Κοκκινη Πιπερια

Η επανάσταση του καφενείου

2012-02-03T13:21:00.000+02:00

Tου Πασχου Μανδραβελη

Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που η ελληνική πολιτεία έδειξε ευαισθησία και προνοητικότητα. Ο λόγος για τον Δήμο Αθηναίων που βλέποντας τις άσχημες καιρικές συνθήκες φρόντισε νωρίς να οργανώσει καταλύματα αστέγων για τον κρύο αυτόν χειμώνα. Διατέθηκαν χώροι για τη φιλοξενία αστέγων, ενεργοποιήθηκε τηλεφωνική γραμμή για έκτακτες περιπτώσεις, κινητοποίησε ομάδες εργασίας και δημοτικούς αστυνομικούς για ενημέρωση των αστέγων και παροχή βοήθειας, άνοιξε γραμμή επικοινωνίας με ΜΚΟ και φορείς, προκειμένου να υπάρξει συντονισμός στις δράσεις και συνεργασία σε θέματα διανομής (κουβέρτες, υπνόσακοι, ιματισμός, φάρμακα, τρόφιμα).

Είναι μια αξιέπαινη πρωτοβουλία που κανονικά έπρεπε να τη συνδράμουν όλοι, για το καλό των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη. Ειδικά εκείνοι που αυτοαποκαλούνται αριστεροί και πουλούν κοινωνική ευαισθησία με την οκά. Θα μπορούσαν π.χ. οργανωθούν, να τρέχουν στους δρόμους για να ενημερώσουν τους αστέγους για τα υπάρχοντα καταλύματα, να τους βοηθούν να πάνε εκεί? να ενδιαφερθούν περισσότερο για τον άνθρωπο και λιγότερο για την επαναστατική γυμναστική.

Αυτοί όμως διάλεξαν τον δρόμο της «επανάστασης του καφενείου». Προχθές καμιά σαρανταριά «πωλητές ευαισθησίας» βάφτισαν εαυτούς «Συντονιστικό Αστέγων» (έχουμε ξαναγράψει παλαιότερα πως μικρές ομαδούλες φορούν βαριά ονόματα για να εντυπωσιάζουν τους αδαείς) και έσπασαν με λοστούς την πόρτα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων για να βάλουν στο καφενεδάκι τρεις δυστυχείς αστέγους που έσερναν μαζί τους.

Το πρώτο ερώτημα είναι: γιατί δεν τους πήγαιναν στα οργανωμένα κέντρα και έπρεπε να τους στεγάσουν στο καφενείο του Πνευματικού Κέντρου; Η ενέργειά τους μάλλον δείχνει ότι δεν ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους, αλλά μόνο για τα χάπενινγκ επανάστασης και ίσως να καταστρέψουν όση περισσότερη δημόσια περιουσία μπορούν (Την πόρτα ποιος θα την πληρώσει;)

Ορθότατα ο Δήμος Αθηναίων κάλεσε την Αστυνομία και διάφοροι πωλητές της επανάστασης (με επίχρισμα «κοινωνικής ευαισθησίας») ελπίζουμε ότι θα οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη. Ομως, όπως είναι γνωστό, σ’ αυτόν τον κόσμο δύο πράγματα δεν λείπουν ποτέ: ο Μάρτης από την Σαρακοστή και ο ΣΥΡΙΖΑ από τη φασαρία. Ετσι η δημοτική παράταξή του, «Ανοιχτή Πόλη», εξέδωσε ανακοίνωση-ομπρέλα των επίδοξων «καταληψιών» με την οποία καταγγέλλει «ένα ακόμα ολίσθημα του κ. Καμίνη. Με μήνυση και με ΜΑΤ αντιμετώπισε την ανάγκη να στεγαστούν άνθρωποι (σ.σ. τρεις ήταν) που βρίσκονται στον δρόμο μετά το άνοιγμα άδειου χώρου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στην Ακαδημίας». Τέλος, η παράταξη από την οποία ανέτειλε το άστρο του Αλέξη Τσίπρα, «καλεί τη δημοτική αρχή να αποσύρει τη μήνυση και να δώσει λύσεις για τους άστεγους». Με αυτή τη σειρά, φυσικά...

Γενικώς οι πολιτικοί κάνουν πολλά για να υπογραμμίσουν τις θέσεις ή τις μη-θέσεις τους. Λένε ψέματα, υπόσχονται παραδείσους κ.λπ. Εχουν, όμως, την ευπρέπεια όμως να σταματούν μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, ή τέλος πάντων να μην τον χρησιμοποιούν. Δυστυχώς, όμως η Αριστερά λάτρεψε τόσο πολύ τα «επαναστατικά μέσα» που ξέχασε τον σκοπό της πολιτικής δράσης. Αυτός είναι οι άνθρωποι ειδικώς και όχι ο «μετεπαναστατικός παράδεισος» γενικώς.

Πηγη: Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Σαμψών, η Δαλιδά, η κρίση...

2012-02-02T23:18:00.000+02:00

Της Αντιγόνης Λυμπεράκη

Ο Σαμψών, όταν κατάλαβε ότι δεν είχε πια μέλλον, χρησιμοποίησε την παροιμιώδη δύναμή του για να γκρεμίσει τον κόσμο γύρω του. Οι πολιτικοί του σημερινού πολιτικού συστήματος καταλαβαίνουν κι αυτοί ότι ο ρόλος τους βρίσκεται υπό αμφισβήτηση. Η Δαλιδά είχε εντοπίσει το πού βρισκόταν η δύναμη του Σαμψών και επιχείρησε να τον ελέγξει – ανεπιτυχώς. Τι θα γίνει σε μας; Το τέλος της ιστορίας ακόμα αναζητείται...

Πριν ακόμα συμπληρωθούν δυο χρόνια από το πρώτο μεγάλο πακέτο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, κοντεύουν να ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες για το δεύτερο –ακόμα πιο γιγαντιαίο– εργαλείο χρηματοδότησης. Παράλληλα, εξελίσσονται μάλλον ικανοποιητικά οι δύσκολες και καινοφανείς λεπτομέρειες γύρω από τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο βάρος της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους με την εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων (το γνωστό PSI). Στα μάτια κάποιου που δεν είχε παρακολουθήσει τίποτα από όσα συνέβησαν τα τελευταία δυο χρόνια, οι εξελίξεις αυτές θα φάνταζαν σαν επιβεβαίωση μιας πορείας προόδου και επιβράβευση μιας μεγάλης προσπάθειας. Πόσο έξω θα έπεφτε....Η διεθνής κινητικότητα που μας φέρνει μπροστά σε νέα γιγαντιαία επιχείρηση οικονομικής διάσωσης δεν αποτελεί επιβράβευση προσπάθειας, ούτε πρόκειται για συμπληρωματικές δράσεις ενίσχυσης μιας πορείας που υπόσχεται κάποια βιώσιμη ανάταξη της οικονομίας μας. Τα νούμερα, τελικώς, δεν «βγήκαν» και η ύφεση ήταν περισσότερο βίαιη από όσο είχε προβλεφθεί. Ποιος φταίει; Ήταν στραβό το Μνημόνιο ή στραβά αρμενίζαμε ως τώρα;

Απέτυχε το Μνημόνιο ή η εφαρμογή του; Από την πρώτη στιγμή που διατυπώθηκαν τα μέτρα του Μνημονίου υπήρχαν πολλοί που υποστήριζαν ότι δεν πρόκειται να αποδώσουν. Και φρόντισαν, όσο μπορούσαν, να έρθουν έτσι τα πράγματα ώστε να επιβεβαιωθούν... Ακόμα και οι πολιτικοί που ήταν επιφορτισμένοι με την εφαρμογή των μέτρων δεν τα πολυπίστευαν: τα αντιμετώπιζαν στην καλύτερη περίπτωση σαν «αναγκαίο κακό» και «πικρό ποτήρι» που θα έπρεπε να το καταπιούμε περισσότερο σαν τιμωρία και λιγότερο σαν φάρμακο… Ως αποτέλεσμα, βουλευτές και υπουργοί συναγωνίζονταν σε «δηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας» και «ήπιας παραβατικότητας», σέρνοντας τα πόδια τους κάθε φορά που έπρεπε να νομοθετήσουν.

Παράλληλα, συνέχισαν να επιδίδονται στο γνωστό σπορ της διγλωσσίας, συνδυάζοντας «μεγάλα μεταρρυθμιστικά λόγια» προς την Τρόικα και προς τους πιστωτές με την ελάχιστη δυνατή μεταρρυθμιστική πράξη. Πίστευαν πως θα μπορούσαν να συνεχίσουν να παίζουν στο ίδιο έργο των τελευταίων 20 χρόνων: άλλα να λέμε έξω, άλλα να διαλαλούμε μέσα, και άλλα να κάνουμε στην πραγματικότητα… Μέσα στον ορυμαγδό της υποκρισίας, έχασαν το λογαριασμό! Και όσο οι δόσεις έρχονταν (η κάθε μία με μεγαλύτερη δυσκολία και εντονότερη απροθυμία, είναι γεγονός) τόσο ξεθαρρεύανε και επιβεβαίωναν τη βαθύτερη πεποίθησή τους: ότι δηλαδή πρόκειται για το ίδιο έργο, με μικρές ρητορικές προσαρμογές… Το έξυπνο μεσογειακό ταμπεραμέντο θα τα καταφέρει για άλλη μια φορά να αποκοιμήσει τους κουτόφραγκους!

Η οικονομία όμως δεν συμμορφώθηκε… Αντιμέτωπη με διακηρύξεις που έμεναν στα λόγια και κατέτρωγαν κάθε έννοια εμπιστοσύνης πως κάτι θα αλλάξει, εξαντλημένη με «οριζόντιες περικοπές» αποδοχών, ταλαιπωρημένη από την ανυπαρξία διαρθρωτικών αλλαγών, φορτωμένη με τη διατήρηση ενός γιγαντιαίου και χειρότερου από ποτέ δημόσιου τομέα, χτυπημένη από αλλεπάλληλες φορο-επιδρομές σε βάρος των ίδιων και των ίδιων συνεπών φορολογουμένων, με τις τράπεζες να χάνουν το ένα τρίτο των καταθέσεών τους και σε απόλυτη αδυναμία να τονώσουν τη ρευστότητα στην αγορά, με την ανταγωνιστικότητα να συρρικνώνεται, τις απολύσεις και την ανεργία να αυξάνουν και τις εξαγωγές να περιορίζονται, η οικονομία είναι το πρώτο θύμα της κουτοπόνηρης στρατηγικής του πολιτικού συστήματος. Ο Σαμψών μας έχει γυμνασμένους τετρακέφαλους, αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτα από τη λειτουργία του οικονομικού συστήματος. Δυστυχώς.

Και τώρα τι; Ποια είναι η ανταπόκριση του περίφημου πολιτικού θιάσου μας σε αυτή την οδυνηρή υπενθύμιση πως το έργο δεν τραβάει; Μήπως κάποια διαφορετική γραμμή πλεύσης, με νέες προτεραιότητες, με λιγότερη αυταρέσκεια και λιγότερη υποκρισία; Δυστυχώς όχι! Αντί να αναγνωρίσουν τα αδιέξοδα του ρόλου που επέμεναν να παίζουν όταν ήταν πασιφανές πως το σενάριο είχε αλλάξει, αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους, αντί να πούνε επιτέλους την αλήθεια για τις δύσκολες επιλογές που πρέπει να κάνουμε επειδή όλες οι άλλες εναλλακτικές είναι περισσότερο άδικες και επαχθείς για τους πλέον αδύναμους (χρεοκοπία σε ελεύθερη πτώση) και επιπροσθέτως εντελώς αδιέξοδες για όλους, το πολιτικό σύστημα επινοεί νέες μνημειώδεις φιγούρες στρεψοδικίας και ανευθυνότητας: τους φταίει η συνταγή που είναι λάθος, τους φταίει η πλημμελής διαπραγμάτευση και η ανεπαρκής καταγγελία των όρων της δανειακής σύμβασης, τους φταίει το σύστημα και οι «κακοί» που επιβουλεύονται εμάς τους καλούς από αρχαιοτάτων χρόνων…
Με λίγα λόγια, το πολιτικό σύστημα επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους όλων μας, και αντί να προσπαθήσει να κάνει επιτέλους τη δουλειά του, επινοεί έναν νέο ρόλο για τον εαυτό του: το ρόλο ενός σύγχρονου Σαμψών. Ενός Σαμψών που είναι έτοιμος να ανακράξει «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων»… εννοώντας την Ενωμένη Ευρώπη (και ενίοτε, οι τολμηρότεροι, εννοώντας το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα). Με χαρακτηριστική άγνοια της γεωγραφίας, του σχετικού μεγέθους και των απλών ποσοστών, συνεχίζουν να βλέπουν τους εαυτούς τους στο επίκεντρο του κόσμου. Και δεν καταλαβαίνουν πως, στη δική μας περίπτωση, αυτή η περίφημη φράση «μετά των αλλοφύλων» στην πραγματικότητα εννοεί «μετά των άλλων φίλων» της παλιοπαρέας της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης… και με τη χώρα στα βράχια!

Σχεδόν τους ακούμε να σκέφτονται: Καλά, αφού είναι έτοιμοι οι δανειστές και οι εταίροι μας να μας δώσουν κι άλλη οικονομική στήριξη, αυτό σημαίνει πως έχουμε ακόμα περιθώρια… Εμμέσως αναγνωρίζουν το λάθος τους –που μας δάνεισαν– και αποδεικνύουν πως μας έχουν ανάγκη… Η οικονομική μας κατάρρευση θα τους αποσταθεροποιήσει περισσότερο από όσο παραδέχονται… Να μια ακόμα λαμπρή ευκαιρία να αγοράσουμε «πολιτικό χρόνο» μαζί με επιείκεια… Αν σκληρύνουμε τη στάση μας θα κερδίσουμε περγαμηνές και «μέσα» και «έξω»… Ακατάλληλοι, μικρόψυχοι και ιδιοτελείς, με τα μάτια στις εκλογές και τα αυτιά στις δημοσκοπήσεις τραβάνε κόκκινες γραμμές αδιαπραγμάτευτης αποφασιστικότητας στο μονόδρομο της απώλειας.

Ζητείται ελπίς. Και αναρωτιέται κανείς: ποιος τελικά θα παίξει το ρόλο της Δαλιδάς σε αυτό το έργο; Ποιος θα ψαλλιδίσει τα μαλλιά του αμετροεπούς και φιλάρεσκου γίγαντα που έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα; Συχνά η ζωή μάς υπενθυμίζει πως η ιστορία επαναλαμβάνει τις μεγάλες τραγωδίες με τη μορφή φάρσας. Μήπως ήρθε η ώρα να αξιολογήσουμε με φρέσκια σκέψη τις αρετές και τις αδυναμίεçιβλικών μας ηρώων; Μια Δαλιδά επειγόντως, παρακαλώ… Αλλά αυτή τη φορά ας μην υποτιμήσει πως τα μαλλιά ξαναβγαίνουν και πως αυτό βλάπτει σοβαρά την υγεία και τις προοπτικές όλης της κοινωνίας.

* Η Α.Λ. είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
Πηγη: ATHENS VOICE

Άλλος που υπέγραψε χωρίς να διαβάσει;

2012-01-28T22:12:00.000+02:00

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Στο επίσημο ΦΕΚ Αρ. 2611, στις 8 Νοεμβρίου 2011, που υπογράφτηκε από τον κύριο Κουτρουμάνη, υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων προβλέπονταν ως ποσοστά αναπηρίας: Φετιχισμός ΠΑ: 20-30%, Παρενδυτικός φετιχισμός ΠΑ: 20-30%, Επιδειξιομανία ΠΑ: 20-30%, Hδονοβλεψία ΠΑ: 20-30%, Παιδοφιλία ΠΑ: 20-30%, Σαδομαζοχισμός ΠΑ: 20-30%

Στον κατάλογο συμπεριλαμβάνονται και όσοι έχουν παθολογική ενασχόληση με τυχερά παιχνίδια, είναι πυρομανείς, κλεπτομανείς, σαδομαζοχιστές και αλκοολικοί. Για πρόχειρη και κακή μετάφραση εγχειρίδιων και οδηγών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας από τα στελέχη του υπουργείου Εργασίας κάνουν λόγο Έλληνες ψυχίατροι. Πως μεταφράστηκαν σε ποσοστά αναπηρίας και ό, τι επιδόματα, βοηθήματα κα αυτά συνεπάγονται; Δεν τα διάβασε ο κύριος υπουργός ή αφέθηκε στο επιστημονικό περίβλημα του προβλήματος; Όσοι διαγιγνώσκονται με τέτοιες διαταραχές, όπως και οι ψυχοπαθητικοί άνθρωποι, χρειάζονται πρωτίστως αντιμετώπιση ποινική εξειδικευμένη, ώστε να αποτραπούν νέες πράξεις εκ μέρους τους, και όχι ποσοστά αναπηρίας» (Κώστας Αλεξανδρόπουλος, διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός».)

Οι παιδόφιλοι, επιδειξιομανείς, τζογαδόροι, κλεπτομανείς, πυρομανείς κ.ά., είναι σίγουρα ψυχικά διαταραγμένοι, σύμφωνα με την ψυχιατρική επιστήμη, όμως παραμένουν πολίτες επικίνδυνοι για την δημόσια ζωή μας. Η γενίκευση κάποιων ανθρώπινων συμπεριφορών και η αναγωγή τους σε ασθένειες, χωρίς άλλους επιστημονικούς όρους και κριτήρια, είναι δίκοπο μαχαίρι. Αφενός υπάρχει ψυχιατρικό υπόβαθρο και οφείλουμε να τους εντάξουμε σε μία κατηγορία ασθενών που χρήζουν φαρμακευτικής αλλά και ποινικής αντιμετώπισης. Αφετέρου αν προϋπάρχει ποσοστό αναπηρίας στον κριθέντα ( ορθοπεδικό ,καρδιολογικό η νευρολογικό )γίνεται συμψηφισμό ποσοστού και αντί να τους τιμωρήσουμε τους χαρίζουμε σύνταξη αναπηρίας! Το ποσοστό αναπηρίας 25-35% δεν συνεπάγεται επιδόματος αλλά εξασφαλίζει ορισμένα προνόμια, όπως μειωμένα τιμολόγια στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ή σε εισιτήρια Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.

Η υπουργική απόφαση προκάλεσε καταιγίδα αντιδράσεων του ιατρικού όσο και του πολιτικού κόσμου εντός και εκτός Ελλάδας. Πως έγινε και διασυρθήκαμε πάλι; Δεν διάβασε ή δεν κατάλαβε τι υπέγραψε; Μετά από το λαμπρό παράδειγμα του κυρίου Χρυσοχοίδη ακολουθούν και άλλοι; Ευτυχώς έγινε ανάκληση της υπουργικής απόφασης. Οι μανάδες μας, λέγανε, "την υπογραφή σου και το π… πρόσεξε που θα το βάλεις" και ξέρανε πολλά για την υπευθυνότητα που πρέπει να διέπει τον άντρα στους επαγγελματικούς και σεξουαλικούς χώρους όπου κινείται. Στην Ελλάδα μας τι γίνεται; Επιβραβεύουμε τον παραβάτη;

Ή χάνουμε όλοι ή κερδίζουμε όλοι

2012-01-26T15:27:00.000+02:00

Του Martin Schulz*

Για πρώτη φορά από την ίδρυσή της, η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ενωσης αποτελεί μια πραγματική πιθανότητα. Εδώ και μήνες, η Ευρωπαϊκή Ενωση παραπαίει από τη μια κρίσιμη σύνοδο κορυφής στην άλλη, τη στιγμή που η οικονομική κρίση έχει αυξήσει τη φτώχεια και ιδίως την ανεργία μεταξύ των νέων ανθρώπων, η οποία έχει πλέον αγγίξει καταστροφικά επίπεδα. Οι νέοι διαδηλώνουν στους δρόμους της Ευρώπης ενάντια σε ένα οικονομικό σύστημα που επιτρέπει σε μια μικρή μειοψηφία να απολαμβάνει τα κέρδη όταν βρισκόμαστε σε εποχές ευημερίας και που αναγκάζει την κοινωνία ως σύνολο να επωμίζεται τις απώλειες σε δύσκολους καιρούς. Ενα σύστημα το οποίο καθιστά ανώνυμους οίκους αξιολόγησης στη Νέα Υόρκη ισχυρότερους από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και Κοινοβούλια.

Αυτή η κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και στους θεσμούς της υπονομεύει συγχρόνως την πίστη στην Ευρώπη. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με καχυποψία τη δουλειά μας, καθώς αποφάσεις που επηρεάζουν όλους μας λαμβάνονται από τους επικεφαλής των κυβερνήσεων πίσω από κλειστές πόρτες. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια επιστροφή σε μια μορφή ευρωπαϊκών πολιτικών που νόμιζα ότι είχε εκτοπισθεί στα βιβλία της Ιστορίας.

Η μεταπολεμική Ευρώπη οικοδομήθηκε στη βάσιμη αντίληψη ότι τα συμφέροντά μας δεν μπορούν να διαχωριστούν πλέον από τα συμφέροντα των γειτόνων μας και στην κοινή διαπίστωση ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν αποτελεί ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στο οποίο κάποιος πρέπει να χάσει για να κερδίσει κάποιος άλλος. Η αλήθεια είναι το ακριβώς αντίθετο: ή χάνουμε όλοι ή κερδίζουμε όλοι. Βασικός κανόνας γι’ αυτό είναι η πλήρης συνεργασία των ευρωπαϊκών διαδικασιών και θεσμών: του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου όπου εκπροσωπούνται όλα τα μέλη της Ε.Ε. Η «κοινοτική μέθοδος» δεν αποτελεί τεχνοκρατικό σχέδιο, αλλά την αρχή που βρίσκεται στην καρδιά όσων πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση!

Το κοινοτικό σχέδιο υπονομεύθηκε. Η πληθώρα των συναντήσεων κορυφής, και η αυξανόμενη εμμονή στις συναντήσεις αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, περιορίζουν δραστικά τον ρόλο του μοναδικού άμεσα εκλεγμένου κοινοτικού οργάνου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων. Ο ρόλος των αντιπροσώπων των λαών της Ευρώπης έχει ουσιαστικά περιορισθεί στην επιβεβαίωση συμφωνιών στις οποίες καταλήγουν οι κυβερνήσεις σε αίθουσες των Βρυξελλών. Αλλά και τα εθνικά Κοινοβούλια δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλύτερα.

Οι πολίτες αντιδρούν σε αυτό το έλλειμμα κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης, αντιμετωπίζοντας τις πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τους ηγέτες τους ως τίποτε περισσότερο από μια σειρά διαταγών από τις «Βρυξέλλες». Το τίμημα γι’ αυτό το πληρώνει η Ευρωπαϊκή Ενωση ως σύνολο, καθώς η απογοήτευση με την πολιτική δημιουργεί γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη αντιευρωπαϊκού αισθήματος.

Κύριο έργο μου ως προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θα είναι να αναστραφεί αυτή η κραυγαλέα έλλειψη δημοκρατίας, αυτή η εμμονή στις συνόδους κορυφής, αυτή η συνεχιζόμενη τάση επανεθνικοποίησης της χάραξης πολιτικής. Επιθυμώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να αναδείξει τη φυσιογνωμία του ως φόρουμ για τη δημοκρατία και τον ενήμερο και πολιτικοποιημένο διάλογο, σχετικά με το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Δεν θα είμαι ένας εύκολος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Θα είμαι ένας πρόεδρος, ο οποίος θα αγωνιστεί, εάν χρειαστεί, για να διασφαλισθεί ότι η Επιτροπή θα σέβεται τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου, που θα ενεργεί όταν τα συμφέροντα των πολιτών κινδυνεύουν και που θα εκπροσωπεί ισχυρούς βουλευτές που αγωνίζονται για τα συμφέροντα των πολιτών που εκπροσωπούν. Θα καταβάλω κάθε προσπάθεια για να ξανακερδηθεί η χαμένη δημόσια εμπιστοσύνη στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και να αναζωπυρωθεί ο ενθουσιασμός για την Ευρώπη. Οποιος θεωρεί ότι μπορεί να επιτευχθεί περισσότερη Ευρώπη με λιγότερο κοινοβουλευτισμό θα με βρει αντιμέτωπο.

*O κ. Martin Schulz είναι πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το τελευταίο πλάνο του Τεό

2012-01-25T18:20:00.001+02:00

Της Βένας Γεωργακοπούλου
Η κραυγή της κόρης του Ελένης που βγήκε τρέχοντας από το χειρουργείο και όρμησε έξω από το νοσοκομείο. «Τι κάθεστε όλοι εδώ; Τον χάσαμε». Το ευγενικό παράπονο της συντρόφου του Φοίβης: «Μα γιατί δεν πηγαίνατε μαζί του όταν πέρναγε το δρόμο;». Τα κατεβασμένα μάτια τού συντετριμμένου τεχνικού: «Ηταν η πρώτη φορά που μάς ξέφυγε μόνος του».

Και δεν φορούσε ο άτιμος, όπως επέμεναν φορτικά οι συνεργάτες του, αυτό το κίτρινο φοσφοριζέ μπουφάν, που ολοι οι άλλοι είχαν βάλει, για να τους βλέπουν τα αυτοκίνητα. Ήταν με τα αιώνια σκούρα ρούχα του. Είχε πέσει το σκοτάδι, η περιφεριακή της Δραπετσώνας είχε κίνηση, ούτε που είχε σκεφτεί να την κόψει για το γύρισμα. Ποτέ δεν το κάνει.

Έστηνε το πλάνο με τεράστιο ενθουσιασμό. Εδώ οι νταλίκες, εκεί οι νταλίκες. Μέσα τους θα ανακάλυπταν πτώματα λαθρομεταναστών. Πήγαινε πίσω πίσω, να το δει από μακρυά. Χαμένος στον κινηματογραφικό του κόσμο. Σιγά μη του πέρασε από το μυαλό ότι βαδίζει σε λεωφόρο επικίνδυνη κι ας την είχε ακριβώς γι’ αυτό διαλέξει. «Εδώ είναι το πλατό μου». Ναι, Θόδωρε, είναι και θα μείνει το δικό σου, τελευταίο πλατό. Ένα μισητό κομμάτι ασφάλτου κι ένα τσιμεντένιο διαχωριστικό, πάνω στο οποίο σε εκσφενδόνισε με δύναμη μια βέσπα. Ούτε καν μια πελώρια μηχανή. Για να κάνει κομμάτια το κορμί σου. Και να μείνουμε όλοι μας , μεσάνυχτα της Τρίτης 24 Ιανουαρίου, παγωμένοι, νεκροί...

Η «Άλλη θάλασσα» δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ. Δεν θα γίνουν τα μεγάλα, εξωτερικά γυρίσματα, πού μας ειχε υποσχεθεί ότι μπορούμε να ρθούμε και με φωτογράφο. Αυτή η ταινία του Αγγελόπουλου θα αφήσει πίσω της λίγα σημάδια. Δεν κλαίει γι’ αυτό με λυγμούς ο Τόνι Σερβίλο, ακίνητος, σκυφτός επι ώρες σε έναν καναπέ του «Μετροπόλιταν». Δεν σκέφτεται τον ρόλο του σκληρού έλληνα επιχειρηματία, που όπως μου έλεγε λίγες μέρες πριν, είναι «από τους πιο σύνθετους και δύσκολους», που έχει παίξει, ποιός, αυτός που ο Αντρεότι του στο «Il Divo» του Σορεντίνο θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου. Τα δάκρυά του είναι για τον έλληνα σκηνοθέτη, που πάντα θαύμαζε και πρόλάβε να λατρέψει σε τρείς μόνο βδομάδες γύρισμα. Όπως ,πριν από αυτόν, και ο Μαστρογιάνι, ο Γκαντς, ο Καϊτέλ.

Οι γιατροί του Μετροπόλιταν πρέπει να μας πείσουν, να μας εξηγήσουν πώς έφυγε ο Τεό έτσι ξαφνικά και παράλογα. Από μια τόση δα ασήμαντη βεσπούλα, στον πολιτισμένο Πειραιά, αυτός, που είχε γυρίσει όλα τα Βαλκάνια μέσα σε εμφύλιους και είχε κάνει σπίτι του τα χιόνια της Σιβηρίας. Καταφεύγουν σε λεπτομέρειες ανατριχιαστικές, που βαθαίνουν τον πόνο. Καταγράφω σε ένα κομμάτι χαρτί τις βαρύτατες και μη αναστρέψιμες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, τις δύο καρδιακές ανακοπές, τη ρήξη σπληνός, νεφρού και στομάχου και την ακατάσχετη αιμορραγία από συνθλιπτικά κατάγματα στο ιερόν οστούν. Αλλά θυμάμαι, θέλω να θυμάμαι, ορκίζομαι ότι θα θυμάμαι όσο ζω, μια άλλη φράση τους. «Μας χαμογέλασε πριν μπούμε στο χειρουργείο».

Το ήθελα, το θέλαμε όλοι μας δικό μας αυτό το τελευταίο χαμόγελο ενός ανθρώπου, που κάποιοι θεωρούσαν απρόσιτο και επήρμενο. Επειδή θύμωσε ,που το χοντροκομένο «Underground” του έκλεψε τον Χρυσό Φοίνικα. Επειδή του άρεσε να λέει πόσο τον θαύμαζαν ο Βέντερς και ο Κουροσάβα.

Και πώς γύριζε, λοιπόν, ένας ψυχρός και αγέρωχος άνθρωπος αυτές τις σπαραχτικές ταινίες; Πώς αγάπησε τόσο την ποίηση; Πως ενέπνευσε στην Καραϊνδρου τις καλύτερες μουσικές της; Πώς έκανε όλους τους συνεργάτες του να τον λατρεύουν;

Και ήρθαν πολλοί, ένας ένας, το βράδυ της Τρίτης στο «Μετροπόλιταν». Βουβοί και αποσβολωμένοι. Ο Βρεττάκος, ο Ευστρατιάδης, η Καραίνδρου, ο Αντύπας, ο Κατσέλης, η Μαντά, ο Φραντζής, ο Παπαδόπουλος, ο Σέκερης, ο Σινάνος, ο Πορτοκαλάκης, ο Παγκάνι. Δεν αποχαιρετούσαν, γερασμένοι μέσα σε λίγες ώρες, τον μετρ του παγκόσμιου κινηματογράφου. Αυτά είναι γραμμένα σε βιβλία. Βρείτε τα στη Wikipedia. Εκλαιγαν τον δικό τους Θόδωρο, που έφυγε με το όνειρο για μια καινούργια Ελλάδα έχοντας προλάβει να την σφραγίσει ανεξίτηλα.

