Το κορίτσι του περασμένου αιώνα

Όσα είναι εδώ γραμμένα δεν αποτελούν βιβλίο ιστορίας. Είναι όσα εποικίζουν τη μνήμη μου όταν αντιλαμβάνομαι το βλέμμα αυτών που με περιβάλλουν, γεμάτο αμφιβολίες και ερωτηματικά. Γιατί υπήρξες κομμουνίστρια; Γιατί λες ότι είσαι ακόμη; Τι εννοείς; Χωρίς κόμμα, χωρίς καθήκοντα, πλάι σε μια εφημερίδα που δεν είναι πια δική σου; Μήπως αρπάζεσαι από μια αυταπάτη, από πείσμα; Μήπως επειδή είσαι απολίθωμα; Κάθε τόσο κάποιος με σταματά στο δρόμο ευγενικά: "Ήσασταν ένας μύθος". Μα ποιος θέλει να είναι μύθος; Όχι εγώ. Οι μύθοι είναι μια προβολή άλλων, εγώ δεν έχω καμία σχέση με αυτό. Νιώθω αμήχανα. Δε με έχουν καρφώσει με όλες τις τιμές σε μια ταφόπλακα, έξω από τον κόσμο, έξω από το χρόνο. Εξακολουθώ να συμμετέχω και στα δύο. Όμως αυτή η ερώτηση με καλεί να δώσω μια απάντηση.

Η ιστορία του κομμουνισμού και των κομμουνιστών του 20ου αιώνα είχε τόσο άσχημη κατάληξη, που είναι αδύνατο να μη θέσει κανείς στον εαυτό του αυτή την ερώτηση. Πώς ήταν να είναι κανείς κομμουνιστής στην Ιταλία από το 1943; Κομμουνιστής ως μέλος ενός κόμματος, όχι μόνο σε μια στιγμή εσωτερικής συνείδησης, με την οποία μπορεί κανείς πάντοτε να τα βγάλει πέρα: "Εγώ μ' αυτό ή μ' εκείνο δεν έχω σχέση". Αρχίζω να αναρωτιέμαι. Χωρίς να συμβουλεύομαι ούτε βιβλία ούτε έγγραφα, αλλά χωρίς να μου λείπουν οι αμφιβολίες.

Αφού πέρασα πάνω από μισό αιώνα τρέχοντας, σκοντάφτοντας, ξαναρχίζοντας το τρέξιμο με μερικές μελανιές παραπάνω, η μνήμη μου μοιάζει να έχει πάθει ρευματισμούς. Δεν την καλλιέργησα, ούτε γνωρίζω την επιείκεια και τις παγίδες της. Ακόμη και με το να της δώσω μια μορφή. Όμως η μνήμη και η μορφή είναι κι αυτές ένα γεγονός ανάμεσα στα πολλά γεγονότα. Τίποτε λιγότερο ή περισσότερο.

Ροσάνα Ροσάντα

Η μετάφραση είναι της Τόνιας Τσίτσοβιτς.

Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ

Υπομονή, Καρλ, στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός

Του Σωτήρη Γκορίτσα

Πόσο λάθος είχες κάνει, σύντροφε Καρλ! Ηταν τελικά απλό πράγμα ο σοσιαλισμός. Γιατί μας έκανες να ξοδέψουμε άσκοπα τα νιάτα μας παλεύοντας να αποκτήσει συνείδηση ο εργάτης, να συμμαχήσει μαζί του ο μικρομεσαίος, να γραφτούν στα συνδικάτα τους, να φτιαχτούν τα λαϊκά τους μέτωπα, οι συνασπισμοί αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων; Ηταν τόσο δύσκολο να καταλάβεις ότι για να γίνει ο σοσιαλισμός δεν χρειάζεται τίποτα άλλο παρά ένας αριστερός Σάκης Ρουβάς; Πώς δεν είδες τι ακαταμάχητο όπλο στα χέρια του λαϊκού κινήματος μπορεί να γίνει το life style και να νικήσουμε τον καπιταλισμό με τα ίδια του τα όπλα; Μας ταλαιπώρησες άσκοπα τόσα χρόνια με σφυροδρέπανα, όπλα, επαναστάσεις, ιστορικούς συμβιβασμούς, διασπάσεις, φυλακίσεις, εξορίες, νεκρούς. Χάσαμε τον χρόνο μας με όλα αυτά. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να πειραχτεί η τσέπη μας - το ευκολότερο σε αυτή την χώρα μιας και αν δεν μας την πειράξει άλλος την πειράζουμε μόνοι μας. Το αποτέλεσμα είναι ότι χαλάσαμε τα μάτια μας προσπαθώντας να βγάλουμε άκρη με το πολυσέλιδο «Κεφάλαιό» σου και πρεσβύωπες τώρα δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε live την επανάσταση των άφθαρτων, μοντέρνων και άγνωστων αγωνιστών που γίνεται μπρος στα μάτια μας.

Διότι, νομίζω, υποτίμησες, σύντροφε Καρλ, το πόσο σημαντικό είναι για τον σοσιαλισμό το να είσαι μοντέρνος, φρέσκος και κυρίως άγνωστος. Να μη σε ξέρει κανείς… Μην ανησυχείς, μόλις μας μάθουν θα εξαφανιστούμε από τα πάνελ εμείς και θα βάλουμε άλλους. Εχουμε φρέσκο απόθεμα κρυμμένο σε ΚΟΕ, ΔΗΚΚΙ, Ρόζες, Δίκτυα, κ.λπ. που δεν τους ξέρει κανείς. Τους κρύβουμε για να τους εμφανίσουμε μόλις το target group «ελληνική κοινωνία» βαρεθεί τη σημερινή μας συσκευασία. Είναι σαν τα σαμπουάν, Κάρολε. Κάθε προϊόν χρειάζεται ανανέωση. Γιατί νομίζεις φύγαμε από το ΚΚΕ και ήρθαμε στην Ανανεωτική Aριστερά; Για τις αφέλειες των Κύρκων και Παπαγιαννάκηδων; Ηρθαμε γιατί καταλάβαμε ότι μόνο μοντέρνοι και άγνωστοι πλασιέ μπορούν να πουλήσουν το μουχλιασμένο τυρί.

Μην μ' αρχίζεις πάλι την γκρίνια. Τι δουλειά έχει με όσα σου λέω ο Μπερλινκγκουέρ; Δεν του έφτανε του ανόητου το 35% που είχε για να κάνει τον σοσιαλισμό και πήγε και ζήτησε «ιστορικό συμβιβασμό» με τη Δεξιά. Καλά να πάθει. Εμείς διδασκόμαστε από τέτοια λάθη, Καρλ! Ποιον Αλιέντε; Πού τον θυμήθηκες αυτόν; Τι πάει να πει «να κοιτάξουμε τι έπαθαν οι Χιλιανοί μετά τις κρατικοποιήσεις, εθνικοποιήσεις, φορολογίες και αναδιανομές»; Αλλο Χιλή, Καρλ, άλλο Ευρώπη. Εδώ είναι πολιτισμένοι, δεν γίνονται αυτά. «Η Ευρώπη ήταν που βομβάρδισε την Γιουγκοσλαβία»; Δεν θέλουμε αυτή την Ευρώπη. Θέλουμε μιαν άλλη. Τι «ποια άλλη;». Δεν ξέρω, θα δούμε ποια άλλη, μη με πιέζεις τώρα. Κοίτα κάτι, Καρλ: ακόμα και έτσι να είναι, ακόμη δηλαδή και λαμπόγυαλο να μας κάνουν όπως τη Γιουγκοσλαβία, ακόμη και χούντα να έρθει σαν του Πινοσέτ, δεν βλέπεις ότι εμείς πάλι ωφελημένοι βγαίνουμε; Δεν είδες εφτά μόλις χρόνια δικτατορίας πόσο δυνάμωσαν την Αριστερά; Ολοι μαζί μας ασχολούνται τριάντα χρόνια τώρα! Σκέψου τα λίγο καλύτερα, σε παρακαλώ. Εχεις καιρό μέχρι τις 17 Ιούνη. Λίγο υπομονή, Καρλ, και θα δεις πόσο μάταια ήταν όλα όσα προσπαθούσαμε τόσα χρόνια και πόσο απλό πράγμα ήταν τελικά να γίνει «Στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός!».

