"Αντιλαλούν οι φυλακές..."

Ποινική δίωξη για τέσσερα αδικήματα σε βαθμό κακουργήματος άσκησε ο εισαγγελέας εφετών Ιωάννης Σακελλάκος κατά παραιτηθέντος γενικού διευθυντή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Παπακωνσταντίνου για τις αγοραπωλησίες ομολόγων από το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας (ΤΕΟ). Η ποινική δίωξη στρέφεται κατά του πρώην προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου του ΤΕΟ Ιωάννη Παπακωνσταντίνου, των υπευθύνων της χρηματιστηριακής εταιρείας ΑΡΤΙΟΝ, καθώς και κατά παντός άλλου υπαιτίου που θα προκύψει από την ανάκριση.
Η δίωξη που άσκησε ο κ. Σακελλάκος αφορά πράξεις που διώκονται με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του νόμου 1608/50 περί καταχραστών του δημοσίου χρήματος και περιλαμβάνει τα αδικήματα: Απιστία σχετική με την υπηρεσία σε βάρος ΝΠΔΔ κατ' εξακολούθηση, η οποία τελέσθηκε υπό περιστάσεις ιδιαίτερα επιβαρυντικές και δη ως αντικείμενο ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας· πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση με σκοπό το περιουσιακό όφελος και με βλάβη τρίτου σε βάρος ΝΠΔΔ, η οποία τελέσθηκε υπό περιστάσεις ιδιαίτερα επιβαρυντικές και δη ως αντικείμενο ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας· άμεση συνέργεια στο αδίκημα της απιστίας· αποδοχή και διάθεση προϊόντων εγκλήματος ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας από δράστη που επιχειρεί τέτοιες πράξεις κατ’ επάγγελμα και συνήθεια και που τελέστηκε σε σχέση με την προαναφερόμενη πράξη της απιστίας.
Οι συναλλαγές που διερευνήθηκαν από τον κ. Ντογιάκο διενεργήθηκαν κατά την χρονική περίοδο 2003-2004, όταν πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΤΕΟ ήταν ο κ. Γ.Παπακωνσταντίνου. Η δικογραφία καθώς και το σχετικό πόρισμα που συνέταξε ο αντεισαγγελέας εφετών Ισίδωρος Ντογιάκος διαβιβάστηκαν στον εφέτη ανακριτή κ. Γιώργο Λέκκα που χειρίζεται την υπόθεση των ομολόγων.

Σχόλιο ¨Πιπεριάς": Ο Πρόεδρος Αλ. Αλαβάνος γιατί δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια για την... πολιτική δίωξη του αξιότιμου κ. Παπακωνσταντίνου;

Πηγή: Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι στιγμές της ζωής μας

Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να βλέπουμε μόνο την όμορφη πλευρά των πραγμάτων. Να χαιρόμαστε ένα ωραίο βιβλίο, να απολαμβάνουμε μια συναυλία στο Ηρώδειο, στο Θέατρο Βράχων, στο Λυκαβηττό, να τα πίνουμε με την παρέα στην ταβέρνα της γειτονιάς. Ανέμελα, ανάλαφρα, απλά.
Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να μην αισθανόμαστε σαν ένα κεφάλαιο που οφείλει να αποδώσει καρπούς, μια μεταχρονολογημένη επιταγή, ένα ταλέντο που κινδυνεύει να χαραμιστεί στη μουντή εργασιακή καθημερινότητα, πολίτες υποταγμένοι στην κοινωνία της αγοράς, του άκρατου ανταγωνισμού και του κυρίαρχου χρήματος, μια σεξιστική κουκκίδα στο φυλλάδιο του υπουργείου Μεταφορών για τις γυναίκες οδηγούς!
Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να μην ανήκουμε σε πολιτικές ομάδες με ετικέτες, αλλά σε ό,τι μας εκφράζει, να ζούμε μακριά από ανούσιες άμιλλες και υπόγειες αντιπαλότητες, να απολαμβάνουμε την ιδιωτικότητά μας, τον ερωτισμό και τον ψυχικό μας κόσμο χωρίς την επέλαση εποίκων. Να ακροβατούμε με τις έννοιες και τα νοήματα, πετυχαίνοντας συχνά τον άθλο της αποστασιοποίησης. Να βιώνουμε τη δική μας άσημη πραγματικότητα, χωρίς τα δεκανίκια της τηλεοπτικής περσόνας και των εξαπτέρυγών της ή της υπερτιμημένης προσωπικότητας της σόου μπιζ και ενδεχομένως χωρίς τις πολιτικές φιγούρες που τις τελευταίες ημέρες αλωνίζουν οριζοντίως και καθέτως το σπιτικό μας.
Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να μη μαθαίνουμε για χρηματιστηριακά κραχ, ούτε για συνανθρώπους μας που χάνονται σε λασπώδεις εκτάσεις της Ασίας. Ει δυνατόν να κλείνουμε τ’ αυτιά μας στις Πυθίες που μέσα από την ιδιαιτερότητα του χρησμού μας προϊδεάζουν για την επερχόμενη περιβαλλοντική συμφορά. Να μην ακούμε κουβέντα για τους χιλιάδες των νεκρών που στήνουν ελλιπείς πυραμίδες στις άκρες του Τίγρη και του Ευφράτη, σκουρόχρωμες πια κηλίδες μιας Ιστορίας που εξακολουθεί να γράφεται με σκούρο μελάνι.
Υπάρχουν στιγμές που θέλουμε να μην καταπιανόμαστε με την ηθική του κράτους και της πολιτικής, την ηθική του πολέμου κι αυτήν του περιβάλλοντος, ακόμη και την ηθική της επανάστασης. Ισως γιατί, η ηθική, εφεύρημα του εύστροφου ανθρώπου εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη παγίδα της ελεύθερης σκέψης, το δόλωμα ενός καλά προγραμματισμένου αποπροσανατολισμού.
Κι όμως, οι περισσότεροι ζούμε προσγειωμένοι στην τρέχουσα αποστεωμένη πραγματικότητα. Αυτή των εκλογών για παράδειγμα. Του υποτιθέμενου πολιτικού πολιτισμού, που επιβάλει πρότυπα και συμπεριφορές τόσο μακριά από τις ευαισθησίες και τις προσδοκίες του μέσου πολίτη. Αυτήν που στην ουσία στερεί με τρόπο αυταρχικό το δικαίωμα στο όραμα, στην εξέλιξη, στην πρόοδο, στην ουσιαστική ανάπτυξη.
Τούτες τις μέρες, ο πολιτικός λόγος θα τρέχει σαν το νερό της βρύσης που κάποιος ξέχασε να κλείσει. Ενώπιόν μας θα λυθεί ως διά μαγείας ο γρίφος του ασφαλιστικού, της παιδείας, της υγείας και θα εισβάλει ως «ερωμένη» στη ζωή μας η ακριβή ποιότητα.
«Ανοικτό βιβλίο» οι πολιτικοί υποψήφιοι θα δώσουν μάχες για τα αυτονόητα, για όσα όφειλαν και οφείλαμε να έχουμε κατακτήσει προ καιρού, ώστε σήμερα να μπορούμε χωρίς ενοχές να βιώνουμε τις δικές μας ξεχωριστές στιγμές. Πικρή η γεύση στα χείλη...

Tης Ριτσας Μασουρα, "Αντίλογοι", ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, www.kathimerini.gr

Αγγελία για όσους ενδιαφέρονται...

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΓΓΕΛΙΑ

Κύριος, 37 ετών, με εκπληρωμένες αριστερές υποχρεώσεις, καθαρός (ιδεολογικά), εχέμυθος, επιθυμώ να γνωρίσω άλλους/ες κυρίους/ες με σκοπό την συγκρότηση αριστερής οργάνωσης ώστε σε τέσσερα χρόνια να συμμετέχουμε σε αριστερό, κοινοβουλευτικό, ενωτικό εγχείρημα το οποίο επιχορηγείται από το κράτος και την Ε.Ε.. Απόδοση εγγυημένη.
Η ιδέα να σχεδιάσω το ατομικό μου αριστερό business plan, παρ’ όλο που με απασχολούσε πολύ καιρό, σχηματοποιήθηκε με σαφήνεια όταν πληροφορήθηκα ότι και το ΔΗΚΚΙ, το οποίο μέχρι σήμερα συνεργαζόταν στα συνδικάτα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με το ΚΚΕ και μόλις πριν λίγες μέρες ανακοίνωσε ψηφοδέλτια αυτόνομης καθόδου, αφού ξέμεινε από την επιχορήγηση που διεκδικεί από την εποχή Τσοβόλα, ανακοίνωσε την συμμετοχή στο ΣΥΡΙΖΑ του ΣΥΝ, τον οποίο και μέχρι πρόσφατα έβριζε. Μάλιστα, επέλεξα την τεχνική της αγγελίας όταν διάβασα στο αντίστοιχο ρεπορτάζ της σημερινής “Ελευθεροτυπίας”, ότι “Περίπου 50 στελέχη του κόμματος θα συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια των περιφερειών ανά την επικράτεια… Και βεβαίως θα δοθεί στο κόμμα το αναλογούν ποσοστό κρατικής επιχορήγησης.”

Η ΑΓΓΕΛΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟ BLOG ΤΟΥ ΕΞΑΠΟΔΩ...

Οι σαλτιμπάγκοι του Δηκκι

-Γιατί χαίρεται και χαμογελά ο... Πάντζας πατέρα;

Τελικά να έχεις υπάρξει μια φορά Πασόκος είσαι για πάντα! Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη από την περίπτωση του Δηκκι ή τελός πάντων το πολιτικό απομεινάρι που λέγεται Δηκκι. Η περίπτωση του είναι μια κλασσική, σαλτιμπάγκικη, πασοκική ιστορία. Εδώ και χρόνια το Δηκκι συνεργαζόταν με το ΚΚΕ. Σε όλα τα μέτωπα. Εργατικά όπου από κοινού έχουν ιδρύσει το ΠΑΜΕ (από το οποίο κατακεραύνωναν τον συνασπισμό...), αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση όπου πολλά στελέχη του Δηκκι έχουν εκλεγεί με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Λίγους μήνες πριν το Δηκκι απαίτησε τρεις βουλευτές και τίτλο "ΚΚΕ - Δηκκι" προκειμένου να συνεργαστούν στις εθνικές εκλογές. Το ΚΚΕ απέρριψε την πρόταση και αντιπρότεινε την εκλογή ενός στελέχους του Δηκκι και συμμετοχή στα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ. Το Δηκκι την απέρριψε και άρχισε να συζητά την συγκρότηση πατριωτικού πόλου με την Χριστιανική Δημοκρατία, την ΕΔΗΚ, το ΑΣΚΕ, ενώ έκανε συζητήσεις και με την ομάδα γύρω από το ΑΡΔΗΝ και τη ΡΗΞΗ. Ξαφνικά τη Κυριακή στο "ΠΑΡΟΝ" διαβάζουμε ονόματα υποψηφίων του Δηκκι, το οποίο δηλώνει έτοιμο για αυτόνομη κάθοδο στος εκλογές. Αλλά οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί καθώς σήμερα Τρίτη 21/8 διαβάσαμε στις εφημερίδες ότι το Δηκκι θα συμμετάσχει (τελικά...) στα ψηφοδέλτια του Συριζα! Ναι, ναι στο Σύριζα όπου ο επικεφαλής του κ. Αλαβάνος στήριξε τη κυρία Γιαννάκου και την κυρία Ρεπούση για το βιβλίο της ιστοράις της ΣΤ" Δημοτικού. Αν δεν κάνω λάθος το δηκκι είχε ζητήσει την απόσυρση του βιβλίου. Τώρα μέσα από τις γραμμές του συριζα θα το ξαναζητήσει; Για το νέο σχέδιο Αναν που έρχεται μέσω του Χριστόφια (που υποστηρίζει ο Συν...) τι θα πει το δηκκι; Οι αγωνιστές που ακόμη (;) ακολουθούν αυτό το μόρφωμα θα δεχθούν αδιαμαρτύρητα αυτόν τον σαλτιμπαγκισμό ορισμένων; Αλλά θα μου πείτε γιατί ρωτάω; Πασόκοι είναι οι άνθρωποι, δεν θα έχουν πρόβλημα να κάνουν άλλη μια... κωλωτούμπα!

Ὁ Ῥωμηὸς στὸν Παράδεισο

Εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου λοιπόν. Τι καλύτερο; Εχουμε φούμο για πολλούς και πολλές... Ο Γεώργιος Σουρής έχει την απάντηση με το ποίημα Ο Ρωμηός στον παράδεισο...

Θεούλη μου, τί σοῦ ῾λθε νὰ μ᾿ ἁγιάσεις;

νομίζεις πῶς θὰ μ᾿ ἔμελλε καθόλου,

ἂν ἤθελες κι ἐμένα νὰ κολάσεις

καὶ μ᾿ ἔστελνες παρέα τοῦ διαβόλου;

Μ᾿ ἀρέσει ὁ Παράδεισος, ἀλήθεια,

χωρὶς δουλειὰ σκοτώνω τὸ καιρὸ

βλέπω ἁγίους γύρω μου σωρό,

διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,

κι ἀκούω καὶ τραγούδια θεϊκά,

μά, ἔλα ποὺ δὲν ἔχετε συνήθεια,

νὰ λέτε κι ἕνα δυὸ πολιτικά!

Σὺ κυβερνᾷς γιὰ πάντα μὲ γαλήνη

κι ὤρα ἀπ᾿ τὸ θρόνο σου δὲ πέφτεις...

Ἂς ἦταν δυνατὸν Θεὸς νὰ γίνει

καὶ ἄλλος σὰν ἐσένα, λίγο ψεύτης,

νὰ μοιρασθεῖ τῶν οὐρανῶν τ᾿ ἀσκέρι,

νὰ πᾶνε καὶ μ᾿ ἐκεῖνον οἱ μισοί,

νά ῾ρχεται αὐτός, νὰ πέφτεις σύ,

νὰ γίνεται λιγάκι νταραβέρι...

Μὰ ὅλα ἐδῶ εἶναι τακτικά,

ὁ οὐρανὸς Θεὸ ἐσένα ξέρει,

καὶ δὲ μιλοῦν πολιτικά!

Ἐδῶ ποὺ μ᾿ ἡσυχία ὅλοι ζοῦνε,

γιὰ μένα εἶναι κόλαση μεγάλη,

πολιτικὰ τ᾿ αὐτιά μου ἂς ἀκοῦνε,

κι ἂς εἶμαι καὶ στὴ κόλαση, χαλάλι!

Ἂν εἶχες εἰς τὸ νοῦ νὰ μὲ κολάσεις,

καὶ μ᾿ ἔφερες κοντά σου γιὰ ποινή,

νά! κόλαση γιὰ ῾μὲ ἀληθινή...

Μά, φθάνει πιά, Θεέ μου, μὴ μὲ σκάσεις,

καὶ διῶξε με στὸ λέω παστρικά,

γιατὶ ἀλλιῶς στιγμὴ δὲ θὰ ῾συχάσεις...

Μονάχος θὰ μιλῶ πολιτικά!

Κτηνωδία δίχως τέλος

Θύματα της τουρκικής θηριωδίας σε καταθέσεις που έδωσαν σε ανώτερους αξιωματικούς της Αστυνομίας γίνεται λόγος για βιασμούς γυναικών και εγκλήματα σε βάρος αμάχων. Οι καταθέσεις φυλάσσονται αυτή τη στιγμή στα αρχεία της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ). Συγκλονισμό προκαλεί κατάθεση 66χρονης, που μιλά για τη δολοφονία νεαρής μητέρας. «Επρόσεξα ότι πάνω στο νεκρόν σώμαν της Σ.Π., 26 χρονών, ελαχταρούσεν ολογαίματη η κορούδα της, ονόματι Μαρία, ηλικίας 13 μόλις μηνών. Η Μαρία έκλαιγεν και έγλειφεν τα αίματα της μητέρας της. Εγώ τότε έπιασα το μωρόν και το επήγα στο σπίτιν μου και το έλουσα και του εφόρεσα καθαρά ρούχα», περιγράφει 66χρονη γυναίκα από χωριό της επαρχίας Λευκωσίας.
Στις καταθέσεις καταγράφονται πλήρη στοιχεία των θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας, καθώς επίσης λεπτομέρειες για τον τόπο διάπραξης των εγκλημάτων. Σε μιαν απ’ αυτές τις καταθέσεις, νεαρή γυναίκα από χωριό της επαρχίας Κερύνειας περιγράφει το βιασμό της, παρουσία του γιου της: «Είμαι παντρεμένη και έχω 6 παιδιά ηλικίας 7-16 χρονών. Μέσα στο σπίτι μας ήλθαν 4 στρατιώτες Τούρκοι, οι τρεις ήταν Τουρκοκύπριοι και ο άλλος εκ Τουρκίας. Μόλις μπήκαν μέσα, ο άντρας μου παραδόθηκε κι επήρε τα μωρά κι εβγήκε έξω, αλλά εμέναν ο Τούρκος εκ Τουρκίας δεν με άφηνεν να βγω έξω, αλλά με εκτύπησεν με το όπλον μέσα στα πλευρά και με έσπρωξεν προς το κρεβάτι. Εγώ, όταν επροσπαθούσε να βγάλει την κιλότταν μου, εφοβήθηκα και έκλαιγα και τον παρακαλούσα να σταματήσει. Μετά με έβγαλεν έξω και με εκρατούσεν σφικτά μέχρι την...(τοποθεσία) και επίσης ο γιος μου Ι. μάς ακολουθούσεν. Εκεί κοντά, μέσα στον δρόμον με εβίασεν όρθιος, παρουσία του γιου μου».

Ομαδικοί βιασμοί

Υποθέσεις βιασμών αφορούν και άλλες καταθέσεις. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα απ’ αυτές: «Μόλις έφυγαν οι άνδρες, άρχισαν να χωρίζουν νεαρές κοπέλες και να τες παίρνουν σε απόμερα δωμάτια και να τις βιάζουν. Οι κοπέλες, ενώ επήγαιναν έκλαιγαν, ως και όταν επέστρεφαν». (Αφήγηση γυναίκας από χωριό της Λευκωσίας)
«Την 17ην Αυγούστου, ενώ ήμουν με τες άλλες γυναίκες, ήρθεν ένας Τούρκος εκ Τουρκίας, με ετράβηξεν με βίαν και με επήρεν σ’ έναν μικρόν δωμάτιον. Ματαίως εγώ και η μητέρα μου επροσπαθήσαμεν να αντισταθούμεν. Μόλις με έβαλεν εις το δωμάτιον, επειδή εγώ δεν εξυντυνόμουν, άρχισεν να με κτυπά στο πρόσωπον και στα χέρια. Ακολούθως μου έβγαλεν ο ίδιος τα ρούχα μου και με την απειλήν του όπλου του με εβίασεν. Την ίδιαν ώραν που με επήραν εμέναν, επήραν και τις αδελφές μου, τις έβαλαν σε χωριστά δωμάτια και τις εβίασαν». (Aφήγηση γυναίκας από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου).
Θύματα βιασμών υπήρξαν και ηλικιωμένες γυναίκες. Εξηντάχρονη από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου αφηγείται: «Άρχισεν να μου κτυπά με τα χέρια του και το κοντάκκιν του όπλου του, και με το ζόριν μου έβγαλεν το παντελόνι μου και με εβίασεν πάνω στο κρεβάτι. Μετά έφυγεν εκείνος που με εβίασεν και ήρτεν ο άλλος, ο οποίος με εβίασεν και αυτός και μετά έφυγαν».

14χρονο κορίτσι θύμα βιασμού

Από τη μανία των Τούρκων δεν γλίτωσαν τα μικρά κορίτσια. Δεκατετράχρονη από χωριό της επαρχίας Κερύνειας αφηγείται: «…Με έπιασεν ένας Τούρκος στρατιώτης και με έβγαλεν έξω από την αποθήκην, μέσα στα χωράφια και με εβίασεν μιαν φοράν με τα μάτια και τα χέρια δεμένα με ρούχα. Σήμερα το πρωί ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης με επήρεν μέσα σε μιαν μάντραν, που είναι κοντά στην αποθήκη, και με εβίασεν και αυτός. Το απόγευμα ένας Τούρκος στρατιώτης, που νομίζω ότι είναι ο ίδιος ο πρωινός, με επήρεν ξανά στην μάντραν και με εβίασεν και πάλι».

Κόλαφος για την Τουρκία

ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ καταθέσεις, οι οποίες είναι εν γνώσει του Υπουργείου Εξωτερικών, ωστόσο βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, οδήγησαν σε διπλή καταδίκη της Τουρκίας για τις βαρβαρότητες της εισβολής. Σε δηλώσεις τις στη «Σ», η υπουργός Εξωτερικών, Ερατώ Μαρκουλλή, ανέφερε ότι το εν λόγω μαρτυρικό υλικό αποτέλεσε ουσιαστικό κομμάτι των δύο προσφυγών που κατέθεσε η Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον της Τουρκίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το αποτέλεσμα ήταν η Τουρκία να καταδικαστεί κατ’ επανάληψη για τις ωμότητες εις βάρος Ελληνοκυπρίων προσφύγων.

ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: Εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ Κύπρου, www.simerini.com

Το Πασοκ δεν αλλάζει...

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Πασόκ (αριστερά) δίνει δώρο στο νέο δήμαρχο της Πάρου

Τολμάνε και μιλάνε οι Πασόκοι (και οι φίλοι τους...) για πολιτική ηθική; Και όμως έχουν το θράσος οι οπαδοί του George Παπανδρεόυ να μιλάνε και να... πανηγυρίζουν για την τοποθέτηση του κυρίου Γιάννη Ραγκούση ως εκπροσώπου Τύπου του Πασόκ. Φυσικά δεν μας λένε ότι ο κύριος Ραγκούσης έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους πολίτες της Πάρου οι οποίοι μόλις πριν από λίγους μήνες τον εξέλεξαν (Το 2002 είχε βγει με 54,5%. Ας πρόσεχαν...) με ποσοστό 67,7% (παρακαλώ...) δήμαρχο Πάρου. Φυσικά ο κύριος Ραγκούσης μόλις ο πρόεδρος George του έκανε... νεύμα τα παράτησε όλα και πήγε στη Χαριλάου Τρικούπη. Οι πολίτες της Πάρου τη άποψη έχουν που ξαφνικά βρέθηκαν χωρίς δήμαρχο; Βέβαια ας πρόσεχαν στην ώρα της κάλπης. Θα μου πείτε αυτό περίμενες για να βγάλεις συμπεράσματα για το Πασόκ; Οχι βέβαια ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει "σύστημα Πασόκ", τι σημαίνει "κράτος Πασόκ". Απλά ελπίζω ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει ξεχάσει (εξάλλου μόλις 3,5 χρόνια έχουν περάσει...) τι σημαίνει Πασόκ.

Γιορτάζει η Παναγιά...

Μεγάλη γιορτή γιορτάζει η Ελλάδα τον Δεκαπενταύγουστο, σχεδόν σαν δεύτερη Ανάσταση

όμως το θέρος. Είναι σαν να γιορτάζει το ίδιο το καλοκαίρι, χρυσό και στεφανωμένο

ώριμο και καρπισμένο

ένας θρίαμβος του ήλιου, αλλά θρίαμβος γλυκύς, ταπεινός, παραστάτης και προσκυνητής σε μιαν ακόμα Κοίμηση

της μάνας ολωνών μας, καθώς νοιώθουμε την Παναγιά, σκέπη σεπτή και οικεία, πρόμαχο και οδηγήτρια, φυλαχτό και καταφυγή. Απ' τη «Μάνα-Μαρία» των απλών μουσουλμάνων της Πόλης ώς την Παναγιά των ρωμιών ναυτικών στις άκρες της θάλασσας

στα ίδια μεγάλα μαύρα μάτια που μας θωρούν απ' τις εικόνες στρέφουμε τα δικά μας, όταν τους ορίζοντές μας θολώνουν τα δάκρυα. Πιστοί και άπιστοι, παρηγορημένοι και παρίες
καταφεύγουν σε μιαν αγκάλη που δεν ζητά εξηγήσεις, δεν ξεχωρίζει αμνούς κι ερίφια, δεν έχει επιτίμια για κανένα απ' τα παιδιά των ανθρώπων

παρά έγνοια κι ευχή.

Η Παναγιά με τα χίλια ονόματα - όπως οι μανάδες μας με τα χίλια δάκρυα της χαράς και της λύπης.

Πάνω απ' τη Χρυσή Πύλη στην Κωνσταντινούπολη οι κτίτορες βασιλιάδες είχαν στήσει ένα επίχρυσο γιγάντιο άγαλμα της θεάς Νίκης, με το ιμάτιό της να ανεμίζει στον άνεμο, τον κορμό της κάπως γερτό προς τα μπρος και τα χέρια απλωμένα να κρατούν στεφάνι, σαν να στέφουν από ψηλά τους θριαμβευτές αυτοκράτορες κάθε φορά που νικούσαν και, τότε μόνον, άνοιγε η Χρυσή Πύλη για να περάσουν.

Με τον καιρό ο λαός της Πόλης, καθώς σιγά-σιγά η νέα θρησκεία επικρατούσε, άρχισε να ονομάζει το άγαλμα της Νίκης, Παναγιά Νίκη

κι έγινε η Νίκη, η κόρη της Βίας,

μια ακόμα Παναγιά, μητέρα του ελέους

περισσότερο μάνα των στρατιωτών που επέστρεφαν ή είχαν πέσει, δηλαδή συνάμα της χαράς και των δακρύων,

παρά παράσημο κι επίσημο στον θώρακα του θριαμβευτή αυτοκράτορα.

Σιγά τη διαφορά, θα μου πείτε και για άλλη μια φορά θα 'χετε δίκιο.

Ομως οι λαοί στις παραδόσεις τους επιρρέπουν σε κάτι τέτοιες μετουσιώσεις (να 'ναι μετεξελίξεις μόνον και μεταμορφώσεις; ή βαθύτερες ψυχικές ανάγκες;) - ποιος να ξέρει και γιατί;...

Sol Invictus. Ο «Ανίκητος Ηλιος»,

έγινε κι αυτός με τα χρόνια πάνω στις ασπίδες των στρατιωτών «Ιησούς Χριστός Νικά»

(«κι όλα τα κακά σκορπά», στα παραμύθια, τις προσευχές και τις λαϊκές ρήσεις). Ομως ακόμα και ως Απόλλωνας, ο Ανίκητος Ηλιος είχε προλάβει -διττός άλλωστε στη φύση του, ήτοι, και εκηβόλος τοξότης και εν τω άμα θεραπευτής- να περάσει στη λαϊκή παράδοση την αντίθεση ως προϋπόθεση της αρμονίας. Να συνδέσει την τύχη (της ασθένειας) με τη φροντίδα (της ίασης).

Μέσα στο φως του Απόλλωνα του Αυγούστου κοιμάται η μητέρα του αιωνίου φωτός, σαν να δηλώνει ότι και ο θάνατος φως είναι, ότι η κάθοδος της Περσεφόνης στον Αδη μπορεί να έχει νόημα στον κόσμο του κάματου και των εποχών, αλλά είναι ανόητη στο επέκεινα.

Παρηγοριές, θα μου πείτε.

Σωστόν. Αλλο ένα απ' τα χίλια ονόματα της Παναγιάς. Παρηγορήτρια.

Ας γιορτάσουμε.

Ποτέ οι γιορτές δεν έβλαψαν κανέναν. Πιστόν ή άπιστον, βασιλέα ή στρατιώτη, εύχαριν ή κατσούφη. Γιορτάζει και η Παναγιά, γιορτάζει και η Μασσαλιώτις.

Μπορεί κάποτε η Παναγιά να γίνει και Μασσαλιώτις - χιλιαένα ονόματα· όπως και η Μασσαλιώτις, Παναγιά· δεν έγινε η κόρη της Βίας, Κλαίουσα; Δεν έγιναν του Μίθρα οι πυρές του Αη Γιάννη οι Φωτιές;

Συμπόσια είναι οι γιορτές.

Των γυναικών και των ανδρών. Με όλες τους τις ιδιότητες, παιδιών, εραστών, συζύγων, συγγενών, φίλων

γιορτές που οι παρόντες νοιώθουν τους απόντες πάλι πλησίον

είναι οι γιορτές των Αγίων και των ποιητών

ίσως και των Αγίων Ποιητών

ας γιορτάζουμε!

ΝΑΥΤΙΛΟΣ, ΣΤΑΘΗΣ Σ. 14.VIII.2007 stathis@enet.gr

Oι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και η παγίδα της «καθημερινότητας»

Oι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και η παγίδα της «καθημερινότητας»Υπάρχει μια παρεξήγηση για την πολιτική χρήση του όρου «καθημερινότητα»: Κάποιοι φαντάζονται, ότι ένα σύγχρονο κόμμα δεν χρειάζεται να μιλάει για τίποτε άλλο, πέρα από το προβλήματα καθημερινότητας του απλού πολίτη. Σε αυτά μπορεί να τον «κερδίσει» ή να τον «χάσει» πέρα κι ανεξάρτητα από ιδεολογικές καταβολές.

Η άποψη αυτή υπονοεί, ότι υπάρχουν «μαγικές λύσεις», που επιτρέπουν σε μια κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει τη δημόσια διοίκηση για να λύσει τα προβλήματα που ταλαιπωρούν καθημερινά τους πολίτες.Αυτή η θεωρία μοιάζει ελκυστική ιδιαίτερα σε περιόδους απαξίωσης της Πολιτικής και των πολιτικών. Αλλά είναι εξαιρετικά ρηχή, αποπροσανατολιστική και παγιδευτική:

* Είναι ρηχή, διότι έτσι κι αλλιώς, όλες οι σφυγμομετρήσεις δίνουν ψιλά στην έγνοια των πολιτών, τα προβλήματα Ανεργίας και Παιδείας. Κανένα απ' αυτά δεν είναι πρόβλημα «καθημερινότητας». Δεν υπάρχει καμία απλή «συνταγή» που θα επιτρέψει στην Πολιτεία να βρει δουλειά σε όλους τους άνεργους ή να αναβαθμίσει το επίπεδο των σπουδών

* Είναι αποπροσανατολιστική, διότι η δημόσια διοίκηση το βασικό εργαλείο που έχει στα χέρια της η κυβέρνηση είναι συνήθως η αιτία που δημιουργεί προβλήματα στην καθημερινότητα των πολιτών, όχι η λύση στα προβλήματα αυτά.

* Είναι, ακόμα, παγιδευτική, διότι υπονοεί ότι υπάρχει ένα «παντοδύναμο δημόσιο», το οποίο μπορεί να δημιουργήσει ευημερία στους πολίτες. Αυτός, όμως, είναι ο μύθος του κρατισμού. Οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις απελευθερώνουν την δημιουργικότητα των πολιτών και μειώνουν την άμεση εξάρτηση της ευημερίας τους από το κράτος. Όσο περισσότερο μιλά για την «καθημερινότητα» του πολίτη η ΝΔ, τόσο περισσότερο προσχωρεί στη λογική του «κρατισμού», τον οποίο, την ίδια στιγμή, καταγγέλλει και προσπαθεί να καταργήσει

* Όσο περισσότερο τολμά αυτό που έχει υποσχεθεί η ΝΔ μεταρρυθμιστικές τομές τόσο θα αναστατώνει πρόσκαιρα την «καθημερινότητα» του πολίτη. Διότι οι τολμηρές μεταρρυθμίσεις θίγουν πολλούς και ξεβολεύουν περισσότερους, πριν αρχίσουν να αποδίδουν για όλους.
Μεταρρυθμιστικές τομές και «καθημερινότητα» δεν παντρεύονται. Η «καθημερινότητα» δημιουργεί συντηρητικά ανακλαστικά, αποθαρρύνοντας τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις

* Από τη ΝΔ δεν περιμένουμε «μαγικές λύσεις» για την «καθημερινότητα» του πολίτη, αλλά τολμηρές μεταρρυθμίσεις που θα αναδείξουν τη δημιουργικότητα της ελληνικής κοινωνίας.-- Από τη ΝΔ δεν περιμένουμε υποσχέσεις για «ρουσφέτια καθημερινότητας» προς τον απλό πολίτη, αλλά προστασία και προώθηση του δημοσίου συμφέροντος.

* Από τη ΝΔ δεν περιμένουμε α-πολίτικες επαγγελίες περί «καθημερινότητας, αλλά πολιτικές τομές. Οι επαγγελίες περί «καθημερινότητας» ταιριάζουν σε κόμματα του κρατισμού, που υπόσχονται «τα πάντα στους πάντες». Οι πολίτες «δεν τσιμπάνε» πια. Αντιμετωπίζουν αυτές τις υποσχέσεις με όλο και μεγαλύτερη καχυποψία

* Από τη ΝΔ προσδοκούμε να εγκαταλείψει τον κρατισμό και να προσφέρει επανίδρυση του κράτους και μεταρρυθμιστική κοσμογονία στην οικονομία και την κοινωνία. Αυτά θα επιτρέψουν στον πολίτη να αλλάξει ο ίδιος την γκρίζα καθημερινότητά του. Γιατί μόνο εκείνος μπορεί να την αλλάξει.

* Από την ΝΔ δεν περιμένουμε να γίνει ένα «καλύτερο ΠΑΣΟΚ». Περιμένουμε να γίνει μια φιλελεύθερη δημοκρατική παράταξη. Με τη συναίνεση της κοινωνίας, δίχως νέο-φιλελεύθερες ακρότητες. Αλλά χωρίς να χάνεται στα μικρά της «καθημερινότητας». Και χωρίς να διστάζει, εν ονόματι της καθημερινότητας, μπροστά στις μεγάλες αλλαγές, που έχει ανάγκη η χώρα και που έχει επαγγελθεί η ίδια η ΝΔ.

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, 14η Αυγούστου 2007

Εκτός από τους αγώνες, υπήρξε και ο Αλέκος...

Δακρύβρεχτες και πολλές οι αναφορές σήμερα στα ραδιόφωνα της χώρας για την επέτειο των Ολυμπιακών αγώνων του 2004, ακόμη αρκετοί ανέφεραν και την παγκόσμια ημέρα των... αριστερόχειρων(!). Κανείς δεν θυμήθηκε ότι, σαν σήμερα, το 1968 ένας τρελός νέος προσπάθησε απόλυτα επαναστατικά να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία στη χώρα μας.
Ως νέος τυραννοκτόνος θέλησε να βάλει τέρμα στα «ιατρικά» πειράματα του δικτάτορα Παπαδόπουλου, που ασελγούσε στο κορμί της ανάπηρης Ελληνικής Δημοκρατίας... Αλλά ο Αλέκος δεν το έκανε για να τον θυμόμαστε εμείς σήμερα, απλά πίστευε ότι τα άρθρα του Συντάγματος δεν είναι κόμικ για να γελάμε ή να μην τα διαβάζουμε, έχουν ουσία... 114 τότε, 120 σήμερα...
Σε μια εποχή που η αδιαφορία και η έλλειψη προτύπων χαρακτηρίζουν τους νέους ανθρώπους, έχει η εντελώς σύγχρονη ιστορία μας, έναν Ήρωα τον Αλέκο Παναγούλη και αν φωτιστεί έστω και ελάχιστα η πορεία του, θα αποτελέσει μια ευχάριστη αλλά και πολύ σημαντική αλλαγή, με απρόσμενα αποτελέσματα ως προς την ευαισθητοποίηση και την συμμετοχικότητα.
Όσο και αν οι πιέσεις πολλαπλασιάζονται, όσό και αν κάποιοι μας θεωρούν γραφικούς για τον μοναχικό μας αγώνα, εμείς για το μόνο που μπορούμε να υποσχεθούμε, σήμερα 39 χρόνια μετά, είναι ότι θα συνεχίσουμε αυτό τον ωραίο αγώνα.

Πηγη: Γραφείο Τύπου Ελληνικής ΔΗμοκρατικής Νεολαίας - Ε.ΔΗ.Ν.

Έντεκα χρόνια χωρίς τον Τάσο...

Όταν ακούει ή διαβάζει τη λέξη "λύκος" κλαίει και η ψυχή του ταράζεται. Θυμάται κάποιους "Γκρίζους Λύκους", που δολοφόνησαν το γιο του με τον πιο φρικτό τρόπο. Ούτε και τα τούρκικα μπορεί να τα ακούει. Δεν τους θέλει να τους βλέπει τους Τ/κ, ούτε και τους Τούρκους. Γι' αυτόν "όλοι Τούρκοι είναι" και στο κέντρο του, "αν λάχει και πάνε θα τους διώξει". Άμα ακούει τούρκικα και βλέπει Τ/κ, θυμάται αυτούς που σκότωσαν το γιο του, 37 μέρες πριν γεννηθεί η εγγονή του. Δάκρυ πικρό, πόνος βαθύς. Εξομολόγηση πικραμένης ψυχής. " Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ταράζομαι όταν βλέπω Τ/κ στο Παραλίμνι. Αυτοί κρατούν τη γη μας. Με Τούρκο με Τ/κ να μη βλέπω. Και αν έρθουν ποτέ εδώ Τ/κ, εγώ θα τους διώξω. Ευγενικά, μεν, αλλά θα τους διώξω... Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, ξέρω, κατανοώ πως δε φταίνε, μα δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά...., δεν μπορώ... ".

Είναι ο Ισαάκ Ισαάκ, ο πατέρας του δολοφονηθέντα Τάσου Ισαάκ και αυτές τις μέρες πονεί πολύ. Πέρασαν έντεκα χρόνια και ακόμα πονεί. Περάσαμε μερικές ώρες μαζί του στον Πρωταρά. Πρώτα ξεκλείδωσε την ψυχή του και μετά μίλησε στο "Φιλελεύθερο" σε μια εξομολόγηση πονεμένης ψυχής, χαροκαμένου πατέρα, που έντεκα χρόνια μετά, ακόμη πονεί πολύ... Ήρθε πάλιν ο Αύγουστος και η γαλανή θάλασσα του Πρωταρά φαντάζει μαύρη και ξεβράζει μνήμες πικρές, θύμησες οδύνης.
Η Αναστασία στου Σεπτέμβρη τις 17, μέρα του Αγίου Αναστασίου, θα γιορτάσει εκτός από τα ονομαστήρια της και τα εντέκατα της γενέθλια. Την ημέρα εκείνη μάλλον θα βάλει τον ψηφιακό δίσκο στην τηλεόραση για να δει την ταινία του γάμου του μπαμπά της και θα του ψελλίσει " γιάσου μπαμπά, τι κάνεις, δες με που μεγάλωσα και έγινα κιόλας έντεκα χρονών...".

Πως πάει ο καιρός. Πάνε κιόλας έντεκα χρόνια που γεννήθηκε η Αναστασία των Ελλήνων και λίγους μήνες αργότερα, η Χάρις Αλεξίου τραγούδησε το τραγούδι για το χελιδονάκι του Παραλιμνιού, που έκανε τα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων να δακρύσουν και τις καρδιές τους να σκιρτήσουν.... Ο κ. Ισαάκ, έγινε φέτος 63 χρονών. Στην πλατεία Τάσου Ισαάκ, στην οδό Τάσου Ισαάκ, ο πατέρας του Ισαάκ Ισαάκ, περνά τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες και τα χρόνια, που ακολούθησαν την 11η Αυγούστου 1996. " Για εμένα ήταν χθες. Για εμένα σαν να ήταν πριν μιαν ώρα.....". Ανάβει ένα τσιγάρο, πίνει μερικές γουλιές καφέ, τα όσα λέμε, βγαίνουν μέσα από το ασταμάτητο αναφιλητό του. Ήταν απόγευμα 11ης Αυγούστου, κοντά η ώρα τρεις και ο Τάσος δεν εφάνη στο οικογενειακό εστιατόριο στον Πρωταρά. Το προηγούμενο βράδυ έλεγε της μάνας του της "κυράς Τασίας", ( έτσι τη φώναζε), "κυρά Τασία εγώ αύριο θα πάω στη διαδήλωση μα εσύ να μη φοβάσαι...". Άντε κυρά μου πάμε να ξεκουραστούμε λιγάκι και ο Τάσος έμεινε στη διαδήλωση", είπε εκείνο το απόγευμα ο κ. Ισαάκ στην κυρά Τασία και πήγαν στο σπιτάκι τους στο Παραλίμνι. Παράγειραν να κοιμηθούν μα εκείνος δεν ένιωθε καλά. Κάτι φοβόταν..... Θα ήταν κατά τις πέντε, μάλλον λίγο πριν από τις πέντε το απόγευμα. Δυο σχεδόν ώρες είχαν περάσει από το κακό που έγινε στο οδόφραγμα της Κάτω Δερύνειας. Κτύπησε την πόρτα ένας φίλος. " Βρε Ισαάκ, δεν έμαθες τα νέα. Στη διαδήλωση έγινε μεγάλο κακό, τρεις τραυματίες και ένα νεκρό λένε τα ΜΜΕ, ότι έχει στη διαδήλωση....". " Ο Τάσος μου; Ξέρεις τίποτε...;". Ο άλλος είπε ότι δεν ήξερε και έφυγε. Πήγε στο υπνοδωμάτιο. " Τασία ξύπνα. Έχει νεκρό και τραυματίες στη διαδήλωση, μα μου φαίνεται είναι ο γιος μας ο νεκρός...." Λούστηκε τα κλάματα η κυρά Τασία και πέντε λεπτά μετά, βρέθηκαν με τη ψυχή στο στόμα στο νοσοκομείο του Παραλιμνίου. Πάγωσαν όλοι σαν τον είδαν. Ένας γιατρός τον ρώτησε ", είσαι ο παπάς του Τάσου Ισαάκ;". Ναι πρόλαβε ν' αποκριθεί και ο γιατρός τον έκοψε, με φωνή τρεμάμενη..." Δυστυχώς τον εχάσαμεν...". Και από τότε "κάθε Αύγουστο γίνεται η θάλασσα του Πρωταρά μαύρη, όπως μαύρη είναι κάθε μέρα η ζωή του...".