Πηγη: www.protagon.gr

Κώστας Σημίτης: Χωρίς προετοιμασία το Μνημόνιο - Μας οδηγεί στην ύφεση

2012-01-20T14:28:00.000+02:00

Για τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην κρίση χρέους, αλλά και το Μνημόνιο που συντάχθηκε χωρίς την αναγκαία προετοιμασία και επιτείνει την ύφεση, θα μιλήσει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης σε συνέδριο στο Βερολίνο τη Δευτέρα.

Στην ομιλία του με τίτλο «Ελλάδα, quo vadis;» ο πρώην πρωθυπουργός θα αναφερθεί στις ελληνικές παραμέτρους της κρίσης τοποθετώντας τες μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και θα αναλύσει τα μείζονα πολιτικά ζητήματα που ανέκυψαν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας με την εφαρμογή της ΟΝΕ. Θα αναφερθεί ιδιαίτερα στις αιτίες της κρίσης, στο ελληνικό Μνημόνιο, στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 11ης Οκτωβρίου 2011, καθώς και στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Η ομιλία εντοπίζει τη βαθύτερη πολιτική και οικονομική φιλοσοφία που επικράτησε στη σχέση των πιο ανεπτυγμένων με τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες της ΕΕ: «Η αλληλεγγύη είναι ένας όρος που δεν είναι αρεστός σε ορισμένες χώρες της Ένωσης. Θεωρούν ότι υποδηλώνει μια υποχρέωση συμπαράστασης προς άλλους που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Συνεπάγεται μια μονόπλευρη δέσμευση. Όμως τα πράγματα επιβάλλουν την αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση. Κατά την κυρίαρχη άποψη στην πρακτική της ΟΝΕ η επίλυση του προβλήματος των διαφορών επιπέδου ανταγωνιστικότητας Βορρά και Νότου απαιτεί κυρίως προώθηση αλλαγών στις αγορές εργασίας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται και στήριξη των οικονομιών του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς το Βορρά. Επιπρόσθετα είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συνολική οικονομική πολιτική αντίληψη για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Μια οικονομική διακυβέρνηση, που δεν θα περιορίζεται όπως σήμερα μόνο σε τρέχοντα προβλήματα αλλά θα φροντίζει για την ισόρροπη κατανομή των ωφελειών της στην ΟΝΕ, είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης».

Επισημαίνει ότι «Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου. Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους. Να λαμβάνει υπόψη του τις ανισότητες και να αποτιμά το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνονται μόνο αλλά αποκομίζουν και σημαντικά κέρδη χάρη στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τους και τις εξαγωγές τους».

Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κρίσης o κ. Σημίτης υπογραμμίζει ότι «η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση».

Ο Κ. Σημίτης υποστηρίζει ότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα στην ΕΕ, «χρειάζεται η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της» και προβλέπει ότι «αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις».

Τέλος, η πρότασή του είναι ότι η «έξοδος από την κρίση επιβάλλει "την φυγή προς τα εμπρός" δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της».

Το συνέδριο με τίτλο «Η Ελλάδα σε κρίση. Προοπτικές στον ευρωπαϊκό δρόμο» διοργανώνεται από το Ίδρυμα Heinrich Böll και το Freïe Universität του Βερολίνου. Συνομιλητής του πρώην πρωθυπουργού θα είναι ο Daniel Cohn Bendit, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ποιος ποντάρει στη Δημοκρατική Αριστερά;

2012-01-20T11:41:00.000+02:00

Του Λεωνίδα Καστανά

Ένα μεγάλο μέρος από το δημοσκοπικό, 10%, της ΔΗΜ.ΑΡ είναι ΠαΣόκ. Δεν προέρχεται απλά από εκεί, αλλά εκεί ανήκει. Πολίτες με μόρφωση ανώτατης εκπαίδευσης, υπάλληλοι δημόσιοι και ιδιωτικοί, μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες, νέοι και νέες με σπουδές...

Τη δεκαετία του 90 πίστεψαν στον εκσυγχρονισμό και την ευρωπαϊκή προοπτική του Κ. Σημίτη. Ίσως κάποιοι να δοκίμασαν και το δεξιό λαϊκισμό του Κωστάκη. Πριν δυο χρόνια εμπιστεύτηκαν το ΓΑΠ, έπεσαν πάνω στην κρίση, έφαγαν χτυπήματα, φοβούνται το αύριο. Παρακολούθησαν με ενδιαφέρον το κίνημα των αγανακτισμένων, αλλά δε μούτζωσαν, δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή να μην πληρώσουν διόδια ή χαράτσια. Είναι κατά των καταλήψεων στα σχολεία, αλλά οι περισσότεροι συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Δεν κατάλαβαν και πολλά από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στα ΑΕΙ, τους τη δίνουν οι ταξιτζήδες, αλλά λυπούνται τους εργαζόμενους στην καθαριότητα. Για την εφεδρεία ούτε λόγος, το άνοιγμα των κλειστών το συζητούν κατά περίπτωση. Θέλουν το Ευρώ, αλλά έχουν πρόβλημα με τα μνημόνια. Για τους μετανάστες έχουν περίπου την άποψη της δεξιάς, δηλαδή να μπει πλέον ένας φραγμός και να φύγουν αυτοί που δεν έχουν χαρτιά και εργασία. Είναι υπέρ της φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου και κατά της φορολόγησης του μικρού. Για τους διεφθαρμένους κρατικούς υπαλλήλους και πολιτικούς θέλουν δίκες και καταδίκες. Θέλουν μεταρρυθμίσεις, γενικώς, αρκεί να μη θίγουν τους ίδιους, αντίθετα να τους ωφελούν.
Η κρίση τους έθιξε όπως και όλη τη μεσαία τάξη. Την έλλειψη της ομπρέλας τη χρεώνουν στο ΓΑΠ και στην πολιτική του. Είναι θυμωμένοι. Καταλαβαίνουν ότι το κόμμα τους, το ΠαΣόκ, δεν έχει ηγέτη που θα πάρει το παιχνίδι πάνω του και θα τους οδηγήσει. Δεν έχει όμως και όραμα, τώρα που ο δανεισμός τελείωσε. Η αποτυχία του Βενιζέλου τους πανικόβαλε. Τον Παπαδήμο τον εμπιστεύονται με ερωτηματικά, ακόμα τον ανέχονται. Όσο δεν βγάζει λαγούς από το καπέλο, θα τον εγκαταλείπουν.
Αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι η λύση βρίσκεται σε κάτι πιο συλλογικό, συναινετικό, μετριοπαθές, κάτι που παίζουν πολλοί και ως εκ τούτου υπόσχεται περισσότερη ασφάλεια.

Και τότε συνάντησαν το Φώτη Κουβέλη και τη ΔΗΜ.ΑΡ.

Δεν φαντάζονται ότι ένα μικρό κόμμα θα τους κυβερνήσει. Ελπίζουν όμως ότι θα αποτελέσει τον καταλύτη της συνεννόησης. Η αρχικά αμφιλεγόμενη πολιτική, τα στρογγυλέματα, οι δισταγμοί, δεν τους εμπόδισαν να πλησιάσουν. Εξάλλου κάπως έτσι νιώθουν και οι ίδιοι. Καταλαβαίνουν ότι οι λύσεις δεν είναι μονοσήμαντες, ούτε μαγικές. Δεν τους ενδιαφέρει η αντιμαχία μέσα στην Αριστερά, δεν επιζητούν αριστερές λύσεις, τουλάχιστον με την παραδοσιακή ερμηνεία του όρου. Επιζητούν όμως πολιτικές που θα τους σώσουν από τη χρεωκοπία και θα τους δώσουν προοπτική. Όσο η κρίση θα προχωρά και οι δανειακές συμβάσεις θα εκτελούνται, τόσο θα απαιτούν αντισταθμιστικά μέτρα, μεταρρυθμίσεις, βελτίωση των οικονομικών δεικτών, έναρξη εργασιών, ανάπτυξη που θα τους βάλλει ξανά στο παιχνίδι της κατανάλωσης με την οποία δεν πήραν ποτέ διαζύγιο.
Δηλώνουν σήμερα την προτίμησή τους στη ΔΗΜ.ΑΡ, έχοντας το μάτι στις εξελίξεις στο ΠαΣόκ.
Αναμένουν από τη ΔΗΜ.ΑΡ συγκεκριμένες προτάσεις που θα ξεκολλήσουν τη χώρα από τη θανατερή στασιμότητα, αλλά προσβλέπουν σε μια ευρύτερη συμμαχία που θα τις εκτελέσει. Δεν φαντάζονται ένα στέλεχος της ΔΗΜ.ΑΡ στη θέση του υπουργού οικονομικών, αλλά έναν τεχνοκράτη ή έμπειρο πολιτικό του ΠαΣόκ που θα υλοποιεί όμως και τις ιδέες της έλλογης Αριστεράς. Η ΔΗΜ.ΑΡ είναι γι’ αυτούς ένας μοχλός πίεσης επί του συγκεκριμένου. Αν δουν ότι δεν…, θα ψάξουν για άλλον.
Η ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού τους φέρνει πάνω στο σύρμα των επίδικων σε μια ισορροπία ασταθή. Η μετατόπισή τους είναι τολμηρή, αλλά όχι μόνιμη. Προσβλέπουν σε οφέλη, αλλά είναι και ανοικτοί σε ιδέες και ρήξεις τις οποίες πάντοτε φοβούνται, αλλά καταλαβαίνουν ότι μάλλον δεν έχουν και πολλές δυνατότητες επιλογής. Εκεί ακριβώς πετούν τη μπάλα στη ΔΗΜ.ΑΡ. Δεν θα την περιμένουν για πολύ, γιατί τους είναι αδύνατο. Η κρίση τρέχει και είναι δική τους.
Η ΔΗΜΑΡ είναι υποχρεωμένη να πάρει τη μπάλα και να κάνει παιχνίδι. Να ανοίξει σαφή μέτωπα με το πολιτικό σύστημα, αλλά και με τις χρόνιες παθολογίες της κοινωνίας μας. Να κάνει σαφές για ποια ανάπτυξη αγωνίζεται, ποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θέλει, ποια φορολογική πολιτική ταιριάζει, ποιες λύσεις για τις πόλεις και το μεταναστευτικό προκρίνει. Τι θέλει και τι είναι άμεσα εφικτό. Και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να ανέβει λίγο πάνω από το πολιτικό κόστος. Ο φόβος ότι, «αν καινοτομήσει κάποιους θα δυσαρεστήσει», είναι θεμιτός, αλλά πίσω του αναδύεται ο άλλος φόβος του «αν δεν μιλήσει αιχμηρά, θα απογοητεύσει και θα χάσει το πλεονέκτημα του φρέσκου».
Το 10 % περιμένει τη ΔΗΜΑΡ, να ορίσει το συμμαχικό σχήμα που μπορεί να υλοποιήσει τις ιδέες της. Να αναδεύσει το σοσιαλιστικό χώρο και όχι να τον παρακολουθεί καθώς αυτός καθιζάνει προς την ήττα, μαζί με τη χώρα. Δεν τους αρκεί η προγραμματική συμφωνία. Δεν είναι και χθεσινοί. Ξέρουν ότι τα προγράμματα φτιάχνονται για να μην υλοποιούνται. Ξέρουν ότι η δανειακή συμφωνία και το PSI δεν είναι υπόθεση ελληνική, αλλά ευρωπαϊκή. Πέρα από αυτή, το σημερινό μοντέλο της κοινωνίας μας έχει κάψει φλάντζα και χρειάζεται αντικατάσταση, όχι αναδιάρθρωση. Φοβούνται ότι οι οδυνηρές αλλαγές περιλαμβάνουν και τους ίδιους, αλλά σιγά - σιγά πείθονται ότι η προηγούμενη ζωή τους έχει χαθεί για πάντα. Τουλάχιστον τα παιδιά τους να μην καταστραφούν.

Η ΔΗΜ.ΑΡ πρέπει να δείξει ότι έχει ένα ολοκληρωμένο πακέτο για τη μεθεπόμενη μέρα. Τα ισοδύναμα πρέπει να οριστούν με μαθηματική ακρίβεια. Αν όχι τα ίδια, ο γεωμετρικός τόπος μέσα στον οποίο θα αναζητηθούν. Η επανεκκίνηση του πρωτογενή τομέα οικονομίας, μήπως προϋποθέτει μείωση του δημόσιου, καταργήσεις άχρηστων φορέων, απολύσεις πλεονάζοντος προσωπικού που διορίστηκε πρόσφατα με αδιαφανείς και αναξιοκρατικές μεθόδους; Μήπως πρέπει 1.000.000 άνθρωποι να μεταναστεύσουν προς την επαρχία και να αλλάξουν επάγγελμα; Υπάρχουν συγκεκριμένα project που ανοίγουν θέσεις εργασίας και υπόσχονται ανάπτυξη; Είναι πολυεθνικές μονάδες παραγωγής βιοαιθανόλης, είναι αγροτικά κιμπούτς, είναι τουριστικές επενδύσεις με φορολογικές διευκολύνσεις προς όφελος του δημοσίου και όχι προς όφελος διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων; Ή μήπως είναι δραστικές αποκρατικοποιήσεις ΔΕΚΟ;
Καταλαβαίνω ότι η «Ελλάδα δεν αντέχει» καταλαβαίνω και την «ανάγκη» να είμαστε μέσα στο αντιμνημονιακό μπλοκ (εγώ δεν είμαι), αλλά ακούω από υπεύθυνα χείλη ότι χωρίς τραπεζική ρευστότητα και σταθερότητα δεν υπάρχει ανάπτυξη. Μήπως όμως κάποιοι αντέχουν και πρέπει να δώσουν μια χείρα βοηθείας στους αδύναμους; Τα 20 δις από τα φέσια του δημοσίου, των ΟΤΑ και των νοσοκομείων που λείπουν από την αγορά αναμένεται να αντικατασταθούν, μέχρι το Μάρτη, από τη νέα δανειακή σύμβαση της «επάρατης» τρόικας, να επενδυθούν, να μοχλευτούν και να αυγατήσουν. Μήπως πρέπει να πούμε ναι και μετά να παλέψουμε για να πάνε στην αγορά και στην ανάπτυξη και όχι στις τσέπες επιτήδειων και στην Ελβετία; Μήπως η εποπτεία και η επιτροπεία, σε αυτό το κράτος και με αυτό το διαχειριστικό σύστημα είναι αναγκαίες;
Στη σημερινή φάση, οι τίμιοι, οι καθαροί, οι μετριοπαθείς πρέπει να έχουν τον πρώτο λόγο. Πολύ πιθανό γι’ αυτό και να κληθούν να κυβερνήσουν. Αλλά δεν αρκούν αυτά για να σωθεί η χώρα. Θα πρέπει να έχουν και άλλη αντίληψη για το πλαίσιο της πολιτικής συζήτησης, πνεύμα σύγκρουσης με την παθολογία του λαού, ένστικτο επαναστατικής επιβίωσης σε συνθήκες κοινωνικού πολέμου και διάθεση δημιουργικού ρίσκου. Πάνω απ’ όλα, να έχουν λίγες, αιχμηρές και δουλεμένες σε βάθος προτάσεις για το εδώ και τώρα.
Αν η Δημοκρατική Αριστερά έχει διάθεση να κολυμπήσει στα βαθιά και δεν της αρκεί η εκλογική επιβίωση, μήπως θα πρέπει να ανοίξει ένα πολιτικό διάλογο στο εσωτερικό της πριν πάρει τις αποφάσεις της; Να ακούσει με ενδιαφέρον, όλες τις δικές της και μη, υπεύθυνες και επαΐουσες φωνές, χωρίς αποκλεισμούς και ετικέτες; Μήπως η Πρωτοβουλία των 18 «Για την Ελλάδα τώρα» θα μπορούσε να γίνει το think tank της;
Στην επιτυχία της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν ποντάρει απλά μια πολιτική ομάδα, αλλά ολόκληρη η κουλτούρα του Αριστερού Μεταρρυθμισμού. Ίσως, ενδόμυχα, και ένας ολόκληρος λαός. Το βλέποντας και κάνοντας δεν της ταιριάζει.

*Στο Γιώργο Προκοπάκη χρωστάω και δεν είναι χρήματα.

από το http://mhmadas.blogspot.com

Πολιτική δε γίνεται με ψευτομαγκιές, αλλά με συνεργασία

2012-01-19T16:06:00.000+02:00

Του Γιάννη Μπέζου

Για δύο μήνες, τώρα, την ευθύνη της χώρας μας έχει αναλάβει μία κυβέρνηση συνεργασίας. Η λέξη «συνεργασία», βέβαια, έχει πολλές ερμηνείες. Όπως «αναγκαστική», «εθνικής σωτηρίας», «περιορισμένου χρόνου», και πάει λέγοντας.
Δεν παύει, όμως, να είναι συνεργασίας. Κάτι αδιανόητο τα τελευταία είκοσι χρόνια στον τόπο μας. Δηλαδή, από την αποτυχημένη κυβέρνηση Ζολώτα.

Οδηγηθήκαμε υποχρεωτικά στη λύση αυτή, διότι απεδείχθη περίτρανα ότι η πολιτική δεν ασκείται με ψευτομαγκιές και πείσματα αλλά με αμοιβαίες υποχωρήσεις και, κυρίως, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Από όλους.
Η συνεργασία δεν μειώνει το κύρος των κομμάτων και των αρχηγών. Αντίθετα, το επιβεβαιώνει όταν έχουμε αποτέλεσμα.

Θεωρώντας δεδομένο τον πατριωτισμό όλων των κομμάτων ας τοποθετήσουμε στον κοντινό μας ορίζοντα τη σκέψη ότι και μετά τις εκλογές θα προκύψουν συνεργασίες μεταξύ των κομμάτων. Πρέπει να προκύψουν. Ας μην τρομάζουμε με την πολυφωνία και τη διαφωνία. Είναι οξυγόνο για τη Δημοκρατία μας. Το χρειάζεται διότι το απορρόφησαν τόσα χρόνια όλοι οι μεγάλοι αρχηγοί και φύλαρχοι με τις μεγαλοστομίες και τις βοναπαρτικές συμπεριφορές.

Ας αποδείξουμε ότι ανήκουμε στην ευρωπαϊκή σκέψη και ας σπρώξουμε τη χώρα μας στην ανάπτυξη με αρχοντιά και το κεφάλι ψηλά. Ο εμφύλιος τελείωσε ιστορικά πολλά χρόνια πριν. Καιρός να τελειώσει και μέσα μας.

Πηγη: www.aixmi.gr

Τα διλήμματα της οικονομίας και της πολιτικής

2012-01-18T17:41:00.022+02:00

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες (κάτω από τις Άλπεις) έχουν προβλήματα (μερικές σοβαρά). Καμμιά χώρα όμως δεν έχει τα δικά μας προβλήματα: μεγάλο χρέος (το μεγαλύτερο στην ΕΕ), μεγάλα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού (10% του ΑΕΠ, μετά από οδυνηρή λιτότητα δύο ετών), και ταυτόχρονα μεγάλο έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών (εμπορικό + υπηρεσιών). Τα ελλείμματα αλληλοσυνδέονται: η πλαστή ευημερία (με δανεικά) δεν επιβάρυνε μόνο το δημόσιο έλλειμμα, διόγκωνε επίσης (τεχνητά) τη ζήτηση, αυξάνοντας τις εισαγωγές και αφαιρώντας από τις επιχειρήσεις το κίνητρο για εξαγωγές.

Μια χώρα που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση δεν έχει παρά δύο (και μόνο δύο) επιλογές. Η μια είναι η κανονική υποτίμηση, ενδεχομένως με στάση πληρωμών, τύπου Αργεντινής το 2001 – αν και η Αργεντινή είχε εμπορικό πλεόνασμα (άρα είχε τρόφιμα και καύσιμα όσο διαρκούσε ο αποκλεισμός της από τις διεθνείς αγορές), καθώς και πρωτογενές πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού (άρα μπορούσε να πληρώνει μισθούς ή συντάξεις και να εγγυάται τη λειτουργία του κράτους). Η άλλη είναι η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση»: λιτότητα αλλά και μείωση των τιμών, ώστε να προστατευθεί η αγοραστική δύναμη των (μειωμένων) μισθών και ταυτόχρονα να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Ο Daniel Gros σε παλαιότερη ομιλία του στην Αθήνα είχε υπολογίσει το μέγεθος της απαιτούμενης μείωσης (κατ’ αρχήν των μισθών) σε 25%. Μια εξαγωγική ώθηση θα μείωνε το μέγεθος αυτό, μια υστέρηση θα το αύξανε. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, η μείωση των μέσων ακαθάριστων αποδοχών την διετία 2009-2011 (σε πραγματικές τιμές) ήταν 12%, δηλ. το μισό περίπου της απαιτούμενης προσαρμογής (κατά Gros).

Η «εσωτερική υποτίμηση», για να αποδώσει, έχει ορισμένες (απαιτητικές) προϋποθέσεις. Πρώτον, δίκαιη κατανομή των βαρών της προσαρμογής + κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας. Δεύτερον, συμφωνία των κοινωνικών εταίρων, ώστε οι μειώσεις μισθών αφενός να μεταφραστούν σε μειώσεις τιμών και αφετέρου να είναι πρόσκαιρες (όσο διαρκεί η κρίση) και να αναπληρωθούν από ανάλογες αυξήσεις στο μέλλον (ώστε δηλ. να πιάσουν τόπο οι θυσίες των εργαζομένων). Τρίτον, εξυγίανση των θεσμών: καταπολέμηση της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, της κακοδιοίκησης, της στρέβλωσης της αγοράς – ώστε η επιχειρηματικότητα να πάψει να βασίζεται στη διαπλοκή με πολιτικούς, στη συμπίεση των μισθών, στην παραβίαση της (εργατικής, ασφαλιστικής, φορολογικής, περιβαλλοντικής, πολεοδομικής κ.ά.) νομοθεσίας.

Ήταν το Μνημόνιο μονόδρομος; Και ναι και όχι. Ναι – επειδή με δεδομένο τον αποκλεισμό μας από τις διεθνείς χρηματαγορές ήταν ο μοναδικός τρόπος εξασφάλισης των δανειακών αναγκών της χώρας. Όχι – επειδή ούτε οι αγορές, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ, ούτε κάποιος άλλος νοιάζεται πολύ για το πώς μια χώρα τηρεί τις δανειακές υποχρεώσεις της, ούτε για το πώς μειώνει τα ελλείμματά της (για αυτό άλλωστε κανείς δεν εμποδίζει τη Δανία να έχει υψηλή φορολογία, υψηλή κοινωνική δαπάνη κτλ). Συνεπώς, παρότι κάποιο Μνημόνιο ήταν αναγκαίο, κανείς δεν μας εμπόδιζε να προτείνουμε ένα άλλο Μνημόνιο, όπως το θέλαμε εμείς, με τα δικά μας «ισοδύναμα μέτρα» μείωσης των ελλειμμάτων.

«Καλά όλα αυτά – το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα». Η δημόσια συζήτηση για την τακτική της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις για το PSI και τη δανειακή σύμβαση στα κανάλια και στα blogs μοιάζει λίγο με τη συζήτηση για την πορεία της Εθνικής ομάδας του μπάσκετ το 1987: ξαφνικά γίναμε όλοι ειδικοί για το εύρος του κουρέματος, για το επιτόκιο των ομολόγων ή για το βρετανικό δίκαιο, όπως τότε όλοι ανέλυαν σε βάθος (και με πάθος) τα σχετικά πλεονεκτήματα του συστήματος ζώνης έναντι του man-to-man. Και το Eurobasket και οι διαπραγματεύσεις για το PSI είναι παιγνίδια (το ένα πήγε υπέροχα, το άλλο θα δούμε) στα οποία είμαστε θεατές, δεν παίζουμε οι ίδιοι. Η ελληνική αντιπροσωπεία παίζει το ρόλο ενός κομπάρσου, που παραμένει μεν ικανός για κάποια αυτοκαταστροφική κίνηση (ιδίως όταν επικεφαλής είναι ο σημερινός υπουργός οικονομικών) αλλά δεν είναι σε θέση να καθορίσει θετικά την έκβαση των διαπραγματεύσεων. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για μας. Από τη μια, τα γεγονότα των τελευταίων ετών έχουν περιορίσει ασφυκτικά την αξιοπιστία (και, συνεπώς, τα περιθώρια) των δικών μας χειρισμών. Από την άλλη, τα όρια μεταξύ της «συντεταγμένης» χρεωκοπίας και της άτακτης είναι δυσδιάκριτα: κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή με μια στραβοτιμονιά να τα διασχίσουμε (ιδίως όταν βλ. παραπάνω).

Για αυτό η συζήτηση για το εύρος του κουρέματος, για το επιτόκιο των ομολόγων ή για το βρετανικό δίκαιο προσωπικά δεν με συγκινεί ιδιαίτερα: σε λίγες μέρες θα ξέρουμε αν χρεωκοπήσαμε και πώς ακριβώς. Εν τω μεταξύ, θα ήταν προτιμότερο να ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο και ενέργεια για ζητήματα όπου είμαστε απλώς θεατές: ας κρατήσουμε τις δυνάμεις μας για όσα μπορούμε να επηρεάσουμε.

Αυτό μας φέρνει στο τελευταίο θέμα: το «διακύβευμα» της επόμενης περιόδου. Θα έλεγα ότι η κατάσταση έχει συνοπτικά ως εξής. Το βραχυπρόθεσμο διακύβευμα είναι να παραμείνουμε στην Α' Κατηγορία. Η άτακτη χρεωκοπία ή/και επιστροφή στη δραχμή δεν θα είναι το τέλος του κόσμου (η ζωή συνεχίζεται, πάντοτε). Θα σημάνει όμως τον υποβιβασμό μας: δηλ. την συντριπτική ήττα όσων ονειρεύτηκαν μια ευρωπαϊκή Ελλάδα, και την θριαμβευτική νίκη όσων (στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος) πάντα κατά βάθος προτιμούσαν μια Ελλάδα βαλκανική και μεσανατολική. Επίσης, θα θέσει σε κίνηση έναν πολύ επικίνδυνο μηχανισμό, όπου ο εθνικισμός (με ή χωρίς αντιιμπεριαλιστική προβιά) θα έχει πάρει το πάνω χέρι, και – σε συνδυασμό με τη γρήγορη διάψευση των φρούδων ελπίδων που ήδη καλλιεργεί η παράταξη της δραχμής – θα είναι έτοιμος να μας φέρει στα πρόθυρα μιας καταστροφικής πολεμικής εμπλοκής. Φοβάμαι ότι ο αρχηγός της ΝΔ είναι απόλυτα ικανός για κάτι τέτοιο.

Το μεσοπρόθεσμο διακύβευμα, όσον αφορά την οικονομία, είναι κατ’ αρχήν να μάθουμε να ζούμε χωρίς ελλείμματα, ώστε να περιορίσουμε την έκθεσή μας στις αγορές. Μέσα σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποίησης και ελεύθερης κυκλοφορίας των κεφαλαίων, η δημοσιονομική σταθερότητα είναι ασφάλεια – και η κύρια προϋπόθεση για να μπορούμε να επιλέγουμε τις πολιτικές που προτιμάμε με όσο περισσότερη αυτονομία γίνεται. Με κίνδυνο να γίνω κουραστικός: οι επάρατες αγορές δεν εμποδίζουν τη μικρή (πλην όμως πλεονασματική) Δανία να επιβάλλει – και να εισπράττει! – φόρους ίσους με το μισό περίπου ΑΕΠ της χώρας, ούτε να χρηματοδοτεί με αυτούς το ισχυρότερο ίσως σύστημα κοινωνικής προστασίας στον κόσμο.

Στη συνέχεια, το ζητούμενο είναι, ασφαλώς, η ανάπτυξη. Σήμερα έχουμε γίνει όλοι κεϋνσιανοί - και διαβάζουμε μανιωδώς τα άρθρα του Krugman, επικροτώντας με ενθουσιασμό την προειδοποίησή του ότι δεν είναι πολύ καλή ιδέα να προσπαθείς να μειώνεις τα ελλείμματα στη διάρκεια της ύφεσης. Σωστά: τα ελλείμματα πρέπει να τα μειώνεις στη διάρκεια της ανόδου της οικονομίας. Κρίμα που στην προ κρίσης περίοδο, όταν επί 10-12 χρόνια είχαμε από τους υψηλότερους ρυθμούς (όπως αποδείχθηκε, σαθρής) ανάπτυξης στην ΕΕ (+4% ετησίως), αντί να μειώσουμε τα ελλείμματα τα αφήσαμε να αυξάνονται ανεξέλεγκτα. (Τότε βέβαια οι σημερινοί κεϋνσιανοί απλώς σιωπούσαν, ή μάλλον επικροτούσαν ενθουσιωδώς τις πολιτικές που παρήγαγαν ελλείμματα και ζητούσαν ακόμη μεγαλύτερα.)

Σε κάθε περίπτωση, όπως έχω γράψει αλλού (Καθημερινή 7 Μαρτίου 2009), η κλασική κεϋνσιανή συνταγή της ώθησης της παραγωγής και της απασχόλησης μέσω της τόνωσης της αγοραστικής δύναμης των εισοδημάτων δεν μπορεί να έχει εφαρμογή σε μια χώρα με αναιμική παραγωγική βάση, όπως είναι πλέον η Ελλάδα. Όπως είδαμε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80, τα πρόσθετα εισοδήματα αγοράζουν προϊόντα που εισάγουμε από αλλού. Αυτό μπορεί να είναι καλό για τους εργαζόμενους στην Κίνα και στη Ν. Κορέα (ή στη Γερμανία και τη Γαλλία) – πάντως ως στρατηγική για την ανάπτυξη με αύξηση της απασχόλησης στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται πειστική. Συνεπώς, φοβάμαι ότι ο νεοκεϋνσιανισμός à la grecque λίγα έχει να προσφέρει: δεν μένουν παρά οι διαρθρωτικές αλλαγές (στην πλευρά της προσφοράς).

Το μεσοπρόθεσμο διακύβευμα δεν αφορά μόνο την οικονομία αλλά και την πολιτική. Μια μεταρρυθμιστική δύναμη της αριστεράς, ιδίως εάν έχει (απολύτως θεμιτές) κυβερνητικές φιλοδοξίες, δεν διαθέτει την πολυτέλεια να επιτρέψει τη διάβρωση του κύρους των θεσμών από τους οποίους το πολιτικό της εγχείρημα εξαρτάται. Ο αριστερός ρεφορμισμός είναι απλώς αδιανόητος όσο εντείνεται η ανυποληψία των εργατικών συνδικάτων, ή της Βουλής, ή του δημόσιου τομέα.

Φυσικά, αυτό σε κάποιο βαθμό είναι πέρα από τον έλεγχο της μεταρρυθμιστικής αριστεράς. Δείχνει όμως το αναγκαίο περιεχόμενο της πολιτικής της παρέμβασης:
- Αναπροσανατολισμός του κέντρου βάρους της πολιτικής των συνδικάτων (και όχι μόνο) προς τα συμφέροντα των outsiders (των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, ιδίως όσων εργάζονται υπό επισφαλείς συνθήκες).
- Δραστική μείωση του κόστους της πολιτικής, με μείωση του αριθμού των βουλευτών και άλλα μέτρα «ταπείνωσης» (κατά Α. Μανιτάκη) του πολιτικού προσωπικού που μας οδήγησε – υπό τις επευφημίες, βέβαια, της κοινής γνώμης – στην χρεωκοπία.
- Αλλαγή παραδείγματος στο δημόσιο τομέα, με ενθάρρυνση και στήριξη όσων από τους γιατρούς, νοσοκόμους, δασκάλους, καθηγητές, πυροσβέστες, εφοριακούς κ.ά. είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν με εντιμότητα και αφοσίωση στο δημόσιο συμφέρον, (εξ)υπηρετώντας τους πολίτες-χρήστες των υπηρεσιών τους, την ώρα που τα πάντα γύρω τους καταρρέουν.

Το μακροπρόθεσμο διακύβευμα παραμένει αυτό που ήταν πάντοτε: να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να γίνει η Ελλάδα μια χώρα προκοπής και δημιουργίας, με περισσότερες ευκαιρίες και λιγότερες ανισότητες, ένας τόπος στον οποίο νέοι άνθρωποι θα θέλουν να ζουν και να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Θα τα καταφέρουμε; Ειλικρινά δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι από αυτό θα κριθούμε όλοι.

Ομιλία σε εκδήλωση της οργάνωσης Νέου Κόσμου – Κουκακίου της Δημοκρατικής Αριστεράς (Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012)

Εδω διαβάστε και τις απαντήσεις του Μάνου Ματσαγγάνη σε ερωτήματα

Πες μου τις εισροές σου να σου πω ποιος είσαι

2012-01-17T16:16:00.021+02:00

Του Γεράσιμου Γεωργάτου

Στην κυριακάτικη Αυγή (15/1/12), ο Κώστας Πουλάκης σε μια συγκριτική μελέτη μιας σειράς δημοσκοπήσεων, μεταξύ πολλών άλλων, αναφέρεται και στις μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ προς τα κόμματα της αριστεράς, γράφοντας: «Από τον πίνακα των συσπειρώσεων - μετακινήσεων παρατηρούμε ότι 8% μετακινείται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ. του Φ. Κουβέλη, το 6% προς τον ΣΥΡΙΖΑ και το 5,0% προς το Κ.Κ.Ε. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το προφίλ των μετακινούμενων ψηφοφόρων. Το «εκσυγχρονιστικό» τμήμα στρέφεται προς τη ΔΗΜ.ΑΡ, ενώ το κατά βάση «παραδοσιακό» τμήμα μετακινείται προς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι μετακινήσεις προς το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ είναι περισσότερο σταθερές και ελάχιστα εξαρτώνται από τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα οι μετακινούμενοι «νοικοκυραίοι» προς τη ΔΗΜ.ΑΡ, έχουν μικρότερη βεβαιότητα, αφού οι εξελίξεις στο ηγετικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην τελική τους επιλογή.»

Προφανώς, είναι ιδιαίτερα ευχάριστο ότι η εισροή είναι μεγαλύτερη προς την κατεύθυνση της Δημοκρατικής Αριστεράς (8%), σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Είναι όμως εντελώς αυθαίρετη η διαπίστωση ότι οι μετακινήσεις προς ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ είναι περισσότερο σταθερές. Πρόκειται για υποκειμενική εκτίμηση. Αν για παράδειγμα αρχηγός του ΠΑΣΟΚ αναδεικνυόταν ο Στ. Τζουμάκας ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων, ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιμετώπιζε μεγαλύτερο πρόβλημα επιστροφών προς το ΠΑΣΟΚ απ` ότι η ΔΗΜΑΡ. Ασφαλώς, εξαρτάται από την ικανότητα κάθε πολιτικού χώρου να αποκαταστήσει σχέσεις εμπιστοσύνης και να αποτελέσει σταθερό φορέα έκφρασης ευρύτερων πληθυσμιακών ομάδων.

Όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζουν κυρίως οι ταυτίσεις και οι ταυτότητες που επιχειρούνται και υπονοούνται από τα γραφόμενα. Έτσι, οι «παραδοσιακοί» του ΠΑΣΟΚ που μετακινούνται προς τον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζονται ως πιο σταθεροί, άρα πιο συνειδητοποιημένοι αριστεροί, επομένως, υπονοείται ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί αυθεντικότερο εκφραστή μιας αριστερής πολιτικής που αντιμάχεται το νεοφιλελευθερισμό και τα μνημόνια. Ενώ οι «εκσυγχρονιστές» χαρακτηριζόμενοι και ως «νοικοκυραίοι» κατηγοριοποιούνται ευθέως ως συντηρητικότερη κοινωνική ομάδα. Επιπλέον, στερούνται σαφούς και σταθερής αριστερής συνείδησης ως πιο ευάλωτοι για πιθανή επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ, συνεπώς, υπονοείται ότι και η ΔΗΜΑΡ δεν αποτελεί αυθεντικό αριστερό πολιτικό φορέα με σταθερό αριστερό προσανατολισμό και τα καταγραφόμενα υψηλότερα από τον ΣΥΡΙΖΑ ποσοστά δεν είναι παρά ένα εντελώς προσωρινό και συγκυριακό φαινόμενο.
Υπάρχει όμως και η εντελώς αντίστροφη ανάγνωση. Οι «παραδοσιακοί» αποτελώντας το πιο αναχρονιστικό, λαϊκιστικό, καθυστερημένο, «αντρεοπαπαντρεϊκό» κομμάτι του ΠΑΣΟΚ, γαλουχημένο στις μικρές και μεγάλες πελατειακές σχέσεις, με τον υπολανθάνοντα εθνικισμό, με την άρνηση κάθε μεταρρύθμισης μέσα από μια ρηχή και εύκολη αντιμνημονιακή στάση, αναγνωρίζει ευκολότερα τον εαυτό του στις πολιτικές θέσεις, στη ρητορική και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Η νοσταλγική αγκύλωση στο παρελθόν και η θολή – ασφαλώς εξωπραγματική - προοπτική αναβίωσής του μπορεί να εξασφαλίζουν σταθερότερη σχέση. Αυτό όμως σημαίνει πολλά, εξ αντικειμένου, για την ίδια την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξάρτητα από την εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του και το βαθμό αριστεροσύνης του.

Το αναφερόμενο ως «εκσυγχρονιστικό» τμήμα περιλαμβάνει περισσότερο σκεπτόμενους πολίτες που αντιδρούν στο λαϊκισμό, δεν έχουν νοσταλγικές αυταπάτες και προφανώς θέλουν να δουν τη χώρα να αλλάζει, να γίνεται ένα σύγχρονο και βιώσιμο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος εντός μιας κοινωνικής Ευρώπης. Θέλουν υπέρβαση των αναχρονισμών και των αγκυλώσεων με προοδευτικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και τολμηρές τομές, χωρίς να βολεύονται πίσω από μια εύκολη αντιμνημονιακή ρητορική που μαζί με το Μνημόνιο πετάει και τις μεταρρυθμίσεις. Όλα αυτά αναγνωρίζουν ως ταυτότητα στη ΔΗΜΑΡ και με κριτική στάση θέλουν να την βλέπουν να επιβεβαιώνεται.

Προσβλέπουν δηλαδή σε μια σύγχρονη Δημοκρατική Αριστερά, πρωταγωνίστρια στην κατεύθυνση μεγάλων κοινωνικών προοδευτικών συσπειρώσεων που δεν βολεύεται στα εύκολα και στις απλοϊκές διαζεύξεις «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες», «ή με το μνημόνιο ή με τους αγώνες», δεν θεωρεί άκριτα ως δίκαιο αίτημα την υπεράσπιση κάθε κεκτημένου, δεν χαϊδεύει συντεχνίες στο όνομα μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και δεν αναλώνεται σε ανέξοδο και αδιέξοδο καταγγελτισμό, αδιαφορώντας επί της ουσίας για το παρόν και το μέλλον των πολιτών και του τόπου.

Ασφαλώς λοιπόν ο «παραδοσιακός» αντρεοπαπανδρεϊκός σοσιαλ-λαϊκισμός δεν είναι στις προτεραιότητες της ΔΗΜΑΡ, ούτε θέλει να ανταγωνιστεί ως προς αυτό τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Θα ήταν συνταγή εξασφαλισμένης αποτυχίας, γιατί θα ακύρωνε τον εαυτό της, τις ιδρυτικές της διακηρύξεις, την ταυτότητά της και την προοπτική της.

Η επιστροφή της φιλοσοφίας

2012-01-14T13:17:00.013+02:00

«Και ποιος ξέρει αν η ζωή είναι θάνατος ή ο θάνατος ζωή;» Για να μπορέσει κανείς να απαντήσει στο ερώτημα αυτό του Ευριπίδη, πρέπει να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία. Τι είναι, όμως, και πώς γεννήθηκε η Φιλοσοφία; Με ποιους τρόπους και γιατί επέδρασε τόσο καθοριστικά στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας; Μπορούν άραγε οι αρχές, οι έννοιες και οι αξίες της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας να δώσουν απαντήσεις στα ερωτηματικά που βασανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο και να βγάλουν τις κοινωνίες από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει; Μπορεί η Ελληνική Φιλοσοφία, να φέρει και πάλι την Αναγέννηση σε έναν κόσμο που έχει βυθιστεί σε μια νέα και πιο επικίνδυνη από κάθε άλλη φορά παρακμή; Ο Βασίλης Οικονόμου μετά από πολύχρονη έρευνα, καταθέτει ένα εξαίρετο βιβλίο που υμνεί τις αξίες και τις αρετές του «ελληνικού τρόπου ζωής», δηλαδή της φιλοσοφίας, την οποία περισσότερο παρά ποτέ χρειάζεται ο άνθρωπος και η σύγχρονη κοινωνία των πολλαπλών αδιεξόδων. Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η αρχαία ελληνική φιλοσοφία επέδρασε καθοριστικά στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, ο Βασίλης Οικονόμου (δεν παρέχονται άλλες πληροφορίες πέραν του ότι μετά τις σπουδές του ασχολήθηκε επί μακρόν με τη μελέτη της φιλοσοφίας) με το πρώτο συγγραφικό του πόνημα θέτει ένα βασικής σημασίας ερώτημα: Μπορούν οι αρχαιοελληνικές αξίες να δώσουν απαντήσεις στα όσα βασανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο και να βγάλουν τις κοινωνίες από το αδιέξοδο; Μπορεί αυτή η φιλοφοσία να οδηγήσει σε μια νέα Αναγέννηση; Το βιβλίο του αποτελείται από δύο μέρη («Καταγωγή, ορισμός και εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας» και «Η αρχαία ελληνική φιλοφοσία και η σύγχρονη εποχή») και 36 κεφάλαια. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Εναλιος"
Μερικές σκέψεις (κάτι σαν κριτική...)

Εχετε αναρωτηθεί τι ακριβώς εξυπηρετεί ένας σεισμογράφος; Εκτός του να καταγράφει πόσα ρίχτερ είναι ένας εκδηλωμενος σεισμός, το κυρίως έργο του είναι να μας προειδοποιεί ότι επίκειται αργά ή γρήγορα αυτό το αδυσώπητο φυσικό φαινόμενο. Σε όλες τις εποχές κάποιοι στοχαστές ή άνθρωποι της τέχνης έπαιξαν το ρόλο του κοινωνικού σεισμογράφου. Οπως εμείς αντιλαμβανόμαστε το φως ενός αστεριού που μέχρι να φτάσει η εικόνα του σε μας αυτό έχει πεθάνει, έτσι οι ευαίσθητοι δείκτες μιας επικείμενης καταστροφής ή μιας μεγάλης αλλαγής, καταγράφανε την απόψης τους, σαν κατάθεση στο πνευματικό θησαυροφυλάκιο της ανθρωπότητας.

Υπάρχουν και στις μέρες μας άνθρωποι που με τον "Α" ή "Β" τρόπο αντιλαμβανόντουσαν έγκαιρα το βάθος της κρίσης που περνούσε η χώρα μας, που ως γνωστόν, πρώτα και κύρια είναι κρίση φιλοσοφικού και πολιτιστικού προσανατολισμού, που σαν συνέπεια είχε η διαφθορά, ο χυδήν καταναλωτισμός και μια άνιση κατανομή πλούτου να μετεξελιχθούν στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, στη βίαιη ταξική επίθεση που υφίσταται ο ελληνικός λαός.

Δεν είμαι βιβλιοκριτικός για να κάνω μια διεξοδική ανάλυση ενός έτσι κι αλλιώς, εντυπωσιακού πονήματος. Ούτε έχει σημασία ο βαθμός συμφωνίας ή διαφωνίας μου με τις απόψεις του συγγραφέα. Το ουσιαστικό, το θεμελιώδες, κατά τη γνώμη μου γεγονός είναι, ότι με μια γλώσσα αντάξια ενός προικισμένου λογοτέχνη, ο Οικονόμου, εκθέτει τους λόγους για τους οποίους η κρίση αξιών διέλυε τον κοινωνικό ιστό και αναλύοντας το έργων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων μέσα από ένα μάλλον νεοπλατωνικό πρίσμα, κατέληγε ήδη από το 2006 στη πρόταση του, ότι για να βγούμε από το αδιέξοδο είναι απαραίτητο να ξαναβρούμε το χαμένο νήμα της επιστροφής στις φιλοσοφικές μας "ρίζες", τις ανανεωμένες με μια σύγχρονη οπτική.

Είναι προκλητική η κριτική που ασκεί στο Μαρξιστικό έργο, μνημονεύοντας τις απόψεις του Καστοριάδη και του Μαρκούζε, αν και θα χρειαζόταν να είναι ποιο εκτεταμένη. Απορρίπτει τον καπιταλισμό σαν οικοσύστημα, απο θέσεις, που συνδιάζουν την Αμεση Δημοκρατία με την Ελληνική φιλοσοφία. Οπωσδήποτε ο Οικονόμου ανοίγει θέματα με τα οποία μπορείς να προβάλεις ενστάσεις, όπως στις απόλυτες απόψεις του για τα κέντρα εξουσίας και την προέλευση τους. Το ενδιαφέρων όμως δεν είναι η αρχειοθέτηση των υπερ ή των κατά, που συμφωνώ και που διαφωνώ. Το ενδιαφέρον είναι ότι πρόκειται για μια γόνιμη, τίμια, αξιόλογη προσπάθεια να τεθούν ξανά στο "τραπέζι" όλα τα μεγάλα ερωτήματα της ανθρωπότητας και η συμβολή του σ' αυτό τον "διάλογο" είναι σημαντική.

Εχοντας καταγράψει συνοπτικά - στις περίπου 300 σελίδες του βιβλίου- τις απόψεις του, δημιουργεί προσδοκίες για ένα δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση έργο, που να αναλύει σε μεγαλύτερο βάθος τις προσωπικές του θεσεις, οι οποίες από την αγωνία του να επαναφέρει στη κουβέντα τους κλασσικούς ουσιαστικά "στριμώχτηκαν" στο 1/3 του συνολικού έργου διαβάζουμε δηλαδή περισσότερο Πλάτωνα και λιγότερο Οικονόμου. Ελπίζω λοιπόν σε ένα επόμενο βιβλίο όπου η αναλογία αυτή θα ανατραπεί!

VIC

Συνέντευξη του προέδρου της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτη Κουβέλη, στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ»

2012-01-07T20:21:00.000+02:00

Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, η Δημοκρατική Αριστερά θα έχει πιθανότατα στην επόμενη Βουλή τη δική της KO και ένα ερώτημα που ανακύπτει είναι τι θα προσφέρει (άλλο) ένα κόμμα της Αριστεράς σε αυτό το γκρίζο τοπίο ενός απαξιωμένου πολιτικού συστήματος και σε μια Βουλή μειωμένου κύρους και αναγνώρισης εκ μέρους των πολιτών...

Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά δεν αθροίζονται. Δεν είμαστε "άλλο ένα κόμμα της Αριστεράς". Στον πυρήνα της πολιτικής μας βρίσκεται ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο αριστερός ευρωπαϊσμός, η μεταρρυθμιστική στρατηγική και η οικολογική εγρήγορση. Στο αίτημα της ελληνικής κοινωνίας για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού πεδίου και διατύπωση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης, η Δημοκρατική Αριστερά είναι παρούσα με τις θέσεις της και αμφισβητεί το παραδοσιακό κομματικό σύστημα και το γνωστό στερεότυπο άσκησης και διαχείρισης της πολιτικής. Καταγράφουμε την παρουσία μας από θέση ευθύνης για την κοινωνία και τη χώρα.

Πού αποδίδετε τα νούμερα που σας δίνουν οι δημοσκοπήσεις; Μια ερμηνεία είναι ότι προέρχονται κατά βάση από το εκσυγχρονιστικό ΠαΣοΚ. Σε ποιους απευθύνεστε τελικά;
Όσο κι αν τα δημοσκοπικά ευρήματα μας ενθαρρύνουν, δεν έχουμε εφησυχασμούς. Πορευόμαστε με πλήρη επίγνωση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας και της κοινωνίας. Διαμορφώνουμε καθημερινά σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες. Προωθούμε με υπευθυνότητα την πολιτική που ανοίγει δρόμους διεξόδου και στηρίζει την κοινωνία. Απευθυνόμαστε σε κάθε προοδευτικό πολίτη, στις κοινωνικές δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, στους πολίτες της ανανεωτικής Αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, στους πολίτες που έχουν μετακινηθεί από επιλογές του παρελθόντος, και τους καλούμε σε συστράτευση για μια δημοκρατική Αριστερά, φορέα πολιτικής συσπείρωσης έξω από το συντηρητικό νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, την πολιτική του μνημονίου και τη ρητορική μιας Αριστεράς που με ταχύτητα επιστρέφει στο παρελθόν. Να συγκροτήσουμε τον ευρύτερο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Μείνατε εκτός της κυβέρνησης Παπαδήμου, την οποία συγκαταλέγετε στο συντηρητικό τόξο. Το κόμμα σας πού τοποθετείται;
Καταψηφίσαμε το μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και τους εφαρμοστικούς νόμους. Διαφωνήσαμε με την παρουσία του ΔΝΤ. Η άρνησή μας παραμένει στο ακέραιο. Δεν αρκούμαστε όμως σ' αυτό. Αγωνιζόμαστε, με συγκεκριμένες θέσεις, για την αποφυγή της χρεοκοπίας του Δημοσίου και της πλήρους κατάρρευσης της οικονομίας, παράλληλα με την ανεύρεση δυνατοτήτων "ευρωπαϊκής σύγκλισης". Για την ανατροπή της σημερινής άδικης κατανομής των βαρών, με την αύξηση των δημοσίων εσόδων μέσα από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της παραοικονομίας και της διαφθοράς. Για την υλοποίηση μιας αναπτυξιακής πορείας, με σεβασμό των εργασιακών δικαιωμάτων.

Θεωρείτε ότι οι διεργασίες στο ΠαΣοΚ θα συμβάλουν στην ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου;
Οι διεργασίες του ΠαΣοΚ δεν μας αφορούν. Πολύ δε περισσότερο δεν μας αφορούν οι προσωποποιημένες εκδοχές αυτών των διεργασιών. Το ΠαΣοΚ με την πολιτική που άσκησε έχει βρεθεί στον χώρο του οικονομικού νεοφιλελεύθερου συντηρητισμού, σε απόσταση από την κοινωνία και τους πολίτες που το στήριξαν. Το δυναμικό στοιχείο που ανακαθορίζει τους πολιτικούς συσχετισμούς είναι η ήδη ανακαθορισμένη κοινωνία.

Πιστεύετε στις κυβερνητικές συνεργασίας; Πώς κρίνετε την ως τώρα πορεία της κυβέρνησης;
Ο κ. Παπαδήμος ανέλαβε να προωθήσει ουσιαστικά την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης και ειδικότερα την εκταμίευση της έκτης δόσης και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης. Καλείται μάλιστα να εφαρμόσει και νέα μέτρα. Οι εισηγήσεις της τρόικας για απολύσεις, κατάργηση του κατώτατου μισθού, περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων θα είναι επιλογές που διαλύουν την κοινωνία, επιτείνουν την ύφεση και δεν διαμορφώνουν προοπτική εξόδου από την κρίση. Το έδαφος είναι υπονομευμένο και από τον τρόπο με τον οποίο ΠαΣοΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ κατέληξαν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού και από τη σύνθεση της υπερτροφικής αυτής κυβέρνησης και από τον τρόπο που λειτουργούν τα κόμματα που τη συγκρότησαν. Η κυβέρνηση Παπαδήμου συνεχίζει την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Αυτή η πολιτική ζημιώνει τη χώρα και την κοινωνία και θα είναι καταστροφή να συνεχιστούν και το 2012 οι κοινωνικά άδικες και σε κάθε περίπτωση αναποτελεσματικές επιλογές του προηγούμενου έτους.

Θεωρείτε ότι δικαίως ο κ. Σαμαράς μιλάει για εκλογές πριν από το Πάσχα και πότε κρίνετε εσείς ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος για τη διεξαγωγή τους;
Με το βλέμμα της ΝΔ στραμμένο προς τις εκλογές, είναι δυνατόν να διεξαχθούν πριν από το Πάσχα. Εκτιμώ όμως, ότι στη βάση του σκοπού που έχει αναλάβει η κυβέρνηση και για τον οποίο έχει δεσμευθεί η ΝΔ ένα χρονικό διάστημα δύο μηνών ίσως χρειασθεί πέραν της 19ης Φεβρουαρίου.

Πιστεύετε στις κυβερνητικές συνεργασίες με τη συμμετοχή (και) της Αριστεράς;
Δεν δηλώνουμε αδιάφοροι για το πολιτικό περιεχόμενο της διακυβέρνησης της χώρας. Δεν είμαστε η κλειστοφοβική Αριστερά που αναζητεί την παρουσία της στην περιχαράκωσή της. θέλουμε να επηρεάζουμε το μέγεθος της κυβερνητικής εξουσίας. Η Αριστερά οφείλει να διεκδικεί την πολιτική παρουσία της ως "κυβερνώσα Αριστερά" προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας .

Δηλαδή βλέπετε πιθανή τη συμμετοχή σας σε μια τέτοια κυβέρνηση που ενδεχομένως να προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές;
Οι "κυβερνήσεις συνεργασίας" προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες, πολιτικές συγκλίσεις και συμπτώσεις. Η τυχόν κυβέρνηση συνεργασίας θα πρέπει με δεσμευτικό πολιτικό προγραμματικό περιεχόμενο να μπορεί να μετατοπίσει την πολιτική από τη βαθιά συντηρητική θέση που σήμερα βρίσκεται προς ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση. Χωρίς τις προϋποθέσεις αυτές, η οποιαδήποτε συζήτηση για κυβερνήσεις συνεργασίας αποτελεί "άσκηση επί χάρτου" .

Για την Ιστορία: τελικώς σας προτάθηκε να μπείτε στην κυβέρνηση Παπαδήμου ή όχι;
Ο κ. Γ. Παπανδρέου με ενημέρωσε τηλεφωνικά για την κυβέρνηση που προωθούσαν, όταν ήδη είχαν υπάρξει οι συνεννοήσεις των τριών κομμάτων που τη στήριζαν. Τίποτε πέραν αυτού. Ο κ. Παπαδήμος μού τηλεφώνησε, όταν είχε επέλθει η συμφωνία στο πρόσωπο του, και με ρώτησε αν αντιμετωπίζω το ενδεχόμενο της συμμετοχής μας στην κυβέρνηση. Απάντησα αρνητικά, εξηγώντας τη θέση που ήδη δημόσια είχαμε ανακοινώσει. Κι αυτή η θέση μας επιβεβαιώθηκε και επιβεβαιώνεται καθημερινά.

Άδικα φοβόταν η γιαγιά

2012-01-05T12:10:00.000+02:00

Του Πέτρου Κατσάκου
Ακόμη θυμάμαι τον εφιάλτη της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου που μπολιασμένη από την μετεμφυλιακή προπαγάνδα έτρεμε τους «κομμουνιστές που αν έρθουν στα πράγματα θα μας πάρουν τα σπίτια»....

Τα χρόνια πέρασαν, οι κομμουνιστές δεν ήρθαν στα πράγματα, η γιαγιά έφυγε για το μεγάλο ταξίδι και έρχεται το επίσημο κράτος ως κατσαπλιάς και λήσταρχος να εφορμά εναντίον της ιδιωτικής περιουσίας. Εναντίον της στέγης των ίδιων των πολιτών του. Το ίδιο ανυπόληπτο κράτος που μετά τα εισοδήματά μας, βάζει «χέρι» στα σπίτια μας. Μας ξεσπιτώνει. Το κράτος και οι μηχανισμοί του που αδυνατούν να πάρουν έστω και μισό ευρώ από τους επαγγελματίες φοροφυγάδες και τους ανεπάγγελτους εκατομμυριούχους της «νύχτας» και του «κοτραμπάντου» έρχονται τώρα σαν κοινοί τοκογλύφοι να παζαρέψουν τα περιουσιακά μας στοιχεία ή ότι τέλος πάντων έχει απομείνει από αυτά.

Με λίγα λόγια οι πολίτες που αδυνατούν να πληρώσουν τα χρωστούμενα, θα μπορούν ή θα αναγκάζονται να μεταβιβάσουν στο Κράτος την πλήρη ή υψηλή κυριότητα που έχουν σε κάποιο ακίνητο ή και σε κινητά περιουσιακά στοιχεία όπως αυτοκίνητα και μετοχές. Έτσι απλά όπως γινόταν τόσα χρόνια με τα λεγόμενα «κοράκια» έξω από τα καζίνο και τις χαρτοπαικτικές λέσχες όπου σπίτια και αυτοκίνητα άλλαζαν χέρια για το σβήσιμο χρεών.

Τώρα λοιπόν θα πηγαίνεις τώρα στην εφορία και θα λες. Πόσα χρωστάω; Θα σου απαντούν 10.000 κύριε. Θα λες εσύ έχω ένα τζιπ του 2008 το παίρνεις και πατσίσαμε. Αν πάλι το χρέος είναι μεγαλύτερο, τότε θα ρίχνεις στο τραπέζι ένα διαμερισματάκι στην Κολιάτσου , κανένα ποτιστικό χωράφι στο χωριό, μετοχές, ομόλογα πριν το κούρεμα και ότι άλλο υπάρχει διαθέσιμο για «σκότωμα»...

Έτσι λοιπόν το σπίτι της γιαγιάς που γλύτωσε από τα χέρια των «κομμουνιστών» θα το κατασπαράξει ο ιδεολογικός αχταρμάς των κρατικών τοκογλύφων στο όνομα της σωτηρίας μας από την χρεοκοπία και της ομοουσίου πίστης μας στο Ευρώ της κυρίας Μέρκελ.

Τουλάχιστον οι κομμουνιστές αν μας έπαιρναν το σπίτι θα μας έβαζαν και κάπου να μείνουμε δωρεάν. Αυτοί εδώ είναι ικανοί να μας πάρουν το σπίτι και μετά να μας το νοικιάσουν κιόλας.και άντε τώρα να εξηγούσες στην γιαγιά πως όλοι αυτοί δεν είναι τελικά κομμουνιστές.

Πηγη: Πρώτο Θέμα Online

Η αριστερά που γεννιέται δεν είναι πλέον δέσμια του παρελθόντος της

2012-01-02T19:46:00.000+02:00

Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, η φιλόξενη αίθουσα του Κοινωνικού Κέντρου (Τσαμαδού15) δεν μπόρεσε να χωρέσει όλους-ες όσοι-ες ήθελαν να παρακολουθήσουν τη συζήτηση με τίτλο «Οι ειδικοί στην εξουσία. Και η δημοκρατία;» που οργάνωσε ο κόμβος Rednotebook με τέσσερις ομιλητές-τριες: τον Μίκαελ Λεβί, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (CNRS), Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες, (EHESS) Παρίσι, την Ελένη Βαρίκα, καθηγήτρια στο Paris VIII, το Νίκο Γιαννόπουλο από το «Δίκτυο» και το Μιχάλη Σπουρδαλάκη, καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παν. Αθηνών. Επωφεληθήκαμε από την ευκαιρία και κλέψαμε λίγο χρόνο από τις διακοπές του συντρόφου και φίλου της “Εποχής” Μίκαελ για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Οι αναγνώστες-τριες μας θα συμφωνήσουν, ελπίζουμε, ότι άξιζε η «θυσία» του, καθώς διατυπώνει την ενδιαφέρουσα, όπως πάντοτε, άποψή του, για κρίσιμα ζητήματα της επικαιρότητας που απασχολούν τους ανθρώπους της Αριστεράς και των κινημάτων σήμερα, στην περίοδο της κρίσης.

Ο Μίκαελ Λεβί (Michael Lowy) είναι κοινωνιολόγος και επίτιμος Διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Δίδαξε για πολλά χρόνια στην EHESS (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales). Συμμετέχει στην Αριστερά ενεργά και συγκεκριμένα μέσα από το ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Έχει εργαστεί πολύ στα Νέα Κινήματα και είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ λόγω και των ενεργών σχέσεών του με την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής. Είναι ιδρυτικό μέλος του Οικοσοσιαλιστικού Διεθνούς Δικτύου (www.ecosocialistnetwork.org). Στη χώρα μας είναι γνωστός τόσο από τις ομιλίες του σε διάφορες εκδηλώσεις όσο και από άρθρα του και συνεντεύξεις. Η “Εποχή” έχει συχνά δημοσιεύσει πρωτότυπη δουλειά του ή μεταφράσεις. Στα ελληνικά έχουν εκδοθεί ορισμένα από τα βιβλία του: «Τσε Γκεβάρα, μια φλόγα που καίει ακόμα» μαζί με το Μπεζανσενό, εκδόσεις Φάρφουλας «Φρανς Κάφκα: ανυπότακτος ονειροπόλος» από τις εκδόσεις Κατάρτι και το «Βάλτερ Μπένγιαμιν, προμήνυμα Κινδύνου για τη φιλοσοφία της ιστορίας», εκδόσεις Πλέθρον.

