Πέντε σημεία...λίγο πριν από το πικρό τέλος

Της Σώτης Τριανταφύλλου
Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται την αριστερή Ημέρα της Κρίσεως, μια υπολογίσιμη μερίδα των Ελλήνων αισθάνεται εθνική υπερηφάνεια για το θράσος και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντί να δεχτούμε την ευθύνη και να λουφάξουμε ένοχοι –σπαταλήσαμε περισσότερα ευρωπαϊκά χρήματα από οποιαδήποτε άλλη χώρα-μέλος της ΕΕ και δημιουργήσαμε τον παράλογο κρατικό μηχανισμό που καταρρέει τούτη τη στιγμή– διαμαρτυρόμαστε· προετοιμάζουμε παρελάσεις για να υποδεχτούμε το εθνικό μας νόμισμα, την αγαπημένη μας δραχμούλα. Η στάση αυτή οφείλεται τόσο στον παραδοσιακό λεβεντοπατριωτισμό και αντιευρωπαϊσμό, όσο και στην άγνοια των πολιτών σχετικά με την οικονομία και την ευρωπαϊκή στρατηγική της Ελλάδας από το 1981. Παρακάτω καταγράφω πέντε επισημάνσεις. Κι ο Θεός βοηθός, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

1. Για τριάντα χρόνια η Ελλάδα ήταν μέλος μιας ένωσης την οποία οι περισσότεροι Έλληνες περιφρονούσαν. Η αριστερά και η κεντροαριστερά, εκτός από μια μικρή, φωτισμένη μειοψηφία, ήταν αντιευρωπαϊκές και προπαγάνδιζαν ψέματα –ότι η ΕΕ μας εκμεταλλεύεται κι ότι μας τοποθετεί στη «δεύτερη» ταχύτητα– εξάπτοντας τα εθνοκρατικά αισθήματα των ψηφοφόρων τους και τροφοδοτώντας το συλλογικό όραμα για το Κράτος - Μητέρα Τροφό και Πατέρα Προστάτη. Εξάλλου, αριστερά, κεντροαριστερά και δεξιά, εξαιτίας του επαρχιωτισμού και του εγγύς παρελθόντος της φτώχειας, είδαν στην ΕΕ μια πηγή εύκολου πλουτισμού: οι Έλληνες δεν έμαθαν πώς να κερδίζουν χρήματα με εργασία, καινοτομία, επιχειρηματικότητα· έμαθαν απλώς πώς να εισπράττουν από τους ξένους. Το θεαματικότερο παράδειγμα είναι ο εκμαυλισμός της λεγόμενης «περήφανης αγροτιάς», που αποτελεί ένα συγκεχυμένο πολιτικό υποκείμενο (μακρά συζήτηση αυτή η «σύγχυση»...) το οποίο δέχτηκε πακτωλό ενισχύσεων (πάνω από 180 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε τριάντα χρόνια), χωρίς να προωθήσει ανάπτυξη και εκσυγχρονισμό της γεωργίας. Κοντολογίς, το πρόβλημα σήμερα δεν είναι πώς μας χειρίστηκε η ΕΕ αλλά πώς τη χειριστήκαμε εμείς. Όπως είναι γνωστό, ή όπως δεν είναι γνωστό, πολλά υψηλά κυβερνητικά στελέχη από το 1981 απέφυγαν συναντήσεις και διαπραγματεύσεις με την ΕΕ: στην ουσία, οι Έλληνες, παρά τους ευρωβουλευτές τους, έμειναν σταθερά στο χωριό τους γυρίζοντας την πλάτη στους κουτόφραγκους. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα της έλλειψης διπλωματίας και της συμπεριφοράς σπάταλου και κακομαθημένου εφήβου, ο οποίος, επιπλέον, εκδηλώνει συμπτώματα τρέλας του μεγαλείου: «Θα ξηλώσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση... θα μεταδώσουμε την κρίση όπως μια επιδημία...» Διατηρούμε παραμορφωμένη εικόνα για τον εαυτό μας και για τη χώρα μας· είμαστε ανιστόρητοι και αγεωγράφητοι: πιστεύουμε ότι έχουμε τη δύναμη να εκβιάζουμε τους δανειστές μας και να τους κοροϊδεύουμε με απρεπείς δηλώσεις.

2. Είμαστε βαθιά συντηρητική κοινωνία:εκλαμβάνουμε οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ως απειλή της «δημοκρατίας» την οποία ανακαλύψαμε, αιφνιδίως, το 1974. Κι όπως οτιδήποτε ανακαλύπτουμε (το σεξ, τα ναρκωτικά) το εξευτελίζουμε. Ευδοκιμούμε μόνο σε λιμνάζοντα νερά. Ο κ. Βενιζέλος θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί (και να έχει αποσυρθεί στο Άγιο Όρος), έχει όμως δίκιο όταν υπενθυμίζει ότι το ελληνικό κοινό επέδειξε δυσπιστία ακόμα κι όταν οργανώθηκε το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Οι Έλληνες θεωρούν ότι η άρνηση είναι επαναστατική, άρα ηθικά αποδεκτή και επιθυμητή: πρόκειται για ιστορική παρεξήγηση θηριώδους κλίμακας η οποία επιδείνωσε τις ήδη προβληματικές μας σχέσεις με τους Ευρωπαίους. Οι Έλληνες βρίσκονται σε λανθάνοντα πόλεμο με τις ξένες δυνάμεις καθώς και σε εμφύλιο πόλεμο: αυτή η κατάσταση θεωρείται «φυσική». Δημιουργήσαμε λοιπόν ένα πολιτικό φάσμα από συντηρητικά κόμματα· όποιος προβάλλει μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα μένει, απλούστατα, έξω από το κοινοβούλιο.

3. Οι κυβερνήσεις από το 2009 εφάρμοσαν εκείνα τα μέρη των μνημονίων που επιδείνωσαν την ύφεση (ισοπεδωτικές περικοπές), αλλά έδειξαν «ανεξαρτησία» και «ανυπακοή» σε όσα θα συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό. Επί τρία χρόνια η οικονομία και οι θεσμοί κατακρημνίζονται για να μη θιγεί το κατεστημένο των διεφθαρμένων, των φοροφυγάδων, των αεριτζήδων, των υπεραμειβομένων, των αργομίσθων, των εργατοπατέρων, των ψευτοεπαγγελματιών. Περίπου 300 από τους 680 δημόσιους οργανισμούς είναι παθητικοί και άχρηστοι – όμως κανείς δεν καταργήθηκε. Η αιτία είναι λιγότερο η συνεπαγόμενη ανεργία και περισσότερο η γενικευμένη αναξιοκρατία, η εν κρυπτώ διαχείριση και, ας το πούμε μια ακόμη φορά, η πελατοκρατία. Γίνεται διαρκώς λόγος για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου αποκρύπτοντας το γεγονός ότι επαναδιαπραγματεύσεις γίνονται κάθε τόσο, με κάθε επίσκεψη της τρόικας. Αλλά για να μιλάμε στα σοβαρά για επαναδιαπραγμάτευση, πρέπει κάτι να εφαρμόζουμε και κάτι να μην εφαρμόζουμε – εμείς δεν κάνουμε απολύτως τίποτα εκτός από δημοσκοπήσεις και εκλογές.

4. Είμαστε ανάλγητοι. Πολιτικοί που θα έπρεπε να εξαφανιστούν από το προσκήνιο, ζητούν την ψήφο μας. Και ενώ συμπολίτες μας που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες δυσκολεύονται να προμηθευτούν τα φάρμακά τους, δεν φαίνεται, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτά, καμιά ιδιωτική πρωτοβουλία για, έστω προσωρινή, λύση αυτού του προβλήματος. Η κ. Μαριάννα Βαρδινογιάννη ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με τα καρκινοπαθή παιδιά: τις τελευταίες μέρες πάντως δεν αντιλήφθηκα καμιά σχετική δραστηριότητα. Ενώ η οικονομία κατεδαφίζεται –δεν πρόκειται για σχήμα λόγου– οι λιγοστοί πολυεκατομμυριούχοι αδιαφορούν· πράγμα αναμενόμενο: η φιλανθρωπία είναι γνώρισμα ώριμων κοινωνιών.

5. Καμιά μεταρρύθμιση δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς τήρηση της νομιμότητας. Στην Ελλάδα παρατηρείται ανομία ή επιλεκτική νομιμότητα: κόμματα, ομάδες, συνδικάτα, άτομα εναντιώνονται, όπως φρονεί το καθένα, σε νόμους και θεσμούς. Ο νόμος για τη μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ δεν μπορεί να εφαρμοστεί επειδή τον απορρίπτει μέρος των πρυτάνεων· την ίδια στιγμή το ΚΚΕ οργανώνει απεργίες που έχουν κριθεί παράνομες. Κανείς δεν αποπειράται να εφαρμόσει τους νόμους. Παρανομούντες συλλαμβάνονται θεαματικά για να αφεθούν ελεύθεροι με συνοπτικές διαδικασίες.

