Veto στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Το απόγευμα της Πέμπτης πάνω από 600 άτομα συμμετείχαν στην συγκέντρωση και την πορεία που διοργάνωσαν η Ένωση για την Διαφύλαξη της Ευρωπαϊκής Ταυτότητας, το Άρδην και η Ρήξη, το ΣΑΚ, η Χριστιανική και ο Παμποντιακός σύλλογος Αργώ, ενάντια στην είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Στην διαδήλωση συμμετείχαν επίσης, κουρδικές και αρμένικες οργανώσεις και αντιπροσωπείες ελληνικών κομμάτων, του ΔΗΚΚΙ και της Δημοκρατικής Αναγέννησης.

Με συνθήματα όπως 'Έξω η Τουρκία από την Ε.Ε.', 'βέτο στο νέο-οθωμανισμό, κάτω ο νεοραγιαδισμός', 'Όσο υπάρχει στην Κύπρο κατοχή, δεν γίνεται φιλία ελληνοτουρκική', η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος στις 7μ.μ., πέρασε από τα γραφεία της Ε.Ε. και κατέληξε στη διασταύρωση των οδών Ρηγίλλης και Βασ. Σοφίας, όπου οι αστυνομικές δυνάμεις της απαγόρευσαν να προσεγγίσει την Τουρκική Πρεσβεία. Οι αστυνομικοί δεν επέτρεψαν καν στην αντιπροσωπεία της πορείας να προσεγγίσει το κτήριο της πρεσβείας, για να επιδώσει το ψήφισμα των διαδηλωτών.

Το ψήφισμα ανέφερε σχετικά: «Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου, που συνεδριάζει σήμερα και αύριο πρέπει να λήξει η εκκρεμότητα της τουρκικής υποψηφιότητας, με την κατάργηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, όσο η Τουρκία δεν συμμορφώνεται σε καμία από τις προϋποθέσεις που έχουν τεθεί από την ΕΕ και τη βούληση των ευρωπαϊκών λαών, που σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης αντιτίθενται μαζικά στην τουρκική ένταξη. Η Τουρκία επιμένει να διατηρεί το casus belli με την Ελλάδα., να παρενοχλεί την ευρωπαϊκή αστυνόμευση για την παρεμπόδιση της λαθρομετανάστευσης στον ευρωπαϊκό χώρο, τις δε «γκρίζες ζώνες» που επινόησε, τις εμφανίζει πλέον σαν τουρκικά νησιά. Στην Κύπρο, διατηρεί στρατεύματα κατοχής, αρνείται να την αναγνωρίσει, και δεν δέχεται να εφαρμόσει το πρωτόκολλο της τελωνειακής ένωσης μαζί της, το οποίο έχει συνάψει με την Ε.Ε.. Αρνείται να παραχωρήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και ελευθερίες στον Κουρδικό λαό, αρνείται να αναγνωρίσει την γενοκτονία των Αρμενίων και του Ποντιακού και μικρασιατικού ελληνισμού, κ.λ.π. Στα πέντε χρόνια που έχουν διαρκέσει οι διαπραγματεύσεις, η Τουρκία απέδειξε την ασυμβατότητα της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ η συνέχιση των διαπραγματεύσεων οδηγεί νομοτελειακά στην ουσιαστική κατάλυση της ίδιας της Ένωσης. Μια αναβολή της συζήτησης της ανύπαρκτης προόδου των ενταξιακών δαπραγματεύσεων στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου δεν έχει να προσφέρει τίποτε.»

Η πορεία εγκαινιάζει μια σειρά μαχητικών εκδηλώσεων ενάντια στην σχεδιαζόμενη παράδοση της χώρας μας στα συμφέροντα των ισχυρών της περιοχής και του πλανήτη, την οποία σχεδιάζουν εδώ και χρόνια οι ελληνικές άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα και Κύπρο.
Η μοναδική απάντηση στη δίνη της κρίσης, είναι αυτή της αντίστασης και του αγώνα για την ανατροπή του ενδοτισμού και του παρασιτισμού που έχει καθηλώσει την χώρα μας σ' αυτό το τέλμα. Οι άρχουσες τάξεις είναι εκείνες που πέρασαν στα χέρια του ελληνικού λαού τα ποικιλώνυμα πολιτικά και οικονομικά δεσμά και θα πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν ενώπιόν του.

Ένωση για την Διαφύλαξη της Ευρωπαϊκής Ταυτότητας, Περιοδικό Άρδην, εφημερίδα Χριστιανική, εφημερίδα Ρήξη, Παμποντιακός Σύλλογος «Αργώ», Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου

«Προσβλέπω σε μια Αριστερά της ανθρωπιάς»

Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΤΟΥ ΧΡΕΩΝΟΥΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ

Η «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη έβγαλε το σινεμά από τις καλλιτεχνικές σελίδες των εφημερίδων και το μετέφερε στις πολιτικές, στις στήλες των απόψεων. Μια ταινία για τον Εμφύλιο ήταν αναμενόμενο να διχάσει την κοινή γνώμη. Μπροστά στο αδελφικό αίμα, που χύθηκε, δεν υπάρχουν αθώοι θεατές, κριτικοί, σκηνοθέτες ή ιστορικοί. Ο καθένας έχει τη δική του ανάγνωση, το δικό του τραύμα, τη δικιά του εμμονή κι ας έχουν περάσει πενήντα χρόνια.

Ο Παντελής Βούλγαρης εξήγησε πολλές φορές τις προθέσεις και το όραμά του, από την εποχή κιόλας των γυρισμάτων. Σήμερα, κι ενώ η ταινία πλησιάζει στο τέλος του πρώτου κύκλου της ζωής της, απαντά μέσα από την «Ε», «για πρώτη φορά», όπως λέει, όχι στους επικριτές του γενικά και αόριστα. Αλλά σε εκείνους που διάλεξαν να του επιτεθούν χρεώνοντάς του «άγνοια», «ανακρίβεια» και «παραποίηση» της Ιστορίας. Δεν έχω σχολιάσει ποτέ κριτικές ή αντιρρήσεις για τις ταινίες μου. Το κάνω για πρώτη φορά και μόνο για όσα γράφτηκαν περί ιστορικής ανακρίβειας, άγνοιας ή και σκόπιμης παραποίησης.

1) Περί της χρήσης των βομβών ΝΑΠΑΛΜ στο Βίτσι και στον Γράμμο τον Αύγουστο του '49.

Αναφορές στο θέμα συνάντησα στην έρευνά μου όλα αυτά τα χρόνια. Για να σιγουρευτώ, παράγγειλα και αγόρασα κινηματογραφικό υλικό από βιβλιοθήκες ιστορικών οπτικοακουστικών ντουκουμέντων της Αγγλίας και των ΗΠΑ.
Τα φιλμ δείχνουν την κατασκευή και αποθήκευση των βομβών στην πρώιμη μορφή τους, σε βαρέλια, και στην κατοπινή, της κανονικής βόμβας, καθώς και τις δοκιμαστικές ρίψεις στον Ειρηνικό. Οι εικόνες αυτές είναι διαθέσιμες για τους ενδιαφερόμενους. Εκτός από την προφανή έρευνα σε Google και την αλληλογραφία με το εξωτερικό, προτού ολοκληρωθεί το μοντάζ της ταινίας επικοινώνησα με τον καθηγητή κ. Γιώργο Μαργαρίτη (δίτομο έργο «Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου», εκδόσεις Φιλίστωρ) και είχα τη σύμφωνη γνώμη του και την επιβεβαίωση και από δικές του έρευνες ότι η τελειοποιημένη βόμβα ΝΑΠΑΛΜ, ενισχυμένη πλέον με γόμωση φωσφόρου, έπεσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Περίμενα περισσότερα σχόλια στις εφημερίδες για το γεγονός αυτό, άγνωστο στους πολλούς Ελληνες αλλά και ξένους που πιστεύουν ότι οι ΝΑΠΑΛΜ χρησιμοποιήθηκαν πρώτα στο Βιετνάμ.

2) Περί της στάσης των Ελλήνων αξιωματικών στη σύσκεψη με τον Βαν Φλιτ.

Ο Αμερικανός στρατηγός επιτίμησε με σκαιό τρόπο τους Ελληνες στρατιωτικούς για ανικανότητα και απροθυμία, αν και οι μεγάλες απώλειες του Εθνικού Στρατού ήταν σε μάχες σώμα με σώμα. Μετά μάλιστα τις κυνικές εντολές του να «σκοτώσουν και να απανθρακώσουν» τους αντάρτες, θεώρησα φυσικό να υπάρξει και κάποιος σκεπτικισμός από ελληνικής πλευράς, δεδομένου ότι φαντάροι κι αντάρτες πολεμούσαν σε πολύ κοντινές αποστάσεις, εντός της ακτίνας δράσης της βόμβας ΝΑΠΑΛΜ. Υπήρξαν περιπτώσεις που το πυροβολικό του Εθνικού Στρατού έβαλε κατά λάθος εναντίον φαντάρων, όπως και περιπτώσεις κάποιων στρατιωτών που είχαν ενστάσεις για τις οδηγίες των Αμερικανών (π.χ. αντιστράτηγος Αλέξανδρος Τσιγγούνης, «Ο Συμμοριτοπόλεμος στην Πελοπόννησο», 1961, σελ. 139-151, περί Βαν Φλιτ, συναδέλφων του «yes men» και «τεμενάδων»). Βεβαίως παραμένει γεγονός και φαίνεται ξεκάθαρα στην «Ψυχή βαθιά» ότι εν τέλει η ελληνική στρατιωτική ηγεσία «συμμορφώθηκε» προς τις αμερικανικές υποδείξεις, ο Βαν Φλιτ δεν έφυγε, τα βομβαρδιστικά από Ευρώπη και ΗΠΑ ήρθαν, οι ΝΑΠΑΛΜ έπεσαν και έκαναν στάχτη ανθρώπους και δάση...

Η «Ψυχή βαθιά» δεν θυμίζει μόνον αυτά αλλά και τα έκτακτα στρατοδικεία με τις καταδίκες «τρις εις θάνατον» με συνοπτικές διαδικασίες και τις εκτελέσεις ακόμη και εφήβων. Ολα αυτά υπάρχουν σε πολλές σκηνές της ταινίας...

3) Για τη μομφή ότι τάχα κατά την ταινία «έφταιγαν μόνο οι κακοί ξένοι...».

Αφού σκοτωθήκαμε μεταξύ μας, πώς δεν φταίγαμε εμείς; Το τονίζω στην πρώτη κιόλας σκηνή. Αντλησα το υλικό από το βιβλίο του Μιχάλη Κύρκου «Πίσω από τα κάγκελα», εκδόσεις Φιλίστωρ, σελ. 31-32 και πρόσθεσα τη φράση: «για όσα συμβαίνουν, υπόλογοι στις επόμενες γενιές δεν θα είναι πρωτίστως οι ξένοι». Ωστόσο, είναι αδύνατον να μειώσουμε τον ρόλο των ισχυρών ξένων συμφερόντων. Μήπως ήταν αμελητέος; Οι Αμερικανοί από τότε έβαλαν πόδι στον τόπο μας και έμειναν και καθόρισαν, και σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν ακόμη, τα πράγματα στην ευρύτερη περιοχή.

4) Για το τραγούδι «Κάποια μάνα αναστενάζει» του Βασίλη Τσιτσάνη, αν υπήρχε τότε και ποιοι το «αγκάλιασαν».

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1947, Parlofon 74100. Τραγουδούν: Στέλλα Χασκίλ, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης. (Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Ανθολογία τραγουδιών του Βασίλη Τσιτσάνη» και Βασίλης Τσιτσάνης, «Απαντα», επιμέλεια Θεόφιλου Αναστασίου).

Επιπλέον:

«...Στους νυχτερινούς δρόμους των πόλεων, μεθυσμένοι. Στις ταβέρνες και στα καφενεία, στις παράγκες, και στα βουνά, στα αμπριά των υψωμάτων και στα φυλάκια μια τριετία ολάκερη τούτη η σπαραγμένη χώρα -παντού όπου υπήρχε στρατός, παντού όπου υπήρχε αντάρτικο- η χώρα τούτη ολάκερη μια ολόκληρη τριετία τραγούδησε ένα τραγούδι, το ίδιο και πάλι το ίδιο με επιμονή, με σπαραγμό και δάκρυα σ' όλα τα μάτια: Κάποιο απλό, λαϊκό, σερέτικο. Στρατιώτες κλαίγαν, κλαίγαν αντάρτες, εξόριστοι, άμαχοι, άνθρωποι των πόλεων. Το απαγόρεψαν, το κυνήγησαν. Μα εκείνο ανίκητο. Πάνω στα υψώματα απ' τα μεγάφωνα των Μονάδων που ήταν στημένα κι απ' τα χωνιά τ' αντάρτικα, τρία ολάκερα χρόνια τραγουδούσαν το ίδιο τραγούδι: "Κάποια μάνα αναστενάζει / μέρα νύχτα ανησυχεί...".

(απόσπασμα από την «Πυραμίδα '67» του Ρένου Αποστολίδη).

5) Ας ξαναπώ και για τον τίτλο «Ψυχή βαθιά».

Ασφαλώς ήξερα ότι ήταν σύνθημα του ΕΛ.ΑΣ., ότι ο Νίκος Ζαχαριάδης το είχε αποκηρύξει και οι ποινές των παραβατών στο ΔΣΕ ήταν βαρύτατες. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Μνήμης «Αρης Βελουχιώτης» είχε στείλει και σε εφημερίδες και σ' εμένα μακροσκελή επιστολή για το θέμα τις παραμονές έναρξης των γυρισμάτων, φθινόπωρο του 2008, είχαμε μάλιστα μακρά τηλεφωνική επικοινωνία. Επέμεινα γιατί ως σύνθημα, ως λαϊκή ευχή που ακόμη και σήμερα λέγεται στην απλή καθημερινότητα πολλών αγροτικών περιοχών, γεμίζει την καρδιά μου. Είναι σύνθημα αγώνα, κουράγιου και αξιοπρέπειας. Ακούγεται επανειλημμένα στην ταινία «Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, σε σενάριο του Βαγγέλη Γκούφα. Ο Λάκης Σάντας βλέποντας την «Ψυχή βαθιά» θυμήθηκε ότι μέχρι πριν από λίγα χρόνια παλιοί αγωνιστές είχαν αυτές τις δύο λέξεις ως χαιρετισμό και αντιχαιρετισμό σε συναντήσεις τους. Και η Ελλη Παπά έτσι κλείνει την τελευταία της συνέντευξη που προβλήθηκε πρόσφατα στην τηλεόραση, με την ευχή-σύνθημα «Ψυχή βαθιά».

* Τελειώνω με μια παρατήρηση.

Συνήθισα εδώ και χρόνια, από το «Χάπι Ντέι» και τα «Πέτρινα χρόνια», τα μίζερα δαγκώματα κάποιων αριστερών. Δεν τρομοκρατούμαι. Συνεχίζω να διατυπώνω τη γνώμη μου ρισκάροντας και προσβλέποντας σε μια Αριστερά της ανθρωπιάς.

Τα ίδια έχουν υποστεί πολλοί και πολύ πιο σημαντικοί των γραμμάτων και των τεχνών από μένα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης για το «Τραγούδι του Νεκρού Αδελφού», ο Αρης Αλεξάνδρου για «Το κιβώτιο», ο Δημήτρης Χατζής για τους «Ανυπεράσπιστους».

7/12/2009

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Σχόλιο "Πιπεριάς": Η καλύτερη απάντηση σε όλους. Σταλινικούς, νεοσταλινικούς, δήθεν έγκριτους ιστοριογράφους, "αριστερούς" εθνομηδενιστές (που είχαν ένσταση γιατί δεν "εβαλε" στη ταινία Σλαβομακεδόνες ο Βούλγαρης) και όλο τον θίασο πυ παρήλασε τις προηγούμενες εβδομάδες από τον Τύπο...

Επιτέλους... φτωχοί!

Του Γιάννη Ξανθούλη

...Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να 'ρθει η σειρά τους... Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ' τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου».

Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής.

Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας.

Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.
Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ' τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ' τον... Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ' τους τα χέρια ή και τα αχαμνά.

Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ' τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε.

Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ' τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ' το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις...

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού.

Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ.

Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει.

Πηγή: Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Η νέα Ρήξη στα περίπτερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Η Είσοδος της Τουρκίας στην Ε.Ε., μια γιγάντια μεθόδευση.
Ο Σόρος και οι αυτοκρατορικοί μηχανισμοί πίσω από τις ενταξιακές προοπτικές της Τουρκίας.
Πλανήτης ώρα μηδέν: Για την Παγκόσμια συνδιάσκεψη για το κλίμα της Κοπενχάγης
Ένα χρόνο μετά τον Δεκέμβρη
Στόχος - Ιός Κοινός Αγώνας

ΑΘΗΝΑ ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Το Πολυτεχνείο και γενικά όλη περιοχή Πατησίων και Γ΄ Σεπτεμβρίου πάλλεται. Διαδηλώσεις. Ομάδες αναρχικών. Ομάδες νεαρών θα αποτίσουνε ένα φόρο τιμής στον Αλέξη(25 Ιουνίου 1993-6 Δεκεμβρίου 2008).Τον Αλέξη που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ Όλοι είχαμε παγώσει και σοκαριστήκαμε όταν σκοτώθηκε. Παιδί των Βορείων Προαστίων κι όχι των Εξαρχείων χωρίς καμία σχέση με την προβαλλόμενη εικόνα του οργισμένου νεαρού των Εξαρχείων. Σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς, ίσως της πιο συναρπαστικής γενιάς που γνώρισε ο πλανήτης. Ναι !δεν θα περάσει έτσι η επέτειος του θανάτου του. Δεν ξεχνιούνται τα δεκεμβριανά.

Βράδυ Πέμπτης. Ένα τεράστιο φεγγάρι παρακολουθεί από ψηλά τις λιγοστές ομάδες νεαρών. Των νεαρών που δεν φοβούνται να βγουν και να φωνάξουν ότι η πολιτεία ξέχασε τον Αλέξη. Τα λεωφορεία της Αστυνομίας έκλεισαν τις προσβάσεις από την Αλεξάνδρας, την Πατησίων από την Γ΄ Σεπτεμβρίου .Μέσα από τα σίδερα του Πολυτεχνείου βλέπουμε κάποιες σκιές. Μιλάνε χαμηλόφωνα με τους απέξω .Οι ειδικές δυνάμεις, οπλισμένοι σαν αστακοί, παρακολουθούνε σε μικρή απόσταση, σαν φάλαγγα, την διαδήλωση των αναρχικών. Ο απλώς κόσμος παρακολουθεί από κοντά ,έξω από την πορεία ,τα γεγονότα. Οι καταστηματάρχες μαζεύουνε ,κλείνουν πόρτες, αδειάζουν βιτρίνες και σφραγίζουν τα μαγαζιά τους.

Οι νεαροί, ντυμένοι στα μαύρα ,κρατάνε μαύρες σημαίες και καδρόνια. Ελάχιστα είναι τα κορίτσια στην πορεία. Στους περισσότερους νέους οι γονείς δεν ξέρουν που θα πάνε τα παιδιά τους το βράδυ. Τα συνθήματα πέφτουνε ρυθμικά. Οι ειδικές δυνάμεις κρατάνε τις αντιασφυξιογόνες μάσκες για ώρα ανάγκης. Οι νέοι δεν έχουν τίποτα για να τους προστατέψει. Η εικόνα τους αναμοχλεύει στην μνήμη μας τα ερωτηματικά που είχαμε σχετικά με τον ρόλο των ειδικών δυνάμεων. Θα προστατέψουνε ή θα ανάψουν φυτίλια στην φορτωμένη ατμόσφαιρα; Εμείς ,οι περαστικοί και η μη συμμετέχοντες στην πορεία τους κοιτάζουμε και θυμόμαστε τα περσινά. Τα δακρυγόνα και τα Μολοτώφ θα πέσουνε πάλι; Πάλι θα καούνε περιουσίες;

Πέρσι είχα γράψει: Ακούω την βουή από τα ουρλιαχτά παιδιών/άλλοθι καιροσκόπων ανδρών. Πέρσι ήταν κυβέρνηση της Ν.Δ .Σήμερα ,με την πράσινη κυβέρνηση τι θα γίνει; Θα πρυτανέψει η λογική και η σύνεση; Είναι επικίνδυνοι αυτοί οι νέοι για τις κυβερνήσεις ;Τα ΜΑΤ θα κάνουνε σωστά την δουλειά τους: Ελπίζω και εύχομαι ολόψυχα να μην πούνε «Ελάτε αν σας βαστάει τσογλάνια»( είναι τα λόγια του Επαμεινώνδα Κορκονέα πριν ευθυγραμμίσει την κάννη του με την καρδιά του παιδιού απέναντι.).; Ελπίζω και εύχομαι να μην ξαναπαγώσουνε οι ψυχές μας. Να μην ξαναζήσουμε θανάτους αθώων παιδιών.

Η μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου και ο Σιδέρης Ισιδωρόπουλος

--> Στις 6 Δεκεμβρίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα. Ηταν μόλις 15 χρόνων. Φέτος η κόρη μου γίνεται 15. Η άνανδρη δολοφονία του συγκλόνισε την Ελλάδα, ξεσήκωσε τους νέους που δικαιολογημένα οργίστηκαν που ένας (υποτίθεται...) εκπρόσωπος του νόμου εξετέλεσε ένα νέο παιδί, τον συμμαθητή τους. Το τι ακολούθησε την δολοφονία του Αλέξη γνωρίζουμε καλά. Εχουν γραφτεί σελίδες για την "εξέγερση του Δεκέμβρη", τα "νέα δεκεμβριανά" και ότι άλλο προσπάθησε να... φανταστεί ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Φυσικά την πρώτη θέση στη γελοιότητα εκείνων των ημερών κρατά σταθερά από πέρσι ο Αλέκος Αλαβάνος που χαρακτήρισε τον Αλέξη "Αθανάσιο Διάκο..."! Οταν η "πολιτική" συνάντησε την αμετροέπεια!

Τη Κυριακή συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλέξη και ήδη η Αθήνα έχει γεμίσει με αφίσες που καλούν σε συγκεντρώσεις στη μνήμη του! Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όλα τα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και ο χώρος των Αναρχικών ετοιμάζονται για τις 6 του Δεκέμβρη!

Τι ακριβώς θα κάνουμε στη πορεία στις 6 Δεκεμβρίου εκτός του, σωστά, να καταγγείλουμε την άνανδρη δολοφονία και να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ την παραδειγματική τιμωρία το Κορκονέα; Πολιτικό μνημόσυνο; Μα ο Αλέξης δεν ανήκε σε πολιτική οργάνωση, ούτε δολοφονική σε πολιτική αντιπαράθεση όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας, ο Μιχάλης Καλτεζάς, ο Ιάκωβος Κουμής, ο 16άχρονος Σιδέρης Ισιδωρόπουλος ! Κοινωνικό μνημόσυνο; Μα αυτό ας το αφήσουμε στην οικογένεια και την μητέρα του που έχασε το γιο της. Τελικά οι πορείες και οι διαδηλώσεις γίνονται για να έχουν "δουλειά" οι οργανώσεις, τα ΜΑΤ και οι τζαμάδες;

Σκέψεις...

Γιατί λοιπόν αυτές οι κινητοποιήσεις; Θα περιοριστώ μόνο στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αγαπητοί σύντροφοι η νεολαία μας δεν καλεί κάθε χρόνο σε πορείες μνήμης για τον Σωτήρη Πέτρουλα ο οποίος δολοφονήκε από την αστυνομία; Γιατί δεν κάνουμε διαδηλώσεις για τον 16άχρονο Σιδέρη Ισιδωρόπουλο που σκοτώθηκε καθώς έκανε αφισοκόλληση; Γιατί έχουμε ΞΕΧΑΣΕΙ τον Κουμή και την Κανελλοπούλου που δολοφονήθηκαν από τα ΜΑΤ το Νοέμβρη του '80; Γιατί; Προφανώς και δεν θα πάρω απάντηση.

Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν άτυχος. Πολύ άτυχος. Ξεκίνησε εκείνο το βράδυ με την παρέα του να διακσεδάσει στα Εξάρχεια. Ηταν ροκάς και τα Εξάρχεια είναι κατ' εξοχήν ροκ χώρος. Ομως εκτός από το ροκ στα Εξάρχεια κυκλοφορούν και τύποι που παριστάνουν τους σερίφηδες. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ήταν άτυχος. Γιατί ένας τέτοιος σερίφης βρέθηκε στο δρόμο του και του στέρησε τη ζωή. Ηταν 16 χρονών...

Υ.Γ. Χιλιάδες λέξεις γράφτηκαν πέρυσι για να επιχειρηματολογήσουν γύρω από την "εξέγερση του Δεκέμβρη". Το ερώτημα που έθετα από πέρυσι παραμένει επίκαιρο. Τι έμεινε από την περσινή... "εξέγερση"; Μήπως θυμάστε τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών μετά τα "δεκεμβριανά"; Μήπως είδατε τι ψήφισε η συντριπτική πλειοψηφία της νεάς γενιάς στις ευρωεκλογές και τις εθνικές εκλογές που ακολούθησαν;
Είναι καλό να φτιάχνουμε εξεγέρσεις στα μυαλά μας, αρκεί αυτά να μην καίγονται από τις φαντασιακές μολότοφ!



--> Υ.Γ. 2 ΕΝΑΣ ξεχασμένος 16άρης. Το βράδυ της Παρασκευής 30 Απριλίου 1976,ο 16χρονος μαθητής Σιδέρης (Ισίδωρος) Ισιδωρόπουλοςκολλούσε αφίσες της εξωκοινοβουλευτικής αριστερής οργάνωσης "Κ.Ο. Μαχητής" (Κομμουνιστική Οργάνωση Μαχητής).

Αφίσες που καλούσαν τους πολίτες στη συγκέντρωση για την Πρωτομαγιά της Πλατείας Κοτζιά. Ήταν μέλος, επί ένα χρόνο περίπου, της Παράταξης "Μαθητική Πρωτοπορία".
Κοντά στην οδό Πειραιώς καταφθάνουν αστυνομικές δυνάμεις με αποστολή τη σύλληψη αφισοκολλητών. Ο 16χρονος Σιδέρης, προσπαθώντας να αποφύγει τη σύλληψη τρέχει κυνηγημένος από τους αστυνομικούς προς την οδό Πειραιώς. Ο Σιδέρης παρασύρεται από διερχόμενο αυτοκίνητο, το οποίο εκινείτο με σχετική ταχύτητα και τραυματίζεται σοβαρά.
Την άλλη ημέρα -ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ, Σάββατο 1 Μαΐου 1976- ο 16χρονος Σιδέρης Ισιδωρόπουλος ξεψυχάει στο νοσοκομείο. Είναι ο πρώτος νεκρός της μεταπολίτευσης.

Γράμμα στον Αλέκο Αλαβάνο...

Αγαπητέ Αλέκο,

Αφορμή για αυτή την επιστολή δεν είναι, προφανώς, οι απόψεις σου οι οποίες είναι απολύτως σεβαστές (θα είναι ίδιες και αύριο; Αφού μας έχεις συνηθίσει σε διαρκείς μεταμορφώσεις), αλλά δύο-τρεις αναφορές σου, αρκετά προκλητικές, θα έλεγα, στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη αφορά στην αποστροφή και καταγγελία σου για τους μηχανισμούς:

Δεν κατάλαβα καλά από ποια θέση μιλάς, του λαϊκού αγωνιστή μήπως που αναδείχθηκε στα αξιώματα που βρέθηκες εσύ;

 Παιδί των μηχανισμών δεν ήσουν πάντα;

 Ως παιδί των μηχανισμών του κόμματος δεν ήσουν 25 χρόνια στις Βρυξέλλες;

 Ο μηχανισμός του αριστερού ρεύματος δεν σε έκανε πρόεδρο στον ΣΥΝ;

Τα μέλη και τα στελέχη της πλειοψηφίας δεν ήταν αυτά που σε τίμησαν με την ψήφο τους; Άλλο που μετά έτσι για να τους τιμήσεις και εσύ, προσπάθησες να «καταργήσεις» τις τάσεις.

Οι μηχανισμοί, Αλέκο, είναι καλοί και χρήσιμοι μόνο όταν μας υπηρετούν; Μετά τους κλωτσάμε για να φτιάξουμε τον προσωπικό μας στρατό;.

Νομίζω πως εκπέμπεις μπόλικη δόση παραγοντισμού, αστικού τύπου μάλιστα.

Η δεύτερη αφορά στην αναφορά σου στο ότι μια ομάδα επαγγελματικών στελεχών έχει μπλοκάρει μέλη και φίλους….., ως κριτική στην ανανεωτική πτέρυγα.

Για στάσου λίγο Αλέκο, αυτή η τόσο απαξιωτική αναφορά σου παραπέμπει καταρχήν σε άνθρωπο που μισεί αφενός την εργασία (τέτοιος είσαι;) και από την άλλη δεν σέβεται.

 Δεν σέβεσαι λοιπόν Αλέκο, συντρόφους που απαρνήθηκαν καριέρες και άλλη επαγγελματική ζωή και τάχθηκαν στο κόμμα.

 Ακόμα δεν σέβεσαι, κάτω από μια περίεργα ελιτίστικη στάση, τις χιλιάδες μέλη και στελέχη που συγκροτούν την ανανεωτική πτέρυγα και όλοι μαζί συναποτελούν το 30% του ΣΥΝ.Το 30% αυτό που λες, είναι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου, που πονάνε τα λεφτά που βγάζουν με τον ιδρώτα τους, ιδεολόγοι, που στρατεύονται στο υστέρημα του ελεύθερου χρόνου τους, που είναι στην παραγωγή και στην κοινωνία από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Εσύ τι είσαι από όλα αυτά;

Και από ποια θέση τους κρίνεις τόσο απαξιωτικά;

Και ξέρεις κάτι ακόμη; Απαιτείται περισσότερος σεβασμός σε μια πτέρυγα του ΣΥΝ που παρότι μειοψηφική στο κόμμα, είναι πιο μαζική από όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μαζί, τόσο στο εσωτερικό όσο και ως απήχηση στην κοινωνία.

Για δες λίγο τα ποσοστά των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που πρόσκεινται στην ανανεωτική πτέρυγα και σύγκρινε τα με αυτά υποψηφίων από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Περισσότερος σεβασμός λοιπόν Αλέκο, αλλά τι ζητάω τώρα αφού η σχέση σου με την ηθική διάσταση της συνεργασίας μέσα από την διαφορετικότητα ήταν πάντα λειψή.

Εξάλλου ίσως να μην έχεις ενσκήψει στα εκλογικά αποτελέσματα αφού τότε ήσουν η πριμαντόνα της σιωπής, κάνοντας πράξη το δόγμα της καταστροφής για την ανάδειξη, αλλά ευτυχώς δεν σου βγήκε.

Λυπάμαι αλλά ποτέ δεν ήσουν ισχυρός στη σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση, αφού εύκολα πήγες να καταντήσεις την πολιτική διαφωνία σου με τον πρόεδρο του ΣΥΝ σε ξεκατίνιασμα.

Το λέω αυτό πηγαίνοντας στην τρίτη αφορμή για το κείμενο αυτό. Δηλαδή στην αποστροφή σου ότι η ανανεωτική πτέρυγα ταυτίζεται με τις απόψεις του ΛΑΟΣ και του ΚΚΕ σε ότι αφορά στα «Δεκεμβριανά».

Από πού και ως που, Αλέκο μου, η σοβαρή πολιτική διαφωνία με την στάση της λαγνείας προς τους κουκουλοφόρους έγινε ταύτιση με τα ακραία συντηρητικά αυτά κόμματα;

 Τι σχέση έχει η ανάγκη για δημιουργική αναζήτηση των αιτίων της κρίσης με το νεοσταλινικό μόρφωμα του ΚΚΕ; (Εξάλλου αν ενθυμούμαι καλώς εσύ δεν είχες αφήσει μία άδεια καρέκλα για την Αλέκα; Τι συνέβη ξαφνικά;)

 Τι σχέση έχει η κριτική για τις μορφές πάλης του κινήματος της νεολαίας με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ;Μάλλον στερείσαι επιχειρημάτων, μένοντας στον αγοραίο γεροντοέρωτα με τις κουκούλες.

Πάντως για σκέψου, αν ακολουθούσαμε την μεθοδολογία σου, πως θα σου φαινότανε αν σου λέγαμε ότι ο αντιευρωπαϊσμός σου ταυτίζεται με τον πρόεδρο της Τσεχίας και με ότι το πιο αντιδραστικό και ακραίο δεξιό στοιχείο της Ευρώπης; Θα ήταν πολιτική αντιπαράθεση αυτή;

Άσε λοιπόν Αλέκο τις συνδικαλιστικές-παραγοντίστικες και δημαγωγικές (ελέω ακροατηρίου) πομφόλυγες και προσπάθησε να μιλήσεις με σεβασμό στην διαφορετικότητα και σοβαρά πολιτικά.

