3ο Πανελλαδικό Κάμπινγκ Ιθαγενών

Με τα παιδιά του Αρδην & της Ρήξης με συνδέουν κοινοί κοινωνικοί & πολιτικοί αγώνες. Πολλές κοινές ανησυχίες για το μέλλον του τόπου. Ακόμα και σήμερα που μπορεί να έχουμε κάποιες διαφορές θεωρώ ότι είναι ο μόνος πολιτικός χώρος που πραγματικά πιστεύει στο κίνημα της Αμεσης Δημοκρατίας, καθώς αγωνίζεται γι' αυτή από τις αρχές της δεκαετίας του '70. Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του Αρδην & της Ρήξης δεν την ανακάλυψαν όψιμα (και για ψηφουλάκια...) όπως κάποιοι άλλοι δήθεν "αγανακτισμένοι" το κίνημα της Αμεσης Δημοκρατίας και της Εθνικής Αυτοδιάθεσης...Γι' αυτό εύχομαι να περάσουν καλά (που θα περάσουν...) στο κάμπινγκ που διοργανώνουν.

Το πλήρες πρόγραμμα του κάμπινγκ εδω

Syd Barrett - Baby Lemonade

Σιντ Μπάρετ 6 Ιανουαρίου 1946 - 7 Ιουλίου 2006

Το Bildu στη χώρα των Βάσκων

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη Μάη στο ισπανικό κράτος έκρυβαν δυσάρεστες εκπλήξεις για το καθεστώς της Μαδρίτης που, είτε με δεξιούς είτε με σοσιαλιστές στην κυβέρνηση, προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να πνίξει στον τρόμο το κίνημα αυτοδιάθεσης του βασκικού λαού.

Όπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, οι ισπανικές αρχές προσπάθησαν να εμποδίσουν ακόμη και την κατάθεση υποψηφιότητας οποιουδήποτε συνδυασμού κρίνουν ότι «υποστηρίζει τους τρομοκράτες της ΕΤΑ». Και φυσικά στην κατηγορία «τρομοκράτης» εντάσσουν όλη την Βασκική Πατριωτική Αριστερά, τα πολιτικά κόμματα της οποίας, με πρώτο το Μπατασούνα, κηρύσσονται παράνομα το ένα μετά το άλλο. Ουσιαστικά, ακόμη και η φραστική υποστήριξη του αναφαίρετου δικαιώματος αυτοδιάθεσης της Χώρας των Βάσκων εμπίπτει στις διατάξεις του «αντι»τρομοκρατικού νόμου, με χιλιάδες αγωνιστές να διώκονται, να φυλακίζονται και να βασανίζονται. Χαρακτηριστικό της προσπάθειας φίμωσης τόσων υποστηρίζουν την αυτοδιάθεση της Βασκωνίας είναι ότι σε αυτές τις τελευταίες εκλογές απαγορεύτηκε σε… 40.000 Βάσκους πολίτες να θέσουν υποψηφιότητα λόγω «υπονοιών συμπάθειας προς την τρομοκρατία»!

Κι όμως, τα διαχρονικά αντιδημοκρατικά τερτίπια των ισπανικών αρχών δεν κατάφεραν να φιμώσουν την Βασκική Πατριωτική Αριστερά. Στις εκλογές πήρε μέρος η λίστα Bildu, που δημιουργήθηκε από τους υποστηρικτές της αυτοδιάθεσης (και της επιτράπηκε τελευταία στιγμή να συμμετάσχει στις εκλογές) και κατάφερε να αποσπάσει το μεγαλύτερο ποσοστό στη μεταδικτατορική ιστορία της Πατριωτικής Αριστεράς: με 26,03%, αναδείχτηκε σε δεύτερη πολιτική δύναμη της Χώρας των Βάσκων, μετά το μετριοπαθές εθνικιστικό PNV (30,73%). Τα δύο μεγάλα «ισπανικά» κόμματα, που καθοδηγούν το κυνήγι μαγισσών ενάντια στην Πατριωτική Αριστερά, υπέστησαν σοβαρές απώλειες: το Σοσιαλιστικό Κόμμα καταποντίστηκε στο 16,7% (από 24,9% το 2007), ενώ και το δεξιό Λαϊκό Κόμμα υποχώρησε στο 13,8% (από 15,8%).

Το Bildu εξέλεξε 120 δημάρχους (ο μεγαλύτερος αριθμός στην ιστορία της), ανάμεσα στους οποίους και το δήμαρχο της Ντονόστια (Σαν Σεμπαστιάν), της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης στη Χώρα των Βάσκων. Επίσης εξέλεξε τον πρόεδρο της επαρχίας Guipuzcoa, που θεωρείται προπύργιο των οπαδών της ανεξαρτησίας.

Έτσι η βασκική Πατριωτική Αριστερά, μετά από δύο τετραετίες στις οποίες ουσιαστικά της είχε απαγορευτεί η συμμετοχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές, επανέρχεται με τον πιο δυναμικό τρόπο και στην «επίσημη» σκηνή, ανατρέποντας το πολιτικό σκηνικό. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, ακόμη ζαλισμένες από τη νίκη των «φιλο-τρομοκρατών», προσπαθούν να αναπροσαρμόσουν τη στάση τους.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος Τύπου της λίστας Bildu τόνισε χαρακτηριστικά στις πρώτες δηλώσεις του: «Είμαστε αποφασιστικά αφοσιωμένοι στην ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης – που προαπαιτεί τη νομιμοποίηση όλων των πολιτικών σχηματισμών, την επιστροφή των αιχμαλώτων φυλακισμένων στα σπίτια τους, το σταμάτημα κάθε είδους βίας και το σεβασμό όλων των δικαιωμάτων των Βάσκων πολιτών». Δεκάδες χιλιάδες Βάσκοι πανηγύρισαν σε όλες τις πόλεις τα εκλογικά αποτελέσματα, ενώ ακόμη και η ισπανική «δικαιοσύνη» δεν έμεινε ανεπηρέαστη: ανακοινώθηκε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο αποσύρει τις κατηγορίες περί «εξύμνησης της τρομοκρατίας» εναντίον των ηγετών του Μπατασούνα, Αρνάλντο Οτέγκι και Χοσέμπα Άλβαρεζ – οι οποίοι έχουν περάσει το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας δεκαετίας στις ισπανικές φυλακές.

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων

Τα φαινόμενα βίας και οι προπηλακισμοί κατά πολιτικών δεν συνιστούν πολιτική αντιπαράθεση. Είναι απαράδεκτες ενέργειες, ξένες προς το δημοκρατικό λαϊκό κίνημα και εχθρικές προς την κουλτούρα της αριστεράς. Θυμίζουν σκοτεινές περιόδους της ελληνικής πολιτικής ζωής, όπου η αριστερά ήταν το θύμα ανάλογων επιθέσεων.

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις χρειάζεται, χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές, να καταδικάσουν τέτοιες αθλιότητες.

Γάζα: η διπλή ντροπή

του Ριχάρδου Σωμερίτη

Μια δημοκρατική κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να αιτιολογεί τις αποφάσεις της. Με την υπογραφή του «θαλασσοδαρμένου» κ. Παπουτσή, η κυβέρνηση απαγόρευσε τον απόπλου από όλα τα ελληνικά λιμάνια κάθε πλοίου που θα μετείχε στον «στολίσκο ελευθερίας» με προορισμό τη Γάζα. Προσθέτοντας μάλιστα ότι θα παρακολουθούσε με τα μέσα που διαθέτει κάθε ύποπτη κίνηση στην Ανατολική Μεσόγειο! Δεν μας εξήγησε όμως το γιατί της διπλής αυτής απόφασης. Προφανώς έκρινε ότι αρκούσε για την ενημέρωσή μας το «αποφασίζουμε και διατάσσουμε». Κυρίως όταν ισχύει πάραυτα. Και η αιφνίδια «ιδέα» μεταφοράς βοήθειας από τον ΟΗΕ δεν είναι παρά θλιβερό επικοινωνιακό μπάλωμα.

Διαφωνώ με την αυταρχική απαγόρευση και επιμένω ότι για μια τόσο σοβαρή απόφαση ίσως και εν όπλοις συνεργασίας με το Ισραήλ, που οδηγεί στην καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, επιβάλλονται εξηγήσεις. Η Γάζα είναι ένα μεγάλο γκέτο ή αν προτιμάτε ένα «αυτοδιοικούμενο» στρατόπεδο συγκέντρωσης. Την θέλησε έτσι το Ισραήλ του Σαρόν ενώ οι διάδοχοί του απαντούν με βομβαρδισμούς σε κάθε (αναγκαστικά περιορισμένης έκτασης) απόπειρα αντίστασης της εξτρεμιστικής οργάνωσης Χαμάς που όμως κυριαρχεί εκεί μετά από εκλογές.

Πρόσφατα οι παλαιστινιακές ηγεσίες κατάφεραν επιτέλους να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Για τον λόγο αυτό το Ισραήλ απειλεί να διακόψει κάθε διαπραγμάτευση με την αναγνωρισμένη διεθνώς, επίσημα ή ημιεπίσημα, κυβέρνηση της Ραμάλα. Ούτως ή άλλως το Ισραήλ συνεχίζει να χτίζει αποικίες στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και όλοι καταλαβαίνουν ότι αν δεν τις διαλύσει και αν, με αμοιβαίες υποχωρήσεις για βελτιώσεις, δεν επανέλθουν οι ισραηλινοί στα μόνα σύνορα που τους αναγνωρίζονται δεν θα υπάρξει ποτέ λύση του παλαιστινιακού ό,τι κι αν λένε ο ΟΗΕ, οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, όλοι. Και τι θα έλεγε η «διεθνής κοινότητα» αν η παλαιστινιακή ηγεσία αποφάσιζε ότι δεν δέχεται καμιά συζήτηση με τη σημερινή ακροδεξιά κυβέρνηση του Τελ Αβίβ των κ. Νετανιάχου και Λίμπερμαν;

Με αυτή την ακροδεξιά κυβέρνηση η δική μας αποφάσισε να συμμαχήσει. Η συμμαχία αυτή, με την υπόθεση του στολίσκου, προσέλαβε μια ακόμα μεγαλύτερη διάσταση. Λένε πολλά (αντισημιτικά αν αναλυθούν) για τη βοήθεια που υποτίθεται μας χαρίζει το Ισραήλ διαμέσου του εβραϊκού λόμπι στις ΗΠΑ και των χρηματοπιστωτικών οργανισμών που ελέγχει. Μας προσφέρουν, λένε, και τζάμπα ενεργειακό μέλλον. Για κάποτε...

