Μαριέττα μπορείς να αφήσεις την καρέκλα γιατί είναι όρθιος ο Ευρυπίδης;

"Τούρκος να' ναι κι όποιος να' ναι"

Με τίτλο "Μεγάλη ανατροπή στη Θράκη", ο Σταύρος Τζίμας έγραψε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ένα πολύ καλό ρεπορτάζ για το πως ψήφισε η Μουσουλμανική μειονότητα. Γράφει ο Στ. Τζίμας: "Το «αόρατο» σύστημα χειραγώγησης της μουσουλμανικής μειονότητας, ή αλλιώς το «βαθύ κράτος», συνέβαλε αποφασιστικά στο να γίνει η μεγάλη ανατροπή στη Θράκη και να χάσει την πρωτιά της η Νέα Δημοκρατία. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: το όλο σύστημα, που παραδοσιακά ελέγχει και καθοδηγεί, μέσω υπόγειων διαύλων, τις πολιτικές συμπεριφορές των απλών μειονοτικών, δεν επέλεξε ΠΑΣΟΚ ή άλλο κόμμα. Απλώς κατηύθυνε έτσι τις ψήφους ώστε να εκλεγούν και στην Ξάνθη και στην Ροδόπη συγκεκριμένοι μειονοτικοί υποψήφιοι με αποτέλεσμα να ανατραπούν οι ισορροπίες και να έρθουν τα πάνω κάτω. Η κατεύθυνση του σκληρού πυρήνα των μειονοτικών και του κέντρου, που κινεί πίσω από αυτόν τα νήματα, ήταν να εκλεγούν τρεις βουλευτές, δύο στη Ροδόπη και ένας στην Ξάνθη. «Τούρκος να ’ναι κι όποιος να ’ναι», ήταν το σύνθημα που μεταδιδόταν στα χωριά και τους μαχαλάδες και όπως αποδείχθηκε οι εκλογείς πειθάρχησαν.
Ετσι, εξελέγησαν δύο μουσουλμάνοι με το ΠΑΣΟΚ, ο ιμάμης και στέλεχος του κόμματος του εκλιπόντος φανατικού Αχμέτ Σαδίκ, κ. Αχμέτ Χατζηοσμάν στη Ροδόπη και ο γιατρός και πρώην πρόεδρος της «Τουρκικής Ενωσης Ξάνθης» κ. Τσετίν Μαντρί. Οι δυο τους θεωρούνται ακραίων τάσεων, λαϊκιστές, μη γνώστες των πραγματικών προβλημάτων της μειονότητας ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι δεν επανεξελέγη ο μετριοπαθής και νηφάλιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στη Ροδόπη κ. Ιλχάν Ιλχάν μολονότι έλαβε περισσότερες ψήφους από το 2004. Και αυτό γιατί το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχασε την πρωτιά στο νομό, με τη «συνδρομή» του ΛΑΟΣ και του κόμματος του κ. Στέλιου Παπαθεμελή, που της αφαίρεσαν σημαντικό και καθοριστικό, όπως αποδείχθηκε, αριθμό ψήφων. Οσο για την Ξάνθη για πρώτη φορά η Νέα Δημοκρατία χάνει την πρωτιά μετά τη μεταπολίτευση, γεγονός που αποδίδεται μεταξύ άλλων στη μεθοδευμένη κατεύθυνση του συμπαγούς όγκου των μειονοτικών ψηφοφόρων προς τον κ. Μαντρί, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: ότι οι μειονοτικοί υποψήφιοι του κυβερνώντος κόμματος δεν έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης στους μουσουλμάνους. Ολα αυτά βεβαίως δίχως να ανοίξει ουδεμία συζήτηση γύρω από τα ζέοντα ζητήματα της μουσουλμανικής κοινωνίας και ειδικά αυτό των καπνών στην ορεινή Ροδόπη, που αποτελεί μονοκαλλιέργεια για χιλιάδες οικογένειες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία μειονοτικές. Για την ιστορία: στην Ξάνθη και στη Ροδόπη εξελέγησαν βουλευτές, εκτός των προαναφερθέντων μειονοτικών, οι κ. Αλέξανδρος Κοντός (Ν.Δ.), Παναγιώτης Σγουρίδης (ΠΑΣΟΚ), Ευρυπίδης Στυλιανίδης (Ν.Δ.) και Γιώργος Πεταλωτής (ΠΑΣΟΚ)".