Τι προκύπτει από όλα αυτά: θεσμικό χάος, σύνθλιψη της οικονομίας, ένταση της αντιπάθειας που έχουμε προκαλέσει σε όλο τον κόσμο. Αλλά, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ωραίοι και σπουδαίοι, θύματα μιας ανεξήγητης διεθνούς συνωμοσίας: όλοι έχουν άδικο, μόνο εμείς έχουμε δίκιο.

Πηγή: ATHENS VOICE

Όχι, σε ότι εξαντλεί την ισχύ του την Κυριακή!

Του Σάκη Κουρουζίδη

Δεύτερες εκλογές μέσα σε 40 ημέρες.

Το οξυμένο κλίμα πριν από τις εκλογές της 6/5, έχει πάρει νέες δραματικές διαστάσεις. Απειλείται ένα διχασμός της κοινωνίας και μάλιστα πολλαπλός. Μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί, προδότες – πατριώτες, αντιστασιακοί - ενδοτικοί, ηττημένοι και δικαιωμένοι, ταπεινωμένοι και επηρμένοι, σαλταρισμένοι και σώφρονες, με το ευρώ ή τη δραχμή, καταγγελία ή διαπραγμάτευση, σύγκρουση ή συνεννόηση!

Υπαρκτά ή ανύπαρκτα διλήμματα, ενισχύονται και ενισχύουν ένα κλίμα βίας, φανατισμού, ακραίου διχασμού, οξύτητας, ακόμα και στις πιο απλές σκηνές «διαλόγου».

Ένα παιχνίδι με τη φωτιά! Αναπαράγεται όλο αυτό το διχαστικό σκηνικό της σκόπιμης πόλωσης, των βαρύγδουπων κραυγών που κατασκευάζουν ακραία διχαστικά διλήμματα και οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή, ανεξάρτητα από τις τελικές επιλογές των εκλογέων.

Πώς μπορούν να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν, κόμματα και πρόσωπα που αλληλοϋβρίζονται προεκλογικά, στιγματίζονται πολιτικά και ηθικά, ενοχοποιούνται προθέσεις, λοιδορούνται και προπηλακίζονται λεκτικά αλλά και σωματικά, πολιτικοί "αντίπαλοι";

Δεν υπάρχει «βέλτιστο» εκλογικό αποτέλεσμα για κανέναν, όταν αυτό θα προέλθει μέσα από ένα τέτοιο διχαστικό και φοβικό περιβάλλον –θα το βρει μπροστά του.

Δεν υπάρχει «όφελος» που να προκύπτει μέσα από μία βίαιη σύγκρουση.

Δεν υπάρχει κερδισμένη -διχασμένη- χώρα, παρά μόνο ευκαιριακοί κερδοσκόποι ελπίδων. Η χώρα δεν απειλείται μόνον από τα χρέη, τα ελλείμματα, το μνημόνιο. Απειλείται, πριν απ’ όλα, από τον διχασμένο εαυτό της.

Τη διαπραγμάτευση ή και τη «σύγκρουση» με την τρόικα, θα την κάνει μια τραυματισμένη ελληνική κοινοβουλευτική εκλογική πλειοψηφία -αλλά μειοψηφία στο λαό- ή το σύνολο των δυνάμεων που μπορούν να επιστρατευτούν σε μια μείζονα προσπάθεια για να πετύχουμε την επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας;

Όλοι πρέπει να σεβαστούν την εκφρασμένη θέληση του ελληνικού λαού να παραμείνουμε στη ζώνη του ευρώ. Ότι την όποια λύση, την αναζητούμε εντός της ΕΕ, δηλαδή σε συνεννόηση και διαπραγμάτευση με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Ποια μπορεί να είναι τα "ατού" της χώρας σε μια νέα αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου; Οι κορώνες και οι ανέξοδες κραυγές εξαντλούν την ισχύ τους στα όρια της χώρας και τελειώνουν την ημέρα των εκλογών.

Η ΝΔ, κατώτερη των περιστάσεων, ευτελίζει την αντιπαράθεση με το ΣΥΡΙΖΑ, φουσκώνοντας αφόρητα και μη πειστικά, υπαρκτά μεν, αλλά δευτερεύοντα τρωτά του. Το βαρίδιο του προέδρου του, εμπόδισε μια συσπείρωση του κεντροδεξιού χώρου, δεν του δίνει τον αέρα μιας συνετής και με διάθεση γενναίου αναπροσανατολισμού των επιλογών της, δύναμης. Δεν έχει καμία δυναμική, απλώς οξύνει φραστικά την αντιπαράθεσή της. Στριμωγμένη, πάντα, και από δεξιά της και από τα «αριστερά» της, δεν έχει θέματα αιχμής, δεν έχει «στρατηγική», απλώς, κάθε πρωί, επιλέγει το θέμα που θα ανεβάσει! Λειτουργεί απολογητικά για τη στάση της απέναντι στα δύο μνημόνια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ζαλισμένος από το ρεύμα υπέρ του, δεν μπορεί να εξηγήσει πώς ακριβώς γίνεται αυτό. Ό,τι κι αν κάνει, ό,τι κι αν λέει, του βγαίνει! Ακόμα και οι τόσο αντιφατικές δηλώσεις των εκπροσώπων του, λειτουργούν και αυτές υπέρ. Ο καθένας «ακούει» και κρατάει αυτό που θέλει να ακούσει και αγνοεί τα ακριβώς αντίθετα που λέει άλλος εκπρόσωπός του. Φαίνεται πως το αντιμνημονιακό, το ακραία λαϊκιστικό και ανέξοδα «σθεναρό» στιλ, πιάνει. Πιάνει και το φουσκώνει ώσπου πάει. Όταν όμως οδηγεί στα πρόθυρα των κυβερνητικών ευθυνών, το πράγμα αλλάζει. Η επιλογή του, πιστεύω ότι προέβλεπε τη συνέχιση αυτής της τακτικής, μέχρι και μια εβδομάδα πριν από τις εκλογές. Στην τελευταία εβδομάδα, θα έδινε μια εικόνα σοβαρότητας, ευθύνης, συνεννόησης για την περίπτωση που σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και εμπλακεί σε κυβερνητικές ευθύνες, τώρα, αφού όμως έχει «δέσει» το μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του με τη γνωστή ρητορική του. Γι’ αυτό και η ΝΔ, νομίζω ότι οξύνει το κλίμα, για να μη δώσει στο ΣΥΡΙΖΑ την ευκαιρία να μετριάσει τις κορώνες του λίγο πριν από τις εκλογές. Το «καλό» σενάριο για το ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμώ ότι είναι, δεύτερος με υψηλά ποσοστά και το «κακό», πρώτος αλλά με χαμηλά την πρωτιά.

Μετά τις εκλογές, ή θα έχουμε μια εφαρμογή της πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, όπως την κατέθεσε με το «επικαιροποιημένο» πρόγραμμά του την 1η Ιουνίου -και θα μπει η χώρα σε μεγάλες περιπέτειες- ή δεν θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτήν την πολιτική, κάνοντας στροφή 180ο –και θα έχουμε μια κραυγαλέα εξαπάτηση του ελληνικού λαού με τους νεο-πολιτικάντικους χειρισμούς των νεόπλουτων της αριστεράς. Πάντως, καλύτερα το δεύτερο σενάριο, παρά το πρώτο και μη αντιστρεπτό!

Το ΠΑΣΟΚ ασχολείται περισσότερο με την επόμενη μέρα του κόμματος. Ό,τι λέει ο πρόεδρός του, το εντάσσει και στη μετα-ΠΑΣΟΚ εποχή, που άνοιξε ήδη. Κάνει, βέβαια, μια προσπάθεια να μιλήσει τη γλώσσα του ρεαλισμού, αλλά τα βαρίδια ακόμα και του πολύ πρόσφατου παρελθόντος, είναι πάρα πολύ βαριά, ασήκωτα. Η εποχή που διαπραγματευόταν ο Ε. Βενιζέλος, από την εποχή που θα διαπραγματευτεί ο διάδοχός του, δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η εκλογή Ολάντ μπορεί να υπονοήσει, θέλει κάτι παραπάνω για να τις απομακρύνει. Δεν έχει αποκαθαρθεί το ΠΑΣΟΚ επειδή κάποιοι από το βαθύ του DNA μετακόμισαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν πολλοί ακόμη στο εναπομείναν ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, όσοι σήμερα το συγκροτούν -η μεγάλη πλειοψηφία- ξέρουν να πολιτεύονται με έναν και συγκεκριμένο τρόπο. Απέναντί τους έμαθαν να «βλέπουν» ομάδες συμφερόντων, εν δυνάμει ψηφοφόρων, πιθανών κομματαρχών. Και διδάχτηκαν πολύ καλά, τόσο που δεν ξέρουν άλλο τρόπο, να τους χειρίζονται με τρόπο που και κάτι να αλλάζει και ο μηχανισμός να δημιουργείται και να αναπαράγεται. Αυτή τη «σχολή» την είδαμε σε πλήρη ανάπτυξη ακόμα και στις πιο δύσκολες φάσεις της κρίσης, ακόμη και πριν από πολύ λίγους μήνες. Οι φορείς τέτοιων αντιλήψεων, φοβάμαι ότι δεν αλλάζουν. Δεν ξέρω αν τους επιφυλάσσεται κάποιος ρόλος στο νέο κόμμα, αλλά δεν ξέρω και τι απομένει χωρίς αυτούς.