Αν έχουμε φτάσει ως εκεί, απλά, ντροπή μας. Πρώτον για την απλοϊκότητα της πολιτικής μας. Και δεύτερον για την ιστορική «κωλοτούμπα». Αλλά ντροπή μας επίσης διότι όλα αυτά έγιναν χωρίς δημόσια εξήγηση από μέρους της κυβέρνησης. Μήτε καν για την απόφαση σχετικά όχι με κάποιους όρους ειρηνικής συμπεριφοράς των εθελοντών αλλά με την απαγόρευση απόπλου σε ελεύθερους πολίτες δικούς μας και ξένους που θέλουν να εκφράσουν την ανθρώπινη και όχι αναγκαστικά ιδεολογική αλληλεγγύη τους με τους διπλά αιχμάλωτους της Γάζας: τους αιχμάλωτους των Ισραηλινών αλλά και των φανατικών της Χαμάς.

somerit@otenet.gr

Πηγή: ΒΗΜΑ Online

Μερικές φορές με πιάνει απελπισία

Του Θόδωρου Μαργαρίτη

Με τη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος ολοκληρώνεται ένας δραματικός κύκλος πολιτικών εξελίξεων με πολλές εντάσεις, αγωνία, πολιτικά παιχνίδια και ακραία φαινόμενα βίας μέσα σε ένα αρνητικό σκηνικό για τη χώρα.

Παρακολουθήσαμε το μεγάλο επικοινωνιακό σόου με τη παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου, την ιλαροτραγωδία των χειρισμών για κυβέρνηση συνεργασίας από δύο κόμματα που λειτουργούσαν σαν να παίζουν πόκερ και τελική κατάληξη ένα μικρό κυβερνητικό ανασχηματισμό!

Βιώνουμε ένα Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που τιμωρεί τους συνεπείς φορολογούμενους, που συμπιέζει εξοντωτικά τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ενώ την ίδια ώρα παραιτείται από τη μάχη κατά της φοροδιαφυγής και αδιαφορεί για κάθε σοβαρό σχέδιο ανάπτυξης. Ζήσαμε ένα εφιαλτικό διήμερο με βία, καταστροφές, λεηλασίες με αρνητικές συνέπειες για μια ακόμη φορά στον τουρισμό και τη δημόσια εικόνα της πρωτεύουσας.

Όταν τα σκέφτομαι, μερικές φορές με πιάνει απελπισία. Όταν αναλογίζομαι την πολιτική κατάσταση, που είναι το επίκεντρο του προβλήματος της κρίσης. Μέσα στη Βουλή, μια κυβέρνηση που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι οι φορο-επιδρομές κατά των μισθωτών και των συνταξιούχων και έξω από τη Βουλή μια εικόνα χάους. Τρελαμένοι αστυνομικοί, άγριοι κουκουλοφόροι και πλήρης ανευθυνότητα. Φάπες, δακρυγόνα, πέτρες και καταστροφές…

Στις πολιτικές αντιπαραθέσεις κυριαρχεί το ελληνικό σπορ. Το κομματικό μίσος! ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν το συζητώ… Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός!

Όταν ακούς τον Τσίπρα, μπορείς να πιστέψεις, ότι θα επιθυμούσε να καταστραφεί η χώρα για να δικαιωθεί η κριτική του…

Στις διαδηλώσεις το μόνο ελπιδοφόρο στοιχείο είναι η μαζική και ειρηνική παρουσία των πολιτών, οι οποίοι εγκαταλείπουν τον καναπέ και παρεμβαίνουν στις εξελίξεις. Αλλά και στην πλατεία, μερικές φορές, νομίζεις ότι αρκετοί συμπολίτες μας περιμένουν ένα δημαγωγό για να τους χαϊδέψει τα αυτιά, να υποσχεθεί παραδείσους, να «πουλήσει» εύκολες λύσεις.

Στα ΜΜΕ τα ίδια χάλια. Κάποιοι δημοσιογράφοι που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους σε διαδηλώσεις σε όλη τους τη ζωή, κάνουν περισπούδαστες αναλύσεις και καταφεύγουν στα γνωστά στερεότυπα με κριτήριο την τηλεθέαση.

Δεν πάμε καλά… Μου φαίνεται ότι μετά το Μνημόνιο 1 είχε ξεκινήσει μια διαδικασία αυτογνωσίας όλων. Στους πολίτες, στα κόμματα, στα media. Η αποτυχία ενός χρόνου να ξεπεράσουμε στοιχειωδώς τις δυσκολίες στην οικονομία – με κεντρική ευθύνη στην ίδια την κυβέρνηση – μας επιστρέφει στα συνήθη. Γνωστές άγονες κομματικές αντιπαραθέσεις, εύκολη συνθηματολογία, θεωρίες συνωμοσιών και τζάμπα μαγκιές.

Το πιο δύσκολο αυτές τις δραματικές ώρες είναι, ωστόσο, το πιο απλό. Να σκεφτόμαστε δυο φορές περισσότερο πριν μιλήσουμε. Να αναλογιστούμε την κατάσταση με σοβαρότητα και ευθύνη. Να θέσουμε το δημόσιο συμφέρον πάνω από το κομματικό. Να ξεπεράσουμε τους ακραίους υποκειμενισμούς. Το ατελείωτο Εγώ. Το πιο απλό είναι το πιο δύσκολο. Ας ξεκινήσουμε από αυτό! Όλοι!

*Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Πηγή: www.aixmi.gr

50 000 κορώνες για πλύσιμο χεριών...

Της THERESE LARSSON

Είναι να τρελαίνεσαι! Είχατε μείνει, όπως και ΄γω έκπληκτοι για το γεγονός ότι οι έλληνες εκφωνητές και οι κομμωτές ανήκουν στα «βαρέα και ανθιυγεινά» επαγγέλματα και βγαίνουν στη σύνταξη στα 50, ή ξαφνιαστήκατε, όταν μάθατε πως γιατροί, δικηγόροι και άλλοι ελεύθεροι επαγγελματίες στην Ελλάδα κατά κανόνα δεν πληρώνουν φόρους; Συνεχίστε να διαβάζετε, διότι υπάρχουν και χειρότερα που εξηγούν τις νοοτροπίες που οδήγησαν στην ελληνική κρίση.

Πίστευα πως είχα ακούσει τα περισσότερα, αλλά η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα μια εικόνα των ελληνικών όρων εργασίας, ορισμένοι από τους οποίους είναι τόσο γενναιόδωροι, που δεν μπορείς να πιστέψεις ότι είναι αληθινοί.

Και όμως, η εφημερίδα με την κλασσικό γερμανικό τρόπο, παραπέμπει με σαφήνεια σε πηγές και στοιχεία για κάθε ισχυρισμό της.
Μερικά παραδείγματα:

• Οι οδηγοί λεωφορείων στην Αθήνα, προσμετρούν στο ωράριο εργασίας τους και το χρόνο προς και από την εργασία τους και αυτός που έρχεται στην ώρα του παίρνει και ένα μπόνους 310 ευρώ.

• Οι κλητήρες σε διάφορα υπουργεία παίρνουν επίδομα 290 ευρω/μηνα, για να μεταφέρουν αρχεία και φακέλους.

• Σε πολλές κρατικές επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι παίρνουν επίδομα χρήσης φωτοτυπικού, ακόμα και επίδομα χρήσης κομπιούτερ, αλλά και επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία.

• Οι δικαστές παίρνουν μπόνους όταν διεκπεραιώνουν γρήγορα τις υποθέσεις

• Στο Υπουργείο Πολιτισμού, κάποιοι παίρνουν επίδομα ένδυσης.
.
Και τώρα, τα δύο προσωπικά μου φαβορί:

• Στον εν μέρει ιδιωτικοποιημένο τηλεπικοινωνιακό φορέα ΟΤΕ, κάποιοι παίρνουν 25 ευρώ επίδομα για «ζέσταμα υπηρεσιακού αυτοκινήτου». Σύμφωνα με την Handelsblatt, το Εργατικό Σωματείο ανακοίνωσε ότι το επίδομα αυτό καταργήθηκε, αλλά οι εργαζόμενοι απαιτούν να δοθεί.

Στον κρατικό ΟΣΕ οι μηχανοδηγοί στα τρένα (με μισθό 7.000 ευρώ το μήνα), παίρνουν ειδικό επίδομα για κάθε χιλιόμετρο που οδηγούν. Παίρνουν επίσης άλλα 5.000 ευρώ το χρόνο για έξοδα πλυσίματος χεριών (Το επίδομα αυτό δίνεται στο 25% των εργαζομένων στους σιδηρόδρομους).

Ελπίζω, ότι όλα αυτά τα εξτρά καταργήθηκαν με τον τελευταίο πακέτο που ψηφίστηκε την προηγούμενη εβδομάδα.

Άρθρο από τη σουηδική εφημερίδα SVENSKA DAGBLADET. Η αρθρογράφος παίρνει τα στοιχεία από τη γερμανική Handelsblatt.

Φώτης Κουβέλης: Το Μεσοπρόθεσμο είναι επί της ουσίας διαχωριστική γραμμή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΕΛΙΓΓΩΝΗ

“Κοινωνικά άδικο και αναποτελεσματικό” χαρακτηρίζει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φ. Κουβέλης. Με συνέντευξή του στην "Αυγή" της Κυριακής ο Φ. Κουβέλης εκτιμά ότι “οι εκλογές θα προκύψουν ως αναγκαστικό γεγονός”, ενώ επισημαίνει ότι δεν τον αφορούν τα σενάρια περί “κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας”. Προαναγγέλλει ότι η ΔΗΜ.ΑΡ. θα καταψηφίσει και το Σύμφωνο για το ευρώ, με τη μορφή που φέρεται να έχει, ενώ επιφυλάσσεται να τοποθετηθεί σχετικά με την πρόθεση του Γ. Παπανδρέου για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, έως ότου γίνει γνωστό το περιεχόμενό του.

* Το Μεσοπρόθεσμο πέρασε. Μπορεί να εφαρμοστεί όμως;

Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα είναι και κοινωνικά άδικο και αναποτελεσματικό. Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν οδηγεί πουθενά. Είναι αδιέξοδη. Είναι ουσιαστικά επιλογή διαδοχικών μνημονίων, που κάθε επόμενο θα είναι χειρότερο από το προηγούμενο.