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/09/07

Το πρώτο βιβλίο του Δ. Κουφοντίνα

Το Ιστολόγιο του Εξαποδώ δημοσιεύει τη παρακάτω... ενδιαφέρουσα είδηση. Εκδίδεται αυτήν την εβδομάδα το βιβλίο της Χιλιανής ερευνήτριας Μάρτα Χαμέκερ (Marta Hamecker), με τίτλο “Πραγματοποιώντας το αδύνατο - Η Αριστερά στο κατώφλι του 21ου αιώνα” από τις εκδόσεις Οδυσσέας. Στο βιβλίο η συγγραφέας παρουσιάζει και αναλύει τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις στην Λατ. Αμερική τα τελευταία 40 χρόνια. Ο Δ. Κουφοντίνας έχει κάνει την μετάφραση του έργου και έχει γράψει τον πρόλογο της έκδοσης, υπό δύσκολες συνθήκες μέσα στη φυλακή, καθώς δεν του επιτρέπεται η επίσκεψη στην βιβλιοθήκη των φυλακών ή η αναζήτηση πληροφοριών και κειμένων στο Διαδίκτυο.Ο Β. Πισσίας έχει κάνει την επιμέλεια του βιβλίου κι έχει γράψει το επίμετρο. Ο Δ. Κουφοντίνας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”, την Κυριακή των εκλογών 16 Σεπτεμβρίου, αποκάλυψε ότι έχει ξεκινήσει τον σχεδιασμό για τη συγγραφή ενός βιβλίου που θα αναφέρεται στην ιστορία της 17Ν. Αποσπάσματα του βιβλίου μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ

Ας αρχίσει η... αριστερή συζήτηση...

Στο μπλογκ ΥΠΕΡΤΑΣΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δημοσιεύθηκε το παρακάτω κείμενο για την μετεκλογική κατάσταση της αριστεράς. Το κείμενο δίνει... τροφή για σκέψεις και φυσικά συζήτηση. Διαβάστε: "Οι εκλογές του 2007 τελείωσαν και τα συμπεράσματα από τα αποτελέσματα είναι σαφή.

Ο δικομματισμός σε καμία περίπτωση δεν ηττήθηκε.

Καψαλίστηκε ναι μεν όπως θα έλεγε κι ο Βύρων Πολύδωρας, αλλά με συνολικό ποσοστό 79,94% σίγουρα δεν ηττήθηκε.

Πληγώθηκε, και η επίθεσή του θα είναι σίγουρα πιο άγρια από εδώ και πέρα.

Η αριστερά ενισχύθηκε σημαντικά και το συνολικό της ποσοστό έφτασε το 14,98%, με περισσότερους από 1.000.000 πολίτες να στρέφονται προς αυτήν.

Το μήνυμα προς την Αριστερά ήταν σαφές. Ενότητα στην δράση.

Κάποιοι το έχουν καταλάβει και κάποιοι όχι. Κάποιοι, ενώ το έχουν καταλάβει (έτσι τουλάχιστον δείχνουν τα λεγόμενα τους), είτε λόγω μικροκομματικών σκοπιμοτήτων είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, κάνουν ότι δεν άκουσαν.

Η Αλέκα Παπαρήγα προεκλογικά κάλεσε τους πολίτες να υπερψηφίσουν το ΚΚΕ, ακόμα κι αν δεν έχουν ιδεολογική συγγένεια μαζί του, ακόμα κι αν διαφωνούν, γιατί μόνο η Αριστερά μπορεί να περιφρουρήσει τις κοινωνικές κατακτήσεις και να διεκδικήσει νέες.

Ζήτησε, πολύ σωστά, ενίσχυση και συμμετοχή στη δράση, πέρα από ιδεολογικές αγκυλώσεις και εντάξεις, και απ' ότι δείχνουν τα αποτελέσματα το πέτυχε σε ιδιαίτερα ικανοποιητικό βαθμό.

Το ίδιο ζήτησαν το ΜΕ.ΡΑ και η ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α με λιγότερο ικανοποιητικά αποτελέσματα βέβαια, αλλά και με πολύ λιγότερα μέσα στη διάθεση τους.

Το ίδιο έπραξε και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α με ιδιαίτερα ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Έπραξε κι όχι ζήτησε, γιατί βρέθηκαν σ' ένα κοινό ψηφοδέλτιο, απέκτησαν δηλαδή κοινή φωνή και κοινή δράση πολιτικοί χώροι που ιδεολογικά δεν συγκλίνουν, π.χ. η ΚΟΕ και το ΔΗΚΚΙ.

Ο στόχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν ήταν, και όλοι ελπίζουμε να μην γίνει, η ιδεολογική σύγκλιση ή η απορρόφηση των συνιστωσών του στον Συνασπισμό.

Ο στόχος ήταν και πρέπει να παραμείνει η κοινή δράση της κοινωνικής αριστεράς.

Το άθροισμα των ποσοστών της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας στις φετινές εκλογές είναι 14,98%.

Μια κοινή κάθοδος της Αριστεράς στις εκλογές, όχι σαν ένα κόμμα, αλλά σαν κοινή πλατφόρμα δράσης, θα είχε σίγουρα κατά πολύ υψηλότερα ποσοστά άρα και δυνατότερη φωνή, και δεν πιστεύω ότι κάποιος σε όποιο χώρο και να ανήκει θα είχε αντίρρηση σε αυτό.

Ένα τέτοιο σχήμα θα απελευθέρωνε μεγάλα τμήματα της κοινωνικής αριστεράς που βρίσκονται εγκλωβισμένα στον δικομματισμό.

Ένα τέτοιο σχήμα θα δυνάμωνε τη δικιά μας φωνή.

Έχω ξαναπεί και δεν θα κουραστώ να το λέω σε όλους τους τόνους:

Η κοινή εκπροσώπηση της αριστεράς, δεν ακυρώνει τις δυνάμεις που τη συγκροτούν, ούτε τις διαφορετικές επιμέρους απόψεις και ιδεολογικές θέσεις. Αντίθετα τις προβάλλει και διευκολύνει το διάλογο, το πλαίσιο δηλαδή μέσα στο οποίο η αριστερά, ως στοιχείο προόδου και εξέλιξης, θα έπρεπε να κινείται.

Σε μια ιδανική ενιαία αριστερά, οι ιδεολογικές θέσεις κι οι διαφορές θα είναι διακριτές, τα κόμματα, οι κινήσεις, οι πρωτοβουλίες θα λειτουργούν αυτόνομα, όλοι όμως θα συμμετέχουν σ' έναν ενιαίο πόλο και θα βρίσκονται ενωμένοι στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.

Σε μια ιδανική ενιαία αριστερά δεν θα υπάρχουν μέλη, δεν θα υπάρχει καθοδήγηση, δεν θα υπάρχει πειθαρχικό, γιατί όλα αυτά δεν έχουν θέση σε μια κοινωνική τάξη.

Ας κρατήσουν τα κόμματα της αριστεράς την οργάνωση τους, το ιδεολογικό status quo τους και τα κεκτημένα τους, ας δώσουν όμως σ' εμάς να την ευκαιρία ν' αγωνιστούμε όλοι μαζί για μια καλύτερη κοινωνία.

Αν οι ηγεσίες της Αριστεράς επαναπαυθούν στα υψηλά ποσοστά που συγκέντρωσαν η πορεία τους θα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Η κοινωνία δοκιμάζει την Αριστερά και ζητάει αλλαγή νοοτροπίας.

Οι εκλογές του 2007 θα πρέπει να γίνουν η αφετηρία για την ουσιαστική αλλαγή του τοπίου στη χώρα.

Φάνηκε ότι είναι εφικτό.

Η ιστορική και κοινωνική ευθύνη ανήκει στις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων και σχημάτων".

* Το ΚΚΕ έκανε την πρώτη αποτίμηση του (πολύ καλού για το κόμμα...) εκλογικού αποτελέσματαος. Μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ

* Η άποψη του ΚΚΕ (μ-λ) ΕΔΩ, του ΣΕΚ (ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α) ΕΔΩ, του ΕΕΚ (ΜΕ.Ρ.Α.) ΕΔΩ, του ΑΣΚΕ ΕΔΩ, των Οικολόγων - Πράσινων ΕΔΩ

* Η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ ΕΔΩ

Δια χειρός Στάθη...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 17.ΙΧ.2007 stathis@enet.gr

Μια χαρά ψήφισαν οι Ελληνες...

Κάπως έτσι τα περίμενα τα εκλογικά αποτελέσματα. Λίγα λόγια λοιπόν. Ο ελληνικός λαός στο δίλημμα "Κώστας ή George" για πρωθυπουργός επέλεξε τον πρώτο. Παράλληλα όμως έστειλε στο σπίτί τους τη Γιαννάκου και τον ανεκδιήγητο Γεωργιάδη από την Κέρκυρα. (Απλά θα θυμίσω τα λόγια του Κ. Καραμανλή στην κεντρική συγκέντρωση της ΝΔ στην Αθήνα. "Ευχαριστώ τους αδελφούς μας από την Κύπρο, από τον Πόντο, από τη Β. Ήπειρο, από τις εστίες του Οικουμενικού Ελληνισμού"). Το μήνυμα νομίζω ότι είναι σαφές. Για το Πασόκ τι να πεις και τι να γράψεις; Φαίνεται ότι ο ελληνικός λαός έχει καλή, πολύ καλή, μνήμη. Δεν ξέχασε τα 20 χρόνια Πασοκρατίας. Μάλιστα ο George Papandreou φρόντισε να μας θυμίσει τις χειρότερες μέρες της Πασοκρατίας βγάζοντας την Πέμπτη το βράδυ (τρεις μέρες πριν τις εκλογές...) τον Σημίτη στην εξέδρα.
Κερδισμένο το ΚΚΕ, αλλά μένει να δούμε πως θα διαχειριστεί το μεγάλο ποσοστό. Επιτυχία για τον Σύριζα. Θετική εξέλιξη η εκλογή του ιστορικού ηγέτη του ΚΚΕ Εσωτερικού Γιάννη Μπανιά, ενός από τους σεμνότερους και τιμιότερους αριστερούς. Μεγάλη επιτυχία και για τον ΛΑ.Ο.Σ που μπήκε στη βουλή με το σπαθί του και παρά τον "βρώμικο" πόλεμο των τελευταίων ημερών. Η παρουσία του Συναγερμού στη βουλή είναι ένα στοίχημα...

Μαριέττα άντε στη Ρεπούση να σε παρηγορήσει...

Στο καλό κυρία Μαριέττα. Στο καλό και να μας γράφεις. Πήγαινε στη Ρεπούση και στο Λιάκο. Ολο και κάποια δουλειά θα σου βρουν. Θα σε βάλουν σε καμία επιτροπή (με καλά λεφτά βεβαίως...) ενάντα στους... πατριδοκάπηλους. Στο καλό κυρία Μαριέττα.

Υ.Γ. Και επειδή κυρία Γιαννάκου θα αναρωτηθείτε ποιος σας "μαύρισε" πρώτος διαβάστε παρακαλώ τα παρακάτω λόγια: "...Έχω, εν πάση περιπτώσει, σοβαρή διαφωνία με πάρα πολλά σημεία. Και σε κάποια αισθάνθηκα ότι θίγομαι κιόλας σε σχέση με την ταυτότητά μου, τη συναισθηματική αν θέλετε προσέγγιση... Και έρχομαι εκεί που ξεκινήσατε εσείς. Αισθάνομαι πολύ έντονα για την ιστορία μας και είμαι βέβαιος ότι το έχετε καταλάβει. Όμως, η ιστορία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο διαμάχης. Διότι με αυτή την έννοια ένα έθνος, ή ένα γένος σαν το δικό μας, που έχει 4.500 χρόνια ιστορίας, το μόνο που θα κάναμε είναι να αντιπαλεύουμε κομματικά... Η ιστορία είναι κάτι πολύ σημαντικό και πολύ ευαίσθητο για να γίνεται εργαλείο για τον οποιονδήποτε. Και δεν μιλώ τώρα μόνο για κόμματα. Ξέρετε πολύ συχνά πως την ιστορία προσπάθησαν πολλά κράτη να την αξιοποιήσουν για να προωθήσουν τον εθνικισμό τους, να προωθήσουν τις διεκδικήσεις τους, να προωθήσουν την αντιπαλότητα έναντι άλλων... Σήμερα βεβαίως όλοι μας αισθανόμαστε έναν έντονο πατριωτισμό. Και πάντως σίγουρα ο ομιλών. Αλλά από την άλλη πλευρά είμαστε και σε μια εποχή, ζούμε σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια και θέλουμε να έχουμε μέσα μας την προοπτική ότι κάποια στιγμή αυτού του είδους οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος θα εκλείψουν από τη ζωή μας...". Οχι κυρία Μαριέττα τα λόγια δεν ανήκουν στον... Καραμπελιά. Ούτε στον... Καρατζαφέρη. Στον αρχηγό της ΝΔ και πρωθυπουργό της χώρας Κώστα Καραμανλή ανήκουν.

Καλό βόλι σύντροφοι...

Πρόσεξε βλέπω τη ψηφίζεις...

Στη καρδιά να σημαδεύσετε το... τέρας! Στη καρδιά να πιάσει τόπο το βόλι. Οχι τίποτα άλλο, αλλά να είναι λίγα ρε συντρόφια και πρέπει όλα να βρουν στόχο. Καλό βόλι λοιπόν. Οδηγίες, προτάσεις, νουθεσίες δεν υπάρχουν. Μόνο λίγες σκέψεις για να μην ξεχάσουμε. Μην ξεχάσουμε τα καμένα χωριά. Τους ανθρώπους που χάθηκαν. Να μην ξεχάσουμε ποιοι υποστήριξαν το απαράδεκτο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Να μην ξεχάσουμε και να τους μαυρίσουμε. Να μην ξεχάσουμε ότι κάποιοι ετοιμάζουν νέο σχέδιο Αναν με δούρειο ίππο τον Χριστόφια. Μαύρο, μαύρο δαγκωτό στους Ανανιστές! Να μην ξεχάσουμε το σκουπιδαριό που μας "ταϊζουν". Να μην ξεχάσουμε τον καθημερινό μας αγώνα για μια αξιοπρεπή ζωή. Να μην ξεχάσουμε ότι η πατρίδα από εμάς περιμένει... Καλό βόλι!

Μεταδημοκρατία της δυσφορίας

Του ΝΙΚΟΥ ΞΥΔΑΚΗ

Μετά το Xanadu των βασάλων και των χλιδεμπόρων, μετά τον κουρέλα μπερντέ της μεταπολίτευσης, μετά την «Αυτή–είναι–η–Ελλάδα» του Σαμίνα Σημίτη, μετά τους νταβατζήδες Μπαϊρακτάρη και τις υποκλοπές Βόνταφον, μετά τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού με πέτσινα ομόλογα, μετά το «να σ’ αλείψω ασύμμετρα τριχίλιαρα και λάδι» ολοκαύτωμα, μετά… Μετά, τι;

Μεταδημοκρατία.

Η πολιτική ξόφλησε, οι μάζες εγκατέλειψαν τις πλατείες, επικοινωνιολόγοι και γκαλοπιτζήδες κουρδίζουν εικόνες, το νέο ηγεμονικό consesus εξόρισε συγκρούσεις και ανταγωνισμούς, οι πανομοιότυπα κεντρώοι πολιτικοί διαχειρίζονται, οι μάνατζερ κυβερνούν, και η απέραντη μεσαία τάξη, εξουθενωμένη, στα γόνατα, δεν μπορεί καν να φωνάξει, μονάχα δυσφορεί: βαθιά, δομικά, ασταμάτητα.

Η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία επιτέλους εκσυγχρονίστηκε· υπερέβη την πολιτική και τις ενοχλητικές συγκρούσεις της, και πότισε μεταπολιτική το συλλογικό σώμα: άχρωμη, εργαλειακή μεταπολιτική, απαξιωτική θεσμών και αξιών, περιφρονούσα τα πρόσωπα, υποσκαπτική της συμμετοχής. Είμαστε μεταδημοκρατία.

Δημοκρατία στα χαρτιά, καζίνο και τσίρκο στην πράξη. Το βίντεο της λαοπρόβλητης Εφης Σαρρή (βλ. YouTube) εκφράζει την κορύφωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στο real estate agency «Hellas»: απλό, ανεπιτήδευτο, low budget, ένα b–movie που χαρίζει γέλιο και αναστοχασμό. Είναι η χειροποίητη απάντηση της απρόβλεπτης αγέλης απένταντι στη χλιδάτη υπερπαραγωγή του ντιμπέιτ των μπότοξ. Είναι το συμβολικό πύκνωμα της Μεταδημοκρατίας του Φρέντο. Είναι το «Ολοι ίδιοι είναι».

Kομμένη η πλάκα.

Το πλήθος δυσφορεί γιατί το νόημα αποδήμησε, γιατί η καθημερινότητα είναι δυσβάσταχτη έτσι α–νόητη, γιατί καμιά πολιτική δεν πηγάζει πια από το υποκείμενο που κάποτε ονομαζόταν «Λαός», γιατί οι εναλλακτικές δεν φαίνονται στον ορίζοντα, γιατί η καταφυγή στην κατανάλωση αντί να ανακουφίζει οδηγεί στα Prozac και βουλιάζει το ήδη αδύναμο νοικοκυριό, γιατί το New Age είναι ακόμη πιο ρηχό απ’ όσο ακούγεται, γιατί η φυγή και ο αναχωρητισμός βυθίζουν βαθύτερα στην ξένωση, γιατί η ερημιά κατοικεί εντός.

Το πλήθος δυσφορεί. Η αισθητική πρόσληψη της φύσης (ωραίο το τοπίο!), η οικοπεδοφαγία, οι ταχείς αυτοκινητόδρομοι, τα παϊδάκια μες στο δάσος, η αφθονία δικτύων 3G, δεν γεμίζουν το κενό, δεν γεμίζουν νόημα την άδεια ζωή. Η λατρεία του σμιλεμένου σώματος και της cool νεότητας, τα σκετς των τηλεκηρύκων, οι αυτοεκπληρούμενες προφητείες των κάθε λογής μανατζαρέων, δεν γεμίζουν νόημα τη γυμνή ζωή.

Το πλήθος σαλεύει. Αντιδρά. Φορά μαύρα. Στέλνει sms. Αναζητά την απολεσθείσα συλλογικότητα, το χαμένο σώμα, και το βρίσκει πρόχειρο, ψηφιοποιημένο ήδη, στο address book του κινητού και του λάπτοπ: το τέτοιο συλλογικό σώμα είναι απελπιστικά ρικνό, μια σκιά, είναι ουσιαστικά η παρέα και οι γνωστοί, αλλά είναι το μόνο ίσως σημείο εκκίνησης για την επανεύρεση του συλλογικού παιχνιδιού. Και μπορεί να πολλαπλασιαστεί, να πάει μακριά, σαν αλυσίδα από φρυκτωρίες. Οταν τα νεωτερικά δίκτυα ξεμένουν από σήμα, τα μεταδίκτυα συγκροτούνται ξαναβρίσκοντας το αρχαϊκό φλόγα-με–φλόγα, σώμα-με–σώμα.

Η μεσαία Ελλάδα δυσφορεί. Ξεφυσάει, σιχτιρίζει. Μα όπου κι αν στραφεί, αντικρίζει τοίχους. Εχασε την πίστη, έχασε τον λόγο. Η πίστη έγινε δεισιδαιμονία, έγινε φανατισμός· ο λόγος έχασε την κριτική του δύναμη, έγινε εργαλειακός, έγινε σύμβαση και χειραγώγηση. Η πολιτική διεξάγεται με αναθέσεις σε εργολάβους, με outsourcing. Η έκλειψη όλων αυτών επιτείνει τη δυσφορία. Κενό.

Στην πολιτική δεν υπάρχει κενό. Ούτε νοείται κοινωνία χωρίς συγκρούσεις. Κάποιος θα σπεύσει να συμπληρώσει το κενό. Και οι απωθημένες συγκρούσεις όσο κι αν μετατεθούν, θα εκδηλωθούν πιο βίαιες από ποτέ, τυφλές· και τότε, διόλου δημοκρατικές.

Οι εκλογές είναι μια στιγμή, η δυσφορία είναι διαρκής· θα συνοδεύει το μεσαίο πλήθος διαρκώς, όσο δεν αίρονται οι αιτίες που τη γεννούν, όσο η οντολογική, η υπαρξιακή διάσταση της πολιτικής, αυτή που εννοηματώνει τη ζωή, θα παραμένει εξόριστη, όσο η υπόσχεση για πραγμάτωση της επιθυμίας και πλήρωση του εαυτού θα παραμένει κενή και ανεκπλήρωτη. Οσο η ζωή κυλά ορισμένη τεχνοκρατικά σε ράγες, χωρίς νόημα, χωρίς σκοπό, η δυσφορία είναι η συνθήκη μας, είναι το πεπρωμένο μας, είναι η ζωή μας.

Σηκώστε τον ποδόγυρο! Διαπλέουμε τη Μεταδημοκρατία της Δυσφορίας…

Ένα βλέμμα, Καθημερινή 09.09.2007

Αυτή είναι η παιδεία της Γιαννάκου

To φως από τα μάτια δύο μικρών μαθητών και τη μόρφωση στερούν τα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Η δασκάλα του Σεβαστού και του Αργύρη που αντιμετωπίζουν προβλήματα όρασης αποσπάστηκε από το πρώτο δημοτικό σχολείο Πεύκων Θεσσαλονίκης. Η εκπαιδευτικός είχε μάθει το σύστημα Μπράιγ για να επικοινωνεί και να βοηθάει τους δύο μαθητές. Μάλιστα είχε συμβάλει στο να αναδειχθούν οι ικανότητες του μικρού Αργύρη, ο οποίος ήρθε τρίτος στον περυσινό πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό φυσικής. Κραυγή αγωνίας για το μέλλον των παιδιών του απευθύνει ο πατέρας τους Σωτήρης Κουμτζής ο οποίος τονίζει ότι δικαίωμα στη μόρφωση έχουν όλοι. Η δασκάλα γενικής αγωγής είχε πάει στο σχολείο κατ' εξαίρεση περιορίστηκαν να απαντήσουν οι αρμόδιοι και δεσμεύτηκαν να επανεξετάσουν το θέμα.

Πηγή: www.skai.gr

Σχόλιο "Πιπεριάς": Που να βρει χρόνο η κυρία Γιαννάκου και οι επιτελείς της να ασχοληθουν με τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής παιδείας; Εχει... "σοβαρότερα" θέματα, όπως να "κατακεραυνώνει" τους... πατριδοκάπηλους (sic)... Βρε ΜΑΥΡΟ, ΜΑΥΡΟ ΔΑΓΚΩΤΟ ΣΤΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ...

Λεντ Ζέπελιν, μαζί για μια συναυλία

Καλές οι εκλογές, αλλά καλύτεροι οι Λεντ Ζέπελιν. Το θρυλικό ροκ γκρουπ γνωστό και ως «οι Πικάσο της ροκ», δεν μας έχει συνηθίσει σε εκπλήξεις. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον βλέπαμε τον Ρόμπερτ Πλαντ, τον Τζίμι Πέιτζ, τον Τζον Πολ Τζόουνς σε σόλο εμφανίσεις και δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα ακολουθούσαν το παράδειγμα άλλων γκρουπ-φαντασμάτων του παρελθόντος (όπως Πολίς και Τζένεσις) για να ξαναθυμηθούν τα παλιά, έστω κι αργά.
Τα... αγόρια το είπαν, δεσμεύτηκαν και θα το κάνουν. Χθες μάλιστα έδωσαν και συνέντευξη Τύπου για να μην... αλλάξουν γνώμη. Ετοιμαστείτε λοιπόν -και ψυχολογικά- για την επανένωση των θρυλικών Λεντ Ζέπελιν για μία και μοναδική συναυλία του συγκροτήματος στο Λονδίνο.
Και μπορεί να διαλύθηκε το γκρουπ το 1980, με τον θάνατο του ντράμερ τους, Τζον Μπόναμ, όμως αυτή τη φορά θα έχουν κοντά τους στη σκηνή τον γιο του, Τζέισον, που θα συνοδέψει το τρίο στην πρώτη συναυλία Λεντ Ζέπελιν των τελευταίων 19 χρόνων.
Χέβι, σκληροπυρηνική ροκ και κάτι παραπάνω. Το σόου αναμένεται να φιλοξενηθεί στην αρένα Ο2 του Λονδίνου, γνωστή ως το Millenium Dome. Ο διοργανωτής Χάρβεϊ Γκόλντσμιθ γνωρίζει καλά ότι οι 20.000 θέσεις δεν θα είναι σίγουρα αρκετές καθώς τα εισιτήρια θα εξαντληθούν πολύ γρήγορα, με τους θαυμαστές του γκρουπ ανά τον κόσμο να διεκδικούν ένα εισιτήριο για την τελευταία ίσως εμφάνιση των Λεντ Ζέπελιν.
Η συναυλία αναμένεται να συμπέσει με την κυκλοφορία του νέου τους διπλού άλμπουμ με τις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους, με τίτλο «Mothership», το οποίο έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει διεθνώς στις 13 Νοεμβρίου.
Οι οπαδοί του γκρουπ έχουν αρχίσει ήδη να το κουβεντιάζουν διαδικτυακά και η μεγαλύτερη τους ανησυχία για την ώρα είναι πώς θα κατορθώσουν να εξασφαλίσουν εισιτήριο και πόσο θα πρέπει να το πληρώσουν. «Ποιος θέλει να μου κάνει παρέα για να κοιμηθούμε έξω από το 02 μέχρι να μπορώ να εξασφαλίσω εισιτήριο;» γράφει ένας. «Διαφορετικά θα δημοπρατήσω το αίμα μου, τα ζωτικά μου όργανα και άλλα πολύτιμα. Νομίζετε ότι αστειεύομαι; Θέλω να πάω από νοσταλγία και μόνο».

Μην ξεχνάτε...

Η «Αποχή», ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ …

Του Ηλία Σιαμέλα

«Απ’ τη θάλασσα έφτασα ως εδώ, με φορτίο από κλέφτες…»* κι οι κλέφτες σε μια νύχτα πλήθυναν κι έγιναν αμέτρητες χιλιάδες, εκατομμύρια…

Ένας ολόκληρος κόσμος γιομάτος από τομάρια και σκύλας γέννες. Μια τυραννία και μια κατάπτυστη προπαγάνδα, που μας θάβει μέσα στο λάκκο του δοσίλογου και στο πρόστυχο γυαλί του τηλεκαναλάρχη. Παντού μια κακορίζικη πολιτική φάρα κι ένα φαρμακερό πλιατσικόμαυρο παζάρι! Μια τεχνητή σκηνή όπου μαλακοδέρνοται τα μανιακά πολιτικά θεριά και οι απανταχού καθεστωτικοί ρουφιάνοι. Εκεί όπου συφοριασμένοι μινίστροι καραδοκούν για ν’ αρπάξουν την ψήφο του φτωχού, για να του αφαιρέσουν μετά με άνεση το γλίσχρο πορτοφόλι του. Εκεί όπου ο βλάμης τηλεπαρουσιαστής επιδεικνύει τις σπάνιες ράτσες των πολιτικών αιλουροειδών προσκαλεσμένων του, για να δούμε ποιος θα μιμηθεί καλύτερα τη γάτα, την ώρα που σκεπάζει τις βρωμιές της. Εκεί όπου ο πληρωμένος εμπρηστής τρέχει πότε στις φωτιές και πότε στις πλατείες για να ενισχύσει τον προεκλογικό αγώνα των αφεντικών του.

Πάνε λίγες μέρες που ένας φίλος μου έβαλε στ’ αυτί κάποια αναπάντητα ρωτήματα: Ποιος θα αλλάξει, μου είπε, τούτο το λαό το θεομπαίχτη; Ποιος θα φωνάξει για τούτη την αγιάτρευτη φραγκοραγιάδικη νοοτροπία του; Που είναι αυτοί που θα τον βγάλουν απ’ τον πουλημένο δρόμο του; Ποιοι θα μας αποτραβήξουν από τη νοοτροπία του διακονιάρη; Νισάφι πια! Χρόνια και χρόνια παρακμής, ντροπής και σιχασιάς. Οι διαχρονικοί στίχοι του ποιητή, συνέχισε ο καλός μου φίλος, μιλάνε μόνοι τους: Ακόμη και «Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά/ και τα σκατά λιβάνι / οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι / κι οι κλέφτες καπετάνιοι…»**

Κι εγώ ο φουκαράς μ’ ένα δάκρυ σαν ουλή στο πρόσωπό μου, δε βρήκα τίποτ’ άλλο να του πω, παρά του απάγγειλα με τη σειρά μου τους στίχους του μεγάλου ποιητή της Χιλής, που στις δύσκολες στιγμές σαν άγιο προσκυνάω:

«Εσύ θ’ αγωνιστείς για ν’ αλλάξεις τη ζωή, εσύ θ’ αγωνιστείς για να σβήσεις το κοπριασμένο στίγμα απ’ το χάρτη, εσύ, χωρίς άλλο θ’ αγωνιστείς για να λείψει το αίσχος…».*** Όμως, σαν τέλειωσα την απαγγελία, το «Εσύ» έμεινε εκεί και κόλλησε μέσα στη γλώσσα μου πεντάρφανο κι ανάξιο. Το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω μέσα μου ήταν κάποια λόγια θλιβερά, κάποια ανέραστα μαντάτα:

Μα ποιος είσαι εσύ λαέ μου που δε σ’ αναγνωρίζω; Ποια λάσπη και ποια κατάρα σου κλείνει τα μάτια για να μη βλέπεις πέρα απ’ τη μικροαστική μύτη σου; Που είναι ο αγώνας σου και που η πάλη σου;

«Εκλογές» κάνουν οι κλέφτες, και ξέρεις καλά ότι μια παράσταση ακόμη του καραγκιόζη αρχίζει. Και είσαι Εσύ λαουτζίκε που θ’ αναδείξεις τον καλύτερο έμπορο που θα πουλήσει την πατρίδα σου. Αυτόν που θα βρει κι άλλους έξυπνους τρόπους για να κλέβει τα Ταμεία σου. Που θα φέρει ακόμη μερικά εκατομμύρια αλλοδαπούς για ν’ αρπάξουν τις δουλειές σου. Αυτόν που θα «εισάγει» κι άλλους Αλβανούς επιβήτορες για να πιάσουμε σπόρο.

«Εκλογές» κάνουν οι απατεώνες, για να ξεπουλήσουν πιο άνετα και τα τελευταία ξεροβούνια στις πολυεθνικές, για να βάλουν τα τσιράκια τους ν’ ανάψουν κι άλλες φωτιές, να κάψουν κι άλλες σημαίες, να στείλουν κι άλλους στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Να κάνουν κι άλλες υποκλίσεις στα κεμαλικά θεριά της Τουρκιάς. Να σκύψουν κι άλλο στις επιταγές του ευρωπαϊκού σκουπιδαριού. Να πουλήσουν και το τελευταίο ελεύθερο λιθαράκι της Κύπρου.

«Εκλογές» κάνουν οι απάτριδες, για να φέρουν πάλι τη Γιαννάκου και τη Ρεπούση στο προσκήνιο, να «χρίσουν» και πάλι το Λιάκκο σκιώδη υπερυπουργό, για να θάψει ο Σόρος ανεμπόδιστα την ιστορία μας και τη φυλή μας.

«Εκλογές» κάνουν οι μασκαράδες, κι εσύ προσκυνημένε, φτηνέ οπαδέ λαουτζίκο, είδα που βγήκες πάλι στους δρόμους κι έριξες τόνους λούλουδα στου «αρχηγού» το αμάξι κι έριξες «φύλα πολλά μυρτιάς, / στεφάνια από τριαντάφυλλα κι άλλ’ από μενεξέδες…», αντί για χίλια φάσκελα κι άλλες τόσες μούντζες «χεροποδαράτες»! ****

Απ’ τη θάλασσα έφτασα ως εδώ με φορτίο από απατεώνες, κι οι απατεώνες σε μια νύχτα πλήθυναν κι έγιναν αμέτρητες χιλιάδες, εκατομμύρια...

Ξέρω καλά φίλε μου. Δεν είναι λόγια τούτα δω, δεν είναι για ανθρώπους. Το παράπονο της θάλασσας έχουν μέσα τους και τ’ άπιαστα μαυροντυμένα μοιρολόγια της φυλής μας.

Ξέρω καλά φίλε μου. Δεν είναι λόγια τούτα δω για τους πολιτικάντηδες. Μα τι να κάνω. Τούτοι οι κλέφτες με τίποτα δεν ταράζονται κι εξακολουθούνε τον τούρκικο «χαβά» τους. Ακόμη κι αν κλέψουνε όλο το «ινδικό χρυσάφι κι όλο το κεχριμπάρι από τις Σάρδεις», πάλι δε θα ησυχάσουνε! Ξέρω καλά φίλε μου, ότι πάλι η πέννα μου του κάκου θα φωνάξει. Θα είναι μια αιχμή και μια βροντή στο σκοτάδι μου και τίποτα παραπάνω. Τούτοι οι Νέοι Άρπαλοι είναι όλοι τους κουφοί, ανέγγιχτοι απ’ της ψυχής τους θρήνους.***** Είναι όλοι τους μικροί και θλιβεροί, που δεν αξίζουν για γροθιές, ούτε καν για ένα φτύσιμο! Πέρα μακριά σέρνεται ένας απρόσωπος τύραννος. Κι εδώ σιμά μας τα τσιράκια του, ασύδοτοι παραστάτες, χωρίς ντροπή και φόβο ασχημονούν και παίζουν πότε με τις εκλογές και πότε με τη νοημοσύνη μας. Κι όλα αυτά, σε μια κοινωνία που στέρφεψε και δε γεννάει πια τυραννοκτόνους!

Όμως εμείς ας κρατήσουμε την αξιοπρέπειά μας! Εμείς, δε θα νομιμοποιήσουμε με την ψήφο μας την «κλεφτο-τυραννία» τους. Δε θα βάλουμε πάλι τα χέρια μας, για να βγάλουμε τα μάτια μας. Η «Αποχή» πλέον, είναι η Νέα Πατρίδα μας. Η οργή και η περιφρόνηση, είναι η Νέα Σημαία μας. Εμείς δεν θα συναινέσουμε στη Νέα Κοροϊδία. Εμείς δεν ζητήσαμε εκλογές. Ζητάμε Απελευθέρωση! Ζητάμε ανυπόταχτες ψυχές, για να πιάσουμε και πάλι τα βουνά, να βαφτιστούμε στην φτεροσάλαγη ανάσα του 21!

Λιμποβίσι Αρκαδίας Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2007

* Λουί Αραγκόν (Λόγος σε πρώτο πρόσωπο)

** Γ. Σουρής

*** Πάμπλο Νερούντα (Εσύ θα παλέψεις)

**** Στησίχορος Μετ. Ηλ. Βουτιερίδης

***** Άρπαλος : Ο άνθρωπος που καταχράστηκε τα ταμεία του Μ. Αλεξάνδρου.

Υστερόγραφο: Το άρθρο αυτό γράφτηκε σε μια αμφίβολη μέρα, πριν οι πολιτικές όχεντρες σφυρίξουν μέσα απ’ τις φωτιές του Μοριά. Ήδη, το «Θείο τοπίο δίπλα στου Αλφειού και Κλαδέου την μέχρι χθες αβρή συντυχιά, είναι παραδομένο στις φλόγες, - Ω κακόμοιρη Ολυμπία! Ώ «κατακαημένε Μοριά» – στου αψηλού σατανά και χυδαίου, έχεις μπλέξει τριχιά.»* Ώ κακόμοιρη Ελλάδα, Εσύ που δε μπορείς τους πολιτικούς δημίους σου να καταραστείς και να φτύσεις, πριν ολόκληρη ένα κάρβουνο γίνεις!


ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ" ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