Ένα από τα καλά της φάσης αυτής είναι η πολύ πιθανή συρρίκνωση του ΚΚΕ. Δεν ξέρω ακόμη τι μπορεί να σημαίνει αυτό, αλλά μόνο …καλό μπορεί να είναι –αφού πιο κακό δεν γίνεται.

Η ΔΗΜΑΡ, μέσα από πολύ δύσκολες διεργασίες και όχι πάντα με τον ευτυχέστερο τρόπο, κατάφερε, ειδικά μετά τις εκλογές και ακόμα ειδικότερα μετά την «ολοκλήρωση» της εντολής στον Α. Τσίπρα, να αναδειχτεί σε μια υπεύθυνη δύναμη, που μπορεί αδιαμφισβήτητα να εκπροσωπήσει τη φωνή της λογικής και της ευθύνης σε αυτές τις κρίσιμες ώρες και να γίνει ο καταλύτης μιας πορείας που δεν θα βάζει σε κίνδυνο την επιβίωση της χώρας.

Και αυτό είναι το ζητούμενο, το αριστερό, το δημοκρατικό σήμερα.

Αλλιώς, θα καταφύγουμε στις «πείνες που τρων την επιβίωσή τους για να ζήσουν» (Κ. Δημουλά)

Πηγή: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Γιατί να ψηφίσω ΔΗΜΑΡ;

Του Κίμωνα Χατζημπίρου

Παλιός φίλος, προοδευτικός και προβληματισμένος, διατύπωσε τις εξής σκέψεις για τις εκλογές: «Ήταν φυσικό να μην προκύψει κυβέρνηση μετά την 6η Μαϊου. Κατά τη γνώμη μου, οι εκλογές έγιναν με υπερβολική βιασύνη. Προτιμότερο να είχαν καθυστερήσει μερικούς μήνες και να συνέχιζε η κυβέρνηση Παπαδήμου το έργο της στην οικονομία. Πάντως το αποτέλεσμά τους ήταν τραγικό, δύσκολα μπορεί να δεχτεί κανείς πως το 20% ψήφισε ακροδεξιά και το 26% ακροαριστερά. Η ελληνική κοινωνία, παρασυρμένη από έναν τυφλό θυμό, έδειξε να χάνει το μέτρο, να πατάει γκάζι προς το γκρεμό. Ήταν λοιπόν συνετή η αποφυγή επισφαλών συμπράξεων που θα έφτιαχναν μιαν ετοιμόρροπη κυβέρνηση. Καλύτερα να δοθεί στην κοινωνία μια δεύτερη ευκαιρία για να συλλογιστεί, για να προκύψει ενδεχομένως μια πιο λογική πολιτική εικόνα.

»Πάντως, δύσκολα θα υπάρξει τρίτη ευκαιρία. Η επόμενη Κυριακή είναι κρίσιμη, αφού η οικονομία και η κοινωνική ψυχολογία, αλλά και η υπομονή των ευρωπαϊκών κοινωνιών, φτάνουν σε έσχατα όρια αντοχής. Θεωρώ καθήκον μου, ως νουνεχής πολίτης, να συμβάλω ώστε να αποφευχθούν τα χειρότερα. Οι επιλογές μου περιορίζονται στο δημοκρατικό τόξο, δηλαδή αποκλείω εκείνα τα κόμματα που δεν στηρίζουν τον κοινοβουλευτισμό και θέτουν σε κίνδυνο, άμεσα ή έμμεσα, την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Μια συνετή πρόταση, που την επιλέγουν πολλοί ομοϊδεάτες μου, είναι να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία. Να βοηθήσω να έρθει πρώτη, να κερδίσει το δώρο των 50 εδρών, αποκλείοντας ουσιαστικά το ενδεχόμενο μιας ετερόκλητης αντιευρωπαϊκής πλειοψηφίας στη νέα Βουλή. Ωστόσο, πώς να κάνω μια τόσο μεγάλη έκπτωση στις αρχές μου; Το κόμμα αυτό συμπεριλαμβάνει πρόσωπα που υπηρετούν μια σκοταδιστική πολιτική.

»Ανάμεσα στα υπόλοιπα φιλοευρωπαϊκά κόμματα, ξεχωρίζει η Δημοκρατική Αριστερά. Διαθέτει σοβαρότητα και εντιμότητα, αναλαμβάνει την ευθύνη να αρνηθεί τη μονομερή καταγγελία του μνημονίου, απαιτεί δίχτυ προστασίας για άνεργους και φτωχούς, έχει την τόλμη να ζητά εφαρμογή των νόμων για πάταξη της λαθρομετανάστευσης. Είναι όμως διατεθειμένη να αποκλείσει μια συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ; Κάθε κυβέρνηση με συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε σύντομα σε καταστροφικό αδιέξοδο μέσα από διαμάχες μεταξύ αγεφύρωτων θέσεων. Ιδιαίτερα αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα και πριμοδοτηθεί με 50 έδρες, πώς θα αποφευχθεί η εφιαλτική προοπτική μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, που στην παρούσα συγκυρία θα έσπρωχνε πάραυτα τη χώρα στον Τρίτο Κόσμο; Θα μπορέσει όμως η ΔΗΜΑΡ να αρνηθεί με σθένος την κοινοβουλευτική της στήριξη, θα μπορέσει να αντισταθεί στην πίεση όσων ονειρεύονται αναχρονιστικές ΕΑΜικές καταστάσεις και κοινωνικές ανατροπές; Τελικά, επιλέγω μεν τη ΔΗΜΑΡ, αλλά θα με βαρύνουν ανυπόφορες τύψεις αν μου προκύψει κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ».

Πράγματι, μια δημοκρατική κυβερνώσα Αριστερά έχει σημαντικότατο ρόλο να παίξει στη σημερινή δύσκολη συγκυρία. Έχει τη δυνατότητα να συμβάλει με γνώση και κοινωνική ευαισθησία στην προσπάθεια των λοιπών φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, για παραμονή και εξέλιξη της χώρας μέσα στον ανεπτυγμένο κόσμο. Η πραγμάτωση όμως του οράματος, απαιτεί μηδενική ανοχή προς αντιδημοκρατικές δυνάμεις, απαιτεί σκληρή ολομέτωπη σύγκρουση, ανεξάρτητα από το φαιό ή κόκκινο χρώμα τους.

Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

Λευτεριά στον Μαχμούντ Σαρσάκ!

Πριν από περίπου τρία χρόνια, στις 22 Ιουλίου του 2009 ο Παλαιστίνιος ποδοσφαιριστής Μαχμούντ Σαρσάκ προσπάθησε να περάσει τη Δυτική Όχθη προκειμένου να πάρει μέρος σε αγώνα της Εθνικής Ομάδας της Παλαιστίνης. Από εκείνη τη μέρα μέχρι και σήμερα η ζωή του έχει εξελιχθεί σε μαρτύριο από τις ισραηλινές αρχές, οι οποίες για ακόμη μία φορά δείχνουν το εγκληματικό πρόσωπό τους εις βάρος Παλαιστινίων.

Ο Σαρσάκ, κάτοικος της πόλης Ραφάχ στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα από τη σύλληψή του από τους Ισραηλινούς φυλακίστηκε χωρίς να περάσει καν από δίκη και αφού οι αρχές για περίπου ένα μήνα τον ανάγκασαν σε εξαντλητικές ανακρίσεις οι οποίες δεν είχαν καμία απολύτως βάση! Κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών χρόνων στη φυλακή δεν έχει το δικαίωμα της επίσκεψης από δικούς του ανθρώπους ενώ οι συνθήκες κράτησής του είναι πέρα για πέρα απαράδεκτες.

Η περίπτωση του αποτελεί μία από τις χιλιάδες φασιστικού τύπου ενέργειες του ισραηλινού καθεστώτος σε Παλαιστίνιους πολίτες. Τις τελευταίες μέρες οι φωνές για την απελευθέρωσή του συνεχώς πληθαίνουν με τον ίδιο τον Παλαιστίνιο ποδοσφαιριστή να συνεχίζει για 87η μέρα την απεργία πείνας που ξεκίνησε με στόχο τη δικαίωση του αγώνα του για τη λευτεριά.

Η κατάσταση του Σαρσάκ είναι εξαιρετικά κρίσιμη σύμφωνα με τον οργανισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Άνταμιρ» καθώς ο 25χρονος ποδοσφαιριστής έχει χάσει σε αυτές τις 87 μέρες απεργίας πείνας 30 κιλά και η υγεία του βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο.

Κοντά στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Σαρσάκ και στον αγώνα που δίνει για την απελευθέρωσή του βρίσκεται και η οργάνωση FIFPro που στέκεται συνεχώς δίπλα στους ποδοσφαιριστές προασπίζοντας τα δίκαια αιτήματά τους. Ο συγκεκριμένος φορέας έχει σταθεί αρκετές φορές στο πλευρό Παλαιστίνιων ποδοσφαιριστών στο παρελθόν, οι οποίοι έχουν αντιμετωπιστεί με τον πλέον βάρβαρο τρόπο από τις ισραηλινές δυνάμεις.

«Η ελεύθερη μετακίνηση αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη. Στα καταστατικά της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου τονίζεται πως σε κάθε παίκτη θα πρέπει να επιτρέπεται η συμμετοχή του στην Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου της χώρας από την οποία προέρχεται. Ωστόσο για κάποιους ποδοσφαιριστές είναι αδύνατο να υπερασπιστούν τα χρώματα της Εθνικής τους Ομάδας. Κι αυτό γιατί στους παίκτες της Παλαιστίνης δεν τους επιτρέπεται να διασχίσουν τα σύνορα. Δεν μπορούν να συναντήσουν τις οικογένειές τους, είναι κλειδωμένοι και αυτό αποτελεί αδικία», ανέφερε ο αντιπρόεδρος της FIFPro, Φιλίπ Πιά.

Την περσινή χρονιά ο συνδικαλιστικός φορέας των ποδοσφαιριστών είχε επισκεφθεί δύο φορές την Παλαιστίνη, όπου και συναντήθηκε με Παλαιστίνιους ποδοσφαιριστές, συζητώντας μαζί τους τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν με το Ισραήλ. Παράλληλα σημαντικές είναι οι προσπάθειες στην κατεύθυνση για τη δημιουργία μίας επίσημης ομοσπονδίας επαγγελματιών ποδοσφαιριστών της Παλαιστίνης, η οποία και θα στηρίζει από κοντά και σε καθημερινή βάση των αγώνα τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκτός από τον 25χρονο ποδοσφαιριστή Μαχμούντ Σαρσάκ, στις ισραηλινές φυλακές κρατείται κι άλλος ένας Παλαιστίνιος απεργός πείνας, ο Ακράμ Ριχάουι, ο οποίος συνεχίζει για 62η μέρα την απεργία. Η κατάστασή του είναι εξίσου κρίσιμη ενώ ο συγκεκριμένος πάσχει από χρόνια προβλήματα υγείας, όντας φυλακισμένος στο Ισραήλ από το καλοκαίρι του 2004. Το σύνθημα για τη λευτεριά, όπως και στην περίπτωση του Μαχμούντ, ακούγεται εξίσου δυνατά και για αυτόν από τα χείλη όλων μας.

Πηγή: Otherside Football

Στο τηλεκαφενείον "Η Ελλας"

Του Τάκη Πατσάκη

Σκηνές ομαδικής παράκρουσης, απότοκο της εθνικής μας μοναξιάς και παρακμής, εκτυλίχθησαν σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό (μικρή σημασία έχει το όνομα του) με πρωταγωνιστές/στριες γνωστούς/στές «τρόφιμους» της μυντιακής μας «Δημοκρατίας».

Αυτό που είδαμε όλοι στις οθόνες μας, δεν ήταν τίποτε άλλο παρα η επίδειξη πνευματικής ανεπάρκειας, τυπικό προϊόν της έλλειψης υγειών προτύπων και κατ επέκτασιν ουσιαστικής παιδείας ενός ολόκληρου λαού, που σαν τηλεοπτική εικόνα του έβγαλε αυτό το σκουπιδαριό που όλοι «βιώσαμε»…

Ένα συνονθύλευμα λοιπόν κάποιων «υπανθρώπων», «αστέρων» του κομματικού κατινισμού, που απειλεί να μας σώσει ως εργάτες, έθνος κλπ, ΚΑΙ στις 17 Ιουνίου, φρόντισε να διασύρει για πολλοστή φορά, όχι μόνο την πολιτική σαν ουσιαστική έννοια αλλα πολλή δε περισσότερο, την αξιοπρέπεια όλων υμών των δύστυχων τηλεθεατών που είχαμε την ατυχία να τους …απολαύσουμε για πολλοστή φορά ΚΑΙ τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Και τι δεν παρέλασε μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας εκείνα τα κωμικοτραγικά τηλεοπτικά λεπτά!;

Η παντελής έλλειψη γνώσης νόμων και ήθους θες; (Ωραία μου ξανθιά κυρία του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι πρέπει να σας μάθουν ότι είναι άλλο πράγμα ο υπόδικος και άλλο ο κατάδικος).

Ο γνωστός αγοραίος πολιτικός λόγος του επίσης γνωστού ΚΚΕ και των εκπροσώπων αυτού με τους επίσης γνωστούς χαρακτηρισμούς που είναι πάντα διανθισμένος με κοσμητικά επίθετα και show για όλους και για όλα; (Χουντοφασίστες, φρατζόλες, παλαιότερα, αγορασμένες από πτωχούς πλην τίμιους φούρνους των Βου-Που, φρασεολογία βγαλμένη μέσα από τα καλλίτερα λεξικά της συμπαθούς τάξης του κλειστού επαγγέλματος των μεταφορέων)!

Το …υπεράνω άνετο στυλάκι …επιπέδου Α’ Αθήνας, του ατάραχου ασπρομάλλη κυρίου της ΝΔ την ώρα που γύρω του γινόταν ο κακός χαμός;

Η ο πολύς μάγκας, βαρύς και αψύς νέος Χρυσαυγίτης που στο διάβα του σαρώνει και ακολούθως κρύβεται για να μην αντιμετωπίσει τους νόμους του κράτους που ο ίδιος μας ορκίζεται ότι μάχεται για την εφαρμογή τους ;;;; (Φυσικά στους μετανάστες μόνο)!

Και τι μας έμεινε τελικά ως ηθικό δίδαγμα μετά από όλο αυτό το μακελειό;

Εγώ προσωπικά, φοβάμαι να το διατυπώσω…

Το μόνο που θα ψελλίσω με βαριά καρδιά, είναι τούτο:

Ο θεός ας αναπαύσει την ψυχή των κομμάτων, του λαού και γενικά αυτής της χώρας…

Αιωνία μας η μνήμη λοιπόν!

Υ.Γ. Εσκεμμένα δεν ανάφερα (πουθενά) τα ονόματα των πρωταγωνιστών του συγκεκριμένου “reality”, με σκοπό τη μη παιρεταίρω διαφήμιση τους. Και ο λόγος που δεν θέλω να κάνω κάτι τέτοιο, είναι γιατί από μόνοι τους όλοι αυτοί και αυτές, συνθέτουν τον ορισμό της δυσφήμισης της Ελλάδας, μέσα και έξω από αυτήν.

Το ξεκατίνιασμα της Αριστεράς

Του Μιχάλη Λεάνη

Τραμπαλίζομαι παρακολουθώντας στην τηλεόραση τους εκπροσώπους των κομμάτων να αντιπαρατίθενται. Συζητήσεις κοινότοπες, παλιακές. Ενα θέαμα ευτελές, εν πολλοίς βαρετό. Από τα τηλεοπτικά τραπέζια απουσιάζουν η διαλεκτική, τα επιχειρήματα, η ευπρέπεια.

Δεν αναφέρομαι στον υποκριτικό καθωσπρεπισμό. Στον σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Στοιχεία που συγκροτούν έναν εποικοδομητικό διάλογο επιπέδου. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Αλλο με στεναχωρεί εμένα. Η σκληρή αντιπαράθεση ανάμεσα στα κόμματα της Αριστεράς. Μια Αριστερά ανίκανη να κρατήσει τα προσχήματα τις κρίσιμες αυτές ώρες. Μια Αριστερά με τις ατέλειες στο μακιγιαρισμένο πρόσωπό της να εκτίθενται στις πρώτες ακτίνες του ήλιου. Μια Αριστέρα που φοβάται τη δύναμή της και επιτίθεται στα σωθικά της. Βαρύτατοι χαρακτηρισμοί, απαξιωτικές εκφράσεις, πόζες ασυμβίβαστου στυλ, διάθεση μονοπώλησης της αριστερής ταυτότητας.
Ολα αυτά χρόνια μετά το '68, όταν ο Αλντο Νατόλι, ο μεγάλος θεωρητικός του PCI, δήλωνε καταχειροκροτούμενος στο 12ο συνέδριο ότι δεν χρειάζεται κομματική ταυτότητα για να είναι κανείς αριστερός. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας εκλογικής αναμέτρησης η Αριστερά εκλογικά αθροιστικά ξεπερνά το 30%. Ποσοστό εκπληκτικό όχι μόνο για τα ελληνικά, αλλά και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Μια ευκαιρία μοναδική που δύσκολα επαναλαμβάνεται. Μια ευκαιρία που χάνεται στο όνομα της καθαρότητας και της ιδεολογικής συνέπειας. Ανοησίες χωρίς αύριο.
Απλά η Αριστερά πληρώνει την εσωστρέφειά της στην οποία την οδήγησαν οι κομματικοί μηχανισμοί και οι ηγέτες της. Πρόσωπα μονοδιάστατα, λάτρεις ενός αριστερού ναρκισσισμού, κολλημένοι σε ηγέτες και πρακτικές του παρελθόντος, κοντοί ινστρούκτορες για υψηλές ιδέες. Μετέτρεψαν την ιδεολογία σε μαγαζιά και χώρισαν ιδιοκτήτες για να επιβιώσουν πολιτικά. Οι νέοι καιροί και οι πρακτικές τούς εκθέτουν. Αμαθείς στη σύνθεση, πρώτη ύλη στην αριστερή ιδεολογία, αγοραφοβικοί, «παπαγαλάκια» ξεπερασμένων και ανεφάρμοστων τσιτάτων, νομίζουν ακόμη ότι μια νίκη στον περιβάλλοντα χώρο ισοδυναμεί με την κατάκτηση της οικουμένης.

Με αυτή τη νοοτροπία βαθιά ριζωμένη μέσα τους, βγαίνουν στα πάνελ και ξεκατινιάζονται. Απέναντι σε έναν λαό που περιμένει μια αριστερή βοήθεια. Το γεγονός με πικραίνει, αλλά δεν μου προκαλεί έκπληξη. Εδώ και καιρό ο τόπος έχει χάσει την πνευματικότητά του. Διανοούμενοι, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί, λογοτέχνες, ποιητές, κάθε είδους ελεύθερα μυαλά μπορεί να ψηφίζουν Αριστερά, αλλά στέκονται κριτικά απέναντί της. Εχουν φάει πόρτα με αποτέλεσμα να ιδιωτεύουν. Οι κομματικοί προύχοντες φρόντισαν να τους εξορίσουν, κρατώντας οι ίδιοι τα πόστα, με αποτέλεσμα λέξεις όπως σύνθεση, σύγκλιση ιδεών, συνεργασία και ιδεολογικοί επαναπροσδιορισμοί να προκαλούν ναυτία. Αν δεν προηγηθεί μια πνευματική έκρηξη ικανή να αναδείξει την πανσπερμία αριστερών θέσεων και αντιλήψεων, και συγχρόνως τη δυνατότητά τους να εκφρασθούν από έναν και μόνο πολιτικό φορέα, τότε η Αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να φλερτάρει με την εξουσία.

Η Αριστερά του 21ου αιώνα, η Αριστερά της Ευρώπης. Ευρώ και δραχμή έπονται. Μια τελευταία αναφορά στους συντρόφους με ή χωρίς εισαγωγικά –από αυτούς εξαρτάται, άλλωστε– του ΚΚΕ. Ας σταματήσουν να παρελαύνουν κρατώντας τη σημαία της καθαρότητας. Η ιστορία άλλα τους έχει διδάξει. Προσωπικότητες που στο παρελθόν επίσημα τους χαρακτήρισαν δηλωσίες ήταν αυτοί που μας ελευθέρωσαν μόνοι και υπερήφανοι για την ιδεολογία τους, αναπνέοντας τον καθαρό αέρα του βουνού και όχι την καμαρίλα των κομματικών γραφείων. Οι ιστορικές αποκαταστάσεις σε αυτό αποσκοπούν. Να μην επαναλάβεις τα λάθη του παρελθόντος. Οι σκέψεις που καταθέτω σε αυτό το κείμενο είναι εμπνευσμένες και συνεπώς αφιερωμένες σε έναν αγωνιστή της εθνικής αντίστασης που έφυγε πριν από λίγες μέρες από κοντά μας, αλλά πρόλαβε να μου μάθει ότι η Αριστερά μπορεί να μεγαλουργήσει μόνο ως μία και ενωμένη. Στον πατέρα μου...

Πηγή: Εφημερίδα SportDay

Το κορίτσι του περασμένου αιώνα

Όσα είναι εδώ γραμμένα δεν αποτελούν βιβλίο ιστορίας. Είναι όσα εποικίζουν τη μνήμη μου όταν αντιλαμβάνομαι το βλέμμα αυτών που με περιβάλλουν, γεμάτο αμφιβολίες και ερωτηματικά. Γιατί υπήρξες κομμουνίστρια; Γιατί λες ότι είσαι ακόμη; Τι εννοείς; Χωρίς κόμμα, χωρίς καθήκοντα, πλάι σε μια εφημερίδα που δεν είναι πια δική σου; Μήπως αρπάζεσαι από μια αυταπάτη, από πείσμα; Μήπως επειδή είσαι απολίθωμα; Κάθε τόσο κάποιος με σταματά στο δρόμο ευγενικά: "Ήσασταν ένας μύθος". Μα ποιος θέλει να είναι μύθος; Όχι εγώ. Οι μύθοι είναι μια προβολή άλλων, εγώ δεν έχω καμία σχέση με αυτό. Νιώθω αμήχανα. Δε με έχουν καρφώσει με όλες τις τιμές σε μια ταφόπλακα, έξω από τον κόσμο, έξω από το χρόνο. Εξακολουθώ να συμμετέχω και στα δύο. Όμως αυτή η ερώτηση με καλεί να δώσω μια απάντηση.

Η ιστορία του κομμουνισμού και των κομμουνιστών του 20ου αιώνα είχε τόσο άσχημη κατάληξη, που είναι αδύνατο να μη θέσει κανείς στον εαυτό του αυτή την ερώτηση. Πώς ήταν να είναι κανείς κομμουνιστής στην Ιταλία από το 1943; Κομμουνιστής ως μέλος ενός κόμματος, όχι μόνο σε μια στιγμή εσωτερικής συνείδησης, με την οποία μπορεί κανείς πάντοτε να τα βγάλει πέρα: "Εγώ μ' αυτό ή μ' εκείνο δεν έχω σχέση". Αρχίζω να αναρωτιέμαι. Χωρίς να συμβουλεύομαι ούτε βιβλία ούτε έγγραφα, αλλά χωρίς να μου λείπουν οι αμφιβολίες.

Αφού πέρασα πάνω από μισό αιώνα τρέχοντας, σκοντάφτοντας, ξαναρχίζοντας το τρέξιμο με μερικές μελανιές παραπάνω, η μνήμη μου μοιάζει να έχει πάθει ρευματισμούς. Δεν την καλλιέργησα, ούτε γνωρίζω την επιείκεια και τις παγίδες της. Ακόμη και με το να της δώσω μια μορφή. Όμως η μνήμη και η μορφή είναι κι αυτές ένα γεγονός ανάμεσα στα πολλά γεγονότα. Τίποτε λιγότερο ή περισσότερο.

Ροσάνα Ροσάντα

Η μετάφραση είναι της Τόνιας Τσίτσοβιτς.

Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ

Υπομονή, Καρλ, στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός

Του Σωτήρη Γκορίτσα

Πόσο λάθος είχες κάνει, σύντροφε Καρλ! Ηταν τελικά απλό πράγμα ο σοσιαλισμός. Γιατί μας έκανες να ξοδέψουμε άσκοπα τα νιάτα μας παλεύοντας να αποκτήσει συνείδηση ο εργάτης, να συμμαχήσει μαζί του ο μικρομεσαίος, να γραφτούν στα συνδικάτα τους, να φτιαχτούν τα λαϊκά τους μέτωπα, οι συνασπισμοί αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων; Ηταν τόσο δύσκολο να καταλάβεις ότι για να γίνει ο σοσιαλισμός δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά ένας αριστερός Σάκης Ρουβάς; Πώς δεν είδες τι ακαταμάχητο όπλο στα χέρια του λαϊκού κινήματος μπορεί να γίνει το life style και να νικήσουμε τον καπιταλισμό με τα ίδια του τα όπλα; Μας ταλαιπώρησες άσκοπα τόσα χρόνια με σφυροδρέπανα, όπλα, επαναστάσεις, ιστορικούς συμβιβασμούς, διασπάσεις, φυλακίσεις, εξορίες, νεκρούς. Χάσαμε τον χρόνο μας με όλα αυτά. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να πειραχτεί η τσέπη μας - το ευκολότερο σε αυτή την χώρα μιας και αν δεν μας την πειράξει άλλος την πειράζουμε μόνοι μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι χαλάσαμε τα μάτια μας προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη με το πολυσέλιδο «Κεφάλαιό» σου και πρεσβύωπες τώρα δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε live την επανάσταση των άφθαρτων, μοντέρνων και άγνωστων αγωνιστών που γίνεται μπρος στα μάτια μας.

Διότι, νομίζω, υποτίμησες, σύντροφε Καρλ, το πόσο σημαντικό είναι για τον σοσιαλισμό το να είσαι μοντέρνος, φρέσκος και κυρίως άγνωστος. Να μη σε ξέρει κανείς… Μην ανησυχείς, μόλις μας μάθουν θα εξαφανιστούμε από τα πάνελ εμείς και θα βάλουμε άλλους. Εχουμε φρέσκο απόθεμα κρυμμένο σε ΚΟΕ, ΔΗΚΚΙ, Ρόζες, Δίκτυα, κ.λπ. που δεν τους ξέρει κανείς. Τους κρύβουμε για να τους εμφανίσουμε μόλις το target group «ελληνική κοινωνία» βαρεθεί τη σημερινή μας συσκευασία. Είναι σαν τα σαμπουάν, Κάρολε. Κάθε προϊόν χρειάζεται ανανέωση. Γιατί νομίζεις φύγαμε από το ΚΚΕ και ήρθαμε στην Ανανεωτική Aριστερά; Για τις αφέλειες των Κύρκων και Παπαγιαννάκηδων; Ηρθαμε γιατί καταλάβαμε ότι μόνο μοντέρνοι και άγνωστοι πλασιέ μπορούν να πουλήσουν το μουχλιασμένο τυρί.

Μην μ' αρχίζεις πάλι την γκρίνια. Τι δουλειά έχει με όσα σου λέω ο Μπερλινκγκουέρ; Δεν του έφτανε του ανόητου το 35% που είχε για να κάνει τον σοσιαλισμό και πήγε και ζήτησε «ιστορικό συμβιβασμό» με τη Δεξιά. Καλά να πάθει. Εμείς διδασκόμαστε από τέτοια λάθη, Καρλ! Ποιον Αλιέντε; Πού τον θυμήθηκες αυτόν; Τι πάει να πει «να κοιτάξουμε τι έπαθαν οι Χιλιανοί μετά τις κρατικοποιήσεις, εθνικοποιήσεις, φορολογίες και αναδιανομές»; Αλλο Χιλή, Καρλ, άλλο Ευρώπη. Εδώ είναι πολιτισμένοι, δεν γίνονται αυτά. «Η Ευρώπη ήταν που βομβάρδισε την Γιουγκοσλαβία»; Δεν θέλουμε αυτή την Ευρώπη. Θέλουμε μιαν άλλη. Τι «ποια άλλη;». Δεν ξέρω, θα δούμε ποια άλλη, μη με πιέζεις τώρα. Κοίτα κάτι, Καρλ: ακόμα και έτσι να είναι, ακόμη δηλαδή και λαμπόγυαλο να μας κάνουν όπως τη Γιουγκοσλαβία, ακόμη και χούντα να έρθει σαν του Πινοσέτ, δεν βλέπεις ότι εμείς πάλι ωφελημένοι βγαίνουμε; Δεν είδες εφτά μόλις χρόνια δικτατορίας πόσο δυνάμωσαν την Αριστερά; Ολοι μαζί μας ασχολούνται τριάντα χρόνια τώρα! Σκέψου τα λίγο καλύτερα, σε παρακαλώ. Εχεις καιρό μέχρι τις 17 Ιούνη. Λίγο υπομονή, Καρλ, και θα δεις πόσο μάταια ήταν όλα όσα προσπαθούσαμε τόσα χρόνια και πόσο απλό πράγμα ήταν τελικά να γίνει «Στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός!».

Ο Σωτήρης Γκορίτσας είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Επτά προτάσεις της ΔΗΜ.ΑΡ για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, σε συνέντευξή του στο Έθνος της Κυριακής κατέθεσε επτά προτάσεις για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο. Συγκεκριμένα:

-Το 1ο μέτρο είναι το πάγωμα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, οι οποίες προβλέπονται για τον Ιούνιο, η κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων..Το μέτρο για το πάγωμα είναι αποτέλεσμα της βασικής αναδιαπραγμάτευσης, για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος, γίνονται 3,5 δις. Αυτά τα ποσά μπορούν φέτος να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών φαρμάκων και αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση.

-Το 2ο μέτρο, που μάς απεμπλέκει από το Μνημόνιο είναι ο μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Κόβοντας αυτές τις δαπάνες, όπως καταλήγει η εφαρμογή του Μνημονίου, κόβουμε τα πόδια μας, επιτείνεται η ύφεση, που σωριάζει ανέργους και σωρεύει λουκέτα και αυξάνεται το έλλειμμα.

-Το 3ο μέτρο : Προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους ώστε να κτυπηθεί η φοροδιαφυγή και να ανακουφιστούν οι αδύναμοι. Θα εισαγάγουμε νέους θεσμούς για τον καταλογισμό των φόρων που θα κτυπήσουν τη διαφθορά στις εφορίες και θα προσφέρουν απασχόληση σε ανέργους .

-Το 4ο μέτρο: Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα σουπερ μάρκετ στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.

-Το 5ο μέτρο: 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ . Τα κονδύλια λιμνάζουν στους ενδιάμεσους φορείς και δε φτάνουν στην αγορά.

-Το 6ο μέτρο: Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις- εκπρόσωποι του δημοσίου μετά την ανακεφαλαιοποίηση-, θα δώσουν, αμέσως, ρευστότητα στις επιχειρήσεις , χαμηλά επιτόκια και ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά. Λέμε όχι στην αναπαλαίωση του φαύλου καθεστώτος με τα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους, που αποφασίζονταν σε πολιτικά γραφεία. Θα ζητήσουμε τριετή business plan από τις διοικήσεις των τραπεζών ώστε το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του. Η ανακεφαλαίωση δεν είναι τζάμπα χρήμα.

-Το 7ο μέτρο είναι η άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους.

Δεν ξέρω αν αλλάζει η Ευρώπη. Ξέρω ότι εμείς δεν αλλάζουμε με τίποτα…

Του Γιάννη Μπέζου

Τις τελευταίες μέρες, ακούμε από όλα σχεδόν τα κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι η Ευρώπη αλλάζει.

Ωραίο ακούγεται!! Και ας μην καταλαβαίνουμε ακριβώς τι σημαίνει «αλλάζει»....

Γίνεται δημοκρατικότερη; Λαϊκότερη; Πιο ανθρωπινή; Έρχεται πιο κοντά μας; Θα μας αγαπήσει; Θα μας λυπηθεί; Θα μας πάρει στα σοβαρά;

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα αυτά είναι για λαϊκή, προεκλογική κατανάλωση. Δεν ξέρω αν η Ευρώπη αλλάζει. Ξέρω ότι εμείς δεν αλλάζουμε με τίποτα. Εξακολουθούμε να παίζουμε στο γήπεδο της διεθνούς συνωμοσίας εναντίον μας, κλείνουμε τα μάτια στα πολλά ελαττώματα μας, αρνούμαστε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι είμαστε μια μικρή χώρα, που θα πρέπει να προσδιορίσει τον ρόλo της στον πλανήτη.

Συμπεριφερόμαστε σαν να ήμασταν πραγματικά πλούσιοι, που μας έκλεψαν οι κακοί συνεταίροι μας, και μας έχει απομείνει ο ρόλος του μόνιμος διαμαρτυρόμενου για τα πάντα. Ρόλος, που τον παίζουμε τέλεια, αλλά που φοβάμαι ότι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Οι άλλοι μάλλον δεν αιχμαλωτίζονται από τις θεατρικές μας επιδόσεις!

Ας σεβαστούν όλοι, αυτή τη φορά, τη θέληση του λάου. (Τι πολύπαθη λέξη)! Ας αναλάβουν την ευθύνη που τους προσδιορίζει η λαϊκή ψήφος, και ας κυβερνηθεί η χωρά μας.

Εδώ θα ζήσουμε. Εδω θα δημιουργήσουμε. Δεν θα φύγουμε όλοι. Ας μείνουμε και κάποιοι. Ας δώσουν οι πολιτικοί μας το παράδειγμα. Ας εργαστούν. Ας τολμήσουν. Ας στενοχωρήσουν. Ας στεναχωρηθούν. Ας μάθουμε, επιτέλους, κι εμείς ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο τα χαρτονομίσματα.

Θυμίζω τη ρήση του Ρωμαίου Σενέκα: «Ο μεγαλύτερος πλούτος, είναι να περιορίσουμε τις επιθυμίες μας».

Πηγή: ΑΙΧΜΗ

Το ευρωπαϊκό στίγμα της Δημοκρατικής Αριστεράς

Σαφές ευρωπαϊκό στίγμα αποκτά η Δημοκρατική Αριστερά με την τριήμερη επίσκεψη στις Βρυξέλλες που θα πραγματοποιήσει από την Κυριακή 3 έως την Τρίτη 5 Ιουνίου ο πρόεδρος του κόμματος, Φώτης Κουβέλης καθώς θα συναντηθεί με τα σημαντικότερα πρόσωπα του Ευρωπαϊκου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τη Δευτέρα ο Φώτης Κουβέλης θα αυναντηθεί με τον Χάνες Σβόμποντα, πρόεδρο της σοσιαλιστικής ομάδας του ευρωκοινοβουλίου. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα συναντηθεί με τον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών. Την Τρίτη θα έχει συνάντηση με τον Ούγγρο σοσιαλιστή Λάσλο Άντορ, Επίτροπο Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, ενώ το μεσημέρι της ίδιας μέρας είναι προγραμματισμένη συνάντηση με την Κατερίν Τραουτμάν, επικεφαλής των ευρωβουλευτών του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η επίσκεψη του πρόεδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς στις Βρυξέλλες θα ολοκληρωθεί με συνάντηση με τον πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. 

Με αφορμή το πολύ σημαντικό ταξίδι στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτης Κουβέλης δήλωσε: "Θα είμαι αύριο στις Βρυξέλλες. Θα συναντηθώ με θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ και με πολιτικές δυνάμεις του Ευρωκοινοβουλίου. Θα προβάλλω τις θέσεις της χώρας. Θα προβάλλω την ανάγκη επιμήκυνσης της δημοσιονομικής προσαρμογής έως το τέλος του 2017, για να ανασάνουν οι πολίτες. Θα ζητήσω από τώρα, την Ευρωπαϊκή Εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων των Ελλήνων , το μόχθο μιας ζωής για την ώρα της ανάγκης. Θα μιλήσω συγκεκριμένα για τα θέματα της ανάπτυξης και της ανεργίας. Θα δείξω ότι υπάρχει υπεύθυνη Αριστερά στην Ελλάδα, που με το καθαρό της πρόγραμμα κερδίζει συμμάχους για τη χώρα. Η μάχη για την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, η μάχη για τη σταδιακή απαγκίστρωση από τους όρους και τις δεσμεύσεις του, ο αγώνας για να είναι σταθερά η Ελλάδα στο ευρώ και να βγει η χώρα από τα αδιέξοδα είναι ο δικός μας αγώνας. Και η ΔΗΜΑΡ το δίνει αυτόν τον αγώνα κάθε στιγμή παντού".

Philippe Aghion – Alexandra Roulet “O νέος ρόλος του κράτους. Για μια ανανεωτική σοσιαλδημοκρατία»

Το δίλημμα δεν είναι «περισσότερο κράτος» ή «λιγότερο κράτος» το δίλημμα είναι «διαφορετικό κράτος». Την άποψη αυτή προωθούν ο καθηγητής Οικονομικών στο Χάρβαρντ Φιλίπ Αγκιόν και η επί διδακτορία φοιτήτρια Αλεξαντρά Ρουλέ στις νέες προτάσεις τους για ένα καινούργιο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο το οποίο θα συμβάλλει στην έξοδο της Γαλλίας από την τρέχουσα χρηματοπιστωτική κρίση. Μια κρίση που ενώ οδήγησε στην ριζική αμφισβήτηση των αγορών, δεν έπεισε τους πολίτες να επιδείξουν περισσότερη εμπιστοσύνη στο κράτος, κι ούτε έκανε πολλές από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να πάψουν να εκθειάζουν τους νόμους της αγοράς και τις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου και των επενδύσεων ωστόσο και η επανάσταση στην πληροφορική αποτελούν δύο ανατροπές που σηματοδοτούν το τέλος του οικονομικού μοντέλου της τελευταίας τριαντακονταετίας.

Ποια είναι τα οδόσημα που, σύμφωνα με τους συγγραφείς, πρέπει να ακολουθήσουν οι κοινωνίες οι οποίες επιθυμούν να απεμπλακούν από τα σημερινά αδιέξοδα προς την κατεύθυνση ενός βιώσιμου οικονομικού μέλλοντος; Είναι τέσσερα: επένδυση στις ιδέες, καταπολέμηση της εργασιακής αβεβαιότητας, μεταρρύθμιση στη φορολογία και μείωση του ελλείμματος δημοκρατίας.

Συγκριτικά στοιχεία Ευρώπης και Αμερικής έδειξαν πως το 50% των καινοτομιών στις ΗΠΑ πηγάζει από επιχειρήσεις που έχουν λιγότερα από δέκα χρόνια ζωής ενώ στην Ευρώπη το 90% των καινοτομιών πηγάζει από επιχειρήσεις που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια ζωής. Τα τελευταία τριάντα χρόνια η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των οριζόντιων πολιτικών οι οποίες, αντί να υποστηρίζουν τη μια ή την άλλη βιομηχανία, επιδιώκουν να βελτιώσουν το γενικό οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν όλες οι επιχειρήσεις. Η δυναμική όμως άνοδος της Κίνας κατέδειξε την υπεροχή των κρατών που εφαρμόζουν μια συστηματική πολιτική παρεμβαίνοντας και στηρίζοντας τους κρίσιμους βιομηχανικούς τομείς. Παράλληλα η αποτυχία της Ελλάδας και της Ισπανίας έδειξε πως η πλήρης απουσία κρατικής παρέμβασης είναι δυνατόν να οδηγήσει σε εγχώριες μη εξαγώγιμες υπηρεσίες όπως η κατασκευή και η οικοδομή, να οδηγήσει δηλαδή σε κλάδους ιδιαίτερα ευάλωτους στην κρίση. Έτσι ενώ αναγνωρίζουν τη σημασία του ανταγωνισμού, οι συγγραφείς προκρίνουν μια βιομηχανική πολιτική με επαρκή σχεδιασμό, μια στοχευμένη κρατική βοήθεια στους κλάδους όπου ο ανταγωνισμός και η καινοτομία παίζουν ρόλο-κλειδί. Κι ακόμα μια στοχευμένη ενίσχυση του ανταγωνισμού στο εσωτερικό κάθε κλάδου αντί της επικέντρωσης σε μια επιχείρηση «πρωταθλητή».

Καινοτομία σημαίνει αυξημένη κινητικότητα ανάμεσα στις ποικίλες επαγγελματικές δραστηριότητες κι ακόμα συνεπάγεται την δημιουργία αλλά και την κατάργηση επαγγελματικών κλάδων. Το ζητούμενο είναι να μην μετατραπεί η επιθυμία για καινοτομία σε κίνδυνο υποαπασχόλησης ή ανεργίας χωρίς την παράλληλη προσφορά ενός δικτύου ασφαλείας για τους εργαζόμενους. Διότι είναι μάταιο, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, να προτρέπεις τα άτομα να καινοτομούν, όταν δεν είσαι δίπλα τους για να τα εξασφαλίζεις απέναντι στους κινδύνους που καλούνται να αναλάβουν. Επιθυμητό είναι λοιπόν ένα σύστημα «ευέλικτης ασφάλειας» κατά το πρότυπο της Δανίας. Ποια είναι η βασική φιλοσοφία του; Μελέτες έδειξαν πως σε χώρες όπως οι μεσογειακές όπου η εργασία προστατεύεται έντονα αλλά τα επιδόματα ανεργίας είναι χαμηλά, το αίσθημα ασφάλειας είναι επίσης χαμηλό. Υψηλότερο είναι αντιθέτως σε χώρες όπως η Δανία με υψηλά επιδόματα ανεργίας. Γι’ αυτό η πρόταση περιλαμβάνει μεγάλη ευελιξία στο καθεστώς προσλήψεων και απολύσεων μαζί με γενναιόδωρα επιδόματα ανεργίας. Άλλη μέθοδος προστασίας της εργασίας είναι η άσκηση εκ μέρους του κράτους μακροιοκονομικών αντικυκλικών πολιτικών – μιας φορολογικής πολιτικής δηλαδή που αυξάνει τα ελλείμματα σε περιόδους ύφεσης και τα ελαττώνει σε περιόδους ανάκαμψης και μιας νομισματικής πολιτικής που χαμηλώνει τα επιτόκια σε περιόδους κρίσης και τα αυξάνει όταν η οικονομία έχει πάρει μπρος. Οι περιορισμοί των κινδύνων αφορούν τέλος και την ανάληψη κρατικής παρέμβασης προκειμένου να στηριχθούν οι πράσινες καινοτομίες εις βάρος των ρυπογόνων τεχνολογιών.

Η επανεφεύρεση του κράτους-πρωταγωνιστή της καινοτομίας, προστάτη των πολιτών και εγγυητή της κοινωνικής ευημερίας, θέτει το ζήτημα των χρηματοοικονομικών μέσων που το κράτος θα έχει στη διάθεσή του. Απαιτείται επομένως η αναθεώρηση του φορολογικού συστήματος. Ζητούμενο είναι η εύρεση ενός τρόπου που θα εξασφαλίζει τον ακριβοδίκαιο τρόπο διανομής μετά τη φορολόγηση, ενώ παράλληλα θα διατηρεί τα κίνητρα για καινοτομία και αποταμίευση. Η μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ, οι μεγάλες φοροαπαλλαγές στις υπερωρίες και στον φόρο εισοδήματος από παραγωγικές επενδύσεις στις υπερπόντιες περιοχές που εφαρμόστηκαν στην Γαλλία είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθούν τα κρατικά έσοδα χωρίς να υπάρξουν αντίστοιχα αναπτυξιακά κίνητρα. Γι’ αυτό οι συγγραφείς προτείνουν την εφαρμογή ενός «δυαδικού» συστήματος σουηδικού ή φινλανδικού τύπου με έντονη προοδευτικότητα στη φορολόγηση εισοδημάτων από την εργασία, από τις κληρονομιές και τα έσοδα από τα ακίνητα, και μια φορολόγηση με σταθερούς συντελεστές για τα εισοδήματα από το κεφάλαιο.

Οι λόγοι που μια οικονομία της καινοτομίας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δημοκρατικούς θεσμούς είναι κατά τους συγγραφείς τρεις: Περισσότερη αποκέντρωση στη διακυβέρνηση μιας χώρας, ενός πανεπιστημίου, μιας επιχείρησης τονώνει τη δημιουργικότητα των ατόμων και ευνοεί την ανάδυση νέων παραδειγμάτων. Ένα πολιτικό σύστημα πιο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου τα λόμπυ ασκούν μικρότερη επιρροή στους κυβερνώντες. Περισσότερη δημοκρατία τέλος επιτρέπει να αποφεύγεται η μετατροπή στοχευμένων παρεμβατικών πολιτικών σε συμπεριφορές ευνοιοκρατίας και πελατειακών σχέσεων από μέρους των κυβερνήσεων που τις εφαρμόζουν.

Κινητήρια ιδέα του Φιλίπ Αγκιόν και της Αλεξαντρά Ρουλέ είναι πως ανεξάρτητα από τον τομέα παρέμβασης - παιδεία, έρευνα, υγεία, υποστήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, βιομηχανική πολιτική, ευέλικτη ασφάλεια ή περιβαλλοντική πολιτική- η συνδρομή του κράτους πρέπει να εξασφαλίζει μια στρατηγική διακυβέρνηση: διακυβέρνηση ως προς τον τρόπο που το κράτος παρέχει τη βοήθειά του, αλλά και ως προς τη διακυβέρνηση των θεσμών και των τομέων δραστηριοτήτων που ευεργετούνται από το δημόσιο χρήμα (σχολεία, πανεπιστήμια, βιομηχανικοί κλάδοι). Η δημοκρατία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η αξιολόγηση των δημόσιων πολιτικών οφείλουν να διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Φιλελεύθερη Κεντροαριστερά: η λύση στο αδιέξοδο

Της Αννας Διαμαντοπούλου

Η χώρα αιωρείται στο χείλος ενός αβυσσαλέου γκρεμού. Μετά από 6 μήνες περιορισμένης λειτουργίας η χώρα χρειάζεται, απελπισμένα, κυβέρνηση πλήρους ευθύνης. Μια κυβέρνηση με 1) ισχυρή νομιμοποιητική βάση που σημαίνει πλειοψηφία στη Βουλή και το λαό ώστε να μην επιτρέπει εύκολες και δημαγωγικές αμφισβητήσεις αλλά και 2) με σαφές περιεχόμενο και χρονοδιάγραμμα στόχων για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας και την υποστήριξη της Κοινωνικής Συνοχής με δημόσιο έλεγχο των Υπουργών για τα πεπραγμένα τους από την Βουλή.

Μπορεί η, εδώ και τώρα, αντιμετώπιση της κρίσης να έχει πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο ή είμαστε καταδικασμένοι σε μια διαπραγμάτευση με βάση την πολιτική άποψη του ισχυρού και μάλιστα με αντιθεσμικές λειτουργίες; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση εκτός για εκείνους που είναι έτοιμοι να υποταχθούν πλήρως ή, αντίθετα, να αυτοκτονήσουν ελπίζοντας να πάρουν μαζί τους όσους περισσότερους μπορούν.

Το ταμείο είναι άδειο. Αριστερή απάντηση με άδειο ταμείο δεν υπάρχει, διότι η αναδιανομή του πλούτου προϋποθέτει την παραγωγή του. Η «αριστερή» συζήτηση που έκαναν όλα τα κόμματα, χωρίς εξαίρεση, ήταν σε ποιους και πόσα (δανεικά) θα μοίραζαν, γι’ αυτό φτάσαμε στην καταστροφή.

Μια φιλολαϊκή απάντηση, σήμερα, προϋποθέτει μεταρρυθμίσεις, δηλαδή ένα νέο μοντέλο παραγωγής πλούτου με νέες αρχές και τρόπους για την αναδιανομή του. Αυτή η αντίληψη θα πρέπει πλέον να γίνει πλειοψηφική στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτό σημαίνει ότι επιδιώκουμε τον δημόσιο έλεγχο αλλά όχι ένα κράτος - πάτρωνα. Γι’ αυτό είμαστε υπέρμαχοι της Κοινωνίας των Πολιτών και όχι των ψηφοφόρων-πελατών. Γι’ αυτό πιστεύουμε στον συνδικαλισμό αλλά όχι στις συντεχνίες. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για την υποστήριξη με κανόνες και προτεραιότητες των δοκιμαζόμενων πολιτών και όχι των επιμέρους ισχυρών ομάδων. Έτσι θα κερδίσουμε μια πραγματική εθνική υπερηφάνεια.


Το ΠΑΣΟΚ, πιο ώριμο από ποτέ, έχοντας ζήσει την «κόλαση» της διαχείρισης της κρίσης και με βαθιά, μέσα από τη συντριβή του, αυτογνωσία καταθέτει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση. Ενώ οφείλει να θέσει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις που αφορούν τα δημόσια αγαθά, όπως την παιδεία, την υγεία, την ασφάλεια και τις συντάξεις. Μαζί με τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες διεκδικεί μεταρρυθμίσεις στην παραγωγή και την αναδιανομή του πλούτου μεταξύ Βορρά-Νότου, μεταξύ πολιτικής εξουσίας και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η Φιλελεύθερη Κεντροαριστερά των μεγάλων αλλαγών, της Δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους πρέπει να εκφραστεί σήμερα και στην Ελλάδα με βασικό πυλώνα τη ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η Κεντροαριστερά οφείλει να διαχωρίσει της θέσεις της από την δημαγωγία, το ψέμα, τα ευχάριστα συνθήματα, τη βολική εξήγηση ότι πάντα φταίνε οι άλλοι, τις ιδιοτελείς συμμαχίες με συντεχνίες που μπορούν να επιβληθούν ασκώντας κάθε είδους βία. Να διαχωρίσει τη θέση της από κάποιους καλά βολεμένους που με την ταμπέλα της Αριστεράς προβάλουν «ποταμούς» κενών λέξεων. Γιατί όλα αυτά είναι ό,τι πιο παλιό, πιο συντηρητικό και αντεθνικό.

Μπροστά μας δεν έχουμε την ευθύνη της εξουσίας, έχουμε την ευθύνη της σωτηρίας της Ελλάδας. Η δημοκρατική παράταξη που ιστορικά προσδιόρισε στην Ελλάδα το χώρο της Κεντροαριστεράς, πληγωμένη όσο ποτέ όχι μόνο από τη διαχείριση της κρίσης αλλά και τις ακατονόμαστες συμπεριφορές επώνυμων στελεχών που έχουν πλέον απομακρυνθεί, οφείλει γρήγορα και πειστικά να συμμετέχει σε μία συνολική ανασύνταξη του χώρου, η οποία φυσικά δεν μπορεί να έχει απλά κομματικά χαρακτηριστικά! Οφείλει με κάθε τρόπο να βοηθήσει στη διακυβέρνηση της χώρας! Θα το κάνει με αίσθημα εθνικής ευθύνης που σημαίνει αλήθεια, ρεαλιστικό σχέδιο, συμμάχους, διορατικότητα και σύνεση και κυρίως, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη και Αξιοκρατία που δεν εξαρτώνται από ….. καμία δόση του ΔΝΤ.

Το άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα "Έθνος" στις 30/5/2012.

άρθρα