Ας μιλήσουμε χωρίς στερεότυπα για την σύγχρονη αριστερά, χωρίς παραγοντισμούς, χωρίς ένοχες σιωπές και χωρίς δημαγωγίες που καθορίζονται από το κάθε φορά ευήκοον ους.

Προφανώς η γενιά σου, η γενιά μου, δεν παραιτείται, αλλά ευτυχώς εσύ απέχεις πάρα πολύ από του να είσαι ο εκπρόσωπος της.

Ανδρέας Νεφελούδης

Υ.Γ.: Προσυπογράφω την επιστολή με όλη μου τη ψυχή...

Η επικαιρότητα του αριστερού ευρωπαϊσμού

Του Νίκου Φίλη

Η παγκόσμια οικονομική κρίση βρήκε τις ευρωπαϊκές οικονομίες εξασθενημένες και ανοχύρωτες από την επί σχεδόν μια 20ετία ακολουθούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Οι κυβερνήσεις στην αρχή φάνηκαν να θέλουν να ενισχύσουν και πάλι την παρέμβαση του κράτους στην οικονομία. Μόνο που η τάση αυτή επικεντρώθηκε στη διάσωση των μεγάλων τραπεζών με χρήματα των φορολογουμένων και όχι στον επανασχεδιασμό των οικονομικών κατευθύνσεων. Το Σύμφωνο Σταθερότητας παραμένει τυπικά ακλόνητο, αν και παραβιάζεται από τα 23 κράτη - μέλη της Ε.Ε.

Το αίτημα να ενισχυθεί η κρατική παρέμβαση αποκτά κοινωνική νομιμοποίηση, καθώς η ανεργία και η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους συνοδεύουν ακόμη και τις όποιες πιθανότητες οικονομικής ανάπτυξης διαφαίνονται. Οι πολίτες αναζητούν προστασία στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, εκεί όπου αισθάνονται ότι μπορούν να επηρεάσουν με την ψήφο τους την πολιτική. Η Κομισιόν και η ΕΚΤ, χωρίς πολιτική νομιμοποίηση, λειτουργούν ως ευρωκυβέρνηση και επιχειρούν να εμποδίσουν αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο που ξεφεύγουν από τη μέγγενη του Συμφώνου Σταθερότητας. Φτάνουν, μάλιστα, σε ακραίες συμπεριφορές ανοιχτών απειλών, όπως συμβαίνει με την ελληνική περίπτωση.

Ο ευρωπαϊσμός ποτέ δεν ήταν ενιαίος. Υπήρχε δεξιός και αριστερός ευρωπαϊσμός. Η ευρωπαϊκή πορεία καθοριζόταν και καθορίζεται από την έκβαση του συσχετισμού των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Η Ευρώπη είναι ένα πεδίο αγώνων, μέσα και έξω από τους θεσμούς. Σε συνθήκες συναίνεσης μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Συντηρητικών, ο ευρωπαϊσμός σφραγίζεται από τον νεοφιλελευθερισμό. Αλλά ταυτοχρόνως υποθηκεύεται, καθώς συγκρούεται με τις ανάγκες των Ευρωπαίων πολιτών. Οι κυβερνήσεις που υποτάσσονται στις επιταγές του Τρισέ και του Μπαρόζο ολοένα και νιώθουν άβολα όταν απευθύνονται στους πολίτες τους. Και αναγκάζονται να καταφεύγουν στη διγλωσσία.

Χαρακτηριστική είναι η κριτική προς την Κομισιόν, αλλά και προς τις διεθνείς τράπεζες, που άσκησε ο Γ. Παπανδρέου στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ το Σάββατο. Και ο Αντ. Σαμαράς, ως αντίγραφο του Σαρκοζί, αναζητεί περιθώρια ευελιξίας έναντι της πολιτικής των Βρυξελλών χωρίς να αμφισβητεί την ουσία της. Θα επιδιώξει να διαμορφώσει αντιπολίτευση με "κοινωνικό πρόσωπο". Καταφεύγει στις "παραδοσιακές αξίες", προσπαθεί να αποτινάξει το άγος των σκανδάλων της πενταετίας Καραμανλή και να μετατρέψει το εθνικιστικό πρόταγμά του σε "πατριωτικό ρόλο" του κράτους, εντός και εκτός των συνόρων.

Σε εποχή μεγάλης αλληλοδιαπλοκής του κόσμου, η αναζήτηση του "αδύναμου κρίκου", όπως προχθές επανέλαβε ο Αλ. Αλαβάνος, αποτελεί χίμαιρα ανδρεοπαπανδρεϊκής κοπής. Μια υπερχρεωμένη χώρα, με απουσία μόνιμων θεσμών κινήματος, με τα χαρακτηριστικά της ρευστότητας του "μεσογειακού" πολιτικού συστήματος, και να θέλει, δεν μπορεί να αναδειχθεί σε Βενεζουέλα της Ευρώπης. Δεν μπορεί να σπάσει από εδώ η "πειθαρχία" του Μάαστριχτ. Μπορεί, όμως, αν θέλει η κυβέρνηση, να αναζητήσει συμμαχίες που θα υπονομεύσουν στην πράξη αυτή την πειθαρχία.
Η ήττα του νεοφιλελευθερισμού και η κοινωνική αλλαγή (γιατί η αριστερά δεν μπορεί να παίζει μόνον άμυνα) είναι υπόθεση συνολικής μετακίνησης των συσχετισμών στην Ευρώπη. Αυτή η εκ πρώτης όψεως αδυναμία μπορεί να αποδειχθεί δύναμη των Ελλήνων εργαζομένων, καθώς οι αγώνες τους μπορούν να εγγραφούν στην καρδιά των ανατροπών του ανεπτυγμένου καπιταλισμού. Και όχι στο περιθώριο. Συνεπώς, η κρίση του κυρίαρχου ευρωπαϊσμού επιβάλλει στην αριστερά να αποκρούσει χωρίς περιστροφές τις πολιτικές των Βρυξελλών και ταυτόχρονα να δώσει προοπτική στους κοινωνικούς αγώνες, με πολιτικό σχέδιο. Χωρίς λαϊκισμό και πυροτεχνήματα. Διαφορετικά, "φιλοσοφούμε μετ' ευτελείας"...

Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

Ενας αντάρτης στη προεδρία της Ουρουγουάης

Ενας πρώην αντάρτης του ενόπλου κινήματος των Τουπαμάρος εξελέγη πρόεδρος της Ουρουγουάης με ποσοστό 53% των ψήφων. Ο Χοσέ Μουχίκα, υποψήφιος του κυβερνώντος συνασπισμού της Αριστεράς Frente Αmplio (Διευρυμένο Μέτωπο), ο οποίος είχε κερδίσει και στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών τον προηγούμενο μήνα, θα διαδεχθεί τον Ταμπαρέ Βάσκες, τον πρώτο αριστερό και εξαιρετικά δημοφιλή πρόεδρο της χώρας, ο οποίος δεν είχε το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιος. Παρ΄ όλο που ο 74χρονος νέος πρόεδρος υπήρξε ιδρυτικό μέλος των ανταρτών πόλης Τουπαμάρος που έδρασαν κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 και φυλακίστηκε σχεδόν επί 15 χρόνια για την επαναστατική του δράση, δηλώνει ότι θα συνεχίσει τη μεταρρυθμιστική πολιτική τού απερχόμενου προέδρου και θα έχει ως παράδειγμά του τον πρόεδρο της γειτονικής Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο «Λούλα» ντα Σίλβα.

«Σύντροφοι! Εσείς θα έπρεπε να είστε εδώ πάνω κι εμείς εκεί κάτω, γιατί ο λαός μάς χάρισε αυτή τη νίκη! Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η εξουσία είναι ψηλά και δεν αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα βρίσκεται στην καρδιά των μεγάλων μαζών. Σας ευχαριστώ» είπε ο κ. Μουχίκα στην επινίκια ομιλία του, την οποία είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι παρά την καταρρακτώδη βροχή.

Δηλώνει πλέον μεταρρυθμιστής. «Είναι ηλίθιες ιδεολογίες από τη δεκαετία του 1970» η «ανεπιφύλακτη αγάπη για καθετί κρατικό, ηπεριφρόνηση για τους επιχειρηματίες και το εγγενές μίσος για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάτω τα δόγματα. Πάνω η Αριστερά που είναι ικανή να σκεφθεί προοδευτικά! Με άλλα λόγια, έχω θεραπευτεί παντελώς από υπεραπλουστεύσεις. Δεν διαχωρίζω πια τον κόσμο σε καλό και σε κακό, δεν σκέφτομαι σε άσπρο και μαύρο. Μετανόησα!» δήλωσε χαρακτηριστικά σε προεκλογική ομιλία του. Ο νικητής των εκλογών σπανίως εμφανίζεται με κοστούμι και γραβάτα, ενώ είναι πολύ αγαπητός στους φτωχούς και στην εργατική τάξη για τον άμεσο λόγο του και τους απλούς τρόπους του. Εχει αρνηθεί κατ΄ επανάληψη ισχυρισμούς αντιπάλων του που υποστηρίζουν ότι ως πρόεδρος θα αδράξει την ευκαιρία για να εγκαθιδρύσει ένα σοσιαλιστικό κράτος στον δρόμο που χάραξε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη, το 1973, ο κ. Μουχίκα, ο οποίος βρισκόταν ήδη έναν χρόνο στη φυλακή κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός αστυνομικού, βασανίστηκε και εκτός από την απομόνωση πέρασε δύο χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού. Οπως έχει αποκαλύψει, ενόσω ήταν στη φυλακή συνειδητοποίησε ότι η ένοπλη επανάσταση δεν μπορεί να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές διαρκείας. Αποφυλακίστηκε μόλις το 1985, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Εκτοτε εργάστηκε συστηματικά για να μετατρέψει τους Τουπαμάρος στο νόμιμο πολιτικό κίνημα που δίνει ώθηση στο Διευρυμένο Μέτωπο. Υπήρξε επί χρόνια γερουσιαστής και το 2005 διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.

Σύντροφος της ζωής του, υποστηρίκτρια των πολιτικών του επιδιώξεων και ομοϊδεάτισσά του είναι η 65χρονη γερουσιαστής ΛουτσίαΤοπολάνσκι . Επίσης πρώην μέλος των Τουπαμάρος, η κυρία Τοπολάνσκι πέρασε κι εκείνη περίπου 13 χρόνια στη φυλακή, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Υστερα από πολλά χρόνια συμβίωσης, το ζευγάρι παντρεύτηκε μόλις το 2005.

Για το κίνημα των Τουπαμάρος στην Ουρουγουάη πολλά στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο: "Τουπαμάρος - Ημερολόγιο φυλακής". Το βιβλίο αυτό του Νιάτο Ουιδόμπρο και του Μαουρίσιο Ροσενκέφ, είναι ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρωπιά, στην ακεραιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Είναι η αφήγηση της μακριάς περιπέτειας του ανθρώπου που στον αγώνα του κατά της βαρβαρότητας. Ανάμεσα στις γραμμές του ζουν και ανασαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι σʼ όλο τον κόσμο, από όλες τις εποχές. Περνούν με τα ανέγγιχτα όνειρά τους οι μάρτυρες του ίδιου του ουρουγουανικού λαού, οι βασανισμένοι, οι εξαφανισμένοι, όσοι έπεσαν. Γραμμένο με το κλασικό στυλ των Τουπαμάρος, απλό και βαθύ, λιτό και περιεκτικό, δένει τη λογοτεχνία με τον αγώνα. Είναι πάνω απʼ όλα ένα διαχρονικό και οικουμενικό βιβλίο μνήμης».

Από τις εκδόσεις «Κουκίδα»

Να υπερασπιστούμε τη γειτονιά μας

Γείτονα και γειτόνισσα

· Τα ξημερώματα της Παρασκευής 20 Νοεμβρίου, γείτονας μας στα Άνω Πετράλωνα έγινε στόχος επίθεσης. Άγνωστοι έριξαν εύφλεκτο υγρό στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει και έβαλαν φωτιά, με αποτέλεσμα να προκληθούν εκτεταμένες καταστροφές και να τεθούν σε κίνδυνο όλοι οι ένοικοι.

· Το βράδυ της ίδιας μέρας και ενώ κάτοικοι σε ευρεία συνάθροιση συζητούσαν το θέμα, ο ίδιος γείτονας δέχτηκε απειλητικό τηλέφωνο στο κινητό του. Ο δράστης γνώριζε και για τη συζήτηση αλλά και τον αριθμό του κινητού του.

· Όλα αυτά συνέβησαν 2 βδομάδες μετά, τη διαμαρτυρία κατοίκων με αίτημα να μην γίνει η γειτονιά των Άνω Πετραλώνων, Γκάζι και Ψυρρή, με την ανεξέλεγκτη επέκταση νυχτερινών κέντρων και άλλων καταστημάτων διασκέδασης, καθώς και για να πάψει η παράνομη κατάληψη των πεζοδρομίων από τραπεζοκαθίσματα.

· Ο γείτονας μας, που έγινε στόχος της τραμπούκικης επίθεσης, είναι γνωστός από τη δράση του για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων και του ανοιχτού Φιλοπάππου, κατά των κεραιών κινητής τηλεφωνίας και για την ανάδειξη της υπόθεσης της δολοφονικής επίθεσης ενάντια στην γειτόνισσα μας Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Όλα τα παραπάνω μόνο συμπτώσεις δεν είναι…

Είναι φανερό ότι τα συμφέροντα της νύχτας προσπαθούν να πατήσουν πόδι στα Άνω Πετράλωνα και να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους. Και φυσικά, όπως καθένας καταλαβαίνει, δεν το κάνουν αφιλοκερδώς. Στόχος τους δεν είναι μόνο οι κάτοικοι αλλά κυρίως οι επαγγελματίες των κέντρων διασκέδασης και φαγητού τους οποίους επιθυμούν να αρμέξουν.

Όλα αυτά μπορούν να συμβαίνουν κυρίως εξαιτίας της στάσης του Δήμου Αθηναίων. Ο οποίος είτε απουσιάζει και δεν παίζει το ρυθμιστικό του ρόλο ώστε μαγαζιά και κάτοικοι να συνυπάρχουν αρμονικά, είτε στις λίγες φορές που ανταποκρίνεται στο ρόλο του, το κάνει επιλεκτικά με γνώμονα τα μικροπολιτικά συμφέροντα και τις πελατειακές σχέσεις της δημοτικής παράταξης που ηγείται. Επί πλέον η σημερινή άθλια κατάσταση στην οποία οδήγησε ο Δήμος το Γκάζι δείχνει ότι και τα Άνω Πετράλωνα μπορούν μέσα σε ελάχιστα χρόνια να μετατραπούν σε κόλαση από νόμιμα και παράνομα μαγαζιά.

Το ένα φέρνει το άλλο…

Η ατιμώρητη παρανομία ενός επαγγελματία, οδηγεί και τους άλλους στον ίδιο δρόμο για να αντιμετωπίσουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Θύμα τα πεζοδρόμια και η ζωή της γειτονιάς. Στη συνέχεια η αυξημένη συγκέντρωση πελατών, οδηγεί και νέους επαγγελματίες στην επιλογή να ανοίξουν μαγαζιά στην ίδια περιοχή, που γίνεται πια κερδοφόρα «πιάτσα». Η απουσία ή η επιλεκτική παρουσία του Δήμου έχει ως αποτέλεσμα να οξύνεται το πρόβλημα και να στρέφονται οι κάτοικοι κατά των καταστηματαρχών, και το αντίστροφο. Η κατάληξη αυτού του σκηνικού είναι να εισβάλουν οι μπράβοι της νύχτας, όπως γίνεται στο Γκάζι, που με την ανοχή, αν όχι και με την ένοχη αδιαφορία της αστυνομίας κάθονται στο σβέρκο κατοίκων και καταστηματαρχών.

Είναι η νομαρχία, ο Δήμος και η αστυνομία τελικά που με την απουσία τους αφήνουν χώρο στο οργανωμένο έγκλημα της νύχτας να βρει ρόλο. Η στάση τους πέρα του ότι είναι εξοργιστική δημιουργεί και πολλές δεύτερες σκέψεις.

Μόνο ένας δρόμος για τη γειτονιά …

Κάτοικοι και καταστηματάρχες πρέπει να συνεννοηθούν. Αν δεν επικρατήσει ο σεβασμός στη γειτονιά τότε όλοι βγαίνουν χαμένοι. Οι σημερινοί επαγγελματίες, γείτονες μας οι περισσότεροι, πρέπει από μόνοι τους να βρουν μια λύση που θα σέβεται και τους υπόλοιπους γείτονες τους. Τα πεζοδρόμια δεν μπορεί να είναι αδιάβατα. Ούτε να μην μπορούν οι γείτονες να κοιμηθούν το βράδυ. Ούτε είναι δυνατόν να επιτρέψουμε την είσοδο των μπράβων της νύχτας στη γειτονιά. Αν υπάρχει επαγγελματίας της περιοχής που εμπλέκεται στην επίθεση αυτός είναι εχθρός όχι μόνο της γειτονιάς αλλά και των υπόλοιπων καταστηματαρχών. Αυτοί που σήμερα έβαλαν φωτιά στο σπίτι του γείτονα, αύριο θα καίνε μαγαζιά για να πάρουν τη μίζα τους.

· Να μην γίνει η γειτονιά μας Γκάζι και Ψυρρή!

Ο Δήμος να αναλάβει τις ευθύνες του!

· Να τιμωρηθούν οι ένοχοι της τραμπούκικης επίθεσης!

Η αδιαφορία και η μη εξιχνίαση του εγκλήματος από την αστυνομία την καθιστά συνένοχο.

· Κάτοικοι & καταστηματάρχες να συνεννοηθούν βάζοντας φρένο στους επίδοξους "προστάτες" της νύχτας

ΣΥΡΙΖΑ 3ου Διαμερίσματος

ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ-ΘΗΣΕΙΟ-ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ-ΓΚΑΖΙ-ΡΟΥΦ-ΒΟΤΑΝΙΚΟ-ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ

Έλα σε επαφή με τον τοπικό σου ΣΥΡΙΖΑ:

e-mail: syriza3ou@gmail.com + Blog: syriza-petralona.blogspot.com

Δεν μας φοβίζουν...

Τον τελευταίο καιρό οι κάτοικοι των Άνω Πετραλώνων αποφασίσαμε, μέσα από αυτοοργανωμένες λαϊκές συνελεύσεις και κινητοποιήσεις, να αντισταθούμε στην επέλαση της βιομηχανίας της διασκέδασης στη γειτονιά μας, στην απόπειρα μετατροπής μίας από τις τελευταίες ανθρώπινες γειτονιές της Αθήνας σε πεδίο ασυδοσίας επιχειρηματιών και εργολάβων. Ήδη από την πρώτη λαϊκή συνέλευση, που πραγματοποιήθηκε στις 8/11, η ενόχληση ορισμένων από την κίνηση των κατοίκων εκφράστηκε με έντονες υποδείξεις και χαλαρές απειλές…

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 20/11 έγινε εμπρηστική επίθεση στο σπίτι κατοίκου των Πετραλώνων, παρόντα σε όλους τους αγώνες που έχουμε δώσει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή. Οι δράστες της επίθεσης έσπασαν την είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει ο Γιάννης και έριξαν εύφλεκτο υγρό, στο οποίο στη συνέχεια έβαλαν φωτιά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του και των μελών της οικογένειάς του, καθώς φυσικά και των υπόλοιπων ένοικων της πολυκατοικίας. Θεωρούμε ότι η επίθεση στρέφεται εναντίον όλων μας.

ΠΟΡΕΙΑ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 29/11 – 12.00 – ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Λαϊκή συνέλευση κατοίκων Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου