Η Αριστερά σήμερα, αύριο

Ο χώρος που δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την Ιστορία

Του Βασίλη Κρεμμυδά

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι οι όποιες σκέψεις διατυπώνονται εδώ δεν αφορούν μιαν εθνική Αριστερά· αφορούν την ευρωπαϊκή Αριστερά, αν είναι θεμιτός ένας τέτοιος όρος. Ουσιαστικά, οι σκέψεις αυτές παρακολουθούν την πορεία της Αριστεράς από πολλά χρόνια στην καθίζησή της έως το σημερινό κατάντημά της- την περίπου εξαφάνισή της. Ας διευκρινίσω πρώτα όμως τι περιλαμβάνω σε αυτό που λέω Αριστερά· γιατί και οι όροι έχουν την ιστορικότητά τους- την ιστορία τους. Αριστερά ονομάζω, στο κομματικό- πολιτικό επίπεδο, ό,τι ονομάζουν έτσι στην Ευρώπη: από τα σοσιαλιστικά κόμματα και πέρα, μαζί με αυτά. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, δυτικές όπως λέμε, η διάκριση είναι Αριστερά- Δεξιά.

Ας μου επιτραπεί να το πω με δικά μου λόγια: Αριστερά είναι ό,τι δεν είναι εναντίον της κοινωνίας, ό,τι έχει στραμμένο το βλέμμα σ΄ αυτήν, στους ανθρώπους· ό,τι καταστρώνει το πολιτικό πρόγραμμά του σύμφωνα με τα αιτήματα της κοινωνίας σε κάθε ιστορική στιγμή· αυτό το τελευταίο, το «σε κάθε ιστορική στιγμή», να το προσέξουμε - έχει μεγάλο πολιτικοϊδεολογικό βάρος. Είναι, λοιπόν, πολλά χρόνια τώρα που αυτό το οποίο ονόμασα Αριστερά έχει όλο και μικρότερη απήχηση στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους- όχι μόνον με την ψήφο· μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη. Με την πτώση του Τείχους, του συμβόλου τής αναίμακτης- γιατί δεν το λέμε;- κατάρρευσης των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων αυτού που συλλήβδην ονομάσαμε «υπαρκτός σοσιαλισμός», τα γνωστά και σε αυτόν τον τομέα παπαγαλάκια αστραπιαία μίλησαν για τον «θάνατο του Μαρξ»! Τα παπαγαλάκια είχαν πείσει ακόμη και αριστερούς ότι γι΄ αυτό πρόκειται- πόσοι μαρξιστές είχαν τότε πει ότι αυτά τα συστήματα μόνο με τη διδασκαλία του Μαρξ δεν είχαν σχέση;

Ποιος είχε τολμήσει να πει ότι δεν επρόκειτο για κοινοκτημοσύνες και κοινωνικοποιήσεις, αλλά για άγριο γραφειοκρατικό κρατικό καπιταλισμό; για ό,τι δηλαδή ήταν αντίθετο με αυτά που ζητούσε ο Μαρξ; Στο σημείο αυτό, λοιπόν, άρχισαν να ανθούν οι διάφορες, μαρξικές τάχα μου, αποδομήσεις, οι διάφοροι μεταμοντερνισμοί και τα παρόμοια. Την ώρα που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής επανάστασης άρχιζε να δημιουργεί εντελώς διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, μια διαφορετική κοινωνία. Πιστεύω ότι εκεί ακριβώς, σε εκείνην την ιστορική ανατροπή, τα απομεινάρια από ό,τι θα μπορούσε να λέγεται κομμουνιστικό, αριστερό, έχασαν τον μπούσουλα: στην παραζάλη του ό,τι από τα παλαιά συστήματα δεν πέρασε αυτομάτως στην απέναντι όχθη, δηλαδή το μικρότερο κομμάτι, στην προσπάθειά του να ανασυγκροτήσει έναν αριστερό λόγο- να μην παραδοθεί πλήρως- έχασε τα βήματα της Ιστορίας· αυτή έτρεξε πολύ πιο γρήγορα. Έτσι άρχισε η καθίζηση· οι όποιες προσπάθειες ανανέωσης, προσαρμογής, διαμόρφωσης ενός σύγχρονου αριστερού λόγου επιχειρήθηκαν με παλαιά υλικά και αναμείχθηκαν στη δίνη των κοινοβουλευτικών προοπτικών προτού μορφοποιηθούν. Και, δυστυχώς, χωρίς να συναντηθούν με την κοινωνία- η κοινωνία δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Για να παρακολουθούμε τώρα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με τη δημοκρατική- επαναστατική παράδοση που όλοι ξέρουμε να τις διαχειρίζονται- και να τις μεταχειρίζεται- οι μπερλουσκόνηδες, οι σαρκοζήδες και οι μπαρόζοι- ή μήπως και οι «βλαστοί»;

Όλοι μιλούν για συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Σύμφωνοι! Πότε θα ψάξουμε πώς έγινε αυτή; Πότε θα ερευνήσουμε και θα μελετήσουμε το γιατί; Κι αν βρούμε ότι η απουσία της Αριστεράς είναι η μία τουλάχιστον από τις κύριες αιτίες; Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι Αριστερά αν το βλέμμα της δεν ξεκινάει από την κοινωνία και δεν μένει καρφωμένο εκεί· αν δε γνωρίζει με ποια κοινωνία έχει να κάνει και δεν έχει πρόγραμμα που να προωθεί την ανάπτυξή της· αν δεν έχει συλλάβει την ταχύτητα της Ιστορίας σήμερα. Χρειάζεται νέα Αριστερά· και το νέο δεν χτίζεται ποτέ στέρεα με παλαιά υλικά. Ίσως μερικοί σκεφτούν ότι μιλώ για τη δική μας Αριστερά και αυτά που συμβαίνουν με Συνασπισμό- ΣΥΡΙΖΑ· όχι. Μπορεί να είναι αφορμή· γιατί αυτά που γίνονται στη δική μας Αριστερά, η σύγκρουση, μακάρι να γίνονταν συχνότερα και σκληρότερα· αρκεί η βάση τους να ήταν ιδεολογική - ο ίδιος βλέπω και ολίγη τέτοια στο βάθος. Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

Οι μικροί και οι μεγάλοι

Του Γιώργου Γιαννουλόπουλου

Με την εμφάνιση του ΛΑΟΣ, το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα απέκτησε ένα είδος συμμετρίας. Τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία αυτοχαρακτηρίζονται κεντροδεξιά και κεντροαριστερά, πλαισιώνονται τώρα από μικρότερα, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την καθαρή εκδοχή του δεύτερου συνθετικού τους. Ο ΛΑΟΣ την αμιγή Δεξιά και το ΚΚΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ την πραγματική Αριστερά. Και όπως συμβαίνει σε μια δημοκρατία, όλα τα κόμματα θέλουν να αυξήσουν τη δύναμή τους κερδίζοντας στις επερχόμενες εκλογές όσο γίνεται περισσότερες ψήφους. Εκτός όμως από το κύριο μέτωπο Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, έχουμε και τα δευτερεύοντα, όπου ισχύει η εξής ιδιοτυπία: η ιδεολογική συγγένεια διευκολύνει τη μετακίνηση ψηφοφόρων αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί προϋποθέσεις συνεργασίας ανάμεσα στους όμορους χώρους. Νομίζω ότι αν εξετάσουμε προσεκτικά αυτές τις τοπικές διελκυστίνδες, θα εντοπίσουμε μια βασική διαφορά ανάμεσα στη Δεξιά και την Αριστερά.

Για να αρχίσουμε από τη Δεξιά, και αν διαβάζω σωστά τη στρατηγική του κ. Καρατζαφέρη, ο απώτερος στόχος δεν είναι η εξαφάνιση της Νέας Δημοκρατίας -εφόσον και να το θέλει δεν μπορεί να το πετύχει- αλλά μια σύμπραξη (κοινοβουλευτική υποστήριξη ή συμμετοχή σε κυβέρνηση), η οποία θα σπρώξει τη χώρα προς τα δεξιά. Το εμπόδιο, φυσικά, είναι η απροθυμία της Ν.Δ. να εγκαταλείψει τον μεσαίο χώρο. Στην αντίπερα όχθη, το ενδεχόμενο μιας αντίστοιχης μετατόπισης προς τα αριστερά αποκλείεται. Οχι γιατί δεν τη θέλει το ΠΑΣΟΚ (στα λόγια τουλάχιστον), αλλά επειδή την αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οπως έγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Π. Κοροβέσης, οι βελτιώσεις που θα μπορούσαν να επιτευχθούν από τη συνεργασία ΠΑΣΟΚ - Αριστεράς δεν θα έφταναν μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού και θα σήμαιναν «αναίρεση της επαναστατικής προοπτικής».

Συνεπώς, το ζητούμενο της Αριστεράς είναι η μεγάλη ανατροπή και όχι να σταματήσει η αναμφισβήτητη διολίσθηση της σοσιαλδημοκρατίας προς τον φιλελευθερισμό, ούτε το ενδεχόμενο μέσα στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η κρίση να βρεθούν λύσεις διαφορετικές από εκείνες που δόθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν. Το ζητούμενο, δηλαδή, δεν είναι μια νέα ιδεολογική ηγεμονία που θα υποκαταστήσει το κυνήγι του κέρδους με την έννοια του δημοσίου συμφέροντος ή τουλάχιστον η διερεύνηση της δυνατότητας μιας κίνησης προς αυτή την κατεύθυνση. Αντίθετα, για τη ριζοσπαστική Αριστερά -τη σταλινική ας την αφήσουμε στον κόσμο της- οποιαδήποτε τέτοια σκέψη απορρίπτεται ως αφέλεια στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη ως μόλυνση από τον συγχρωτισμό με τη σοσιαλδημοκρατία, που έχει γίνει αθεράπευτα νεοφιλελεύθερη. Και αυτό στο όνομα της απόλυτης αντίστασης, η οποία, όπως κάθε τι απόλυτο δεν επιδέχεται διαφοροποιήσεις και κυρίως δεν είναι συμβατή με την έννοια της μερικής και σταδιακής αλλαγής. Εφόσον, λοιπόν, ο τελικός στόχος είναι η ριζική ανατροπή, οι ενδείξεις ότι κάποιοι σοσιαλδημοκράτες θέλουν να αναθεωρήσουν τις δεξιές επιλογές τους απορρίπτονται εκ προοιμίου και η Αριστερά καλείται να χτυπήσει αυτούς πρώτους για να επιτευχθεί η επαναστατική καθαρότητα που απαιτεί η τελική αναμέτρηση.

Αυτή είναι, από την άποψη της στρατηγικής, η ουσιαστική διαφορά μεταξύ της αμιγούς Δεξιάς και της αμιγούς Αριστεράς στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση Καραμανλή μπορεί να αποδείχθηκε απίστευτα ανίκανη και γι’ αυτό θα μαυριστεί, αλλά οι δεξιοί γενικότερα έχουν καταλάβει ότι πολιτική σημαίνει μετακίνηση των πραγματικών καταστάσεων προς την κατεύθυνση που έχουμε ιδεολογικά επιλέξει. Οι αριστεροί όμως δεν βλέπουν τους εαυτούς τους ως πολιτικά υποκείμενα που λειτουργούν κάτω από συνθήκες τις οποίες θέλουν να αλλάξουν, αλλά ως τιμωρούς αρχάγγελους της Δικαιοσύνης. Αυτά συμβαίνουν όταν στον χώρο που κάποτε έβγαλε τον Ηλία Ηλιού, αλωνίζει σήμερα ο Ρούντι Ρινάλντι.

Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ένα άρθρο για την παθολογία του...

Η επιλογή κριτικής στήριξης του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου δεν μου στερεί το δικαίωμα να "ανεβάζω" κείμενα και απόψεις που ίσως να θεωρηθούν και "εχθρικά" για το εν λόγω εκλογικό σχήμα. Για μένα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ημερομηνία λήξεως το βράδυ των εκλογών. Ανεξάρτητα από το ποσοστό που θα πάρει. Ανεξάρτητα από το μπει ή δεν μπει στη βουλή. Για μένα πλέον το σημαντικό είναι η συγκρότηση του φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς. Μαζί με το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ νομίζω ότι έχει έρθει και το τέλος του ΣΥΝασπισμού που γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Λυπάμαι αλλά το μοντέλο του κόμματος που οικοδομήθηκε τόσα χρόνια στον ΣΥΝ έφτασε στα όρια του. Δεν μπορεί να υπάρξει σύνθεση απόψεων. Υπάρχουν τρια βασικά ιδεολογικά ρεύματα που πάνε παράλληλα. Το Ανανεωτικό (που έλκει την καταγωγή του από ΚΚΕ Εσωτερικού & ΕΑΡ με όλα τα υπέρ & τα κατά του χώρου), το ΚΚΕδογενές (στο οποίο έχουν προστεθεί και σύντροφοι από το ΚΚΕ Εσ. - Αν. Αρ.) και το Αντικαπιταλιστικό-Ελευθεριακό (βλέπε Κοκκινοπράσινο δίκτυο, απόψεις Κορωνάκη, Καρύτζη κ.λ.π.). Το τιμιότερο πολιτικά είναι ο ΣΥΝ να "σπάσει" στα τρια, όμως φαίνεται ότι οι ΚΚΕδογενείς και οι Ελευθεριακοί τελικά θα τα βρουν με κάποιο τρόπο. οπως τα βρήκαν και τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Απομένει η ηγεσία των Ανανεωτικών να βρει το θάρρος, να παρατήσει τις όποιες καρέκλες και να προχωρήσει στην δημιουργία του νέου φορέα της Ανανεωτικής Αριστεράς. θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά και μάλιστα προεκλογικά. Γιατί όπως δεν θέλω να με κοροϊδεύον έτσι δεν θέλω να κοροϊδεύω. θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ για να υπάρχουν στη βουλή σύντροφοι της Ανανεωτικής Αριστεράς. Οπως κάποιοι ψήφισαν τον Κοροβέση ή τον Λαφαζάνη. Γι' αυτό το λόγο και αναδημοσιεύω το κείμενο του Γεράσιμου Μοσχονά από τα ΝΕΑ που έχει τίτλο: "Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ". Γιατί από τα 16 μου χρόνια στην Ανανεωτική Αριστερά έμαθα να σέβομαι την αντίθετη άποψη  Μ. Δ.

Η παθολογία του ΣΥΡΙΖΑ

Του Γεράσιμου Μοσχονά*

Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου

Η σουρεαλιστική εξέλιξη της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε το ότι η εκτός ΚΚΕ Αριστερά έχει υπογράψει «μνημόνιο άρνησης» με τις ευκαιρίες που κατά καιρούς της δίνει- σχεδόν απλόχερα- η Ιστορία. Από εσωτερική κρίση σε εσωτερική κρίση και από πόλωση σε νέα πόλωση, ο ΣΥΡΙΖΑ επαλήθευσε- και υπερέβη- τα πιο «κακόβουλα» σενάρια των πιο φανατικών αντιπάλων του.

Είναι μέγα λάθος να ερμηνεύεται η κρίση ως αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης «για τις καρέκλες». Πίσω από τα διλήμματα και τις εντάσεις, βρίσκεται κάτι πολύ πιο βαθύ και θεμελιώδες: ο ετερόκλητος χαρακτήρας του χώρου και η ιδεολογική δυσπιστία όλων προς όλους. Αριστεριστές συνυπάρχουν με μεταρρυθμιστές, αντιευρωπαϊστές με ευρωπαϊστές, κινηματικοί με κρατιστές, ουτοπιστές με πραγματιστές. Πολλές τάσεις, εκπαιδευμένες στην παθολογική ιδεολογική καχυποψία, θεωρούν τη δική τους προσέγγιση ως άνευ όρων υπέρτερη κάθε άλλης. Έτσι, προφανή και ακραία λάθη εκλογικής τακτικής, όπως η τοποθέτηση του Δ. Παπαδημούλη σε μη εκλόγιμη θέση του ευρωψηφοδελτίου, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, γιατί δεν θα έπρεπε να κερδίσουν πόντους «οι δεξιοί» (η ανανεωτική πτέρυγα). Από την άλλη, η εξίσου προφανής αδυναμία της ηγεσίας Τσίπρα να διαχειριστεί τις υψηλές προσδοκίες, επίσης δεν αξιολογήθηκε ποτέ, για λόγους εσωτερικού τακτικισμού. Ωστόσο, τα «όρια» της ηγεσίας Τσίπρα βρίσκονται στη βάση του σημερινού κλίματος αποσύνθεσης. Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν να θέλει να προκαλέσει την εκδίκηση της Ιστορίας, κάνει τα ίδια ακριβώς λάθη με εκείνα του Ιουνίου. Τρία παραδείγματα είναι εύγλωττα.

1.Με την απουσία Αλαβάνου, πρόεδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας (της πιο πολυπληθούς στην ιστορία του σχήματος), ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αναδείξει και να αξιοποιήσει, όπως ακριβώς και τον Ιούνιο (με την υποβάθμιση Παπαδημούλη), τη δράση των δικών του βουλευτών ως όπλο και επιχείρημα στην μάχη των εκλογών.

2.Τον Ιούνιο, η ετερόκλητη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου υπονόμευσε εξ υπαρχής τη δυνατότητα μιας συνεκτικής εκλογικής εκστρατείας. Σήμερα, το απίστευτο εύρημα της «συλλογικής ηγεσίας» (11 ηγέτες!), πέραν των άλλων τραγελαφικών επιπτώσεων, οδηγεί μαθηματικά στην απουσία συνεκτικής εκλογικής τακτικής.

3.Τον Ιούνιο, οι υψηλοί αντι-ευρωπαϊκοί τόνοι (δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η συνοχή της) δεν έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αντίφαση μόνο με την φιλοευρωπαϊκή βάση της ιστορικής ανανεωτικής Αριστεράς. Τον έφεραν σε αντίφαση και με τη δική του στρατηγική που απευθυνόταν προνομιακά και με ακραία εμμονή στους νέους, οι οποίοι ωστόσο αποτελούν το κατεξοχήν φιλοευρωπαϊκό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού! Και παρ΄ ότι ακόμη και σήμερα η στρατηγική του απευθύνεται προνομιακά στις νεώτερες γενιές (επίσης δεν αξιολογείται εδώ η ορθότητα της αλλά η συνοχή της), ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί για να την υπονομεύσει, υποβαθμίζοντας τον ρόλο του Τσίπρα, ο οποίος, παρά τις ανεπάρκειές του, διατηρεί τουλάχιστον το ηλικιακό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τις ηγεσίες των άλλων κομμάτων.

Εάν οι τρόποι και οι ρόλοι διαφέρουν σε σχέση με τον Ιούνιο, η ουσία παραμένει η ίδια. Ο πύργος της Βαβέλ των πολλών συνιστωσών δεν παράγει ούτε συνοχή ούτε αποτελεσματικότητα ούτε κοινό νου. Είναι χαρακτηριστικό το ότι οι «ανανεωτές» συμμετέχουν στα ψηφοδέλτια δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι «όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά» (δηλαδή, ψηφίστε μας, αλλά, προς δόξαν του κοινού νου, μπορεί να φτιάξουμε άλλο κόμμα!). O ΣΥΡΙΖΑ είναι εκφραστής ενός χώρου με μεγάλη διάρκεια και ιστορικό βάθος. Επιπλέον, η ιστορική κρίση των μεγάλων κομμάτων, και στη χώρα μας και στην Ευρώπη, μεσοπρόθεσμα ευνοεί τις αντιπολιτεύσεις κάθε είδους, συστημικές και αντισυστημικές. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η επιβίωση του χώρου που με τον έναν ή άλλον τρόπο θα επιτευχθεί (όσο άσχημη και να είναι η επίδοσή του στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου). Το πρόβλημα είναι ο ρόλος που επιφυλάσσει στον εαυτό του. Θα λειτουργήσει σαν «σχολείο σοσιαλισμού» (κάτι που ήταν τα σοσιαλιστικά κόμματα στον 19ο αιώνα) κάνοντας κριτική στους πάντες, δίνοντας μαθήματα «αριστεροσύνης» και περιμένοντας τη μεγάλη μέρα της ανατροπής; Ή θα λειτουργήσει σαν μοντέρνα αριστερή δύναμη κοινωνικής αλλαγής, παράγοντας καινοτόμες προγραμματικές προτάσεις, με στόχο να ωθήσει σε αριστερή κατεύθυνση την ελληνική κοινωνία; Η αριστερή στροφή του κόμματος, με πρωτεργάτη τον Αλαβάνο, έδωσε μιαν άλλη δυναμική στον χώρο. Χάθηκαν όμως τα όρια ανάμεσα στην αριστερή πολιτική και στον αριστερισμό. Πλέον, ο ετερόκλητος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς μια ηγεσία ικανή να υπερβαίνει τις τυφλές στρατηγικές (και την ιδεολογική τεμπελιά) των συνιστωσών, δεν παράγει νέο πολιτικό λόγο, είτε προς την μία κατεύθυνση, την αντισυστημική, είτε προς την άλλη, τη μεταρρυθμιστική.

Το μέγεθος της αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτιμάται εκλογικά (ποσοστά που χάθηκαν ή θα χαθούν και που, ενδεχομένως, μεθαύριο, θα ξανακερδηθούν) αλλά πολιτικά. Πόσες ιστορικές ευκαιρίες δικαιούται ένας χώρος να σπαταλήσει χωρίς να διαπράξει το αμάρτημα της αρχαιοελληνικής ύβρεως;

*Ο Γεράσιμος Μοσχονάς είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, εντεταλμένος διδασκαλίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ για τον δημόσιο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΙΡΜΠΑ*

Οι εκλογές αποτελούν πάντα μια πηγή διλημμάτων για την κοινωνία και τους πολίτες. Διλημμάτων σημαντικών και ασήμαντων, ανάλογα με τη σκοπιά που τα βλέπει ο καθένας, τον βαθμό εμπλοκής του, την ταύτιση ή την απόστασή; του από ιδεολογικές πολιτικές και πρόσωπα.

Ποια είναι τα διλήμματα που καλείται να απαντήσει η καθ' ημάς αριστερά, το ρεύμα της ανανεωτικής αριστεράς εντός του ΣΥΝ.

Κατ' αρχήν της αποτροπής αυτοδυναμίας που θα τροφοδοτήσει τις γνωστές αλαζονικές συμπεριφορές και τη συνέχεια ελαφρώς τροποποιημένων στην καλύτερη -αν και σχεδόν αδύνατον- των ίδιων συνταγών, αντικοινωνικών οικονομικών επιλογών και πολιτικών, υποβάθμισης του περιβάλλοντος και των πελατειακών διαχειριστικών αντιλήψεων. Απαιτείται μια ισχυρή αριστερά, εντός και εκτός κοινοβουλίου, που θα επηρεάζει θετικά τις πολιτικές και εξελίξεις για την κοινωνία.