Η έξοδος από την κρίση περνάει μέσα από τη δημοσιονομική εξυγίανση, την αποφυγή της χρεωκοπίας του Δημοσίου, της κατάρρευσης της οικονομίας και την αναστροφή της ύφεσης. Αντί για τη δημοσιονομική εξυγίανση και με δεδομένη την υστέρηση των φορολογικών εσόδων, η κυβέρνηση επιμένει να θεωρεί «σταθερή πηγή εσόδων» την περικοπή μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών. Το Μεσοπρόθεσμο τεμαχίζει την ελληνική κοινωνία. Τα προωθούμενα μέτρα με το Μεσοπρόθεσμο πλήττουν βαρύτατα την κοινωνία και ιδιαίτερα τους κοινωνικά αδύναμους. Και το στοιχείο αυτό διαμορφώνει περαιτέρω συνθήκες ανάσχεσης, πολύ δε περισσότερο εφαρμογής των συγκεκριμένων μέτρων. Η κοινωνία δεν πείθεται όταν βιώνει την ανισότητα και το άδικο των μέτρων. Δεν θα υπάρξουν τα αποτελέσματα που φιλοδοξεί η κυβέρνηση.

* Βλέπετε σύντομα εκλογές;

Εκτιμώ ότι οι εκλογές θα προκύψουν ως αναγκαστικό γεγονός για την κυβέρνηση, με δεδομένη την ύπαρξη μιας κοινωνίας που ασφυκτιά, αγανακτεί και κινητοποιείται. Η κοινωνία είναι αντίπαλη στη συντριπτική της πλειονότητα προς την ασκούμενη πολιτική της κυβέρνησης. Οι κοινωνικοί συσχετισμοί ανακαθορίζονται, η μεσαία τάξη συρρικνώνεται έως εξαφανίζεται και μεγάλα κοινωνικά στρώματα πιέζονται και παρωθούνται προς τα κάτω. Αυτοί οι ανακαθορισμένοι κοινωνικοί συσχετισμοί αναζητούν την έκφρασή τους και στο επίπεδο των πολιτικών συσχετισμών. Το πόσο οι ανακαθορισμένοι κοινωνικοί συσχετισμοί θα προσδιορίσουν τους πολιτικούς συσχετισμούς είναι ζητούμενο. Και εδώ η ευθύνη της αριστεράς είναι μεγάλη και αναφέρεται στο πόσο και με ποια πολιτική θα αποτρέψει τη διαμόρφωση συνθηκών μιας συντηρητικής στροφής της κοινωνίας.

* Η Δημοκρατική Αριστερά καταψήφισε το Μεσοπρόθεσμο, το οποίο καθορίζει τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν για μακρό χρονικό διάστημα, τουλάχιστον ώς το 2015. Ώς τότε θα αποτελεί διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις και θα αποκλείει κυβερνητικές συνεργασίες;

Αναμφισβήτητα ναι. Το Μνημόνιο όσο και το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα αποτελούν μία επί της ουσίας διαχωριστική γραμμή και είναι προφανές ότι το στοιχείο αυτό αποκλείει κυβερνητικές συνεργασίες στη βάση της πολιτικής που αυτά περιέχουν.

* Πιστεύετε ότι η πρόταση για την κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας είναι ένα λήξαν επεισόδιο ή θα επανέλθει αναλόγως των εκλογικών αποτελεσμάτων; Είναι μια συζήτηση που σας αφορά;

Η πρόταση για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή για άλλες μορφές κυβερνήσεων συνεργασίας θα επανέλθουν ανάλογα με τα εκλογικά αποτελέσματα. Δεν μας αφορούν τέτοιες κυβερνήσεις. Εκείνο που αφορά στη Δημοκρατική Αριστερά είναι το περιεχόμενο της πολιτικής.

* Το Μεσοπρόθεσμο δεν έχει μόνο εσωτερικές, έχει και ευρωπαϊκές διαστάσεις. Εσείς, ένα κατ' εξοχήν ευρωπαϊστικό κόμμα, το καταψηφίσατε. Καταψηφίσατε και την κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική; Ποιες αλλαγές προτείνετε για την Ευρώπη;

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν διεκδίκησε με όρους πολιτικούς μια άλλη στάση και συμπεριφορά των Ευρωπαίων. Το ελληνικό πρόβλημα έχει βέβαια τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αλλά ταυτόχρονα είναι και ευρωπαϊκό ζήτημα, διότι μια ελληνική οικονομία που απειλείται με κατάρρευση είναι ευρωπαϊκό ζήτημα. Και τούτο διότι πλήττει την ενότητα της Ε.Ε. Χωρίς την πολιτική της ενότητα η Ε.Ε. είναι βέβαιο, συν τοις άλλοις, ότι θα έχει από ελάχιστη έως μηδενική συμμετοχή στην παγκόσμια λειτουργία της οικονομίας, με το πρόσθετο, μάλιστα, δεδομένο ότι είναι πολλές οι αναδυόμενες οικονομικά νέες χώρες. Δεν είμαι εισηγητής της αναχώρησης της χώρας από την Ευρωζώνη και την Ευρώπη. Η Δημοκρατική Αριστερά έχει στον πυρήνα της τον αριστερό ευρωπαϊσμό και με αυτόν παλεύει για την πολιτική ενότητα της Ε.Ε. και τον προοδευτικό δημοκρατικό ανακαθορισμό των συσχετισμών της, έχοντας ως σταθερή και αταλάντευτη πολιτική αναφορά την κοινωνία των Ευρωπαίων πολιτών.

* Ποια θα είναι η στάση σας για το Σύμφωνο του Ευρώ;

Είμαστε αντίθετοι και θα το καταψηφίσουμε, εφόσον αυτό, σύμφωνα με τα όσα φέρεται να προωθεί, θα επιβάλει ασφυξία και ανελαστικότητα στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, περαιτέρω χτύπημα της μισθωτής εργασίας και του κοινωνικού κράτους και θα συντηρεί τους υπάρχοντες οικονομικο-πολιτικούς συσχετισμούς στον χώρο της Ευρώπης.

* Πώς εκτιμάτε την ακραία κινδυνολογία και επιθετικότητα της κυβέρνησης και τις επιθέσεις του Θ. Πάγκαλου εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ;

Καμία κινδυνολογία και καμία στοχευμένη επίθεση δεν μπορεί να διαμορφώσει και δεν διαμορφώνει το πολιτικό κλίμα αποδοχής της κυβερνητικής πολιτικής. Η αντιπαράθεση στο πλαίσιο της δημοκρατικής λειτουργίας πρέπει να είναι πολιτική, επί της ουσίας των διαφωνιών και των αντίπαλων πολιτικών θέσεων και διεκδικήσεων.

* Οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες. Πώς εκτιμάτε το φαινόμενο;

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι Αγανακτισμένοι στις πλατείες δεν έχουν κοινότητα στόχων και διεκδικήσεων και ανεξάρτητα από το ότι προσέρχονται στις διαδηλώσεις αυτές από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και με διαφορετικές διεκδικήσεις, πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελούν ένα σημαντικό πολιτικο-κοινωνικό γεγονός. Και τούτο διότι έχουν ως κοινό τόπο την αμφισβήτηση της ασκούμενης πολιτικής και του πολιτικού συστήματος, που αποσυντίθεται απαξιωμένο και λοιδορούμενο. Η παρουσία της κοινωνίας και όπως εκφράζεται με αυτές τις διαδηλώσεις των πολιτών είναι σημαντικό στοιχείο για τη μετακίνηση της πολιτικής από τη βαθιά συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς προοδευτική κατεύθυνση.

* Έχετε διακηρύξει ότι κατεβαίνετε αυτόνομα στις εκλογές. Η στάση σας στο Μεσοπρόθεσμο δημιουργεί προϋποθέσεις συνεργασίας με άλλες δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας, ώστε να αρθεί ο κατακερματισμός της αριστεράς και να ανοίξει ο δρόμος από τα αριστερά για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού;

Ο κατακερματισμός των δυνάμεων της αριστεράς είναι υπαρκτό ζήτημα και αναμφισβήτητα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Η αντιμετώπισή του, όμως, δεν μπορεί να γίνεται ερήμην ουσιαστικών και μεγάλων διαφορών τόσο στο περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής όσο και στον στρατηγικό στόχο. Δεν μπορεί να αποτελεί ως μόνο στοιχείο αντιμετώπισης του πολυκερματισμού της αριστεράς η αντιμνημονιακή στάση. Η Δημοκρατική Αριστερά θα έχει την αυτόνομη παρουσία της στις εκλογές όποτε και αν γίνουν, με καθοριστικό στοιχείο τις θέσεις της, το πρόγραμμά της και τις ιδέες της. Με αυτά διαμορφώνει κάθε μέρα και μεγαλύτερη σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης με τους αριστερούς και προοδευτικούς πολίτες, με τους πολίτες που αναφέρονται στον δημοκρατικό σοσιαλισμό και στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία, τους πολίτες που αναφέρονται στην πολιτική οικολογία και στα δημοκρατικά κινήματα των πολιτών.

* Με δεδομένη τη “μνημονιακή” πολιτική και οικονομική πραγματικότητα, αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω στον Ιούνιο του 2010, θα κάνατε και πάλι το βήμα να αποχωρήσετε από τον ΣΥΝ;

Ακριβώς το ίδιο βήμα θα έκανα και θα κάναμε.

* Πώς είδατε το πογκρόμ βίας και καταστολής κατά ειρηνικών διαδηλωτών την περασμένη Τετάρτη;

Η ανεξέλεγκτη και καταστροφική δράση των κουκουλοφόρων και η κρατική βία υπονομεύουν το δημοκρατικό λαϊκό κίνημα. Η Δημοκρατική Αριστερά είναι σταθερά αντίπαλη σε κάθε πράξη βίας. Αποδοκιμάζει και καταγγέλλει ως επικίνδυνη τη χρήση των δακρυγόνων και αξιώνει την κατάργησή τους.

Επισημαίνουμε, επίσης, την «ανεπάρκεια» της ελληνικής αστυνομίας να αντιμετωπίσει τα ακραία στοιχεία. Θέλω να σας θυμίσω ότι σε χρόνο ανύποπτο προς τα πρόσφατα βίαια γεγονότα, είχα μιλήσει για την ύπαρξη ακροδεξιών θυλάκων, μορφής παρακράτους στον χώρο της αστυνομίας. Ο εκδημοκρατισμός των σωμάτων ασφαλείας είναι και επίκαιρο όσο και συνεχές αίτημα της κοινωνίας.

Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

Η αριστέρα που σκέπτεται, συζητά. Η αριστερά που προτείνει...

Διολισθαίνοντες “Insiders” – απελπισμένοι “Outsiders”

Aπό το μπλογκ Left Liberal Synthesis
Αν κάτι έδειξε η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου είναι ο εγκλειστικός ερμητικός χαρακτήρας της πολιτικής ζωής. Οι ίδιες παθολογίες που συγκρότησαν τον ανοδικό κύκλο της οικονομίας, εμφανίζονται και στον καθοδικό κατήφορο. Τα βασικά ισοζύγια παρέμεινα άθικτα, ή ενίσχυσαν τον ισχυρό πόλο:To Κεφάλαιο υπερισχύει της εργασίας και το κράτος της κοινωνίας πολιτών .Η επιθετική κλεπτοκρατία του ανοδικού κύκλου, μετεξελίχθηκε σε ένα αμυντικό προστατευτισμό των ολίγων. Οι αδύνατοι διολισθαίνουν πέραν κάθε ορίου ασφαλείας, οι σχετικά προστατευμένοι χάνουν πολλά από τα αποθέματα ασφαλείας και οι ισχυροί χάνουν και την πιο μικρή ανοχή.

Η αριθμητική του μεσοπρόθεσμου είναι τόσο προφανής : Μια βραχύχρονη συμβολική κίνηση προς τις αγορές, μια σύντομη επιμήκυνση του τέλους του δράματος, με μοναδικά θύματα τους εκάστοτε αδύναμους. Τεχνικά είναι μια δραματική απόφαση που όμως είχε τα λιγότερα πολιτικά προαπαιτούμενα. Όλες οι άλλες εναλλακτικές είχαν τεχνικές αρετές ίσως μεγαλύτερες ελπίδες στους αδύναμους, αλλά απαιτούσαν πολιτικά προαπαιτούμενα με τεράστιες δυσκολίες. Το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε περίπου ως φυσικό επακόλουθο μιας αρχιτεκτονικής μιας δεκαετίας.

Η κοινωνική άλγεβρα ισορροπεί σε ένα ενδιαφέρον σημείο: Οι απελπισμένοι outsiders αυξάνουν και πλησιάζουν μια κρίσιμη μάζα ικανή να ανατρέψει τα πάντα, αλλά ο φυσικοί σύμμαχοι τους οι διολισθαίνοντες insiders , παραμένουν δέσμιοι της κουλτούρας του insider : “Οχι στην Αυλή μου”, “Μακρυά από μένα και όπου θέλει ας πάει” . H ιδεολογία της ανόδου ,αμόλυντη , αυθεντική συνοδεύει ρυθμίζει και τις συμπεριφορές της καθόδου. Οι διολισθαίνοντες κοιτάνε σταθερούς μισθούς να μειώνονται, μικροιδιοκτησίες να απαξιώνονται, κοινωνικές παροχές να φθίνουν, αλλά τελικά αυτορίζονται ως “ενταύθα” από το “εκείθεν” της απελπισίας. Η φθορά ελπίζει να μην γίνει κατάρρευση, και έτσι εμφανίζεται ανεκτική ακόμη και στο μαθηματικό αδιέξοδο του μεσοπρόθεσμου. Οι οιονεί αδύνατοι, οι διολισθαίνοντες προς το όριο, ανέχονται μια δυσμένεια υπό έλεγχο περισσότερο από την αβεβαιότητα μιας ανύπαρκτης εναλλαγής

Το ταξινομικό όριο του κόσμου της διολίσθησης και του κόσμου της απελπισίας , πήρε δύο αντιθετικές μορφές. Ως τομή ήταν η πλατεία , το Σύνταγμα , η αγανάκτηση. Ως κενό ήταν το αβέβαιο μιας τυπικής αριστερής πολιτικής εναντίον του μεσοπρόθεσμου. Το αριστερό Όχι ήταν συμβολικά έντιμο παρέμενε τεχνικά αδύναμο να προστατέψει τα στοιχειώδη που απέμειναν για τους διολισθαίνοντες. Και μόνο η κατάσταση των τραπεζικών καταθέσεων μετά από ένα πετυχημένο Όχι προκαλεί ίλιγγο στους ταλαντευόμενους «διολισθαίνοντες». Από την άλλη η υβριδικότητα και ο πολιτικός υπερβατισμός της πλατείας ουσιαστικά σηματοδότησε την αναγκαία ισορροπία μεταξύ ολικής απώλειας στηριγμάτων και κινδύνου απώλειας.

Τελικά η μοναδική τακτική πολιτική καινοτομία της συγκυρίας είναι η Σαμαρική αστική “ανταρσία”. Πρόκειται για μια επιλογή που υπερβαίνει την απλή διάσωση του δικομματισμού έχει στρατηγικό βάθος σε συνάρτηση με την κοινωνία των παρατεταμένων μνημονίων. Η θεωρία μιας κατά βάθος υπαρκτής συναίνεσης η οποία θα αποκαλυφθεί οσονούπω είναι ανακουφιστική μελωδία, που εκπληρώνει αναλύσεις που γίνονται με έννοιες – κλειδιά ενός παρωχημένου οικονομισμού. Οι Ελίτ δεν υπάγουν τις πολιτικές δυνάμεις μέσω εντολών, αλλά μέσω διαρκών ανασυνθέσεων και διαθλάσεων που προσιδιάζουν προς την βιολογία των μεταμορφώσεων παρά προς την μηχανική των μοχλών. Η δυναμική μιας κατάρρευσης του μακροπρόθεσμου δεν οδηγεί σε οικουμενική αλλά σε μια αυθεντική δεξιά παλινδρόμηση. Η πολιτική πόλωση είναι μηχανισμός αναπαραγωγής δεν είναι απλή αντανάκλαση μιας κοινωνικής έντασης.

Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου δεν είναι μια απλή τεχνική πράξη βίαιης μείωσης εισοδημάτων. Σηματοδοτεί μια νέα κοινωνική φάση με χαρακτηριστικά μιας βίαιης λιτότητας η οποία αναγκαστικά θα αναζητήσει μια ιδεολογική άρδευση από τις πηγές του αυταρχισμού και της τάξης. Δυστυχώς η μόνη εναλλακτική δυνατή λύση , η σχηματοποίηση μιας «αριστερής συμφωνημένης λιτότητας» των κινημάτων δεν ετέθη, δεν συζητήθηκε δεν οριοθετήθηκε. Αριστερή διέξοδος είναι εξ΄ ορισμού εθελοντική συγκροτημένη λιτότητα, αλλιώς όλα τα άλλα είναι ρουτινιάρικη φυσιολογική και αναμενόμενη τροφοδότηση του συστήματος διαφωνιών από την αριστερόφωνη παροχή την οποία άλλωστε όλα τα σύγχρονα πολιτικά υδραυλικά συστήματα έχουν προβλέψει. Το επόμενο λοιπόν διάστημα η οικονομία θα συρρικνωθεί , η «αριστερή κινηματική λιτότητα» θα απουσιάσει, και το κενό θα καλυφθεί από την επανεκκίνηση μιας δεξιάς ατζέντας με μια αναμόχλευση των παραδοσιακών προταγμάτων της .

Η οικουμενική είναι πλέον αδύνατη, και ίσως άχρηστη . Η φυσική τροπή είναι η πόλωση στην οποία η Σαμαρική αστική ανταρσία θα βρεθεί σε θέση ισχύος. Με την παρακαταθήκη των συνεχών «Όχι» θα αποταθεί σε μια νέα κοινωνική συμμαχία των ισχυρών με τους «διολισθαίνοντες» ,έχοντας τα κατάλληλα ιδεολογικά συγκολλητικά υλικά της «πατρίδας» που θα αποκτήσει και ένα σαφές μέτωπο προς την «Δύση». Ο Λαός προετοίμασε επί μια δεκαετία το έδαφος , αλλά άλλοι θα καρπωθούν την σπορά.

Η νεοπαγής Βενιζελική διακυβέρνηση θα επιδιώξει να σταθεροποιήσει τις τεχνικές λεπτομέρειες του μακροπρόθεσμου, και μετά θα παίξει με το momentum αναζητώντας μια ανασύνθεση του παραδοσιακού Πασοκ των ΔΕΚΟ με όσα «νέα τζάκια» μπορεί να παρέξει το μεσοπρόθεσμο. Τα νέα πακέτα μπορεί να αποδειχθούν πολύ ενδιαφέροντα για τον παραδοσιακό κρατικοδίαιτο καπιταλισμό με τον οποίο το Πασοκ έχει ιδιοφυείς τρόπους να συναλλάσσεται.

Η αριστερή κινηματική πολιτική χωρίς το όραμα μιας «αριστερής λιτότητας» χωρίς το «αριστερό μεσοπρόθεσμο» θα παραμείνει στον λειτουργικό ρόλο έκφρασης του γογγυσμού. Είναι μια χρήσιμη λειτουργία αποσυμπίεσης μέσω των κλασσικών ρεπερτορίων, μια γνωστή διαδικασία ανακούφισης που λειτουργεί άψογα εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια. Με στόχευση την «απελπισία» και στελέχωση από την «διολίσθηση» θα συνεχίσει την πετυχημένη πιρουέτα των μετωνυμιών και των αποσιωπήσεων.

Στο κοινωνικό επίπεδο οι ροές από την «διολίσθηση» στην «απελπισία» θα ενταθούν. Η πλατεία ο τόπος οριοθέτησης και συνάντησης των δύο διακριτών κόσμων , έχασε το τακτικό της στόχο και είναι ζητούμενο αν μπορεί να συνεχίσει έτσι χωρίς κοντοπρόθεσμο σκοπό.

Το καλοκαίρι ανοίγει με τις ίδιες παθογένειες σε μια νέα άρθρωση: Σαμαρική πολιτική αντεπίθεση, Βενιζελικό οικονομικό παιχνίδι με τα νέα «πακέτα» . Ο μοναδικός παράγων που θα μπορούσε να την διαταράξει ουσιαστικά , η «κινηματική αριστερή λιτότητα» απουσιάζει εκκωφαντικά. Με τα δεδομένα αυτά υπάρχει μια μόνο ελπίδα, αυτή της επιμονής.

Ο διάλογος...

Αριστερή λιτότητα για insiders και outsiders

του Λεωνίδα Καστανά

Ένα οδοιπορικό στη λιτότητα που μπορεί να είναι δίκαιη, οικολογική και αναπτυξιακή για τα δικά μας μέτρα. Μπορεί να είναι αριστερή λιτότητα;

Αν κάτι με ξενίζει στις πρόσφατες κινητοποιήσεις είναι η καθολικότητα.

Βλέπω στο ίδιο κοινωνικό μετερίζι, άνεργους, νέους των 500 Ευρώ, χαμηλόμισθους ΔΥ, χειμαζόμενους μικρέμπορους, αλλά και παχυλά αμειβόμενους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, και κατά τεκμήριο φοροδιαφεύγοντες επαγγελματίες κλειστών επαγγελμάτων.

Ένας εκ των αγανακτισμένων που χτύπησαν το Χατζηδάκη ήταν συνταξιούχος του ΟΤΕ. Όλοι αυτοί αν και ανήκουν σε διαφορετικά στρώματα με διαφορετικές και ανταγωνιστικές προτεραιότητες συμμαχούν κατά των κυβερνητικών επιλογών ή των δεσμεύσεων που επιβάλουν οι δανειστές.

Όλοι αντιμάχονται τα μέτρα λιτότητας.

Την ίδια εικόνα βλέπω και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Γόνοι αστικών οικογενειών, με έτοιμη μια θέση στο Ηarvard, αγκαλιά με παιδιά απόρων οικογενειών και φτωχούς μετανάστες αρνούνται την «εμπορευματοποίηση» και απαιτούν κοινωνικές παροχές, υπερασπιζόμενοι το δημόσιο αγαθό της εκπαίδευσης.

Οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ ή του ΟΠΑΔ είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν τις εξετάσεις που κάνουν στα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων μας και μετά να διεκδικούν το 80% από τα ταμεία τους, με πολύ κόπο. Αντίθετα οι ασφαλισμένοι δημοσιογράφοι, γιατροί, νομικοί, υπάλληλοι ΟΤΕ, ΔΕΗ ΕΥΔΑΠ, δεν πληρώνουν απολύτως τίποτα.

Αν όμως ο φαρμακοποιός θέλει να διατηρήσει το κέρδος του 35% επί της λιανικής τιμής του κάθε φάρμακου που πουλάει στο ΙΚΑ, πως θα μπορεί ο εργάτης να απολαμβάνει της δωρεάν περίθαλψης από το ήδη φτωχό του ταμείο;

Αν οι έχοντες και κατέχοντες δεν θέλουν να πληρώσουν αυξημένους φόρους από που θα βρει το κράτος τους αναγκαίους πόρους για να πληρώσει το επίδομα ανεργίας;

Αν ο εύπορος επαναστατημένος νέος έχει τη δυνατότητα να κάνει αύριο ένα καλό μεταπτυχιακό στις ΗΠΑ και να αναπληρώσει το έλλειμμα των εγχώριων σπουδών του, πως θα μπορέσει ο άπορος να αποκτήσει ένα αξιόπιστο πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο το οποίο αμφότεροι σήμερα καταστρέφουν και απαξιώνουν;

Φοβάμαι πως όσοι επικαλούνται την πάλη μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας ως αποκλειστική κινούσα δύναμη των μαζικών κινητοποιήσεων αρνούνται να δουν τις αντιφάσεις που θέτει η ίδια η ζωή.

Το πολιτικό σύστημα μπορούσε μέχρι χτες να σπρώχνει τις αντιφάσεις αυτές κάτω από το χαλί, με την κοινοτική επιδότηση και το δανεισμό. Είναι αυτά τα οποία του έδιναν την απαραίτητη ρευστότητα ώστε να συντηρεί ένα καθολικό κοινωνικό κράτος, ένα κράτος αδιάκριτων παροχών.

Μπορούσε να ανέχεται ή και να ενθαρρύνει τη φοροδιαφυγή επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελματιών, να πλουτίζει εργολάβους με το αζημίωτο, να παρέχει προνόμια σε κρατικούς υπαλλήλους, να επιδοτεί τα ευγενή ταμεία της εργατικής νομενκλατούρας, να κάνει αγορές του αιώνα, να στήνει Ολυμπιακούς αγώνες.

Να κάνει ότι πρέπει, για να αυξάνονται τα κέρδη των οικονομικών ελίτ και ταυτόχρονα να αναπαράγει και να διευρύνει την εξουσία του.

Παράλληλα όμως έπρεπε να φροντίζει και την κοινωνική συνοχή. Μπορούσε να κρατά την ανεργία σε ανεκτά επίπεδα χρηματοδοτώντας τα δημόσια έργα, την οικοδομή και την κατανάλωση και διογκώνοντας συνεχώς τον ευρύτερο δημόσιο τομέα με ανεξέλεγκτους διορισμούς.

Το σύστημα είχε πιστέψει στο αεικίνητο 1ου είδους, ή αν θέλετε ότι ακόμα και το νηστικό αρκούδι μπορεί να χορεύει για πάντα.

Οι κοινοτικές επιδοτήσεις μετατράπηκαν σε καταναλωτικά αγαθά ή εκλάπησαν και βγήκαν σε υπεράκτιες εταιρίες.

Ο αγροτικός τομέας δεν εκσυγχρονίστηκε και οδηγήθηκε σε μαρασμό. Ακόμα και το εργαλείο των συνεταιρισμών στη χώρα αυτή ακυρώθηκε.

Καταστράφηκε ο παραγωγικός ιστός, η χώρα αποβιομηχανοποιήθηκε. Πολυεθνικές που είχαν επενδύσει στην Ελλάδα αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.

Αναπτύχθηκε ο τουρισμός της αρπαχτής με τα κοντά ποδάρια, το εφοπλιστικό κεφάλαιο σήκωσε σημαίες ευκαιρίας, μειώθηκαν ο ανταγωνισμός και οι εξαγωγές. Η χώρα ζούσε με δανεικά και συνέχιζε να καταναλώνει αενάως.

Κανείς δεν προσπάθησε να ανακόψει την πορεία αυτή.

Κανείς δεν πρότεινε ένα πλάνο ανάπτυξης των εξαγωγών.

Κανείς δεν αναζήτησε τομείς παραγωγής στους οποίους θα μπορούσαμε να ειδικευτούμε και να καινοτομήσουμε, αξιοποιώντας το πλούσιο επιστημονικό δυναμικό μας.

Η παραγωγή πλούτου έγινε συνώνυμο της κλοπής. Είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη σε παραγωγή μηχανικών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς όμως βιομηχανία. Ο εξορθολογισμός των πανεπιστημιακών δικτύων μας με γνώμονα και τις παραγωγικές ανάγκες της χώρας θεωρείται ακόμα και σήμερα ύβρις.

Η Αριστερά διάβασε το Μαρξ, αλλά δεν τον κατάλαβε.

Νόμισε λοιπόν ότι ήταν καθήκον της να πιέζει προς τη διάλυση κάθε ιδιωτικής επιχείρησης, ώστε να απολυθούν οι εργαζόμενοι και μετά να προσληφθούν στο δημόσιο.

Αυτή την καταστροφή την έβλεπε σαν ένα βήμα προς το σοσιαλισμό.

Ακόμα και σήμερα, η πιο απαγορευμένη λέξη για την εγχώρια Αριστερά είναι η λέξη «ανταγωνισμός». Δεν θα ήθελα να προσάψω κάποια μαζική υστεροβουλία στην στάση αυτή. Σίγουρα πολλά από τα στελέχη της ήταν και είναι κρατικοδίαιτα, αλλά η κύρια αιτία δεν είναι αυτή. Ίσως η απλή, καθαρή, κρυστάλλινη, μαζική και μεταδοτική βλακεία να είναι η πιο πειστική ερμηνεία στην αντιπαραγωγική εμμονή της αριστεράς μας.

Με αυτή όμως την πολιτική των παροχών, δηλαδή του έμμεσου ή άμεσου χρηματισμού μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ο δικομματισμός έβλεπε τα ποσοστά του να αγγίζουν το 90%.

Η Αριστερά έβλεπε σαν χαζή κάθε οικονομίστικο αίτημά της να υιοθετείται από δεξιούς και πασόκους και να γίνεται νόμος του κράτους, αποφέροντας εκλογικά κέρδη και μαύρο πολιτικό χρήμα. Την επομένη ζητούσε ακόμα περισσότερα, ακόμα πιο παράλογα, μήπως και βρει κάτι να διαφοροποιηθεί. Οι μόνοι που έμεναν συνεχώς απέξω ήταν οι απλοί εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, οι σύγχρονοι προλετάριοι, οι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Λόγω της ύπαρξης των πολλών μικρών επιχειρήσεων του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά και της κρατικολαγνείας της αριστεράς, αφέθηκαν μόνοι, πολιτικά και συνδικαλιστικά αδύναμοι να προσμένουν, στο έλεος του κάθε κόμματος εξουσίας, με ελπίδα ένα διορισμό στο δημόσιο.

Ο τεράστιος όγκος της μαύρης οικονομίας και της μαύρης εργασίας τους έδινε δουλειές και τους διατηρούσε στα όρια του παιχνιδιού.

Να μην ξεχνάμε ότι οι μεγαλύτερες κινητοποιήσεις ήταν οι προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων, η αναμονή της έλευσης ενός νέου μεσσία. Να μην ξεχνάμε όμως και τη «φωτεινή εξαίρεση». Η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση στο προηγούμενο διάστημα ήταν κατά του νόμου Γιαννίτση, δηλαδή κατά της σωτηρίας των ασφαλιστικών ταμείων.

Insiders και outsiders μάχονταν για να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση, αλλά είχαν από κοινού, έναν εχθρό που λάτρευαν να αγαπούν και αυτός ήταν το κράτος.

Αυτό τους εξασφάλιζε την ευημερία τους, τις κατοχυρωμένες συνταγματικά ελευθερίες τους, τους παρείχε δημόσια υγεία και παιδεία.

Αλλά ταυτόχρονα ήταν αυτό που αδυνατούσε να τους καλύψει τις ολοένα και αυξανόμενες απαιτήσεις, ήταν αυτό που τους ζητούσε να πληρώνουν φόρους, ήταν αυτό που κατένειμε άδικα τους πόρους του, που μοίραζε άναρχα τα προνόμια.

Στα μάτια τους ήταν άδικο, ύποπτο συναλλαγής και διαφθοράς.

Ήταν αυτό που είχε ληστέψει τα ταμεία και όχι οι «μαϊμού» ανάπηροι, οι πενηντάρες συνταξιούχες με ανήλικο παιδί, και η εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή, την οποία ωστόσο όλοι ανέχονταν.

Γι’ αυτό κάθε περίπου 7 χρόνια, άλλαζαν κόμμα στην εξουσία προσδοκώντας να λύσουν αυτή τη φορά τα δίκαια αιτήματά τους. Αλλά εις μάτην.