Ο Σωτήρης Γκορίτσας είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Επτά προτάσεις της ΔΗΜ.ΑΡ για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Φώτης Κουβέλης, σε συνέντευξή του στο Έθνος της Κυριακής κατέθεσε επτά προτάσεις για τη σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο. Συγκεκριμένα:

-Το 1ο μέτρο είναι το πάγωμα των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, οι οποίες προβλέπονται για τον Ιούνιο, η κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων..Το μέτρο για το πάγωμα είναι αποτέλεσμα της βασικής αναδιαπραγμάτευσης, για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος, γίνονται 3,5 δις. Αυτά τα ποσά μπορούν φέτος να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών φαρμάκων και αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση.

-Το 2ο μέτρο, που μάς απεμπλέκει από το Μνημόνιο είναι ο μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Κόβοντας αυτές τις δαπάνες, όπως καταλήγει η εφαρμογή του Μνημονίου, κόβουμε τα πόδια μας, επιτείνεται η ύφεση, που σωριάζει ανέργους και σωρεύει λουκέτα και αυξάνεται το έλλειμμα.

-Το 3ο μέτρο : Προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους ώστε να κτυπηθεί η φοροδιαφυγή και να ανακουφιστούν οι αδύναμοι. Θα εισαγάγουμε νέους θεσμούς για τον καταλογισμό των φόρων που θα κτυπήσουν τη διαφθορά στις εφορίες και θα προσφέρουν απασχόληση σε ανέργους .

-Το 4ο μέτρο: Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα σουπερ μάρκετ στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.

-Το 5ο μέτρο: 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ . Τα κονδύλια λιμνάζουν στους ενδιάμεσους φορείς και δε φτάνουν στην αγορά.

-Το 6ο μέτρο: Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις- εκπρόσωποι του δημοσίου μετά την ανακεφαλαιοποίηση-, θα δώσουν, αμέσως, ρευστότητα στις επιχειρήσεις , χαμηλά επιτόκια και ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά. Λέμε όχι στην αναπαλαίωση του φαύλου καθεστώτος με τα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους, που αποφασίζονταν σε πολιτικά γραφεία. Θα ζητήσουμε τριετή business plan από τις διοικήσεις των τραπεζών ώστε το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του. Η ανακεφαλαίωση δεν είναι τζάμπα χρήμα.

-Το 7ο μέτρο είναι η άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους.

Δεν ξέρω αν αλλάζει η Ευρώπη. Ξέρω ότι εμείς δεν αλλάζουμε με τίποτα…

Του Γιάννη Μπέζου

Τις τελευταίες μέρες, ακούμε από όλα σχεδόν τα κόμματα, και ιδιαίτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ, ότι η Ευρώπη αλλάζει.

Ωραίο ακούγεται!! Και ας μην καταλαβαίνουμε ακριβώς τι σημαίνει «αλλάζει»....

Γίνεται δημοκρατικότερη; Λαϊκότερη; Πιο ανθρωπινή; Έρχεται πιο κοντά μας; Θα μας αγαπήσει; Θα μας λυπηθεί; Θα μας πάρει στα σοβαρά;

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα αυτά είναι για λαϊκή, προεκλογική κατανάλωση. Δεν ξέρω αν η Ευρώπη αλλάζει. Ξέρω ότι εμείς δεν αλλάζουμε με τίποτα. Εξακολουθούμε να παίζουμε στο γήπεδο της διεθνούς συνωμοσίας εναντίον μας, κλείνουμε τα μάτια στα πολλά ελαττώματα μας, αρνούμαστε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι είμαστε μια μικρή χώρα, που θα πρέπει να προσδιορίσει τον ρόλo της στον πλανήτη.

Συμπεριφερόμαστε σαν να ήμασταν πραγματικά πλούσιοι, που μας έκλεψαν οι κακοί συνεταίροι μας, και μας έχει απομείνει ο ρόλος του μόνιμος διαμαρτυρόμενου για τα πάντα. Ρόλος, που τον παίζουμε τέλεια, αλλά που φοβάμαι ότι είναι για εσωτερική κατανάλωση. Οι άλλοι μάλλον δεν αιχμαλωτίζονται από τις θεατρικές μας επιδόσεις!

Ας σεβαστούν όλοι, αυτή τη φορά, τη θέληση του λάου. (Τι πολύπαθη λέξη)! Ας αναλάβουν την ευθύνη που τους προσδιορίζει η λαϊκή ψήφος, και ας κυβερνηθεί η χωρά μας.

Εδώ θα ζήσουμε. Εδω θα δημιουργήσουμε. Δεν θα φύγουμε όλοι. Ας μείνουμε και κάποιοι. Ας δώσουν οι πολιτικοί μας το παράδειγμα. Ας εργαστούν. Ας τολμήσουν. Ας στενοχωρήσουν. Ας στεναχωρηθούν. Ας μάθουμε, επιτέλους, κι εμείς ότι στη ζωή δεν υπάρχουν μόνο τα χαρτονομίσματα.

Θυμίζω τη ρήση του Ρωμαίου Σενέκα: «Ο μεγαλύτερος πλούτος, είναι να περιορίσουμε τις επιθυμίες μας».

Πηγή: ΑΙΧΜΗ

Το ευρωπαϊκό στίγμα της Δημοκρατικής Αριστεράς

Σαφές ευρωπαϊκό στίγμα αποκτά η Δημοκρατική Αριστερά με την τριήμερη επίσκεψη στις Βρυξέλλες που θα πραγματοποιήσει από την Κυριακή 3 έως την Τρίτη 5 Ιουνίου ο πρόεδρος του κόμματος, Φώτης Κουβέλης καθώς θα συναντηθεί με τα σημαντικότερα πρόσωπα του Ευρωπαϊκου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τη Δευτέρα ο Φώτης Κουβέλης θα αυναντηθεί με τον Χάνες Σβόμποντα, πρόεδρο της σοσιαλιστικής ομάδας του ευρωκοινοβουλίου. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα συναντηθεί με τον Φρανκ Βάλτερ Στάινμαγερ, πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών. Την Τρίτη θα έχει συνάντηση με τον Ούγγρο σοσιαλιστή Λάσλο Άντορ, Επίτροπο Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, ενώ το μεσημέρι της ίδιας μέρας είναι προγραμματισμένη συνάντηση με την Κατερίν Τραουτμάν, επικεφαλής των ευρωβουλευτών του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η επίσκεψη του πρόεδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς στις Βρυξέλλες θα ολοκληρωθεί με συνάντηση με τον πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. 

Με αφορμή το πολύ σημαντικό ταξίδι στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. Φώτης Κουβέλης δήλωσε: "Θα είμαι αύριο στις Βρυξέλλες. Θα συναντηθώ με θεσμικούς παράγοντες της ΕΕ και με πολιτικές δυνάμεις του Ευρωκοινοβουλίου. Θα προβάλλω τις θέσεις της χώρας. Θα προβάλλω την ανάγκη επιμήκυνσης της δημοσιονομικής προσαρμογής έως το τέλος του 2017, για να ανασάνουν οι πολίτες. Θα ζητήσω από τώρα, την Ευρωπαϊκή Εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων των Ελλήνων , το μόχθο μιας ζωής για την ώρα της ανάγκης. Θα μιλήσω συγκεκριμένα για τα θέματα της ανάπτυξης και της ανεργίας. Θα δείξω ότι υπάρχει υπεύθυνη Αριστερά στην Ελλάδα, που με το καθαρό της πρόγραμμα κερδίζει συμμάχους για τη χώρα. Η μάχη για την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, η μάχη για τη σταδιακή απαγκίστρωση από τους όρους και τις δεσμεύσεις του, ο αγώνας για να είναι σταθερά η Ελλάδα στο ευρώ και να βγει η χώρα από τα αδιέξοδα είναι ο δικός μας αγώνας. Και η ΔΗΜΑΡ το δίνει αυτόν τον αγώνα κάθε στιγμή παντού".

Philippe Aghion – Alexandra Roulet “O νέος ρόλος του κράτους. Για μια ανανεωτική σοσιαλδημοκρατία»

Το δίλημμα δεν είναι «περισσότερο κράτος» ή «λιγότερο κράτος» το δίλημμα είναι «διαφορετικό κράτος». Την άποψη αυτή προωθούν ο καθηγητής Οικονομικών στο Χάρβαρντ Φιλίπ Αγκιόν και η επί διδακτορία φοιτήτρια Αλεξαντρά Ρουλέ στις νέες προτάσεις τους για ένα καινούργιο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο το οποίο θα συμβάλλει στην έξοδο της Γαλλίας από την τρέχουσα χρηματοπιστωτική κρίση. Μια κρίση που ενώ οδήγησε στην ριζική αμφισβήτηση των αγορών, δεν έπεισε τους πολίτες να επιδείξουν περισσότερη εμπιστοσύνη στο κράτος, κι ούτε έκανε πολλές από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να πάψουν να εκθειάζουν τους νόμους της αγοράς και τις αρχές της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου και των επενδύσεων ωστόσο και η επανάσταση στην πληροφορική αποτελούν δύο ανατροπές που σηματοδοτούν το τέλος του οικονομικού μοντέλου της τελευταίας τριαντακονταετίας.