Στη συνέχεια, την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των αντιλήψεών της που σε μεγάλο βαθμό συναποτελούν το Συνασπισμικό προγραμματικό κεκτημένο, που αποδιαρθρώνεται στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιλήψεις και προγραμματικό κεκτημένο που πρέπει να επέλθουν με σαφήνεια και χωρίς υπερβολές στην προεκλογική περίοδο. Η κοινοβουλευτική ενδυνάμωση αυτού του πλαισίου θα αποτελέσει και την ατμομηχανή ανασυγκρότησης του ρεύματος των ανανεωτικών ιδεών στις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες μετεκλογικές πολιτικές εξελίξεις που έχουν ήδη δρομολογηθεί στη χώρα και στην ευρύτερη αριστερά. Είναι γνωστό ότι εκκρεμούν συνεδριακές διαδικασίες σε ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ, επανίδρυσης όπως εξήγγειλε ο σ. Αλέξης Τσίπρας.

Οι καλύτεροι όροι ύπαρξης και ανασυγκρότησης της ανανεωτικής αριστεράς περνούν, ευτυχώς ή δυστυχώς, μέσα από την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του μορφώματος ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή. Είναι απολύτως κατανοητές οι ενδεχόμενες ενστάσεις και αντιρρήσεις μεγάλης μερίδας συντρόφων, εντός και εκτός του κόμματος, που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια των εσωκομματικών συσχετισμών. Ας καλέσουμε αυτόν τον κόσμο σε όλη τη χώρα να στηρίξει με την ψήφο του τους υποψήφιους-φορείς των ανανεωτικών ιδεών και του συνασπισμικού ιδεολογικικοπολιτικού στίγματος, του δημοκρατικού δρόμου στον σοσιαλισμό, του αριστερού ευρωπαϊσμού και μεταρρυθμισμού, της εναλλακτικής πρότασης εξουσίας, του
οικολογικού προτάγματος σε οικονομία και κοινωνία.

Καλώντας τον παράλληλα να είναι "παρών" και ενεργός στις μετεκλογικές διεργασίες και διαδικασίες ανασυγκρότησης του ανανεωτικού ρεύματος στην αριστερά και την κοινωνία.

* Ο Δημήτρης Μπίρμπας είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Αλληλούια...

Ναι είναι αλήθεια. Οι συνιστώσες του Σύριζα αποδέχθηκαν τελικά να είναι ο Αλέξης Τσίπρας ο εκπρόσωπος (ή επικεφαλής...) της εκλογικής συμμαχίας. Δηλαδή γίναμε ρόμπες (ξεκούμπωτες...) επί 10 μέρες για να αποδεχθούν οι συνιστώσες το αυτονόητο. Να δεχθούν αυτό που ίσχυε μέχρι πριν δέκα μέρες, ότι δηλαδή ο πρέοδρος του ΣΥΝασπισμού είναι επικεφαλής του εκλογικού αγώνα. Οτι δηλαδή είχε συμβεί και με τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, αλλά και τον Αλέκο Αλαβάνο (αλήθεια σ. Αλέκο ετοιμάζεις νέο κόμμα; Τι γράφουν τα ΝΕΑ;), αλλά και με τον Αλέξη Τσίπρα στις ευρωεκλογές. Γιατί έπρεπε να γίνουμε οι καλύτεροι πελάτες των γελοιογράφων με την 11άδα των επικεφαλής; Γιατί;

Διαβάστε το άρθρο του Δημήτρη Μητρόπουλου στα ΝΕΑ για τον Αλέκο Αλαβάνο ΕΔΩ

Ούτε οι αδερφοί Μαρξ τέτοια... κωμωδία!

Στη χθεσινοβραδινή συνεδρίαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με πληροφορίες, οι εκπρόσωποι του ΣΥΝ πρότειναν στο debate να λάβει μέρος ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Γιάννης Μπανιάς όμως προέβαλαν αντιρρήσεις, τονίζοντας την ανάγκη της συλλογικής εκπροσώπησης. Η συζήτηση δεν κατέληξε σε κάποια συμφωνία και αναμένεται να συνεχιστεί σήμερα, χωρίς όμως να υπάρχει αισιοδοξία ότι θα βρεθεί κοινός τόπος. «Ισως χρειαστεί να συζητήσουμε και την Πέμπτη» είπε στην «Ελευθεροτυπία» ένα μέλος της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Συγγνώμη κύριε Γλέζο και κύριε Μπανιά τι ενοείτε συλλογική εκπροσώπηση στο debate; να πάτε και οι 11 και να μιλάτε εναλάξ; Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να έχει μπλεξει η Ανανεωτική Αριστερά με τόσο φαιδρά πρόσωπα; Δυστυχώς φαίνεται ότι αυτό που έγραψα ότι τα προβλήματα με τον Σύριζα δεν θα έχουν τελειωμό μάλλον θα επιβεβαιωθεί...

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ανέκοψαν τον διάλογο για τη σημερινή κατάσταση στον ΣΥΝ, τη γενικότερη κρίση του χώρου και τις αναγκαίες πολιτικές πρωτοβουλίες.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα διαφώνησε με την απόφαση της ΚΠΕ, την υποβάθμιση και τη διάχυση του ΣΥΝ στη συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Βρισκόμαστε σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες από τη δραματική τροπή των καταστάσεων στο κόμμα μας και την αδυναμία της πλειοψηφίας να υπερασπιστεί την υπόσταση του ΣΥΝ.

Σήμερα, με δεδομένες όλες τις αδυναμίες για μια σαφή πολιτική διέξοδο και την ανυπαρξία πολιτικού χρόνου, ως Ανανεωτική Πτέρυγα αποφασίσαμε τη συμμετοχή μας στα ψηφοδέλτια μέσα από τη θεσμική παρουσία μας στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα θα εξακολουθήσει να αγωνίζεται για την ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς, διατυπώνοντας και μέσα από τα ψηφοδέλτια ανοιχτά, μαχητικά και διακριτά τις απόψεις της. Θα επιδιώξει με την κοινοβουλευτική της εκπροσώπηση να είναι παρούσα στις μετεκλογικές εξελίξεις.

Σήμερα, η παρουσία του δημόσιου χώρου της Αριστεράς στο εθνικό κοινοβούλιο και η σταθερή επιδίωξη για ένα νέο ρόλο της Ανανεωτικής Αριστεράς είναι αναγκαία για να μη συνεχιστεί η ιδιαίτερα αρνητική πορεία του τελευταίου διαστήματος.

Καλούμε τα μέλη και τους φίλους της Ανανεωτικής Πτέρυγας να δώσουν με όλες τις δυνάμεις τους, στην κοινωνία αυτή τη μάχη με την ελπίδα ότι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια νέα πορεία και διέξοδο της Ανανεωτικής Αριστεράς στη χώρα μας.

Η πρόταση του Μιχάλη Σαμπατακάκη στην πανελλαδική σύσκεψη της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ

Ο Δημήτρης Μπίρμπας στο tvxs.gr

Για πολιτική ήττα του Συνασπισμού και όχι της Ανανεωτικής Πτέρυγας κάνει λόγο ο Δημήτρης Μπίρμπας, μέλος της ΚΠE, στο tvxs. Επισημαίνει πως ο ΣΥΝ έχει κατουσία διασπαστεί ήδη και προαναγγέλλει εξελίξεις αμέσως μετά τις εκλογές.

Απαντά πως θα ήταν μάλλον καλύτερα τα πράγματα στην Αριστερά αν το βράδυ της Κυριακής είχε διαλυθεί ως ενιαίος σχηματισμός ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τονίζει πως στην πολιτική οι μάχες πρέπει να δίνονται σε επίπεδο θέσεων και όχι μόνο σε επίπεδο δράσης στο δρόμο.

Χαρακτηρίζει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ως καρικατούρα του προγράμματος του ΣΥΝ ενώ σε σχέση με τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ αναφέρει πως στόχος θα έπρεπε να είναι η κατάθεση συγκεκριμένων θέσεων επί των οποίων να καλείται συνεχώς η σοσιαλδημοκρατία να τοποθετηθεί.

"Μακάρι να είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ τόσες υπαναχωρήσεις προς τον Συνασπισμό όσες έκανε ο ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ" αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μπίρμπας.

Δυστυχώς τα προβλήματα δεν τελειώνουν...

Μπορεί η πλειοψηφία του ΣΥΝ να αποφάσισε να υποχωρήσει και να δώσει στις συνιστώσες συλλογική ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ όμως τα προβλήματα στο σχήμα (που πλέον παραπαίει...) δεν λένε να τελειώσουν. Ο Αλέκος Αλαβάνος "πήδηξε" από το σκάφος δηλώνοντας ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις 4 Οκτώβρη. Προφανώς επενδύει σε περίπτωση μη εισόδου στη βουλή, για να επανέλθει ως σωτήρας.

Η Ανανεωτική Πτέρυγα με ανακοίνμωση της αναφέρει: "Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ καταψήφισε στη συνεδρίαση της ΚΠΕ την Πρόταση της πλειοψηφίας της Π.Γ., που αφορούσε το «πακέτο» εκλογικής συμφωνίας με τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
Αντιθέτως υπερψήφισε την ομόφωνη πρόταση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ της Παρασκευής (04/09/09) που ζητούσε την εκλογική μας παρουσία με επικεφαλής τον Πρόεδρο του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα. Η ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ ΠΤΕΡΥΓΑ συγκαλεί ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ την προσεχή Τρίτη (08/09/09) στην Αθήνα στις 18:00 στο ξενοδοχείο Athens Imperial (Πλ. Καραϊσκάκη) για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που προκύπτουν εν όψει των εκλογών".

Ολα δείχνουν ότι τα προβλήματα στον Συνασπισμό & τον ΣΥΡΙΖΑ μόις έχουν αρχίσει...

Αλέξης Τσίπρας: "Τα κόμματα δεν είναι τσιφλίκια"

"Προσωπικά, αισθάνομαι την ανάγκη, έστω και την ύστατη στιγμή, να γυρίσουμε σελίδα. Και ταυτόχρονα να κάνουμε μια ύστατη προσπάθεια ενότητας. Όλο το προηγούμενο διάστημα, ο χώρος μας έδινε την εντύπωση στην κοινωνία ότι σπαράσσεται από μια σύγκρουση, δίχως πολιτικό περιεχόμενο, για μια καρέκλα. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα ο κόσμος που μας παρακολουθεί να καταλάβει ότι η καρέκλα αυτή είναι ένα πουκάμισο αδειανό. Οι ηγεσίες στην Αριστερά δεν κερδίζονται ούτε με εκβιασμούς ούτε με τερτίπια. Επικεφαλής στους δικούς μας αγώνες, όπως πάντα, θα είναι όλοι όσοι θα λιώσουν τα παπούτσια τους για να μεταφέρουν το μήνυμα αντίστασης, ελπίδας και αγώνα και ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς και όχι αυτός που θα έχει το δικαίωμα να εκλεγεί χωρίς σταυρό σε δυο εκλογικές περιφέρειες. Σε ότι με αφορά, προτιμώ να είμαι επικεφαλής μαζί με χιλιάδες άλλους και άλλες στους αγώνες και στην προεκλογικής μας εκστρατεία παρά να κάνω χρήση αυτού του δικαιώματος. Μπροστά στην ανάγκη να συμμαζευτεί αυτή η παράλογη κατάσταση και να ανταποκριθούμε μπροστά στις απαιτήσεις του κόσμου δεν με αφορά η εκλογή δίχως σταυρό. Και θα θέσω τον εαυτό μου μπροστά στην κρίση του κόσμου μας στην περιφέρεια όπου ζω και δραστηριοποιούμαι. Το ίδιο ζητώ να πράξουν και όλα τα στελέχη του χώρου μας, στην πρώτη γραμμή και ο πρώην Πρόεδρος του κόμματος μας, να μπει σε γραμμή μάχης, να τεθεί υπό την κρίση του κόσμου της Αριστεράς. Αυτή τη στιγμή δεν περισσεύει κανένας. Την ώρα της μάχης παραμερίζονται διαφωνίες και διαφορές, δεν υπάρχουν στρατηγοί, αυτό που χρειαζόμαστε είναι στρατιώτες". Αλέξης Τσίπρας στην ΚΠΕ του ΣΥΝ. Ολόκληρη η ομιλία εδώ

H Κ.Π.Ε. του ΣΥΝασπισμού μετά από εισήγηση του Αλέξη Τσίπρα αποφάσισε:

1) Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο από τους επικεφαλής όλων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που προβλέπεται και από το νόμο για τους συνασπισμούς κομμάτων. Πρώτος στη σειρά της κατάθεσης ο υπογράφων εκ μέρους του ΣΥΝ, ο Πρόεδρος του. Κανένας αρχηγός συνδυασμού. Οι επικεφαλής των συνιστωσών, de facto επικεφαλής του εκλογικού αγώνα για λογαριασμό των συνιστωσών που εκπροσωπούν όσο και του ενωτικού ψηφοδελτίου. Όλοι οι υποψήφιοι θα εκλεγούν με σταυρό, δηλ. κανένας δεν θα κάνει χρήση του προνομίου εκλογής χωρίς σταυρό εκ της θέσεώς του.

2) Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας να καταρτιστεί εξ ολοκλήρου από προσωπικότητες της Αριστεράς, από διανοούμενους, ανθρώπους των γραμμάτων και του πολιτισμού.

3) Τον Πρόεδρο της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας, που θα προκύψει, να τον εκλέξει η Κοινοβουλευτική Ομάδα, με δημοκρατικό τρόπο και με βάση τον κανονισμό λειτουργίας της, μετά τις εκλογές.

4) Να εξαντληθεί κάθε προσπάθεια θετικής ερμηνείας του νόμου ώστε να καταστεί δυνατό στον πρώτο εκ των επικεφαλής που καταθέτουν το ψηφοδέλτιο, στον Πρόεδρο του ΣΥΝ, να μην έχει περιορισμούς στη δημόσια παρουσία από το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αποδεκτή την πρόταση. Η ΚΟΕ δήλωσε ότι θα τοποθετηθεί αύριο, ενώ ο Αλέκος Αλαβάνος χαρακτήρισε θετική την εξέλιξη αλλά επιφυλάχθηκε να απαντήσει τις επόμενες μέρες για την στάση που θα κρατήσει.

ΣΥΡΙΖΑ: Ενα Ωραίο Ταξίδι

Στον μπλογκ ΑΝεμος γράφτηκε το παρακάτω πολύ καλό κείμνεο για τις τελευταίες εξελίξεις στον χώρο του Συνασπσιμού και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ηταν ωραίο το ταξίδι του ΣΥΡΙΖΑ (του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς) που ξεκίνησε σαν μια ιδέα το 2001 και έγινε πράξη το 2004...
Με όλα τα όνειρα, τις ελπίδες, τους φόβους και τους κινδύνους που πρέπει να έχουν τα Μεγάλα Ταξίδια είτε αυτά γίνονται στον γεωγραφικό χάρτη είτε στον χάρτη των ανθρώπων και των ιδεών...
Και σ' αυτό το ταξίδι κάποιοι ήθελαν συνταξιδιώτες όλο τον κόσμο της Αριστεράς, τον κόσμο της εργασίας, τους νέους, τους δημιουργικούς ανθρώπους...
Είχε ωραίες στιγμές συλλογικότητας, αλληλεγγύης, συντροφικότητας. Είχε μικρές και μεγάλες νίκες. Οπως εκείνη του 2007 που για πρώτη φορά από τα χρόνια της ΕΔΑ τόσοι βουλευτές εκπροσώπησαν την Αριστερά στη Βουλή και για πολύ καιρό έκαναν τη μόνη αξιόπιστη και δυναμική αντιπολίτευση στη Δεξιά.
Είχε τη σπουδαία στιγμή όπου ένας δοκιμασμένος ηγέτης παρέδιδε τη σκυτάλη σε έναν νέο άνθρωπο σε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα κίνηση...
Και ήταν ούριος ο άνεμος και φουσκωμένα τα πανιά του καραβιού...
Και ήταν σπουδαία η μάχη που δόθηκε με την αποκάλυψη του μαύρου σκανδάλου του Βατοπεδίου...

Κάποιων όμως φούσκωναν και τα μυαλά μαζί με τα πανιά...

Και οι δημοσκόποι κερνούσαν έξτρα ανέμους και διψήφια (ανύπαρκτα) νούμερα...

Και ύστερα ήλθε ο Δεκέμβρης!
Ο Δεκέμβρης του Αλέξη...
Ο Δεκέμβρης των μαθητών...
Ο εξεγερμένος Δεκέμβρης...

Και το καράβι έπεσε σε φουρτούνα μεγάλη γιατί κάποιοι ξέχασαν τον στίχο: "Οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα, όποιος τους θέλει αντάμα πληρώνει ακριβά!".
Στίχος/Κανόνας απαράβατος!

Γεροντοφρικιά και παλαιο-γκρουπούσκουλα, υπερήλικες πρώην αναρχοκάτι και ώριμοι επαναστάτες της φακής μαζί με ένα μάτσο χουλιγκάνια νόμιζαν οτι όλο αυτό γίνεται για εκείνους... Τρομάρα τους! Και τρομάρα του κόσμου που νόμιζε πως αυτό είναι όλο, ένα παιχνίδι καταστροφής και εκτόνωσης...

Δηλαδή αυτοκαταστροφής!

Τα παιδιά του Δεκέμβρη γύρισαν σπίτι, όπως όλα τα παιδιά, γεμάτα εμπειρίες και δύναμη που θα τα έχουν παντοτινά εφόδια στο μέλλον. Αυτό το "ήμουν κι εγώ εκεί" το πολύτιμο ο,τι και να κάνεις στη ζωή σου!

Και ξώμειναν οι γεροντοφρικαρισμένοι να υπερασπίζονται τενεκέδες ξεγάνωτους και να γίνονται μεζεδάκια στην τηλεοπτική αρένα όπου αφιονισμένοι Καίσαρες τους ζητούσαν τα ρέστα για τις καμένες βιτρίνες...

Στο καπάκι "έσκασε" το θέμα του Γηπέδου του Παναθηναϊκού, με την άθλια εκχώρηση του Ελαιώνα από τον δήμαρχο της Αθήνας στον Μπάμπη Βωβό. Και ξαμόλησαν τους χουλιγκάνους -μερικοί ήσαν οι ΙΔΙΟΙ χουλιγκάνοι που έκαιγαν την Αθήνα- κατά του ΣΥΡΙΖΑ, του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ και του προέδρου του..

Λες και το παιχνίδι να ήταν στημένο, κομμένο και ραμμένο για να βουλιάξουν το καράβι...

Κι ενώ οι θέσεις δικαιώθηκαν στην πράξη, ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαινε από τη μάχη βαρύτατα λαβωμένος...

Κι ο χειμώνας έγινε πιο βαρύς... Η φουρτούνα πιο άγρια... Τι να μαζέψεις; Τι να μπαλώσεις; Που να το δέσεις μην πέσει σε ξέρα;

"Για όλα φταίει ο Αλέξης!" αποφάνθηκε το ιερατείο που δεν ήθελε να τσακωθεί με τα βαγόνια-συνιστώσες που είχαν εκτροχιαστεί εντελώς...

Διότι το καραβάκι είχε γίνει πια τραίνο...
Μυστήριο τραίνο...
Πολύ μυστήριο...

Παρ' όλα αυτά, για πρώτη φορά στην ιστορία της η Αριστερά αποκτούσε Πρόγραμμα. Ολοκληρωμένο και δουλεμένο ψιλοβελονιά από το ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ...

Οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ούτε που το φυλλομέτρησαν... είχαν άλλους καημούς... δικούς τους...

Κάπου εκεί, γύρω στο Μάρτιο, θα έπρεπε να είχε τελειώσει το ταξίδι και να τραγουδούσαν όλοι μαζί, εν χορώ, το "επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα"...

Δυστυχώς δεν το έκαναν...

Και το ταξίδι έγινε αγώγι βαρύ!

Και το βαρύ αγώγι έκανε τους αγωγιάτες οξύθυμους... κι άρχισαν τη φαγωμάρα... και ξέχασαν πως στην πλάτη τους κουβαλούσαν έναν ολόκληρο κόσμο και τις ευθύνες του και τις ελπίδες του...

Κι ύστερα άρχισαν τα αξιοθρήνητα...

Για τι;

Για ένα καρναβάλι. Για ένα καραγκιοζιλίκι του κερατά που ονομάζεται "Τηλεοπτικό Ντιμπέιτ Αρχηγών". Μια αθλιότητα δηλαδή που φρόντισαν οι αγωγιάτες να την μετατρέψουν σε μέγα θέμα...

"Είχαν γλιτώσει από τους καρχαρίες και τους φάγαν οι κοριοί' θα ξαναέγραφε ο ποιητής!

Στις Ευρωεκλογές ήλθε ο λογαριασμός!

Στην πραγματικότητα δεν ήταν μεγάλος!
Μόλις μισό τους εκατό κάτω...

Ομως κάποιοι ήδη ζούσαν σε μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα. Στην εικονική πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων και του εγωισμού τους.

Οσα συμβαίνουν από τις Ευρωεκλογές και μετά ανήκουν στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας αλλά και τις καμαρίλας των γκρουπούσκουλων... Με κερασάκι της εκτός τόπου και χρόνου δηλώσεις Κοροβέση.

Σήμερα, αύριο αυτό το ταξίδι τελειώνει και τυπικά.

Αργησε!

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει ένα ενδιαφέρον αλλά αποτυχημένο πείραμα στην ιστορία της Αριστεράς...
Ισως να ήταν ένα ταξίδι από το μέλλον... Ενα ταξίδι πριν την ώρα του...
Ισως κανείς δεν ήταν έτοιμος ένα τέτοιο ταξίδι... Ούτε οι καπετάνιοι ούτε και οι ταξιδιώτες...

Ισως ο πόλεμος που του έγινε να ήταν πάνω από τις δυνάμεις του...

Ισως... ίσως... Το θέμα είναι οτι τελειώνει γιατί έπρεπε να είχε τελειώσει εδώ και καιρό...

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ έχει τώρα όλη την ευθύνη για το μέλλον της Αριστεράς... Εχει πρόγραμμα... Εχει βάση... Εχει θέληση... Εχει έναν νέο άνθρωπο στο τιμόνι...

Αρα έχει και ελπίδες...

Υ.Γ. Ισως αυτό να ήταν το πιο δύσκολο ποστ από τα 5.100 που έχω γράψει σε αυτό το ιστολόγιο...

Αναμένοντας τις εξελίξεις...

Επιμένει (και πολύ καλά κάνει...) για Τσίπρα ο Συνασπισμός

Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ επιβεβαίωσε πριν από λίγη ώρα την απόφαση του κόμματος σχετικά με τον επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ στις επερχόμενες εκλογές. Ο Συνασπισμός επιμένει στην επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτό θα κατατεθεί στην αυριανή συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Στη περίπτωση που δεν γίνει δεκτή η πρόταση, τότε τη Κυριακή θα συνεδριάσει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ η οποία θα αποφασίσει την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΑΘΟΔΟ του κόμματος στις εκλογές.