Ζώντας όλες αυτές τις αντιφάσεις προχωρούσαμε με δανεικά και κατανάλωση περιμένοντας ολοένα καλύτερες μέρες. Μέχρι που «ξαφνικά» ήρθαν οι χειρότερες.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτή η εθνική αφήγηση έφτασε στο τέλος της. Η κρίση χρέους, ελλειμμάτων και ανεργίας επιβάλει μια διαφορετική πορεία την οποία κανείς στη χώρα αυτή δεν θέλει να αναζητήσει. Γι’ αυτό και η καθολικότητα είναι το χαρακτηριστικό της κάθε πλατείας αγανακτισμένων.

Πρόσφατα ο φίλος left liberal synthesis επανέφερε το πρόταγμα τηςαριστερής λιτότητας. Δυστυχώς η μόνη εναλλακτική δυνατή λύση , η σχηματοποίηση μιας «αριστερής συμφωνημένης λιτότητας» των κινημάτων δεν ετέθη, δεν συζητήθηκε δεν οριοθετήθηκε. Αριστερή διέξοδος είναι εξ΄ ορισμού εθελοντική συγκροτημένη λιτότητα, αλλιώς όλα τα άλλα είναι ρουτινιάρικη φυσιολογική και αναμενόμενη τροφοδότηση του συστήματος διαφωνιών από την αριστερόφωνη παροχή την οποία άλλωστε όλα τα σύγχρονα πολιτικά υδραυλικά συστήματα έχουν προβλέψει..

Πριν μερικούς μήνες ο Μάνος Ματσαγγάνης έθεσε στο 1ο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ τον όρο «δίκαιη λιτότητα» και καταψηφίστηκε πανηγυρικά.

Πριν 35 σχεδόν χρόνια ο Ενρίκο Μπερλιγκουέρ στήριξε στην επιλογή αυτή τον περίφημο ιστορικό συμβιβασμό για να συμβάλει στη σωτηρία της οικονομίας της χώρας του, που είχε ανάλογα με τα δικά μας προβλήματα, δηλαδή υψηλή ανεργία, υπέρογκο δημόσιο χρέος, υπερβολικά ελλείμματα.

Ο Ενρίκο έλεγε τότε: "είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να διαιωνίζεται ένα μοντέλο ανάπτυξης στηριγμένο στην τεχνητή μεγέθυνση της ιδιωτικής κατανάλωσης, που αποτελεί πηγή σπατάλης, παρασιτισμού, εξάντλησης φυσικών πόρων και οικονομικών καταστροφών".

Μπορεί η Αριστερά να προτείνει λιτότητα;

Μπορεί να έχει σταθεροποιητικό πρόγραμμα;

Μπορεί να λέει όχι στην πολιτική παροχών και στη διόγκωση του δημόσιου τομέα;

Σύμφωνα με την κρατούσα αριστερή άποψη η λιτότητα είναι ταξική, αντιλαϊκή, νεοφιλελεύθερη.

Ό,τι μειώνει τα εισοδήματα οποιουδήποτε εργαζόμενου δεν είναι αριστερό είναι συντηρητική πολιτική. Η αριστερά πρέπει να ζητά αύξηση των μισθών και των παροχών, μεγαλύτερο και περισσότερο κοινωνικό κράτος.

Και όταν οι πόροι δεν επαρκούν, όταν ο δανεισμός τελειώνει, όταν επέρχεται η πτώχευση; Πολύ απλά, τότε η αριστερά μπορεί να ζητά μόνο 100.000 νέους διορισμούς και όχι 1.000.000 όπως θα όφειλε.

Τι είναι όμως η Αριστερή λιτότητα;

Είναι δίκαιη, οικολογική και αναπτυξιακή.

Είναι δίκαιη:

Ένα πρόγραμμα αριστερής λιτότητα θέλει δυο προϋποθέσεις για να πετύχει ως τέτοιο.

1. Να κατανέμει τα βάρη της λιτότητας δίκαια. Να προστατεύει τους αδύναμους και να απαιτεί τα δέοντα από τους έχοντες.

Και έχοντες δεν είναι μόνο οι λίγοι Έλληνες βιομήχανοι. Είναι πολλοί, κομπραδόροι, κρατικοί υπάλληλοι, παχυλά αμειβόμενα στελέχη της αγοράς, εισοδηματίες και προσοδούχοι, επαγγελματίες, πολιτικοί, συνδικαλιστές, λαμόγια κάθε κατηγορίας που κρύβονται στη σκιά του κόμματος ή της συντεχνίας.

2. Θα συνοδεύεται από μια καταιγίδα δομικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων που θα οδηγούν σταδιακά σε ένα δημοκρατικότερο και υγιέστερο οικονομικό περιβάλλον και θα δικαιώνουν τις θυσίες του συνόλου.

H μείωση των ελλειμμάτων και η παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων πρέπει να είναι στόχος της κάθε οικονομίας, ιδιαίτερα μιας χώρας υπό χρεοκοπία.

Οι οριζόντιες περικοπές μισθών, οι οριζόντιες αυξήσεις στη φορολογία, οι έμμεσοι φόροι, η αύξηση του ΦΠΑ αδικούν τους τίμιους πολίτες, περιορίζουν την ανάπτυξη και εξοντώνουν αρχικά τα αδύναμα και στη συνέχεια τα μεσαία στρώματα. Προκαλούν δραστική ύφεση, ρίχνουν το ηθικό των εργαζομένων.

Αντίθετα θα πρέπει να εισπραχθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, να αυξηθεί η φορολογητέα ύλη, να πληρώσουν περισσότεροι, λιγότερους φόρους. Να αποκατασταθεί ένα πνεύμα δικαιοσύνης.

Δεν χρειάζεται να αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές, γιατί σκοτώνουν την ανάπτυξη, αντίθετα μπορούμε και πρέπει να προτείνουμε επιλεκτικές φορολογικές διευκολύνσεις σε μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια που σκέφτονται να τοποθετηθούν στη χώρα, αρκεί να δημιουργούν πολλές νέες θέσεις εργασίας.

Χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι αναγκάζονται να δουλεύουν το απόγευμα για να συμπληρώνουν το εισόδημά τους. Κακό ή καλό, δεν ξέρω, αλλά συμβαίνει μαζικά.

Γιατί κάνουμε πως δεν το βλέπουμε;

Τους εφοδιάζεις, με μια απλή κίνηση, με ένα μπλοκάκι ώστε να κόβουν αποδείξεις στους πελάτες τους με ένα χαμηλό ΦΠΑ. Έτσι και αυτοί νομιμοποιούν τα πρόσθετα εισοδήματά τους και φόρους πληρώνουν γι’ αυτά και οι πελάτες τους δηλώνουν έξοδα.

Πόσοι θα το κάνουν; Στην αρχή λίγοι, μετά περισσότεροι, αλλά όπως και νάχει το κράτος κάτι θα έχει να κερδίσει.Το σημαντικότερο είναι ότι φτιάχνεις κλίμα φορολογικής υπευθυνότητας. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στους άνεργους που βρίσκονται στο ταμείο ανεργίας και κάνουν κάποια «μαύρα» μεροκάματα, χωρίς να χάνουν την επιδότηση. Έτσι θα μπορούσαν να κερδίζουν και τα ανάλογα ένσημα. Έχει ιδιαίτερη αξία να τιμωρούνται οι υψηλοί φοροφυγάδες, να ανατραπεί η πεποίθηση ότι καθήκον όλων μας είναι να κλέβουμε το κράτος.

Η δίκαιη λιτότητα πρέπει να φροντίζει και το ηθικό του λαού. Να το κρατά ακμαίο.

Δεν είναι λαϊκισμός, στη φάση που βρισκόμαστε, να μειωθούν οι υψηλές συντάξεις των δικαστικών, οι μισθοί των υπαλλήλων της βουλής, οι μισθοί και τα προνόμια των βουλευτών, οι επιδοτήσεις των κομμάτων, τα έξοδα των αρχιερέων κλπ. Έχουν συμβολικό και όχι μόνο χαρακτήρα.

Δεν είναι λαϊκισμός να ζητήσεις από την εκκλησία να πληρώνει τους υπαλλήλους της, μιας και το δημόσιο συμφέρον δεν έχει να κερδίσει τίποτα από τα λειτουργήματά τους. Δεν κόβεις το ψωμί του παπά. Αναγκάζεις την εκκλησία να ανοίξει το πουγκί, να πουλήσει τα χρυσοποίκιλτα άμφια, να αξιοποιήσει την περιουσία της.

Δεν αναγκάζεις τα κόμματα να αναζητήσουν άδηλους πόρους. Τα ωθείς όμως να περιορίσουν τις φιέστες προπαγάνδας, να μειώσουν το επαγγελματικό κηφηναριάτο και να αναζητήσουν πολιτικές λύσεις. Καλό τους κάνεις και μαζί και καλό στην κοινωνία.

Τέλος, με μια δίκαιη και στοχευμένη λιτότητα περιορίζεις τα έξοδα του κράτους χωρίς να στεγνώνεις την αγορά από ρευστό, χωρίς να περιορίζεις την ανάπτυξη.

Περιορίζεις όμως τη σπατάλη.

Μια δίκαιη και γι’ αυτό αριστερή λιτότητα απευθύνεται στο πνεύμα αλληλεγγύης που κατοικεί σε κάθε άνθρωπο.

Αναζητά τομές ανάμεσα στα επιμέρους σύνολα, προϋποθέτει αμοιβαίες υποχωρήσεις και ιεραρχήσεις, εθνικό σχέδιο. Θα επιφέρει αλλού μικρές βελτιώσεις και αλλού σημαντικές απώλειες εισοδημάτων, αλλά δεν θα αφήσει το σύνολο να καταρρεύσει και θα διατηρήσει την κοινωνική συνοχή.

Θα επιτρέψει στους insiders να διολισθήσουν ελεγχόμενα, αλλά και τους outsiders να μην χαθούν στη μαύρη απελπισία τους. Όταν έρθει και πάλι η άνοιξη στον οικονομικό κύκλο, το πνεύμα συνεργασίας θα αποτελέσει την κινητήρια δύναμη μιας άλλης πορείας. Είναι η Ελλάδα χώρα για να παιχτούν τέτοια σενάρια;

Είναι οικολογική

Η αριστερή λιτότητα έχει οικολογικό DNA.

Αν θυμηθούμε τον πρωτοπόρο της οικολογίας Πιερ Σάμουελ, η μόνη λύση στο οικολογικό πρόβλημα είναι η λιγότερη κατανάλωση.

Αυτό δεν σημαίνει φτώχια και εξαθλίωση. Τουναντίον σημαίνει πράσινη επιλεγμένη και ελεγχόμενη ανάπτυξη.

Μπορείς να αναπτύξεις τη βιολογική γεωργία και να εξάγεις βιολογικά προϊόντα στην Ευρώπη, αντί να εισάγεις βιολογικά καρότα από την Ολλανδία.