Ποια είναι τα οδόσημα που, σύμφωνα με τους συγγραφείς, πρέπει να ακολουθήσουν οι κοινωνίες οι οποίες επιθυμούν να απεμπλακούν από τα σημερινά αδιέξοδα προς την κατεύθυνση ενός βιώσιμου οικονομικού μέλλοντος; Είναι τέσσερα: επένδυση στις ιδέες, καταπολέμηση της εργασιακής αβεβαιότητας, μεταρρύθμιση στη φορολογία και μείωση του ελλείμματος δημοκρατίας.

Συγκριτικά στοιχεία Ευρώπης και Αμερικής έδειξαν πως το 50% των καινοτομιών στις ΗΠΑ πηγάζει από επιχειρήσεις που έχουν λιγότερα από δέκα χρόνια ζωής ενώ στην Ευρώπη το 90% των καινοτομιών πηγάζει από επιχειρήσεις που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια ζωής. Τα τελευταία τριάντα χρόνια η πλάστιγγα έγειρε υπέρ των οριζόντιων πολιτικών οι οποίες, αντί να υποστηρίζουν τη μια ή την άλλη βιομηχανία, επιδιώκουν να βελτιώσουν το γενικό οικονομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν όλες οι επιχειρήσεις. Η δυναμική όμως άνοδος της Κίνας κατέδειξε την υπεροχή των κρατών που εφαρμόζουν μια συστηματική πολιτική παρεμβαίνοντας και στηρίζοντας τους κρίσιμους βιομηχανικούς τομείς. Παράλληλα η αποτυχία της Ελλάδας και της Ισπανίας έδειξε πως η πλήρης απουσία κρατικής παρέμβασης είναι δυνατόν να οδηγήσει σε εγχώριες μη εξαγώγιμες υπηρεσίες όπως η κατασκευή και η οικοδομή, να οδηγήσει δηλαδή σε κλάδους ιδιαίτερα ευάλωτους στην κρίση. Έτσι ενώ αναγνωρίζουν τη σημασία του ανταγωνισμού, οι συγγραφείς προκρίνουν μια βιομηχανική πολιτική με επαρκή σχεδιασμό, μια στοχευμένη κρατική βοήθεια στους κλάδους όπου ο ανταγωνισμός και η καινοτομία παίζουν ρόλο-κλειδί. Κι ακόμα μια στοχευμένη ενίσχυση του ανταγωνισμού στο εσωτερικό κάθε κλάδου αντί της επικέντρωσης σε μια επιχείρηση «πρωταθλητή».

Καινοτομία σημαίνει αυξημένη κινητικότητα ανάμεσα στις ποικίλες επαγγελματικές δραστηριότητες κι ακόμα συνεπάγεται την δημιουργία αλλά και την κατάργηση επαγγελματικών κλάδων. Το ζητούμενο είναι να μην μετατραπεί η επιθυμία για καινοτομία σε κίνδυνο υποαπασχόλησης ή ανεργίας χωρίς την παράλληλη προσφορά ενός δικτύου ασφαλείας για τους εργαζόμενους. Διότι είναι μάταιο, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, να προτρέπεις τα άτομα να καινοτομούν, όταν δεν είσαι δίπλα τους για να τα εξασφαλίζεις απέναντι στους κινδύνους που καλούνται να αναλάβουν. Επιθυμητό είναι λοιπόν ένα σύστημα «ευέλικτης ασφάλειας» κατά το πρότυπο της Δανίας. Ποια είναι η βασική φιλοσοφία του; Μελέτες έδειξαν πως σε χώρες όπως οι μεσογειακές όπου η εργασία προστατεύεται έντονα αλλά τα επιδόματα ανεργίας είναι χαμηλά, το αίσθημα ασφάλειας είναι επίσης χαμηλό. Υψηλότερο είναι αντιθέτως σε χώρες όπως η Δανία με υψηλά επιδόματα ανεργίας. Γι’ αυτό η πρόταση περιλαμβάνει μεγάλη ευελιξία στο καθεστώς προσλήψεων και απολύσεων μαζί με γενναιόδωρα επιδόματα ανεργίας. Άλλη μέθοδος προστασίας της εργασίας είναι η άσκηση εκ μέρους του κράτους μακροιοκονομικών αντικυκλικών πολιτικών – μιας φορολογικής πολιτικής δηλαδή που αυξάνει τα ελλείμματα σε περιόδους ύφεσης και τα ελαττώνει σε περιόδους ανάκαμψης και μιας νομισματικής πολιτικής που χαμηλώνει τα επιτόκια σε περιόδους κρίσης και τα αυξάνει όταν η οικονομία έχει πάρει μπρος. Οι περιορισμοί των κινδύνων αφορούν τέλος και την ανάληψη κρατικής παρέμβασης προκειμένου να στηριχθούν οι πράσινες καινοτομίες εις βάρος των ρυπογόνων τεχνολογιών.

Η επανεφεύρεση του κράτους-πρωταγωνιστή της καινοτομίας, προστάτη των πολιτών και εγγυητή της κοινωνικής ευημερίας, θέτει το ζήτημα των χρηματοοικονομικών μέσων που το κράτος θα έχει στη διάθεσή του. Απαιτείται επομένως η αναθεώρηση του φορολογικού συστήματος. Ζητούμενο είναι η εύρεση ενός τρόπου που θα εξασφαλίζει τον ακριβοδίκαιο τρόπο διανομής μετά τη φορολόγηση, ενώ παράλληλα θα διατηρεί τα κίνητρα για καινοτομία και αποταμίευση. Η μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ, οι μεγάλες φοροαπαλλαγές στις υπερωρίες και στον φόρο εισοδήματος από παραγωγικές επενδύσεις στις υπερπόντιες περιοχές που εφαρμόστηκαν στην Γαλλία είχαν ως αποτέλεσμα να μειωθούν τα κρατικά έσοδα χωρίς να υπάρξουν αντίστοιχα αναπτυξιακά κίνητρα. Γι’ αυτό οι συγγραφείς προτείνουν την εφαρμογή ενός «δυαδικού» συστήματος σουηδικού ή φινλανδικού τύπου με έντονη προοδευτικότητα στη φορολόγηση εισοδημάτων από την εργασία, από τις κληρονομιές και τα έσοδα από τα ακίνητα, και μια φορολόγηση με σταθερούς συντελεστές για τα εισοδήματα από το κεφάλαιο.

Οι λόγοι που μια οικονομία της καινοτομίας δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δημοκρατικούς θεσμούς είναι κατά τους συγγραφείς τρεις: Περισσότερη αποκέντρωση στη διακυβέρνηση μιας χώρας, ενός πανεπιστημίου, μιας επιχείρησης τονώνει τη δημιουργικότητα των ατόμων και ευνοεί την ανάδυση νέων παραδειγμάτων. Ένα πολιτικό σύστημα πιο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου τα λόμπυ ασκούν μικρότερη επιρροή στους κυβερνώντες. Περισσότερη δημοκρατία τέλος επιτρέπει να αποφεύγεται η μετατροπή στοχευμένων παρεμβατικών πολιτικών σε συμπεριφορές ευνοιοκρατίας και πελατειακών σχέσεων από μέρους των κυβερνήσεων που τις εφαρμόζουν.

Κινητήρια ιδέα του Φιλίπ Αγκιόν και της Αλεξαντρά Ρουλέ είναι πως ανεξάρτητα από τον τομέα παρέμβασης - παιδεία, έρευνα, υγεία, υποστήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων, βιομηχανική πολιτική, ευέλικτη ασφάλεια ή περιβαλλοντική πολιτική- η συνδρομή του κράτους πρέπει να εξασφαλίζει μια στρατηγική διακυβέρνηση: διακυβέρνηση ως προς τον τρόπο που το κράτος παρέχει τη βοήθειά του, αλλά και ως προς τη διακυβέρνηση των θεσμών και των τομέων δραστηριοτήτων που ευεργετούνται από το δημόσιο χρήμα (σχολεία, πανεπιστήμια, βιομηχανικοί κλάδοι). Η δημοκρατία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η αξιολόγηση των δημόσιων πολιτικών οφείλουν να διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

Φιλελεύθερη Κεντροαριστερά: η λύση στο αδιέξοδο

Της Αννας Διαμαντοπούλου

Η χώρα αιωρείται στο χείλος ενός αβυσσαλέου γκρεμού. Μετά από 6 μήνες περιορισμένης λειτουργίας η χώρα χρειάζεται, απελπισμένα, κυβέρνηση πλήρους ευθύνης. Μια κυβέρνηση με 1) ισχυρή νομιμοποιητική βάση που σημαίνει πλειοψηφία στη Βουλή και το λαό ώστε να μην επιτρέπει εύκολες και δημαγωγικές αμφισβητήσεις αλλά και 2) με σαφές περιεχόμενο και χρονοδιάγραμμα στόχων για τη σταθεροποίηση της οικονομίας, την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας και την υποστήριξη της Κοινωνικής Συνοχής με δημόσιο έλεγχο των Υπουργών για τα πεπραγμένα τους από την Βουλή.