Υπήρχε η διαδεδομένη αίσθηση, έως πρόσφατα, ότι ο κόσμος προχωρεί, ήταν αποδεκτή μια εικόνα προόδου. Από την Αριστερά, βέβαια, έμπαινε το θέμα της ανατροπής. Τώρα, αντίθετα, έχουμε οπισθοδρόμηση. Πώς θα το εξηγούσες αυτό σε έναν νέο;
Ας δούμε στην σύγχρονη ιστορία την ιδέα της προόδου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα μύθο της αστικής τάξης. Ας αρχίσουμε από τις αρχές του 20ού αιώνα: έχουμε έναν τρομερό πόλεμο, όπου βλέπουμε όλα τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα να εξυπηρετούν τη σφαγή. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ο πρώτος σύγχρονος πόλεμος. Πού είναι η πρόοδος; Στην τεχνολογία, στην επιστήμη, στην οικονομία. Η πρόοδος λοιπόν εμπεριέχει ένα αντιφατικό στοιχείο. Έχουμε, βέβαια, στη συνέχεια την επανάσταση στη Ρωσία – άλλο ζήτημα αν χάθηκε – αλλά ακολουθεί ο φασισμός, εμφύλιοι, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Ακόμη μια φορά βλέπουμε να γίνεται όλη η επιστημονική τεχνολογία, η οικονομική ανάπτυξη εργαλείο για χίλιες φορές χειρότερη καταστροφή, με τις γενοκτονίες των Εβραίων και των Τσιγγάνων κτλ. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένας μαρξιστής στοχαστής, γράφει σε μια μικρή εργασία για την έννοια της ιστορίας ότι ο μαρξισμός πρέπει να απελευθερωθεί από το μύθο της προόδου, να μην είναι φυλακισμένος σ’ αυτόν. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, μάλιστα, τελειώνει με ένα γεγονός που εμφανίζει το αντιφατικό στοιχείο της προόδου τη Χιροσίμα, χρησιμοποιείται ό,τι πιο προηγμένο υπάρχει στην επιστήμη για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων πολιτών. Έρχονται μετά τριάντα, «λαμπρά» όπως λένε, χρόνια προόδου, όμως αυτό, ισχύει για ένα μικρό κομμάτι του κόσμου. Στον υπόλοιπο, έχουμε αποικιοκρατικούς πολέμους, σφαγές, δικτατορίες κτλ. Αλλά και ίδια την Ευρώπη, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελλάδα βρίσκονται ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, υπό τον ζυγό φασιστικών δικτατοριών. Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του 20ού αιώνα. Το νόμισμα «πρόοδος», λοιπόν, έχει δύο πλευρές.

Σ’ όλα αυτά να συμφωνήσουμε. Όμως θα επιμείνουμε στο εξής: από την πλευρά των δικαιωμάτων, των κατακτήσεων από το κίνημα, ιδίως στο εργασιακό, την πρόνοια, τα ατομικά δικαιώματα, υπήρξαν βήματα που σήμερα αποδομούνται, καταργούνται. Όπως υποστηρίζουν κοινωνιολόγοι, επιστρέφουμε στο 19ο Αιώνα. Δεν ισχύει αυτό;
Είναι σωστό ότι στη Δύση και σε κάποιες περιφερειακές χώρες υπήρξαν κατακτήσεις. Άρχισαν να τις καταργούν, όμως, όχι μόνο πρόσφατα, αλλά με την έναρξη του νεοφιλελευθερισμού, πριν τριάντα χρόνια. Ήταν κατακτήσεις της Αριστεράς και του κινήματος.

Πώς συνέβη αυτό, ποιες είναι οι αιτίες;
Γνωρίζουμε από την ιστορία του καπιταλισμού ότι κάθε φορά που υπάρχει κρίση την πληρώνουν οι «από κάτω». Όμως, υπάρχει, από την άλλη πλευρά, και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ότι υπήρχε εκεί σοσιαλισμός ήταν αυταπάτη, αλλά για τις δυνάμεις της Αριστεράς ήταν σημείο αναφοράς – και η κατάρρευσή της συνέτεινε στη διάλυση του κινήματος στη Δύση. Οι συνέπειες είναι ακόμη αισθητές. Όμως αρχίζει να διαμορφώνεται, πλέον μια νέα γενιά, που ψάχνει, που αγωνίζεται, γεννιούνται ιδέες καινούργιες, που δεν εξαρτώνται από το τι ήταν η ΕΣΣΔ, η Κίνα κτλ. Το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Το πρώτο σημάδι ήταν η εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994, κίνημα αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, που είχε μεγάλο απόηχο και όχι μόνο στο Μεξικό. Το 1995, στη Γαλλία, είχαμε τη μεγάλη απεργία και διαδηλώσεις εκατομμυρίων, η κυβέρνηση έκανε πίσω. Ακολούθησε το Σιάτλ, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Έχουμε μία νέα εξέλιξη, μια Αριστερά που είναι εναντίον του νεοφιλελευθερισμού, και για πολλούς εναντίον του καπιταλισμού και δεν είναι πια δέσμια του παρελθόντος της.

Έχει αυτονομηθεί ιστορικά.
Ακριβώς. Έχει αυτονομηθεί ιστορικά, ιδεολογικά και ηθικά.

Νέο και κρίσιμο στοιχείο αυτό. Να το αναλύσουμε λίγο περισσότερο; Να δούμε αυτή την Αριστερά που γεννιέται;
Μερικοί την προσδιορίζουν με τον όρο, που προτιμώ πολύ, alter mondialisme ή, όπως το λένε στην Αμερική, global justice movement, δηλαδή ‘Κίνημα για παγκόσμια δικαιοσύνη’. Στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη με το alter mondialisme εννοούμε ‘θέλουμε έναν άλλο κόσμο, μία άλλη παγκοσμιοποίηση’. Όπως λέγαμε στο Φόρουμ ‘ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός’.

Είμαστε ακόμη στο πολιτικό επίπεδο.
Όχι, το περιεχόμενό του είναι ηθικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, οικολογικό, πολιτικό, όλα μαζί. Το Φόρουμ ήταν μια έκφραση αυτού του κινήματος, πολύ σημαντική, δεν ήταν η μόνη. Άλλη ήταν οι διαδηλώσεις, οι Ζαπατίστας, οι οικολόγοι κτλ. Το πρώτο χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος είναι η άρνηση: δεν θέλουμε αυτό που υπάρχει. Τον καπιταλισμό, τις ανισότητες, την εκμετάλλευση, την καταστροφή του περιβάλλοντος, το νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο. Την εμπορευματοποίηση των πάντων (αέρας, γη, άνθρωποι, ενέργεια, νερό, τροφή). Το πρώτο βήμα, λοιπόν, του κινήματος είναι η άρνηση και η αγανάκτηση, που είναι κάτι πολύ σημαντικό, διότι είναι και ηθικό και πολιτικό. Αυτό είναι το πρώτο. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, βέβαια, το κατηγορούν ότι είναι μόνο άρνηση, δεν έχει προτάσεις κ.τ.λ. Υποστηρίζω, ότι ακόμη και να ήταν μόνο αρνητικό – ως κίνημα δεν είναι – είναι πολύ σωστό! Γιατί πρέπει να αρνούμαστε αυτό που υπάρχει, αλλιώς δεν γίνεται τίποτε, χωρίς την « αγανάκτηση», την άρνηση. Και έχουν δίκιο ακόμη και αν δεν έχουν τίποτε να προτείνουν, διότι αυτό που υπάρχει είναι καταστροφικό. Ειδικά στο οικολογικό ζήτημα, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε μετά.
Όμως,δεν είναι αλήθεια ότι δεν προτείνουν τίποτα. Υπάρχουν προτάσεις πολύ συγκεκριμένες. Για παράδειγμα, να μην πληρώσουμε το χρέος, να κάνουμε μια επιτροπή ελέγχου να δούμε γιατί δημιουργήθηκε, γιατί πρέπει να μην πληρώσουμε παρά ένα μικρό μέρος του, να επιβάλουμε ένα μορατόριουμ στις πληρωμές. Άλλη πρόταση είναι οι Τράπεζες να γίνουν δημόσιες, ταμιευτήρια υπό δημόσιο, κοινωνικό έλεγχο, να αφαιρεθούν από τη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία. Υπάρχουν προτάσεις για την αγροτική παραγωγή, το νερό, το φως, την εργασία, όπου πρέπει να μειωθεί ο χρόνος για να βρουν δουλειά και άλλοι, για τη φύση κ.τ.λ. Χιλιάδες οι προτάσεις από τα κινήματα, την Αριστερά κτλ. Είναι δε κοινές, όχι βέβαια όλες, αλλά οι περισσότερες. Το ότι δεν υπάρχει, λοιπόν, εναλλακτική πρόταση είναι ψέμα. Όλοι μπορούμε να συμφωνούμε, ή οι περισσότεροι, και ας είμαστε αναρχικοί, κινηματικοί, κομμουνιστές, οικολόγοι, σοσιαλιστές, συνδικαλιστές.
Υπάρχει όμως και ένα τρίτο χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος. Υπάρχουν στοιχεία για μια ου-τοπία. Το κίνημα λέει: ‘άλλος ένας κόσμος είναι εφικτός’. Λοιπόν, δεν θέλουμε να κάνουμε μόνο μικρές αλλαγές, θέλουμε άλλο κόσμο! Είναι μία ουτοπία αυτό, με τη θετική έννοια, κάτι που, ναι μεν δεν υπάρχει ακόμη, αλλά μπορεί να υπάρξει. Το συζητάμε ακόμη στο κίνημα, ο καθένας έχει τη δική του απόχρωση, αλλά υπάρχουν και εδώ κοινά στοιχεία. Πιο πολύ τα κοινά αυτά σημεία είναι αξίες όπως αλληλεγγύη, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, σεβασμός στο περιβάλλον, αυοτοοργάνωση κ.τ.λ. Μπορούμε να βρούμε μια σειρά από αρχές που είναι κοινές σε όλους ή στους περισσότερους, που θα στηρίζονται σ’ αυτές τις αξίες και θα συνεχίζεται η συζήτηση για το πώς θα πρέπει να είναι αυτός ο κόσμος. Η συζήτηση δεν τελειώνει. Αυτό που διακυβεύεται είναι ένα νέο παράδειγμα πολιτισμού.

Και σε κάποιες άλλες ιστορικές στιγμές, όμως, τα κινήματα, οι πολίτες, με πολλές θυσίες και αίμα, όρισαν αξίες που στη συνέχεια η ‘νέα εξουσία’ δεν τις υπηρέτησε. Δεν υπάρχει και τώρα ένα ζήτημα αξιοπιστίας, πώς δηλαδή θα γίνουμε αξιόπιστοι;
Για να γίνουμε αξιόπιστοι, πρέπει να κάνουμε μια πολύ σοβαρή αυτοκριτική, κριτική, αναστοχασμό για το παρελθόν, την Αριστερά στον 20ό αιώνα. Τι μαθήματα πήραμε από το παρελθόν; Μερικοί τα πήραν πριν πολλά χρόνια, άλλοι λίγο αργότερα και άλλοι καθόλου. Αλλά για τους περισσότερους που βρίσκονται σήμερα στα κινήματα, είναι πολύ καθαρό ότι μια καινούργια επαναστατική κοινωνία, εναλλακτική, δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς δημοκρατία και ελευθερίες για όλους, όχι μόνο για τους «δικούς» μας. Είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, για όλους. Το δεύτερο που δεν μπορεί να αγνοήσει μια καινούργια κοινωνία, ένα εναλλακτικό σχέδιο, είναι μια άλλη σχέση με το περιβάλλον.

Ωστόσο, στο Ντέρμπαν, πρόσφατα, στη διάσκεψη για το κλίμα, τα πράγματα δεν προχώρησαν. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, για ένα τόσο ώριμο και τόσο επικίνδυνο για τον άνθρωπο ζήτημα, όπως η προστασία της φύσης;
Εδώ μας χρειάζεται, για να αντιμετωπίσουμε την απαισιοδοξία που λέτε, η στάση του Γκράμσι: απαισιοδοξία της σκέψης και αισιοδοξία της βούλησης. Ισχύει γενικά, αλλά και ειδικά για την υπόθεση του περιβάλλοντος. Ας ξεκινήσω με την απαισιοδοξία. Η κατάσταση είναι όντως πολύ σοβαρή, ο κίνδυνος τρομακτικός. Η αλλαγή του κλίματος είναι η χειρότερη απειλή στον πλανήτη, της ανθρωπότητας. Δεν υπήρχε ως τώρα, ως ενδεχόμενο. Τώρα γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί. Η επιστήμη γνωρίζει τι θα γίνει αν ανέβει η θερμοκρασία. Η Σαχάρα, π.χ., θα έλθει έως τη Ρώμη, το γλυκό νερό θα αρχίσει να εξαφανίζεται. Αν λιώσουν οι πάγοι στους πόλους, θα χαθούν πόλεις μεγάλες και περιοχές ολόκληρες : το Άμστερνταμ, η Βενετία, ο Πειραιάς θα καλυφθούν από το νερό. Δεν θα γίνουν αύριο αυτά, αλλά έχουν ήδη αρχίσει. Και όπως λένε σήμερα οι οι επιστήμονες, όλα αυτά επαληθεύονται πολύ πιο γρήγορα από ό, τι είχαμε υπολογίσει.

Πώς ερμηνεύεται αυτό, να μην κατανοεί ο κόσμος, αλλά και οι ελίτ, το ζήτημα αυτό;
Η κάθε χώρα κοιτάζει τα δικά της συμφέροντα. Οι ΗΠΑ λένε ότι η Κίνα είναι ο μεγάλος υπεύθυνος της ρύπανσης και δεν κάνουν τίποτα. Η Κίνα απαντά ότι οι ΗΠΑ ήταν ο μεγάλος ρυπαντής τα τελευταία εκατό χρόνια. Η Ευρώπη παρεμβαίνει και λέει ότι χωρίς τις ΗΠΑ και την Κίνα τι να κάνουμε εμείς; Όμως πίσω απ’ αυτό υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό: είναι ζήτημα του συστήματος. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό το μέγα πρόβλημα, δεν έχει περιθώριο για μια άλλη σχέση με το περιβάλλον, δεν είναι εμπορικά αποδοτικό αυτό, δεν εντάσσεται στην εμπορευματική λογική του. Δεν περιλαμβάνεται στο σύστημα των αξιών του. Εμείς, λοιπόν, που είμαστε οικοσοσιαλιστές, πρέπει ν’ αλλάξουμε το σύστημα. Χρειαζόμαστε επομένως ένα άλλο παράδειγμα πολιτισμού, που δεν είναι το καπιταλιστικό, αν θέλουμε να σώσουμε το περιβάλλον και την ανθρωπότητα. Αυτοί δεν έχουν καμιά λύση.

Δεν υπάρχει, όμως, και κίνημα αντίστοιχο...
Είναι σωστό, είναι δύσκολο να το κατανοήσει ως πρόβλημα ο κόσμος διότι δεν είναι άμεσο όπως, π.χ., η ανεργία. Αυτή συμβαίνει τώρα, όπως και οι άλλες συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Αρχίζουν να ωριμάζουν όμως οι συνειδήσεις. Αυτό, για μας, είναι η «αισιοδοξία της βούλησης».

Είσαι ικανοποιημένος από την ενασχόληση – όλης – της Αριστεράς μ’ αυτό;
Το ζήτημα είναι διπλό. Αφενός, η Αριστερά χρειάζεται να κατανοήσει τη σημασία που έχει το οικολογικό ζήτημα και αφετέρου, το οικολογικό κίνημα να καταλάβει ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Αλλά ήδη βλέπουμε τα πρώτα σημάδια κινημάτων. Το Global Climate Justice π.χ., που είναι παγκόσμιο, στην Κοπεγχάγη, μαζί με άλλα κινήματα έκανε μια διαδήλωση εκατό χιλιάδων. Στη Λατινική Αμερική έχουμε τους Ινδιάνους, οι οποίοι γνωρίζουν την αξία του δάσους και αγωνίζονται για να το προστατεύσουν από τα μονοπώλια. Και στην Ευρώπη γίνονται αγώνες. Όμως πολλές φορές χάνουμε σημαντικές ευκαιρίες. Π.χ. στη Γαλλία τα φορτηγά καμιόνια είναι από τους πιο σπουδαίους ρυπαντές, πρέπει να σταματήσουν να μεταφέρουν εμπορεύματα από τη μια χώρα στην άλλη. Και αν είναι να μεταφέρουν κάποια, υποχρεωτικά να γίνεται με το τρένο. Όταν οι σιδηροδρομικοί έκαναν απεργία για να αποτρέψουν την κατάργηση της μεταφοράς εμπορευμάτων από το σιδηρόδρομο, ασφαλώς το έκαναν για να μη χάσουν τη δουλειά τους, αλλά το αίτημα ήταν συγχρόνως και οικολογικό. Αν το οικολογικό κίνημα υποστήριζε τους εργάτες, για κοινή στάση έναντι της κυβέρνησης, από κοινού ενημέρωση της κοινής γνώμης, κάτι ίσως μπορούσαν να κερδίσουν. Έμειναν μόνοι και έχασαν. Τον πόλεμο για μια καινούργια κοινωνία, ένα νέο παράδειγμα πολιτισμού, έναν οικοσοσιαλισμό δεν μπορούμε να τον κερδίσουμε περιμένοντας να πέσει από τον ουρανό. Πρέπει να αρχίσουμε εδώ και τώρα. Με μικρά πράγματα σαν αυτό που ανέφερα. Έτσι αρχίζει η διαδικασία που χρειάζεται για να πείσεις, ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα πριν γίνει η καταστροφή. Πρόκειται για έναν αγώνα με το χρόνο.

Η Ροσάνα Ροσάντα, αξιολογώντας πολύ θετικά τα κινήματα – αγανακτισμένους, πλατείες κ.τ.λ. – τα παραλληλίζει με τον πανευρωπαϊκό Μάη του ’68, και ελπίζει ότι, εκτός από το να αποτρέψουν επαχθή μέτρα πολιτικής, να παρακινήσουν τον κόσμο, θα ταρακουνήσουν και τα κόμματα της Αριστεράς, που έχουν πάντα πρόβλημα αξιοπιστίας.
Συμφωνώ, είναι μία ελπίδα, μια καινούργια ελπίδα, μια νέα μορφή. Η ιστορία, βέβαια, δεν επαναλαμβάνεται, κάθε φορά είναι κάτι καινούργιο και πάντοτε κάτι που δεν έχουμε προβλέψει. Όντως, μπορεί να κάνει τον κόσμο να σκέφτεται να επηρεάσει και την Αριστερά. Η σχέση μεταξύ κινήματος και Αριστεράς είναι διαλεκτική. Δύσκολη, αλλά αναγκαία.

Σε συνθήκες κρίσης, επειδή το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, είναι σημαντικό αυτό, αν και για πολλούς μειώνει την αξία του κινήματος, ως υποκειμένου ετερογενούς κ.τ.λ.
Κοιτάξτε, βέβαια αυτό που ζούμε είναι μια ταξική σύγκρουση, είναι φανερό. Αλλά το ταξικό στοιχείο, η τάξη που υποφέρει από την πολιτική που ασκείται για να αντιμετωπισθεί η κρίση, δεν είναι μόνο οι εργάτες· είναι και οι άνεργοι, οι γυναίκες, οι επισφαλείς (το πρεκαριάτο), οι μετανάστες, οι νέοι κ.ά. Όλοι αυτοί θίγονται, ψάχνουν μια λύση. Είμαστε όλοι μαζί εναντίον ενός κοινού εχθρού: κεφάλαιο, κυβέρνηση, νεοφιλελευθερισμό.

Ασκείται σήμερα μια πολιτική που, εκ του αποτελέσματος, δεν έχει μέλλον. Ο κόσμος εξακολουθεί να μη βρίσκεται σε ισορροπία. Μπορεί αυτό να συνεχισθεί;
Πηγαίνει προς έναν τοίχο. Δεν μπορεί να βγει από την κρίση με μέτρα που φέρνουν άλλα, ακόμη πιο σκληρά. Είναι αδιέξοδο. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η κρίση οδηγεί σε καταστροφή του συστήματος. Ο καπιταλισμός κάθε φορά βρίσκει μία λύση. Έτσι έγινε το 1930. Η κρίση ξεπεράστηκε χάρη στο φασισμό και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο καπιταλισμός θα τελειώσει μόνο όταν δράσουμε εναντίον του! Πάλι ο Βάλτερ Μπένγιαμιν τόνιζε ότι μετά την κρίση ’29 – ’34 – το έγραψε αυτό γύρω στα 1940– «η γενιά μου πήρε ένα μάθημα: ο καπιταλισμός δεν θα πεθάνει από φυσικό θάνατο». Αν δεν τον σκοτώσουμε, θα συνεχίζει κάθε φορά χειρότερος.

Η Ευρώπη είναι σε αδιέξοδο. Πού διαφωνούν οι ελίτ;
Ο καθένας κοιτάζει τα καπιταλιστικά συμφέροντα της χώρας του. Αλλά όλοι συμφωνούν ότι η μόνη λύση είναι αυτή όπου θα πληρώνουν το μάρμαρο οι καταπιεσμένες τάξεις, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι γυναίκες, οι μετανάστες.

Όμως δεν φαίνεται να την έχουν βρει.
Όχι, διότι η κρίση είναι σοβαρή και οι πολιτικές που επιλέγουν, έως τώρα, την κάνουν χειρότερη. Άλλες λύσεις δεν τους ενδιαφέρουν.

Η Αριστερά πώς βλέπει τη λύση στην Ευρώπη;
Στην Αριστερά, ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχουν μερικοί που προτείνουν να φύγουμε από την ΕΕ, να κάνουμε εθνικά νομίσματα. Δεν συμφωνώ. Νομίζω ότι αυτό είναι μια αυταπάτη, ότι δηλαδή ένας εθνικός καπιταλισμός θα είναι καλύτερος για μας. Νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε, η Αριστερά πρέπει να επινοήσει έναν αγώνα για μια άλλη Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική. Είναι δύσκολο, το ξέρω, δεν λέω ότι είναι απλό, αλλά αυτό είναι η μόνη προοπτική. Αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά, σε κάθε χώρα, πρέπει να κάνει πράγματα κοινά, να αναπτύξει συμμαχίες, κοινή δράση στο εθνικό και το διεθνές επίπεδο. Να οργανωθεί π.χ., μια απεργία πανευρωπαϊκή, μια πολιτική κινητοποίηση. Ο αγώνας είναι ίδιος στην Ισπανία, την Πορτογαλία, στη Γαλλία κτλ. Και στη Γερμανία ο αγώνας της Αριστεράς είναι εναντίον της Μέρκελ. Λοιπόν, στο μέλλον χρειάζεται ένας αγώνας κοινός, εναντίον αυτής της πολιτικής, υπέρ μίας άλλης Ευρώπης.
* Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός με τη συνεργασία της Γεωργίας Ντούσια.

Πηγη: Εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ

Ο Πανιώνιος στο πλευρό των εργαζομένων στην Χαλυβουργία

2012-01-01T20:43:00.000+02:00

Ανακοίνωση μέσω της οποίας εκφράζει την συμπαράστασή του στους εργαζομένους στην Ελληνική Χαλυβουργία, εξέδωσε η ΠΑΕ Πανιώνιος.

Οι «κυανέρυθροι», μάλιστα, θα δώσουν και προσκλήσεις για τον αγώνα τους κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης που θα διεξαχεί την προσεχή Τρίτη.

Αναλυτικά:
Η ΠΑΕ Πανιώνιος ΓΣΣ δηλώνει την συμπαράστασή της στον αγώνα των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία και τους εύχεται το 2012 να φέρει και την δικαίωση των προσδοκιών τους.

Παράλληλα η ΠΑΕ Πανιώνιος ΓΣΣ θέτει στην διάθεση του σωματείου των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία, προσκλήσεις για την αναμέτρηση με τον Αστέρα Τρίπολης, που θα διεξαχθεί την Τρίτη 3 Ιανουαρίου στις 17:15 στο στάδιο της Νέας Σμύρνης.

Αλληλέγγυο Πρωτοχρονιάτικο Γλέντι με τους Απεργούς Χαλυβουργούς

2011-12-29T17:03:00.000+02:00

Αλλαγή χρόνου με τους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Εδώ και δύο μήνες ο ηρωικός απεργιακός αγώνας στην Ελληνική Χαλυβουργία έγινε σημείο αναφοράς για όλη την εργατική τάξη. Με τις 60 μέρες απεργίας, οι απεργοί της Χαλυβουργίας απέδειξαν ότι:

Μπορούμε να μη δεχόμαστε μοιρολατρικά τις επιθέσεις των «από πάνω». Ο αγώνας όταν είναι αποφασιστικός και πολυήμερος μπορεί να στριμώξει τη εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Γι’ αυτό και ο αγώνας της Ελληνικής Χαλυβουργίας ανέβασε το ηθικό όλων όσοι-ες υφίστανται τις συνέπειες της μνημονιακής λαίλαπας, γι’ αυτό κι ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης τους έχει αγκαλιάσει σε χώρους δουλειάς και γειτονιές. Από ένα τέτοιο κίνημα δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι συλλογικότητες του Στεκιού Μεταναστών-Κοινωνικού Κέντρου της Τσαμαδού 13. Μέχρι τώρα, η Συλλογική Κουζίνα “El Chef” οργάνωσε παρέμβαση-γεύμα αλληλεγγύης στη Χαλυβουργία στις 10 Δεκέμβρη και παρέδωσε στους απεργούς δύο φορές τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης που είχαν μαζευτεί στο Στέκι. Παράλληλα, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα στήνει εδώ και τρεις εβδομάδες μικροφωνική αλληλεγγύης στα Προπύλαια και μαζεύει από τους περαστικούς οικονομική ενίσχυση για τον απεργιακό αγώνα. Μέχρι τώρα παραδόθηκαν στους απεργούς 3.150 ευρώ που μαζεύτηκαν ευρώ-ευρώ. Αυτές οι προσπάθειες, μικρό μόνο τμήμα των συνολικών κινήσεων αλληλεγγύης, πρέπει να συνεχιστούν.

Οι απεργοί της Ελληνικής Χαλυβουργίας θα αλλάξουν το χρόνο (καιρού επιτρέποντος) στο χώρο του εργοστασίου, στο χώρο του αγώνα. Αποφασίσαμε να βρεθούμε πλάι τους για να τους δείξουμε έμπρακτα ότι θεωρούμε τον αγώνα τους και δικό μας αγώνα. Από τις 9 το βράδυ του Σαββάτου θα βρεθούμε στη Χαλυβουργία για να φάμε, να πιούμε και να τραγουδήσουμε μαζί, για να κάνουμε μια διαφορετική Παραμονή, αγωνιστική κι αλληλέγγυα. Θα είναι καλό να βρεθούμε πολλοί και πολλές εκεί, για να περάσουμε με κέφι το κατώφλι του νέου χρόνου και να στείλουμε ηχηρό μήνυμα σε εργοδοσία και κυβέρνηση ότι οι απεργοί της Ελληνικής Χαλυβουργίας δεν είναι μόνοι.

Νίκη στους απεργούς της Ελληνικής Χαλυβουργίας!

Αθήνα 29/12/11

Στέκι Μεταναστών-Κοινωνικό Κέντρο Τσαμαδού 13
Συλλογική Κουζίνα “El Chef”
Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Η ενημέρωση του λαού της αριστεράς

2011-12-29T16:51:00.000+02:00

H "Λιμπερατσιόνε", η εφημερίδα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, θα αποτελέσει, από τα μεσάνυκτα της Πρωτοχρονιάς, το πρώτο επιφανές θύμα της προσπάθειας στραγγαλισμού της αριστερής, πολιτικής και κοινωνικής δημοσιογραφίας στην Ιταλία.
Η κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μόντι, ακολουθώντας την πολιτική του Μπερλουσκόνι, θα στερήσει από 100 περίπου εκδοτικούς και ενημερωτικούς συνεταιρισμούς, κομματικά και κοινωνικά έντυπα την πενιχρή, για τα ιταλικά δεδομένα, χρηματοδότηση των 100 εκατ. ευρώ για να μπορέσουν να λειτουργούν εκτός των μεγάλων κυκλωμάτων της διαφήμισης, που ελέγχονται από τους μεγάλους εκδοτικούς ομίλους και τα κανάλια του Καβαλιέρε. Οι εκκλήσεις στον πρόεδρο της δημοκρατίας και πρώην «υπουργό Εξωτερικών» του ΙΚΚ, Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο, δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο Μπερλουσκόνι και αργότερα ο Μόντι απέρριψαν ακόμη και τη διαμεσολάβηση του Ναπολιτάνο.
Η Λουτσιάνα Καστελίνα κράτησε τα ηνία της «Λιμπερατσιόνε» τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της, πριν από μια περίπου 20ετία, ενώ δίπλα της στέκονταν ο Λούτσιο Μάγκρι και η Ρίνα Γκαλιάρντι. Τρεις από τους ιδρυτές του «Μανιφέστο», που φιλοδοξούσαν να δώσουν νέο πνοή στο όραμα του ιταλικού δημοκρατικού κομμουνισμού μετά το τέλος του ΙΚΚ.
Η Ιταλία του Μπερλουσκόνι και του Βελτρόνι προσπάθησε να πνίξει τη ριζοσπαστική αριστερά με έναν ανελεύθερο εκλογικό νόμο. Η Ιταλία του τεχνοκράτη Μόντι και της μνημονιακής πολιτικής προσπαθεί να φιμώσει ακόμη και τις ελάχιστες φωνές που αντιστέκονται.
«Το τέλος της 'Λιμπερατσιόνε' θα είναι η αρχή», προειδοποίησε ο διευθυντής της εφημερίδας Ντίνο Γκρέκο στη συνέντευξή του, που θα δημοσιευτεί το Σάββατο στην «Εποχή, προειδοποιώντας ότι η κατάσταση είναι ήδη οριακή και για τις άλλες πολιτικές εφημερίδες της αριστεράς και όχι μόνο, μεταξύ των οποίων το «Μανιφέστο» και η «Ουνιτά».
«Η κοινωνική δυναμική είναι η μόνη που μπορεί να ανατρέψει τα σχέδιά τους... η Κομμουνιστική Επανίδρυση δεν θα ανεχτεί να τη φιμώσουν και σύντομα θα αναλάβει νέες πρωτοβουλίες για να έχει τη δική της ανεξάρτητη φωνή», τόνισε ο Γκρέκο, εκτιμώντας ότι «σήμερα όσο ποτέ άλλοτε υπάρχει η ανάγκη άμεσης ενημέρωσης του λαού της αριστεράς».

Aρ. Π.