Φυσικά και δεν πρέπει να πέσεις στην παγίδα των μεταλλαγμένων σπόρων.

Μπορείς να τονώσεις τον αγροτουρισμό που εγκατέλειψες.

Μπορείς να ανοίξεις την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στις ανανεώσιμες πηγές και ας μη θέλει η ΓΕΝΟΠ.

Μπορείς να επιμείνεις στον περιορισμό της σπατάλης των ενεργειακών πόρων.

Μπορείς αντιθέτως να προωθήσεις τις εναλλακτικές μορφές μετακίνησης.

Οικολογική λιτότητα δεν σημαίνει να θες όλο το Ελληνικό, ένα έρημο πάρκο, για να σπαταλάς όλο το υδάτινο δυναμικό της Αττικής για να το ποτίζεις.

Δεν σημαίνει ότι αναζητάς σχολαστικούς περιβαλλοντολογικούς περιορισμούς για να εμποδίσεις μια επένδυση που θα δώσει δουλειά στους ανέργους, αλλά δεν σημαίνει και ότι βαφτίζεις την πυρηνική ενέργεια, οικολογική και την προωθείς ως λύση σωτηρίας.

Σημαίνει, ότι δομείς ένα αντικαταναλωτικό profile για τη χώρα σου, εξοικονομώντας ιδιωτικούς και δημόσιους πόρους για να τους ρίξεις σε έργα ήπιας και πράσινης ανάπτυξης που θα ωφελήσουν την κοινωνία.

Σήμερα στο δυτικό κόσμο υπάρχει ένα κίνημα ηθελημένης απλότητας στο οποίο μπορούμε να προσδεθούμε. Μπορούμε αν θέλετε να κάνουμε την ανάγκη φιλοτιμία.

Ο κύριος λόγος που η παραδοσιακή Αριστερά δεν αγάπησε ποτέ την οικολογία είναι ακριβώς αυτός.

Η οικολογία κάθεται πάντοτε μακριά από την πολιτική των παροχών και πιστεύει στον αντικαταναλωτισμό, την ανταλλαγή, την ανακύκλωση, την επανατοπικοποίηση.

Πιστεύει στο λιγότερο, στο λιτό, στη λιτότητα.

Η παραδοσιακή αριστερά δεν μίλησε ποτέ για την εξάντληση των φυσικών πόρων ( ίσως γιατί δεν ασχολήθηκαν με αυτό ο Λένιν ή ο Μάο).

Η αριστερά αυτή έχει δαγκώσει για τα καλά το κόκαλο του παραγωγισμού.

Αλλά και η σύγχρονη και εναλλακτική αριστερά που μιλά, το κάνει μάλλον προσχηματικά, αφού ο οικονομισμός είναι η βάση της πολιτικής της.

Πέρα από φανατισμούς και ακρότητες νομίζω ότι μια αριστερή οικολογική λιτότητα είναι εφικτή γιατί ταιριάζει στο παραγωγικό profile της χώρας και στην εποχή της αδύναμης ρευστότητας.

Είναι αναπτυξιακή

Η ανάπτυξη σκοπεύει στην παραγωγή πλούτου, στη μείωση της ανεργίας, στην αύξηση της φορολογητέας ύλης, στην ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων, στην δημιουργία πέπλου προστασίας των αδυνάμων. Δηλαδή σκοπεύει σε αυτά ακριβώς που χρειαζόμαστε απαραίτητα.

Πως όμως μπορεί μια χώρα σε χρεοκοπία, με τεράστιο εξωτερικό χρέος, εκτεταμένη διαφθορά, σε δυσμενές διεθνές περιβάλλον να κάνει την ανάπτυξη που δεν έκανε ποτέ και σε πολύ ευνοϊκότερες συνθήκες;

Μάλλον δεν μπορεί με τους πολιτικούς όρους του παρελθόντος.

Η βοήθεια θα έρθει απέξω, αρκεί να βρει μηχανισμούς που θα την αξιοποιήσουν και δεν θα την καταστρέψουν.

Κακά τα ψέματα, η κρατική και κομματική διαφθορά δεν επιτρέπει την ανάπτυξη, απομυζά τους πόρους, τους σπαταλά.

Αν το Ευρωπαϊκό Ταμείο Συνοχής διαθέσει κεφάλαια για ανάπτυξη δεν μπορούμε να τα εμπιστευτούμε στις γνωστές δυνάμεις του δικομματισμού.

Ας τα διαχειριστούν οι ευρωπαίοι διασώστες μας, υπό το φως της ανοικτής διακυβέρνησης.

Αλλά δίπλα στις κρατικές επενδύσεις θα πρέπει να επιδιώξουμε και τις ιδιωτικές. Να τις διευκολύνουμε προσεκτικά, δουλειές θα φέρουν.

Είτε είναι στην ενέργεια, είτε στον τουρισμό, είτε στην αξιοποίηση κρατικών ακινήτων, είτε στις μεταφορές κλπ θα πρέπει να πούμε ναι.

Αλλά ναι θα πρέπει να πούμε και στην ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων υπό όρους που θα εξασφαλίζουν τα μακροπρόθεσμα οφέλη των πολλών και όχι της κάθε συντεχνίας.

Αυτό απαιτεί άμεσα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Αν η πώληση μέρους των μετοχών της ΔΕΗ φέρει πράσινη ανάπτυξη, θέσεις εργασίας, περισσότερα φορολογικά έσοδα, και ταυτόχρονα κρατήσει σε χαμηλά επίπεδα το κόστος της κιλοβατώρας και τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις δεν βλέπω το λόγο να μην γίνει.

Συνολικά φαίνεται ότι οι ξένοι βλέπουν επενδυτικές ευκαιρίες και επεξεργάζονται προτάσεις. Προφανώς και στοχεύουν στα κέρδη. Το θέμα είναι να μπούμε και εμείς στην κερδοφόρα προοπτική τους και να μην επιτρέψουμε την οικολογική καταστροφή μας.

Εδώ δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην εγχώρια Αριστερά. Είναι σαφές ότι ο μόνος εργοδότης που ανέχεται είναι αυτό το διεφθαρμένο κράτος. Μπορούμε να προσπαθήσουμε και χωρίς τις σημερινές ηγεσίες της Αριστεράς.

Ωστόσο να μην πιστεύουμε στα μεγάλα deals, που μάλλον δεν θα γίνουν ποτέ και αν γίνουν δεν θα είναι τελικά και τόσο μεγάλα.

Η οικονομία μικρής κλίμακας που έχουμε συνηθίσει ίσως να αποτελεί λύση του προβλήματος.

Κάποιος όμως χρειάζεται να σχεδιάσει να εμπνεύσει και να χρηματοδοτήσει.

Κάποιοι πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στο πολιτικό πνεύμα της διαίρεσης και της αντιπαλότητας και αυτοί είναι οι υγιείς και μη κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες.

Προσέξετε την αντίφαση. Ας φανταστούμε μέσα σε κλίμα πολιτικών συγκρούσεων, ένα κύμα συνενώσεων, συγχωνεύσεων, συνεργασιών, με μικρές αλλά δραστικές παραγωγικές πρωτοβουλίες, που θα εξάγουν και θα φέρνουν πλούτο. Γίνεται;

Δεν ξέρω αν αυτή η λιτότητα είναι αριστερή, ξέρω όμως ότι θα μας έκανε καλό.

Θα μείωνε πολλά από αυτά για τα οποία ανησυχεί, υποφέρει και αγανακτεί ο πολίτης.

Θα αποκαθιστούσε ένα κλίμα περισσότερης εμπιστοσύνης μεταξύ λαού και συστήματος εξουσίας, ένα κλίμα περισσότερης δικαιοσύνης σε μια κοινωνία στην οποία όλοι και μια ζωή θεωρούν τον εαυτό τους ριγμένο.

Θα ενίσχυε την προσπάθεια σωτηρίας της χώρας και παραμονής της στο Ευρώ.

Δυστυχώς όμως κανείς, μα κανείς δεν τη θέλει.

Οι ρόλοι είναι από καιρό μοιρασμένοι, τα συμφέροντα παγιωμένα, το κάθε μόριο του πολιτικού συστήματος έχει τη θέση του σε αυτό το πανηγύρι, και το πρόγραμμα οποιασδήποτε ελεγχόμενης λιτότητας δεν προβλέπεται από κανένα.

Μέσα στον ορυμαγδό των εκπτώσεων η κάθε κάστα, κλίκα, φατρία, το κάθε ΑΣΜ, βγάζει τα νύχια του για να γαντζωθεί από τα βυζιά της καταρρέουσας τροφού του, να ρουφήξει λίγο ακόμα από το γάλα της συνενοχής.

Καμιά αριστερά φίλε Γιάννη δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Μονάχα οι άνθρωποι. Μπορούμε να ελπίζουμε σε αυτούς τους απελπισμένους insiders και τους διολισθαίνοντες outsiders.

Αν αλλάξει το κράτος...

του Δημήτρη Σκάλκου

Η πρόσφατη υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του εφαρμοστικού νόμου σε συνδυασμό με τη θερινή ραστώνη που συνήθως συνοδεύει τους καλοκαιρινούς μήνες στη χώρα μας, φαίνεται να προσφέρει στην κυβέρνηση πολύτιμο πολιτικό χρόνο έπειτα από μία από τις δυσκολότερες ίσως εβδομάδες της μεταπολιτευτικής ελληνικής ιστορίας.

Ωστόσο, κυβέρνηση και τρόικα δείχνουν να έχουν πια αποδεχθεί τα όρια των μεταρρυθμιστικών δυνατοτήτων του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οι ευρωπαίοι εταίροι μας μοιάζουν να συμβιβάζονται με την εφαρμογή ενός προγράμματος που βασίζεται στην οικονομικά αναποτελεσματική και κοινωνικά άδικη αύξηση της φορολογίας αντί της δραστικής μείωσης των δημοσίων δαπανών. Δημόσιες δαπάνες που συντηρούν έναν προκλητικά υπερτροφικό δημόσιο τομέα και αναπαράγουν ένα απροκάλυπτα πελατειακό κράτος.

Ο χρόνος στην πολιτική είναι σχετικός. Και φτάσαμε στη στιγμή που πρέπει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να γίνουν εκείνες οι αλλαγές που δεν έγιναν τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες. Τους αμέσως επόμενους μήνες η κυβέρνηση «αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» (αλλά ας μην το κάνει με τους ρυθμούς που ξετυλίγεται η αφήγηση στο ομώνυμο βιβλίο του Προυστ) θα έχει ίσως την τελευταία ευκαιρία της να διαμορφώσει τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας σύγχρονης ανταγωνιστικής οικονομίας και μιας κοινωνίας ευημερίας και αλληλεγγύης. Αντί να στηρίζει με δυσβάστακτα δάνεια τα σαθρά θεμέλια ενός χρεοκοπημένου συστήματος. Ας ελπίσουμε να μην τη σπαταλήσει.

Ο Δημήτρης Σκάλκος είναι πολιτικός επιστήμονας - διεθνολόγος. Πρόσφατο βιβλίο του, «Αλήθειες για τον Φιλελευθερισμό».

Πηγή: Εδημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Ανακοίνωση της Δημοκρατικής Αριστεράς για τις επιθέσεις κατά πολιτικών προσώπων

Η αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής είναι αποτελεσματική μόνο μέσα από ένα οργανωμένο μαζικό δημοκρατικό κίνημα και με την πάλη για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών.
Η αποδοκιμασία αυτή δεν μπορεί να έχει σχέση ούτε με προπηλακισμούς βουλευτών, ούτε με τυφλές πράξεις βίας που οδηγούν σε σκοτεινές καταστάσεις.

Οπως το Μνημόνιο - δυστυχώς

Του Αριστείδη Χατζή

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο ήταν απαραίτητο να ψηφιστεί αλλά είναι απολύτως βέβαιο πως θα έχει την ίδια τύχη με το Μνημόνιο. Ο,τι εξοικονομήσει από την απομύζηση της μικρής ομάδας φορολογουμένων, που είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να φοροδιαφύγει, και από τις οριζόντιες περικοπές επί δικαίους και αδίκους, θα εξανεμιστεί από την περαιτέρω καθίζηση της αγοράς και, κυρίως, από το ανέπαφο γιγαντιαίο πελατειακό διεφθαρμένο κράτος που ζει και βασιλεύει. Αλλωστε για τη διατήρησή του στη ζωή γίνονται όλα.

Το παράδειγμα που δημοσίευσε ο Γ. Παπαϊωάννου στο «Βήμα» της περασμένης Κυριακής είναι ανατριχιαστικό: Οσα προσδοκά να εισπράξει (830 εκατ. ευρώ) το κράτος από τη μείωση του αφορολόγητου, τα έσοδα από τα αυθαίρετα, την αύξηση των τελών κυκλοφορίας και την εισφορά αλληλεγγύης των ελεύθερων επαγγελματιών θα τα ρίξει στη μαύρη τρύπα του ΟΣΕ, οι ζημιές του οποίου στο σύνολο του έτους θα είναι της τάξης των 850 εκατ. ευρώ.

Θα γονατίσει λοιπόν η αγορά, θα γονατίσουν οι φορολογούμενοι, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, θα πουληθούν βιαστικά και όσο όσο (νόμος της προσφοράς) κρατικά περιουσιακά στοιχεία, για να μαζέψουμε τα χρήματα να πληρώνουμε τις ελλειμματικές ΔΕΚΟ, τους κρατικοδίαιτους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες στον ελληνικό παράδεισο των ολιγοπωλίων, τους καλοπερασάκηδες συνδικαλιστές με τις γκανγκστερικές μεθόδους και τους «κλειστούς» στον ανταγωνισμό επαγγελματίες που κρατούν όμηρο μια ολόκληρη χώρα. Αυτά τα λύτρα είμαστε καταδικασμένοι να τα πληρώνουμε εφ' όρου ζωής. Μετά το Μεσοπρόθεσμο, ακόμα πιο ακριβά.

Ο Αριστείδης Χατζής είναι επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα ΜΙΘΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

«Να απαλλαγούμε επιτέλους απ’ αυτό το παλιό φορτίο»

Με το «Ρεμίξ» τα τραγούδια σου επιστρέφουν στη μορφή που γεννήθηκαν; Ποια ήταν η αφετηρία για την απόφασή σου να βγάλεις το βύσμα απ’ την πρίζα αυτών των τραγουδιών;

Η ιδέα γεννήθηκε πέρσι το καλοκαίρι, στην περιοδεία που κάναμε με τον Ζιώγαλα και τον Φάμελλο. Άρχισα να αισθάνομαι πως μετά από μια περίοδο που έπαιζα με μεγάλη ηλεκτρική μπάντα με πνευστά, είχα ανάγκη από αφαίρεση και απλότητα. Από έναν πιο ζεστό, ακουστικό ήχο. Στην ουσία είχα την ανάγκη ν’ ανακαλύψω ξανά τα τραγούδια μου από μια άλλη οπτική.

Έχοντας ήδη κάνει κάποιες εμφανίσεις με αυτό σχήμα, ανακάλυψες κάποια τραγούδια σου που σου αρέσουν περισσότερο σε αυτήν τη μορφή; Αν ναι, ποια και γιατί;

Η «Δίψα» με μπουζούκι, το «Βάλε μου δύσκολα» με ούτι και αραβικά βιολιά, τα «Ψέματα», η «Δικιά μου Ελλάδα» με το κοντραμπάσο και το σόλο του τζουρά που είχα χρόνια να το πω και είναι ξανά επίκαιρο. Αυτό που με συγκινεί στις νέες εκτελέσεις είναι ότι ανακαλύπτω κι εγώ ο ίδιος πως τα τραγούδια μου έχουν βαθύτερη σχέση με την παράδοση απ’ όσο νόμιζα. Τα ρεμπέτικα, τα δημοτικά, τα μικρασιάτικα, τα νεότερα λαϊκά, έχουν ποτίσει τη δουλειά μου απ’ τα πρώτα χρόνια των Φατμέ. Απλώς, τις περισσότερες φορές αυτές οι επιρροές κρυβόντουσαν πίσω απ’ τον ηλεκτρικό ήχο. Τώρα, με αυτό το «ανάποδο» ρεμίξ, βγαίνουν σε πρώτο πλάνο. Στον τελευταίο μου δίσκο λέω κάπου «είμαι ένας ευγενής αλήτης, ροκάς Ανατολίτης». Μέχρι τώρα ο ροκάς είχε το πάνω χέρι, τώρα είναι η ρεβάνς του Ανατολίτη.

Πιστεύεις πως ένας χώρος σαν το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου μπορεί να επηρεάσει την ατμόσφαιρα μιας συναυλίας;

Σαφώς, ο χώρος ασκεί καταλυτική επίδραση και στους καλλιτέχνες και στο κοινό. Μια παράσταση μπορεί να μεταμορφωθεί ανάλογα με το θέατρο. Οι συγκεκριμένες παραστάσεις, βέβαια, θα είναι διαφοροποιημένες σε σχέση με του χειμώνα. Θα συμπεριλάβουμε κι άλλα τραγούδια, μεταξύ των οποίων κι ένα ακόμα, καινούργιο, με τον αινιγματικό τίτλο «Ίσως». Επίσης, την Παρασκευή θα έχουμε και πανσέληνο!

Θέλεις να μας πεις μερικές λεπτομέρειες για την κυκλοφορία του βιβλίου σου, που συγκεντρώνει τους στίχους και τη μουσική που έχεις γράψει όλα αυτά τα χρόνια;

Όπως λέω στον πρόλογο του βιβλίου, είμαι ένας μουσικός αυτοδίδακτος που διδάχτηκε από άλλους αυτοδίδακτους. Το έχει, φαίνεται, η ράτσα των τραγουδοποιών. Μυήθηκα στα μυστήρια της μουσικής από ένα πικάπ, όπου έλιωνα τους αγαπημένους μου δίσκους μέχρι ν’ αρχίσω να παίζω στην κιθάρα κάτι που να μοιάζει έστω και λίγο με αυτό το μαγικό πράγμα που άκουγα στο βινύλιο. Τα ακόρντα τα έμαθα από ένα μικρό βιβλιαράκι, έναν πρακτικό οδηγό εκμάθησης που μου έφερε η μητέρα μου όταν ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Είχε τα εικονίδια με τις 6 χορδές και τις θέσεις των δαχτύλων. Τώρα, λοιπόν, ήρθε η ώρα να βγάλω το δικό μου βιβλίο: όλα τα τραγούδια που έχω ηχογραφήσει μέχρι σήμερα, με τους στίχους ταξινομημένους αλφαβητικά και τα εικονίδια των ακόρντων.

Το καινούργιο σου τραγούδι λέγεται «Βουτάμε Γυμνοί». Θέλεις να μου πεις περισσότερα πράγματα για τα άγχη που εκφράζει το τραγούδι σου;

Δεν είχα την οικονομική κατάσταση στο μυαλό μου όταν το έγραφα. Και σαφώς δεν είναι αυτό το θέμα του τραγουδιού. Το έγραψα το περασμένο καλοκαίρι στο Πήλιο, μέσα στην ανεμελιά των διακοπών, με φίλους, γυναίκες, παιδιά, εκδρομές, παιχνίδια στη θάλασσα και ξενύχτια κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό. Βέβαια, μέσα σε όλα αυτά δεν έλειπαν και οι συζητήσεις για την κρίση, οικονομική, πολιτική και ηθική. Αλλά, τελικά, ίσως λόγω εποχής και περιβάλλοντος υπερίσχυσε η ανάγκη για μια «νέα χαρά», η ανάγκη να βουτήξουμε γυμνοί. Για μένα ο στίχος-κλειδί του τραγουδιού είναι «Μα τι ’ναι αυτά που φοράμε / κι από ποιαν εποχή / στη σκιά τα πετάμε και βουτάμε γυμνοί». Ν’ απαλλαγούμε, επιτέλους, από αυτό το παλιό φορτίο, από αυτό το βάρος, τα παλιά ρούχα, την παλιά ξύλινη γλώσσα, τις παλιές χρεοκοπημένες ιδεολογίες που κάποτε ήταν πρόοδος και τώρα μόνο αντίδραση. Να τελειώσει, επιτέλους, αυτή η ατελείωτη εποχή της Μεταπολίτευσης.

Έχεις ενοχληθεί από τον τρόμο των δελτίων ειδήσεων, όπως φαίνεται στην αρχή του βιντεοκλίπ του ίδιου τραγουδιού;

Τρομολαγνεία και χυδαίος, αδίστακτος λαϊκισμός είναι τα δύο τέρατα της τηλεόρασης. Τα σκήπτρα, ως γνωστόν, τα κρατούν κάποια από τα ιδιωτικά κανάλια. Οπότε, το βιντεοκλίπ παίζει, προς το παρόν, μόνο στο προσωπικό μου κανάλι στο YouTube!

Συναυλία με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, «Ρεμίξ», 1-2/7, 21:30. Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. www.greekfestival.gr

Πηγή: Lifo