά. Οι «σύμμαχοί» μας Άγγλοι ήταν αυτοί που έβαλαν στους Τούρκους την ιδέα της εισβολής. Οι «σύμμαχοί» μας Αμερικανοί τους εκπαίδευσαν γι’ αυτήν. Και οι δυο μαζί συνέπραξαν με τον Αττίλα για την κατάληψη του νησιού. Οι πράκτορές τους στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις με διαταγές τους απαγόρευσαν οποιαδήποτε συμπαράσταση στην Κύπρο. Και όλα αυτά έγιναν όταν η Ελλάδα ήταν περισσότερο δική τους από ποτέ.
Η κοινή λογική λέει ότι, αφού απέτυχαν «να πλήξουν τους Έλληνες στις πολιτιστικές τους ρίζες», τουλάχιστον στο βαθμό που επιθυμούσαν, προσπαθούν σήμερα να μας γονατίσουν οικονομικά και ψυχολογικά (ο χαρακτήρας ενός λαού επηρεάζεται σημαντικά και από το φυσικό του περιβάλλον) και συγχρόνως να αναδιατάξουν το πολιτικό σκηνικό, εκτοπίζοντας πολιτικούς που (εκόντες ή άκοντες) προβάλλουν κάποιες αντιστάσεις, με την επίκληση της βούλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ένα δίδυμο όπως Γιωργάκης- Ντόρα να εναλλάσσεται στην εξουσία και ένας κραυγάζων «αντικαθεστωτικός» όπως ο κ. Αλαβάνος να υπερβάλλει με κορώνες π.χ. για το βιβλίο της κυρίας Ρεπούση θα ήταν μια βολική εξέλιξη γι’ αυτούς.
Το Α.Σ.Κ.Ε. πιστεύει ότι και τα σχέδια αυτά θα πέσουν στο κενό όπως και άλλα παρόμοια στο παρελθόν. Εξάλλου όλα τα σχέδια της «υπερδύναμης» και των Ευρωπαίων ουραγών της παγκοσμίως δεν πάνε καθόλου καλά. Δεν παραγνωρίζουμε, βεβαίως, τη δύναμή τους, αλλά είναι σαφές ότι απειλούν και πιέζουν μόνον εκείνους που διστάζουν και υποχωρούν και, δυστυχώς, η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή απέδειξε και με την υπόθεση των υποκλοπών ότι και διστάζει και υποχωρεί και αιφνιδιάζεται με κάθε απρόβλεπτο και οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες με τις «μεταρρυθμίσεις» της, διασπώντας την ενότητα του λαού.
Τα σχέδια αυτά θα αποτύχουν όσο (έστω και με αυτό τον οδυνηρό τρόπο) συνειδητοποιούμε ότι ο ατομικισμός είναι ο χειρότερος σύμβουλος, ότι μόνο οι συλλογικές προσπάθειες έχουν ασφαλές αποτέλεσμα· ότι, αν προσφερόμεθα για τον ρόλο του ευπειθέστερου τοποτηρητή («στρατηγικού εταίρου», κατά Μπους και Ράις) τίποτα δε διασφαλίζουμε.

http://www.aske.gr/

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου, ΤΑ ΝΕΑ 3/9/07

Θα υπάρξει απελπισμός με συνέπεια;

Tου Xρηστου Γιανναρα

"Η Διαρκής Σύνοδος των ελλαδικών επισκόπων θα αναγνωριζόταν, ίσως και αβίαστα, ως «αγία» και «ιερά», αν είχε να αντιτάξει λόγο «νοήματος», λόγο ρεαλιστικής ελπίδας στον εφιαλτικό παραλογισμό της εμπρηστικής κακουργίας. Συνήλθε η επισκοπική Σύνοδος τη Δευτέρα 27 Αυγούστου και αποφάσισε μέτρα βοήθειας για τους πυροπαθείς: Συσσίτια, στέγαση, ρουχισμό, οικονομικό φιλοδώρημα. Ορθολογική, μετρητή πραγματοποίηση της αλλοτριωμένης σε ηθική προστακτική «αγάπης». Ωσάν η Εκκλησία να είναι χρησιμοθηρικό παραμάγαζο του υπουργείου Πρόνοιας.
Θα αναγνωριζόταν όχι κατ’ ευφημισμόν «αγία» και «ιερά» η επισκοπική Σύνοδος, αν είχε λόγο ικανό να αναμετρηθεί με το αίνιγμα: Ισχυε ή όχι και για τη μάνα, που κάηκε ζωντανή αγκαλιασμένη με τα τέσσερα παιδιά της, ο λόγος του Χριστού: «και αι τρίχες της κεφαλής υμών πάσαι ηριθμημένα εισίν»; Ισχυε αυτός ο λόγος και για τις δεκάδες των συνανθρώπων μας που ξεψύχησαν μέσα στον πανικό και στη φρίκη της πύρινης κόλασης; Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι όλοι αυτοί λαμπάδιαζαν κραυγάζοντας σπαρακτικές ικεσίες στον Θεό για βοήθεια. Ομως, οι φλόγες τούς κατάπιναν δίχως καμιά διαφορά από τα άψυχα ή τα άλογα υπαρκτά γύρω τους. Γιατί; Στην εκκλησία είχαν ακούσει ότι «τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε – επί χειρών αρούσι σε μήποτε προσκόψεις προς λίθον τον πόδα σου»!
Δεν θα ήταν ξεκρέμαστες οι λέξεις «αγία» και «ιερά» αν η επισκοπική Σύνοδος δήλωνε με συντριβή ότι μια ρεαλιστική απάντηση στο αφόρητο αυτό σκάνδαλο, έστω υπαινικτική «ως δι’ εσόπτρου», απαιτεί προϋποθέσεις που οι συνοδικοί επίσκοποι σήμερα δεν τις πληρούν. Δεν μας μειώνει τους ανθρώπους η ομολογία της ανεπάρκειας και της αποτυχίας.
Μειωτικό είναι, δηλαδή απελπιστικό, να αλλοτριώνουμε και να παραχαράζουμε τον τρόπο πρόσβασης στην ελπίδα. Να αποκλείουμε τον εαυτό μας, αλλά να εμποδίζουμε και τους άλλους να βρουν την «οδό».
Απελπιστικό να μεταποιούμε το εκκλησιαστικό γεγονός σε κρατική (εθνική) «επικρατούσα θρησκεία», σε εξουσιαστικό ιδεολόγημα και ωφελιμιστική ηθική. Να μετασκευάζουμε τον επίσκοπο σε «θρησκευτικό ηγέτη», χρυσοστολισμένη μαζορέτα που φλυαρεί ηθικολογικές ανοησίες, νοησιαρχικά δόγματα και εθνικιστικά παιδιακίσματα.
Οταν έναν ολόκληρο λαό τον διαπερνάει η ανατριχίλα της φρίκης, η απτή αίσθηση της εγγύτητας του θανάτου, το ζητούμενο από την Εκκλησία δεν είναι να προσφέρει ένα μηνιάτικο μισθό του ο επίσκοπος και συσσίτια η Σύνοδος των επισκόπων. Ζητούμενο είναι ο λόγος που θα μαρτυρήσει αν το θριαμβικό ψάλμα στις εκκλησιές «θανάτω θάνατον πατήσας» είναι μόνο μια ψυχολογική μπαρούφα ή στίβος εμπειρικών ανιχνεύσεων, δρομοδείχτης για την ψηλάφηση «νοήματος» της ύπαρξής μας.
Οσο αδύναμοι νιώθουμε οι άνθρωποι μπροστά στις θεόρατες γλώσσες της φωτιάς, το ίδιο παραλυμένοι και ανίσχυροι καταρρέουμε στη θέα της μανιασμένης εμπάθειας των κομματικών τηλεοπτικών καναλιών. Σίγουρα το αχυρένιο μας κράτος αποκαλύφθηκε στην αφτιασίδωτη πραγματικότητά του: κραυγαλέα απροετοίμαστο, δραματικά ανάπηρο στην οργάνωσή του, ανίκανο να αντιμετωπίσει μια τόσο άψογα μελετημένη και εκτελεσμένη επιβουλή. Γελοιοποιήθηκε το κράτος, όπως είχε γελοιοποιηθεί και στα Υμια το 1996 ή με την προδοσία του Οτσαλάν το 1999.
Αλλά να πουλάς σαν «πληροφόρηση» και «δημοσιογραφία» την αδίστακτη εκμετάλλευση της φρικιαστικής τραγωδίας για όφελος των κομματικών σου αφεντικών, είναι οδύνη παραλυτική. Εκπτωση και εκφυλισμός που γεννάει και την κρατική διάλυση, αφού υπηρετεί τη μήτρα της διάλυσης: την τυφλή ιδιοτέλεια του κομματισμού. Με σκόπιμες παραποιήσεις των πληροφοριών ή και με αναίσχυντες ψευδολογίες, κυρίως όμως με χλεύη, ειρωνείες, φαρμακερές λοιδορίες προσπαθούν τα κομματικά κανάλια να διασύρουν τους αντιπάλους τους σκυλεύοντας απανθρακωμένα πτώματα και τα αποκαΐδια της χώρας.
Εχει καμιά σχέση με τη δημοσιογραφία αυτή η χρυσοπληρωμένη χυδαιότητα που μαίνεται υστερικά στα «παράθυρα» των καναλιών; Ασκεί λειτούργημα κοινωνικό η μοχθηρή μεροληψία, ο μικρονοϊκός προπαγανδισμός αδίστακτων συμφερόντων του κομματικού επαγγελματισμού; Μόλις αντιλήφθηκαν οι μισθοφόροι της παραπολιτικής την κοινωνική συσπείρωση που δημιουργούσε η κοινή αίσθηση της οργανωμένης μεθοδικής καταστροφής (λογικά τετράγωνη αίσθηση) άρχισαν να χλευάζουν τον «εθνικισμό» της λαϊκής αντίδρασης!
Συμφορά οι εμπρησμοί, αλλά συμφορά περιστατική. Μόνιμη, καθημερινή συμφορά η ανήθικη τηλεοπτική δημοσιογραφία.
Φανερή και στον πιο εθελότυφλο έγινε η (από χρόνια συντελεσμένη) κατάρρευση του πολιτικού μας συστήματος. Η κυβέρνηση δεν αποδείχθηκε απλώς ανίκανη στη διαχείριση της κρίσης, η κρίση ξεγύμνωσε την καταγωγική ανεπάρκεια της κυβέρνησης. Η ίδια η συγκρότησή της, από την πρώτη μέρα και σχεδόν κάθε της ενέργεια τρία χρόνια τώρα, υπηρετούσαν το κόμμα και τις σκοπιμότητές του, όχι την πατρίδα και τις ανάγκες της. Και οι απλώς κομματάνθρωποι, επιλεγμένοι όχι για τις ικανότητες, την ποιότητα και σοβαρότητά τους, ήταν φυσικά αδύνατο να αντιμετωπίσουν τη μεθοδικά οργανωμένη απειλή για τη χώρα. Αποδείχθηκαν το ίδιο ανίκανοι και φαιδροί όπως και οι ομόλογοί τους στα Υμια και στην προδοσία Οτσαλάν.
Κορυφαίος της φαιδρότητας, ο ολίγιστος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: Μέσα στον γενικό πανικό και την απόγνωση βγήκε και δήλωσε ότι δεν είναι ώρα τώρα για κριτική και καταλογισμό λαθών. Αλλά μόλις κατάλαβε (ή κατάλαβαν άλλοι γι’ αυτόν) ότι η κοινωνική συσπείρωση ίσως ευνοήσει την κυβέρνηση, προτού αλέκτορα φωνήσαι, ξαναβγήκε να ακυρώσει τις προηγούμενες δηλώσεις του και να επιτεθεί λάβρος στους κυβερνώντες, ενώ λαμπάδιαζαν ακόμα τα καβουρνιασμένα κορμιά. Προκειμένου να κερδίσει πόντους ο εκλογικός αντίπαλος, ας αποκαλυφθεί αναίσχυντα ο αμοραλισμός. Θλιβερός ο ολίγιστος.
Πέρα και από τη σημειολογία της πολιτικής κατάρρευσης, καθηλωμένος στο κατακάθι της κομματικής ιδιοτέλειας, ο Συνασπισμός της ριζικής αντίδρασης σε κάθε κοινωνιοκεντρική ανάσα της πολιτικής. Δεν επιδέχεται σχολιασμό η περίπτωση. Μόνο οργή για τη μισθοφορική καπηλεία των οραμάτων της λαϊκής Αριστεράς.
Με τη χώρα αποκαΐδι και το πολιτικό σύστημα ολοφάνερα πια αποσαθρωμένο, υπάρχει άραγε ελπίδα να οργιστούν με συνέπεια οι Ελληνες αυτή τη φορά;

Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2/9/07, www.kathimerini.gr

Στο πλευρό του Τάσσου ο Γιώργος Λιλλήκας

Ο κύβος ερρίφθη! Ύστερα από μια μακρά περίοδο έντονης σεναριολογίας ο τέως υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Λιλλήκας άνοιξε τα χαρτιά του και αποφάσισε να ταχθεί στο πλευρό του Τάσσου Παπαδόπουλου στις επικείμενες προεδρικές εκλογές. Σε συνέντευξη Τύπου ο κ. Λιλλήκας δήλωσε ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος είναι η καλύτερη και ασφαλέστερη επιλογή. Την ίδια ώρα εξέφρασε σεβασμό προς το ΑΚΕΛ, ωστόσο δήλωσε ότι δεν έχει πειστεί για την απόφαση του να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας.Σε δήλωση του, ο κ. Λιλλήκας είπε ότι η πολιτική του συνείδηση και πολιτικές του θέσεις στο Κυπριακό του επιβάλλουν να στηρίξει την επανεκλογή του Τάσσου Παπαδόπουλου. "Μου επιβάλλουν να στηρίξω την πολιτική εκείνη που, κατά την άποψή μου, υπηρετεί καλύτερα την πατρίδα μας", προσθέτοντας ότι η υποψηφιότητα Τάσσου Παπαδόπουλου διασφαλίζει την μη επιστροφή της ηγεσίας του ΔΗΣΥ και εγγυάται τη μη επαναφορά του Σχεδίου Ανάν ή άλλων διχοτομικών σχεδίων.

Ο κ. Λιλλήκας είπε ότι η παραίτησή του έγινε «για λόγους πολιτικής ηθικής» και ότι δεν διαφώνησε με την πολιτική της Κυβέρνησης ή του Προέδρου. Αντίθετα, «αυτήν την πολιτική υπηρέτησα, στήριξα και στηρίζω». Επανέλαβε ότι η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ και Τάσσου Παπαδόπουλου έπρεπε να συνεχιστεί γιατί «χρωστούσαν αυτήν την προοπτική στην Κυπριακή κοινωνία» και ότι η τριμερής συνεργασία αναχαίτισε και ανέτρεψε τη δεκαετή διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ με όλα τα αρνητικά δεδομένα που αυτή συσσώρευσε στον τόπο». Ανέφερε ότι άκουσε με προσοχή όλα όσα του είπε ο ΓΓ του ΑΚΕΛ, Δημήτρης Χριστόφιας, αλλά τα πλείστα των ερωτημάτων του «παρέμειναν και παραμένουν, δυστυχώς αναπάντητα» ενώ για εκείνα στα οποία πήρε απαντήσεις δεν έμεινε ικανοποιημένος. Παράλληλα, όταν συναντήθηκαν, είπε, οι αποφάσεις είχαν ήδη ληφθεί. Οι ανησυχίες και προβληματισμοί του, συνέχισε, έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του Κυπριακού, τις προοπτικές για το μέλλον της Κύπρου αλλά και με τις προοπτικές του ΑΚΕΛ, προσθέτοντας ότι δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του ΑΚΕΛ να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας, «ούτε και αμφισβητώ τις ικανότητες και δεξιότητες του Δημήτρη Χριστόφια», εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι στο μέλλον θα δώσει και άλλες μάχες με τον κόσμο της Αριστεράς που τον τίμησε με τη ψήφο και την αγάπη του.

Ωστόσο, «δεν έχω πειστεί για την ορθότητα της απόφασης της ηγεσίας του ΑΚΕΛ για διεκδίκηση της Προεδρίας σ'αυτή τη φάση''. Κατά τον κ. Λιλλήκα, έγιναν «λανθασμένες εκτιμήσεις και χειρισμοί» και «χωρίς κυβερνητική κρίση οδηγηθήκαμε σε πολιτική κρίση» και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, στο κορυφαίο αυτό ζήτημα, αντιγράφει και αναπαράγει ανυπόστατα και μειωτικά επιχειρήματα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, εκφράζοντας την άποψη πως οι πραγματικοί λόγοι της απόφασης του ΑΚΕΛ για τις Προεδρικές Εκλογές έχουν τη ρίζα τους στο Δημοψήφισμα.

«Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το περίεργο και ανησυχητικό φαινόμενο η υποψηφιότητα Δημήτρη Χριστόφια να τυγχάνει στήριξης από ηγετικά στελέχη του ΔΗΣΥ, από πρώην στελέχη του ΑΔΗΣΟΚ που οδήγησαν το ΑΚΕΛ στην περιπέτεια του 1985 και στη διάσπαση του 1991 και τα οποία ήταν και παραμένουν οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές του Σχεδίου Ανάν», είπε.

ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ - ΝΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ

Μια μορφή της Ελλάδας έχει οριστικά πεθάνει. Και ο θάνατός της, δυστυχώς, συμπαρέσυρε ανθρώπους, δάση, λιοστάσια, χωράφια και χωριά στην Πελοπόννησο, την Εύβοια και αλλού.
Η χώρα μας κάηκε, η χώρα μας καίγεται. Όντως, τα περισσότερα στοιχεία και τα πολιτικά δεδομένα καταδεικνύουν πως υφίσταται οργανωμένο σχέδιο. Όντως, αυτό το οργανωμένο σχέδιο έχει κύρια διαστάσεις πολιτικές. Όντως, το ενδεχόμενο της εμπλοκής και ξένου δακτύλου στα τραγικά περιστατικά είναι εξαιρετικά πιθανό. Αυτό δείχνει το τι μέσα είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν οι διεθνείς Ανανιστές και τα ντόπια τσιράκια τους.

Εξ άλλου το «έγκυρο» Βήμα μας προειδοποιούσε για την «οργή» των Αμερικανών. Έγραφε στο κύριο άρθρο της 29ης Ιουνίου, αμέσως μετά την πυρκαγιά στην Πάρνηθα και τη συμφωνία Πούτιν-Καραμανλή για τον νέο αεριαγωγό Ρωσίας - Βουλγαρίας - Ιταλίας - Ελλάδας: «ΠΡΟΣΟΧΗ! Το παιχνίδι είναι μεγάλο και η χώρα μας μικρή. Η βιασύνη του Πούτιν και οι αντιδράσεις των Αμερικανών δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει εμπλακεί σε μια σκληρή αναμέτρηση. Αυτονόητο είναι ότι χρειάζονται προσεκτικές αποφάσεις και ευέλικτες κινήσεις. Η Ελλάδα πρέπει να βγει κερδισμένη και να μη γίνει στόχος εκδικητικής μανίας, διότι όλοι γνωρίζουμε πλέον πως αντιδρούν οι μεγάλες δυνάμεις.»

Ο δε Μίκης Θεοδωράκης τονίζει στις 28 Αυγούστου: "Η τραγική κατάσταση που ζούμε τον τελευταίο καιρό αποτελεί έργο αρρωστημένων εγκεφάλων.… Είναι όμως φανερό ότι πρόκειται για ένα σατανικό σχέδιο. Οι εμπρηστές ξεκίνησαν εδώ και τρεις μήνες, όταν άναψαν σε μία μόνο μέρα 164 φωτιές σε όλη τη χώρα, και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, με δεκάδες νέες φωτιές κάθε μέρα. Τα κίνητρά τους δεν μπορεί να είναι οικονομικά (οικοπεδοφάγοι) ή ψυχολογικά (πυρομανείς). Υπάρχουν φυσικά κι αυτοί. Όμως δεν είναι αυτοί ο πυρήνας του προβλήματος. Η ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρικό εγκέφαλο, ένα επιτελείο, που, όπως ένας στρατηγός, χαράζει τις «μάχες» επάνω σε χάρτη. Οι φωτιές μπαίνουν σε στρατηγικά σημεία, όπως εργοστάσια και υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας (Μεγαλόπολη, Αλιβέρι, Δομοκός), σε ιστορικές τοποθεσίες (Ολυμπία, Επικούρειος Απόλλων), σε μέρη ιδιαίτερου φυσικού κάλλους".

Αλλά αυτό το γεγονός, ή έστω αυτές οι βάσιμες υπόνοιες, δεν θα πρέπει να λειτουργήσουν ως άλλοθι για τους κρατούντες, αλλά και για τους ίδιους τους πολίτες της χώρας:
Όντως, το κράτος δεν λειτούργησε. Όντως, η κυβέρνηση αποκοιμήθηκε. Όντως, τα μέλη της θα συνδέσουν τ’ όνομά τους με την μεγαλύτερη καταστροφή στα χρονικά της χώρας. Πρόκειται όμως για ένα ολόκληρο καθεστώς που περιλαμβάνει την κρατική μηχανή, την αντιπολίτευση, τους δημάρχους, κ.ο.κ. Χωρίς να επιμερίζουμε εξ’ ίσου τις ευθύνες, γνωρίζουμε πως όλοι, κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση, μικρότερα κόμματα, ΜΜΕ, τοπική αυτοδιοίκηση, η κοινωνία εν τέλει, είναι τέκνα του ελληνικού κόσμου, αυτού του κόσμου–παρασίτου, που έχει ήδη «κάψει» τις αξίες και το ηθικό υπόβαθρο της κοινωνίας μας .

Είναι ένας κόσμος που εξέθρεψε τους καννιβάλους της ελληνικής «ανάπτυξης», εργολάβους, ξενοδόχους και ραντιέρηδες που χύνουν σήμερα τόνους κροκοδείλιων δακρύων, προσπαθώντας να αποκρύψουν τις κερδοσκοπικές διαθέσεις και την βουλιμία τους για τα νέα φιλέτα καμένης γης που θα πέσουν στα χέρια τους, την επαύριο της καταστροφής, εκεί στην «Ιόνια Οδό». Είναι ένας κόσμος μιας ημι-διαλυμένης τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρά τις επιδοτήσεις και τη διαπλοκή, ή ακριβώς γι’ αυτό, έδειξε ανίσχυρη να αποφύγει την καταστροφή ή να ελαχιστοποιήσει το εύρος της. Είναι ένας κόσμος που ανοίγει διάπλατα τις κερκόπορτες του εθνομηδενισμού, όπως φάνηκε και με τα βιβλία της Ιστορίας, ένας κόσμος που ποδηγετείται απ’ ευθείας από τις ξένες πρεσβείες, ή μάλλον την Πρεσβεία. Αυτός ο κόσμος όχι απλώς δεν αντιστέκεται στον τουρκικό επεκτατισμό, αλλά πασχίζει με τους νέους Φαναριώτες, επιχειρηματίες και διανοούμενους, να κερδίσει μερικά ψίχουλα από τον νέο-οθωμανισμό που στήνεται στα Βαλκάνια με τις ευλογίες των Αμερικανών. Είναι ο κόσμος της μεταπολιτευτικής Εγωκρατίας, που διέλυσε κάθε στοιχείο κοινότητας, αδελφότητας, αλληλεγγύης, και συγκρότησε μία κοινωνία έτοιμη να εγκαταλείψει οποιαδήποτε συλλογική δράση, αρκεί να σώσει το δικό της σπίτι της, το εξοχικό της ή το αυτοκίνητό της – όλους εκείνους τους λατρευτικούς ναούς της προσωπικής της βολής. Και όποιος νομίζει ότι υπ’ αυτό το καθεστώς μπορεί να λειτουργήσει οποιοδήποτε κράτος ή μηχανισμός διάσωσης είναι βαθιά γελασμένος.

Η κοινωνία μας ήταν ήδη σάπια – ολοκληρωτικά στην κορυφή της, τις οικονομικές και τις πολιτικές ελίτ, αλλά η γάγγραινα έχει προχωρήσει και στο ίδιο το λαϊκό σώμα. Αυτό που συνέβη είναι ότι τα γεγονότα γονάτισαν έναν εξασθενημένο οργανισμό, μεταβάλλοντας μια μεγάλη καταστροφή σε μια τεράστια τραγωδία.

Η έκκλησή μας, πέρα από την αυτονόητη πλέον αλληλεγγύη, πέρα από τη συστράτευση όλων των Ελλήνων για τη μέγιστη δυνατή αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών – των χωριών και των δασών, πηγαίνει πολύ πιο μακριά: Είναι μία έκκληση να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της πτώσης. Ένας λαός δεν χρειάζεται μόνον επιδοτήσεις-ψίχουλα, γάλατα νουνού και ρετάλια για να ξεπεράσει μία μεγάλη καταστροφή. Χρειάζεται προπάντων όραμα, να πιστέψει σ’ ένα μέλλον καλύτερο ώστε να βρει κουράγιο ν’ ανασυγκροτήσει το παρόν.

Χρειαζόμαστε ένα νέο όραμα, έναν νέο πατριωτισμό: Έναν πατριωτισμό που θα αντιμάχεται τον παρασιτικό, χρησιμοθηρικό ελληνικό καπιταλισμό που πλέκει ένα σάβανο υποταγής και διάλυσης για όλη την χώρα. Χρειαζόμαστε, εντέλει, έναν νέο κόσμο, διαποτισμένο με βαθιά οικολογική συνείδηση και πρακτική. Χρειαζόμαστε να ψάξουμε βαθιά κάτω από το χρώμα του χρήματος, του τσιμέντου και της εγωπάθειας, το χαμένο μας πρόσωπο – την Ελλάδα των παραδόσεων του σεβασμού της φύσης, της συνεργατικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ένα νέο αντιστασιακό ήθος που παθιασμένα θα πολεμήσει τον αυτοκαταστροφικό μας εαυτό:

Έτσι ώστε να αρχίσει κάποτε μια πορεία αντιστροφής του κλίματος της διάλυσης και του ετσιθελισμού, που βαφτίζεται «δικαιώματα», προς την υπευθυνοποίηση και την ενίσχυση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Μόνον έτσι δεν θα πάνε χαμένα τα θύματα αυτής της τραγωδίας.

Και το γεγονός πως δεκάδες δήμοι προσπαθούν να οργανώσουν τους πολίτες προς την κατεύθυνση της επαγρύπνησης και της αυτοπροστασίας, πως χιλιάδες εθελοντές συνέδραμαν στην προσπάθεια κατάσβεσης των πυρκαγιών, αποτελούν ενδείξεις πως τα αντισώματα της κοινωνικής αυτο-οργάνωσης και ανάτασης υπάρχουν. Πως οι Έλληνες, έχοντας φθάσει στο «τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα» μπορούν να αρχίσουν ίσως μια πορεία ανασυγκρότησης.

Αναγκαίο βήμα σε μια τέτοια πορεία θα είναι να αποκρουστούν οι προσπάθειες αποπροσανατολισμού των καναλιών, των υπαλλήλων των πρεσβειών και των ηγετίσκων που παριστάνουν τους εκπροσώπους του λαού, οι οποίοι επιχειρούν –όπως είχε συμβεί και στην περίπτωση των υποκλοπών–, να συκοφαντήσουν προκαταβολικά κάθε υπόνοια για την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου εμπρησμού και να προωθήσουν την εκλογή του εκλεκτού της υπερδύναμης στην Ελλάδα, και την αποτυχία του Παπαδόπουλου στην Κύπρο. Η απόκρουση αυτής της απόπειρας, αποτελεί χρέος τιμής στη μνήμη των νεκρών και ουσιαστική συμβολή στην κατεύθυνση της υπευθυνοποίησης και της ενίσχυσης της συνοχής της κοινωνίας μας.

Είναι αλήθεια πως για πολλά χρόνια αφήσαμε, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, τα πράγματα να βαδίζουν ανεξέλεγκτα προς τον εθνικό, τον κοινωνικό και τον περιβαλλοντικό μηδενισμό. Είναι καιρός λοιπόν να αποπειραθούμε μια αυθεντική ανάταση, που επιτέλους θα υπερκεράσει τα δύο κόμματα της αφασίας και τους λοιπούς κομματικούς κομπάρσους.

28 Αυγούστου 2007 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΔΗΝ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΗΞΗ

«Εργο αρρωστημένων εγκεφάλων»

Αρθρο - Παρέμβαση του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

«Η τραγική κατάσταση που ζούμε τον τελευταίο καιρό αποτελεί έργο αρρωστημένων εγκεφάλων. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να βρίσκονται και Ελληνες ανάμεσά τους και το απεύχομαι.
Είναι όμως φανερό ότι πρόκειται για ένα σατανικό σχέδιο. Οι εμπρηστές ξεκίνησαν εδώ και τρεις μήνες, όταν άναψαν σε μία μόνο μέρα 1.064 φωτιές σε όλη τη χώρα, και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, με δεκάδες νέες φωτιές κάθε μέρα.

Τα κίνητρά τους δεν μπορεί να είναι οικονομικά (οικοπεδοφάγοι) ή ψυχολογικά (πυρομανείς). Υπάρχουν φυσικά κι αυτοί. Ομως δεν είναι αυτοί ο πυρήνας του προβλήματος.

Η ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρικό εγκέφαλο, ένα επιτελείο, που, όπως ένας στρατηγός, χαράζει τις «μάχες» επάνω σε χάρτη. Οι φωτιές μπαίνουν σε στρατηγικά σημεία, όπως εργοστάσια και υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας (Μεγαλόπολη, Αλιβέρι, Δομοκός), σε ιστορικές τοποθεσίες (Ολυμπία, Επίκουρος Απόλλων), σε μέρη ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Δεν υπολογίζουν ούτε κατοικημένες περιοχές ούτε ανθρώπινες ζωές, πράγμα που υποδηλώνει πάθος, μίσος και εκδικητική μανία εναντίον της χώρας και ολόκληρου του λαού. Προσπαθούν να υπονομεύσουν την προοπτική να υπάρξει μετά τις εκλογές (16.9.07) ομαλή πολιτική ζωή και κοινωνική ηρεμία, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά τους.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί; Κατά τη γνώμη μου θα ήταν δυνατή η απόκρουση των σχεδίων τους και εν συνεχεία η αποκάλυψή τους. Ομως ο κρατικός μας μηχανισμός εξακολουθεί να είναι προβληματικός και ανίκανος να αντιμετωπίσει προκλήσεις τόσο μεγάλης κλίμακας. Και ταυτόχρονα είναι διαβρωμένος και αποπροσανατολίζεται εύκολα. Οπως ακριβώς ήταν απέναντι στη 17 Νοέμβρη, που μας ταλαιπώρησε για 30 περίπου χρόνια και στο τέλος αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για μια οργάνωση σχεδόν γελοία.

Λυπούμαι γιατί όσοι μας δοκιμάζουν με τις φωτιές στα δάση, στα χωριά, στις κωμοπόλεις αλλά και στις πόλεις και στην ίδια την Αθήνα, μας βρίσκουν κυριολεκτικά στον ύπνο. Μιας και δεν φροντίσαμε έως τώρα να δημιουργήσουμε κράτος αποτελεσματικό και κοινωνία συνεκτική με αξίες και ισχυρό ιστό αλληλεγγύης και επαγρύπνησης, υπεράνω κομμάτων και οικονομικών συμφερόντων. Είμαστε μια κοινωνία κατακερματισμένη, ένας λαός χωρίς συνοχή, χωρίς μνήμη, χωρίς συλλογική ενιαία προοπτική και γι’ αυτό ανοχύρωτος. Ενας λαός αφημένος στη μοίρα του, για την οποία είναι -και- ο ίδιος υπεύθυνος».

Αθήνα, 28.8.2007, Εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος"