Γκολ μετά μουσικής

Την Πέμπτη 29 Ιουλίου, στο Ανοιχτό Θέατρο Κολωνού (Ιωαννίνων και Καπανέως, Κολωνός) η μουσική έχει δώσει ανοιχτό ραντεβού με τον ακτιβισμό και την δράση. Εκείνη την ημέρα στο καταπληκτικό αυτό θέατρο (ευγενική παραχώρηση για την βραδιά από τον Οργανισμό Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων) θα πραγματοποιηθεί η συναυλία που διοργανώνεται από το http://www.streetpaper.gr/, στο πλαίσιο της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια – Ρίο 2010».
Ένα από τα μότο της βραδιάς είναι «Μουσική ενάντια στον Κοινωνικό Αποκλεισμό». Οι διοργανωτές, αν τους το επέτρεπε ο χώρος στην αφίσα θα συμπλήρωναν και «ενάντια στην φτώχεια, στην απελπισία, στην αδιαφορία και υπέρ μιας κοινωνίας συμμετοχικής, μιας κοινωνίας ισότιμων πολιτών και ίσων ευκαιριών, μιας κοινωνίας που κοιτάει τα παιδιά της, τους ανθρώπους της –όλους.
Οι Raindogs, η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι T.A.Z (Τemporary Αutonomous Ζones), τρεις καταπληκτικές μπάντες θα πρωταγωνιστήσουν επί σκηνής. Το θέατρο, ο λόφος, η γειτονιά, θα πλημμυρίσουν με ακούσματα ska, garage, dub psychedelic stone & roll, rap-hip hop.
Μουσική και ενημέρωση
Στον χώρο της συναυλίας θα υπάρχει άφθονο υλικό για την καμπάνια «Γκολ στη Φτώχεια» που «τρέχει» φέτος για τέταρτη χρονιά με στόχο της ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και εν τέλει την κινητοποίηση όλων μας ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικού αποκλεισμού. Η υποστήριξη του αγώνα που δίνουν συνάνθρωποί μας που ζωή τους είχε πάει αλλού (άστεγοι, πρώην εξαρτημένοι και πρόσφυγες) να ενταχθούν ή επανενταχθούν σε μια ζωή φυσιολογική είναι μία ακόμα από τις προτεραιότητες της καμπάνιας.
Ο Δήμος Αθηναίων και το Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των υποστηρικτών της καμπάνιας «Γκολ στην Φτώχεια» και, βεβαίως, της ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας αστέγων η οποία προετοιμάζεται πυρετωδώς εν όψει της συμμετοχής της στο 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων*.

Κύριος υποστηρικτής της προσπάθειας είναι –για τρίτη συνεχόμενη χρονιά- το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο – Hellenic Postbank. Στην πρώτη γραμμή των υποστηρικτών της καμπάνιας βρίσκονται επίσης ο ΟΤΕ, η Marfin Egnatia Bank, η Interamerican, η Target-Sport και η PRevents street-soccer του Νίκου Σαργκάνη.
Η συναυλία έχει συμβολική είσοδο 5 ευρώ. Η μπίρα θα κοστίζει μόλις 2 ευρώ, τα αναψυκτικά 1,5 ευρώ και το νεράκι 50 λεπτά.
Πέντε (5) ευρώ, για όποιον ενδιαφέρεται, θα κοστίζουν το καθένα από τα τρομερά και συλλεκτικά t-shirts της καμπάνιας «Γκολ στη Φτώχεια» με τα σχέδια/σκίτσα τριών εκ τα κορυφαίων ελλήνων δημιουργών, του γραφίστα Δημήτρη Αρβανίτη και των γελοιογράφων Πέτρου Ζερβού και Τάσου Αναστασίου. Η συναυλία θα αρχίσει στις 20:00 sharp.
Πληροφορίες: Τ: 210 3304 679 Ε: mailto:chrisalef@gmail.com, diogenis.mko@gmail.com
Ι: http://www.streetpaper.gr/, http://www.homelessworldcup.org/

*Το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Σεπτέμβριο (19 ως 26/9) στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Είμαστε η Αριστερά της ευθύνης

Φώτης Κουβέλης, Συνέντευξη στην Μαρία Δέδε, Ελευθεροτυπία, 24/07/2010

Με εξαίρεση τους τρεις μεγάλους δήμους της χώρας, ανοιχτό αφήνει για τους υπόλοιπους το ενδεχόμενο συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης.

Στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά «δεν θα θελήσουμε να συνδέσουμε, λέει, την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».

Επισημαίνει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας. Προσθέτει όμως ότι σήμερα δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για συγκλίσεις σε κεντρικό επίπεδο.

«Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης», υπογραμμίζει. Μια Αριστερά που «να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Λύσεις προοπτικής χωρίς να κλείνεται στις "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών».

Δώστε μου το στίγμα του νέου κόμματος. Τι καινούργιο φιλοδοξεί να φέρει η Δημοκρατική Αριστερά;

«Με την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς διεκδικούμε τη σύγχρονη, δημοκρατική, ευρωπαϊστική, μεταρρυθμιστική και οικολογική Αριστερά. Φιλοδοξούμε οι προσδιορισμοί αυτοί με τον προγραμματικό μας λόγο, τις παρεμβάσεις μας και κυρίως τις πρωτοβουλίες και τη δράση μας, να αναγνωρίζονται αμέσως και ευθέως από την κοινωνία.

Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις, που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει.

Σήμερα ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί και αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση. Με δεδομένη αυτή την παραδοχή, επιλέξαμε να υπηρετήσουμε τη δημοκρατική Αριστερά που θέλει μέσα σε αυτόν τον ανακαθορισμό των κοινωνικών δυνάμεων να αγωνίζεται με συγκεκριμένες θέσεις για να δίνει λύσεις στα προβλήματα της χώρας. Λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται στις "ασφαλείς" απαντήσεις των περασμένων δεκαετιών. Μας αφορά η δυναμική θεώρηση των πραγμάτων και κυρίως η διεκδίκηση νέων κατανομών της πολιτικής και κοινωνικής ισχύος προς όφελος των εργαζομένων.

Οι πολιτικές μας παρεμβάσεις και επιλογές νοούνται από θέση ευθύνης για την πορεία της χώρας, με πλήρη απόρριψη της πολιτικής που καλλιεργεί καταστροφικά αδιέξοδα και συντείνει στη χαοτική χρεοκοπία.

Οι κοινωνικοί αγώνες αποκτούν προοπτική και δύναμη όταν χαράσσουν διεξόδους και βαθιές αλλαγές στο σημερινό κράτος και την οικονομία. Δεν είναι δυνατόν αυτές οι αλλαγές να στηρίζονται στον κρατισμό, στον δογματισμό, στην αυταρχική κομματική εξουσία και ουσιαστικά να επαναφέρουν διαδικασίες ή να συντηρούν στοιχεία πολιτικής που μπορεί, αν δεν υπάρξει πλήρης αντιμετώπιση του ζητήματος, να αναστηλώσουν και το πελατειακό κράτος το οποίο αποτέλεσε το δυναμικό στοιχείο ενός άναρχου νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα ο οποίος δημιούργησε τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες».

Επιχειρείτε να «φωτογραφίσετε» κάποιες πολιτικές δυνάμεις με αυτό που μου λέτε;

«Δεν φωτογραφίζω. Προσδιορίζω τη δική μας Αριστερά, τη Δημοκρατική Αριστερά και πιστεύω ότι αυτή η πολιτική είναι διακριτή, ξεκάθαρη και βεβαίως διακρίνεται και από άλλες πολιτικές επιλογές άλλων δυνάμεων».

Πολλοί προβληματίζονται για το εάν πράγματι υπάρχει ανάγκη ή και χώρος για ένα νέο αριστερό κόμμα στην ήδη κατακερματισμένη Αριστερά.

«Ο πολυκερματισμός της Αριστεράς είναι ένα υπαρκτό ζήτημα και πρέπει να αντιμετωπίζεται αλλά η ενότητα της Αριστεράς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται γενικόλογα και αφηρημένα. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές και στο επίπεδο των στρατηγικών στόχων και στο επίπεδο της καθημερινά ασκούμενης πολιτικής. Ηδη με αυτά που προανέφερα έχω προσδιορίσει πολλές από τις διαφορές που συνιστούν τους διαφορετικούς δρόμους της Αριστεράς στην ευρύτητα του όρου».

Είπατε τις προάλλες ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ένας πρόσφορος χώρος συμμαχιών και συνθέσεων. Θα συνεργαστείτε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές με το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ;

«Η διοικητική μεταρρύθμιση με το όνομα "Καλλικράτης" συντήρησε σε πολύ μεγάλο βαθμό τη συγκεντρωτική κεντρική διοικητική δομή με αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά δυσχερής ο δρόμος για την ουσιαστική αποκέντρωση και την επίσης ουσιαστική περιφερειακή συγκρότηση του κράτους.

Στόχος μας είναι η νίκη των ιδεών της ουσιαστικής αποκέντρωσης και η επικράτηση των δυνάμεων που μπορούν να υπερασπιστούν και να προωθήσουν αυτές τις περιφέρειες και τις περιφερειακές επιλογές μέσα από φερέγγυους συνδυασμούς και πρόσωπα. Αρα για εμάς, βασικό γνώμονα αποτελούν οι εκτιμήσεις και οι επιλογές των τοπικών αυτοδιοικητικών κινήσεων με σταθερή διεκδίκηση την υπεράσπιση του δημόσιου και κυρίως του κοινωνικού χαρακτήρα των ΟΤΑ.

Απορρίπτουμε τις λογικές της κομματικής καταγραφής. Θα αναζητήσουμε, ευθέως απαντώ στο ερώτημά σου, σχήματα που διασφαλίζουν τις πιο πλατιές συνεργασίες με προγραμματικές συμφωνίες και φερέγγυα πρόσωπα.

Τώρα, σε ό,τι αφορά την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά, στις τρεις μεγάλες πόλεις θα έπρεπε να αναζητηθεί ένας κοινός τόπος προκειμένου να αναδειχθεί επί της ουσίας η κοινωνική και δημοκρατική διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης».

Κοινός τόπος με ποιους;

«Προς κάθε κατεύθυνση. Θεωρώ όμως ότι η δική μας πολιτική, η δική μας τακτική θα κινηθεί σε πλατιές συμμαχίες κυρίως προς τον χώρο της πολιτικής οικολογίας και ανένταχτους πολίτες και δεν θα θελήσουμε σε αυτές τις τρεις μεγάλες πόλεις να συνδέσουμε την αυτοδιοικητική μας παρουσία με σχήματα που είναι δυνατόν να επιτρέψουν να διατυπωθούν απόψεις ότι ετεροκαθοριζόμαστε πολιτικά».

Εχουν γίνει βήματα προσέγγισης με τους Οικολόγους Πράσινους;

«Τις επόμενες ημέρες θα πραγματοποιηθούν δύο συναντήσεις με τους Οικολόγους Πράσινους. Αναζητούμε, χωρίς καμιά διάθεση ηγεμονίας ο ένας πάνω στον άλλον, να βρούμε τον κοινό τόπο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση».

Θα επιδιώξετε στο μέλλον συμμαχίες σε κεντρικό επίπεδο;

«Η Δημοκρατική Αριστερά πιστεύει ότι η Αριστερά δεν είναι φύσει ταγμένη να βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής και να μη θέλει να επηρεάζει το περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας και το περιεχόμενο της κυβερνητικής εξουσίας.

Επίσης, η Δημοκρατική Αριστερά πιστεύει ότι οι συγκλίσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να μετατοπίζεται η πολιτική ζωή από τη συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς μια ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση προφανέστατα προς όφελς της κοινωνίας και της χώρας. Ομως, οι συγκλίσεις δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα όταν δεν στηρίζονται σε συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις και σε φερέγγυες πρακτικές που είναι δυνατόν, στον βαθμό που υπάρχουν οι προγραμματικές συμφωνίες και δεσμεύσεις, να μετατρέπουν αυτές τις συμφωνίες σε ένα επίσης καθημερινό πολιτικό αποτέλεσμα προς όφελος των πολιτών και για την ουσιαστική προοδευτική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Αυτές οι προϋποθέσεις σήμερα δεν υπάρχουν. Αν θα διαμορφωθούν, είναι άλλης τάξεως ζήτημα».

Νέοι ασφαλιστικοί νόμοι, ανατροπές στον εργασιακό βίο και στις συντάξεις. Τα χαμηλά και μεσαία οικονομικά στρώματα πλήττονται ανελέητα. Τι αντιπροτείνετε απέναντι στις πολιτικές της κυβέρνησης και της «τρόικας»;

«Θεωρούμε ότι η παρουσία του ΔΝΤ θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Σήμερα, στη βάση του απαράδεκτου Μνημονίου που εμείς καταψηφίσαμε έχουμε μερικές συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές: Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας και υποτάσσουν τους εργαζομένους στις διαθέσεις της εργοδοσίας. Και, κυρίως, δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος.

Για το Ασφαλιστικό έχουμε μιλήσει πολλές φορές. Το σύστημα που επέβαλε η κυβέρνηση ανατρέπει βίαια (ιδιαίτερα για ευαίσθητες κατηγορίες πολιτών όπως οι γυναίκες-μητέρες) ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών και κυρίως στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη για τις επόμενες γενεές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίστηκαν. Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό Ασφαλιστικό που αναγνωρίζει και σέβεται το δικαίωμα των πολιτών.

Δεν προχώρησε η κυβέρνηση στην ενοποίηση των Ταμείων ούτε στη δημιουργία όπως θα έπρεπε ενός ανεπτυγμένου μηχανισμού για την αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής και της εισφοροαπαλλαγής αλλά και της ανασφάλιστης εργασίας. Την ίδια ώρα κατήργησε, ενώ δεν θα έπρεπε, την τριμερή χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος. Ανατρέποντας έτσι την έννοια της κοινωνικής ασφάλισης, ανοίγει τον δρόμο για τη μετατροπή της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης σε ατομική-ιδιωτική».

Πώς βλέπετε τα ποσοστά που δίνουν οι δημοσκοπήσεις στο κόμμα σας;

«Αυτά που καταγράφονται δεν είναι αποθαρρυντικά. Εχουμε τρεις δημοσκοπήσεις με ποσοστά 5,9%, 3,5% και 2%. Με σύνεση και εξαιρετικά μεγάλη προσοχή αξιολογώ τις δημοσκοπήσεις που αποτελούν μια καταγραφή τη δεδομένη στιγμή. Γνωρίζουμε ότι η παρουσία ενός κόμματος δεν εξασφαλίζεται από τις όποιες δημοσκοπήσεις και από τις όποιες ενθαρρύνσεις του πρώτου καιρού. Θέλει δουλειά, θέλει εξειδικευμένη προγραμματική θέση, θέλει εξειδικευμένη πολιτική δράση στα συγκεκριμένα ζητήματα που απασχολούν και βασανίζουν την ελληνική κοινωνία. Θέλουμε σε κάθε περίπτωση να είμαστε μια πολιτική δύναμη, μια Αριστερά της ευθύνης, που δεν γενικολογεί και δεν θέλει να εξασφαλίζει την πολιτική της παρουσία ούτε με έναν αριστερότροπο λαϊκισμό αλλά ούτε με έναν αριστερισμό».

Πώς θα επιτευχθεί η εσωκομματική δημοκρατία στο κόμμα σας;

«Αναφορικά με την οργανωτική συγκρότηση της Δημοκρατικής Αριστεράς θεωρούμε αναγκαίο να επανεξετάσουμε τη σχέση μέλους - κόμματος. Οι γνωστές παραδοσιακές κομματικές οργανώσεις οι οποίες τοπικά αναφέρονται δεν είναι εκ των ων ουκ άνευ. Θα μπορούσαμε, ενδεικτικά μιλάω, να κινηθούμε στην κατεύθυνση οργανώσεων πανελλαδικού χαρακτήρα με θεματικό αντικείμενο. Θεωρώ πάντως ότι το οργανωτικό μας σχήμα θα εξασφαλίζει τη δυνατότητα συνδιαμόρφωσης των πολιτικών επιλογών μέσα από διαδικασίες μιας συνεχούς αμφίδρομης επικοινωνίας κυρίως του κόμματός μας με την κοινωνία».

Η ζωή απ’ την αρχή Η μετανάστευση των Ελλήνων Εβραίων στην Παλαιστίνη (1945-1948)

των Ιακώβ Σιμπή, Καρίνας Λάμψα (εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τίποτα δεν ήταν όπως πριν. Την ώρα που οι νέοι κυρίαρχοι της Ευρώπης μοίραζαν ξανά την τράπουλα, εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες χτυπούσαν την κλειστή πόρτα της Παλαιστίνης. Μπροστά στη βούλησή τους, η βρετανική απαγόρευση αποδείχτηκε ανίσχυρη. Αψηφώντας τη βρετανική Εντολή, η Εβραϊκή Εγκατάσταση στην Παλαιστίνη οργάνωσε μια παράτολμη επιχείρηση κρυφής μετανάστευσης, που ξεδιπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Νικηφόρα πλοία του βρετανικού ναυτικού στη μάχη τους με τις δυνάμεις του Άξονα, κυνηγούσαν τώρα καΐκια με κρυφούς μετανάστες για να τους στείλουν σε βρετανικές αποικίες όπως η Κύπρος.
Αιχμάλωτοι μιας ιστορικής συγκυρίας, χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά, ιδίως παιδιά, αγωνίστηκαν με αποφασιστικότητα και τόλμη για το δικαίωμα να ξαναχτίσουν τη ζωή τους μακριά από τον "τόπο του θανάτου". Οι εναπομείναντες -εκείνοι που επέζησαν των ναζιστικών στρατοπέδων ή βγήκαν μετά τον πόλεμο από τα κρησφύγετά τους- είναι ο βασικός πρωταγωνιστής του δράματος που εξιστορείται σ' αυτό το βιβλίο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου είναι αφιερωμένο στην άγνωστη μεταπολεμική οδύσσεια των Ελλήνων Εβραίων.
Σημαντικό μέρος της αφήγησης αφιερώνεται στα πλοία που έβαλαν πλώρη για την Παλαιστίνη από έναν απόμερο κολπίσκο του Σουνίου και στις περιπέτειες των ιδιαίτερων επιβατών τους. Έχοντας βιώσει εφιαλτικές εμπειρίες, οι άνθρωποι αυτοί κλήθηκαν φτάνοντας στον προορισμό τους να προσαρμοστούν σ' έναν πρωτόγνωρο τρόπο ζωής. Μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων Εβραίων, συνηθισμένοι πριν απ' τον πόλεμο σ' έναν αστικό τρόπο ζωής, έγιναν ξαφνικά αγρότες σε κιμπούτς.
Από τη μουντή μεταπολεμική κεντρική Ευρώπη, ο αναγνώστης μεταφέρεται στα λιμάνια του Νότου και της ταραγμένης Ελλάδας, για να ταξιδέψει από κει στη βρετανική Κύπρο, πριν φτάσει, σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή, στην Παλαιστίνη.

Δεν είχαν τίποτα να περιμένουν. Οι δικοί τους είχαν σκοτωθεί, η πόλη τους, η γειτονιά τους, είχε ερημώσει. Είχαν χάσει τους φίλους τους, τα επαγγέλματά τους, τις περιουσίες τους. Ήθελαν να φύγουν το γρηγορότερο από τον "τόπο του θανάτου". Να μπουν στο πρώτο σαπιοκάραβο που θα έβαζε πλώρη για έναν άγνωστο προορισμό, την Παλαιστίνη. Με μόνη ελπίδα να πιάσουν τη ζωή απ' την αρχή.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Ενα συγκλονιστικό βιβλίο. Αποκαλύπτει τον αγώνα ενός λαού για να αποκτήσει πατρίδα, ενώ φανερώνει και τη στάση του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους που ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα για να τιμωρηθούν όλοι όσοι σνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και έκλεψαν τις περιουσίες των Ελλήνων Εβραίων που οι ναζιστές έστειλαν στα κρεματόρια.

Το τόξο και το βέλος

του Γιάννη Παπαθεοδωρου

Αν προσπαθήσει κανείς, σχηματικά έστω, να συστηματοποιήσει την αριστερή κριτική που έχει ασκηθεί ως τώρα στη στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα μπορούσε να διακρίνει τρεις βασικές γραμμές αντιμετώπισης του νέου κόμματος.

Η πρώτη είναι γενική και αφορά το μείζον δίλημμα της συγκυρίας : με το Μνημόνιο ή εναντίον του Μνημονίου ;(1).

Η δεύτερη αφορά τις δήθεν «κεντρώες» θέσεις που έχει υιοθετήσει το κόμμα, με την έμφαση που δίνει στο πελατειακό κράτος.(2)

Η τρίτη αφορά την υπονόμευση της περίφημης ενότητας της αριστεράς, ιδίως σε μια στιγμή «μεγάλης επίθεσης απέναντι στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα». (3)

Και οι τρεις κριτικές, πάντως, συντείνουν άλλοτε με ρητό και άλλοτε με υπόρρητο τρόπο στο ίδιο καχύποπτο ερώτημα : μήπως τελικά η Δημοκρατική Αριστερά είναι μια «εφεδρική λύση» για την επιβίωση του πολιτικού συστήματος είτε προς την κατεύθυνση κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» είτε προς την κατεύθυνση μιας νέας «κεντροαριστεράς» ; Θεμιτό και νόμιμο το ερώτημα, μόνο που πρέπει να εξετάσουμε και να ελέγξουμε την ορθότητα και τις στοχεύσεις του, ιδίως όταν τα βέλη προέρχονται από το τόξο φίλων και συντρόφων που έχουν μπολιαστεί, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό, από τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Το πραγματικά ενδιαφέρον στην πρόσφατη κρίση είναι ότι η αναζήτηση πολιτικών για την αντιμετώπισή της φέρνει στο προσκήνιο πολλές από τις σταθερές προτάσεις της ανανεωτικής αριστεράς, που τα τελευταία χρόνια είχαν ξεχαστεί στο όνομα ενός ανερμάτιστου αριστερίστικου λαϊκισμού.

Το δημόσιο συμφέρον, η πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης, η φορολογική μεταρρύθμιση, ο εξορθολογισμός του ασφαλιστικού συστήματος, το εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, η οικολογική εγρήγορση είναι μερικά μόνο από τα σημεία που επανήλθαν με εμβληματική σημασία στις μέρες μας, υπό την πιεστική παρουσία του Μνημονίου και της ευρωπαϊκής κρίσης. Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί αυτά που ως χτες φαίνονταν (και ήταν) αριστερά προτάγματα έγιναν αίφνης σήμερα «κεντρώα».

Τα περισσότερα, άλλωστε, είχαν ήδη ενταχτεί οργανικά στην αρχική φυσιογνωμία του ΣΥΝ και αλλοιώθηκαν επικίνδυνα –αν δεν εξαφανίστηκαν εντελώς- με τις παραλυτικές ισορροπίες που επέφερε η συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν άλλαξαν λοιπόν οι ιδέες της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς, ούτε της χρειάστηκε κάποια «κεντρώα» μετατόπιση για να κατοχυρώσει το ρόλο της χρυσής εφεδρείας στο πολιτικό σύστημα Πολύ φοβάμαι ότι αλλού έγιναν οι μετατοπίσεις – «ανεπαισθήτως», θα έλεγε ο Καβάφης-, και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που τα «κόκκινα γυαλιά» του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ παραμορφώνουν πλέον και το πεδίο της όρασης της πραγματικότητας. Για την παρακμιακή κατάληξη αυτής της συμμαχίας δεν έχει κανείς παρά να εξετάσει τις σημερινές κορώνες ορισμένων «συνιστωσών» του ΣΥΡΙΖΑ για την «προλεταριακή στάση πληρωμών», την επιστροφή στη δραχμούλα, την κρατικοποίηση τραπεζών, την έξοδο από την Ε.Ε., και το φωτεινό μονοπάτι «του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα.» ∙ δηλαδή, τη χαοτική χρεοκοπία και τη διεθνή απομόνωση της Ελλάδας. Αλλά αυτό είναι μια άλλη θλιβερή ιστορία, που αφορά μάλλον μια «μεσογειακή Κούβα» παρά τη σύγχρονη Ελλάδα που ζει με δανεικά.

Αν υπάρχει, ωστόσο, μια κεντρική διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρατική Αριστερά και τα άλλα κόμματα της αριστεράς, αυτή αφορά τη στρατηγική στην αντιμετώπιση της κρίσης. Η στάση μας απέναντι στο Μνημόνιο είναι, νομίζω, χαρακτηριστική. Εκεί που κάποιοι φαντάζονται (φαντασιώνονται, ίσως, είναι το σωστό ρήμα) μια γενικευμένη ταξική σύγκρουση και ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού - λες και η πολιτική συμπεριφορά αποτελεί ευθεία αντανάκλαση της ταξικής σύγκρουσης-, η Δημοκρατική Αριστερά υιοθετεί το δρόμο της «ενεργητικής μεταρρύθμισης».

Τονίστηκε έγκαιρα από τους τέσσερις βουλευτές του κόμματος, όχι μόνο η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ για την διολίσθηση προς το Μνημόνιο αλλά και για τον τρόπο που διαχειρίζεται τους όρους της επιβολής του. Από την αρχή της κρίσης έγινε φανερό ότι δεν μας ενδιαφέρουν μόνο τα μέτρα αλλά και τα σταθμά: οι όροι, δηλαδή, που θα εξασφαλίζουν τις αναδιενεμητικές πολιτικές, την αλληλεγγύη και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι θα βαφτίσουμε «δικαιώματα και κεκτημένα» τις στρεβλώσεις του συντεχνιακού συνδικαλισμού και του πελατειακού κράτους που το μόνο που κατάφεραν επί δεκαετίες ήταν να συρρικνώσουν το κοινωνικό κράτος, σε βάρος όχι μόνο των μισθωτών και των εργαζομένων αλλά και της ίδιας της έννοιας του πολίτη.

Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε, λοιπόν, να υπερασπιστούμε εκείνον τον συνδικαλισμό και εκείνο το κράτος, γιατί ήταν αναντίστοιχο με τις προσδοκίες της ανανεωτικής αριστεράς. Όσοι από μας επιμένουν πως ο ριζικός μετασχηματισμός του κράτους ήταν και είναι ακόμη στρατηγικό πεδίο αγώνων και μεταρρυθμίσεων για την αριστερά, δεν πρόκειται να θρηνήσουμε για την απώλεια του παρασιτικού κρατισμού.

Και, για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους, η κριτική στο πελατειακό κράτος είναι άμεση προτεραιότητα, όχι μόνο επειδή αγγίζει τον ιδεολογικό πυρήνα και τη θεσμική εξέλιξη της μεταπολίτευσης, αλλά κυρίως γιατί αποτελεί ένδειξη της κατεύθυνσης των ταξικών σχέσεων στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Είναι άβολο να θυμίζει κανείς σε φίλους και συντρόφους βασικές μαρξιστικές θέσεις (όπως για παράδειγμα ότι το κράτος αποτελεί συμπύκνωση ταξικών σχέσεων) αλλά ίσως είναι αναγκαίο, την ώρα που ένα κομμάτι της αριστεράς έχει οδηγηθεί σε επικίνδυνες απλουστεύσεις : ότι η κρίση «είναι το παραμύθι με το δράκο», ότι «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αυτός είναι, άλλωστε, και ο λόγος που η «μεταφυσική της ενότητας» της αριστεράς δεν μπορεί να απαντήσει σε κανένα πραγματικό πρόβλημα.

Η αριστερά σήμερα δεν είναι – και δεν πρέπει να είναι – ένα αθροιστικό σύνολο υπεράσπισης της αδράνειας και της αμυντικής πολιτικής αλλά διαμορφωτής των εξελίξεων στη βάση ενός προωθητικού σχεδίου για την κοινωνία, σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο. Για να θυμηθούμε τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη :

«Η στρατηγική όμως της ανανεωτικής αριστεράς, […] βασίζεται στη συνεχή προγραμματική ανανέωση σε συνεχή επαφή και διάλογο με τους πολίτες και τα κινήματα, στη διαμόρφωση προγράμματος μεταρρυθμίσεων και αλλαγών, στην αναζήτηση ευρύτατων πολιτικών και κοινωνικών συσπειρώσεων και πολιτικών προτάσεων για τη διακυβέρνηση της χώρας και την παρουσία της στην Ευρώπη και τον κόσμο. Μπορεί να μην είναι κατάλληλες οι συνθήκες αυτήν ή εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν είναι παραδεκτό να απορρίπτεται γενικώς και αδιακρίτως κάθε διάλογος και κάθε σύγκλιση. Ιδίως τώρα που με τις εξελίξεις της κρίσης οι πάντες επιδιώκουν διάλογο και συσπειρώσεις με τους πάντες σε διεθνές και σε εθνικό επίπεδο.

Οφείλουμε όλοι μας να κρατήσουμε ανοιχτή την προοπτική για το καλό της αριστεράς και της κοινωνίας μας, να αντιταχθούμε με κάθε πολιτικό τρόπο στην αναπαλαίωση των προτάσεων και των πρακτικών της αριστεράς.» 4.

Το κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν θα κριθεί, λοιπόν, από τα εύσημα της «αριστεροσύνης» που θα της δώσει η αναπαλαιωμένη αριστερά της αμυντικής διαμαρτυρίας. Θα κριθεί από την ικανότητα της πολιτικής καθοδήγησης του προοδευτικού κόσμου που, μέσα στη σημερινή κατάσταση, αναζητά εναλλακτική διέξοδο όχι μόνο από την οικονομική αλλά και από την πολιτική κρίση. Με άλλα λόγια, η Δ.Α. θα κριθεί από το αν και κατά πόσο θα διαμορφώσει ένα νέο «πολιτικό ορίζοντα προσδοκίας».

Σημαντικά στοιχεία σε αυτό το στοίχημα θα είναι τόσο το πρόγραμμά μας όσο και η αναζήτηση ενός μεταρρυθμιστικού συμβολαίου με τα ζωντανά και προοδευτικά στοιχεία της κοινωνίας, που θέλουν να αφήσουν πίσω τους την Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η κρίση που διατρέχει τη χώρα δεν είναι φαινόμενο πρόσκαιρο και επιφανειακό. Αγγίζει το σύνολο των θεσμών και των κοινωνικών πρακτικών, και μας υποχρεώνει να αναστοχαστούμε και τις δικές μας ιδεολογικές διαδρομές και πολιτικές επιλογές, στη μακρά διάρκεια.

Για αυτό, από τα δύο συνθετικά του τίτλου μας, εκείνο που βαραίνει, στην παρούσα συγκυρία, δεν είναι μόνο το «Αριστερά» αλλά και το «Δημοκρατική». Γιατί αυτό που προέχει σήμερα είναι η «δημοκρατική ανασυγκρότηση» της χώρας. Το πεδίο στο οποίο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται η κρίση δεν θα είναι μόνο η αδυναμία δανεισμού της χώρας αλλά ο πραγματικός αγώνας για την επαναθεμελίωση της λειτουργίας των θεσμών, των δημόσιων πολιτικών, του ίδιου του κοινοβουλίου.

Ο μεταπολιτικός χουλιγκανισμός των αγανακτισμένων πολιτών (που συμπύκνωσαν την οργή τους στο σύνθημα «να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή»), πρέπει να μας προβληματίσει σήμερα. Οι άστοχες εκκλήσεις του πρωθυπουργού («να ματώσουμε»), ο νέος ηθικισμός των εξεταστικών επιτροπών, η εκνομίκευση της πολιτικής ζωής μέσα από τα καθαρτήρια τηλεπαράθυρα η ιδιάζουσα ομηρεία του ΠΑΜΕ, η τσαμπουκαλίδικη προτροπή του «Μετώπου» για αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από τη «Βουλή της ντροπής» θέτουν, πριν και πάνω από όλα, ένα μεγάλο πρόβλημα δημοκρατίας. Είναι στο χέρι μας να τοποθετηθούμε απέναντι σε αυτό το σύνθετο πρόβλημα της δημοκρατικής συνθήκης, επιμένοντας πως υπάρχει λύση για την υπεράσπιση της κοινωνίας και του δημόσιου συμφέροντος από την υπεύθυνη Δημοκρατική Αριστερά. Κι όσο για τα άστοχα «εξ οικείων» βέλη, μπορεί να μη φταίει πάντα ο τοξευτής. Ίσως να είναι και το τόξο χαλασμένο.

1. Αλ. Τσίπρας, «Δεν υπάρχει χώρος για ένα ακόμη κόμμα στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς», Αυγή, 29/06/2010.

2. Νίκος Φίλης, «Η κρυφή γοητεία του κέντρου», Αυγή, 11/07/2010.

3. Βλ. απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού (συνεδρίαση 16-17/07/2010), http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=19789&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

4. http://www.ananeotiki.gr/el/readAuthors.asp?authorID=62&page=1&textID=3181

Καλό ταξίδι σύντροφε Γιώργο

Ρε μπαγάσα Γιώργο γιατί "έφυγες" έτσι ξαφνικά;... Ενας σύντροφος, ένας
συνάδελφος, ένας φίλος "έφυγε" ξαφνικά σήμερα. Ο Γιώργος Δασκαλόπουλος
ήταν 45 χρόνων. Καλό ταξίδι σύντροφε... Να σαι καλά εκεί πάνω ρε μπαγάσα...

Η συνεδρίαση της ΠΣΕ του Σύριζα και η "ομηρεία" του ΣΥΝ

Περισσότερα από 250 μέλη (δλδ 11 συνιστώσες από 23 άτομα περίπου;) του ΣΥΡΙΖΑ -κυρίως από την Αττική- συμμετείχαν στις διαδικασίες της ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ το Σάββατο στην ΑΣΟΕΕ (Κυριακή δεν συνεχίστηκαν, μετά από απόφαση του σώματος, οι διαδικασίες, καθώς οι ομιλίες ολοκληρώθηκαν την ίδια ημέρα), ενώ τον λόγο πήραν δεκάδες εξ αυτών. Το "παρών" έδωσε ο Αλ. Αλαβάνος χωρίς να πάρει τον λόγο, όπως και πολλά μέλη της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Οι περισσότεροι στάθηκαν στα ζητήματα της περιόδου και στα θέματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Η τοπική αυτοδιοίκηση, ο “Καλλικράτης” και η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν επίσης θέματα που απασχόλησαν πολλούς, ενώ τα οργανωτικά ζητήματα του σχήματος και η ανάγκη για δημοκρατική εμβάθυνση τέθηκαν για άλλη μια φορά επιτακτικά. Ταυτόχρονα κατατέθηκαν οι διαφορετικές προσεγγίσεις για το ζήτημα του χρέους, όπως και για άλλα θέματα (π.χ. εθνικοποίηση τραπεζών κ.λπ.) που απασχολούν τα μέλη του σχήματος και τις συνιστώσες του. Επιπλέον συνομολογήθηκε ότι στην πρώτη φάση “της σκληρής επίθεσης εναντίον του κόσμου της εργασίας” η κυβέρνηση βγήκε νικήτρια, ενώ πολλοί στάθηκαν στον ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει η αριστερά το επόμενο διάστημα για να βρεθεί στο προσκήνιο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων. Επίσης, το πώς οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ θα διασφαλίσουν την ενότητα του σχήματος και πώς θα τη διευρύνουν, αποτέλεσε αιχμή σε πολλές τοποθετήσεις. Στο τέλος της ημέρας αποφασίστηκε να συγκροτηθεί τριμελής επιτροπή από τους Γ. Μπανιά, Ν. Βούτση και Γ. Θεωνά για να διαμορφώσουν το τελικό κείμενο - απόφαση της ΠΣΕ.

Όλα στο τραπέζι

Όλα τα ανοιχτά ζητήματα που απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ τέθηκαν στο τραπέζι. Ο Ν. Βούτσης (ΣΥΝ) είπε ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ έχει παρόν και μέλλον, δεν είναι γκρίζος, απολίτικος και αναλώσιμος” και πρόσθεσε ότι “οφείλουμε να κάνουμε αποφασιστικό, πολιτικό ρήγμα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, για να δημιουργηθεί νέο πολιτικό τοπίο”. Ο Γ. Θεωνάς (ΚΕΔΑ) σημείωσε ότι “η ΠΣΕ δεν συγκροτήθηκε όπως προβλέπεται στην απόφαση της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης”, ενώ πρότεινε να συγκληθεί η 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη τον Σεπτέμβριο. Ο Τ. Γιαννόπουλος (Ξεκίνημα) είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ζητήσει την άρνηση της αναγνώρισης και πληρωμής του χρέους και ο Π. Κοσμάς (Κόκκινο) έκανε λόγο για “αναδιαπραγμάτευση του χρέους” και καμπάνια του σχήματος γι' αυτό. Ο Π. Μαντάς (ΔΗΚΚΙ) ανέφερε ότι δεν αρκεί να είναι κάποιος κατά του Μνημονίου αλλά “και κατά του καθεστώτος των κυβερνήσεων από το '89 και μετά”. Ο Αλ. Φλαμπουράρης (ΣΥΝ) στάθηκε στην ανάγκη να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης των συμμετεχόντων στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Μ. Μπόλαρη (ΔΕΑ) τόνισε ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ πάει μαζί με την ανατρεπτική πολιτική” γι' αυτό και η Δημοκρατική Αριστερά επέλεξε άλλον δρόμο. Ο Χρ. Καραμάνος (ΚΟΕ) κατέθεσε την επιφύλαξη της ΚΟΕ για τις δύο εισηγήσεις και πρόσθεσε -μιλώντας για κινήσεις του ΣΥΝ στα δημοτικά της Ελευσίνας και της Νίκαιας, τις οποίες αρνήθηκαν οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ- πως “αν θέλουμε ΣΥΡΙΖΑ, τότε πρέπει να μπει τέλος στους ηγεμονισμούς”. Η Μ. Μπαρζέφσκι (Ρόζα) υπογράμμισε την “ανάγκη να επιτευχθούν μικρές νίκες για να ξαναφέρουν τον κόσμο πίσω” και η Δ. Χαραλαμπίδου (ΣΥΝ) στάθηκε στη σημασία παρέμβασης του ΣΥΡΙΖΑ στον ιδιωτικό τομέα όπου ανθεί ο εργασιακός μεσαίωνας και οι απολύσεις. Ο Π. Ζούνης (ΑΚΟΑ) τόνισε ότι “ακόμη και αν δεν καταφέρουμε να κατεβάσουμε παντού ψηφοδέλτια να δημιουργήσουμε κινήσεις που να μιλήσουν με τον κόσμο για τη συγκυρία και τον Καλλικράτη”.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Που είναι τα "παχειά λόγια" του Τσίπρα ότι: ".... από Δευτέρα ο ΣΥΝ θα πάρει την υπόθεση του Συριζα στα χέρια του...."; Υπάρχει κανένας που να αμφισβητεί ότι πλέον ο ΣΥΝ είναι "όμηρος" των συνιστωσών του Σύριζα; Πότε τελειώνει εκείνος ο μήνας που είχε δώσει διορία ο Δημ. Παπαδημούλης για να ξεκαθαρίσει ο ΣΥΝ τη θέση του; Τη λεει ο βουλευτής μετά και την συνεδρίαση της συντονιστικής επιτροπής;

Για μια προοδευτική, οικολογική διέξοδο από την κρίση

Του Γιάννη Σακιώτη

Η βαθιά κρίση στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα, αναδύει νέα σοβαρά προβλήματα κλιμάκωσης των κοινωνικών ανισοτήτων και απειλεί με αποπτώχευση και απώλεια της αξιοπρέπειας σημαντικά τμήματα του πληθυσμού.

Σε αυτή τη δυσμενή συγκυρία, η χώρα μας έχει επιπλέον να αντιμετωπίσει μακροχρόνια οξύτατα οικολογικά προβλήματα, τα οποία δημιουργήθηκαν από την αλόγιστη χρήση ή από τη βάναυση εκμετάλλευση των πολύτιμων φυσικών μας πόρων τις τελευταίες δεκαετίες. Ταυτόχρονα, υπάρχει η πρόκληση να κατορθώσουμε ως κοινωνία να δημιουργήσουμε και στη συνέχεια να αξιοποιήσουμε ευκαιρίες για την ανάπτυξη μιας ισόρροπης πράσινης οικονομίας, ως μια ρεαλιστική διέξοδο στην κρίση.

Η ανάγκη για πράσινη στροφή της οικονομίας δεν έρχεται σε μια λανθασμένη χρονική στιγμή. Αντίθετα, είναι μια ώριμη δυνατότητα για τον κόσμο της οικονομίας, που επιπλέον έχει πολύ μεγάλη κοινωνική αποδοχή.

Βασική προϋπόθεση όμως για την αλλαγή της οικονομίας είναι η ύπαρξη συνεκτικού κοινωνικού ιστού. Και στη συνέχεια, η δίκαιη αναδιανομή του οικονομικού αλλά και του περιβαλλοντικού οφέλους της πράσινης οικονομίας σε ολόκληρη την κοινωνία. Διαφορετικά, πράσινη οικονομία χωρίς κοινωνική συνοχή και χωρίς μηχανισμούς αναδιανομής δεν είναι τίποτε περισσότερο από πράσινο καπιταλισμό, μια δηλαδή σκληρή και επιθετική αγορά μεγάλων συμφερόντων και μεγάλων κερδών στο όνομα του περιβάλλοντος, αλλά όχι στο όνομα της κοινωνίας. Η Δημοκρατική Αριστερά ιδρύθηκε από ενεργούς προοδευτικούς πολίτες για να αγωνιστεί για την προώθηση των σύγχρονων και ρεαλιστικών περιβαλλοντικών πολιτικών που χρειάζεται η χώρα μας αλλά και τη δημιουργία μιας κοινωνικοποιημένης πράσινης οικονομίας.

Είναι άραγε εφικτή μια τέτοια προοπτική; Η απάντηση είναι ναι. Ωστόσο, δεν αρκούν οι όποιες καλές προθέσεις και διακηρύξεις. Αυτό που λείπει και χρειαζόμαστε είναι ένα μίγμα πράσινης οικονομικής πολιτικής, με ισχυρό κοινωνικό χαρακτήρα, περιεχόμενο και στόχευση.

Πέρα από τις ζητούμενες όμως πολιτικές αλλαγές στην οικονομία και τους θεσμούς, η Δημοκρατική Αριστερά επιδιώκει να σταθεί και στον άνθρωπο: Εμείς θέλουμε όλοι οι πολίτες να στραφούν προς την πράσινη, δίκαιη και κοινωνικά επωφελή κατανάλωση και χρήση των πόρων. Είναι η απαραίτητη συνθήκη για μια ουσιαστική αλλαγή των κοινωνιών μας που σήμερα είναι έρμαιο των αγορών προς την κατεύθυνση της αειφορίας και της ποιότητας.

Φτάνουν άραγε όλα αυτά; Προφανώς όχι. Κεντρικό μέλημα της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι επίσης ο στόχος για περιβαλλοντική ισότητα ανάμεσα στις γενιές. Είμαστε υπεύθυνοι για την ποιότητα ζωής των νέων και των μελλοντικών γενεών.

Η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί και έχει το ιστορικό καθήκον να αναζητήσει μια φιλόδοξη προοπτική αειφόρου ανάπτυξης, με δίκαιη διανομή των κοινωνικών και οικονομικών ωφελειών, που θα εμπνέεται από τα κινήματα, θα τεκμηριώνει τον λόγο της αξιοποιώντας την επιστημονική συζήτηση και θα συναρθρώνεται με τον λόγο της διαμαρτυρίας και της εναλλακτικής πολιτικής κατεύθυνσης, τόσο για τα κεντρικά όσο και για τα επιμέρους πολιτικά ζητήματα.

Οι αγώνες της Δημοκρατικής Αριστεράς για ένα διαφορετικό, καλύτερο κόσμο είναι μπροστά μας.

*Ενεργός πολίτης του οικολογικού κινήματος, ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Η Απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ για τις ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θεωρεί ότι αυτές οι εκλογές οφείλουν να έχουν κυρίως αυτοδιοικητικό χαρακτήρα και δεν αποτελούν δημοψήφισμα για το μνημόνιο και για την κυβερνητική πολιτική συνολικά. Παράλληλα όμως, σε αυτές τις εκλογές είναι ευκαιρία να αναδειχθούν εναλλακτικές πολιτικές προοδευτικού χαρακτήρα που σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο θα ανακουφίζουν τους πολίτες από τις συνέπειες της κρίσης, θα βοηθούν τις ασθενέστερες κοινωνικά και οικονομικά ομάδες και θα ενισχύουν ένα πλαίσιο δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών στην παραγωγή τοπικών προϊόντων και πολιτικών.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ εκτιμά πως η Αυτοδιοίκηση βρίσκεται στη δίνη μίας έντονης κρίσης αξιών, αξιοπιστίας, εξάρτησης από την κεντρική διοίκηση και πολιτικού προσανατολισμού που οφείλεται τόσο στην άρνηση της κεντρικής διοίκησης να προχωρήσει σε ριζοσπαστικές αλλαγές για την ενίσχυση του θεσμού, όσο και στην αδυναμία της ίδιας της αυτοδιοίκησης να διατυπώσει σαφές πολιτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της αυτονομίας της οικονομικά και διοικητικά. Με την έννοια αυτή η Αυτοδιοίκηση αποτελεί τμήμα της κρίσης του συνολικού πολιτικού συστήματος.

Κατά συνέπεια, απαιτούνται πολιτικές που θα ανατρέπουν αυτό το κακό κλίμα και θα ενισχύουν την αξιοπιστία, την δημοκρατική διεύθυνση, την χρηστή οικονομική διαχείριση και τον κοινωνικό ρόλο των μονάδων της αυτοδιοίκησης.

Αυτές τις πολιτικές επεξεργάστηκε και έδωσε για συζήτηση στη κοινωνία της αυτοδιοίκησης, στις πόλεις και τις περιφέρειες η Δημοκρατική Αριστερά.

Ως προς τα θέματα της εκλογικής τακτικής, αυτά συνοψίζονται στα παρακάτω σημεία:

1. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ επιλέγει την πολιτική της συμμετοχής στις διοικήσεις των δήμων και των περιφερειών της χώρας για να μπορέσει να ασκήσει τις ριζοσπαστικές πολιτικές της και να φανεί χρήσιμη ως φορέας για την Ελληνική κοινωνία. Με αυτή την έννοια θα ενισχύσει ενωτικές και αυτόνομες τοπικές πρωτοβουλίες και θα βοηθήσει στην διαμόρφωση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, ενώ σε κάθε περίπτωση στρατηγική της επιλογή αποτελεί η συνεργασία των δυνάμεων της δημοκρατικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας.

2. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ θα συνεχίσει να στηρίζει και να συνεργάζεται με δημάρχους που είχε παλαιότερα ενισχύσει την εκλογή τους, εκτός και αν υπάρξουν σοβαρές διαφορές με το πλαίσιο της πολιτικής της,

3. Ιδιαίτερο βάρος δίδεται στην Περιφέρεια Αττικής και στον Δήμο της Αθήνας, όπως επίσης και στους δύο μεγάλους Δήμους της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά. Η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος της Αθήνας μπορεί να σηματοδοτήσουν την εφαρμογή της κεντρικής επιλογής του κόμματος για την στρατηγικού χαρακτήρα συνεργασία με την πολιτική οικολογία. Ειδικά για τον Δήμο της Αθήνας η Δημοκρατική Αριστερά, στο πλαίσιο αυτής της επιλογής θα εξαντλήσει κάθε περιθώριο για να επιτευχθεί η απαιτούμενη αλλαγή, για την ήττα των γκρίζων πολιτικών των τελευταίων χρόνων.

4. Η Θεσσαλονίκη αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση λόγω της ύπαρξης του γνωστού τριγώνου του υπερσυντηρητισμού, του εθνικισμού και της ακροδεξιάς. Η Δημοκρατική αριστερά θα κινηθεί ώστε να ενισχυθεί το αίτημα για αλλαγή στην διοίκηση της πόλης, που εκφράζεται από πολίτες ευρέως πολιτικού φάσματος. Έτσι θα συμβάλει στη δημιουργία ευρύτερης συσπείρωσης δημοτικών και νομαρχιακών κινήσεων με την συμμετοχή ομάδων και κινήσεων πολιτών για την συγκρότηση ενός μετωπικού ψηφοδελτίου νίκης.

5. Για τον Πειραιά εξετάζουμε όλες τις προϋποθέσεις για την μορφή της εκλογικής παρουσίας μας πάντα στο πλαίσιο της επιλογής της συνεργασίας μας με τους Οικολόγους-Πράσινους.

6. Επιδιώκουμε τις ευρύτερες δυνατές συμμαχίες της αριστεράς με την πολιτική οικολογία στις υπόλοιπες περιφέρεις της χώρας και τέλος

7. Σε όλους τους άλλους δήμους της χώρας επιλέγουμε την διαμόρφωση αυτόνομων σχημάτων των τοπικών κοινωνιών που πολιτικά θα εκφράζουν την ευρύτερη συσπείρωση πολιτών εναλλακτικής και προοδευτικής κατεύθυνσης των Οικολόγων-Πράσινων, του ΣΥΝ και του ΠΑΣΟΚ.