Μπορεί η, εδώ και τώρα, αντιμετώπιση της κρίσης να έχει πολιτικό και ιδεολογικό περιεχόμενο ή είμαστε καταδικασμένοι σε μια διαπραγμάτευση με βάση την πολιτική άποψη του ισχυρού και μάλιστα με αντιθεσμικές λειτουργίες; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση εκτός για εκείνους που είναι έτοιμοι να υποταχθούν πλήρως ή, αντίθετα, να αυτοκτονήσουν ελπίζοντας να πάρουν μαζί τους όσους περισσότερους μπορούν.

Το ταμείο είναι άδειο. Αριστερή απάντηση με άδειο ταμείο δεν υπάρχει, διότι η αναδιανομή του πλούτου προϋποθέτει την παραγωγή του. Η «αριστερή» συζήτηση που έκαναν όλα τα κόμματα, χωρίς εξαίρεση, ήταν σε ποιους και πόσα (δανεικά) θα μοίραζαν, γι’ αυτό φτάσαμε στην καταστροφή.

Μια φιλολαϊκή απάντηση, σήμερα, προϋποθέτει μεταρρυθμίσεις, δηλαδή ένα νέο μοντέλο παραγωγής πλούτου με νέες αρχές και τρόπους για την αναδιανομή του. Αυτή η αντίληψη θα πρέπει πλέον να γίνει πλειοψηφική στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτό σημαίνει ότι επιδιώκουμε τον δημόσιο έλεγχο αλλά όχι ένα κράτος - πάτρωνα. Γι’ αυτό είμαστε υπέρμαχοι της Κοινωνίας των Πολιτών και όχι των ψηφοφόρων-πελατών. Γι’ αυτό πιστεύουμε στον συνδικαλισμό αλλά όχι στις συντεχνίες. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για την υποστήριξη με κανόνες και προτεραιότητες των δοκιμαζόμενων πολιτών και όχι των επιμέρους ισχυρών ομάδων. Έτσι θα κερδίσουμε μια πραγματική εθνική υπερηφάνεια.


Το ΠΑΣΟΚ, πιο ώριμο από ποτέ, έχοντας ζήσει την «κόλαση» της διαχείρισης της κρίσης και με βαθιά, μέσα από τη συντριβή του, αυτογνωσία καταθέτει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση. Ενώ οφείλει να θέσει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τις συνεχείς μεταρρυθμίσεις που αφορούν τα δημόσια αγαθά, όπως την παιδεία, την υγεία, την ασφάλεια και τις συντάξεις. Μαζί με τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες διεκδικεί μεταρρυθμίσεις στην παραγωγή και την αναδιανομή του πλούτου μεταξύ Βορρά-Νότου, μεταξύ πολιτικής εξουσίας και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Η Φιλελεύθερη Κεντροαριστερά των μεγάλων αλλαγών, της Δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους πρέπει να εκφραστεί σήμερα και στην Ελλάδα με βασικό πυλώνα τη ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία. Αυτή η Κεντροαριστερά οφείλει να διαχωρίσει της θέσεις της από την δημαγωγία, το ψέμα, τα ευχάριστα συνθήματα, τη βολική εξήγηση ότι πάντα φταίνε οι άλλοι, τις ιδιοτελείς συμμαχίες με συντεχνίες που μπορούν να επιβληθούν ασκώντας κάθε είδους βία. Να διαχωρίσει τη θέση της από κάποιους καλά βολεμένους που με την ταμπέλα της Αριστεράς προβάλουν «ποταμούς» κενών λέξεων. Γιατί όλα αυτά είναι ό,τι πιο παλιό, πιο συντηρητικό και αντεθνικό.

Μπροστά μας δεν έχουμε την ευθύνη της εξουσίας, έχουμε την ευθύνη της σωτηρίας της Ελλάδας. Η δημοκρατική παράταξη που ιστορικά προσδιόρισε στην Ελλάδα το χώρο της Κεντροαριστεράς, πληγωμένη όσο ποτέ όχι μόνο από τη διαχείριση της κρίσης αλλά και τις ακατονόμαστες συμπεριφορές επώνυμων στελεχών που έχουν πλέον απομακρυνθεί, οφείλει γρήγορα και πειστικά να συμμετέχει σε μία συνολική ανασύνταξη του χώρου, η οποία φυσικά δεν μπορεί να έχει απλά κομματικά χαρακτηριστικά! Οφείλει με κάθε τρόπο να βοηθήσει στη διακυβέρνηση της χώρας! Θα το κάνει με αίσθημα εθνικής ευθύνης που σημαίνει αλήθεια, ρεαλιστικό σχέδιο, συμμάχους, διορατικότητα και σύνεση και κυρίως, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη και Αξιοκρατία που δεν εξαρτώνται από ….. καμία δόση του ΔΝΤ.

Το άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα "Έθνος" στις 30/5/2012.

άρθρα

Οι κανελλάκηδες είναι εδώ, ενωμένοι, δυνατοί

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Είπα με αυτό το άρθρο να κατέβω από το όρος της «υψηλής θεωρίας» στο πεδίο των συναισθημάτων και ιδού το επιχειρώ, αν και δεν ξέρω αν θα μου βγει. Δεν το κρύβω πως δίστασα πάρα πολύ να μιλήσω για το ζήτημα της υποψηφιότητας Γιάννη Κανελλάκη με το ΠΑΣΟΚ. Είπα να σκεφτώ την κρισιμότητα των στιγμών και τα διακυβεύματα που αναδεικνύονται σ’ αυτές τις εκλογές και να μη μιλήσω γι’ αυτό το θέμα. Την ίδια στιγμή όμως αισθάνθηκα την ανάγκη να κραυγάσω πως καμία εκλογική ή άλλη σκοπιμότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει να τίθεται, πάνω από την προτεραιότητα του κόσμου των ιδεών και των αξιών.

Είπα ρε συ δεν κάθεσαι στα αυγά σου, δεν είναι εποχή να κάνεις εχθρούς, εξάλλου δεν βλέπεις τι γίνεται με τους συριζαίους που σε βρίζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν; Είναι εποχή να κουβαλάς νερό στον μύλο των αντιπάλων σου, για να θυμηθούμε και μια σταλινική άποψη; Μόλις επομένως έμαθα πως ο περίφημος υποστηρικτής των σφαγών του Σαντάμ, του Άσαντ και του Καντάφι θα είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ, μόλις συνειδητοποίησα πως ο δήθεν υποστηρικτής των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, δηλαδή ο δημοσιογράφος που φοράει την παλαιστινιακή μαντίλα, για να κρύψει το πρόσωπο του πιο χυδαίου αντισημιτισμού, θα είναι υποψήφιος με το συγκεκριμένο κόμμα, δεν κρύβω πως αισθάνθηκα σαν τον Γαλάτη που του έρχεται ο ουρανός στο κεφάλι.

Τα συναισθήματά μου στροβιλίζονταν σαν να βρισκόμουν στο επίκεντρο ενός τυφώνα που παρασέρνει στο διάβα του τις νεωτερικές και αντιλαϊκίστικες αρχές και αξίες ενός νέου σοσιαλδημοκρατικού χώρου που έχει ανάγκη η χώρα και ο οποίος θα είχε ως βασικό κορμό του το νέο, ανασυγκροτημένο ΠΑΣΟΚ. Τα συναισθήματά μου κινούνταν από το «απίστευτο», «κάποιο λάθος θα έγινε», «να το διασταυρώσω και αλλού», «μα ρε παιδί μου τόσο αντιβενιζελικοί και αντιπασοκ είναι αυτοί που διαδίδουν ένα τέτοιο ψέμα;». Την ίδια στιγμή έτρεχα να κρυφτώ κάτω από τα υπόστεγα της αγανάκτησης, του αισθήματος της κοροϊδίας, της αποχώρησης, του να τα βροντήσω όλα και να πω «ας πάνε να κουρεύονται» και πολλά άλλα παρόμοια.

