Ο σ. Φώτης Κουβέλης πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς

Ομόφωνα εξελέγη ο Φώτης Κουβέλης πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, στη διάρκεια των εργασιών της πρώτης συνεδρίασης της Πολιτικής Επιτροπής. Κατά την 1η σύνοδο της Πολιτικής Επιτροπής συγκροτήθηκαν η Εκτελεστική Επιτροπή και οι επιτροπές για τις θέσεις του 1ου Συνεδρίου και γα την κατάρτιση του καταστατικού του κόμματος που θα εγκριθεί από το Συνέδριο. Στην ομιλία του ο Φ. Κουβέλης τόνισε ότι η αριστερή απάντηση στην κρίση απαιτεί γνώση και θέληση, διάλογο στην κοινωνία και πολιτικό αγώνα.

Συνέχισε λέγοντας ότι η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να πάρει μια μεγάλη πρωτοβουλία κοινωνικού, επιστημονικού, και πολιτικού διαλόγου για τη διέξοδο από τη κρίση. «Να συζητήσει παντού και επεξεργαστεί μεγάλες και μικρές προτάσεις, συσπειρώνοντας εκείνους που προσδοκούν ένα κράτος χωρίς πελατειακές εξυπηρετήσεις, πολέμιο και όχι παραγωγό της διαφθοράς και της παραοικονομίας» εξήγησε.

"Σε συνθήκες κρίσης δεν απειλούνται μόνον τα εισοδήματα, αλλά και οι αξίες της συλλογικότητας και της ανθρωπιάς"

Βασικές μας σταθερές, επισήμανε ο Φ. Κουβέλης, είναι ο επίμονος αγώνας κατά των ανισοτήτων, η προστασία της αξίας της εργασίας και η στήριξη της παραγωγικής δραστηριότητας. Καταψηφίσαμε το μνημόνιο, το ασφαλιστικό και τις εργασιακές ρυθμίσεις, πρόσθεσε, επειδή δεν δεχόμαστε ως μόνο κριτήριο τον εκβιασμό των πιστωτών και των κέντρων ισχύος της ΕΕ.Ο κ. Κουβέλης άφησε αρκετές αιχμές για τον τρόπο δράσης άλλων δυνάμεων, σημειώνοντας ότι είναι αδύνατο να συγκροτηθεί ισχυρό κοινωνικό ρεύμα πάνω στα «όχι». «Απαιτούνται εναλλακτικές λύσεις. Είναι πιο επίπονο, δεν έχει την ευκολία της καταγγελίας, όμως δεν συσπειρώνονται οι εργαζόμενοι, οι πολίτες αλλιώς. Τα σημάδια στις κινητοποιήσεις είναι πασιφανή» υπογράμμισε με νόημα.

Παράλληλα επίσημανε ότι οι προτάσεις πρέπει να μην διέπονται από συντεχνιακή αντίληψη, αλλά να κυριαρχούνται από το δημόσιο συμφέρον. «Και ακόμη, η κοινωνική δράση πρέπει να δυναμώνει και να μην υπονομεύει την κοινωνική αλληλεγγύη. Ξέρουμε ότι σε συνθήκες κρίσης δεν απειλούνται μόνον τα εισοδήματα, αλλά και οι αξίες της συλλογικότητας και της ανθρωπιάς.»
Για το συνέδριο εξέφρασε την ελπίδα να είναι ένα σύνολο πρωτοβουλιών και διαδικασιών που θα αναδείξουν τις αξίες της Δημοκρατικής Αριστεράς. «Η Δημοκρατική Αριστερά προχωράει μπροστά. Το κόμμα μας δεν μασάει τα λόγια του. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών.» Θα δουλέψουμε με δημιουργικότητα, συντροφικότητα, αποτελεσματικά, ενωτικά με κατανόηση και σεβασμό στη διαφορετική άποψη για να αναδείξουμε την αριστερά που χρειάζεται η κοινωνία και την περιμένει» κατέληξε.

Εδώ ολόκληρη η ομιλία του σ. Κουβέλη

Για την «ανανεωτική» Δημοκρατική αριστερά

Της Σώτης Τριανταφύλλου
Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ανεξάρτητη «δημοκρατική αριστερά»: υπήρξε η ΕΔΑ η οποία αποτελούσε, εκ των πραγμάτων, όμηρο του παράνομου ΚΚΕ· υπήρξαν και υπάρχουν «αριστεροί δημοκράτες», μονάδες, παρέες· υπήρξε και υπάρχει σοσιαλδημοκρατικό κόμμα· υπάρχει σοσιαλφασιστικό· υπάρχει κι ο σχηματισμός που ελάχιστα διαφέρει από το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνιστά μέρος ενός ευρωπαϊκού (και παγκόσμιου) φαινομένου μιας και δίπλα στα παλιά κομμουνιστικά κόμματα έχουν εμφανιστεί κομμουνιστογενείς ομάδες (π.χ. το γαλλικό «Αντικαπιταλιστικό Κόμμα» που εκπροσωπεί ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, η ιταλική «Κομμουνιστική Επανίδρυση») οι οποίες θα όφειλαν να βρουν τρόπο να συνεργαστούν με τα ΚΚ· τα ΚΚ, παρότι «χρεοκοπημένα», αποτελούν το κρυφό ιδανικό τους. Αν κάποιο κόμμα στερείται νοήματος, αυτό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ: εφόσον οραματίζεται την εργατική επανάσταση (υπό ασαφείς όρους), με το να ψευτοδιαφοροποιείται από το ΚΚΕ υπονομεύει τους ίδιους του τους στόχους.
Καθώς, όσα ενώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ είναι περισσότερα και σημαντικότερα από όσα τον χωρίζουν, η κυρίαρχη φυσιογνωμία της ελληνικής αριστεράς είναι σταθερά δογματική και θηριώδης· με φωνή διαπεραστική, με ύφος επιθετικού θύματος· χωρίς δημοκρατική παιδεία· χωρίς σεβασμό στους θεσμούς· «εργατιστική», «οικονομιστική», λαϊκιστική. Όχι ότι το ΚΚΕ –το οποίο αποτελεί διεθνή εξαίρεση σε ό,τι αφορά την εκτίμηση της ιστορίας, την ερμηνεία του μαρξισμού-λενινισμού (με έμφαση στον λενινισμό), την αδιαλλαξία προς τα υπόλοιπα «αριστερά» κόμματα– θα δεχόταν να συνεργαστεί με τους «προδότες» του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηθική της πίστης/προδοσίας που το διέπει εμποτίζει με μισαλλοδοξία και φανατισμό ολόκληρη την κοινωνία· το ΚΚΕ έχει επιβάλει τον ηθικό του κώδικα εδώ και εβδομήντα χρόνια: χάνοντας τον εμφύλιο πόλεμο (τον καταδικασμένο από την αρχή) κέρδισε την ειρήνη· η Ελλάδα έγινε μια δεξιά δικτατορία με σοβιετόφιλους πολίτες· μικροαστούς, συντηρητικούς «αριστερούς»· τόσο κατατρεγμένους (όχι μόνον από την δεξιά αλλά από την ίδια τους την παράταξη) που δεν είχαν την ενέργεια για να σκεφτούν. Κανείς δεν μπορεί να ζει κάτω από συνθήκες απόλυτης πραγματικότητας· το ΚΚΕ όμως ζει κάτω από συνθήκες απόλυτης μυθολογίας. Γι’ αυτό –και για πολλούς άλλους πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους– το ΚΚΕ εσωτερικού, που από το 1968 υποσχόταν μια «κοινωνική» δημοκρατική αριστερά, μια αριστερά ευρωπαϊκή, απέτυχε. Το μη-ευρωπαϊκό ΚΚΕ («εξωτερικού») απέκτησε και διατηρεί ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από την εκλογική του: η ηθική, ο εσωτερικός πολιτισμός του, η ρητορική του αντιστοιχούν στην ελληνοθωμανική καθυστέρηση. Και εξαιτίας αυτής της καθυστέρησης εκφράζει τη συστηματικά απλοϊκή του γνώμη «στον δρόμο», ευαγγελιζόμενο την προλεταριακή επανάσταση. Ωστόσο, για οποιαδήποτε επανάσταση χρειάζονται επαναστάτες· ειδικά για μια προλεταριακή επανάσταση είναι απαραίτητοι οι επαναστάτες προλετάριοι.
Έχουμε λοιπόν την αριστερά που αξίζουμε; Μπορούν να φέρουν τον χαρακτηρισμό της αριστεράς κόμματα σαν το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ; Ή μήπως ενώ προχωρεί ο 21ος αιώνας δικαιούμαστε μια αριστερά που να μηδενίζει –όσο είναι δυνατόν– το κοντέρ αυτής της τρελής ιστορίας η οποία έχει να επιδείξει, εκτός από «αγώνες» και ηρωισμούς, πισώπλατα μαχαιρώματα, αιματηρές εκκαθαρίσεις, μοιραία σφάλματα; Για να δικαιούμαστε μια «κανούργια» (όχι «ανανεωτική», αλλά καινούργια) αριστερά πρέπει, κατ’αρχάς, να την επιζητούμε: ο χρόνος θα δείξει αν η πρωτοβουλία των τεσσάρων βουλευτών που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει κάποια κοινωνική ανάγκη, ή αν πρόκειται για μια απαραίτητη αλλά μάταιη κίνηση αψηφισιάς. Έτσι κι αλλιώς, το διάβημα άργησε υπερβολικά: ακόμα και το 1968 ήταν ήδη πολύ αργά· η αριστερά έχασε το βήμα της μοντέρνας εποχής· ήδη, από τη δεκαετία του ’30 έπαψε να αποτελεί όχημα κοινωνικής πρωτοπορίας. Στη δεκαετία του ’60 και του ’70, πολλές από τις απαραίτητες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν με πρωτοβουλίες της σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροδεξιάς. Η αριστερά εξέπεσε στον αντιδυτικό μηδενισμό και στην ανόητη «πολιτική ορθότητα» που εξελίχθηκε σ’ ένα νέο κατεστημένο. Χωρίς καμιά ενοχή, χωρίς καμιά αυτοσαρκαστική χειρονομία.
Τι πρέπει να γίνει αν θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη και χώρος για ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, «επαναστατικά» μεταρρυθμιστικό κόμμα: 1) πλήρης ρήξη με την ιστορία και την πολιτεία του ΚΚΕ 2) ανάδειξη καινούργιων αναλύσεων της σημερινής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης με παράλληλη ανάδειξη καινούργιων λύσεων: άνοιγμα ενός ευρέος διαλόγου γύρω από την πολιτική και τον τρόπο της ζωής 3) οργάνωση ενός δημοκρατικού κόμματος με χαλαρές δομές στη βάση μιας διακήρυξης που να περιλαμβάνει τα πρωταρχικά ζητήματα της οικονομίας και της δημοκρατίας: παραγωγή τοπικών προϊόντων (μείωση εισαγωγών)· χωρισμός εκκλησίας-κράτους· δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας· σταδιακή κατάργηση του στρατού· «εθνική» ανεξαρτησία στο πλαίσιο της ΕΕ (προς το παρόν...)· εκπαιδευτική μεταρρύθμιση· περιβαλλοντική προστασία· περιορισμός δημόσιου τομέα και γραφειοκρατίας· άρση της μονιμότητας· ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας· τροποποίηση του μητρικού-πατρικού ρόλου του κράτους· μεταναστευτική πολιτική (σταματώ εδώ: το «μανιφέστο» για μια δημοκρατική αριστερά καταλαμβάνει κάμποσες σελίδες).

Η ουσία είναι ότι για να παίξει η αριστερά «θετικό» ρόλο, όχι τον θορυβώδη και κενό περιεχομένου που έχει συνηθίσει να παίζει (γόοι και κραυγές και αιώνιοι πόνοι) θα χρειαστεί καινούργια πρόσωπα με καινούργιες ιδέες και λέξεις. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να υποβάλουμε σε ευθανασία τα «παλιά» πρόσωπα όπως ισχυρίζονται οι γνωστοί θερμοκέφαλοι που δεν λείπουν από κανέναν πολιτικό χώρο: στα πλαίσια και στις παρυφές της «ανανεωτικής» αριστεράς συναντάει κανείς τους καλύτερους από τους πρεσβύτερους συμπολίτες μας (και, αναπόφευκτα, μερικούς που δεν θα ήθελε να συναντήσει ποτέ...)

Η «νέα» αριστερά, θα χρειαστεί σαφές, ριζοσπαστικό πρόγραμμα που ίσως δυσαρεστήσει και σοκάρει τους καλοπερασάκηδες, τους θρησκομανείς, τους λεβεντοπατριώτες, τους φραπεδόβιους αεριτζήδες, τους γλεντζέδες των σκυλάδικων, τους τεμπελοφοιτητές, τους κουκουλοφόρους, τους αναρχοφασίστες, τους χούλιγκανς των γηπέδων κι όσες γυναίκες είναι ενθουσιωδώς παραδομένες σε ανδρική τυραννία· κοντολογίς, όποιον χαρακτηρίζεται, αυθαιρέτως, «μέσος Έλληνας» συγκεντρώνοντας πλήθος από αντικρουόμενες ιδιότητες. Από τη φύση της, η αριστερά (φύση που έχει διαστραφεί: έτσι προκύπτει η αλλόκοτη ανάγκη για το επίθετο «δημοκρατική» που θα έπρεπε να περιττεύει), είναι δύναμη επαναστατική μέσα στην καθημερινότητα· δεν κολακεύει τους κομφορμιστές: είτε τους θαμπώνει, είτε τους ανοίγει τα μάτια.

Πηγή: Athens Voice

Ε και λοιπόν;

Με αφορμή την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τα δικαιώματα των Νέων οι Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς εξέδωσαν την παρακάτω ανακοίνωση: "Δεν είναι εύκολο μέσα σε μία σελίδα να γραφτεί τι ακριβώς ζητάμε ως νέοι και νέες του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, ως νέοι και νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς. Με σιγουριά όμως ξέρουμε τι είναι αυτά που δεν ζητάμε. Και σίγουρα δεν ζητάμε κανενός είδους αγιοποίηση, κανένα διαπιστευτήριο για την αγνότητα μας, καμία βεβαίωση ότι είμαστε η μόνη δύναμη αλλαγής. Αν μπορούσαμε τεχνητά να διαχωρίσουμε την όλο και πιο σύνθετη πραγματικότητα σε τρεις και έναν τομείς, την προσωπική ζωή, την εκπαίδευση, την εργασία και τον στρατό για τους νέους άντρες, με σιγουριά μπορούμε να διατυπώσουμε αυτά που δεν μας αρέσουν. Και αυτά που δεν μας αρέσουν, είναι αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε.
Για εμάς, οι διαπροσωπικές σχέσεις των νέων εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρετικά επίκαιρο πολιτικό ζήτημα. Πιστεύουμε πως «το προσωπικό είναι πολιτικό» και συνομιλούμε με την πλούσια παρακαταθήκη του φεμινιστικού κινήματος της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Παράλληλα, επεκτείνουμε τους προβληματισμούς μας από τις γυναίκες στο φύλο, στις σχέσεις, δηλαδή, νέων ανδρών και γυναικών. Στις αγωνίες όσων μαθητών και φοιτητών δεν θέλουν να συμπεριφέρονται ως ’γαλάζια αγοράκια’, όπως λέει και ο Τζίμης Πανούσης. Στα αγόρια και τα κορίτσια, ντόπια ή παιδιά μεταναστών, που πέφτουν θύματα λεκτικής ή και σωματικής βίας. Επίσης, δεν αγνοούμε τη σημασία του ίντερνετ για τους νέους ως μέσου να ξεπεράσουν τη μοναξιά τους. Διεκδικούμε δωρεάν πρόσβαση σε όλους τους νέους στο γρήγορο διαδίκτυο. Παράλληλα, αναγνωρίζουμε τους κινδύνους που συχνά το σερφάρισμα ελλοχεύει.
Φαινόμενα, όπως το cyber-bullying ή η καταγραφή προσωπικών δεδομένων, αποτελούν πολύ σημαντικά πολιτικά ζητήματα για εμάς, που χρήζουν συλλογικής αντιμετώπισης.Ούτε και στην εκπαίδευση τα πράγματα είναι όπως τα ονειρευόμαστε. Θέλουμε να αλλάξει το σύστημα, που από πολύ νωρίς μας βάζει σε διαδικασίες μιας άγονης βαθμοθηρικής αντιπαλότητας, όπου βλέπουμε τον συμμαθητή μας σαν ανταγωνιστή και όχι ως έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορούμε μέσα από τη συνεργασία να δημιουργήσουμε συνθέτοντας τις ανησυχίες μας. Απορρίπτουμε τα σχολεία πολλαπλών ταχυτήτων, που δημιουργούν διαχωρισμούς που δεν προσπαθούν να αναδείξουν τα ιδιαίτερα ταλέντα μας. Ενοχλούμαστε που ένα μέτριο σχολείο το οποίο λογοδοτεί σε μια πεπαλαιωμένη ιεραρχία θα μας οδηγήσει σε ένα εξ ίσου μέτριο πανεπιστήμιο. Σε ένα πανεπιστήμιο που λειτουργεί αυθαίρετα και όχι αυτόνομα, που φροντίζει για την αναπαραγωγή του και όχι για την παραγωγή γνώσης, που ακόμα και οι ελάχιστοι του πόροι κατασπαταλώνται σε δραστηριότητες πέρα της διδασκαλίας και της έρευνας. Θέλουμε δημόσια, διαπολιτισμική εκπαίδευση, απαλλαγμένη από αυταρχισμό, σε όλες τις βαθμίδες. Ζητάμε να χρηματοδοτείται γενναία, αλλά ταυτόχρονα να υπόκειται σε μηχανισμούς αξιολόγησης που θα αντιμετωπίσουν φαινόμενα ασυδοσίας, τα οποία δυστυχώς έχουν γιγαντωθεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Η αξιολόγηση αυτή απαιτούμε να στηρίζεται σε ακαδημαϊκά και όχι σε κριτήρια της αγοράς. Επίσης, θα πρέπει να εμπλέκει άμεσα όλους τους φορείς, διδάσκοντες, μαθητές, φοιτητές και γονείς, να ενέχει το στοιχείο της αυτοαξιολόγησης και να μην πραγματοποιείται από γκρίζους γραφειοκράτες. Απαιτούμε την ενίσχυση της κινητικότητας των φοιτητών σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο με ριζική αύξηση των υποτροφιών. Είναι απαραίτητη η ενθάρρυνση των νέων που πραγματοποιούν μέρος των σπουδών τους στο εξωτερικό να συνεργάζονται με φορείς στην Ελλάδα, μεταλαμπαδεύοντας τις εμπειρίες που απέκτησαν.Ασφαλώς, μία από τις βασικές αγωνίες των νέων σήμερα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον. Τα τελευταία χρόνια τροποποιείται καθολικά το τοπίο στην αγορά εργασίας, όπου έχει γιγαντωθεί η ανασφάλιστη εργασία των νέων με εξαντλητικά ωράρια και χαμηλούς μισθούς.
Η εργασία από πηγή δημιουργίας γίνεται βάρος. Οι συνθήκες εργασιακής επισφάλειας αποτελούν γενικευμένο φαινόμενο, που δεν αγγίζει μόνο τα παιδιά από τα κατώτερα στρώματα, τις νέες γυναίκες ή τους νεαρούς μετανάστες, αλλά και τα παιδιά μικροαστικών και μεσοαστικών οικογενειών. Στη νέα ασφαλιστική πραγματικότητα το κόστος της ασφάλισης μετακυλύεται συνολικά στους νέους εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα αυξάνονται τα όρια ηλικίας κατοχύρωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος, γεγονός που εντείνει την εκμετάλλευση. Αγωνιζόμαστε για μια μεικτή οικονομία, όπου το κράτος θα εγγυάται τα εργασιακά και τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Παράλληλα, πιστεύουμε ότι το δημόσιο δεν μπορεί να αποτελεί το μεγάλο χωνευτήρι για όλους, αλλά πρέπει να ενθαρρυνθεί η καινοτομία και η νεανική επιχειρηματικότητα. Επίσης, θεωρούμε ότι όλοι οι πολίτες πρέπει να λειτουργούμε πιο συστηματικά ως συνειδητοί καταναλωτές, αποφεύγοντας τα προϊόντα των εταιριών που δεν σέβονται το περιβάλλον και τα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδίως όσων επιβάλλουν καθεστώς εργασιακής επισφάλειας. Επιθυμούμε να καταπολεμήσουμε την προκλητική ακρίβεια και ταυτόχρονα να επιβαρύνουμε το περιβάλλον όσο το δυνατόν λιγότερο με θεσμούς, όπως τα χαριστικά παζάρια, όπου ανταλλάσουμε αντικείμενα που πλέον δεν μας χρειάζονται. Χωρίς να γινόμαστε ασκητές, αγαπάμε την απλότητα και αξιοποιούμε πρακτικές που προάγουν τη συλλογικότητα: προτιμούμε το ποδήλατο, τα μαζικά μέσα μεταφοράς και ιδίως το τρένο, πειραματιζόμαστε με προγράμματα φιλοξενίας μέσω Διαδικτύου, όπως το couch surfing.
Τέλος, ακόμη και αν στρατηγικός μας στόχος - για να μιλήσουμε και με όρους στρατού - είναι η κατάργηση του, κάτι που θεωρούμε εφικτό ακόμη και βραχυπρόθεσμα, ο στρατός αποτελεί μια πραγματικότητα για τους νέους της χώρας. Σαφέστατα και υποστηρίζουμε τη θεσμική αναγνώριση των μορφών εναλλακτικής θητείας ως ισάξιες και ισόχρονες με αυτήν. Επιπλέον, διεκδικούμε την κατάταξη σε σώματα σχετικά με την ειδικότητα μας και τα ταλέντα μας και την μέσα στον στρατό ύπαρξη εκπαιδευτικών δομών, που σαν δείγμα αλληλεγγύης θα μπορούν να διαμορφώνονται από ειδικευμένους συν-στρατιώτες μας και θα έρχονται να καλύψουν κενά και ανησυχίες μας.
Μας πήρε περισσότερο από την μία σελίδα που μας ζητήθηκε για να παραθέσουμε σε πολύ γενικές γραμμές τους στόχους μας και να περιγράψουμε τι ονειρευόμαστε όσο πιο συμπυκνωμένα γίνεται. Σίγουρα υπάρχουν πολλά κενά και ελλείψεις. Κεντρικό ζήτημα για εμάς παραμένει το πώς. Και πάνω σε αυτό το πως πρέπει να συζητήσουμε με την κοινωνία βασικό συμμέτοχο αρωγό και εμάς ενεργό ακροατή.
"Νέοι και Νέες της Δημοκρατικής Αριστεράς

Πρώτη συγκέντρωση νέων της Δημοκρατικής Αριστεράς

Εμείς, οι νέες και οι νέοι της Δημοκρατικής Αριστεράς σας καλούμε στην πρώτη μας συζήτηση το ερχόμενο Σάββατο 10/7 και ώρα 6:30 στα γραφεία του κόμματος μας (Πλατεία Βικτωρίας 5,5ος όροφος). Είναι ευπρόσδεκτοι όλοι! Μέλη,φίλοι ή απλά περίεργοι! Απαραίτητη προϋπόθεση να φέρετε μαζί σας τις απόψεις και να είστε κεφάτοι! Σας περιμένουμε.

Οι εξελίξεις στην Αριστερά και η ευθύνη της Δημοκρατικής Αριστεράς

Με ταχύς ρυθμούς προχωρά η διάλυση του ΣΥΝασπισμού. Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα, αφού οδήγησαν το κόμμα σε συνέδριο διάσπασης, παρακολουθούν "μοιραίοι και αμέτοχοι" την πλήρη αποσύνθεση του πάλαι ποτέ κόμματος της Ανανεωτικής & Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Η συγκρότηση αριστερού βήματος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς που ανακοίνωσαν προσωπικότητες της πνευματικής, καλλιτεχνικής και αυτοδιοικητικής Αριστεράς είναι άλλη μια ένδειξη ότι είναι θέμα χρόνου ο Αλ. Τσίπρας να μείνει στον πύργο της Κουμουνδούρου μόνος την παρέα του.
Στο μπλογκ "Σκέψεις για τον Συριζα" υπάρχει μια πολύ καλή ανάλυση με τίτλο: Πού το πάει λοιπόν η Πρωτοβουλία; Πρόκειται για μια καλή προσπάθεια απεικόνισης της κατάστασης στον ΣΥΝ/Σύριζα, το Μέτωπο του Αλαβάνου & την Πρωτοβουλία. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε.
Οι εξελίξεις στον ΣΥΝ/Σύριζα αποτελούν δικαίωση της επιλογής για την συγκρότηση της "Δημοκρατικής Αριστεράς". Η ηγετική ομάδα του ΣΥΝ πίστεψε (βλακωδώς...) ότι "καθαρίζοντας" με την Ανανεωτική Πτέρυγα (επιλέγοντας την παραμονή στον Σύριζα στο έκτακτο συνέδριο) θα πάρει τα ηνία του κόμματος, αλλά και του συμμαχικού σχήματος. Πόσο "λίγοι" αποδεικνύονται; Πίστεψαν ότι με κινήσεις φοιτητικού συνδικαλισμού θα μπορούσαν να ασκήσουν πολιτική στην Αριστερά. Ομως τα έχουμε πει. Οταν ο αποτυχημένος επιβραβεύεται θα συνεχίσει την αποτυχημένη συνταγή!

Ο Τσίπρας επέλεξε τον Σύριζα ανοίγοντας (ευτυχώς τελικά...) την πόρτα της αποχώρησης στις Ανανεωτικές απόψεις. Ομως εδώ και καιρό ο... Σύριζα έχει κάνει τις δικές του (άλλες...) επιλογές. Και εκεί που ο Τσίπρας δήλωνε ότι από... Δευτέρα (μάλλον τη Δευτέρα Παρουσία εννοούσε....) θα πάρει ο ΣΥΝ στα χέρια του την υπόθεση του Σύριζα, υπολογίζοντας ότι έτσι θα "καθαρίσει" τον Αλαβάνο και το Μέτωπο, τσουπ του εμφανίζεται τώρα η Πρωτοβουλία για το Βήμα διαλόγου στο οποίο μετέχουν μέχρι και μέλη της ΠΓ του ΣΥΝ. Τυχαίο; Δε νομίζω!
Πλέον η Κουμουνδούρου καλείται να απαντήσει πως ένα συνέδριο που υποστήριζαν ότι θα είναι ενωτικό και, κυρίως, θα αποτελέσει εφαλτήριο για ένα νέο ξεκίβνημα που θα κάνει τον ΣΥΝ καλύτερο, ριζοσπαστικότερο & δημοκρατικότερο, έχει εξελιχθεί σε αφετηρία διασπάσεων, αποχωρήσεων και απογοητεύσεων. Ηδη σχεδόν ένα μήνα μετά δεν υπάρχει η παραμικρή αλλαγή στο στάτους με τον Σύριζα. Αντίθετα μετά το Μέτωπο, δημιουργήθηκε και η Πρωτοβουλία διεκδικόντας και αυτή χώρο από τον ήδη περιορισμένο χώρο που προσπαθεί να καλύψει ο Σύριζα.

Αυτές οι εξελίξεις μεγαλώνουν τις ευθύνες της "Δημοκρατικής Αριστεράς". Ηδη χιλιάδες πολίτες βρίσκονται χωρίς κομματική έκφραση, μετά την σταδιακή μετατόπιση του ΣΥΝ σε θέσεις "ξένες" προς τη κουλτούρα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Η "Δημοκρατική Αριστερά" πρέπει με γρήγορους ρυθμούς να συγκροτηθεί σ' όλη την Ελλάδα και να αρθρώσει έναν σύγγχρονο, ριζοσπαστικό, αριστερό λόγο. Το έχει ανάγκλη η κοινωνία, μα πάνω απ' όλα το έχουν ανάγκη οι αριστεροί πολίτες. Οπως τόνισε πρόσφατα ο σ. Φώτης Κουβέλης: "Δεν πρόκειται να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Δεν περιμένουμε ότι οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων της αριστεράς θα αναγνωρίσουν γρήγορα την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών τους επιλογών. Κοιτάμε και προχωράμε μπροστά. Το κόμμα μας μιλάει καθαρά. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Δική μας υποχρέωση είναι να διαμορφώσουμε μαζί με τους πολίτες τη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση".

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ:Υπάρχει ο δρόμος, υπέρ των εργαζομένων

Η γενική απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ εκφράζει την αγωνία όλων των Ελλήνων για την ασφάλισή τους, τις συντάξεις, το μέλλον των παιδιών τους, για τα κοινωνικά δικαιώματά τους που αποσαθρώνονται. Οι εργαζόμενοι, μισθωτοί και αυτοαπασχολούμενοι, οι νέες και νέοι, οι συνταξιούχοι, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, διεκδικούν μια διαφορετική πορεία για τη χώρα από αυτή που τους επιφυλάσσουν τα άδικα κυβερνητικά μέτρα και η κρίση του πελατειακού κράτους, της φοροδιαφυγής, της παραοικονομίας και της διαφθοράς.

Οι πολίτες αναζητούν προοδευτική εναλλακτική υπεύθυνη πολιτική για την έξοδο από την κρίση, με δίκαιη κατανομή των βαρών, ριζική αλλαγή και σε βάθος ουσιαστικό εκδημοκρατισμό του κράτους, προστασία του δημόσιου αγαθού.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ τονίζει ότι λύση δεν είναι η επιστροφή στο παρελθόν. Υπάρχει ο δρόμος, υπέρ των εργαζομένων, στον οποίον μπορούν να συναντηθούν δημοκράτες, σοσιαλιστές, αριστεροί και προοδευτικοί πολίτες, ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας.

Φώτης Κουβέλης: Καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας

Αποσπάσματα από την ομιλία στην Πάτρα στη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς

• Η ελληνική κοινωνία έχει, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, ανάγκη από μια σύγχρονη, ανανεωτική δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Η οικονομική κρίση, με την ολέθρια παρουσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στη χώρα, με δυσβάσταχτα και άδικα βάρη στις πλάτες των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, με αποσαρθρωμένα τα εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλει καινούργια καθήκοντα για τη σύγχρονη Αριστερά. Και αυτά τα καθήκοντα θέλουμε να τα αναλάβουμε.

• Απευθυνόμαστε στην κοινωνία. Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί. Αυτός ο ανακαθορισμός αναζητεί την πολιτική του έκφραση.Η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, ιδιαίτερα σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο, ανάγκη από μια σύγχρονη δημοκρατική Αριστερά, με δυναμική την παρουσία της στη διαμόρφωση κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων. Αυτό το κενό σήμερα μόνον η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να το καλύψει.• Η κρίση του χρέους και του δανεισμού δεν είναι ένα λογιστικό μέγεθος.Είναι η τραγική για τη χώρα αποτυχία του πελατειακού κράτους, είναι η δραματική πολιτική και οικονομική αποτυχία των κομμάτων που έστησαν και τροφοδότησαν το πελατειακό κράτος για να αναπαράγουν την εξουσία τους.Διαφθορά, αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, εξυπηρετήσεις, υπέρογκος δανεισμός, οικονομικά μέτρα για να ικανοποιηθούν οι δανειστές, είναι ένα ενιαίο σύνολο, μια ενιαία καταστροφική πολιτική.

• Οι ρυθμίσεις της κυβέρνησης για τις εργασιακές σχέσεις είναι απαράδεκτες. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητά τους, καταστρέφουν τον προστατευτικό ιστό της εργασίας, που κατακτήθηκε με αγώνες, καθηλώνουν τους εργαζόμενους, τους υποτάσσουν στις διαθέσεις και τα συμφέροντα της εργοδοσίας και διασπούν τη συνοχή της κοινωνίας.Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελούν ρυθμίσεις που μπορούν, έστω και προσχηματικά, να δικαιολογηθούν ότι εντάσσονται στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους και της οικονομικής κρίσης. Αντίθετα, συντελούν αρνητικά.Η απομειωμένη και καθηλωμένη αμοιβή εργασίας δεν μπορεί να συμμετέχει στη λειτουργία της οικονομίας της χώρας, που παραμένει σε ακινησία.Το ασφαλιστικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση αποδομεί και ανατρέπει τα δικαιώματα των πολιτών και στερεί το δικαίωμα στη σύνταξη τις επόμενες γενιές. Δεν υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις του παρελθόντος, που ανορθολογικά και με πελατειακή στόχευση θεσπίσθηκαν.Υπερασπιζόμαστε ρυθμίσεις που υπηρετούν ένα δίκαιο και βιώσιμο κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα που αναγνωρίζει και σέβεται τα ασφαλιστικά δικαιώματα των πολιτών.

• Η ΝΔ διαφημίζει ότι γνωρίζει πώς θα βγούμε από τα δεσμά του μνημόνιου, από την κρίση. Και θα μας το αποκαλύψει μεθαύριο. Οι πολίτες όμως ακόμη περιμένουν ανάληψη ευθυνών από το κόμμα που έφερε σε δυσθεώρητα ύψη έλλειμμα και χρέος. Οι ευθύνες δεν διαγράφονται με την αλλαγή προέδρου.Εμείς δεν κάνουμε αντιπολίτευση για να γυρίσει το δικομματικό εκκρεμές πάλι πίσω. Εργαζόμαστε για την προοπτική της προοδευτικής εναλλακτικής λύσης, μαζί με τους πολλούς δημοκράτες, προοδευτικούς, σοσιαλιστικών προσανατολισμών πολίτες, πολίτες της πολιτικής οικολογίας.• Αριστερή αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει ότι η αναγκαία μείωση του ελλείμματος και η συγκράτηση του χρέους δεν φορτώνεται κυρίως ή αποκλειστικά στις πλάτες των συνήθων υποζυγίων, αλλά συνδυάζεται με βαθιά αλλαγή του κράτους.

• Δεν πρόκειται να αναλωθούμε σε ενδοαριστερές διαμάχες και αντιπαραθέσεις. Δεν περιμένουμε ότι οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων της αριστεράς θα αναγνωρίσουν γρήγορα την αναποτελεσματικότητα των πολιτικών τους επιλογών. Κοιτάμε και προχωράμε μπροστά. Το κόμμα μας μιλάει καθαρά. Συγκρούεται όταν και όπως πρέπει, με στόχο πάντα τη συγκέντρωση δυνάμεων, την αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών. Δική μας υποχρέωση είναι να διαμορφώσουμε μαζί με τους πολίτες τη δημοκρατική διέξοδο από την κρίση.

Eυρωαρνητικές εμμονές και διαστρεβλώσεις

Του Γεράσιμου Γεωργάτου

Δεν πρόλαβε να εμφανιστεί το νέο κόμμα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» και ήδη εγκαλείται από άλλες πλευρές του χώρου και από διακεκριμένους αρθρογράφους για στείρο ευρωδογματισμό, για «άνευ όρων δογματική παράδοση στο ευρωσύστημα» και σχετικοποίηση της στάσης της έναντι των όρων του περίφημου Μνημονίου (Κ. Βεργόπουλος, Ελευθεροτυπία, 2/7/2010, Ν. Φίλης, Αυγή, 4/7/2010).

Ως προς το Μνημόνιο, η «Δ.Α» έχει τοποθετηθεί και διά στόματος Φώτη Κουβέλη με απόλυτη σαφήνεια απορρίπτοντάς το και επειδή ως υπεύθυνη πολιτική δύναμη δεν αρέσκεται στις επαναστατικές ασκήσεις επί χάρτου, απαιτεί την αναθεώρηση των μέτρων και τη δικαιότερη κατανομή των βαρών αναγνωρίζοντας το προφανές, ότι δηλαδή το έλλειμμα και το χρέος αποτελούν υπαρκτά μεγέθη και πραγματικά προβλήματα που δεν επιλύονται με περί μη πληρωμής συνθήματα.

Ο δε αριστερός ευρωπαϊσμός της «Δημοκρατικής Αριστεράς» ταυτίζεται δυστυχώς από τους αρθογράφους άκριτα, αβασάνιστα και σκόπιμα με το σύνολο των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εδώ και δύο δεκαετίες εφαρμόζουν με ευρωδογματική προσήλωση τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα ανά την Ευρώπη και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στη χώρα μας, με ολέθριες συνέπειες για την κοινωνία και τη δημοκρατία. Μόνο που αυτό δεν αφορά κατά κανένα τρόπο τη «Δημοκρατική Αριστερά» στην οποία εύκολα και ανέξοδα αποδίδονται απόψεις που δεν της ανήκουν για να ασκείται κριτική σε ένα κατασκευασμένο είδωλο που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και στην ουσία των θέσεών της.

Η Δημοκρατική Αριστερά χωρίς κανένα συμπλεγματικό σύνδρομο διαρκούς και στείρου καταγγελτισμού ασφαλώς και δεν διστάζει να αναγνωρίσει τα οφέλη που προέκυψαν για τον τόπο και τους πολίτες από την ευρωπαϊκή ένταξη και πορεία, όπως και δεν διστάζει να στιγματίσει και να αντιταχθεί στις σημερινές ευρωενωσιακές πολιτικές αποδόμησης του κοινωνικού κράτους, διατηρώντας όμως την πεποίθηση ότι η αντιμετώπιση και η υπέρβαση της κρίσης δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο με την αλλαγή των συσχετισμών, των πολιτικών και τον εκδημοκρατισμό των δομών εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ τα περί αποχώρησης από την Ε.Ε ή την ευρωζώνη ή τα περί διάλυσης και ανατροπής της οδηγούν, για όποιον το προτιμά, σε ταχύτατη πτώχευση.

Ο σταθερός ευρωπαϊκός προσανατολισμός της «Δημοκρατικής Αριστεράς» δεν είναι βεβαίως προϊόν κάποιας δογματικής εμμονής, αλλά προκύπτει από διαπιστώσεις επί της ουσίας των οποίων ομονοούν εδώ και μια δεκαετία κινήματα, συνδικάτα, αριστερά κόμματα και πλείστοι προοδευτικοί διανοούμενοι και οικονομολόγοι: ο χρηματοπιστωτικός τομέας της οικονομίας έχει διογκωθεί και έχει ισχυροποιηθεί τόσο πολύ σε πλανητική κλίμακα και υπό συνθήκες ανοιχτών αγορών, ώστε όχι μόνο έχει κατισχύσει επί της «πραγματικής» λεγόμενης οικονομίας, αλλά έχει πλέον υποτάξει μέσω του δανεισμού τα ίδια τα κράτη και την πολιτική δημοκρατία επιβάλλοντας πολιτικούς μονόδρομους που εξασφαλίζουν τη συνέχεια της μεταφοράς πλούτου από την κοινωνία και τους πολίτες στους πανίσχυρους οικονομικά και πολιτικά πιστωτές.

Μια τέτοια οικονομική και πολιτική ισχύς δεν αντιμετωπίζεται με διάλυση της Ε.Ε ούτε με εθνική αναδίπλωση και επιστροφή στον προστατευτισμό του κάθε επιμέρους εθνικού κράτους. Αυτό θα οδηγούσε σίγουρα σε χρεωκοπία και πιθανότατα σε πολεμικές συρράξεις. Αντιθέτως απαιτούνται ευρύτερες συσπειρώσεις και συνασπισμοί κρατών προκειμένου να αντιμετωπιστεί η υπερεθνική οικονομική και πολιτική ισχύς των χρηματαγορών και να ανακτηθούν τα πρωτεία της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στους επιβεβλημένους από τις χρηματαγορές και τις συντηρητικές κυβερνήσεις μονόδρομους. Και ένα τέτοιο συνασπισμό κρατών αποτελεί βεβαίως η Ευρωπαϊκή Ένωση στο πλαίσιο της οποίας και με αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στα κράτη – μέλη μπορεί να εφαρμοστούν εναλλακτικές πολιτικές προς όφελος της κοινωνίας και των πολιτών και να ανακτηθεί η προτεραιότητα της πολιτικής δημοκρατίας απέναντι στις χρηματαγορές.

Με γνώμονα λοιπόν το εθνικό και ευρωπαϊκό δημόσιο συμφέρον και το συμφέρον της κοινωνίας και των πολιτών, η «Δημοκρατική Αριστερά» δικαίως και ορθώς επιμένει στον αριστερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε αντίθεση με τον άκριτο, ανέξοδο και γι` αυτό επικίνδυνο δογματικό ευρωαρνητισμό στον οποίο πολλοί επενδύουν μόνο και μόνο ως εύκολη επιβεβαίωση της επαναστατικότητάς τους.

Η συνάντηση του Ρήγα της Θεσσαλονίκης

Εγινε το προηγουμενο Σαββατο στο μπαρ "Μπαζαρ" συναντηση Ρηγαδων της θεσσαλονικης αν και δεν εγινε πλατια γνωστη η συναντηση μαζευτηκαν πολλοι Ρηγαδες απο το 74 και μετα. Πιστευω οταν θα γινει μια σοβαροτερη προσπαθεια να βρεθουμε εκει ολοι.

Βρεθηκαν οι: Κ. Κουτσομητέλης, Τ. Κατσαρός, Στ. Αικατερινιάδου, Ορ. Καλογήρου, Μιχ.Τριανταφυλλίδης, Λ. Αικατερινιάδου, Λ. Παρθενόπουλος, Μ. Καλογήρου, K. Παρθενόπουλος, Έρ. Κλημεντίδου, Λ. Τσιρίδου, Χρ. Μωραΐτης, Χαρ. Μανζορίδου, Μαν. Λαμπτζίδης, Ντ. Τσικερδάνη, Μπ. Δασκαλόπουλος, Στ. Εφραιμίδης, Π. Ζηβανός, Ν. Παπάζογλου, Μ. Φωτιάδης, Γ. Τζήκας, Μπ. Μουργελάς, Ν. Μάντης, Ηλ.Νιάκας, Θ. Τσιάλας, Θ. Τσιρόπουλος, Μ. Τρουλινού, Γκ. Δουμπή, Κ. Ρουσιάκης, Κ.Γαγανάκης, Κ. Τσικερδάκος, Στ. Καίσαρης, Χρ. Λασκαρίδου, Τ. Καραλιώτας, Θ.Ακριβόπουλος, Θ. Πετρίδης, Γ. Μηλιαράς, Αν. Πουλουκτσή, Γ. Χρονάκης, Χρ. Γκουραμάνης, Αδ. Δράγας, Δώρα Δράγα, Σ. Γεωργιάδου, Δ. Μπράβος, Χρ. Σελίδου,Χρ. Γιαρένης, Γ. Γιαρένης, Σ. Παπαδοπούλου, Ν. Δουκάκη, Ελ. Κουτσού, Γρ.Τσιόκας, Αλ. Κωσνταντινίδης, Π. Κρύος, Δ. Μάνος, Θ. Γκουτνάς, Κ. Τσαβδάρογλου, Χ. Τσούκος, Κ. Ζαγκελίδου, Ολ. Μουλαδούδη, Β. Μεταξάς, Β.Κυριακού, Γ. Διαμαντόπουλος, Γ. Χατζόπουλος, Μ. Καραγιάννης, Κ. Γιαννούλη, Φ. Κέντη, Γ. Μάντζιος, Τ. Μαλάμης, Στ. Κατσικαρης, Θ. Κατσίκας, Α. Κατσίκα, Β Παπαδοπούλου. Θ. Κουρτίδης, Μ. Μπερέστσος, Αργ. Γραβάνης, Ολ. Κοσμίδου, Αθ. Κοτσάμπαση, Αρ. Στυλιανού, Σ. Πανουσιάδης, Δημ. Κωνσταντουδάκης, Χ. Πολίτης, Ν. Ζαχαρής, Κ. Κογκελίδης, Γ. Καζάκος, Ολ. Χατζοπούλου, Ζ. Ακριβούλη, Γ. Μαυρουδής, Β. Στεργίου, Ηλ. Στεργίου, Γ. Μπούρος, Σωτ. Τσιακμάκης, Θ.Χατζηπαντελής, Αγ. Παναγιωτίδου, Γ. Ελευθεράκης, Γ. Πλακάκη, Αν. Εφραιμίδης, Μ. Κανδυλάκη, Αρ. Σταυρίδης, Μ. Πλήκα, Ν. Ηλιάδης, Όλγα Χρυσοστομίδου, Χρ.Χρυσοστομίδου, Βασ. Λυριτζής, Κ. Μπαλή, Ν. Οικονόμου, Γ. Μούλκας, Κ. Χλωμούδης, Σπ.Βούγιας, Π. Παπασαραντόπουλος, Β. Τσιούρδα, Έλ. Χρυσίδου, Β. Ζορκάδης, Δ. Δημητριάδης, Δ. Γιατζόγλου, Γ. Παντής, Ν. Μαραντζίδης, Γ. Κωνσταντινίδης, Ρ. Τριανταφυλλίδου, Κλ. Τσαουσίδης, Τ. Τσιώλη, Λ. Λαμπριανίδης, Μ. Μαγκίρας, Φ. Καζάρα, Σπ. Στεκούλης, Γ. Κομψοπούλου, Γ. Ζερβού, Αντ. Τσαρμποπούλου, Γ. Ρήγας, Γ. Ιωαννίδης, Σ. Λαδά, Ν. Μυσιρλής..

Η άρνηση πληρωμής του χρέους και οι παγίδες

Του Οικονομολόγου ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ
Η οικονομική κρίση εξελίσσεται με ταχείς ρυθμούς, σε σημείο που κανείς δεν μιλά πια για αποκλειστικά ελληνική κρίση, αλλά μάλλον και για ισπανική, πορτογαλική, βρετανική και ευρωπαϊκή που, τελικά, κινδυνεύει να απλωθεί σε Αμερική και Ασία ακυρώνοντας τις όποιες προσπάθειες ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας. Μάρτυρας η σύγκρουση πολιτικών μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωζώνης για την αντιμετώπισή της, όπως και στο εσωτερικό της ΕΕ για τον επιμερισμό των βαρών, ή η διένεξη ΗΠΑ-Κίνας για την συναλλαγματική ισοτιμία και τη προστατευτική πολιτική.
Μαζί με τη κρίση εξελίσσεται αναπότρεπτα και η ταξική πάλη. Ο κοιμισμένος γίγαντας, η τάξη των ευρωπαίων μισθωτών, αφυπνίζεται. Γενικές απεργίες εξαγγέλλονται σαν απάντηση στη γενίκευση των μέτρων μονομερούς λιτότητας που αποφάσισαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Γενικές εθνικές απεργίες που σχεδόν συμπίπτουν χρονικά και συγχρόνως δίνουν ραντεβού για τις 29 Σεπτεμβρίου στην πρώτη συντονισμένη πανευρωπαϊκή απεργία. Η ευρωπαϊκή τάξη της μισθωτής εργασίας αποκτά βαθμιαία συνείδηση ότι στην κρίση αυτή των κρατικών και ιδιωτικών χρεών δεν υπάρχει ένας εύκολα δακτυλοδεικτούμενος ένοχος και αποδιοπομπαίος τράγος, πχ οι ρέμπελοι έλληνες. Αλλά ότι η θυματοποίηση όλων των εργαζομένων με τα μέτρα λιτότητας που προωθούν οι κυβερνήσεις, υποδηλώνει ότι ο πραγματικός ένοχος βρίσκεται εντός των τειχών και δεν είναι άλλος από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και την πλουτοκρατία.
Στις συνθήκες αυτές, ένα μοναδικό πεδίο αγώνα για την επιβίωση και αναμόρφωση της Ευρώπης ανοίγεται με τη μαχητική συμμετοχή των άμεσα ενδιαφερομένων, των εργαζομένων, και των πολιτικών εκπροσώπων τους, υφισταμένων και δυνητικών. Σε άμεση προοπτική το θέμα που τίθεται για την Ευρωζώνη είναι είτε η δημοσιονομική ολοκλήρωση και η πολιτική ενοποίησή της με παράλληλη ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και αναδιανομή πόρων υπέρ των υπερχρεωμένων χωρών και των αδύναμων εισοδηματικά τάξεων, είτε η σημερινή σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική της μονόπλευρης δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας που οδηγεί σε μία ταξική, συγκεντρωτική, αυταρχική και γιʼ αυτό αξιέξοδη κοινωνικά και πολιτικά Ευρώπη που το πιθανότερο είναι να μην επιβιώσει με την τρέχουσα μορφή της. Μεσομακροπρόθεσμα η προοπτική είναι σοσιαλισμός ή πόλεμος (εσωτερικός ή/και εξωτερικός).
Σε ένα τέτοιο αγώνα για το μέλλον της Ευρώπης, η Ελλάδα δεν μπορεί να απουσιάζει. Γιατί το ίδιο το μέλλον της χώρας εξαρτάται αποκλειστικά από την έκβαση της μάχης για την κατεύθυνση που θα πάρει η ΕΕ. Γιατί αν υπάρχουν τρία πράγματα που κατέδειξε πολλαπλά και εμπεριστατωμένα η ιστορική εμπειρία των τελευταίων 100-150 ετών είναι πως :
(α) ο καπιταλισμός περνά μακρές περιόδους καταστροφικής κρίσης που εναλλάσσονται με μακρές περιόδους εκρηκτικής ανάπτυξης που έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των ανισοτήτων και των ανισορροπιών σε ένα ολοένα και πιο εκτεταμένο επίπεδο όπως σήμερα με την παγκοσμιοποίηση,
(β) έχουμε μόλις εισέλθει σε μία μακρά περίοδο καπιταλιστικής κρίσης η οποία πλέον αγκαλιάζει όλο τον πλανήτη με πρωτοφανείς και μη αντιστρέψιμες καταστροφικές συνέπειες όσον αφορά το φυσικό περιβάλλον, την εξάντληση των πόρων, τις κοινωνικές σχέσεις και τον ψυχισμό των ανθρώπων, κατάσταση δηλαδή γενικευμένης αποσάθρωσης που δεν επιδέχεται λύσεις στα πλαίσια του συστήματος,
(γ) στην εποχή του ιμπεριαλισμού, δηλαδή στην εποχή της παγκόσμιας οικονομίας, δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η κοινωνική αλλαγή, ο σοσιαλισμός, στα στενά και ασφυκτικά εθνικά πλαίσια μιας μόνον χώρας. Όσες επαναστατικές απόπειρες αποτολμήθηκαν, μπορεί να πέτυχαν στο εθνικοαπελευθερωτικό και αστικοδημοκρατικό τους σκέλος, απέτυχαν όμως στο τελικό στόχο της σοσιαλιστικής αλλαγής γιατί περιορίστηκαν στα εθνικά τους σύνορα.
Ουδείς αντιλέγει πως η κοινωνική αλλαγή ξεκινά πάντα σε εθνική βάση. Αν, όμως, δεν έχει εξαρχής διεθνιστικό προσανατολισμό και στόχους, εάν δεν συντονισθεί, δεν στηριχθεί και δεν στηρίξει ένα διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα είναι καταδικασμένη σύντομα να εκφυλισθεί σε κάποιο γραφειοκρατικό ή νεοκαπιταλιστικό έκτρωμα. Αυτή είναι η πολύτιμη κληρονομιά των επαναστατικών κινημάτων του 19ου και 20ου αιώνα. Και σαν θεωρητικό πρόβλημα είχε λυθεί ήδη εδώ και πάνω από 100 χρόνια από τους μαρξιστές επαναστάτες που ίδρυσαν τη Διεθνή των εργατών και προσπάθησαν να σφυρηλατήσουν ένα πραγματικό διεθνιστικό κίνημα με δύο βασικά συνθήματα : το «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» και το «εμπρός για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης».
Σήμερα, λοιπόν, που για πρώτη φορά η οικονομική κρίση πάνω στον πολυσύνθετο ιστό της παγκοσμιοποίησης έχει εμπλέξει όλες τις αναπτυγμένες οικονομίες στα δεσμά του χρέους, σήμερα που όλοι οι ευρωπαίοι (και όχι μόνον) εργαζόμενοι καλούνται από κοινού να πληρώσουν τη νύφη των υπερβολών, των καταχρήσεων και της ασυδοσίας του μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ο ιδανικός για την συντονισμένη ανάπτυξη της ταξικής πάλης ευρωπαϊκός χώρος τείνει να εγκαταλειφθεί από την ελληνική αριστερά στο όνομα της παύσης πληρωμών, της εξόδου από το ευρώ και της μονομερούς άρνησης πληρωμής του χρέους. Επειδή, λένε, η Ευρώπη είναι καπιταλιστική και μονοπωλιακή, επειδή κυριαρχεί θεσμικά, κανονιστικά και λειτουργικά το δίκιο του ισχυρότερου (Γερμανία, τραπεζικά λόμπι) και επειδή έχει χαθεί η εθνική ανεξαρτησία της οικονομικής πολιτικής, η ελληνική αριστερά και μάλιστα ένα πρωτοπόρο τμήμα της επιλέγει τον ʽεύκολοʼ δρόμο της εξόδου από το ευρώ, της παύσης πληρωμών και της αναδιάρθρωσης ή ολικής άρνησης του χρέους.
Αναφέρομαι στο ρεύμα των ʽαριστερών οικονομολόγων και πανεπιστημιακώνʼ οι οποίοι με αγωνιστικό ομολογουμένως πάθος και με αρκετή απήχηση έχουν αποδυθεί σε μία καμπάνια προβολής του ʽσχεδίου προγράμματόςʼ τους, επιχειρώντας να απαντήσουν στον κυβερνητικό μονόλογο και να καλύψουν το όποιο ιδεολογικό και προγραμματικό κενό της αριστεράς σε σχέση και με τα προβλήματα που θέτει η τρέχουσα πολιτική και οικονομική συγκυρία.
Μολονότι συμφωνώ με την εκτίμησή τους ότι το δημόσιο χρέος της χώρας δεν είναι αντιμετωπίσιμο με την επίσημη συνταγή της τρόϊκας γιατί η μονομερής λιτότητα οδηγεί σε κοινωνική διάλυση και οικονομική ύφεση καθιστώντας αυτοτροφοδοτούμενη την αύξηση του χρέους (παγίδα χρέους), θεωρώ ότι πρέπει να επιδιώξουμε τη δραστική μείωση του χρέους με αναδιαπραγμάτευση και παραγραφή του 50-70% αυτού εντός της Ευρωζώνης, ανάγοντας έτσι το ζήτημα της μερικής διαγραφής (δηλαδή της ανάληψης της ευθύνης του δημοσιονομικού κόστους από το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο) σε κοινό άξονα των διεκδικήσεων όλου του εργατικού κινήματος κατά των μέτρων μονομερούς δημοσιονομικής λιτότητας. Αντίθετα, οι ʽαριστεροί οικονομολόγοιʼ μιλούν για άμεση παύση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ, υποτίμηση της δραχμής, κρατικοποίηση τραπεζών και άλλων μεγάλων κοινωφελών επιχειρήσεων, άσκηση βιομηχανικής πολιτικής, αναδιανομή εισοδήματος και αναπροσαρμογή της οικονομίας σε νέες βάσεις σχέσεων με τον διεθνή περίγυρο.
Η πρόταση προγράμματος που προβάλλουν είναι αλήθεια πως έχει μία εσωτερική λογική και αυτό είναι κάτι που πρέπει να τους αναγνωρισθεί. Έχει, όμως, μερικά σοβαρά πιστεύω μειονεκτήματα που αξίζει να διερευνηθούν :
1. Στερείται διεθνιστικού προσανατολισμού. Γιατί δεν ξεκινά από την διεθνή οικονομική κρίση και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιφάσεις για να καταλήξει σε ένα μεταβατικό πρόγραμμα κοινωνικών αλλαγών, αλλά από την ενδογενή ανισορροπία της ευρωπαϊκής νομισματικής και οικονομικής αρχιτεκτονικής για να προτείνει την έξοδο από το ευρώ και τη μερική κρατικοποίηση της εθνικής οικονομίας. Γιατί, ακόμη, δεν αναζητά τα πολλαπλά κοινά σημεία που η διάχυση της κρίσης οικοδομεί σαν βάση ενοποίησης του εργατικού κινήματος στην Ευρώπη, αλλά παραπέμπει σε ένα είδος αυτόματης ʽεξέγερσηςʼ (ο κ. Καζάκης μιλά για ʽπρωτοφανείς εξελίξειςʼ που θα ακολουθήσουν το ελληνικό ʽπαράδειγμαʼ) των ευρωπαίων εργαζομένων από τη στιγμή που η Ελλάδα θα εξέλθει από το ευρώ και αρνηθεί το χρέος της (ξεχνά πως με την νοοτροπία που ήδη έχει καλλιεργηθεί από την γερμανική και ευρωπαϊκή αστική τάξη, οι έλληνες θα σπιλωθούν ως έχοντες εγκαταλείψει την ευρωπαϊκή οικογένεια αρνούμενοι τις υποχρεώσεις τους και φορτώνοντας στις πλάτες των ευρωπαίων εργαζομένων τα χρέη τους ;).
Τέλος, γιατί η προοπτική της υποτίμησης της δραχμής είναι μία πολιτική που προστατεύει το εθνικό κεφάλαιο αλλά διχάζει το διεθνές εργατικό κίνημα ασπαζόμενη το καπιταλιστικό κριτήριο του ανταγωνισμού. Αλήθεια, εάν ακολουθήσει το ελληνικό παράδειγμα και η Πορτογαλία, η Ισπανία κλπ αποχωρήσουν από το ευρώ και προχωρήσουν σε υποτιμήσεις των νέων εθνικών νομισμάτων τους, τότε ο γενικευμένος νομισματικός και εμπορικός πόλεμος που θα ακολουθήσει δεν θα φέρει αντιμέτωπες τις εργατικές τάξεις των χωρών αυτών ;
2. Εμπεριέχει μία μεγάλη αντίφαση : αναδιάρθρωση και αναδιαπραγμάτευση χρέους, ή άρνηση και ολική διαγραφή του ; Στο πολύ κρίσιμο αυτό σημείο οι ʽαριστεροί οικονομολόγοι και πανεπιστημιακοίʼ εμφανίζονται βαθιά διχασμένοι και απρόθυμοι να λύσουν τις διαφορές τους αν κρίνω από τη τελευταία κοινή τους εμφάνιση. Γιατί ο κ. Λαπαβίτσας και το Research on Money and Finance (RMF) μιλούν για αναδιαπραγμάτευση, ενώ ο κ. Καζάκης (και τελευταία μάλλον και το ΚΚΕ) θέτουν ζήτημα άρνησης και ολικής διαγραφής του χρέους. Μολονότι στα υπόλοιπα σημεία του προγράμματος (έξοδος από ευρώ, υποτίμηση δραχμής, κρατικοποίηση τραπεζών κλπ) δείχνουν να συμφωνούν, οφείλουν νομίζω να εξηγήσουν τουλάχιστον τη μεταξύ τους αυτή διαφορά δημοσίως και να μην εμφανίζονται ως ένα ενιαίο και απολύτως συμπαγές ρεύμα επιτιθέμενοι στην εναλλακτική πρόταση για αναδιαπραγμάτευση εντός ΟΝΕ και για «Ευρώπη των εργαζομένων» (την οποία ο κ. Κουβελάκης χαρακτήρισε απλό ευχολόγιο που ʽόλο ακούμε, αλλά ποτέ δεν βλέπουμεʼ ως εάν οι ευθύνες γιʼ αυτό να βαραίνουν όλους τους άλλους εκτός από τον ίδιο).
Η διαφορά δεν είναι ασήμαντη γιατί εάν φύγεις από το ευρώ και συγχρόνως δεν αρνηθείς το χρέος συνολικά αλλά προχωρήσεις σε αναδιαπραγμάτευση και μερική διαγραφή ή ʽκούρεμαʼ (πχ 50% που λέγει ο κ. Λαπαβίτσας) τότε η ελάφρυνση δεν θα είναι 50% αλλά πολύ λιγότερη γιατί το εναπομείναν χρέος σου θα έχει στο μεταξύ ανατιμηθεί σε δραχμικούς όρους κατά το ποσοστό της υποτίμησης της δραχμής. Για παράδειγμα, εάν η δραχμή επιστρέψει με ισοτιμία 1 προς 1 έναντι του ευρώ και ακολούθως υποτιμηθεί 50% το χρέος θα διατηρήσει το αρχικό του μέγεθος ως ποσοστό του ΑΕΠ παρά το 50% ʽκούρεμαʼ που θα έχει υποστεί. Συνεπώς, δεν θα έχει προκύψει καμία ελάφρυνση με την έξοδο από το ευρώ.
3. Μιλάει για αστικοδημοκρατικά και μεταβατικά μέτρα (παύση πληρωμών και έξοδος από ευρώ) τα οποία θα πρέπει να συμπληρωθούν μετά με αντικαπιταλιστικά μέτρα (έλεγχος κεφαλαίων, δημόσιος έλεγχος κεντρικών τομέων της οικονομίας, βιομηχανική πολιτική, αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων) προϋπόθεση των οποίων είναι η δομική αλλαγή του κράτους. Συγγνώμη, αλλά πουθενά δεν εξηγείται τι εννοεί σαν ʽδομική αλλαγή του κράτουςʼ, ενώ είναι μέγα σφάλμα να θεωρούνται αντικαπιταλιστικά μέτρα οι κρατικοποιήσεις και ο κυβερνητικός παρεμβατισμός στην οικονομία. Από πού και ως που η άσκηση βιομηχανικής πολιτικής, ο έλεγχος κεφαλαίων και η νομισματική υποτίμηση προβάλλονται σαν αντικαπιταλιστικά μέτρα ; Γνωρίζουν οι συγγραφείς της πρότασης πόσο συχνά έχουν εφαρμοστεί παρόμοια μέτρα στα πλαίσια προγραμμάτων αναδιάρθρωσης χρέους εγκεκριμένων μάλιστα από το ΔΝΤ; Ξέρουν ότι ο οικονομικός λαϊκισμός στη Λ. Αμερική κι αλλού εφάρμοσε κατά συρροή ανάλογες πολιτικές χωρίς να αλλοιώσει στο ελάχιστο τον καπιταλιστικό χαρακτήρα των καθεστώτων που τον επικαλέστηκαν; Γνωρίζουν ότι σύγχρονοι επιφανείς μαρξιστές όπως ο Ρίτσαρντ Γουλφ που προσφάτως παρέδωσε σεμινάρια στην Ελλάδα, χαρακτηρίζουν σαφώς και όχι τυχαία τις πολιτικές αυτές σαν ʽαριστερό κεϋνσιανισμόʼ; Ξεχάσανε, άραγε, την καραμανλική ʽσοσιαλμανίαʼ της δεκαετίας του ʼ70 ; Τα μέτρα του προγράμματος που προτείνεται είναι όλα αστικοδημοκρατικά, όχι αντικαπιταλιστικά αφού δεν μεταβάλλουν τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, παραγωγής και διανομής. Μπορούν, βεβαίως, να αποκτήσουν αντικαπιταλιστική προοπτική στον βαθμό που (α) διαμορφώνουν άλλες ταξικές δομές εξουσίας και (β) προσφέρουν μία διεθνιστική προοπτική στο εργατικό κίνημα και τον σοσιαλιστικό σχεδιασμό της οικονομίας. Κανένα, δυστυχώς, από τα δύο αυτά στοιχεία-προϋποθέσεις δεν διακρίνω στο εν λόγω πρόγραμμα.
4. Επικαλείται την πρόσφατη ιστορική εμπειρία πολλών χωρών (πχ ο Καζάκης αναφέρεται σε Βενεζουέλα το 2001, Αργεντινή το 2003, Βολιβία το 2004 και Ισημερινό το 2008, ενώ μιλά για διαγραφή κατά 90% του ρωσικού χρέους από τον Πούτιν το 1999) που προχώρησαν σε παύση πληρωμών και άρνηση χρέους, εμπειρία την οποία συχνά όμως διαστρέφει με συνέπεια να εξάγει εσφαλμένα συμπεράσματα. Για παράδειγμα, αν εξαιρέσουμε επαναστατικά καθεστώτα που ακύρωσαν/διέγραψαν μονομερώς και ολικά τα χρέη που παρέλαβαν από τα προηγούμενα δεσποτικά και αστικά καθεστώτα (βλ επαναστάσεις Μεξικού, μπολσεβίκων, Μάο σε Κίνα, Κούβας κλπ), όλες οι άλλες κυβερνήσεις που κήρυξαν παύση πληρωμών, προχώρησαν σε αναδιάρθρωση ή μερική παραγραφή του χρέους τους (όχι ολική) είτε μονομερώς είτε μέσω διαπραγματεύσεων (με ή χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ). Και ο λόγος που το έπραξαν αυτό ήταν για να μην απομονωθούν πλήρως και να μπορέσουν να επανέλθουν κάποια στιγμή στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Για παράδειγμα, ο Κορρέα στο Εκουαδόρ που εκλέχτηκε με πρόγραμμα ολικής διαγραφής του χρέους της χώρας, τελικά αντικατέστησε ένα σημαντικό μέρος του χρέους με νέο μικρότερης αξίας (35 σεντς νέων ομολόγων για κάθε 1 δολάριο παλιών) και μεγαλύτερης διάρκειας χωρίς όμως να αρνηθεί το χρέος συνολικά. Στην Αργεντινή, επίσης, το 2003 έγινε παύση πληρωμών και το 2005 τα ¾ του χρέους αντικαταστάθηκαν με νέα ομόλογα μακρύτερης διάρκειας που είχαν το 1/3 της αξίας των παλιών. Με άλλα λόγια δεν είχαμε ολική διαγραφή αλλά ένα ʽκούρεμαʼ του χρέους κατά 66% το οποίο πρόσφατα επεκτάθηκε περισσότερο (βλ http://techiechan.com/?p=487).
Μολονότι η προσέγγιση της Αργεντινής κρίνεται επιτυχής σχετικά με την ουσιαστική ανακούφιση της οικονομίας από το χρέος και την τόνωση της ανάπτυξής της, ο κ. Καζάκης θεωρεί ότι ʽέκλεισε άδοξα με τη χώρα να ξαναπέφτει στα χέρια των διεθνών τοκογλύφωνʼ γιατί δεν αρνήθηκε συνολικά το χρέος της και προχώρησε σε αναδιαπραγμάτευσή του. Ξεχνά, όμως, να επισημάνει πως αν και η οικονομία της χώρας ανέκαμψε, παραμένει αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές επί μία δεκαετία σχεδόν. Όσον αφορά τη Βολιβία, επίσης δεν υπήρξε ολική άρνηση χρέους, απλά επειδή η Βολιβία ως πολύ φτωχή χώρα είχε ευνοϊκή αντιμετώπιση μπόρεσε να μειώσει το εξωτερικό της χρέος από 60% του ΑΕΠ το 1998 σε 40% το 2004. Όμως, ότι κέρδισε από τη μείωση του εξωτερικού χρέους το έχασε από την ισοδύναμη αύξηση του εσωτερικού χρέους της. Για την Βενεζουέλα δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, όμως μελετώντας τη χρονοσειρά του δημόσιου χρέους ως προς το ΑΕΠ (βλ DB Research) παρατηρούμε ότι από 28,2% που ήταν το 2000 ανήλθε σε 47,4% του ΑΕΠ το 2003, άρα ποιά διαγραφή χρέους μπορεί να επικαλείται ο κ. Καζάκης ιδιαίτερα όταν η εξυπηρέτηση του χρέους συνεχίστηκε κανονικότατα ; Τέλος, όσον αφορά τη Ρωσία ουδέποτε έγινε διαγραφή του 90% του χρέους από τον Πούτιν το 1999 όπως τονίζει ο κ. Καζάκης.
Αυτό που έκανε ο Πούτιν ήταν να αναδιαρθρώσει όλο το χρέος που ήταν σε ρούβλια και έληγε μεταξύ 19/8/98 και 31/12/99 ύψους 48,7 δις δολ και ένα χρόνο αργότερα να έλθει σε συμφωνία αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του Paris και London Club για παλιότερα χρέη επί σοβιετικής εποχής. Τελικό αποτέλεσμα ήταν η μείωση του δημόσιου χρέους της χώρας από 88,8% του ΑΕΠ το 1999 σε 56,7% το 2000. Δηλαδή σημειώθηκε ένα κούρεμα της τάξης του 37% και όχι 90% που αναφέρει ο κ. Καζάκης. Και όπως και με την Αργεντινή ή το Εκουαδόρ, έτσι και με τη Ρωσία η αναδιαπραγμάτευση αυτή βοήθησε την οικονομία της χώρας να επανέλθει σε αναπτυξιακή πορεία και μάλιστα τόσο ισχυρή (εδώ βοήθησε η αύξηση των τιμών πετρελαίου) που συνέχισε να μειώνει το εξωτερικό και δημόσιο χρέος της (8,5% του ΑΕΠ το 2009-2010). Συνεπώς, το όπλο της παύσης πληρωμών και της χρεοκοπίας μπορεί να είναι αποτελεσματικό σε μία επιτυχή αναδιαπραγμάτευση χρέους, αντίθετα απʼ ότι ισχυρίζεται η πρόταση Καζάκη.
5. Αποκρύπτει τις δυσκολίες της επιστροφής στη δραχμή, κυρίως όμως παραγνωρίζει τις αρνητικές επιπτώσεις της. Ο κ. Λαπαβίτσας έχει εμφανίσει την υπόθεση της αλλαγής του νομίσματος ως εξαιρετικά απλή διαδικασία από τεχνική άποψη και ελάχιστα χρονοβόρα. Την Παρασκευή θα ανακοινωθεί η μετατροπή και τη Δευτέρα όλα τα χρηματικά ποσά και καταθέσεις θα γίνουν από ευρώ δραχμές. Θεωρεί, μάλιστα, πως όσοι μιλάνε για δυσκολίες υπερβάλλουν και το κάνουν εκ του πονηρού. Βεβαίως, άλλα λένε οι εμπειρογνώμονες της Τράπεζας Ελλάδας που είχαν εργασθεί για τη μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ και γνωρίζουν πως η κοπή και κυκλοφορία νέου χρήματος δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ενώ υπάρχει και το πρόβλημα των ΑΤΜ. Παρομοίως, άλλα λένε και ξένοι αναλυτές που διερεύνησαν τα εναλλακτικά σενάρια για την Ελλάδα.
Έτσι, για παράδειγμα, οι Richard Baldwin και Charles Wyplosz έχουν ρητά υπογραμμίσει πως θα χρειασθούν μήνες για την έκδοση νέου νομίσματος, χρονικό διάστημα στη διάρκεια του οποίου θα διογκωθεί η φυγή κεφαλαίων από κάθε ελληνικό περιουσιακό στοιχείο επιταχύνοντας όχι μόνον τη χρεοκοπία του κράτους αλλά και πολλών επιχειρήσεων, την ίδια ώρα που θα στεγνώνουν οι ξένες άμεσες επενδύσεις και θα καταστρέφεται η οικονομία της χώρας. Αλλά ας υποθέσουμε προς στιγμήν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές και πως η μεταστροφή από το ευρώ στη δραχμή είναι υπόθεση Σαββατοκύριακου όπως ισχυρίζεται ο κ. Λαπαβίτσας. Τι θα συμβεί μετά ; Η δραχμή ασφαλώς θα υποτιμηθεί όπως διαβεβαιώνουν όλοι, κανείς όμως δεν μπαίνει στον κόπο να μας πληροφορήσει πόσο θα υποτιμηθεί για να δοθεί η περίφημη αναπτυξιακή ώθηση στις εξαγωγές και την οικονομία.
Μιλάμε για μία υποτίμηση της τάξης του 15-20% όπως κάπου αφήνεται να διαφανεί ή για μία υποτίμηση 50-60% όπως ήταν στη περίπτωση της Αργεντινής ; Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως ακόμη και για χώρες με παραγωγική και εξαγωγική υποδομή (που η Ελλάδα δεν διαθέτει) μία υποτίμηση πρέπει να είναι μεγάλη για να δώσει την απαιτούμενη εξαγωγική ώθηση στην οικονομία. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η δραχμή υποτιμάται πάνω από 30-35% με την προσδοκία της μεταφοράς εγχώριων πόρων στον διεθνώς εμπορεύσιμο τομέα προκειμένου να σύρουν οι εξαγωγές την ανάπτυξη. Δύο πράγματα αποσιωπούνται : πρώτο, ότι η ώθηση αυτή θα στηριχθεί και πάλι στους παραδοσιακά ισχυρούς εξαγωγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας αποδυναμώνοντας τους αδύναμους, χωρίς όμως να ευνοήσει καινούργιους τομείς στους οποίους θα όφειλε να στηριχθεί ένα νέο παραγωγικό πρότυπο. Δεύτερο, δεν λέγεται τίποτα για τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της εξόδου από το ευρώ και της υποτίμησης. Για παράδειγμα, το RMF του κ. Λαπαβίτσα αναφέρει ότι οι πραγματικοί μισθοί θα μειωθούν σημαντικά στην περίπτωση που την υποτίμηση αποπειραθεί η αστική τάξη σε συνδυασμό με την απελευθέρωση της οικονομίας (ʽσυντηρητική έξοδοʼ τη χαρακτηρίζει), όμως δεν λέγει για το τι θα συμβεί στη περίπτωση που την υποτίμηση την επιχειρήσουν οι προοδευτικές δυνάμεις (ʽπροοδευτική έξοδοςʼ από ευρώ). Γιατί άραγε ; Μήπως επειδή προσδοκάται να πέσουν οι μισθοί στα μαλακά με την κρατικοποίηση των τραπεζών, τη βιομηχανική πολιτική και την αναδιανομή του εισοδήματος ; Ευτυχώς, ο κ. Λαπαβίτσας ήταν πιο κατατοπιστικός στη πρόσφατη από κοινού ομιλία του με τους ʽαριστερούς οικονομολόγους κλπʼ όταν τόνισε πως «η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι χώρες που πήγαν σε μία ανάλογη νομισματική αλλαγή αντιμετώπισαν μεγάλη ύφεση πριν από αυτήν προσπαθώντας να την αποφύγουν – όπως η Ελλάδα σήμερα – αλλά αφού την έκαναν πέτυχαν ταχεία ανάκαμψη της οικονομίας (βλ Αργεντινή, Ρωσία, Εκουαδόρ κλπ).
Όπως, όμως, έχουμε τονίσει σε παλιότερο άρθρο μας παρόμοιες συγκρίσεις στερούνται νοήματος γιατί οι χώρες αυτές διαθέτουν μεγάλο φυσικό πλούτο διαθέσιμο προς εξαγωγή, και όταν επιχείρησαν την υποτίμηση η παγκόσμια οικονομία δεν αντιμετώπιζε τη πρωτοφανή χρηματοπιστωτική κρίση που υφίσταται σήμερα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως στην μεν Ρωσία οι πραγματικοί μισθοί τους μειώθηκαν 30% τη διετία 1998-1999 και οι συντάξεις μειώθηκαν 50% το ίδιο διάστημα (στοιχεία ΔΝΤ), ενώ η ανεργία αυξήθηκε από 11% σε 14% μέσα σε 14 μήνες. Στο, δε, Εκουαδόρ το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από το όριο της φτώχειας αυξήθηκε από 33% το 1995 σε 43% το 1999, ενώ η ανεργία διπλασιάσθηκε σε 17% το 2000 μέσα σε δύο χρόνια (για Αργεντινή είναι γνωστές οι επιπτώσεις). Όμως, πέρα από αυτό παντού πάγωσαν οι καταθέσεις για να περιορισθεί η φυγή κεφαλαίων σε άλλα νομίσματα, με συνέπεια οι καταθέτες να χάσουν σε πραγματική αξία το ισοδύναμο της υποτίμησης. Τέλος, σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ και άρνησης του χρέους, ακόμη και εάν κρατικοποιηθούν οι τράπεζες για να μην καταρρεύσουν δεν θα αποφύγουν το κούρεμα που θα αφορά το τμήμα του κρατικού χρέους που έχουν εγγράψει στον ισολογισμό τους.
Η διαγραφή του από το ενεργητικό θα σημάνει ανάλογη διαγραφή και μέρους του παθητικού τους (καταθέσεις), πράγμα το οποίο ισχύει φυσικά και για τις σχετικές επενδύσεις σε κρατικά ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτά για να έχουμε μία αίσθηση των συνεπειών της εξόδου από το ευρώ (είτε συντηρητικής είτε προοδευτικής) και της υποτίμησης της δραχμής η οποία, όπως παραδέχεται το RMF θα προκαλέσει πληθωριστική πλημμυρίδα. Όσον αφορά, τέλος, την άμεση βελτίωση της ανταγωνιστικότητας την οποία προσδοκά ο κ. Λαπαβίτσας περιμένουμε κάποια τεκμηρίωση γιατί τα ιστορικά προηγούμενα της Ελλάδας δεν βοηθάνε στην κατεύθυνση αυτή (η όποια βελτίωση επιτεύχθηκε με ταυτόχρονο πάγωμα των μισθών).
6. Αναδεικνύει - εσφαλμένα πιστεύουμε - σαν καίριο ζήτημα της άρνησης πληρωμών το ʽαπεχθέςʼ του χρέους προκειμένου να αναζητήσει στήριγμα στη διεθνή νομολογία για την πλήρη άρνηση και διαγραφή του χρέους. Εννοείται η άποψη αυτή προβάλλεται από τον κ. Καζάκη, ενώ ο κ. Λαπαβίτσας αφήνει ένα παράθυρο ανοιχτό στη δυνατότητα ανεύρεσης ʽαπεχθούςʼ χρέους όταν οι εργαζόμενοι ανοίξουν τα βιβλία του κράτους και ελέγξουν τους όρους και τους στόχους με τους οποίους συνάφθηκαν τα δάνεια. Το βασικό επιχείρημα του κ. Καζάκη είναι πως «το καίριο ζήτημα δεν είναι η παύση πληρωμών, αλλά η αναγνώριση η μη του χρέους… Γιατί αναγνώριση του χρέους σημαίνει αναγνώριση των έννομων δικαιωμάτων των ομολογιούχων πάνω στη χώρα σου… Σημαίνει ότι απεμπολείς το όπλο του ʽαπεχθούς χρέουςʼ με βάση το διεθνές δίκαιο, καθώς και το θεμελιώδες δικαίωμα του λαού σου στη δική του αυτοδιάθεση και κυριαρχία..».
Βεβαίως, όπως μαθαίνουμε από τη Wikipedia (και όχι μόνον) «στο διεθνές δίκαιο, το ʽαπεχθές χρέοςʼ είναι μία νομική θεωρία η οποία υποστηρίζει ότι το δημόσιο χρέος που αναλαμβάνεται από ένα καθεστώς για σκοπούς που δεν εξυπηρετούν το συμφέρον του έθνους, όπως είναι οι επιθετικοί πόλεμοι, δεν θα πρέπει να εκτελείται. Τέτοιες οφειλές θα πρέπει να θεωρούνται ως προσωπικά χρέη του καθεστώτος που τα ανέλαβε και όχι ως χρέη του κράτους. Από ορισμένες απόψεις, η έννοια αυτή είναι ανάλογη με την ακυρότητα των συμβάσεων που έχουν υπογραφεί υπό ʽκαθεστώς καταναγκασμούʼ.» Όπως, μάλιστα, εξηγεί ο Nahum Sack (ο οποίος επισημοποίησε την θεωρία αυτή το 1927) «όταν ένα δεσποτικό καθεστώς συνάπτει μία σύμβαση οφειλής όχι για τις ανάγκες ή τα συμφέροντα του κράτους, αλλά μάλλον για να ενισχύσει ʽεαυτόνʼ, για να καταστείλει μία λαϊκή εξέγερση κλπ, αυτό το χρέος είναι απεχθές για τον λαό και δεν δεσμεύει το έθνος, αλλά είναι χρέος του καθεστώτος, ένα προσωπικό δάνειο που είχε συναφθεί από τον ηγεμόνα και συνεπώς πέφτει με τη διάλυση του καθεστώτος».
Στην ελληνική περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι επίκλησης της θεωρίας αυτής, αφού το χρέος είναι προϊόν τεσσάρων δεκαετιών δημοκρατικών κυβερνήσεων, δεν μεσολάβησαν δεσπότες (μόνον η χούντα), επιθετικοί πόλεμοι ή λαϊκές εξεγέρσεις που να δικαιολογούν σχετικό δανεισμό, το μεγαλύτερο μέρος του (2/3) συνάφθηκε τη δεκαετία του ʼ80 για να μπορέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου να ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική και, σε τελευταία ανάλυση, η θεωρία αυτή δεν είναι αποδεκτή από την Παγκόσμια Τράπεζα ή άλλους διεθνείς οργανισμούς (για ευνόητους λόγους) παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τους λαούς, τις κυβερνήσεις υπερχρεωμένων υπανάπτυκτων χωρών και ΜΚΟ. Συνεπώς, ακόμη και εάν ανακαλύπτονταν δανειακές συμβάσεις αντίθετες με τα συμφέροντα του έθνους (σίγουρα υπάρχουν πολλές) η Ελλάδα δεν θα μπορούσε λογικά να επικαλεσθεί την θεωρία αυτή για να αρνηθεί τη πληρωμή του χρέους.
7. Υποτιμά σοβαρά τον κίνδυνο απομόνωσης της χώρας. Οι ʽαριστεροί οικονομολόγοι κλπʼ απορρίπτουν την κατηγορία ότι οι πολιτικές που προτείνουν οδηγούν στην οικονομική αυτάρκεια και εθνική απομόνωση με τα εξής επιχειρήματα : (α) η χώρα δεν θα απομονωθεί γιατί έχει ήδη τεθεί σε καραντίνα με την τρόϊκα ώστε να μην μολυνθούν οι άλλες χώρες της ΕΕ16, «η χώρα βρίσκεται στο απόλυτο περιθώριο της διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ζωής» (Καζάκης), (β) η χώρα δεν μπορεί να απομονωθεί από κανέναν, κανείς δεν έχει τη δύναμη να την απομονώσει αφού η κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας είναι τόσο ρευστή που κανείς από τους ʽμεγάλουςʼ δεν θα ρισκάρει οικονομικό πόλεμο ή αποκλεισμό της Ελλάδας (Καζάκης), (γ) η άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ θα αποτελέσουν αφετηρία για να ανοιχτεί η χώρα στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις με νέες δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία κλπ) και να μην μείνει εγκλωβισμένη στην ΕΕ η οποία από την εποχή της ΕΟΚ περιόρισε απελπιστικά τις διεθνείς σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο και υποβάθμισε τη διεθνή θέση της χώρας στο παγκόσμιο εμπόριο (Καζάκης), (δ) η διεθνής εμπειρία δείχνει πως οι χώρες που έκαναν παύση πληρωμών και αναδιάρθρωση χρέους μπορούν να επιστρέψουν πολύ γρήγορα στις διεθνείς αγορές αν το κρίνουν απαραίτητο και, άρα, κινδυνολογούν και ψεύδονται όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο (Λαπαβίτσας), (ε) «η προοδευτική έξοδος δεν μπορεί να σημαίνει εθνική αυτάρκεια, οι χώρες της περιφέρειας θα πρέπει να διατηρήσουν τη πρόσβασή τους στο διεθνές εμπόριο, να ζητήσουν τη μεταφορά τεχνολογίας και την εισροή ξένων κεφαλαίων, αν και δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι θα προκύψει κάτι τέτοιο αφού η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων θα είναι εχθρική σε ριζικές αλλαγές.
Πάντως, αν η Ευρωζώνη σπάσει στη περιφέρεια, μπορεί να σπάσει και στο κέντρο επιτρέποντας πιο συνεργατικές σχέσεις μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών» (RMF). Νομίζω πως η πιο σωστή και ειλικρινής προσέγγιση είναι του RMF το οποίο αν και θέτει ζήτημα διάλυσης της Ευρωζώνης για να αποκατασταθούν σχέσεις πιο ισότιμης συνεργασίας, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου εθνικής απομόνωσης όταν τονίζει πως οι εισροές ξένων κεφαλαίων δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένες και πως η ΕΕ θα είναι εχθρική σε παρόμοιους πειραματισμούς. Αυτό νομίζω είναι αυτονόητο από τη στιγμή που όχι μόνον δεν θα αναγνωρίζει και δεν θα πληρώσει η Ελλάδα τις ξένες τράπεζες, αλλά θα κρατικοποιήσει και τις μεγάλες επιχειρήσεις στις οποίες μετέχει το ξένο κεφάλαιο. Οι απόψεις που παραπάνω εκφέρονται από τους Καζάκη-Λαπαβίτσα εμφανώς υποτιμούν τη δύναμη του ταξικού αντιπάλου, του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, κυρίως όμως υποτιμούν τη βαρύτητα και την οξύτητα της οικονομικής κρίσης και τις συστημικές επιπτώσεις μιας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Σε μία περίοδο που η κρίση έχει ήδη αρχίσει να απλώνεται σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για τη διάλυση της Ευρωζώνης με τελικό κερδισμένο μόνον την αμερικανική επικυριαρχία στην περιοχή.
Δεν είναι μόνον οι τεράστιες οικονομικές ζημιές που θα προκαλέσει στις τράπεζες και τις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Είναι ότι μπορεί να οδηγήσει σε ναυάγιο την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ενοποίηση. Γιʼ αυτό και θα πολεμηθεί σκληρά από τους ευρωπαίους εταίρους. Δέστε τις απειλές αντιποίνων του προηγούμενου βρετανού πρωθυπουργού Μπράουν για τα 5 μόλις δις που δεν πληρώνει η Ισλανδία. Αυτό είναι βασικό σφάλμα στην ανάλυση των Καζάκη-Λαπαβίτσα και κακώς συγκρίνεται με τις εμπειρίες άλλων χωρών που έλαβαν παρόμοια μέτρα. Γιατί το διεθνές περιβάλλον στο οποίο τα έλαβαν ήταν ριζικά διαφορετικό και δεν προδίκαζε συστημική κρίση όπως σήμερα. Εξάλλου, τα ποσά για τα οποία χρεοκοπούσαν οι χώρες αυτές ήταν απείρως μικρότερα του ελληνικού χρέους (άλλο 5 δις του Εκουαδόρ ή 50 δις της Ρωσίας και 95 δις της Αργεντινής και άλλο 330 δις της Ελλάδας με ουρά τα άλλα ευρωπαϊκά χρέη).
Πέραν αυτών, όπως είπαμε, η Αργεντινή 10 χρόνια μετά τη μερική ακύρωση του χρέους της δεν έχει ακόμη επανέλθει στις διεθνείς αγορές..Επίσης, είναι σφάλμα νομίζω να θέλουμε να φύγουμε από την εξάρτηση 4 ευρωπαϊκών χωρών για να πέσουμε στην εξάρτηση 2 άλλων μη ευρωπαϊκών χωρών. Όπως είναι υπερβολή να μιλάμε για καραντίνα της Ελλάδας σήμερα. Ναι η αγορά ελληνικών ομολόγων είναι νεκρή, όμως δεν έκλεισαν οι διεθνείς αγορές για τη χώρα. Τέλος, είναι εκτός τόπου και χρόνου οι αναφορές σε εγκλωβισμό της χώρας από την ΕΕ και σε υποβάθμιση της διεθνούς θέσης της στο παγκόσμιο εμπόριο. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας δεν σχετίζεται με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ ή τουλάχιστον δεν είναι η ένταξη ο κύριος παράγοντας του ελλείμματος αυτού, ενώ ο βαθμός εξωστρέφειας της οικονομίας αυξάνει διαχρονικά με την ΕΕ : ο λόγος εξαγωγών και εισαγωγών προς το ΑΕΠ ήταν 38% το 1998 και 55% το 2008.
8. Παρακάμπτει με απλοϊκά επιχειρήματα τη πρόταση για αναδιαπραγμάτευση χρέους μας εντός ΟΝΕ. Το πρώτο επιχείρημα είναι ότι το ευρώ αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό πειθαναγκασμού μιας οικονομίας στα συμφέροντα των τραπεζών επειδή το ευρώ το έφτιαξαν οι τράπεζες για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα (Καζάκης). Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι μία οικονομία που θέλει να ορθοποδήσει μετά την άρνηση πληρωμών χρειάζεται το εθνικό της νόμισμα για να τυπώσει χρήμα και να υποτιμήσει το νόμισμα ώστε να διευκολύνει τις εξαγωγές και την ανάπτυξη (Καζάκης, Λαπαβίτσας), κάτι που δεν θα της παράσχει η Φραγκφούρτη.
Ρωτάμε, λοιπόν, με τη σειρά μας : γνωρίζετε κύριοι καμία κεντρική τράπεζα και κάποιο νόμισμα που να δημιουργήθηκαν χωρίς να υπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα των τραπεζών της χώρας που το εξέδιδε; Υπήρξαν οι κανονισμοί, οι ιδρυτικές δεσμεύσεις και οι καταστατικές συνθήκες (βλ Μάαστριχτ κλπ) ποτέ καθοριστικός παράγοντας να μην μεταβληθεί μία πολιτική όταν εξαιρετικοί λόγοι το επέβαλαν; Υπάρχει σήμερα κάτι από την ΕΕ που να λειτουργεί βάσει αρχικών κανόνων ; Η ίδια η ΕΚΤ έχει ξεφύγει εντελώς από το κανονιστικό της πλαίσιο και τυπώνει χρήμα. Γιʼ αυτό φωνάζουν οι γερμανοί. Όμως, η πραγματικότητα αλλάζει δραματικά και τα αρχικά πλαίσια αδυνατούν να την εκφράσουν και χρήζουν ανάλογων αλλαγών. Δεν ισχυρίζομαι ότι μία παύση πληρωμών και μερική διαγραφή χρέους είναι πράγμα εύκολο μέσα στην Ευρωζώνη.
Πιστεύω όμως πως μία ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους θα τεθεί προσεχώς και από άλλες χώρες-μέλη με συνέπεια να κληθούν οι τράπεζες να αναλάβουν μέρος των ευθυνών τους. Σε τελευταία ανάλυση, η Ελλάδα πρέπει νομίζω να εξαντλήσει τα περιθώρια συνεργατικής ανεύρεσης λύσης εντός της ΕΕ16 για ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνον εκείνη και που μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη αν όχι για την ουσιαστική πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση της ΕΕ, τουλάχιστον για μία πανευρωπαϊκή συσπείρωση των εργαζομένων σε κοινά αιτήματα κατά των μέτρων λιτότητας και της αποπληρωμής χρεών την ευθύνη των οποίων έχουν άλλοι. Η αναδιαπραγμάτευση και μερική ακύρωση του χρέους εντός της ΟΝΕ μπορεί να μην ευοδωθεί εξαιτίας του φόβου του συστημικού κινδύνου. Ο οποίος, ωστόσο, θα είναι ακόμη μεγαλύτερος εάν η Ελλάδα εξέλθει του ευρώ. Σε κάθε, όμως, περίπτωση η εντός ΟΝΕ αναδιαπραγμάτευση βοηθά στην απομυθοποίηση της αντιδραστικής Ευρώπης και στην σφυρηλάτηση ενός διεθνιστικού εργατικού κινήματος που είναι και η βασική προϋπόθεση της σοσιαλιστικής αλλαγής που κάθε γνήσιος αριστερός επιδιώκει. Ας μην την προσπερνάμε ασυλλόγιστα με αφορισμούς του τύπου ʽμανιοκαταθλιπτικός ευρωπαϊσμόςʼ…. Αλίμονο, αν η καταγγελία για ʽψύχωσηʼ της διαφορετικής άποψης συνιστά επιχείρημα.
Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

Συνέντευξη Φώτη Κουβέλη στη "Καθημερινή"

Συνέντευξη στον Παναγη Γαλιατσατο

Μεγάλες συναινέσεις σε προγράμματα, φερέγγυα πρόσωπα και πολιτικές θα επιδιώξει στις εκλογές για την Aυτοδιοίκηση η Δημοκρατική Αριστερά. O επικεφαλής της Φώτης Κουβέλης, μιλώντας σήμερα στην «Κ», ξεκαθαρίζει ότι ο ανακαθορισμός του ασφαλιστικού είναι αναγκαίος, αλλά όχι με τον τρόπο που τον προωθεί η κυβέρνηση, ενώ σημειώνει ότι «το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή». Ο κ. Κουβέλης ξεκαθαρίζει, τέλος, πως η Δημοκρατική Αριστερά δεν ξεκινάει από την αξιωματική θέση να αρνείται την όποια ρύθμιση. Η συνέντευξή του έχει ως εξής:

- Κύριε Κουβέλη, μετά την ανακοίνωση του κόμματος, ο δρόμος είναι πια χωρίς επιστροφή για τη Δημοκρατική Αριστερά;

- Ναι. Δεν κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, για να εξυπηρετήσουμε αυτές τις επιλογές που έχουν σχέση με τη δυναμική παρουσία της Aνανεωτικής Aριστεράς μέσα στην κοινωνία. Μια Αριστερά που στον πυρήνα της πολιτικής της έχει τη δημοκρατία, τον ριζοσπαστικό μεταρρυθμισμό, τον αριστερό ευρωπαϊσμό και την πολιτική οικολογία. Αυτοί οι άξονες αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του κόμματός μας.

- Στην ομιλία σας την Τετάρτη, κάνατε μια μεγάλη επίθεση στο πελατειακό κράτος. Mέχρι τώρα, η Aριστερά το υπερασπιζόταν;

- Δεν το είχε στις προτεραιότητες του πολιτικού ελέγχου και της πολιτικής αμφισβήτησης. Ομως το πελατειακό κράτος είναι υπεύθυνο για όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται και συνιστούν αδιέξοδα, που πρέπει να ξεπεραστούν. Γεννήθηκε μέσα από λειτουργίες αδιαφανείς, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα κυβερνοκεντρικό και εξαιρετικά συγκεντρωτικό. Αυτός ο συγκεντρωτισμός δημιούργησε στεγανά που δεν επέτρεψαν τον έλεγχο της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος ανέπτυξε τους συντεχνιασμούς και τις συμπεριφορές οι οποίες διαμόρφωσαν και τα ελλείμματα και το χρέος και συνετέλεσαν στην έλλειψη ουσιαστικής παραγωγικής βάσης. Η πολεμική κατά του πελατειακού κράτους για μας είναι προτεραιότητα.

- Eχουμε συνηθίσει να υπερασπίζεται η Αριστερά με ιδιαίτερη έμφαση κεκτημένα, όμως στις ομιλίες σας υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση, ιδιαίτερα σε σχέση με το ασφαλιστικό...

- Το ασφαλιστικό σύστημα είναι αναγκαίο να αλλάξει, να εξορθολογιστεί. Oμως, το προωθούμενο από την κυβέρνηση ασφαλιστικό σύστημα καταστρέφει πολλές ρυθμίσεις, που πρέπει να τις υπερασπιστούμε γιατί αναφέρονται στον πυρήνα του κοινωνικού δικαιώματος. Το υπάρχον σύστημα, πάντως, έχει πελατειακές και προνομιακές ρυθμίσεις σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Κατά συνέπεια, ο ανακαθορισμός του είναι αναγκαίος.

- Παρ' όλα αυτά, διαφωνείτε με το ασφαλιστικό και το εργασιακό που προωθεί η κυβέρνηση.

- Ναι. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων, τα εργασιακά μεταβάλλονται με τρόπο που καταστρέφει τον προστατευτικό ιστό του εργασιακού δικαιώματος. Aλλωστε, οι μεταβολές που προωθεί η κυβέρνηση στον χώρο των εργασιακών σχέσεων δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση και του χρέους και του ελλείμματος. Προσβάλλεται η αμοιβή της εργασίας. Και κυρίως προσβάλλεται η ελεύθερη διαπραγμάτευση, δικαίωμα αναγνωρισμένο από το Σύνταγμα, για τη διαμόρφωση της αμοιβής της εργασίας.

- Κατηγορείτε το ΠΑΣΟΚ ότι έχει προσχωρήσει σε νεοφιλελεύθερες λογικές, το ερώτημα είναι όμως αν είχε διαφορετική επιλογή στην κατάσταση την οποία βρέθηκε.

- Θεωρώ ότι δεν ήταν εκ των ων ουκ άνευ η παρουσία του ΔΝΤ και κατ' επέκταση του συγκεκριμένου Mνημονίου. Υπήρξαν χειρισμοί και τεράστιες καθυστερήσεις, που επέτρεψαν στους Ευρωπαίους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχήθηκαν από την ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας, να βρουν την εύκολη λύση της παρουσίας του ΔΝΤ. Σήμερα η Ευρωπαϊκή Eνωση ανακαθορίζει τη στάση της. Πιστεύω ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να αποφύγει την παρουσία του ΔΝΤ και να εξασφαλίσει διαφορετικές ρυθμίσεις. Πολλές, άλλωστε, από τις ρυθμίσεις αυτές δεν προβλέπονται από το Mνημόνιο, αποτελούν επιλογές της κυβέρνησης. Οι εργασιακές σχέσεις, για παράδειγμα, δεν είναι πρόβλεψη του Mνημονίου. Η εγκατάλειψη της ελεύθερης διαπραγμάτευσης δεν είναι επιβολή μέτρου από την Ε. Ε.

- Αναγνωρίζετε όμως την αναγκαιότητα της μείωσης των ελλειμμάτων και του χρέους. Θα στηρίξετε κυβερνητικές πρωτοβουλίες που βρίσκετε σωστές σε αυτήν την κατεύθυνση;

- Εμείς δεν ξεκινάμε από τη θέση να αρνούμαστε την όποια ρύθμιση. Για μας το κριτήριο είναι η ουσιαστική αντιμετώπιση των υπαρκτών προβλημάτων που προσδιορίζουν τη δύσκολη πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία την πατρίδα συνολικότερα. Τα ελλείμματα και τα χρέη -γέννημα μιας αλόγιστης συμπεριφοράς του πελατειακού κράτους- είναι υπαρκτά μεγέθη και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Το ζήτημα είναι με ποιες δίκαιες κατανομές θα αντιμετωπιστούν. Η διαφωνία μας, επομένως, βρίσκεται στο περιεχόμενο των μέτρων, στον χαρακτήρα των μέτρων και όχι στη γενική άρνηση ότι δεν υφίσταται χρέος και έλλειμμα.

- Η στάση άλλων κομμάτων της Aριστεράς είναι διαφορετική και πέρα από αυτό, το ΚΚΕ πρωτοστατεί σε ενέργειες, όπως π. χ. να κλείνει τα λιμάνια. Πώς το βλέπετε;

- Πρώτη επισήμανση, υπάρχει μια τεράστια ευθύνη της κυβέρνησης για τον λόγο ότι δεν παρεμβαίνει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων του καμποτάζ. Δεύτερη, ο χώρος των εργαζομένων στη ναυτοσύνη είναι ένας κλάδος χειμαζόμενος. Βεβαίως, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην εργασία θα πρέπει να υπολογίζει και παραμέτρους που έχουν σχέση με το γενικότερο πρόβλημα της οικονομίας. Και το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή, η οποία δυνητικά ετεροκαθορίζει και τα επιμέρους ζητήματα.

Συναίνεση βάσει φερεγγυότητας

- Τον Νοέμβρη έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές; Το ενδεχόμενο συμπόρευσης με τους παλιούς σας συντρόφους σε συμμαχικά σχήματα υπάρχει;

- Εμείς υποστηρίζουμε ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές πρέπει να κερδίσει η δημοκρατική άποψη για την αυτοδιοίκηση, για την περιφερειακή συγκρότηση του κράτους και την αποκέντρωση. Θεωρούμε ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές διαμορφώνουν ένα πρόσφορο πεδίο για τη διαμόρφωση μεγάλων συναινέσεων βάσει προγραμμάτων, φερέγγυων πολιτικών και φερέγγυων προσώπων. Δεν θα επιδιώξουμε ούτε την κομματική καταγραφή, αλλά ούτε και την περιχαράκωση σε κομματικές απόψεις που θα μας κρατήσουν μακριά από την ουσιαστική συμμετοχή που πρέπει να έχουν οι ιδέες μας, οι απόψεις μας, οι δυνάμεις μας στην ουσιαστική αυτοδιοίκηση.

- Ο κ. Τσίπρας μίλησε για πολιτικό σχέδιο συμπληρωματικό της κυβέρνησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να συμπορευθείτε με το ΠΑΣΟΚ. Τι του απαντάτε;

- Ερμηνεύω και κατανοώ όσα λέει, αν και δεν δικαιολογώ τον επιθετικό λόγο που επιλέγει. Πρέπει όμως να σας πω ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι διενέξεις ενδοαριστερού χαρακτήρα. Κοιτάμε μπροστά, δεν ετεροκαθοριζόμαστε, ο πολιτικός μας αυτοπροσδιορισμός γίνεται στη βάση των δικών μας προθέσεων και απόψεων. Αυτές κρίνονται. Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι εύκολος και επιθετικός λόγος όσο κι αν αυτός κρύβεται κάποιες φορές πίσω από προσχήματα.

- Κάποιοι σύντροφοί σας στην ανανεωτική πτέρυγα, όπως ο κ. Παπαδημούλης, αποφάσισαν να παραμείνουν στον ΣΥΝ. Πώς το σχολιάζετε;

- Δεν θέλω να πω κάτι. Δικαίωμά τους, αν και διαφωνώ. Και οι ίδιοι θα κληθούν να αποφασίσουν.

- Μιλάτε για τη δημιουργία συσπειρώσεων σε μιαν άλλη κατεύθυνση. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό;

- Νομίζω πως ναι. Η κοινωνία ανακαθορίζεται. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί, προφανώς υπό το βάρος μιας οικονομικής πολιτικής που συμπιέζει μεγάλα στρώματα. Αυτοί οι κοινωνικοί ανακαθορισμοί αναζητούν την έκφρασή τους και μέσα από το επίπεδο της πολιτικής. Εκεί νομίζω ότι η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να έχει ένα καταλυτικό ρόλο.

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή

Δεν ξέρω, γι' αυτό συζητώ

Αγνωστικισμός ή στάση ζωής για την δημοκρατική αριστερά; Θα αντέξει το νέο εγχείρημα την πίεση του λαϊκισμού;

Ένα θέμα που με σφοδρότητα ανακύπτει στις μέρες της κρίσης είναι η γνώση του αντικειμένου.

Οι ξερόλες κάθε είδους και πολιτικής χροιάς έχουν καταλάβει τα πόντιουμ και εξαπολύουν με ευκολία βολές κατά γνωστών και αγνώστων, όσων τέλος πάντων προσπαθούν νηφάλια να καταλήξουν σε μια στοιχειοθετημένη πρόταση. Οι Βίβλοι κάθε είδους έχουν ξεσκονιστεί και προτάσσονται ανερυθρίαστα σαν έτοιμες συνταγές για το μεγάλο άλμα στο κενό. Η ανευθυνότητα έχει χτυπήσει κόκκινο και όλοι έχουν γίνει ειδικοί στην αντιμετώπιση της κρίσης.

Μέσα στην αριστερά το καλαμπούρι αυτό έχει αποκτήσει δυσθεόρατες διαστάσεις. Οικονομολόγοι (κατά δήλωσή τους), θεωρητικοί, μαρξιστές (ορθόδοξοι και ανανήψαντες), κινηματικοί, διαβαστεροί και επιφωτισμένοι συνωστίζονται στα πάνελ και εξηγούν στο πόπολο το επείγον της λύσης τους. Και μέχρι εδώ καλά – μπορεί κάποιος αυτό να το θεωρήσει μια αναπόφευκτη διαδικασία διαλόγου…

Αλλά πως;

Με τι εφόδια, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις αγνοούν τα πραγματικά στοιχεία (που πολλά από αυτά μόλις τα μαθαίνουμε όπως πχ για το βάθος και εύρος της διαφθοράς και την συμμετοχή σε αυτήν μεγάλων κοινωνικών ομάδων) και δραπετεύουν από την αδήριτη ανάγκη μελετών με την προαποφασισμένη ούτως ή άλλως πολιτική τους «αποψάρα»; Εντάξει, έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, αλλά όχι απαραίτητα αυτοκτονώντας από ανευθυνότητα!

Αυτή η κατάσταση, ένα μόνο φάρμακο έχει: την νηφαλιότητα.

Την παραδοχή: Δεν γνωρίζω.

Ζούμε μια πολύπλοκη κατάσταση που συνδέεται και με την διεθνή κρίση του χρηματοπιστωτικού μοντέλου του νεοφιλελευθερισμού αλλά και με την πραγματικότητα του διεφθαρμένου πελατειακού ελληνικού κράτους που διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση λειτουργεί ακόμα με όρους οθωμανικής ρουσφετολογικής λογικής της κάστας.

Απαιτείται μελέτη σε βάθος. Θεσμική επανάσταση, δημοκρατική μεταρρύθμιση, νέου τύπου ανάπτυξη.

Ποιος θα το κάνει αυτό;

Ευελπιστούμε στον νέο πολιτικό φορέα που συνδημιουργούμε, αυτόν της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Θα αντέξει όμως στην πίεση του λαϊκισμού, που σε αυτήν την χώρα είναι σχεδόν όρος επιβίωσης;

Θα παραδεχτεί - κόντρα στην νεοελληνική μαγκιά – την ανετοιμότητά του για εύκολες απαντήσεις; Θα ψάξει σε βάθος τα πράγματα; Θα συσπειρώσει, σε έναν αγώνα δρόμου μελέτης και διατύπωσης προτάσεων που θα πείθουν και θα κινητοποιούν, κάθε ζωντανή και δημιουργική δύναμη αυτής της κοινωνίας ή θα υποκλιθεί στους «ειδικούς» και στα έτοιμα;

Υπάρχει ένας τρόπος αντίστασης στον λαϊκισμό: οι θεσμοί συμμετοχικότητας, η νοήμων συλλογικότητα μέσα από την εθελοντική συνεισφορά όλων όσων τους απασχολεί το μέλλον του τόπου. Κουφοί στις σειρήνες του λαϊκισμού, με παραδοχή του ελλείμματος στην γνώση και του εθισμού στον μακρόχρονο δογματισμό της αριστεράς. Με απόφαση υπέρβασης του διαλόγου των κουφών και του διαγωνισμού αγωνιστικότητας.

Δεν ξέρω, λοιπόν, γιατί θέλω να μάθω όχι γιατί είμαι αγνωστικιστής. Δεν ξέρω γιατί προτιμώ την ειλικρίνεια από τις μπούρδες και τα ευκολοχώνευτα συνθήματα.

Γιατί αναγνωρίζω τη σοβαρότητα της κατάστασης και την βαρύτητα του Λόγου και των Προτάσεων για την αναγέννηση της χώρας από τα ερείπια του δικομματισμού.

Δεν ξέρω γιατί θέλω να ακούσω και να συζητήσω με όλη την προσοχή που αρμόζει στην περίσταση. Και γιατί ότι προκύψει δεν θα είναι η αιώνια αλήθεια – ακολουθώντας την οποία φτάσαμε ως εδώ – αλλά μια προσέγγιση ανοιχτή στον έλεγχο και την παραδοχή του σφάλματος, στην αλλαγή, στην βελτίωση.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τα νεκρά κείμενα των προφητών και την αλαζονεία του νεολαϊκισμού (λεφτά υπάρχουν, εκατό χιλιάδες προσλήψεις τον χρόνο).

Δεν ήρθαμε για να επαναλάβουμε μια απ’ τα ίδια. Ήρθαμε για να ζωντανέψουμε το όνειρο της συμμετοχικότητας, τον νου και την δημιουργικότητα ενός λαού καταβεβλημένου από τα πέτρινα χρόνια του αναμασήματος χρεοκοπημένων αναγνώσεων και εκφωνήσεων του «παρόντος».

Ήρθαμε για να μείνουμε και να κάνουμε πράξη την ανανέωση της σκέψης και της δράσης του προοδευτικού τμήματος της κοινωνίας μας.

Γιατί άλλος δρόμος δεν υπάρχει από αυτόν της - επιτέλους – εντιμότητας και της παραδοχής της άγνοιας σαν κινήτρου γνώσης και όχι εξαπάτησης εαυτών και αλλήλων.

Γιατί άλλος δρόμος δεν υπάρχει από αυτόν της συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης, της συλλογικότητας ως στάσης ζωής.

Ξανά: Η πολιτική στους πολίτες και οι πολίτες στην πολιτική.

Αναδημοσίευση από την "Αριστερή Στρουθοκάμηλο"

Κινητικότητα στην ευρύτερη Αριστερά...

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός αριστερού βήματος διαλόγου, αλληλεγγύης και ενωτικών πρωτοβουλιών με γνώμονα τις ανάγκες και τις αγωνίες του ίδιου του κοινωνικού σώματος αναλαμβάνουν με κείμενο που υπογράφουν προσωπικότητες της κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής Αριστεράς. Στο κείμενό τους κάνουν έκκληση για κοινή δράση όλων των κομμάτων και οργανώσεων του αριστερού χώρου με στόχο τη διαμόρφωση του ευρύτερου δυνατού λαϊκού ρεύματος ανατροπής του καταστροφικού για τα λαϊκά συμφέροντα και τη χώρα Μνημονίου κυβέρνησης- Ευρωπαϊκής Ένωσης- Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι υπογράφοντες ξεκαθαρίζουν ότι "σέβονται τους υπάρχοντες πολιτικούς οργανισμούς και τις υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές ανάμεσά τους. Θεωρούν ωστόσο ότι αυτές δεν πρέπει να μεγεθύνονται σε σημείο που να παραλύουν την τόσο αναγκαία συσπείρωση και μαχητική διάθεση των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων εν όψει μιας ισοπεδωτικής επίθεσης σε κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα εργατικών αγώνων και στον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου".
Οι στόχοι της Πρωτοβουλίας θα παρουσιαστούν σε συνέντευξη Τύπου που θα παραχωρήσουν την Τρίτη στις 12 μ.μ., στην ΕΣΗΕΑ, ο πανεπιστημιακός Ευτύχης Μπιτσάκης, ο πανεπιστημιακός Γιάννης Μανιάτης, ο δήμαρχος Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης, και ο συνδικαλιστής και μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ Κώστας Ήσυχος. Την ευθύνη της Πρωτοβουλίας έχουν η Αριάδνη Αλαβάνου, ο Γρηγόρης Καλομοίρης, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου και ο Αλέξανδρος Χρύσης.

Σχόλιο "Πιπεριάς": Μετά το "μέτωπο αλληλεγγύης & ανατροπής", έρχεται η πρωτοβουλία για τη δημιουργία "αριστερού βήματος διαλόγου". Το ενδιαφέρων είναι ότι εκτός από τα μέλη του ΣΥΝ (που κινούνται στην ιδεολογικόπολιτική κατεύθυνση του Παναγιώτη Λαφαζάνη) στην πρωτοβουλία μετέχουν στελέχη του ΝΑΡ (Ευτ. Μπιτσάκης, Πέτρος Παπακωνσταντίνου) και της εφημερίδας "Δρόμος", που εδώ και καιρό συμπορεύονται με τον Αλ. Αλαβάνο. Είναι ολοφάνερο ότι το σχέδιο του πρώην προέδρου του Συνασπισμού για... περικύκλωση της Κουμουνδούρου από την... περιφέρεια βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Γιατί ποια ανάγκη οδηγεί στελέχη του ΣΥΝ (μέχρι και μέλος της ΠΓ μετέχει στη πρωτοβουλία....) να δημιουργήσουν "βήμα διαλόγου", όταν αφενός υπάρχει ο Σύριζα και αφετέρου υπάρχει το Ινστιτούτο "Ν. Πουλαντζάς" που αν μη τι άλλο είναι ένας χώρος διαλόγου; Μια και μόνο ανάγκη. Η πλήρης αποδόμηση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Οσοι αφελώς πίστεψαν ότι η αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (και η δημιουργία της Δημοκαρτικής Αριστεράς) θα έλυνε τα προβλήματα του εν λόγω κόμματος αποδεικνύεται ότι ήταν βαθειά νυχτωμένοι. Τα προβλήματα είναι δομικά, η πολιτική & ιδεολογική ανεπάρκεια της ηγετικής ομάδας κτυπά "κόκκινο", περιβόητη κομματική γραφειοκρατιά πολύ απλά... "ανανεώθηκε". Και όλα αυτά με τον Αλ. Αλαβάνο να παρακολουθεί και να κα΄νει τις κινήσεις του. Ο λαός μας λεει: "Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται....". Και είναι ολοφάνερο ότι στη περίπτωση του ΣΥΝ η κοκκινοσκουφίτσα δεν πρόκειται να ξεγελάσει το λύκο...

Αισιόδοξα μηνύματα από την πρώτη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς

Πρόσκληση στους «προοδευτικούς συμπολίτες μας, δημοκράτες, σοσιαλιστές που πίστεψαν ίσως σε λόγια μεγάλα για να απογοητευτούν μετά», απηύθυνε ο Φώτης Κουβέλης στην ομιλία του στην πρώτη συγκέντρωση της Δημοκρατικής Αριστεράς στην Αθήνα χθες. Σε μια κατάμεστη αίθουσα με πλήρης τους εξωτερικούς διαδρόμους, με κοινό όλων των γενεών και των ηλικιών, με πάθος και παλμό, με συχνές διακοπές χειροκροτημάτων και επιδοκιμασίας προς τον ομιλητή, 1500 άτομα παρακολούθησαν την πρώτη ανοικτή εκδήλωση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στην Αθήνα.

«Θέλουμε να εκφράσουμε μια Αριστερά της ευθύνης, να συσπειρώσουμε δυνάμεις της εργασίας, ζωντανές δυνάμεις που διεκδικούν να βελτιώσουν τη θέση τους σε μια κοινωνία που τεμαχίζεται και αλλάζει», είπε στέλνοντας επί της ουσίας μήνυμα προς τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Στην πρώτη εκδήλωση της Δημοκρατικής Αριστεράς παραβρέθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, που νωρίτερα είχε δηλώσει τη στήριξή του. «Η δημιουργία του νέου κόμματος σημαίνει ανανέωση του αγώνα για ριζοσπαστικές λύσεις μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο, όχι φωνακλάδικη στήριξη των λαϊκών αγώνων, για τάχιστη δυνατή έξοδο από την κρίση και την ανάπτυξη», δήλωσε μεταξύ άλλων το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

Ο Φώτης Κουβέλης στην ομιλία του υποστήριξε την πορεία της χώρας εντός της Ευρώπης.

Αναφερόμενος στην Αριστερά είπε ότι τη θέλει «ρηξικέλευθη και τολμηρή, που δεν βολεύεται στα εύκολα και γι' αυτό δεν κάνει καμιά παραχώρηση, ούτε στον αριστερότροπο λαϊκισμό ούτε στον μυωπικό αριστερισμό, δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου και δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Θέλουμε να λειτουργήσουμε σαν καταλύτης για την παρουσία της Αριστεράς στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ρήξεις και συνθέσεις για την προώθηση και ικανοποίηση των αιτημάτων που αφορούν την εποχή μας και το μέλλον, μακριά από παρελθοντικές αγκυλώσεις και στερεότυπα προηγούμενων εποχών που δεν αντιστοιχούν στο σήμερα».

Για άλλη μία φορά ο Φώτης Κουβέλης κράτησε ίσες αποστάσεις τόσο από τη Ν.Δ. όσο και από το ΠΑΣΟΚ. «Η Ν.Δ. προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τι έκανε τα τελευταία χρόνια και παριστάνει τον σωτήρα μας... από το Μνημόνιο! Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κολλημένη στον τοίχο υπογράφει επ' ονόματι του λαού μέτρα και δεσμεύσεις που κανείς, μα κανείς, δεν τα θεωρεί δίκαια ή εύλογα. Και θέλει να της πούμε και μπράβο!». Μήνυμα στήριξης στον Φώτη Κουβέλη για το εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς έστειλε και ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός.

Ολόκληρη η ομιλία του σ.Φώτη Κουβέλη ΕΔΩ