*** Αναλυτικά η απόφαση εδώ

215 προσωπικότητες των τεχνών και των γραμμάτων υπέρ της Δημοκρατικής Αριστεράς

Σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο των τεχνών, της διανόησης, των γραμμάτων, της ακαδημαϊκής κοινότητας, εκφράζουν με κείμενο που υπογράφουν τη στηριξή τους στη Δημοκρατική Αριστερά, τονίζοντας πως "μέσα στην πολύπλευρη κρίσην οικονομική, κοινωνική αλλά και κρίση αξιών και ηθικής που βιώνει η χώρα μας, η 'Δημοκρατική Αριστερά', ένα κόμμα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, δημοκρατικό και ανανεωτικό, μπορεί να δώσει με τις ιδέες, τις προτάσεις και τους αγώνες της μια νέα ελπίδα στους Έλληνες και στις Ελληνίδες".
Εδω τα ονόματα των 215

Τι λες Δημήτρη;

Στον Σύριζα χθες αποφάσισαν: ".... ότι οφείλουμε να ανασυγκροτήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση των αποφάσεων της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης" και ότι η Γραμματεία μπορεί να παίρνει αποφάσεις, με αυξημένες πλειοψηφίες, εντός των πλαισίων της συμφωνημένης πολιτικής". Με την απόλυτη συμφωνία και του Συνασπισμού (η πλειοψηφία του οποίου έχει συμφωνήσει στην ουσιαστική διάλυση του κόμματος) ο Συριζα αποκτά δομές και λειτουργίες ενιαίου κόμματος, κόντρα στις αποφάσεις του πρόσφατου συνεδρίου. Ο Δημήτρης Παπαδημούλης που είχε δώσει ένα μήνα διορία για να "ξεκαθαριστούν" οι σχέσεις Συν - Σύριζα τι λεει;

Διαβάστε εδώ αναλυτικό ρεπορτάζ από την Αυγή

Η "Πιπεριά" στο Αγκίστρι...

Λίγες μέρες ξεκούρασης είναι πάντα αναγκαίες. Εξάλλου μας περιμένει "θερμός" χειμώνας. Θα φορτώσουμε τις μπαταρίες μας στο όμορφο Αγκίστρι και θα επιστρέψουμε δυνατότεροι γιατί μας περιμένει ένας πολύ (δύκολος αλλά...) όμορφος αγώνας με τη Δημοκρατική Αριστερά. Καλό καλοκαίρι... Τα λέμε...

Ηταν κάποτε η Αυγή μας...

Για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή ο φίλτατος Νίκος Φίλης (διευθυντής της Αυγής, αλλά και μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού με την τάση Τσίπρα) αφιερώνει μια σελίδα στη Δημοκρατική Αριστερά. Αν ο Νίκος Φίλης προσπαθεί να μας "διώξει" από αναγνώστες (έχει άραγε τέτοια πολυτέλεια;) της Αυγής, να ξέρει ότι είναι σε καλός δρόμο! Υ....Γ. Προφανώς και δεχόμαστε κριτική. Αλλά είναι φορές που πρέπει να κρατάμε και τα προσχήματα. Ο νοων νοείτο!

Διαβάστε εδώ το κείμενο με τίτλο: "Η κρυφή γοητεία του κέντρου"

Υ.Γ. Ηταν κάποτε η Αυγή μας. Η Αυγή όλων των αριστερών που ήθελαν να συζητούν νηφάλια και ψύχραιμα τις διαφωνίες και τις διαφορές τους... Τώρα την μετέτρεψαν σε όργανο της πλειοψηφίας του ΣΥΝ...

Στεναχωριέμαι…

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Τελευταία το όλο είναι μου υποφέρει. Όλα γύρω μου έχασαν την ομορφιά και την φρεσκάδα τους. Μπήκαμε στο καλοκαίρι και αντί να χαρώ που πλησιάζουν οι διακοπές εγώ μαζεύω πίκρα και χολή. Με πλημμυρίζουν τόσες σκέψεις:
*Το Δ.Ν.Τ. και η Ε.Ε. έχουν προεξοφλήσει την διαιώνιση του άγχους και της ανασφάλειας μας. Άλλοι κλέψανε και άλλοι πληρώνουν! Το ασφαλιστικό που μας ετοιμάζουν θυμίζει ένα φρέσκο λιμαρισμένο λαιμητόμο με ένα ανυπόμονο δήμιο να μας περιμένει.
*Τα δήθεν ελεύθερα και αντικειμενικά εναρμονισμένα ενημερωτικά δελτία των Μ.Μ.Ε. στάζουν καθημερινά χολή .Υποτιμάνε την νοημοσύνη μας. Σε διαβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα και προσπαθούν να σε πείσουν να σκύψεις το κεφάλι. Να δεχτείς αδιαμαρτύρητα να σου στριμώξουν το βίο σε ένα στενό ξύλινο κουτί που θυμίζει φέρετρο. Δεν ακούς ούτε μία καλή είδηση, κάτι θετικό ή αισιόδοξο. Αυτά ισχύουν για μένα και για άλλους εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Θα έπρεπε να χαρώ που δεν είμαι μόνη που στεναχωριέμαι αλλά….
*Που θα πάει αυτό το καλοκαίρι; Τα Σαββατόβραδα στην Αθήνα που σφύζανε οι δρόμοι και τα μπαράκια από κόσμο και νεολαία βλέπεις μόνο άδειους δρόμους και μαγαζάκια που έκλεισαν.
*Καθημερινά μαθαίνεις για απολύσεις και κρέμασμα επιχειρήσεων λόγω χρεών. Όπου γυρίζεις το κεφάλι σου βλέπεις μόνο τράπεζες που δηλώνουν κέρδη και επιχειρήσεις και οικογένειες που δηλώνουν χρέη.
*Η σχετικά μεγάλη ομάδα των πενηντάρηδων ,που κάποτε είχε μεγάλη ζήτηση λόγω εμπειρίας και επιστημονικών προσόντων ,απειλείται πολύ περισσότερα από άλλες ομάδες επειδή κανένας δεν θα μπει στον κόπο να τους προσλάβει .
*Ο οργισμένος λαός μας αναγκάζεται να κόψει από εδώ και εκεί και να περιορίσει από την άλλη. Μαθημένος με αγώνες και μάχες βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει αλλά κουράστηκε, για πολλοστή φορά, να σφίξει το ζωνάρι. Ως πότε να πληρώσει τα σπασμένα; Οι νόμοι συνεχίζουν να εφαρμόζονται επιλεκτικά στους πολλούς φτωχούς και είναι ανύπαρκτοι για τους λίγους
*Με ποια χαρά να μπει η Ελλάδα σε μία τρίχρονη περίοδο στερήσεων και μιζέριας; Με πόσο ενθουσιασμό να ατενίζει το μέλλον που θυμίζει φυλακή ;Για τι να ψηφήσει ο έλληνας κάποιους που a priori είναι λαμόγια;
Το μόνο που με κάνει να αισιοδοξώ είναι ότι η χώρα μας έχει προϊστορία. ,έχει περάσει από κακουχίες και δυστυχίες και όμως επιβίωσε. Πέρασαν πάνω της 400 χρόνια Τουρκοκρατίας, δύο παγκόσμιους πολέμους και τόσες απειλές και όμως άντεξε. Δεν ηττήθηκε και καθημερινά συγκεντρώνει δυνάμεις προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις καινούργιες συνθήκες .Μοιάζει με έναν άλλο Φοίνικα ,το αρχαίο πτηνό των Αιγυπτίων που ζούσε 500 χρόνια όταν διαισθανόταν πως έρχεται το τέλος άναβε φωτιά από αρωματικά φυτά και καίγονταν για να αναγεννηθεί κατόπιν από τις στάχτες του. Η Ελλάδα όσο και να την ταλαιπωρούν και να την βασανίσουν αύριο θα αναγεννηθεί!