Τι είναι λοιπόν η υποψηφιότητα Κανελλάκη γι’ όσους θεώρησαν πως επιτέλους έφθασε η στιγμή ώστε από τη μετεξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και τη συνένωση του διάσπαρτου χώρου των σοσιαλδημοκρατικών κινήσεων, μπορεί να ξεκινήσει μια προσπάθεια για να αποκτήσει η χώρα το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που της αξίζει και το οποίο μπορεί μακροπρόθεσμα να την ξελασπώσει; Αποτελεί «την έφιππη επιστροφή και με νικηφόρα σαλπίσματα» όλου εκείνου του πολιτικού σκηνικού, που είναι υπεύθυνο για την κατάντια της χώρας. Όλου εκείνου του μηχανισμού που πολύ πριν βγει το περίφημο «λεφτά υπάρχουν», φώναζε πώς «να και αν υπάρχουν, να και αν δεν υπάρχουν», σοσιαλισμός είναι να μοιράζεις χρήματα, ακόμη και αν δεν υπάρχουν. Μάλιστα αυτός ο μηχανισμός πίστευε πως είσαι πολύ πιο σοσιαλιστής, όταν αναδιανέμεις εισοδήματα, την ίδια στιγμή που δεν υπάρχουν λεφτά.

Το φαινόμενο Κανελλάκης είναι η νίκη του πιο ακραίου λαϊκισμού και κρατισμού, της απίστευτης δημαγωγίας, του επικίνδυνου εθνικιστικού επαρχιωτισμού και της επιστροφής όχι στο ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτέμβρη, αλλά στο ΠΑΣΟΚ των κολλητών, των συντεχνιών, των μηχανισμών, των πωλητών φρούδων υποσχέσεων και των καταναλωτών ψευδών συνειδήσεων.

Καμία προεκλογική ή άλλου είδους σκοπιμότητα δεν πρέπει να μας αναγκάσει βουλώσουμε το στόμα και να μη φωνάξουμε, πως αποτελεί πολύ άσχημη είδηση για το μέλλον αυτού του κόμματος και του σοσιαλδημοκρατικού χώρου αυτή η εξέλιξη.

Αν θέλουμε να ξεπεράσουμε κάποτε όλες αυτές τις μαγειρεμένες, σε σκουριασμένα σκεύη, ιδέες, οι οποίες έφεραν τη χώρα ως εδώ, δεν πρέπει να τρίβουμε αυτά τα σκεύη των υποψηφίων της χθεσινής μέρας, αλλά να τα πετάξουμε και να αγοράσουμε καινούργια και κυρίως να τα αγοράσουμε από καινούργια καταστήματα. Και μη πουν πως αυτά τα καταστήματα δεν μοίρασαν φυλλάδια για να τα γνωρίσουμε, γιατί έπρεπε πρώτα να έχει γίνει μια έρευνα αγοράς στον χώρο των υποψηφίων, προτού ψωνίσουμε κανελλάκηδες και κυρίως γιατί αυτά τα νέα καταστήματα και φυλλάδια μοίραζαν και ιδέες είχαν. Αλλιώς το μόνο που μας μένει, είναι να παραδεχτούμε πως οι κανελλάκηδες είναι εδώ ενωμένοι δυνατοί.

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας , συγγραφέας του βιβλίου «Οι μεγάλες απουσίες. Η ελληνική δημοκρατία σε άμυνα»

Πηγη: ATHENS VOICE

Αρνούμαι...

Του Προκόπη Δούκα

Κάθε πρωί, ξεκινάω να δώσω τη δική μου εκδοχή της θεώρησης του κόσμου, μέσα από την πολύ προσωπική μου αισθητική, που περιλαμβάνει την επιλογή της μουσικής, το σχόλιο, την “αναμετάδοση” κειμένων που θεωρώ οτι κεντρίζουν τη σκέψη, στον Kosmos 93,6. Αυτό το πολύ προσωπικό μείγμα είναι, άλλωστε, η έννοια της εκπομπής με υπογραφή, σε αντίθεση με ένα δελτίο ειδήσεων. Και εκεί προσκρούω στον φανατισμό, ευτυχώς, λίγων.

Μπορώ να είναι σχετικά λίγοι, δεν μπορώ όμως να μη σημειώσω οτι στην ελληνική κοινωνία, μαζί με την κρίση και τις επιπτώσεις της, έχει εξαπλωθεί η κακοπιστία και η πολεμική διάθεση απέναντι στις απόψεις που διαφέρουν από τις πεποιθήσεις ή τις ιδεοληψίες του καθενός.

Αρνούμαι λοιπον να συζητήσω για πολιτική, μέσα σε αυτό το κλίμα πόλωσης και περιρρέοντος (νεο)φανατισμού. Δεν είναι δυνατόν να προκαλεί υβριστικά μηνύματα η ανάγνωση ενός κειμένου, που αναφέρεται στις δηλώσεις Μπακογιάννη για την υποστήριξη μελών της 17Ν στο δικαστήριο, από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ - όταν ένας από αυτούς, ο καθηγητής Βένιος Αγγελόπουλος, δηλώνει ο ίδιος μπροστά στις κάμερες υπερήφανος που υπήρξε μάρτυρας υπεράσπισης του Γιωτόπουλου (προσοχή, εδώ πρέπει να αποφεύγεται η σκόπιμη, πολλές φορές, σύγχυση με την υπεράσπιση από συνήγορο, που είναι εντελώς άλλο πράγμα και απαράβατη αναγκαιότητα του νομικού μας πολιτισμού). Δεν είναι δυνατόν να με σταματάνε στο δρόμο και να με κοιτάνε με μίσος, επειδή διατυπώνω τις απόψεις μου για την απαράδεκτα επιπόλαια ενίσχυση της Χρυσής Αυγής, που αποδεικνύεται περίτρανα πόσο εύκολα εξελίσσεται σε φασιστική εκτροπή, τόσο με τους ξυλοδαρμούς και τα μαχαιρώματα, όσο και με την προσπάθεια για καπηλεία του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης και για πογκρόμ στην Πάτρα.

Η πίκρα και η απογοήτευση από την ανεργία, τα αδιέξοδα και την άτακτη υποχώρηση του βιοτικού επιπέδου, οδηγούν σε μια ισοπεδωτική, πολλές φορές μηδενιστική θεώρηση των πραγμάτων, που δεν κάνει τίποτε άλλο, παρά να μας βουλιάζει περισσότερο στην κρίση. Μαζί με τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες για καταστροφή (που δήθεν δεν έχει άλλο “πάτο”) και τα ευχολόγια για “μαγικές λύσεις” , αν “εξαφανιστούν οι διεφθαρμένοι πολιτικοί”, έχει αναπτυχθεί μια μανιχαϊστική αντίληψη, ανάλογα με τα βιώματα του καθενός (όχι, τίποτε σάπιο δεν θα φύγει με “μαγικές λύσεις”, παρά μόνο αν δουλέψουμε σκληρά, καθώς το “σάπιο” είναι και μέρος της κοινωνικής μας ζωής). Και ταυτόχρονα έχει απελευθερωθεί και κάθε είδους ανερμάτιστη σκέψη και ψυχολογική αντίδραση - κάτι που φαίνεται και στο πώς οι διαρροές μεταξύ των άκρων αναδιατάσσουν το πολιτικό σκηνικό.

Αρνούμαι λοιπόν να με “τσουβαλιάζουν”, μαζί με όλους τους φαύλους και μη, που στελεχώνουν οτι έχει απομείνει από τη φούσκα των ΜΜΕ, σε αυτή τη χώρα. Κι αν έχει την οποιαδήποτε βάση το επιχείρημα, οτι είμαστε όλοι μέρος ενός “διαπλεκόμενου συστήματος”, που συστηματικά κάνει “προπαγάνδα εναντίον όσων αντιστέκονται”, τότε θα το αντιστρέψω: Φαίνεται οτι όλη αυτή η προσπάθεια της “αυθόρμητης αγανάκτησης” αποτελεί μέρος μιας οργανωμένης τακτικής, που λέει “σπάστε τους τα νεύρα, μην τους αφήνετε σε χλωρό κλαρί, κόφτε τους την όρεξη να μιλάνε”. Ακούω, όλο και πιο πολύ τον τελευταίο καιρό, συναδέλφους που αντιδρούν, ανοιχτά, στον αέρα, σε μηνύματα, που προσπαθούν να ανακόψουν ή να αποτρέψουν την κριτική - όποια κι αν είναι αυτή.

Ο καθένας από μας κρίνεται για αυτά που λέει ή γράφει. Αλλά από αυτό, ως την προσπάθεια να μη γίνεται ανεκτή η άλλη άποψη ή να μη γίνεται σεβαστή η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα (στις πολιτικές εκτιμήσεις ή οπουδήποτε αλλού), υπάρχει τεράστια απόσταση. Αν δεν μπορούμε να ακούσουμε χωρίς να επιτεθούμε (το να κλείνεις το κουμπί σε αυτό που δεν σου αρέσει, είναι απολύτως θεμιτό) ή να κάνουμε διάλογο, τότε δεν θα συζητήσουμε ποτέ τα ουσιαστικά ζητήματα, που μας κρατάνε πίσω - και θα μείνουμε στα (εύκολα και βολικά για όσους εκμεταλλεύονται καταστάσεις) συνθήματα. Η πρόσβαση του καθενός σε δημόσιο βήμα είναι πια πανεύκολη, χάρις και στο ίντερνετ. Αρνούμαι λοιπόν να προσπαθούν κάποιοι να κάνουν τον “αρχισυντάκτη” στο προϊόν που υπογράφω, να μου κάνουν υποδείξεις δεοντολογίας και να αρνούνται την έννοια της άποψης, επικαλούμενοι μια νεφελώδη αμεροληψία, κομμένη και ραμμένη στα γούστα τους.

Όπως αρνούμαι και να μπω στον παραλογισμό μιας νέας πολιτικοκοινωνικής ατζέντας, όπου οι μετριοπαθείς πολιτικές ιδεολογίες και οι χώροι γύρω από το κέντρο απλώς δεν υπάρχουν, επειδή τα κόμματα που τους εκπροσωπούσαν είναι χρεοκοπημένα (και δικαίως) στα μάτια πολλών. Το ίδιο αρνούμαι να μεταβάλω και τις απόψεις μου για την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης, τις αξίες του (δυτικού) πολιτισμού μας, την απόρριψη της βίας μαζί με τη σταθερή ανάγκη ψυχραιμίας, αλλά και τον όσο δυνατόν λιγότερο δημαγωγικό δημοκρατικό βίο - επειδή περνάμε δύσκολα. Δεν είναι μόνο θέμα αρχής, είναι και θέμα ουσιαστικής αυτοσυντήρησης...

Ο Προκόπης Δούκας είναι δημοσιογράφος και blogger

Πηγη: Blog Your Painted Smile

Υπάρχει χώρος και ρόλος για τη Νέα Αριστερά;

Του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη

Ο Μπάμπης Δρακόπουλος, σημαντικός και κατ εμέ σπουδαίος ιστορικός ηγέτης της Ανανεωτικής Αριστεράς, είχε πει πριν πολλά χρόνια το περίφημο «ο λαός έχει το δικαίωμα να σφάλει». Τότε του ορμήξανε οι πάντες να τον κατασπαράξουν ως βέβηλο. Ο Δρακόπουλος είχε απόλυτο δίκιο. Μόνο που δεν ολοκλήρωσε τη σκέψη με το συμπλήρωμα της που είναι « και φυσικά να πληρώνει για τα σφάλματά του». Και βλέπω μερικούς, έτοιμους με σηκωμένο το χέρι, να φωνάζουν περί ιεροσυλίας και δια τούτο τους απαντώ. Ναι η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο Ελληνικό Κοινοβούλιο είναι τραγικό σφάλμα και αποτελεί κόλαφο για το αποσαθρωμένο πολιτικό μας σύστημα. Μόνον ως τέτοιο μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε και συζητήσουμε. Ο δήθεν θυμός και η ψευδοαγαλλίαση για την ακυβερνησία που προέκυψε μετά την 6η Μαΐου, είναι σφάλμα εξ ίσου τραγικό και έχει επιπτώσεις βαριές και αυτές πληρώνονται από όλους μας.

Το φλερτ με την δραχμολαγνεία επίσης και είναι σφάλμα ολέθριο. Αυτό και αν έχει επιπτώσεις που τις πληρώνουμε. Το πολιτικό σύστημα κατέρρευσε. Σχεδόν κονιορτοποιήθηκε περισσότερο από το βάρος της ανεπάρκειας και απουσίας της οποιασδήποτε νέας ιδέας και πρότασης για το μέλλον.
Εκείνο που δεν έγινε ακόμη κατανοητό είναι πως αυτοί που χαριεντίζονται με υψηλά ποσοστά έχουν επίσης καταρρεύσει. Είναι δηλαδή, ήδη τελειωμένοι, που δεν το έχουν καταλάβει. Γιατί όταν το 2012 νομίζεις ότι προσφέρεις υπηρεσίες τσαλαβουτώντας με ιδέες από τις θεωρίες που κατέρρευσαν πολλά χρόνια πριν, είσαι γελασμένος. Κοροϊδεύεις τους ακροατές και τον εαυτό σου. Οι συνέπειες όμως, θα είναι ιδιαίτερα καθοριστικές για το κοινωνικό σύνολο.

Στο ερειπωμένο αυτό σκηνικό είναι αδύνατον να αναφανούν σωτήρες γιατί και αυτών η εποχή, ευτυχώς, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Πρέπει να υπάρξουν και ήδη διαφαίνονται νέες οσμώσεις, νέες προτάσεις για πολιτικές και διαμόρφωση πλαισίων ενός διαλόγου, για την αμέσως επόμενη περίοδο, που θα απελευθερώνει δυνάμεις της κοινωνίας και των νέων κοινωνικών κατηγοριών που εμφανίζονται δυναμικά στο προσκήνιο. Ακόμη και η πολιτική τοπογραφία περί Αριστεράς και Δεξιάς και άλλα τέτοια χαριτωμένα φαντάζει τόσο παλιακιά, τόσο παρωχημένη. Ένας μπορεί να είναι ο ρόλος της Αριστεράς σήμερα, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Εάν ακόμη η Αριστερά είναι, όντως, ταγμένη να φέρνει, να αποδέχεται, να στηρίζει, να οσμίζεται από μακριά και να προωθεί το καινούριο.

Η Αριστερά, ή για να μη με πείτε αμετροεπή, αυτό που εγώ επιμένω να θεωρώ δημοκρατική ανανεωτική αριστερά, από αύριο πρέπει να παίξει τον ρόλο του καταλύτη, από μια μεριά για την σωτηρία της πατρίδας, που είναι χρέος επιβεβλημένο, και από την άλλη για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Μόνη της αδύνατον. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για την συνέχεια. Και όσοι πιστοί...

Ανάγκη για τη χώρα η κυβερνητική σύμπραξη

Του Σπύρου Λυκούδη

Η Δημοκρατική Αριστερά είναι δύναμη ευθύνης και ανατροπής. Απορρίπτει τους μονόδρομους και υποστηρίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Διεκδικεί για τη χώρα άλλες λύσεις, ρεαλιστικές, κοινωνικά δίκαιες και βιώσιμες. Επιδιώκει να συμμαχήσει με ό,τι πιο σπουδαίο διαθέτει η ελληνική κοινωνία για να αλλάξουν οι πολιτικές και το μοντέλο διαχείρισης της χώρας. Ο επανακαθορισμός του πολιτικού τοπίου με ισχυρή παρουσία της ευρύτερης Αριστεράς αποτελεί τον καταλύτη για μετατόπιση του άξονα της πολιτικής ζωής προς προοδευτική κατεύθυνση.

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μαχητική διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους και η δημιουργία ενός κοινού προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας με κοινωνική προστασία, δίκαιη κατανομή των βαρών και αναπτυξιακή κατεύθυνση. Η ανασυγκρότηση, λοιπόν, και η ανασύνθεση του ευρύτερου δημοκρατικού αριστερού χώρου και η σύμπτυξη ενός ισχυρού μετώπου της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, που θα διεκδικήσει τη διαχείριση της κοινωνίας, είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Πώς, όμως, διαμορφώνεται ο σημερινός χάρτης των αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων;

Η ελληνική σοσιαλδημοκρατία με κύριο εκφραστή το ΠΑΣΟΚ έχει από καιρό απολέσει την πολιτική της αξιοπιστία. Υπήρξε πρωταγωνιστής των σημερινών αδιεξόδων και στην πρόσφατη περίοδο σε συμπόρευση με τη Δεξιά υλοποίησε μια άδικη και αναποτελεσματική πολιτική. Υιοθέτησε μια πολιτική οριζόντιων περικοπών και προσπάθησε να προστατεύσει τις κατεστημένες δομές, μετακυλίοντας το κόστος στους πιο αδύναμους.

Με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς έως σήμερα δεν υπάρχει συναντίληψη για κομβικά ζητήματα, με πρώτο και κύριο αυτό της συμμετοχής της χώρας στην ΕΕ και στο ευρώ. Αυτές οι διαφορές πολιτικής είναι πραγματικές και αν οποιαδήποτε προσπάθεια συνάντησης της ευρύτερης Αριστεράς δεν τις συνυπολογίζει έχει απλώς δημαγωγικό χαρακτήρα. Αν οι δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς κάνουν τη μεγάλη και ριζική στροφή τους και αναζητήσουν δρόμο παρέμβασης στο έδαφος των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών με δεδομένη την επιδίωξη παραμονής της χώρας εντός του ευρώ, τότε εξ αντικειμένου θα αρθούν βασικά εμπόδια για προγραμματική σύγκλιση, άρα και για σύμπραξη σε κυβερνητικό επίπεδο. Η χώρα περνάει κρίσιμες ώρες. Ο τόπος έχει ανάγκη τη μεγάλη κυβερνητική δημοκρατική παράταξη. Δεν μας αξίζει μια διαλυμένη κοινωνία, δεν μας αξίζει ένας λαός χωρίς αισιοδοξία. Η Δημοκρατική Αριστερά είναι έτοιμη για τη μεγάλη πρόκληση. Οι υπόλοιποι;

* Ο Σπύρος Λυκούδης είναι γραμματέας της Δημοκρατικής Αριστεράς και βουλευτής Επικρατείας του κόμματος

Πηγη: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Συνεργασία: η Αθήνα έδειξε τον δρόμο

Του Γιώργου Καμίνη

Η τελευταία εκλογική αναμέτρηση διαμόρφωσε στη χώρα μια νέα πολιτική πραγματικότητα που διακρίνεται από κάποια βασικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν αναμένεται να ανατραπούν στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου. Ξεχωρίζω δύο: Την απουσία μονοκομματικής πλειοψηφίας στην επόμενη Βουλή καθώς και τη δυναμική είσοδο στο πολιτικό προσκήνιο της Χρυσής Αυγής.

Επειδή λοιπόν στο, ορατό τουλάχιστον, μέλλον δεν θα υπάρξει μονοκομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, οι πολιτικές δυνάμεις θα κληθούν να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο, προκειμένου να σώσουν τη χώρα που απειλείται από ολοσχερή οικονομική καταστροφή. Οποιαδήποτε σύνθεση και να έχει η αυριανή κυβέρνηση, θα κληθεί εκ των πραγμάτων να προβεί σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να ανατρέψει το χρεωκοπημένο μοντέλο του υπερτροφικού κράτους και της παρασιτικής οικονομίας που προκάλεσε τη μεταπολιτευτική (υπ)ανάπτυξη της χώρας. Για να συμπληρωθεί η εικόνα, πρέπει να τονίσουμε ότι η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές, θα κληθεί να λειτουργήσει χωρίς να διαθέτει διοικητικό μηχανισμό αντάξιο των περιστάσεων. Επειδή, μάλιστα, τα μέτρα εσωτερικής οικονομικής ανασυγκρότησης δεν θα αποδώσουν αμέσως, πρέπει να ενταθούν στο έπακρον οι προσπάθειες να απορροφηθούν πόροι από τα αναπτυξιακά και κοινωνικά Ταμεία της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης.

Όλα αυτά συνθέτουν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τηρουμένων των αναλογιών, εδώ και ενάμιση χρόνο ζούμε στον Δήμο της Αθήνας μια εμπειρία αντίστοιχη και πάντως διόλου ευκαταφρόνητη, αφού η πρωτεύουσα συμπυκνώνει στο μέγιστο βαθμό όλες τις παθογένειες της χώρας. Θα προσπαθήσω στη συνέχεια να αναδείξω κάποιες αναλογίες, αρχίζοντας από την εγκατάσταση της ακροδεξιάς στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς της δημοκρατίας μας.

Θυμίζω λοιπόν ότι η δυναμική εισβολή της αντικοινοβουλευτικής ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο, είχε προαναγγελθεί από τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοτικών εκλογών στην Αθήνα. Τη Χρυσή Αυγή, τη ζούμε καθημερινά εδώ και ενάμιση χρόνο και έχουμε δει τον αρχηγό της να χαιρετά ναζιστικά σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, προτού το πανελλήνιο τον δει να διασχίζει το κατώφλι του Προεδρικού Μεγάρου.

Για όλους εμάς που ζούμε καθημερινά τα προβλήματα της Αθήνας, οι λόγοι για τους οποίους γιγαντώθηκε η Χρυσή Αυγή είναι απολύτως ευδιάκριτοι. Ας όψονται οι διαδοχικές κυβερνήσεις της τελευταίας εικοσαετίας που άφησαν ολόκληρες γειτονιές της Αθήνας στην τύχη τους· γιατί το κενό που δημιούργησε η απόσυρση του κράτους, ήλθε να πληρώσει ένας πρωτόγνωρος ακροδεξιός "ακτιβισμός" που εκδηλώνεται ακόμη και στο πεδίο της κοινωνικής πρόνοιας. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας εμφανίζεται ένα ακροδεξιό κίνημα που ξεκινά “από τα κάτω”, στρατολογώντας οπαδούς και μέλη από όλες τις κοινωνικές τάξεις, από όλα τα κοινωνικά στρώματα και τα επαγγέλματα, των μηχανισμών κρατικής καταστολής συμπεριλαμβανομένων. Αρκεί να δει κανείς τα αποτελέσματα των εκλογικών τμημάτων, στα οποία ψήφισαν αποκλειστικά αστυνομικοί, για να διαπιστώσει ότι η Χρυσή Αυγή επρώτευσε με διαφορά.

Απέναντι στη Χρυσή Αυγή, υπάρχει απάντηση: το δημοκρατικό κράτος δικαίου πρέπει να εφαρμόσει προς κάθε κατεύθυνση τη συνταγματική νομιμότητα. Ειδικά στην πρωτεύουσα, που δίνει τον τόνο στη χώρα, δεν πρέπει να είναι ανεκτή καμμία κατάσταση ανομίας· κανένα “άβατο” για τη δημοκρατική έννομη τάξη, σε καμμία συνοικία της πόλης! Είτε πρόκειται για το άβατο των κάθε λογής “μπαχαλάκηδων” στα Εξάρχεια, είτε για το ακροδεξιό άβατο του Αγίου Παντελεήμονα, οι καταστροφικές συνέπειες είναι οι ίδιες. Μια πρωτεύουσα παραδομένη στην ανομία γιγαντώνει την ακροδεξιά, όχι μόνον στην Αθήνα, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς αυτή έχει διαρκώς τα μάτια της στραμμένα στην πρωτεύουσα.

Γι' αυτό και αντιμετωπίσαμε με αποφασιστικότητα τις αλλεπάλληλες έκτακτες περιστάσεις, που ζήσαμε από την πρώτη στιγμή που αναλάβαμε τις τύχες της πόλης. Η δημοτική αρχή της πόλης είχε το θλιβερό προνόμιο να κληθεί να αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη σε ένταση και διάρκεια διαδοχή κρίσεων: Το Μέγαρο της Υπατίας, τις καταλήψεις του Δημαρχείου από τους συμβασιούχους, την κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος από τα υπολείμματα των “αγανακτισμένων”, τους επανειλημμένους επεισοδιακούς βανδαλισμούς στο ιστορικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, τη μεγαλύτερη σε διάρκεια απεργιακή κινητοποίηση στην αποκομιδή των απορριμμάτων καθώς και τις πυρπολήσεις κτιρίων στο ίδιο μαρτυρικό κέντρο της πόλης τον περασμένο Φλεβάρη.

Δεν συμμερίζομαι, λοιπόν, τον φόβο που προκαλεί η προοπτική των κυβερνήσεων συνασπισμού. Επικεφαλής ενός πολυκομματικού συνδυασμού στον Δήμο Αθηναίων εδώ και ενάμιση χρόνο, έχω διαπιστώσει ότι, παρ’ όλες τις δυσκολίες που κατά καιρούς ανακύπτουν, είναι απολύτως εφικτή η αρμονική συνεργασία μεταξύ αιρετών που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς ορίζοντες· αρκεί να ενστερνίζονται από κοινού τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του δημοκρατικού πολιτεύματος και να είναι αποφασισμένοι να εργαστούν με πρωταρχικό γνώμονα το συμφέρον της πόλης. Με εντατικές προσπάθειες και οικονομίες καταφέραμε να μειώσουμε κατά 40% τα χρέη προς τους προμηθευτές του Δήμου, εξορθολογίσαμε με νέο οργανόγραμμα τη δομή των διοικητικών υπηρεσιών, συγχωνεύσαμε οργανισμούς και δημιουργήσαμε τις οικονομικές προϋποθέσεις για αναπτυξιακά έργα. Τη στιγμή που τα κρατικά ταμεία είναι άδεια, μετά από συστηματική και πολύμηνη προσπάθεια, εξασφαλίσαμε μια πρώτη δόση 120 εκατ € από ευρωπαϊκούς πόρους που θα μας επιτρέψουν να εκτελέσουμε έργα ζωτικής σημασίας για το μέλλον της πόλης. Με λίγα λόγια, κάναμε αυτό που θα έπρεπε να έχουν κάνει εδώ και δεκαετίες οι διαδοχικές κυβερνήσεις της χώρας: δραστικό περιορισμό του εξωτερικού χρέους, μεταρρύθμιση της διοίκησης και αξιοποίηση ευρωπαϊκών πόρων για την ανάπτυξη.

Ο Δήμος Αθηναίων μπορεί να δείξει τον τρόπο και τον δείχνει ήδη ακόμα και στο πεδίο στο οποίο έχει μετατοπιστεί σήμερα ο δημόσιος διάλογος: στο μέλλον της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Είναι λοιπόν αδιανόητο να μην γίνει ο,τιδήποτε είναι δυνατό προκειμένου ν’ αποφευχθεί το ενδεχόμενο απομάκρυνσής μας από τον στενό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η σημερινή πολιτική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιοδοξία, επιτρέπει όμως να μιλήσουμε με βεβαιότητα για τα οφέλη που προκύπτουν απ’ τον σχεδιασμό ρεαλιστικών πολιτικών και την εφαρμογή τους από σχήματα και ομάδες συνεργασίας. Το ζούμε καθημερινά, στην Αθήνα.

*Ο Γιώργος Καμίνης είναι δήμαρχος Αθηναίων.

πηγή: www.protagon.gr

Εθνομπολσεβίκοι!

Του Δημήτρη Σκάλκου

Δεν χρειάζεται να έχει εντρυφήσει κάποιος στην ιστορία των πολιτικών ιδεών ώστε να αντιληφθεί τις εκλεκτικές συγγένειες των πολιτικών άκρων, όπως αυτές εκδηλώνονται στην πολιτική ζωή του τόπου μας. Ένας αριστερόστροφος και δεξιόστροφος «εθνο-λαϊκισμός» φαίνεται να κυριαρχεί στο δημόσιο διάλογο. Εθνικισμός, συνωμοσιολογία, επιθετικός αντι-κοινοβουλευτισμός, αντι-καπιταλισμός, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα ανομοιογενών πολιτικών υλικών που εμποδίζει την κριτική σκέψη και το νηφάλιο διάλογο. Μια αντι-φιλελεύθερη αριστερά και μια εξίσου αντιφιλελεύθερη δεξιά διαγκωνίζονται απροκάλυπτα για τη νομή της εξουσίας, ξηλώνοντας πόντο-πόντο το κουβάρι των φιλελεύθερων θεσμών.

Αυτή η σύμπτωση απόψεων δεν είναι διόλου τυχαία. Αντίθετα, εκφράζει βαθύτερες συγκλίσεις σε επίπεδο αρχών, ιδεών και αντιλήψεων. Αν και δεν πρέπει να παραγνωρίζονται οι θεμελιώδεις διαφορές και οι έντονες αντιπαλότητες ανάμεσα στα πολιτικά άκρα, πρόκειται ωστόσο για «αδελφικό μίσος» καθώς, σε πάμπολλες περιπτώσεις, έχουν προέλθει από την ίδια ιδεολογική μήτρα. Γι’ αυτό και οι μετατοπίσεις στην αφοσίωση εκπροσώπων τους υπήρξαν ιστορικά ένα εξαιρετικά σύνηθες φαινόμενο. Ενδεικτικά μπορούμε να σκεφτούμε τον Ζωρζ Μπατάιγ και τον γαλλικό αριστερό φασισμό ή τις πολιτικές διαδρομές πολλών εκπροσώπων της γερμανικής Νέας Δεξιάς. Ακόμη όμως και το ρεύμα του «εθνικού μπολσεβικισμού», με ρίζες στη Γερμανία του α΄ παγκοσμίου πολέμου, το οποίο επιχείρησε να συνδυάσει τον «δεξιό» εθνικισμό με «αριστερές» οικονομικές θέσεις. Τα τελευταία χρόνια, είναι εντυπωσιακό το αναγεννημένο ενδιαφέρον για το έργο του γερμανού αντι-φιλελεύθερου θεωρητικού Καρλ Σμιτ (1888-1985) το οποίο γνωρίζει άνθηση, πέρα από τους παραδοσιακούς συντηρητικούς χώρους, στους ακαδημαϊκούς κύκλους της μετα-κομμουνιστικής Κίνας.

Τα πολιτικά άκρα μοιράζονται πρώτιστα την εχθρότητά τους για τη φιλελεύθερη κοινωνία και τις αρχές που τη συγκροτούν. Απορρίπτουν την αυτονομία του ατόμου, το «κοινωνικό συμβόλαιο», τη διάκριση των σφαιρών της «οικονομίας» και της «πολιτικής» υποστηρίζοντας την άποψη ότι «τα πάντα είναι πολιτική». Καταδικάζουν τη «ψευδή ιδεολογία» του φιλελευθερισμού, η οποία συσκοτίζει τον «συγκρουσιακό» χαρακτήρα της πολιτικής που οργανώνεται με βάση το σμιτιανό δίπολο «εχθρός-φίλος». Εκφράζουν την απέχθεια τους προς τον αστικό κόσμο του «καθωσπρεπισμού» και της επιχειρηματικότητας που διαφθείρουν το πολεμικό και «αγωνιστικό» πνεύμα των ανθρώπων. Ασκούν δριμεία κριτική στον κοινοβουλευτισμό και τις «αργόσυρτες» διαδικασίες του σε αντίθεση με την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα μιας «κατάστασης εξαίρεσης». Ο αντι-αμερικανισμός τους συμβολίζει και συμπυκνώνει, τη συνολική απόρριψη του κοσμοπολιτισμού, του πλουραλισμού και του επιχειρηματικού καπιταλισμού.

Ο σπουδαίος στοχαστής Αλέξις ντε Τοκβίλ έγραψε ότι, «όταν το παρελθόν δεν φωτίζει το μέλλον, το παρόν σκοτεινιάζει». Η διατηρούμενη ιστορική μνήμη και οι διαφορετικές οικονομικο-κοινωνικές συνθήκες της σημερινής εποχής, καθιστούν αδιανόητη την επανάκαμψη του φασισμού, του ναζισμού και του σταλινισμού. Ωστόσο, τα πολιτικά άκρα διαθέτουν ακόμη τη δύναμη να αποσταθεροποιήσουν τις σύγχρονες φιλελεύθερες κοινωνίες.

Σήμερα, η σφοδρή οικονομική κρίση, η αποδιάρθρωση της κοινωνικής συνοχής, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το μέλλον, η αδυναμία κατανόησης της σύνθετης πραγματικότητας, αναμενόμενα δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες ενίσχυσης των πολιτικών άκρων. Οι κρίσεις θρέφουν τις ιδεολογίες, οι οποίες σε ένα άνυδρο ιδεολογικό περιβάλλον όπως το ελληνικό, βρίσκουν γόνιμο έδαφος να καρπίσουν. Οι φιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές, προοδευτικές και μετριοπαθείς δυνάμεις, δεν επιτρέπεται να μείνουν απαθείς. Οφείλουν να αντιληφθούν ότι η προάσπιση των θεσμών της ανοιχτής οικονομίας και κοινωνίας αποτελεί την αναγκαία συνθήκη οικονομικής ευημερίας και κοινωνικής ειρήνης της χώρας. Προς τούτο, θα πρέπει να σχηματίσουν άμεσα μια «γραμμή άμυνας» στη μάχη των ιδεών απέναντι στους έλληνες «εθνομπολσεβίκους», οι οποίοι επιχειρούν να γυρίσουν την ελληνική κοινωνία δεκαετίες πίσω με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ο σχηματισμός ενός «συνταγματικού τόξου», η οικοδόμηση συναίνεσης και η πολιτική συνεννόηση ανάμεσά τους με σκοπό τη διαφύλαξη των καταστατικών αρχών και την εφαρμογή των κανόνων του κράτους δικαίου, είναι το πρώτο ζητούμενο προκειμένου να υπάρξει μια καλύτερη επόμενη μέρα για όλους μας. Πριν να είναι αργά.

(Μία εκδοχή του κειμένου δημοσιεύεται στο τεύχος Ιουνίου της επιθεώρησης The Books’ Journal.)