Η καρδιά μου είναι γεμάτη πόνο και έτσι θα είναι όσο ζω, όσο θα έχει νερό η θάλασσα του Πρωταρά....", μονολογεί ο πικραμένος πατέρας. Ο χαροκαμένος γονιός του ήρωα Τάσου Ισαάκ. " Δεν ξέρω αν κάποιοι την ξέχασαν, δεν ξέρω. Εγώ δεν ξεχνώ, δεν μπορώ να ξεχάσω. Δεν δύναται η ψυχή μου να ξεχάσει και όση δύναμη μου έμεινε για να θυμάμαι τη χρειάζομαι..." συνεχίζει. Στη γειτονιά του Τάσου Δάκρυ πικρό, πόνος ψυχής αστείρευτος. Μα έχει να πει μόνο λόγια καλά και γεμάτα εκτίμηση για το Δήμο Παραλιμνίου που έδωσε το όνομα του Τάσου Ισαάκ, του γιου του, στο δρόμο που βρίσκεται το κέντρο του Τάσου. Εκτιμά πολύ που έδωσαν και το όνομα του Τάσου και στη μικρή πλατεία, στο τέλος του Δρόμου. Μια πλατεία και ένας δρόμος με το όνομα του Τάσου Ισαάκ, εκεί που βρίσκεται το κέντρο του. " Εδώ είναι το κέντρο του γιου μου, όχι εμένα", ψελλίζει. Ο Τάσος ζει στην Αναστασία Όταν έκλαψε η Αναστασία, τη μέρα που γεννήθηκε στην κλινική, στις 17 Σεπτέμβρη 1996, λούστηκε στα κλάματα. Επιτέλους, ο Τάσος ξαναζούσε, 37 μέρες μετά τη δολοφονία του από τους Τούρκους.
Μεγαλώνοντας η Αναστασία όλων των Ελλήνων, έγινε Τάσος. Στη ψυχούλα, στη σκέψη, στα χαρακτηριστικά. " Είναι η συνέχεια του Τάσου. Είναι ο Τάσος..". Η Αναστασία, προσθέτει, συνέχεια, θυμάται τον πατέρα της. Βλέπει βίντεο με τον πατέρα της. " Έχει έναν πατέρα ήρωα και το καμαρώνει, μα στεναχωριέται που δεν πήρε ποτέ της το πατρικό χάδι....", εξομολογείται ο παππούς της.
" Μου λείπει ο μπαμπάς μου", παραπονιέται κάποτε στη ζωή της η μικρή Αναστασία. Το χελιδονάκι των Ελλήνων Το χελιδονάκι των Ελλήνων, η κόρη του Τάσου Ισαάκ που πήρε το όνομα του δολοφονημένου πατέρα της μεγαλώνει έχοντας στη ζωή της τις αρχές και τα ιδανικά ενός λαού, που γαλούχησαν και τον ήρωα πατέρα της και τον έφεραν στην πρώτη γραμμή της αντικατοχικής διαδήλωσης να πεθαίνει στο οδόφραγμα της Δερύνειας, στις 11 Αυγούστου 1996. Ξέρει η Αναστασία, πόσες χιλιάδες κόσμος ήταν στην κηδεία του πατέρα της και πόσα εκατομμύρια Ελλήνων, δάκρυσαν γι' αυτήν και της χάρισαν ένα κομμάτι της καρδιάς της. Η Αναστασία μεγαλώνει και κάποτε θα μιλά και η ίδια για όλα τούτα. Θέλει να μιλά, " αλλά καρτερά να μεγαλώσει ακόμη λίγο μη και πει κάτι που να είναι λάθος...". Έντεκα χρόνια μετά, συνεχίζει ο κ. Ισαάκ, αισθάνομαι την ανάγκη να πω ότι, ο κόσμος ετίμησε και τιμά το γιο μου. Ο πόνος του πατέρα είναι πόνος. Ήθελα κάποτε να το πω, αλλά τότε που χάσαμε τον Τάσο ήταν ο πόνος μου αβάστακτος και δεν μπορούσα να μιλώ..". Το μωρό μας, την Αναστασία, τη βάφτισε ο τότε Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος, αλλά το έκανε επ' ονόματι του Ελληνισμού. " Αναστασία των Ελλήνων", την είπαμε από τότε και έτσι είναι και σήμερα, λέγει ακόμη ο κ. Ισαάκ. "Με πληγώνει που δεν επλήρωσαν..." Το ότι επεράσαν έντεκα χρόνια και κανένας από τους φονιάδες του γιου μου δεν δικάστηκε και δεν πλήρωσε για τούτο το έγκλημα είναι κάτι που με πληγώνει. Που είναι η Δικαιοσύνη και το Διεθνές Δίκαιο που επικαλούνται οι ισχυροί της γης..";

ΤΟΥ ΠΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ" http://www.phileleftheros.com/main/main.asp?gid=491

Πριν από 11 χρόνια...

Ηταν Αύγουστος του 1996. Η κόρη μου Αργυρώ ήταν οκτώ μηνών. Κάναμε διακοπές στους Πόρους Πιερίας. Επινα καφέ και από το ραδιόφωνο ακούω ότι οι Τούρκοι σκότωσαν έναν Κύπριο στη πράσινη γραμμή. Ηξερα ότι οι Μοτοσυκλετιστές (που είχαν ξεκινήσει από το Βερολίνο...) θα πήγαιναν στη "πράσινη" γραμμή για να διαδηλώσουν ενάντια στην Τουρκική κατοχή. Μάλιστα είχα πάει στο λιμάνι του Πειραιά όπου οι διαδηλωτές με τις Μοτόρες τους (όπως τις λένε στη Κύπρο...) μπήκαν στα καράβια για Κύπρο. Δεν ήξερα τίποτα για τα επεισόδια. Λίγο μετά οι τηλεοπτικές οθόνες "μεταφέρουν" τη συγκλονιστική εικόνα όπου ανθρωπόμορφα τέρατα λιντσάρουν τον άτυχο Τάσο Ισαακ. Η εικόνα του δολοφόνου που σηκώνει μια πέτρα και την ρίχνει στο κεφάλι του Τάσου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου. Δεν θα την ξεχάσω ΠΟΤΕ! Ηταν 11 Αυγούστου του 1996.

Στις 14 Αυγούστου...

Τρεις μέρες αργότερα ο ξάδερφος του Τάσου, ο Σολωμός Σολωμού σαν έτοιμος από καιρό σκαρφαλώνει στον ιστό της Τουρκοκυπριακής σημαίας. Το τσιγάρο αργοσβήνει στα χείλη του και ο Σολωμός σαν αίλουρος προσπαθεί να κεταβάσει τη σημαία του Αττίλα. Ενας πυροβολισμός "σκίζει" τον αέρα. Ο Σολωμός πέφτει νεκρός. Το σώμα του ακίνητο στέκει στην ρίζα του ιστού. Μέσα σε τρεις μέρες ο Ελληνισμός της Κύπρου έχασε δυο νέους ανθρώπους.

Εχουν περάσει 11 χρόνια. Οι σημερινές Ελλαδίτικες εφημερίδες δεν έχουν την παραμικρή αναφορά στις δολοφονίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Είναι τυχαίο αυτό; Κάποιοι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε; Οσο θα υπάρχουν Ελληνες στη Κύπρο η θυσία του Τάσου και του Σολωμού δεν θα ξεχαστεί. Οπως δεν ξεχάστηκαν οι θυσίες του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Κυριάκου Μάτση και των υπολοίπων ηρώων του Ενωτικού εθνικοαπελευθεωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ.

Πολιτικό κουϊζ της "Πιπεριάς"

Ποιος είναι ο οργισμένος νεολαίος (με το κασκολ στο λαιμό...) που πορεύεται; Η απάντηση εδώ: http://athensfreepaper.blogspot.com/2007/08/blog-post_03.html