πηγή: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

"Nα ανακοινώσει η εκδότρια δημόσια το σχέδιό της μέχρι την Δευτέρα 2/01/2012

2011-12-29T16:17:00.000+02:00

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ Χ.Κ. ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΩΤΟΕΚΔΟΤΙΚΗ (28/12/2011)

Οι εργαζόμενοι στην Χ.Κ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ και την ΦΩΤΟΕΚΔΟΤΙΚΗ που συνεχίζουν τις επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργιακές τους κινητοποιήσεις με αίτημα την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους και μετά την εκδήλωση πρόθεσης της διοίκησης για την υπαγωγή στο άρθρο 99, αποφάσισαν στη συνέλευση της 28ης Δεκεμβρίου παμψηφεί:
Πρώτον: Να καλέσουν την εκδότρια της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία", να ξεκαθαρίσει προς τους εργαζόμενους εγγράφως και δημόσια μέχρι τη Δευτέρα 2 Ιανουαρίου του 2012:
- Για το πώς σκοπεύει να λύσει άμεσα το πρόβλημα, που έχει δημιουργηθεί σχετικά με τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις όσων έχουν αποχωρήσει.
- Ποιά λύση θα δώσει για το μέλλον της εφημερίδας (πώληση, εύρεση επενδυτή, αύξηση μετοχικού κεφαλαίου κλπ). Η όποια απάντηση θα τεθεί υπό την κρίση της επόμενης συνέλευσης.
Δεύτερον: Αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία, να εξουσιοδοτήσουν τον εκπρόσωπο των συντακτών και την εργασιακή επιτροπή για την επεξεργασία πρότασης σχεδίου με βάση τις απόψεις, που διατυπώθηκαν στη συνέλευση σχετικά με την ευθύνη έκδοσης της εφημερίδας απο τους εργαζόμενους. Η πρόταση θα τεθεί για συζήτηση στην επόμενη συνέλευση την ερχόμενη εβδομάδα.
Τρίτον: Η συνέλευση αποφάσισε επίσης μετά από πρόταση της εργασιακής επιτροπής, να καλέσει τα σωματεία να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους στο χώρο του τύπου και των ΜΜΕ, θεωρώντας ότι παρά τις επί μέρους διαφορές, οι εργαζόμενοι του κλάδου δέχονται μία πρωτοφανή επίθεση στα εργασιακά τους δικαιώματα, η οποία απαιτεί άμεση συλλογική αντίδραση. Το σχετικό αίτημα βρίσκει σύμφωνες και τις εργασιακές επιτροπές του ΑΛΤΕΡ και του ΔΟΛ

O χρόνος έχει τις απαντήσεις;

2011-12-29T16:11:00.000+02:00

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Το 1997 στην Νέα Υόρκη, πρωτοαντίκρισα άστεγους. Τυλιγμένοι σε χαρτόνια, στριμωγμένοι για να ζεσταθούν, στις εσοχές των ουρανοξυστών, σε άγνωστες γωνίες των γραφείων στις διάφορες πλατείες της πόλης. Άτυπα σπιτάκια χωρίς ανέσεις και χωρίς προστασία για ακραία καιρικά φαινόμενα. Γραφικοί και ιδιαίτερα ομιλητικοί σταματούσανε τους περαστικούς ζητώντας τους change δηλαδή κάτι σεντς. Κατά πλειοψηφία άνδρες, ρακένδυτοι με πλαστικές σακούλες γεμάτες με άχρηστα αντικείμενα. Ρώτησα για τι είναι έξω και πως ζούνε έτσι; Οι απαντήσεις ήταν: έτσι θέλουνε, χρωστάνε πολλά στην εφορία, έχουνε ψυχολογικά προβλήματα και τους έχουνε διώξει από τα σπίτια τους ή πάσχουν από κάποια ψυχιατρική ασθένεια. Τους ξανασυνάντησα στο Παρίσι το 2000, όπου λόγω παγετού, σημειώθηκε ένας μεγάλος αριθμός θανάτων των άστεγων που είχαν βρει καταφύγιο στους σταθμούς του μετρό σε υπόγεια δίπλα στις ράγες.

Τους πρώτους ανθρώπους που έσκαβαν μέσα στα σκουπίδια είδα στην Τύνιδα το 1983. Δίπλα στους πάγκους με φρούτα και λαχανικά στο σούκ, στην αγορά, υπήρχε ένα βουναλάκι από σάπια ή σε μερική αποσύνθεση λαχανικά και φρούτα. Υπήρχε ο κίνδυνος γαστρεντερίτιδας αλλά πεινούσανε και τι να βάλουνε στο στόμα τους; Τους ξανασυνάντησα στο Παρίσι το 2003 όταν είδα μία ομάδα ανθρώπων να περιμένουν την λήξη της λαϊκής για να πάρουνε τα λάφυρα τους πριν τα μαζέψουν τα απορριμματοφόρα του δήμου. Από τότε αποτελούν μόνιμη παρουσία στους δρόμους του Παρισιού, του Λονδίνου και του Μονάχου και της Αθήνας.

Πρώτη φορά είδα να σερβίρουνε συσσίτιο στο Παρίσι το 2005. Μία ζεστή σούπα στην σκιά της εκκλησίας του Saint Germaine des Pres. Μία καντίνα του δήμου πρόσφερε στους περαστικούς νοστιμότατη σούπα δύο ή ώρα το πρωί. Περίεργη πήγα και ζήτησα να την δοκιμάσω και μίλησα με τους εθελοντές. Με πληροφορήσανε ότι μόνο στο κέντρο τάιζαν χιλιάδες κόσμο που δεν έπρεπε να φέρει αποδείξεις «φτώχειας». Η ανθρωπότητα οδηγείται στην φτώχεια και την εξαθλίωση; Ο χρόνος έχει τις απαντήσεις; Η Ελλάδα ακολουθεί τα καλά και κυρίως τα κακά παραδείγματα των χορών σε όλο τον κόσμο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Εδώ και δύο χρόνια εικόνες εξαθλίωσης κυριαρχούν στην Αθήνα. Οι αξιοπρεπέστατοι κύριοι, που ψάχνουν για εφημερίδες στο μετρό ή το τραίνο, χωρίς να δυσανασχετήσουν με την τσίχλα πάνω στις σελίδες. Οι ζητιάνοι έξω από το σουπερ μάρκετ. Στην λαϊκή και στα σουπερ μάρκετ κυριαρχούν οι γυναίκες ενώ για την εφημερίδα ενδιαφέρονται μόνο οι άνδρες. Τις καθημερινές υπάρχουν παντού ενώ άγιες ημέρες είναι στα γεύματα αγάπης του δήμου ή της εκκλησίας. Εκεί βάζουν τα καλά τους και γελάει το χειλάκι τους αφού υπάρχει αξιοπρέπεια και στο σερβίρισμα και στο στόλισμα των τραπεζιών. Όπως πάντα είμαι καχύποπτη όταν βγαίνουν στην δημοσιότητα φιλανθρωπικές προσφορές αγάπης. Ποιος τους βοηθάει στην πραγματικότητα και ποιος μόνο ισχυρίζεται ότι τους βοηθάει για να καρπωθεί τον τίτλο του καλού και φιλεύσπλαχνου έλληνα; Πόσα πραγματικά λεφτά δίνει η εκκλησία για τους φτωχούς ή απλώς χειρίζεται εύστοχα το θέμα; Ο ανώνυμος και πράγματι φιλάνθρωπος δεν χρειάζεται διαφήμιση όταν δίνει από το υστέρημα του. Μήπως τα διάφορα σωματεία και τα σουπερ μάρκετ κρύβουν συμφέροντα αφού έχουν καθημερινή δωρεάν διαφήμιση;

Καλό ταξίδι Λουκία...

2011-12-28T15:52:00.000+02:00

Πέθανε σήμερα σε ηλικία μόλις 50 ετών η σκηνοθέτης Λουκία Ρικάκη, μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο. Η σκηνοθέτης το προηγούμενο χρονικό διάστημα αντιμετώπισε με μεγάλο θάρρος το προσωπικό της δράμα. Η Λουκία Ρικάκη ίδρυσε και διηύθυνε το πρώτο Standup Comedy Club στην Ελλάδα. Επίσης ίδρυσε την εταιρεία Orama films και τις θεατρικές σκηνές του θεάτρου «104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης».

Εντυπωσιακό και ασυνήθιστο ήταν το γεγονός, ότι η γνωστή σκηνοθέτρια "μοιράσθηκε" την ασθένειά της, τόσο στο προφιλ facebook όσο και στο twitter. Αμέσως μετά πήγε στην παραλία κι έβαλε τα πόδια της στη θάλασσα... Αυτό ήθελε όπως έγραψε στο προφίλ της στις αρχές Δεκεμβρίου.

«Δεν ξέρω πότε θα ξαναπιάσω δουλειά πάλι επαγγελματικά… Άσε που ‘χω το άλλοθι. Βρε, μου άνοιξαν το κεφάλι, οπότε λίγο τρέλα δεν βλάπτει με επιστημονική κάλυψη! Και σφραγίδα Siemens… χα χα» δήλωνε πρόσφατα με το γνωστό αυτοσαρκαστικό της στυλ αναφερόμενη στην προέλευση του αξονικού τομογράφου.

Γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Iστορία της Tέχνης, Kινηματογράφο, Γραφικές Tέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Aγγλία. Eργάστηκε στο Συμβούλιο της Eυρώπης στο Στρασβούργο και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Tο 1982 επέστρεψε στην Eλλάδα και ίδρυσε την εταιρεία ORAMA FILMS, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία TRICKY TRICK FILMS. Tο 1996 ίδρυσε και διεύθυνε τις 2 θεατρικές σκηνές του Θεάτρου "104 - Kέντρο Λόγου και Tέχνης".

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1982, Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΟΥΖΥ, 4'

1984, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ, ντοκυμαντέρ, 60'

1986, ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ, ντοκυμαντέρ, 20'

1989, ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ - LEO BROWER, ντοκυμαντέρ, 30'

1990, ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΣΠΙΤΙ, ντοκυμαντέρ, 60'

1991, ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, 90'

1992, ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΑΡΓΟΝΑΥΤΩΝ, ντοκυμαντέρ, 60'

1993, ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ, ντοκυμαντέρ, 25'

1994, ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΣΕ 4 ΚΙΝΗΣΕΙΣ, 35mm, έγχρωμη, 100'

1998, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ, 35mm, έγχρωμη, 100'

1999, ΑΝΟΙΞΕ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ, 8'

2000, ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ, ντοκιμαντέρ, 30'

2000, ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ, 5'

Βραβείο μικροσινεμά

2000, ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ, 9'

2001, ΝΥΧΤΕΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ - Η ΤΑΙΝΙΑ, μεγάλου μήκους

2001, ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ, ντοκιμαντέρ

Βραβείο ΑΓΩΝ ΥΠΠΟ

2001, ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ, ντοκιμαντέρ

Τα συσσίτια δεν είναι πολιτική

2011-12-28T15:48:00.000+02:00

Tου Πέτρου Κατσάκου

Εκεί που αποτυγχάνει η πολιτική βρίσκει χώρο η φιλανθρωπία. Αυτοί που οδήγησαν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού στην ανεργία, αυτοί που λεηλάτησαν το εισόδημα εκατομμυρίων νοικοκυριών, αυτοί που ανάγκασαν ένα σημαντικό ποσοστό ελλήνων να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, έρχονται τώρα να πλειοδοτήσουν σε κηρύγματα φιλανθρωπίας για τα ίδια τους τα θύματα.

«Το απόγευμα στο Μέγαρο Μαξίμου θα πραγματοποιηθεί σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, με θέμα «Δράσεις κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης». Στη σύσκεψη θα συμμετάσχουν ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, ο υπουργός Εσωτερικών Τάσος Γιαννίτσης, ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος, ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Σταυρόπουλος, ο υπουργός Επικρατείας & κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής και ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης».

Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Μια πολιτεία που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τους πολίτες της ως πολίτες αλλά τους αντιμετωπίζει ως επαίτες. Ένα κράτος που αδυνατεί να προστατεύσει την αξιοπρέπεια και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών του έρχεται τώρα να δώσει λίγα ψίχουλα ελεημοσύνης στα θύματα των φόρων, των χαρατσιών και των περικοπών που το ίδιο επέβαλε. Μία κυβέρνηση - φιλόπτωχο ταμείο που με τα «εξαπτέρυγά» της μοιράζει πενταροδεκάρες σε άνεργους, άστεγους, απολυμένους και νεόπτωχους που μέσα σε δύο χρόνια ή ίδια δημιούργησε.

Σε ένα κράτος που έμαθε να ζει με «δανεικά» και με «δόσεις» φυσικό είναι οι πολίτες να αντιμετωπίζονται πλέον σαν ζητιάνοι και το κενό της πολιτικής να έρχεται να καλύψει η φιλανθρωπία.

Τα συσσίτια δεν είναι πολιτική.

Πηγη: Πρώτο Θέμα Online

Ο νόμος του Μουρ και η ιστορική αριστερά

2011-12-25T13:25:00.000+02:00

Του Σταύρου Καπάκου

Η υπόθεση της συνεργασίας και της ενότητας της αριστεράς ασφαλώς δεν είναι νέα, έχει παρελθόν θα έχει μέλλον, καθώς κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η ιδεολογική και κυρίως η πολιτική σύγκλιση των δυνάμεων που διεκδικούν την εκπροσώπηση της αριστερής όχθης. Η ιστορική αριστερά δεν έχει κουλτούρα συνύπαρξης και κοινής δράσης, αλλά μεγάλων εσωτερικών διαιρέσεων και "εμφυλιοπολεμικών" συγκρούσεων.

Η υπόθεση της ενότητας δεν είναι καθόλου εύκολη καθώς ανοίγει με τον έναν ή άλλο τρόπο το μείζον θέμα των συνεργασιών και της εξουσίας, που ιστορικά διχάζει τις δυνάμεις της αριστεράς.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ δεν είναι αν η συνεργασία των δυνάμεων της αριστεράς είναι πολυπαιγμένο έργο, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι στοχαστές από τον αριστερό χώρο. Το κρίσιμο είναι αν σήμερα υπάρχουν κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις τέτοιες που επιβάλλουν στις δυνάμεις της ιστορικής αριστεράς, αλλά και όχι μόνο σε αυτές, να ξανασκεφθούν την υπόθεση της συνεργασίας. Αν δηλαδή είναι σε εξέλιξη κατακλυσμιαίες επιπτώσεις για τις δυνάμεις της εργασίας, που έχουν κάποιες αναλογίες με μεγάλες στιγμές της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, όπως η Αντίσταση ή το εγχείρημα της προδικτατορικής ΕΔΑ, στιγμές που προσέδωσαν τον ιστορικό χαρακτήρα στις δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για επιπτώσεις μόνο στην εργατική τάξη με την κλασική έννοια, αυτούς δηλαδή που "πωλούν" την εργατική τους δύναμη, αλλά για τους εργαζόμενους συνολικά. Μισθωτούς, μικρομεσαίους, αγρότες, υπαλλήλους που παράγουν δημόσια αγαθά, νέους, άνεργους, δυνάμεις της κουλτούρας και της τέχνης. Μιλάμε δηλαδή για τη διευρυμένη έννοια της εργατικής τάξης, που δεν είναι σημερινή ανακάλυψη, και αποτελεί το θεμέλιο για την οικοδόμηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Όσοι αντιμετωπίζουν την υπόθεση της συνεργασίας της αριστεράς με όρους παρελθόντος υποτιμούν τις επώδυνες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους αλλά και την αδήριτη ανάγκη να δοθεί πειστική απάντηση στην κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Στην πολιτική τα κενά καλύπτονται σχετικά γρήγορα. Στην περίπτωση της ιστορικής αριστεράς φαίνεται να ισχύει ο νόμος του Μουρ από την ανάποδη. Δηλαδή σπαταλά όλο και πιο πολλή ενέργεια στα επουσιώδη, ενώ παρακολουθεί ασθμαίνουσα τις εξελίξεις, που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφήνοντας στο περιθώριο τους πλαγιοφύλακες των “ιερών” κειμένων.

ΑΣΦΑΛΩΣ μεταξύ των δυνάμεων της ιστορικής αριστεράς, άλλα και των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από τον δικομματισμό, υπάρχουν μεγάλες διαφορές στρατηγικής, προγράμματος, ακόμη και διαφορές αξιών. Ας μην κρυβόμαστε όμως. Μεγάλες διαφορές υπάρχουν και στο εσωτερικό του κάθε πολιτικού φορέα της αριστεράς. Η εμφυλιοπολεμική φρασεολογία που χρησιμοποιεί κυρίως η ηγεσία του ΚΚΕ (σ.σ.: κάποιες φορές και δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ) παραπέμπει δυστυχώς στη στρατηγική της έντασης, που δεν τιμά την ιστορική αριστερά, καθώς είναι κατάλοιπο αυταρχικής, εργαλειακής αντίληψης για την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς. Αυτήν την αρχαία σκουριά πλήρωσαν βαθιά οι δυνάμεις της ιστορικής Αριστεράς.

Η ΔΗΜΑΡ αρνείται τη συνεργασία, ακόμη και την κοινή δράση, με το κόμμα υπό τη σημαία του οποίου εξελέγησαν βουλευτές, μόλις δύο χρόνια πριν, τα βασικά της στελέχη. Άλλες προτεραιότητες, άλλοι στόχοι, θεμιτοί ίσως σε άλλες εποχές καθώς παραμένει “ορφανό” και αναζητά πολιτική έκφραση ένα υπαρκτό μεταρρυθμιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Όσοι στον ΣΥΡΙΖΑ υποτιμούν αυτή τη διάσταση, που είναι εμφανής στη δημοσκοπική έκρηξη της ΔΗΜΑΡ, σφάλλουν και υποτάσσουν στον βολονταρισμό την αναλυτική τους ικανότητα.

ΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ τη συνύπαρξη, την όσμωση, την κοινή δράση, παρά τις υπαρκτές διαφορές; Γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής, ριζοσπαστικής, αριστερής, οικοσοσιαλιστικής εναλλακτικής προγραμματικής συμφωνίας; Γιατί αποτελούν μίνιμουμ οι επεξεργασίες του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς; Ανομολόγητες επιλογές εξουσίας, εμμονή σε νεοδογματικές αντιλήψεις και ιστορικούς αναχρονισμούς, υπερφίαλες συμπεριφορές αποτελούν εμπόδια στη συνεργασία ή, έστω, στην κοινή δράση σε πρώτη φάση. Ωστόσο όλα αυτά φαντάζουν πλέον μικρά κι ασήμαντα σε σχέση με την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι κατακλυσμιαίες εξελίξεις και να ανοίξει ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Ο ΚΟΣΜΟΣ της εργασίας βαθμιαία ξεπερνά τις άγονες διαιρέσεις του παρελθόντος αναζητώντας κοινή δράση και συνεργασία για να αμυνθεί στην επίθεση που δέχονται τα εργασιακά και κοινωνικά του δικαιώματα. Ο κόσμος της εργασίας είναι κάτι πολύ περισσότερο από τους κλειστούς μηχανισμούς, τα κόμματα φρούρια, τις τακτικές εισοδισμού, τους ηγεμονισμούς, τις άγονες ιδεολογικές συγκρούσεις μιας άλλης εποχής.

Όσο η ιστορική αριστερά παραμένει αγκυλωμένη στα “ιερά” κείμενα και στις αδιέξοδες πολιτικές διαιρέσεις, τόσο θα αποτελεί έναν ανοικτό διάδρομο, που θα οδηγεί χιλιάδες αξιόλογους και δημιουργικούς ανθρώπους από τα προτάγματα της αλληλεγγύης στη χαώδη πλέον δεξαμενή των ανένταχτων.

Όπως θα έλεγε ο ποιητής, “δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε”: Όχι ο κόσμος τα κόμματα της αριστεράς...

Πηγη: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει μόνο αν αλλάξει δρόμο

2011-12-24T17:32:00.000+02:00

Δουλειά, περιβάλλον, δημοκρατία και ειρήνη. Μια έκκληση για την έξοδο από την κρίση, μετά από το συνέδριο της Φλωρεντίας

Διανοούμενοι, ακτιβιστές, στελέχη της Αριστεράς, σε μια ημερίδα για το μέλλον της Ευρώπης, συζήτησαν στη Φλωρεντία. Ήταν κατά κάποιο τρόπο το καταστάλαγμα της συζήτησης που έγινε στο «Μανιφέστο». Η «Εποχή» δημοσιεύει τα συμπεράσματα της συζήτησής τους.

Η κρίση της Ευρώπης είναι το τέλος μιας πορείας βασισμένης στο νεοφιλελευθερισμό και στο χρηματοπιστωτικό τομέα. Τα τελευταία είκοσι χρόνια το πρόσωπο της Ευρώπης ήταν η αγορά και το ενιαίο νόμισμα, οι απελευθερώσεις επαγγελμάτων και οι κερδοσκοπικές φούσκες, η απώλεια δικαιωμάτων και η έκρηξη των ανισοτήτων. Στη χρηματοπιστωτική κρίση, οι ευρωπαϊκές αρχές έδωσαν ανεύθυνες απαντήσεις: αρνήθηκαν να επέμβουν με τα εργαλεία της νομισματικής Ένωσης για να περιορίσουν την κρίση, επέβαλαν σε όλες τις χώρες πολιτικές λιτότητας και περικοπές στους προϋπολογισμούς, που θα εισαχθούν τώρα στις ευρωπαϊκές συμφωνίες. Τα αποτελέσματα είναι ότι η οικονομική κρίση επεκτείνεται σε όλες σχεδόν τις χώρες, το ευρώ θα μπορούσε να καταρρεύσει, διαφαίνεται μια νέα μεγάλη ύφεση, υπάρχει ο κίνδυνος διάλυσης της Ευρώπης. Η Ευρώπη μπορεί να επιβιώσει μόνο αν αλλάξει δρόμο. Μια άλλη Ευρώπη μπορεί να είναι εφικτή, αν το πρόσωπό της θα είναι συνυφασμένο με την εργασία, με το περιβάλλον, με τη δημοκρατία, με την ειρήνη, με περισσότερη ολοκλήρωση. Είναι ο δρόμος που υποδεικνύει ένα σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής διανόησης και κοινωνίας, από τα κινήματα για τη δικαιοσύνη μέχρι τις διαμαρτυρίες σε όλες τις χώρες ενάντια στις πολιτικές λιτότητας των κυβερνήσεων. Είναι ένας δρόμος που δεν έχει βρει απήχηση ανάμεσα στις ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Ο δρόμος για μια άλλη Ευρώπη πρέπει να φέρνει σε σύγκλιση τις ορατές αλλαγές, τις κοινωνικές προτάσεις, τις εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές προς ένα κοινό πλαίσιο.

Προτείνουμε πέντε στόχους από τους οποίους να εκκινήσουμε.
Να μειώσουμε τη δύναμη του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα –η απαρχή της κρίσης– πρέπει να τεθεί σε τέτοια θέση, ώστε να μην μπορεί πλέον να καταστρέψει την οικονομία. Η νομισματική ένωση πρέπει να αναδιοργανωθεί και να εγγυηθεί συνολικά το δημόσιο χρέος των χωρών που υιοθετούν το ευρώ. Δεν είναι δυνατό να δεχτούμε να καταστραφεί η οικονομία των χωρών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση από το βάρος του χρέους. Όλες οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές πρέπει να φορολογούνται, πρέπει να μειωθούν οι ανισορροπίες που παρήχθησαν από τις κινήσεις κεφαλαίου, μια πιο αυστηρή ρύθμιση πρέπει να εμποδίζει τις περισσότερο κερδοσκοπικές και ριψοκίνδυνες κινήσεις. Πρέπει να δημιουργηθεί ένας δημόσιος ευρωπαϊκός οίκος αξιολόγησης.

Να ολοκληρωθούν οι οικονομικές πολιτικές. Εκτός από την αγορά και από το νόμισμα χρειάζονται κοινές πολιτικές σε άλλους χώρους, που να αντικαταστήσουν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Aνάπτυξης, να μειώσουν τις ανισορροπίες, να αλλάξουν την κατεύθυνση της ανάπτυξης. Στο φορολογικό πεδίο χρειάζεται να εναρμονιστεί η φορολογία στην Ευρώπη, μετατοπίζοντας τη φορολογική επιβάρυνση από την εργασία στον πλούτο και στις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με νέα έσοδα που θα χρηματοδοτούν τη δαπάνη σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η δημόσια δαπάνη –σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο– πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την επανεκκίνηση της ζήτησης, για την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, για την επέκταση των δημόσιων δραστηριοτήτων και υπηρεσιών. Οι βιομηχανικές πολιτικές και οι πολιτικές εκσυγχρονισμού πρέπει να προσανατολίσουν την παραγωγή και την κατανάλωση προς μεγαλύτερες δεξιότητες των εργαζομένων, προς την ποιότητα και τη βιωσιμότητα. Τα eurobond πρέπει να εισαχθούν όχι για να αναχρηματοδοτήσουν το χρέος, αλλά για να χρηματοδοτήσουν τον οικολογικό μετασχηματισμό της ευρωπαϊκής οικονομίας, με επενδύσεις ικανές να δημιουργήσουν απασχόληση και να προστατέψουν το περιβάλλον.

Να αυξηθεί η απασχόληση, να προστατευθεί η εργασία, να μειωθούν οι ανισότητες. Το δικαίωμα στην εργασία και στο κοινωνικό κράτος είναι ιδρυτικά στοιχεία της Ευρώπης. Έπειτα από δεκαετίες με πολιτικές που δημιούργησαν ανεργία, επισφάλεια και εξαθλίωση, και επανέφεραν τις ανισότητες στην Ευρώπη στα επίπεδα της δεκαετίας του τριάντα, τώρα χρειάζεται να τεθεί στην πρώτη θέση τόσο η δημιουργία μιας σταθερής, ποιοτικής εργασίας, με υψηλότερους μισθούς και με προστασία των χαμηλότερων μισθών, όσο και η δημοκρατία και η συλλογική διαπραγμάτευση. Να προστατευθεί το περιβάλλον. Η βιωσιμότητα, η πράσινη οικονομία, η αποτελεσματικότητα στη χρήση των φυσικών πόρων και της ενέργειας πρέπει να είναι ο νέος ορίζοντας της ευρωπαϊκής ανάπτυξης. Όλες οι πολιτικές πρέπει να υπολογίζουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις, να μειώνουν την κλιματική αλλαγή και τη χρήση μη ανανεώσιμων πηγών, να ευνοούν την καθαρή ενέργεια, τις τοπικές παραγωγές, τη νηφαλιότητα της κατανάλωσης.

Να εφαρμόζεται η δημοκρατία. Οι μορφές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της κοινωνικής δημοκρατίας μέσα από κόμματα, η κοινωνική εκπροσώπηση και οι εθνικές κυβερνήσεις, είναι όλο και λιγότερο ικανές να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κρίση αφαιρεί νομιμοποίηση από τις γραφειοκρατίες –Κομισιόν και Κεντρική Τράπεζα- οι οποίες ασκούν εξουσίες χωρίς να λογοδοτούν στους πολίτες, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει ακόμη έναν αρμόζοντα ρόλο. Σ’ αυτές τις δεκαετίες η ευρωπαϊκή κοινωνία των πολιτών ανέπτυξε κοινωνικά κινήματα και πρακτικές συμμετοχικής και αποφασιστικής δημοκρατίας -από τις κινητοποιήσεις των Κοινωνικών Φόρουμ μέχρι τις διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων σε πολλές χώρες – που έδωσαν στους πολίτες τη δυνατότητα να γίνουν πρωταγωνιστές. Αυτές οι εμπειρίες χρειάζονται μια θεσμική απάντηση. Είναι αναγκαίο να ξεπεραστεί η απόκλιση ανάμεσα στις οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές του σήμερα και τις θεσμικές και πολιτικές αναδιατάξεις που είναι σταματημένες σε μια περασμένη εποχή. Η κοινωνική και πολιτική ένταξη των μεταναστών είναι μια απαράβλεπτη προϋπόθεση για την προώθηση της συμβίωσης των πολιτών και συνιστά μια ευκαιρία για τη συμπερίληψη του ευρωπαϊκού χώρου στα κινήματα της μεσογειακής Αφρικής, που ανέτρεψαν αυταρχικά καθεστώτα.

Να υπάρξει ειρήνη. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μας επέτρεψε να ξεπεράσουμε πολλές συγκρούσεις, μα η Ευρώπη παραμένει υπεύθυνη για την παρουσία πυρηνικών όπλων και για το ένα πέμπτο της παγκόσμιας στρατιωτικής δαπάνης: 316 δισεκατομμύρια δολάρια το 2010. Με τα σημερινά προβλήματα στον προϋπολογισμό, είναι αναγκαίες δραστικές περικοπές και εξορθολογισμός των στρατιωτικών δαπανών. Η Ευρώπη πρέπει να οικοδομήσει την ειρήνη γύρω της με μια πολιτική ανθρώπινης ασφάλειας, αντί για μια προβολή της στρατιωτικής ισχύος. Η Ευρώπη πρέπει να ανοιχτεί στις νέες δημοκρατίες της Μέσης Ανατολής, έτσι όπως ανοίχτηκε στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Πρέπει να ανοιχτεί στους μετανάστες αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα όλων των πολιτών του κόσμου. Οι κινητοποιήσεις των πολιτών, οι εμπειρίες της κοινωνίας των πολιτών, του συνδικάτου και των κινημάτων που οικοδόμησαν αυτόν τον διαφορετικό ορίζοντα για την Ευρώπη πρέπει τώρα να βρουν ακρόαση μέσα στις πολιτικές δυνάμεις και στους εθνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς. Πριν από τριάντα χρόνια, στην αρχή του «νέου ψυχρού πολέμου» μεταξύ δύσης και ανατολής, η Έκκληση για τον ευρωπαϊκό πυρηνικό αφοπλισμό πρόβαλε την ιδέα μιας Ευρώπης ελεύθερης από στρατιωτικά μπλοκ και ζητούσε να «αρχίσουμε να δρούμε σαν να υπήρχε ήδη μια ενωμένη, ουδέτερη και ειρηνική Ευρώπη». Σήμερα, με την κρίση της Ευρώπης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των αγορών, της γραφειοκρατίας, πρέπει να προωθήσουμε την ιδέα της Ευρώπης της ισότητας, της ειρήνης, της πράσινης και δημοκρατικής Ευρώπης.

Πρώτοι υπογράφοντες (ομιλητές και διοργανωτές της συνάντησης της Φλωρεντίας): Ροσάνα Ροσάντα, Μαουρίτσιο Λαντίνι, Πολ Γκίνσμποργκ, Λουίτζι Φεραγιόλι, Μάριο Πιάντα, Μάσιμο Τορέλι, Γκαμπριέλε Πόλο, Τζούλιο Μαρκόν, Γκουίντο Βιάλε, Άννα Μαρία Σιμονάτσι, Νόρμα Ραντζέρι, Ντονατέλα Ντελα Πόρτα, Αλμπέρτο Λουκαρέλι, Μάριο Ντολιάνι, Τάνια Ρίσπολι, Κλάουντιο Ρίτσο, Τζιάνι Ριναλντίνι, Ντομένικο Ριτσούτι και Βίλμα Μάτσα.

Πηγή: Εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ

Οσκαρ Λαφοντέν: «Η ΕΚΤ έχει το κουμπί για να βάλει φρένο στις αγορές»

2011-12-24T13:13:00.000+02:00

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και συμπρόεδρος του κόμματος Αριστερά βάλλει κατά της Μέρκελ

Τυπικά είναι ελεύθερη και ωραία. Ουσιαστικά όμως η Ελλάδα βρίσκεται από διετίας υπό τον ζυγό μιας ιδιότυπης δικτατορίας. Με «δικτάτορα» όχι την τρόικα, η οποία παίζει απλώς εκτελεστικό ρόλο, αλλά το παγκόσμιο χρηματωπιστωτικό σύμπλεγμα. Αυτό υποστηρίζει ο ηγέτης της γερμανικής Αριστεράς Οσκαρ Λαφοντέν, ο οποίος εκτιμά ότι οι τράπεζες έχουν την υπερεξουσία στον πλανήτη μας. Το πάτημα ενός κουμπιού, όπως λέει, αρκεί για να την εξαφανίσει. Και το κουμπί λέγεται Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν αναλάμβανε η ΕΚΤ να χρηματοδοτήσει τα υπερχρεωμένα κράτη, οι αγορές θα έχαναν τα παχιά μερίσματα. Ως τώρα βέβαια η ηγεσία της ευρωζώνης απορρίπτει κατηγορηματικά τέτοια «κατάχρηση». Ο πειρασμός όμως είναι μεγάλος. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλάνε ήδη για «μαγική» συνταγή η οποία θα μπορούσε να λύσει άμεσα το πρόβλημα των χρεών.

Επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες στο Βερολίνο στις 9 Δεκεμβρίου η Ανγκελα Μέρκελ ανήγγειλε θριαμβευτικά ότι έσωσε και πάλι το ευρώ. Δικαιολογημένη θριαμβολογία;

«Οχι. Οι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί παραγνωρίζουν δυστυχώς το πρόβλημα. Δεν υπάρχει σωτηρία του ευρώ χωρίς αναδιάταξη του τραπεζικού τομέα. Ο τομέας αυτός είναι υπεύθυνος για την έκρηξη των χρεών τα τελευταία χρόνια. Χωρίς δημόσια οργάνωση των τραπεζών το ευρώ δεν έχει μέλλον».

Αρκεί όμως αυτό; Τι θα κάνατε εσείς στη θέση της καγκελαρίου για να σώσετε το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα;

«Το βασικό είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δώσει κατευθείαν πιστώσεις στα κράτη – υπό όρους φυσικά. Χωρίς τέτοιες πιστώσεις οι τόκοι θα συνεχίσουν να εκτινάζονται στα ύψη και τα χρέη να αυξάνονται ακατάσχετα. Η κυρία Μέρκελ μπλοκάρει ανεύθυνα για ιδεολογικούς λόγους αυτόν τον δρόμο, ο οποίος θεωρείται από όλο και περισσότερους ειδικούς ο μοναδικός σωστός».

Δεν θεωρείτε τη μείωση των χρεών προϋπόθεση για το ξεπέρασμα της κρίσης;

«Σίγουρα η Αριστερά θέλει μείωση των χρεών επειδή τα χρέη προκαλούν και περιορισμό της ελευθερίας. Ο καβγάς γίνεται για το ποιος είναι ο σωστός δρόμος γι’ αυτό. Για την Ελλάδα, π.χ., θέλουμε δραστική μείωση των δαπανών για τους εξοπλισμούς, καθώς και καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των πλουσίων. Αλλά το ίδιο ισχύει φυσικά για όλη την Ευρώπη. Ο γενικός κανόνας είναι: τα χρέη των κρατών είναι οι περιουσίες των πλούσιων ιδιωτών».

Μπορεί το ευρώ να σωθεί ακόμη ή είναι ήδη πολύ αργά γι’ αυτό;

«Χωρίς λύση της κρίσης των τραπεζών δεν υπάρχει σωτηρία για το ευρώ. Πέρα από αυτό, όμως, είναι αναγκαία μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, αλλά πριν απ’ όλα ένας συντονισμός της πολιτικής των μισθών. Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι ορισμένα κράτη ανέβαζαν τα τελευταία χρόνια πολύ τους μισθούς ενώ η Γερμανία τούς έριχνε, με αποτέλεσμα η Γερμανία να πουλά όλο και περισσότερα εμπορεύματα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτά τα εμπορεύματα πρέπει να πληρωθούν μέσω χρεών. Με άλλα λόγια, η μεγάλη απόκλιση στα κόστη αμοιβής ανά τεμάχιο παραγωγής είναι μια περαιτέρω αιτία για την ισχυρή υπερχρέωση ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών».

Σε ό,τι αφορά τώρα την Ελλάδα, πώς εκτιμάτε το δεύτερο πακέτο βοήθειας της 27ης Οκτωβρίου στο οποίο συμμετέχουν και οι ιδιώτες δανειστές; Η βοήθεια δίνεται στη χώρα ή στις τράπεζες;

«Ολα σχεδόν τα μέτρα εξυπηρετούν σε πρώτη γραμμή τις τράπεζες, δεδομένου ότι οι αποφάσεις στην Ευρώπη δεν λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις αλλά από τις τράπεζες. Οι τραπεζίτες μπορούν πάλι να θριαμβολογούν επειδή στις Βρυξέλλες αποφασίστηκε η απαλλαγή τους από τη συμμετοχή στα επόμενα προγράμματα βοήθειας. Λόγω των επιπτώσεων που θα προκύψουν από τη συνακόλουθη αύξηση των τόκων, απομένει έτσι μία και μοναδική λύση: παροχή δανείων στα κράτη κατευθείαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το πάτημα ενός κουμπιού αρκεί για να καταρρεύσουν αμέσως οι χρηματιστηριακές αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης».

Κατάλληλο και για την Ελλάδα;

«Είναι το μοναδικό φάρμακο που θα συνέβαλλε στην ανάρρωση της ελληνικής οικονομίας».

Θα χαρακτηρίζατε την Ελλάδα των δύο τελευταίων ετών – de facto, όχι de jure – προτεκτοράτο εν όψει της απόλυτης υποταγής της ελληνικής κυβέρνησης και των κομμάτων εξουσίας στην τρόικα;

«Η τρόικα είναι μόνο ο προτεταμένος βραχίονας των τραπεζών. Υπό τη δικτατορία τους δεν ζει μόνο η Ελλάδα αλλά και τα περισσότερα κράτη του κόσμου. Μόνο που στην Ελλάδα οι επιπτώσεις της δικτατορίας είναι σήμερα πιο αισθητές από ό,τι σε άλλες χώρες. Στην κακοδαιμονία της χώρας έχουν βέβαια συμβάλει και οι έλληνες πολιτικοί».

Εσείς αποφεύγετε τον όρο «προτεκτοράτο»;

«Οποιος μιλάει για δικτατορία των τραπεζών μπορεί να μιλάει και για προτεκτοράτο. Αλλά σε καμία περίπτωση σε σχέση με την τρόικα αλλά μόνο με τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Δικτατορία, επαναλαμβάνω, που δεν ασκείται μόνο στην Ελλάδα».

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

«Επιτυχία το ευρώ, ανιστόρητη η Μέρκελ»

Ποιος είναι τελικά ο απολογισμός σας για το ευρώ: ιστορία επιτυχίας ή ατέλειωτο καρδιοχτύπι;

«Ως νόμισμα το ευρώ δοκιμάστηκε επιτυχώς στα δέκα χρόνια ύπαρξής του. Ο πληθωρισμός ήταν επίσης χαμηλότερος από εκείνον την εποχή των εθνικών νομισμάτων. Από αυτή την άποψη είναι ιστορία επιτυχίας. Τώρα όμως κινδυνεύει λόγω της κρίσης των τραπεζών αλλά και λόγω έλλειψης συντονισμού της οικονομικής, της δημοσιονομικής και πριν από όλα της μισθολογικής πολιτικής».

Σχετικά με τον στρατηγικό προσανατολισμό του Βερολίνου, συμφωνείτε με την εκτίμηση του κοινωνιολόγου Ούλριχ Μπεκ ότι η καγκελάριος προωθεί το σχέδιο «γερμανική Ευρώπη» μέσω ενός «γερμανικού ευρώ»;

«Η κυρία Μέρκελ δεν βρίσκεται στην ευρωπαϊκή παράδοση των προκατόχων της, Μπραντ, Σμιτ και Κολ. Οι καγκελάριοι αυτοί ασκούσαν πολιτική στη βάση των ιστορικών εμπειριών του 20ού αιώνα. Η κυρία Μέρκελ δεν έχει επαρκή ευαισθησία για τις πολιτιστικές και κοινωνικές παραδόσεις του συνόλου της Ευρώπης και γι’ αυτό δίνει συχνά την εντύπωση ότι προωθεί υπέρμετρα τα γερμανικά συμφέροντα».

Πολλά δείχνουν ωστόσο ότι το γερμανικό κεφάλαιο προσπαθεί να επεκτείνει την κυριαρχία του στην Ευρώπη.

«Το κεφάλαιο δεν έχει κράτος. Αυτό που παρακολουθούμε τώρα είναι ο πόλεμος της χρηματοπιστωτικής “βιομηχανίας” κατά των λαών της Ευρώπης. Ο πόλεμος αυτός αποβλέπει στη μείωση των μισθών, των συντάξεων και των κοινωνικών παροχών, καθώς και στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι επιπτώσεις του γίνονται σήμερα κυρίως αισθητές στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, αλλά θα μεταδοθούν σε ολόκληρη την ήπειρο, επειδή οι περισσότεροι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί θεωρούν το φρενάρισμα των χρεών και κατά ακολουθία την πολιτική λιτότητας τη μοναδική διέξοδο από την κρίση. Ετσι εκπληρώνουν, λίγο ή πολύ εθελουσίως, τα προστάγματα του χρηματοπιστωτικού τομέα».

Εθνικό κράτος και κεφάλαιο συνεχίζουν τη συμβιωτική σχέση τους.

«Η Γερμανία έχει την ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, όμως είναι αθέμιτο να βλέπουμε την Deutsche Bank ως εθνικό θεσμό. Η Deutsche Bank είναι διεθνικός θεσμός, όπως και οι άλλες τράπεζες».

Πηγή: ΒΗΜΑOnline

«Ο ένας να στηρίζει τον άλλο, αλλιώς θα γυρίσουμε στην εποχή των δούλων»

2011-12-22T21:55:00.001+02:00

Ο Χάρης Μανώλης μιλά στο Red Notebook για την απεργία των χαλυβουργών

Συναντήσαμε το Χάρη Μανώλη στο εργοστάσιο της Χαλυβουργίας το περασμένο Σάββατο, στην κουζίνα αλληλεγγύης που οργάνωσε η El Chef, και λίγο πριν ξεκινήσει μια ακόμα συναυλία συμπαράστασης. Ο Χάρης είναι υπεύθυνος της Επιτροπής Υγιεινής του εργοστασίου και ένας από τους πολλούς ανθρώπους που μας υποδέχτηκαν με πολλή ζεστασιά και μας εξήγησαν τι συμβαίνει όλες αυτές τις μέρες με τον αγώνα τους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, όλα όσα μας είπε κι όσα είδαμε και μόνοι μας εκεί -η τρυφερότητα της αλληλεγγύης, που εδώ και δυο μήνες κατακλύζει το χώρο- δεν αποτυπώνονται σε κείμενο. Σε κάθε περίπτωση, είπαμε να προσπαθήσουμε.

Eδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, η απεργία δεν μπορεί να σταματήσει αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά σας. Ποια είναι η στάση της εργοδοσίας όλες αυτές τις μέρες; Υπήρχε κάποια αλλαγή πλεύσης;

Η εργοδοσία από την αρχή ήταν σταθερή: ή δέχεστε το 5νθημερο-5ωρο ή προχωράμε σε 180 απολύσεις. Εμείς τέτοιες απειλές δεν τις δεχόμαστε. Είμαστε για 51 μέρες πλέον στο δρόμο. Αύριο (σ.σ.: σήμερα) έχουμε μια συνάντηση με τον υπουργό και θα δούμε αν άλλαξε κάτι. Πιστεύω ότι αύριο μπορεί να βγει κάτι θετικό.

Την εβδομάδα που πέρασε οργανώθηκε 24ωρη απεργία σε ολόκληρη την περιοχή του Θριασίου. Έχετε κάνει άλλα βήματα συντονισμού με τους κατοίκους και τα εργατικά σωματεία της περιοχής; Είστε ευχαριστημένοι από την ανταπόκρισή τους;

Μετά από μια μεγάλη προσπάθεια να συντονίσουμε τον κόσμο της περιοχής μέσα από τα σωματεία στην 24ωρη που έγινε, είχαμε πολύ καλή συμμετοχή. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα. Μεγάλο ρόλο σε μερικά σωματεία έπαιξαν οι εργαζόμενοι που πίεσαν τους προέδρους τους να συμμετέχουν. Σε γενικές γραμμές ήταν αρκετά δυναμική η παρουσία τους. Άλλες ενέργειες που έχουμε κάνει είναι η συγκέντρωση των γυναικών μας έξω από το υπουργείο και η συνομιλία που κατάφεραν αυτές να έχουν με τον υπουργό.

Πώς σας αντιμετωπίζουν οι μεγάλες συνδικαλιστικές ομοσπονδίες;

Μιλάμε για την Ομοσπονδία Μετάλλου ...και το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας. Το αφήνω ασχολίαστο. Περιμέναμε κάτι περισσότερο από μια απλή παρουσία στο χώρο του εργοστασίου.

Η στήριξη στον αγώνα σας είναι καθημερινή και γίνεται με πολλούς τρόπους. Μας είπες για το ελαιοτριβείο που καθυστέρησε να σας στείλει λάδι γιατί ήταν ταγγισμένο, και ήθελε να το αντικαταστήσει με καλό, για τους τεχνικούς ξένων μέσων, που μετά την κάλυψη των κινητοποιήσεων σας έδιναν οικονομική ενίσχυση.

Τις πρώτες μέρες δεν πιστεύαμε ότι θα τραβούσε μακριά η βαλίτσα και δεν σου κρύβω ότι υπήρχε ένας προβληματισμός. Όσο πέρναγαν οι μέρες, και έφτανε καθημερινά κόσμος για συμπαράσταση, και μας έδιναν τρόφιμα και χρήματα, είπαμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, ότι δεν μπορούμε να προδώσουμε την εμπιστοσύνη και τη στήριξη αυτών των ανθρώπων. Παίρνουμε δύναμη και πιστή καθημερινά από τον απλό κόσμο... Ένα παράδειγμα πιο πρόσφατο: ένας παππούς ήρθε και μίλησε στην πύλη, φανερά συγκινημένος. Αφού είπε δυο λόγια, έφυγε, πήγε στο αμάξι του και ως εκείνη την ώρα έκλαιγε... Από τον κόσμο που είδα αυτές τις 50 μέρες, σου λέω απλά αυτό. Βάλε ένα μέρος στο μυαλο σου. Ήρθαν απ’ όλη την Ελλάδα: γέροι, νέοι, μαθητές, νήπια, γυναίκες. Άνθρωποι από χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Έχουμε φωτογραφίες από όλους αυτούς. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι χίλια ευχαριστώ.

Το γνωστό σύνθημα λέει ότι χωρίς εσάς «γρανάζι δεν γυρνά». Έχετε σκεφτεί να λειτουργήσετε το εργοστάσιο με τις δικές σας δυνάμεις;

Όχι. Ζούμε στην Ελλάδα και είναι δύσκολο να πας με το σταυρό στο χέρι. Παντού υπάρχουν καρτέλ και ακούγεται ότι υπάρχει και στον κλάδο μας. Εμείς θέλουμε να σέβονται τον κόπο μας και να μας δίνουν ένα μερίδιο πέραν του μισθού μας από αυτό που παράγουμε. Θέλουμε σεβασμό στον ιδρώτα μας.

Ποιες από τις δικές σας εμπειρίες νομίζεις ότι πρέπει να κρατήσουν οι εργατικοί αγώνες αυτή τη δύσκολη περίοδο;

Δεν πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι. Αν τους αφήσουμε, θα μας γυρίσουν στην εποχή των δούλων. Οι αγώνες, από αυτό που εγώ διδάχτηκα, στηρίζονται στην αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών. Να είναι όλοι μια γροθιά, να στηρίζει ο ένας τον άλλον, να εμψυχώνει ο ένας τον άλλον. Να λέμε τα προβλήματά μας και να βρίσκουμε λύσεις. Εμείς πλέον νιώθουμε σαν μια οικογένεια. Ξέρουμε τα πάντα, κλαίμε και γελάμε μαζί. Αυτό είναι το παν. Όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους, τα τρόφιμα, τα λεφτά... Να υπάρχει ομόνοια μεταξύ των εργατών. Να μην υπάρχει εγωισμός. Όλοι για έναν και ένας για όλους...

Πηγη: RedNoteBook

To δράμα της Ελευθεροτυπίας

2011-12-22T13:47:00.000+02:00

Του Κώστα Γιαννακίδη

Είναι πιθανό η Ελευθεροτυπία να πεθάνει σήμερα. Η διοίκηση της εκδοτικής προσφεύγει στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα. Οι εργαζόμενοι κατέρχονται σε απεργία διαρκείας. Αν κλείσει η επιχείρηση εκατοντάδες από αυτούς θα περάσουν στην ανεργία. Συμβαίνει και αλλού. Δεκτό. Επίσης οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι εδώ και μήνες. Δεν είναι οι μόνοι. Σωστό. Η εταιρία βλέπει τις τράπεζες να γυρίζουν την πλάτη. Το κάνουν σε όλους. Όμως κανείς άλλος δεν είναι η Ελευθεροτυπία.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δεις το δράμα της εφημερίδας και των ανθρώπων της. Αν το δεις στεγνά, με τον κυνισμό και τα δεδομένα των ημερών, θα συμφωνήσεις ότι ο Τύπος είναι η κλωστοϋφαντουργία της εποχής μας. Ο κλάδος καταρρέει, η διαφημιστική δαπάνη εξαϋλώνεται και τα νέα μέσα σκοτώνουν τα παραδοσιακά. Οι παλιές αμαρτίες αποκτούν δυσβάσταχτο βάρος, οι σκιές γίνονται τεράστιες και οι σκελετοί βγάζουν δόντια. Ναι, επιχειρηματικά η Ελευθεροτυπία θα μπορούσε να μπει σε γυάλα για να την εξετάζουν στις οικονομικές σχολές. Απίστευτο πώς τόσα λάθη χώρεσαν σε μία επιχείρηση, όσο μεγάλη και αν είναι αυτή. Από όποια πλευρά της γυάλας και αν σταθείτε, η εικόνα σας εντυπωσιάζει. Πως γίνεται ένα κοινωνικό φαινόμενο να απαξιώνεται έτσι οικονομικά; Και όμως γίνεται. Έχει συμβεί και αλλού, θα επαναληφθεί και στο μέλλον.

Η Ελευθεροτυπία εκπόνησε, καθυστερημένα, ένα σχέδιο εξυγίανσης και το κατέθεσε στις τράπεζες. Δεν εισέπραξε τίποτα παραπάνω από αρνητικές απαντήσεις. Η διοίκηση της θεώρησε ότι υπάρχει και πολιτικός δάκτυλος πίσω από την άρνηση των τραπεζών να χρηματοδοτήσουν το σχέδιο εξυγίανσης. Άλλωστε η εφημερίδα είναι η αιχμή του αντιμνημονιακού μετώπου, θεωρητικά η τρόικα και η κυβέρνηση έχουν περισσότερους από έναν λόγους για να τη στείλουν στο αρχείο. Όμως αυτή δεν είναι επιχειρηματική θέση. Είναι πολιτική. Και οι μεγάλες εταιρίες δεν διοικούνται μόνο με πολιτικούς χειρισμούς. Απαιτούν κινήσεις και επιδόσεις στις οποίες η διοίκηση της εφημερίδας υστέρησε και τώρα βρίσκεται υπόλογη έναντι εργαζομένων και αναγνωστών. Από την άλλη, επειδή όλοι ξέρουμε πού ζούμε, αν υπήρχε πολιτική βούληση η εφημερίδα θα ανέπνεε ακόμα, ασχέτως αν αυτό θα αποτελούσε αντικείμενο δίκαιης κριτικής. Γιατί, για παράδειγμα, να επιβιώνουν επιχειρήσεις έπειτα από πολιτική απόφαση; Ας πρόσεχαν. Όμως για την Ελευθεροτυπία μιλάμε.

Όσοι έχουν βρεθεί στη θέση των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας ξέρουν ότι η ελπίδα πεθαίνει λίγο μετά την υπομονή. Στην αρχή κάποιος ισχυρίζεται πως ξέρει ένα μονοπάτι, δείχνει μία ιδέα προς τη σωτηρία. Μετά αρχίζουν οι διαφωνίες, οι συγκρούσεις, στο τέλος ο καθένας πορεύεται στο μοναχικό του δρόμο. Βέβαια οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας δεν έχουν πού αλλού να πάνε και ίσως κρατήσουν μία φλέβα ζωντανή, μήπως και περάσει αίμα στον υπόλοιπο οργανισμό. Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα, με την ιδιοκτησία να ταμπουρώνεται στο άρθρο 99. Θα μπορούσαν, άραγε, οι εργαζόμενοι να στήσουν εκ νέου την εφημερίδα πάνω στο πρώτο της μότο; Έχει μέλλον μία εφημερίδα των συντακτών; Φοβούμαι πως όχι - αυτά δεν ζουν στο φως του ήλιου.

Όμως, από την άλλη, η Ελευθεροτυπία δεν μοιάζει με καμία άλλη περίπτωση. Μπορεί να είναι ένα επιχειρηματικό ναυάγιο, αλλά συνάμα αποτελεί και κοινωνικό κεφάλαιο, αιχμή και καταφυγή ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας. Η Ελευθεροτυπία δεν είναι ούτε ο τίτλος, αν θέλετε δεν είναι ούτε οι άνθρωποι της. Είναι οι ιδέες και η μνήμη που μεταφέρει, είναι το ηχείο μιας προοδευτικής φωνής που μίλησε για δεκαετίες στην κοινωνία. Έχει, λοιπόν, η κοινωνία τη διάθεση να διατηρήσει ανοιχτή την Ελευθεροτυπία ή, έστω, ένα κομμάτι της; Δύσκολο, αλλά οι άνθρωποι της εφημερίδας είναι υποχρεωμένοι να δοκιμάσουν. Μόνο που ακόμα και αν γίνει αυτό κάποιος, γαμώτο, θα πρέπει να αγοράσει το χαρτί.

Πηγή: www.protagon.gr

Ουδέν νομιμότερο εκ του προσωρινού

2011-12-21T16:40:00.001+02:00

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Μετά από ενεά χρόνια τα αμερικάνικα στρατεύματα εγκαταλείπουν το Ιράκ. Ο ι ΗΠΑ που «πολέμησαν» εκτός συνόρων τους για την ελευθερία και την δημοκρατία των πολιτών του Ιράκ, έστειλαν εκεί συνολικά 1,5 εκατομμύριο στρατιώτες και έχασαν 4.500 στρατιώτες. Η εκστρατεία ξεκίνησε για λίγους μήνες και έλιξε μετά από ενεά χρόνια! Η χώρα καταστράφηκε και πάνω στα συντρίμμια μαζεύτηκαν τα κοράκια παρντόν οι κατασκευαστικές εταιρίες για να «βοηθήσουν». Το αρχαιολογικό μουσείο της Βαγδάτης λεηλατήθηκε, η οικονομία της χώρας καταστράφηκε και δεκάδες πόλεις ισοπεδώθηκαν. Πάνω από 100.000 πολίτες σκοτώθηκαν και οι επιβιώσαντες εξαναγκάστηκαν σε μετανάστευση ή καταδικάστηκαν σε εξαθλίωση και πείνα ! Ειρωνεία της ιστορίας η εκτίμηση του υπουργού Λέον Πανέτα, ότι η επιχείρηση «άξιζε το κόστος σε αίμα και δολάρια». Ο κύριος Ομπάμα επιβεβαιώνει ότι «κάθε τι που έκαναν οι Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ, κάθε μάχη και θάνατος, κάθε αιμορραγία και χτίσιμο, κάθε εκπαίδευση και συνεργασία, όλα οδήγησαν σε αυτή τη στιγμή της επιτυχίας».

Άλλο παράδειγμα μεταλλαγής προσωρινότητας μηνών σε μονιμότητα χρόνων ήταν η προσωρινή εγκατάσταση των σεισμόπληκτων μέσα σε κοντέινερ. Οι καταυλισμοί που στήθηκαν το 1999 για να φιλοξενήσουν τους περισσότερους από τους άστεγους, λόγω του καταστροφικού σεισμού της Πάρνηθας χρησιμοποιήθηκαν, από τους δικαιούχους τους για παραπάνω από 8 χρόνια.

Τέλος αλλά όχι και τελευταίο παράδειγμα είναι η προσωρινότητα της τωρινής κυβέρνησης που πάει να γίνει μόνιμη αντίθετα με τους νόμους. Η κυβέρνηση των τριών κομμάτων είναι μεταβατική και έχει ημερομηνία λήξεως. Θα τηρηθεί η συμφωνία των τριών; Θα γίνουν εκλογές το Φλεβάρη; Τα σενάρια παράτασης αφενός ενοχλούν τους δελφίνους και τα άλλα κόμματα που δεν συμμετέχουν σε αυτή και αφετέρου βολεύουν τον κύριο Παπανδρέου για να παραμείνει στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Η κούρσα διαδοχής καλά κρατεί στο ΠΑΣΟΚ και η εκλεκτική αμνησία των πρασινοφρουρών που εκτοξεύουν βαριές κατηγορίες ενάντια στην παράταξη που τους ανέδειξε και τους έθρεψε προκαλεί μόνο γέλιο στους γνώστες. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρονται στον εκβιασμό παρντόν σύσταση των τραπεζών να μην αλλάξει η κυβέρνηση για το επόμενο έτος. Δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα στην πολιτική μας ζωή. De nihilo nihil! Από το μηδέν βγαίνει μηδέν άρα από το τίποτε δεν προέρχεται τίποτε.

Πως δενόταν τ’ ατσάλι στους 70 βαθμούς Κελσίου

2011-12-17T20:27:00.000+02:00

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Για τους περισσότερους από εμάς, η Ελληνική Χαλυβουργία δεν είναι παρά ένα ρυπαρό εργοστάσιο στο δρόμο για την Κόρινθο. Περνώντας μπροστά του, σπάνια υποψιαζόμαστε ότι εκεί δουλεύουν άνθρωποι. Με όνειρα και ευαισθησίες, με παιδιά και εγγόνια, με φιλότιμο και αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, το ίδιο φαίνεται ότι σκέφθηκε και η διεύθυνση, που πριν από εβδομάδες αποφάσισε να αρχίσει τις απολύσεις και τις μειώσεις μισθών. οι εργαζόμενοι που τόσα χρόνια πάλευαν με τη φωτιά και συχνά το πλήρωναν βαριά, αντέδρασαν, απαιτώντας το δίκιο τους. Το ξέρουμε, τέτοια λάθη διαχείρισης συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες, αλλά εδώ, τουλάχιστον, οι εργαζόμενοι αντέδρασαν συλλογικά, αλληλέγγυα και με πείσμα. Ατσάλινο, φυσικά.

Ο αγώνας γίνεται για τα παιδιά. Όχι μόνο των απεργών, τα οποία συμπαρίστανται (επάνω) με τον πιο γλυκό τρόπο, αλλά και για την επόμενη γενιά εργαζομένων στην επιχείρηση. Πολλοί από τους απεργούς έχουν ζήσει μια ζωή εδώ μέσα και απορούν πως γίνεται να μειώνονται οι μισθοί τους και να πολύονται την ώρα που η επιχείρηση παίρνει μεγάλες παραγγελίες.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και το Ρούπελ διασταυρώνονται στο κεφάλι μου. Πάνω από το Θριάσιο βαραίνει μια μολυβένια μέρα. Στα αριστερά η θάλασσα ακίνητη και δεξιά οι παγωμένες τσιμινιέρες του εργοστασίου. Το Ρούπελ είναι το μεγαλύτερο οχυρό των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με καταφύγια κοντά στα δυο χιλιόμετρα και στοές που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα. Τον Απρίλη του ’41 επί τέσσερα μερόνυχτα οι Γερμανοί βομβάρδιζαν το Ρούπελ, ζητώντας τη συνθηκολόγησή του. «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται», αντέταξαν οι φαντάροι· 44 έπεσαν νεκροί και άλλοι 152 τραυματίστηκαν, υπερασπιζόμενοι το οχυρό μέχρι τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας και την αναπόφευκτη παράδοσή του. Το Ρούπελ χτίστηκε με σίδηρο της νεαρής τότε Ελληνικής Χαλυβουργίας. Κι εγώ οδηγώ προς τον Ασπρόπυργο, αναζητώντας το οχυρό των χαλυβουργών.

«Μέσα από τον άνεμο και την καταιγίδα, από τη λάμψη της μαζικής απεργίας και της σύγκρουσης στους δρόμους, ο προλετάριος μεταμορφώνεται από έναν πάτερ-φαμίλια, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το πώς θα εξοφλήσει το δάνειο, σ’ έναν «ρομαντικό επαναστάτη»…», έλεγε η Ρόζα. Αναρωτιέμαι αν αυτό ισχύει και για τους 400 εργάτες που θα συναντήσω. Στην 24η μέρα απεργίας σήμερα και για τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ της χώρας δεν περίσσεψε μια λέξη. Είναι η πρώτη απεργία διαρκείας της εποχής του Μνημονίου, όμως τα κανάλια και οι περισσότερες εφημερίδες ζουν το μήνα του μέλιτος με την κυβέρνηση Παπαδήμου και τα ποσοστά αποδοχής του. «Ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία», λέει ένα παλιό αμερικάνικο δημοσιογραφικό ρητό. Κι οι χαλυβουργοί μάλλον θα τάραζαν την τηλεοπτική ευωχία.

«Για μας η απόλυση ήταν αιτία πολέμου. Και σ’ αυτόν απαντάς μόνο με αλληλεγγύη. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν τα παιδιά μου. Και μετά την τάξη μου. Αν περνούσε το πλάνο του Μάνεση σ’ εμάς, θα εφαρμοζόταν σε όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Τέτοια προδοσία δεν θα την επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου.» Νάσος Παυλάκης

«Τα παιδιά μας είναι περίφανα γιατί οι πατεράδες τους δεν έσκυψαν το κεφάλι. Η εργοδοσία νόμιζε πως θα κάνουμε πίσω γιατί θα φοβηθούμε. Όμως τα βγάζουμε μια χαρά πέρα χάρη στην αλληλεγγύη του ελληνικού λαού. Και τα παιδιά μας παίρνουν καλύτερο μάθημα βλέποντας τον κόσμο που έρχεται για να στηρίξει τον αγώνα.» Μαρία

Στην εταιρεία για την οποία εργάζονται δεν συνέβη κάτι πρωτόφαντο για την Ελλάδα της ύφεσης: το αφεντικό τους βλέπει τα κέρδη του να μειώνονται λόγω της κρίσης και καλεί τους εργαζόμενους να συναινέσουν σε ένα μπίζνες-πλαν «για τον εξορθολογισμό και την επιβίωση της εταιρείας». Το μπίζνες-πλαν προέβλεπε ό,τι σχεδιάζει κάθε μάνατζερ που σέβεται τον εαυτό του: απολύσεις και περικοπές μισθών μέχρι 40%. Τα στελέχη της εταιρείας έλεγαν στους χαλυβουργούς ό,τι λέει κάθε στέλεχος που σέβεται τον εαυτό του: το αφεντικό μας είναι καλό, αλλά φτωχό. Να βάλουμε πλάτη για να σωθεί η εταιρεία. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Σίδερα παντού. Σιδερένια κτήρια, σιδερένια η περίφραξη, σιδερένια τα εργαλεία, σίδερο και το προϊόν. Η παραγωγή ατσαλιού έχει αυξηθεί, οι εξαγωγές καλά κρατούν, αλλά οι ιδιοκτήτες, αλλά οι ιδιοκτήτες των χαλυβουργείων δεν χάνουν την ευκαιρία για μειώσεις μισθών και προσωπικού που θα αβγάτιζε περισσότερο τα κέρδη τους.

Το ατσάλι είναι το πιο διαδεδομένο κατασκευαστικό υλικό και χρησιμοποιείται παντού: από την αρχιτεκτονική και τη ναυπηγική μέχρι την κατασκευή χειρουργικών εργαλείων. Όπως διαβάζω στη Wikipedia, «σε παλαιότερες εποχές, η βιομηχανική παραγωγή μιας χώρας αξιολογούνταν από την παραγωγή της σε χάλυβα. Η Ελλάδα έχει αυξήσει σημαντικά την παραγωγή της τα τελευταία χρόνια: από 1,0 εκατ. τόνους το 1990, ξεπέρασε τα 2,5 το 2007». Ένα χρόνο νωρίτερα, την 1η Δεκεμβρίου του 2006, «αθόρυβα και διακριτικά, ως συνήθως», όπως γράφει ο Τύπος, η οικογένεια του κ. Ν. Μάνεση συνενώνει τη Χαλυβουργία Θεσσαλίας και την Ελληνική Χαλυβουργία (αφού είχε αποκτήσει το πλειοψηφικό μερίδιό της ήδη από το 2004), συγκροτώντας έτσι τη μεγαλύτερη σε πωλήσεις, από τις εκτός Σοφοκλέους, βιομηχανία της χώρας: τη Χαλυβουργία Ελλάδος. Με βάση τις πωλήσεις της, η νέα εταιρεία τοποθετείται ανάμεσα στις είκοσι πρώτες, εισηγμένες και μη, βιομηχανίες. Έγραφε τότε το «Βήμα»: «Με παραγωγική δυναμικότητα περί το ένα εκατ. τόνους χάλυβος ετησίως, η νέα εταιρεία αναμένεται να παρουσιάσει τζίρο άνω των 320 εκατ. ευρώ για το 2006, αυξημένο περίπου κατά 65 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με αυτόν που είχαν πραγματοποιήσει το 2005 οι δύο ενοποιούμενες επιχειρήσεις. Απασχολεί κεφάλαια ύψους 400 εκατ. ευρώ και 1.000 εργαζομένους στο Βόλο και στον Ασπρόπυργο. Οι εγκαταστάσεις της εκτείνονται σε 750 στρέμματα».

Άνθρωποι από σίδερο. Επάνω, Παναγιώτης και Δημήτρης Παπανικολάου, γιος και πατέρας. Κάτω αριστερά, ο πρόεδρος του σωματείου Γιώργος Σιφωνιός και δεξιά ο εργάτης Κώστας Παπαπαύλος. Παλεύουν όχι μόνο για το μεροκάματο, αλλά και για την αξιοπρέπεια. Στο κάτω κάτω, αυτοί είναι που έχουν το σήμα της εταιρείας επάνω τους

«Δεν είχα πάει ποτέ στη ζωή μου ούτε σε πορεία, ούτε σε κόμμα, ούτε σε τίποτα. Ο Μάνεσης με έκανε τον μεγαλύτερο κομμουνιστή. Πριν από την απεργία, μέσα στο εργοστάσιο δουλεύαμε σε κλίμα τρομοκρατίας. Τώρα έρχονται οι διευθυντάδες και μας παρακαλάνε να μπούμε μέσα». Παναγιώτης Παπανικολάου

Ένα χρόνο αργότερα και μετά τα επίπεδα-ρεκόρ στην ανάπτυξη το 2006, η ελληνική οικονομία παρουσιάζει σημάδια επιβράδυνσης: ο ΦΠΑ ανεβαίνει, η οικοδομική δραστηριότητα πέφτει, οι εξαγωγές δεν αυξάνονται. Παραδόξως, οι τρείς παίκτες του χάλυβα (Ελληνική Χαλυβουργία, Σίδενορ και Χαλυβουργική) επιδίδονται σε ένα ξέφρενο παιχνίδι ανταγωνισμού, κάνοντας επενδύσεις, αυξάνοντας την παραγωγή τους και ρίχνοντας συνεχώς τις τιμές. Έγραφε, τότε, ο ενημερωμένος ρεπόρτερ Βασίλης Κώτσης: «Θα γίνει μεγάλη μάχη και ο πόλεμος των τιμών θα κλιμακωθεί. Παράγοντες του κλάδου επισημαίνουν ότι οι τρεις μονομάχοι δεν έχουν αντιληφθεί πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Άλλοι πάντως υποστηρίζουν ότι εν γνώσει τους οι τρεις μεγάλοι «τρέχουν» αυτά τα επενδυτικά προγράμματα για να καταφέρουν να ενισχύσουν τα μερίδια αγοράς και να γονατίσουν τον ανταγωνισμό. Θεωρείται πολύ πιθανόν κάποιος από τους τρεις ή ακόμη και οι τρεις να πληγούν από τη στρατηγική αυτή».

Σήμερα, κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν είναι η στρατηγική, τα λάθη και οι παραλείψεις που έφεραν την Ελληνική Χαλυβουργία σε κακή οικονομική κατάσταση ή αν, όπως ισχυρίζονται οι εργαζόμενοι, η κακή οικονομική κατάσταση είναι μια μαγική εικόνα που κατασκευάζει η δημιουργική λογιστική. Στις 12 Οκτωβρίου, πάντως, το μπίζνες-πλαν παρουσιάστηκε ως εκ των ων ουκ άνευ για την επιβίωση της εταιρείας: πεντάωρη και πενθήμερη εργασία με 40% μείωση αποδοχών ή απολύσεις 180 εργαζομένων σε σύνολο 378. «Κάναμε γενική συνέλευση, αποφασίζοντας ομόφωνα να απορρίψουμε και πεντάωρο και πενθήμερο και απολύσεις. Εσείς ζητάτε υποταγή, εμείς δεν το δεχόμαστε», λέει ο Γιώργος Σιφωνιός, πρόεδρος του Σωματείου των Εργαζομένων. Δύο μέρες μετά, σε μία γενική συνέλευση 280 παρόντων, οι εργάτες παρουσίασαν το δικό τους σκεπτικό: η εργοδοσία επικαλείται στοιχεία που δεν δημοσιοποιεί, παρόλες τις πιέσεις. Τα μόνα στοιχεία που μπορούν να γνωρίζουν οι εργάτες είναι η ίδια τους η δουλειά: η παραγωγή, από 196.000 τόνους πέρυσι, αυξήθηκε σε 266.000 τόνους φέτος.

Οι εγκαταστάσεις σε σπάνια κατάσταση ηρεμίας. Οι άνθρωποι, που δούλευαν εδώ σε αφόρητη ζέστη, με εναλλαγές θερμοκρασίας και με απίστευτο ρίσκο, για ένα μεροκάματο αναντίστοιχο των κινδύνων και της κούρασης, δηλώνουν αποφασισμένοι να τις ξαναθέσουν σε λειτουργία όταν αναγνωριστεί το δίκιο τους.

Στις 31 Οκτωβρίου η πρώτη απόλυση θυροκολλήθηκε έξω από το σπίτι ενός εργάτη, ενώ ως το βράδυ είχαν απολυθεί άλλοι 18. Την επομένη απολύθηκαν άλλοι 16. Η εταιρεία πρότεινε άμεση ανάκληση των απολύσεων, υπό την προϋπόθεση να αποδεχτούν οι εργαζόμενοι είτε εκ περιτροπής απασχόληση για τρεις μήνες είτε μερική απασχόληση (πεντάωρη) για το ίδιο διάστημα. «Μέχρι και οι απολυμένοι έρχονταν λέγοντας «πρόεδρε, μην το υπογράψεις». Και δεν το υπογράφουμε. Ό,τι και να γίνει δεν υποχωρούμε», λέει ο Γιώργος. Απεργία μέχρις εσχάτων.

«Για εμάς η απόλυση ήταν αιτία πολέμου. Και σε αυτόν τον πόλεμο απαντάς μόνο με αλληλεγγύη. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν τα παιδιά μου. Και μετά την τάξη μου. Αν επιτρέπαμε στον Μάνεση να εφαρμόσει τα σχέδιά του, τα παιδιά μου θα πεινούσαν. Κι αν περνούσε το πλάνο του στο δικό μας εργοστάσιο, μετά θα εφαρμοζόταν σε όλα τα εργοστάσια της περιοχής. Μια τέτοια προδοσία δεν θα την επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου».

Σήμερα ο Νάσος Παυλάκης είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος: όταν ξεκίνησε η απεργία είχε μια κόρη. Σήμερα γιορτάζει τα γεννητούρια της δεύτερης κόρης του γύρω από ένα βαρέλι με φωτιές στην είσοδο του βουβού εργοστασίου. Στα εργοστάσια της περιοχής η τρομοκρατία είναι πια απροκάλυπτη: παντού οι εργάτες εκβιάζονται να αποδεχτούν μισθούς μέχρι 500 ευρώ ή να πάρουν την άγουσα. Δεν φοβήθηκες να βγεις σε αυτόν τον αγώνα, ενώ περίμενες ένα μωρό να γεννηθεί, τον ρωτάω. «Η γυναίκα μου είναι Σπαρτιάτισσα κι από την πρώτη ώρα μου είπε «ξέρω ότι δεν θα κάνεις πίσω, αλλά για μένα έχεις πάει ήδη πολύ μπροστά». Μετά από αυτό ήμουν απολύτως αποφασισμένος. Όταν ανακοινώθηκε η πρώτη απόλυση, μέσα σε 15 λεπτά 400 εργάτες ήμασταν μαζεμένοι στην πύλη».

«Ή όλοι ή κανείς», αυτό ήταν το σκεπτικό μας. Υπήρχαν ελάχιστοι συνάδελφοι που αναρωτιούνταν και δίσταζαν και σκεφτόντουσαν «βρε μπας κι η εταιρεία έχει δίκιο; Μήπως στ’ αλήθεια δεν έχει χρήματα ο Μάνεσης; Μήπως κάνουμε απεργία και κλείσουμε το μαγαζί;» Σε αυτούς απάντησε οριστικά ένας συνάδελφος που έχει έξι παιδιά. Γυρνάει, μας κοιτάει και μας λέει: «αφού δεν φοβάμαι εγώ και προχωρώ, ποιός από εσάς θα κάνει πίσω;» Από τότε κι έπειτα δεν υπήρξε κανένας άλλος δισταγμός. Ο Μάνεσης νόμιζε πως θα κάνουμε μια-δυο μέρες απεργία και θα καθαρίσει, όμως εμείς θα κάνουμε εδώ και Χριστούγεννα και Απόκριες και Πάσχα άμα χρειαστεί», μου λέει ο 28χρόνος Δημήτρης Παπανικολάου. «Αυτά που ζείτε εδώ συμβαίνουν και σε άλλους χώρους δουλειάς και, συνήθως, οι εργαζόμενοι λουφάζουν, προσπαθούν να κρυφτούν και να κάνουν τα καλά παιδιά για να μην απολυθούν οι ίδιοι. Εσύ δεν το σκέφτηκες;» τον ρωτάω. «Σε αυτό το εργοστάσιο, στον διπλανό γερανό δουλεύει ο πατέρας μου. Ο χαλυβουργός δένει το ατσάλι στους 70 βαθμούς Κελσίου. Μέσα στη φωτιά γίνεσαι σκληρός και αποφασισμένος: σκληρός στη μάχη και αποφασισμένος δίπλα στον συνάδελφό σου. Γιατί κάθε μέρα τον θάνατο τον αντιμετωπίζετε δίπλα δίπλα».

«Δυο μέρες πριν ξεκινήσει η απεργία, η εταιρεία πήρε μια τεράστια παραγγελία και μου ζητούσε να υπογράψω ατομική σύμβαση για 600 ευρώ. Να πληρώνω 350 ευρώ για βενζίνη και να ζω με 150! Μας έλεγαν ότι θα χρεωκοπήσουμε την εταιρεία αν κάνουμε απεργία.» Κώστας Παπαπαύλος

Ο Παναγιώτης Παπανικολάου, ο πατέρας του Δημήτρη, δουλεύει στην Ελληνική Χαλυβουργία τα τελευταία 28 χρόνια. «Και να σκεφτείς ότι δεν είχα πάει ποτέ στη ζωή μου ούτε σε πορεία ούτε σε κόμμα ούτε σε τίποτα. Ο Μάνεσης με έκανε τον μεγαλύτερο κομμουνιστή», μου λέει χαμογελώντας πικρά ενώ μου δείχνει το αγγελτήριο για το ετήσιο μνημόσυνο του «αγαπημένου μας συζύγου, πατέρα, υιού, αδελφού και θείου Γιώργου Τσακαράκη». «Αυτός κάηκε πέρσι», μου λέει ο Παναγιώτης. «Τότε έπεσε η γερανογέφυρα στην οποία δουλεύω, από θαύμα σώθηκα. Τρεις μήνες μετά έγινε το δυστύχημα με τον Γιώργο. Ακόμα τρέχει η οικογένειά του στα δικαστήρια για να δικαιωθεί…»

Το δυστύχημα έγινε την Τετάρτη 13 Οκτωβρίου του 2010. Το συρματόσχοινο έσπασε και σκόρπισε 70 τόνους λιωμένο μέταλλο. Εξαιτίας των εύφλεκτων υλικών η φωτιά πήρε γρήγορα διαστάσεις. Τέσσερις εργάτες άρπαξε η λάβα: ο ένας βρέθηκε με εγκαύματα στο 85% του σώματός του, ο δεύτερος με εγκαύματα στο 35% του κορμιού του, ενώ οι άλλοι δύο συνάδελφοί τους στάθηκαν πιο τυχεροί και γλίτωσαν με ελαφριά εγκαύματα. Σε ανακοίνωσή του, τότε, το ΚΚΕ κατήγγελλε «έλλειψη μέτρων προστασίας που διευρύνεται, παράλληλα με την επίθεση στα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα, με την αύξηση της ανεργίας». Για «έγκλημα με φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς» έκανε λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ. «Το Κέντρο Πρόληψης Επαγγελματικού Κινδύνου, αρμόδιο για τη διερεύνηση των εργατικών ατυχημάτων, περί άλλων τυρβάζει», φώναζε τότε ο πρόεδρος του Σωματείου. «Όταν έπεσε ο άλλος γερανός, αντί να έρθει το ΚΕΠΕΚ να δώσει εντολή να σταματήσει για λίγο καιρό το εργοστάσιο και να αποκατασταθούν οι ελλείψεις, που εμείς τους υποδεικνύουμε, αυτοί έλεγαν πως δεν υπάρχει πρόβλημα και πως έχουμε πάρει το πιστοποιητικό από τους πολεοδόμους και μηχανικούς ασφάλειας. Κοινώς, δεν μας λαμβάνουν υπόψιν τους».

«Για αυτόν τον νεκρό και για τα νέα παιδιά έγινα ο μεγαλύτερος κομμουνιστής», μου λέει ο Παναγιώτης. «Για μένα, που θέλω ένα χρόνο να βγω στη σύνταξη, τα σχέδια του Μάνεση δεν ήταν πρόβλημα, για τα νέα παιδιά όμως θα είναι η καταστροφή. Πριν την απεργία μέσα στο εργοστάσιο δουλεύαμε σε κλίμα τρομοκρατίας. Τώρα έρχονται οι διευθυντάδες και μας παρακαλάνε να ξαναμπούμε μέσα. Η εταιρεία έχει τρεις διευθυντές που παίρνουν 30.000 ευρώ: να κόψουν τους δικούς τους μισθούς αν θέλουν να κάνουν οικονομία, να κόψουν από μένα που είμαι υψηλόμισθος. Αλλά όχι να σφάξουν τα νέα παιδιά. Ο γιός μου θέλει να φύγει από την Ελλάδα, να πάει στο Κατάρ. Με το ζόρι τον κρατάω. Όχι για μένα, για τα παιδιά αγωνίζομαι».

Είναι πολλά τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι που έχουν μαζευτεί σήμερα στο εργοστάσιο για να συμπαρασταθούν στους απεργούς: «Είμαστε μαζί σας, κουράγιο!», γράφει το πανό που έχουν αναρτήσει οι μαθητές του 2ου γυμνασίου Ασπροπύργου. Πιτσιρίκια από όλα τα σχολεία της περιοχής έρχονται καθημερινά με τους δασκάλους τους και παραδίδουν στους απεργούς σακουλάκια και μασουράκια με χρήματα που έχουν μαζέψει από το χαρτζιλίκι τους. Πάνω από 3.000 ευρώ σε κέρματα και 5ευρα τους έδωσαν οι φοιτητές. Η Ζωή Λατζούνη είναι 12 χρονών και αγκαλιάζει συνεχώς τον μπαμπά της. «Μου λείπει πολύ ο μπαμπάς, δουλεύει πάρα πολλές ώρες για να τα βγάλει πέρα. Όταν μου είπε ότι θα κάνει απεργία κατάλαβα αμέσως. Κι εμείς είχαμε κατάληψη στο σχολείο πέρσι. Όταν δεν έχεις τίποτα πρέπει να αγωνίζεσαι. Θα ήθελα να δω τον κύριο Μάνεση και να του πω να δίνει πιο πολλά λεφτά στον μπαμπά μου για να τον βλέπω περισσότερο. Αλλά εκείνος δεν του δίνει λεφτά και θέλει να τον διώξει. Κι έτσι ο μπαμπάς μου μαζί με τους άλλους μπαμπάδες κάνει απεργία».

«Τα παιδιά μας είναι περήφανα γιατί οι πατεράδες τους δεν έσκυψαν το κεφάλι, όπως περήφανες είμαστε κι όλες εμείς. Υπάρχουν 32 οικογένειες πολυτέκνων εδώ μέσα και η εργοδοσία νόμιζε πως θα κάνουμε πίσω γιατί θα φοβηθούμε. Όμως εμείς τα βγάζουμε μια χαρά πέρα χάρη στην αλληλεγγύη του ελληνικού λαού. Και τα παιδιά μας παίρνουν το καλύτερο μάθημα, βλέποντας όλον αυτό τον κόσμο που φτάνει καθημερινά εδώ για να στηρίξει τον αγώνα», μου λέει η Μαρία που οργανώνει το δίκτυο γυναικών των απεργών. «Τώρα η κυρία Διαμαντοπούλου λέει ότι θα στείλει ψυχολόγους στα σχολεία… για να αντιμετωπίσουν τα παιδιά τις ψυχολογικές επιπτώσεις της κρίσης. Δεν χρειάζονται ψυχολόγο τα παιδιά μας, αγώνες χρειάζονται».

«Είμαστε εδώ για να αγωνιστούμε για τη δουλειά του μπαμπά», λέει η Αναστασία στον τετράχρονο Δημήτρη. «Είναι πολύ μικρός για να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά τον φέρνω όσο πιο συχνά μπορώ. Ήμουν μαθήτρια στις μεγάλες καταλήψεις του ’91, αργότερα στα φοιτητικά μου χρόνια ήμουν ενεργή συνδικαλίστρια. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη στηρίξω τον άντρα μου σε αυτόν τον αγώνα. Ο άντρας μου δουλεύει στα έλαστρα και έχει καεί δυο φορές. Δεν τον άφησαν να δηλώσει εργατικό ατύχημα και ο προϊστάμενός του τον κορόιδευε επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει. Και τώρα του λένε από τα 1000 ευρώ που παίρνει το μήνα να πέσει στα 600. Πώς θα ζήσουμε; Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως τα πράγματα αγριέψουν κι ο Μάνεσης φέρει απεργοσπάστες. Αλλά και τότε θα μπούμε εμείς μπροστά αγκαλιά με τα παιδιά μας. Αν είναι να τον απολύσουν, θα τον απολύσουν. Με το φόβο δεν κερδίζεις τίποτα».

Λίγες μέρες αργότερα κι ενώ οι χαλυβουργοί βρίσκονταν στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας πορεία, ο δικαστικός κλητήρας θυροκόλλησε άλλες 16 απολύσεις. Από όλο τον πλανήτη φτάνουν μηνύματα συμπαράστασης σε αυτόν τον αγώνα που δεν χωράει στα μίντια, δεν φτάνει στη Βουλή αλλά με έναν μαγικό τρόπο φτάνει σε όλα τα σπίτια και στις καρδιές μας. «Έτσι και ξεσηκωθούν δυό-τρεις τομείς, στην Ελλάδα θα αλλάξουν όλα», μου λέει ο χαλυβουργός Κώστας Παπαπαύλος. «Δυο μέρες πριν ξεκινήσει η απεργία, η εταιρεία πήρε μια τεράστια παραγγελία και μου ζητούσε να υπογράψω ατομική σύμβαση που θα έριχνε το μισθό μου στα 600 ευρώ. Να πληρώνω 350 ευρώ το μήνα για βενζίνη και να ζω με 150… Μας έλεγαν ότι θα χρεοκοπήσουμε την εταιρεία αν κάνουμε απεργία. Μας λένε ότι θα χρεοκοπήσει η χώρα αν ξεσηκωθούμε. Δηλαδή να χρεοκοπήσουμε εμείς για να σωθεί η εταιρεία, να πεθάνουμε εμείς για να ζήσει η χώρα; Η εταιρεία είναι οι εργάτες, η χώρα είναι οι άνθρωποι. Όχι, ρε φίλε, θα ζήσουμε. Κι η τσιμινιέρα θα ανάψει μόνο αν νικήσουμε, με ψηλά το κεφάλι».

Πηγή: www.daskalopoulou.gr

Το όνειρο

2011-12-17T11:46:00.000+02:00

Του Γιώργου Κοτανίδη
Είδα ένα όνειρο. Ήτανε λέει εκλογές σε λίγες μέρες και η τελευταία δημοσκόπηση έφερνε στην πρώτη θέση με 49% το «Μέτωπο». Αλλά ποιο ήταν το «Μέτωπο» δεν ήξερα σαν να έλλειπα καιρό και αναρωτήθηκα μέσα στον ύπνο μου γυρνώντας ίσως από την άλλη πλευρά. Τότε εμφανίστηκε μια ευγενική μορφή, σαν παλιός κομμουνιστής, ο οποίος με την κρυστάλλινη διαύγεια που μόνον τα όνειρα σου προσφέρουν, μου εξήγησε: το «Μέτωπο» ήταν η αριστερά, ολόκληρη η αριστερά, με τα κοινοβουλευτικά της κόμματα αλλά και τις επαναστατικές οργανώσεις. Αισθάνθηκα μεγάλη χαρά και ρώτησα πως βρέθηκε στο 49%. Τα πράγματα έγιναν ως εξής μου είπε: Όταν ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση και η κυβέρνηση μαζί με τη δεξιά δίσταζαν να το παραδεχτούν και έλεγαν ψέματα στο λαό, η αριστερά συνειδητοποίησε ότι η απειλή στρέφεται κατά της εθνικής μας ανεξαρτησίας και κυρίως των αδύναμων τάξεων, αποφάσισε να πει την αλήθεια. Κάλεσε σε κοινή σύσκεψη όλες τις οργανώσεις και πρότεινε να κινηθούν απέναντι στην απειλή, με άξονα το γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη όταν μας επιτέθηκαν οι Ιταλοί. Τότε ο κρατούμενος από τη δικτατορία του Μεταξά ηγέτης του ΚΚΕ, έστειλε ένα γράμμα όπου καλούσε τους Έλληνες να πολεμήσουν τον εχθρό λέγοντας ότι «… ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη σπίτι με σπίτι πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα…. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως καμιά επιφύλαξη.» Πάνω σε αυτήν τη γραμμή αναπτύχθηκε η αντίσταση και το μεγαλειώδες κίνημα του ΕΑΜ μου εξήγησε.
Η αριστερά αποφάσισε σύσσωμη να ακολουθήσει αυτήν την γραμμή και δημιούργησε το «Μέτωπο» με τους εξής στόχους: πρώτο, να αντιμετωπιστεί η κρίση χωρίς να πληγούν θανάσιμα τα χαμηλότερα στρώματα και να μη διαλυθεί το κοινωνικό κράτος. Δεύτερο, να πληρώσουν αυτοί που πρέπει, οι πλούσιοι και οι φοροφυγάδες. Τρίτο, να καταργηθούν τα παράνομα προνόμια πολλών κοινωνικών ομάδων που πλουτίζουν σε βάρος των άλλων. Τέταρτο, να απαιτηθεί από τους δανειστές η μείωση του χρέους και να παραταθεί η πληρωμή. Και πέμπτο, να φωτιστούν τα σκάνδαλα και να τιμωρηθούν οι κλέφτες. Με αυτές τις θέσεις το «Μέτωπο» διαπραγματεύτηκε τη συμμετοχή του στη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ομοψυχίας και πρώτα κατάφερε να αποτρέψει τις μεγάλες μειώσεις μισθών και συντάξεων που σχεδιαζόταν.

Αμέσως το «Μέτωπο» ρίχτηκε στη δουλειά. Αποκήρυξε την κουλτούρα της καταστροφής και της βίας ζητώντας δημιουργικότητα. Όλοι οι αριστεροί που εργαζόταν στο δημόσιο έκαναν επανάσταση στη νοοτροπία και την μετέδωσαν και στους υπόλοιπους. Κάλεσαν τους εφοριακούς να δώσουν τη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, βίλα με βίλα, πισίνα με πισίνα, καγιέν με καγιέν, κότερο με κότερο, λίαρ τζετ με λίαρ τζετ. Τους συνδικαλιστές να υπερασπίζουν τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζόμενων και όχι τα δικά τους προνόμια. Χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και πέτυχαν ανοίξουν άμεσα οι λογαριασμοί των πλούσιων και των πολιτικών στις τράπεζες της Ελβετίας και να επαναπατριστούν πολλά δις. Μηδένισαν και πάγωσαν τις αμυντικές δαπάνες. Όσο για το γιγάντιο δημόσιο που τρεφόταν από τον εργαζόμενο λαό καταπιέζοντάς τον, και τα αστικά κόμματα ενδιαφερόταν να κρατήσουν τους πελάτες τους που οι ίδιοι είχαν διορίσει, η αριστερά ενδιαφέρθηκε πάνω απ’ όλα για το δίκαιο και απαίτησε να απολυθούν όσοι, χωρίς να έχουν τα απαραίτητα προσόντα, είχαν προσληφθεί παράνομα εκτός ΑΣΕΠ μετά την καθιέρωσή του. Στο ΙΚΑ εντόπισαν αστραπιαία όλους τους νεκρούς, τυφλούς και άλλους ψευτο-συνταξιούχους, συνέλαβαν δεκάδες επιχειρηματίες που δεν πληρώνουν ασφάλεια στους εργαζόμενους, φυλάκισαν φοροφυγάδες και κλέφτες πολιτικούς. Κατάργησαν τις επιτροπές φαντάσματα και έδιωξαν τα λαμόγια που τις αποτελούσαν. Κατάφεραν να αξιοποιήσουν σε χρόνο ρεκόρ τα 14 δις του ΕΣΠΑ, ωθώντας ταυτόχρονα χιλιάδες άνεργους νέους από τις πόλεις σε νέες αγροτικές ασχολίες.

Απλοποίησαν τους νόμους και αυξήθηκαν οι εξαγωγές, ξεκίνησαν μεγάλα αιολικά πάρκα και φωτοβολταϊκές μονάδες. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που ανήκαν στην αριστερά θυμήθηκαν τον Γληνό και έδωσαν νέο πνεύμα μάθησης στην παιδεία.
Και το αναπάντεχο: Οι χιλιάδες αγανακτισμένοι νέοι και ανάμεσά τους όσοι εμφορούνται από τις ευγενείς ιδέες του αναρχισμού, απαρνήθηκαν τη βία και πήγαν στους δήμους και τις γειτονιές να προπαγανδίσουν στο λαό την άμεση δημοκρατία.
Η κυβέρνηση με τη συμμετοχή του «Μετώπου» της αριστεράς πέτυχε τους στόχους συγκεντρώνοντας πολλά δις και ελαφρώνοντας τον δημόσιο τομέα. Έτσι διαπραγματεύτηκε από ισχυρή θέση και κέρδισε τη μείωση του χρέους. Η χώρα στάθηκε κάπως στα πόδια της και τώρα το «Μέτωπο» κατέβαινε στις εκλογές με τον λαό να του δίνει στην τελευταία δημοσκόπηση σχεδόν πενήντα τοις εκατό και σίγουρα την διακυβέρνηση της χώρας στις εκλογές.

Ύστερα ξύπνησα.
ΥΓ1: Γύρισα από το άλλο πλευρό και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ για να συνεχιστεί το όνειρο αλλά τίποτα. Είδα μόνο την ευγενική μορφή του παλιού κομμουνιστή να με κοιτά χαμογελώντας ενώ χανόταν.
ΥΓ2: Κρίμα να μη δω το φινάλε!
*Ο Γιώργος Κοτανίδης παίζει ρόλους και γράφει σενάρια, μυθιστορήματα και αληθινές ιστορίες. Το τελευταίο του βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη
Πηγή: www.protagon.gr

"Δεν βλέπουμε περιθώρια συγκυβέρνησης"

2011-12-17T11:27:00.000+02:00

Του Θόδωρου Μαργαρίτη*

Διανύουμε μία έντονη περίοδο, εν μέσω μιας ιδιότυπης προεκλογικής περιόδου. Πώς τοποθετείται σε αυτή τη συγκυρία η ΔΗΜΑΡ, η οποία παρεμπιπτόντως παρακολουθεί τα εκλογικά της ποσοστά να αυξάνονται στις δημοσκοπήσεις;

Είναι θετικό το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται μία εντυπωσιακή άνοδος της ΔΗΜΑΡ, κάτι το οποίο μας ενθαρρύνει. Ωστόσο, σε καμία περίπτωση «δεν παίρνουν τα μυαλά μας αέρα». Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι σημειώνεται μία κινητικότητα του κόσμου, ο οποίος είναι απογοητευμένος από το σημερινό πολιτικό σύστημα και αναζητά νέες πολιτικές εκφράσεις. Για τη ΔΗΜΑΡ, το «στοίχημα» είναι να καταφέρει να κάνει απάγκιο αυτή την αγωνία των πολιτών. Να την κάνει ένα μετερίζι από το οποίο θα εκφραστούν όλες οι προσπάθειες για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος και της σημερινής πολιτικής τάξης πραγμάτων.

Έχετε εντοπίσει τη «δεξαμενή» αυτής της δημοσκοπικής ανόδου;

Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι ανήκουν στο χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς. Οι μεν πρώτοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη ρεαλιστικών απαντήσεων στην κρίση. Οι δε δεύτεροι είναι απολύτως απογοητευμένοι από την πολιτική την οποία άσκησε το ΠΑΣΟΚ στη χώρα. Η ΔΗΜΑΡ έχει ξεκαθαρίσει από την ίδρυσή της ότι επιδιώκει να διαμορφώσει μία πολιτική ταυτότητα η οποία οριοθετείται και από τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ αλλά και από την παλαιοκομμουνιστική επιστροφή της άλλης Αριστεράς: ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ.

Να περιμένει κανείς έως τις επόμενες εκλογές απτά αποτελέσματα από τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς;

Εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, έχουμε προβεί σε μία καθαρή τοποθέτηση αναφορικά με την ανασυγκρότηση του δημοκρατικού σοσιαλιστικού χώρου. Επισημαίνουμε, δηλαδή, ότι στην Ελλάδα αν ένας πολίτης ήταν σοσιαλιστής - μεταρρυθμιστής με κοινωνικές ευαισθησίες, ουσιαστικά ήταν «άστεγος». Διότι θα έπρεπε ή να συνυπάρξει με τη δεξιόστροφη πολιτική του ΠΑΣΟΚ ή να συμβιβαστεί με την επιστροφή της Αριστεράς στα παραδοσιακά δόγματα και στερεότυπα. Από αυτή την άποψη, η ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού χώρου είναι για εμάς στη ΔΗΜΑΡ ένα σημείο αιχμής. Βασική της τοποθέτηση είναι η ίδια η μεταρρυθμιστική αριστερή ταυτότητα του κόμματος, οι χιλιάδες πολίτες οι οποίοι αναζητούν μία νέα ταυτότητα αλλά και δυνάμεις οι οποίες κινήθηκαν στο παρελθόν είτε στον εκσυγχρονιστικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, είτε στον κοινωνικό χώρο του ΠΑΣΟΚ, και αναζητούν μαζί μας αυτή την προσπάθεια για μία νέα σοσιαλιστική ταυτότητα στην Ελλάδα.

Πρακτικά, έχει προχωρήσει ό,τι περιγράφετε;

Έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα με την Κίνηση των Ελεύθερων Πολιτών (σ.σ. Β.Οικονόμου κ.ά.), με ανθρώπους από την πλευρά του περιοδικού Μεταρρύθμιση (σ.σ. Ν.Μπίστης κ.ά.), με στελέχη από το χώρο της πολιτικής οικολογίας (σ.σ. Ηλ.Ευθυμιόπουλος κ.ά.) αλλά και με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους της Κεντροαριστεράς από τον αυτοδιοικητικό και το συνδικαλιστικό τομέα οι οποίοι καθημερινά έρχονται σε επαφή με τις οργανώσεις της ΔΗΜΑΡ.

Υπάρχει χαραμάδα συνεννόησης με το ΣΥΡΙΖΑ;

Οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν στη ρήξη, το καλοκαίρι του 2010, παραμένουν επίκαιροι. Ο ΣΥΝ είναι όμηρος της συμμαχίας με το ΣΥΡΙΖΑ, πλέον μαζί και με μία δόση εθνολαϊκιστικού ΠΑΣΟΚ. Αυτή η εξέλιξη δεν έχει τα χαρακτηριστικά μίας σύγχρονης αριστερής απάντησης στην κρίση.

Τι είδους ΠΑΣΟΚ βλέπετε να προκύπτει μετά από αυτή την ιστορική 2ετία η οποία προηγήθηκε.

Νομίζω ότι όλες οι στρατηγικές στο ΠΑΣΟΚ θα οδηγήσουν σε μία αλληλοεξουδετέρωση, διότι αφορούν προσωπικές στρατηγικές, χωρίς πολιτικές κατευθύνσεις.

Πώς κρίνετε την κυβέρνηση Παπαδήμου;

Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι δεσμευμένη σε ένα πρόγραμμα οικονομικών επιλογών με τις οποίες η ΔΗΜΑΡ είναι αντίθετη. Ωστόσο, η συγκρότηση αυτής της κυβέρνησης συνέβαλε σε ένα κλίμα πολιτικής ομαλότητας, το οποίο αποτελεί και μία αυτόνομη ανάγκη, διότι αν τα οικονομικά προβλήματα συνοδεύονταν και από μία ενδεχόμενη πολιτική αστάθεια, τότε η χώρα θα έφτανε στη χρεοκοπία.

Πότε θεωρείτε ότι πρέπει να διεξαχθούν εκλογές;

Αντικειμενικά, θα διεξαχθούν περίπου 2 μήνες μετά την ενδεικτική προθεσμία της 19^ης Φεβρουαρίου, αν φυσικά ολοκληρωθούν πρώτα οι υποχρεώσεις αυτής της κυβέρνησης, δηλαδή το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων (PSI) και η δανειακή σύμβαση. Να ξεκαθαρίσω ακόμη μια φορά ότι εμείς δεν συμφωνούμε με την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ωστόσο, δεν υποτιμούμε και την ανάγκη πολιτικής ομαλότητας η οποία αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι υπάρχει στη χώρα μας.

Με ποιες προϋποθέσεις θα συμμετάσχει η ΔΗΜΑΡ σε ένα κυβερνητικό σχήμα μετά τις επικείμενες εκλογές;

Αυτή τη στιγμή δεν φαίνονται περιθώρια για μία κυβερνητική λύση, διότι δεν υπάρχουν στον ορίζοντα δυνατότητες προγραμματικών συγκλίσεων με κάποιο από τα κόμματα τα οποία κινούνται στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Φυσικά, οι εξελίξεις μπορεί να καθορίσουν αυτονόμως κάποια νέα δεδομένα, τα οποία όμως δεν έχουμε αυτή τη στιγμή.

Πηγή: TVXS

Διαπολιτισμικα συγγραφικά μονοπάτια

2011-12-16T20:12:00.000+02:00

Οι μύθοι της δραχμής

2011-12-15T12:40:00.000+02:00

Του Βαγγέλη Κορωνάκη

Μέσα από την εφιαλτική συζήτηση που άνοιξε περί της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ και της επιστροφής στη δραχμή γίνεται σταδιακά φανερό ποιοι επιδιώκουν μια τέτοια εξέλιξη: Αυτοί που έχουν από καιρό τις περιουσίες τους στο εξωτερικό και ελπίζουν με την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα να τις πολλαπλασιάσουν και να αγοράσουν τα πάντα για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά κι αυτοί που έχουν δημιουργήσει υπέρογκα χρέη προς κάθε κατεύθυνση και ελπίζουν πως μέσα στη γενική κατάρρευση θα καταφέρουν να διασωθούν.

Συχνά, οι δύο αυτές κατηγορίες «συμπατριωτών» μας ταυτίζονται και είναι αυτοί που στην αρχή διακριτικά, σιγά-σιγά σαφέστερα και σε λίγο καιρό ξεκάθαρα, θα ζητούν την έξοδο από το ευρώ σαν τη μοναδική λύση σωτηρίας.

Ευτυχώς έως τώρα η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού κατανοούσε πολύ καλά τι έχει να χάσει από μια τέτοια εξέλιξη. Όμως τα ατέλειωτα ισοπεδωτικά μέτρα πάνε να δημιουργήσουν και μια τρίτη αυξανόμενη κατηγορία Ελλήνων, που έχοντας χάσει τα πάντα και βρισκόμενοι σε απόγνωση μπροστά σε υποχρεώσεις που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν, μετατρέπονται σε ακροατές και θετικούς αποδέκτες της προπαγάνδας των συμφερόντων της δραχμής. Οι μύθοι που καλλιεργούν συστηματικά, συχνά υιοθετούνται από τους απελπισμένους πολίτες αβασάνιστα.

Ας δούμε κάποιους από αυτούς και τον αντίλογό τους.

Με την έξοδο από το ευρώ θα ξαναγυρίσουμε στο ίδιο σημείο που ήμασταν πριν μπούμε σ’ αυτό.
Μπορεί η χώρα αν δεν είχε μπει ποτέ στο ευρώ να ήταν τώρα σε καλύτερη κατάσταση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εγκαταλείποντας το κοινό νόμισμα θα επιστρέψει στο ίδιο σημείο. Η Ελλάδα, όπως και οι άλλες χώρες, μπήκε με σχεδιασμό στον προθάλαμο του ευρώ, υπήρξε μια νομισματική μονάδα προπομπός, το ECU, και η ισοτιμία της δραχμής κυμαινόταν εντός ελεγχόμενων ορίων. Τα επιτόκια μειώθηκαν σταδιακά από την Τράπεζα της Ελλάδος, αυτό έδωσε τη δυνατότητα της θεαματικής μείωσης του πληθωρισμού και η μετάβαση στο νέο νόμισμα έγινε ομαλά και προγραμματισμένα. Η διαδικασία αυτή που κράτησε χρόνια είναι αδύνατο να αντιστραφεί. Αντίθετα, η μετάβαση θα είναι ένα απότομο σοκ με απρόβλεπτες, χαοτικές συνέπειες για την οικονομία και για τον πληθυσμό.

Η Ελλάδα έζησε με τη δραχμή για πολλές δεκαετίες, το ίδιο καλά θα μπορέσει να ζήσει και πάλι.
Είναι πολύ διαφορετικό να έχεις μάθει να λειτουργείς με ένα αδύναμο νόμισμα, από το να επιστρέφεις σ’ αυτό έχοντας χρησιμοποιήσει ένα από τα πιο σκληρά νομίσματα του πλανήτη. Η εμπιστοσύνη, βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία κάθε νομίσματος, θα είναι ανύπαρκτη προς τη νέα δραχμή για πάρα πολλά χρόνια. Σαν προϊόν αποτυχίας και όχι επιλογής, θα θεωρείται από Έλληνες και ξένους νόμισμα δεύτερης κατηγορίας που κανείς δεν θα θέλει να κατέχει. Αντίθετα, το ευρώ θα παραμείνει σαν ένα δεύτερο παράλληλο νόμισμα δημιουργώντας τεράστιες στρεβλώσεις, ανισότητες και δυσλειτουργίες, όπως συμβαίνει σε κάθε τριτοκοσμική χώρα με παράλληλη κυκλοφορία δύο ή περισσοτέρων νομισμάτων.

Το δημόσιο χρέος μας θα μετατραπεί σε δραχμές και θα μπορούμε να το εξυπηρετήσουμε κόβοντας νόμισμα.
Ένα μεγάλο μέρος του χρέους μας υπόκειται σε μη ελληνικό δίκαιο και είναι αδύνατο να μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα με ένα απλό νόμο από την ελληνική Βουλή. Επομένως σε δραχμικούς όρους το χρέος θα αυξηθεί αντίστοιχα με το ύψος της υποτίμησης, το κράτος θα είναι υποχρεωμένο να συγκεντρώνει ευρώ για την αποληρωμή του, που βέβαια θα γίνει αδύνατη, και η χρεοκοπία θα είναι αυτόματη. Αυτό θα μας αποκλείσει από το διεθνή δανεισμό για πολλά χρόνια και το μόνο συνάλλαγμα που θα έχουμε θα είναι αυτό που θα προσπαθούμε να μαζέψουμε κάθε καλοκαίρι από τον τουρισμό και τις εξαγωγές.

Η Ελλάδα, αφού θα μπορεί να τυπώνει δραχμές, θα εξασφαλίσει τα εισοδήματα των πολιτών της.
Φυσικά και θα μπορεί να τυπώνει, όμως ποιος εμπιστεύεται Έλληνες πολιτικούς με ένα νομισματοκοπείο στα χέρια τους; Είναι βέβαιο ότι τα ονομαστικά εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων θα αυξηθούν, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν θα αντισταθούν στον πειρασμό να ευχαριστήσουν την εκλογική τους πελατεία και να δικαιολογήσουν τη μοιραία απόφαση της εξόδου, όμως ο τριτοκοσμικός πληθωρισμός που θα δημιουργηθεί από την εκτύπωση χρήματος, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των τιμών των εισαγόμενων προϊόντων λόγω υποτίμησης, θα κάνει τη μετά μνημόνιο αγοραστική δύναμη των Ελλήνων να μοιάζει με καταναλωτικό παράδεισο.

Για όσους δεν έχουν ιδιωτικά χρέη σε ξένο νόμισμα δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις.
Οι μισθοί θα είναι σε δραχμές, αλλά και τα δάνεια το ίδιο. Είναι αλήθεια ότι και τα εσωτερικά χρέη (στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια κ.ά.) θα μετατραπούν σε δραχμές, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι Έλληνες δεν θα κληθούν να πληρώσουν περισσότερα. Κάθε χώρα με αδύναμο νόμισμα, για να το υποστηρίξει και να αμυνθεί από τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, ανεβάζει τα επιτόκιά της σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά που είχαμε τη δεκαετία του 1980. Αν δε κάποιος δεν έχει υψηλές καταθέσεις για να επωφεληθεί σε ένα βαθμό από αυτά τα υψηλά επιτόκια, η αποπληρωμή των δανείων του ακόμα και σε δραχμές θα γίνει μία πολύ ακριβή υπόθεση.

Θα υπάρξει κοινωνική εξισορρόπηση και μείωση της φτώχειας.
Στην πραγματικότητα, θα συμβεί το ακριβώς αντίθετο. Ο πλούτος αυτών που έχουν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό θα πολλαπλασιαστεί, ενώ οι καταθέσεις των μικρομεσαίων θα εξανεμιστούν. Ο πληθωρισμός και οι συνεχείς υποτιμήσεις θα μεγαλώνουν το χάσμα, ενώ θα δημιουργηθούν καινούργιες τάξεις νεόπλουτων που θα έχουν πρόσβαση σε συνάλλαγμα λόγω εξαγωγών και τουρισμού. Οι αστικοί πληθυσμοί που δεν θα έχουν πρόσβαση σε αγροτικά προϊόντα θα βυθιστούν στην εξαθλίωση και την εγκληματικότητα, που θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Θα μειωθεί η ανεργία.
Οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν στον τουρισμό και στις εξαγωγικές επιχειρήσεις θα είναι πολύ λιγότερες από αυτές που θα χαθούν σε επιχειρήσεις που στηρίζουν τη δραστηριότητά τους στις εισαγωγές. Μια ματιά στο εμπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας αρκεί για να καταλάβει κανείς τα ποσοστά απασχόλησης σε εισαγωγικούς και εξαγωγικούς κλάδους. Επιχειρήσεις εισαγωγής και εμπορίου πρώτων υλών, αυτοκινήτων, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, τροφίμων, φαρμάκων, μηχανημάτων, ρουχισμού θα καταρρεύσουν, αφού θα εισπράττουν δραχμές και θα πρέπει να πληρώνουν ή θα χρωστούν ήδη ευρώ. Για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας στην αγροτική παραγωγή θα χρειαστούν χρόνια, μετακινήσεις πληθυσμών και αποαστικοποίηση.

Η Ελλάδα θα γίνει ανταγωνιστική.
Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν θα είναι η αναμενόμενη αφού οι εγχωρίως παραγόμενες πρώτες ύλες είναι ελάχιστες σε σχέση με τις εισαγόμενες, που θα γίνουν πανάκριβες, και οι μισθοί λόγω πληθωρισμού θα συνεχίσουν να αυξάνονται. Άρα το κόστος παραγωγής δεν θα μειωθεί σε βαθμό αντίστοιχο με το ύψος της υποτίμησης. Επιπλέον, η πιθανή επιβολή δασμών από άλλες χώρες στις εισαγωγές από την Ελλάδα θα ακυρώσει το όποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα προσφέρει ακόμα και μια μεγάλη υποτίμηση. Έτσι η Ελλάδα θα υποφέρει από τις αρνητικές συνέπειες του υποτιμημένου νομίσματος, χωρίς να απολαμβάνει τις αντίστοιχες θετικές.

Θα αυξηθούν οι ξένες επενδύσεις.
Οι ξένες επιχειρήσεις δεν θα έχουν κανένα ενδιαφέρον να επενδύσουν στην Ελλάδα αποκομίζοντας κέρδη σε υποτιμημένες δραχμές που δεν θα μπορούν να επαναπατριστούν, αφού η ανταλλαξιμότητα της δραχμής στις διεθνείς αγορές θα είναι περιορισμένη, η διολίσθηση της ισοτιμίας συνεχής και γενικά η εμπιστοσύνη προς το νόμισμα ανύπαρκτη. Εκτός, βέβαια, αν τους δοθούν κίνητρα αποικιοκρατικού χαρακτήρα (δικαίωμα εξαγωγής συναλλάγματος, απαλλαγή από φόρους κ.λπ.). Οι μόνες επενδύσεις που θα αυξηθούν θα είναι από Έλληνες επιχειρηματίες που θα θησαυρίσουν επανεισάγοντας κάποια από τα υπερτιμημένα ευρώ που έχουν βγάλει σε ξένες τράπεζες, αλλά κι αυτές θα είναι περιορισμένες, τουλάχιστον στην αρχή, λόγω χαμηλής εγχώριας ζήτησης για οτιδήποτε εκτός από είδη πρώτης ανάγκης.

Θα αυξηθεί το συνάλλαγμα από τον τουρισμό.
Ο τουρισμός θα αυξηθεί θεαματικά αφού η Ελλάδα θα ξαναγίνει και πάλι ένας φτηνός ευρωπαικός προορισμός, όχι όμως απαραίτητα και το συνάλλαγμα που θα εισρέει στην οικονομία. Οι μεγάλες επιχειρήσεις του κλάδου (ξενοδοχεία κ.λπ.) θα δέχονται τις πληρωμές τους σε λογαριασμούς «θυγατρικών» τους στο εξωτερικό, ενώ οι μικροί επιχειρηματίες, (εστιατόρια κ.λπ.) θα δέχονται μετρητά σε συνάλλαγμα και μάλιστα σε καλύτερη από την επίσημη ισοτιμία. Έτσι οι τουρίστες δεν θα έχουν κανένα κίνητρο να ανταλλάσσουν το συνάλλαγμά τους με δραχμές στις τράπεζες κι αυτό θα καταλήγει κατευθείαν στις τσέπες των επιχειρηματιών του τουρισμού, ενώ βέβαια οι εργαζόμενοι στον κλάδο θα πληρώνονται σε υποτιμημένες δραχμές. Επιπλέον θα πρέπει να ξεχάσουμε για πάντα το στόχο του ποιοτικού τουρισμού, αφού η χώρα θα προσελκύει τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα από όλη την Ευρώπη, οι Έλληνες θα επαναπαυθούν και θα αποφύγουν κάθε επένδυση αναβάθμισης του τουριστικού προϊόντος και η χώρα θα υποφέρει όλα τα μειονεκτήματα (οικολογικά και άλλα) της μαζικής επέλασης φτωχοτουρισμού.

Θα αναπτυχθεί η ελληνική παραγωγή, ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της χώρας.
Εκτός κι αν δημιουργηθούν κρατικές επιχειρήσεις, οι ιδιώτες βιομήχανοι και οι αγρότες θα προτιμήσουν σε πρώτη φάση να στραφούν στην παραγωγή προϊόντων που θα μπορούν να εξαχθούν με μεγαλύτερα κέρδη λόγω της υποτίμησης. Αντίστοιχα με τις τουριστικές, οι εξαγωγικές επιχειρήσεις θα προσπαθούν να κρατούν το συνάλλαγμα που εισπράττουν στο εξωτερικό. Έτσι και οι εγχώριες ανάγκες σε τρόφιμα, φάρμακα, καταναλωτικά αγαθά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης θα είναι δύσκολο να καλυφθούν, αλλά και το συνάλλαγμα από τις εξαγωγές δεν θα μπαίνει στην οικονομία αλλά σε λογαριασμούς στο εξωτερικό. Το κράτος θα υποχρεωθεί να κρατικοποιήσει ή να επιδοτήσει μαζικά συγκεκριμένους παραγωγικούς τομείς ειδών πρώτης ανάγκης για να εξασφαλίσει τη σίτιση του πληθυσμού, τυπώνοντας κι άλλο χρήμα, κάτι που θα τροφοδοτήσει το φαύλο κύκλο του πληθωρισμού και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Μπορούμε να παραμείνουμε στην ΕΕ με τη δραχμή.
Ακρογονιαίος λίθος της ΕΕ, μαζί με την ελεύθερη διακίνηση ατόμων και εμπορευμάτων, είναι η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Με την επιστροφή στη δραχμή η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να επιβάλει απαγόρευση στην εξαγωγή συναλλάγματος, που θα θέσει τη χώρα αυτομάτως εκτός νομικού πλαισίου λειτουργίας της ΕΕ. Το ότι θα επιστρέψουμε στην εποχή που μας έγδυναν στο αεροδρόμιο ψάχνοντας για κρυμμένα δολάρια, θα είναι μια ασήμαντη συνέπεια σε σχέση με όλες τις άλλες.

Μπορούμε να συμμετέχουμε σε ένα νέο «ευρώ του Νότου».
Στην πραγματικότητα κι αυτός ο μύθος καλλιεργείται για να «σπρώξει» καλυμμένα προς την κατεύθυνση της δραχμής. Είναι τουλάχιστον αφέλεια να θεωρεί κανείς ότι σε περίπτωση διάσπασης του ευρώ, βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες όπως η Ιταλία θα δέχονταν τη συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα νέο κοινό νόμισμα.

Η Ελλάδα θα ανακτήσει την εθνική κυριαρχία της.
Εδώ η απάντηση είναι απολύτως υποκειμενική. Η ερώτηση είναι: Πότε η εθνική κυριαρχία μιας χώρας κινδυνεύει περισσότερο; Όταν στους διαδρόμους των υπουργείων της σουλατσάρουν Ευρωπαίοι γραφειοκράτες που παρακολουθούν τις δαπάνες και τα έσοδά της ή όταν στις θάλασσές της και έξω από τα σύνορά της κυκλοφορούν ξένες φρεγάτες και άρματα μάχης που για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται να αγοραστούν όπλα με σκληρό συνάλλαγμα που δεν θα υπάρχει και θα πρέπει να βρεθεί κόβοντας ζωτικές για τον πληθυσμό δαπάνες;

***

Υ.Γ. Στην καθόλου απίθανη περίπτωση της συνολικής διάλυσης του ευρώ, τα πράγματα θα είναι εντελώς διαφορετικά αλλά πάντως καθόλου καλύτερα. Τουλάχιστον σ’αυτή την περίπτωση δεν θα έχουμε αυτοκτονήσει οικιοθελώς.

Πηγή: ATHENS VOICE

Η καθαρίστρια που οδηγεί την επανάσταση κατά των τραπεζών

2011-12-14T14:46:00.000+02:00

Μία καθαρίστρια, μετανάστρια από τον Ισημερινό στην Ισπανία, καθοδηγεί την εξέγερση κατά ισπανικής παγίδας με υποθήκες.
Η Άιντα Κινατόα περνά στην αντεπίθεση και γίνεται το πρόσωπο των πολιτών του Εκουαδόρ που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τα υπέρογκα στεγαστικά δάνεια των ισπανικών τραπεζών. Μιλώντας στον Observer, περιγράφει η ίδια το πρόβλημα: «Οι περισσότεροι πολίτες του Ισημερινού έφτασαν εδώ (στην Ισπανία) ανάμεσα στο 1998 και το 2002, προσπαθώντας να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση στη χώρα τους» λέει.

«Βρίσκαμε δουλειά, αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε θέσεις εργασίας. Οι ιδιοκτήτες σπιτιών ζητούσαν έξι νοίκια μπροστά και έναν Ισπανό να εγγυηθεί για την πληρωμή. Οπότε, καταλήγαμε στριμωγμένοι σε μικροσκοπικά διαμερίσματα, με ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε ένα δωμάτιο» λέει.

Καθώς ο αριθμός των μεταναστών στην Ισπανία πενταπλασιάστηκε με την άφιξη σχεδόν πέντε εκατομμυρίων ανθρώπων στη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι τράπεζες εντόπισαν μια νέα πηγή εισοδήματος.

«Οι τράπεζες άρχισαν να μας καλούν σε δωρεάν πολιτιστικές εκδηλώσεις» λέει η Άιντα Κινατόα. «Εκεί μας έλεγαν, επίσης, πώς να πάρουμε στεγαστικά δάνεια, λέγοντάς μας ότι η ιδιοκτησία ήταν μια καλή επένδυση. Πρόσφεραν δάνεια για το 120% της αξίας ενός σπιτιού».

Τράπεζες και κτηματομεσίτες βρίσκονταν σε συμφωνία, πείθοντας τους μετανάστες να πάρουν δάνεια με όρους που πολλές φορές δεν καταλάβαιναν.

Η ίδια η Κινατόα έχει προσωπική εμπειρία για αυτό. Λέει ότι είδε ένα «υπέροχο μεγάλο διαμέρισμα», για το οποίο της ζητήθηκε προκαταβολή. Αλλά μετά της είπαν ότι το διαμέρισμα δεν ήταν πλέον διαθέσιμο. Αντί να επιστρέψουν τα χρήματα της προκαταβολής, το κτηματομεσιτικό γραφείο της προσέφερε ένα πολύ μικρότερο διαμέρισμα. Κατέληξε να δανειστεί 164.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου 14.000 ευρώ προσωπικό δάνειο για να πληρώσει την αμοιβή του κτηματομεσιτικού γραφείου.

Εν τω μεταξύ, της είπαν ότι πρέπει να προσφέρει το σπίτι της ως εγγύηση για μια άλλη οικογένεια από το Εκουαδόρ. «Απλά πήγαμε στον συμβολαιογράφο ή στην τράπεζα, και υπογράψαμε» είπε. «Ήταν ένας τρόπος για να βρούμε ένα αξιοπρεπές μέρος να ζήσουμε».

Όταν η «φούσκα» των ακινήτων έσκασε, η κατάσταση έγινε δραματική. Μόνο το 29% των 400.000 πολιτών του Εκουαδόρ πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν υπάγονται σε ισπανικό νόμο που ορίζει ότι οι τράπεζες μπορούν να ανακτήσουν τα σπίτια, ακυρώνοντας μόνο τη μισή της υποθήκης και χρεώνοντας έξοδα για την ανάκτηση.

Ο Εδουάρδο, ένας 43χρονος οικοδόμος θα χάσει τον Μάιο το διαμέρισμά του στη Μαδρίτη, αλλά θα εξακολουθεί να είναι υπερχρεωμένος στην τράπεζα.

«Θα έφευγα τώρα, αλλά ανησυχώ για τους ανθρώπους που έχουν μπει εγγυητές» λέει.

«Είμαστε έντιμοι άνθρωποι» δηλώνει η Κινατόα από την πλευρά της. «Και θέλουμε να πληρώσουμε τα χρέη μας. Αλλά αυτό το σύστημα είναι αδύνατο και άδικο» προσθέτει.

Η Κινατόα είναι πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών του Ισημερινού στη Μαδρίτη και αντιπροσωπεύει ομάδες πολιτών που εμπόδισαν την πρόσβαση σε σπίτια που επρόκειτο να ανακτηθούν, αναγκάζοντας τις τράπεζες να επαναδιαπραγματευτούν.

Τώρα θέλει να περάσει νομοσχέδιο στην Βουλή του Ισημερινού που θα κηρύσσει τις ισπανικές υποθήκες παράνομες και θα επιτρέπει στους πολίτες να ξεφεύγουν από τις τράπεζες, επιστρέφοντας στην πατρίδα τους.

Πηγή: www.alterthess.gr

Καρλ Μαρξ: Ενας στοχαστής για τον 21ο αιώνα

2011-12-13T15:26:00.000+02:00

ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

ΜΕΤΑ την κατάρρευση της ΕΣΣΔ κυριάρχησε η πεποίθηση ότι ο Μαρξ είναι ένας στοχαστής που ανήκει οριστικά στο παρελθόν, που συνδέεται δηλαδή με τις πολιτικές εμπειρίες των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κινημάτων των δυο προηγούμενων αιώνων και επομένως πρέπει να πάψει να θεωρείται σημαντικός για τη σημερινή εποχή. Στο βιβλίο του «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο. Μαρξ και μαρξισμός 1840-2011» (που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις «Θεμέλιο»), ο βρετανός ιστορικός Ερικ Χομπσμπάουμ υποστηρίζει, αντίθετα, ότι ο Μαρξ είναι «ένας σπουδαίος στοχαστής για τον 21ο αιώνα».

Τονίζει μάλιστα πως το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πλέον τα κομμουνιστικά καθεστώτα μάς επιτρέπει να διαβάσουμε τον Μαρξ χωρίς προκαταλήψεις, απελευθερώνοντάς τον από τις δογματικές ερμηνείες που πρότειναν οι διάφοροι «μαρξισμοί» και κυρίως από την ταύτισή του με τη λενινιστική θεωρία.

Ετσι θα καταστεί δυνατό να θέσουμε τα ίδια τα ερωτήματα που έθεσε ο Μαρξ, χωρίς να δώσουμε σε αυτά τις ίδιες απαντήσεις που έδιναν οι μαθητές και οι οπαδοί του, δηλαδή οι μαρξιστές του παρελθόντος. Οχι επειδή αυτές ήταν όλες εσφαλμένες, αλλά επειδή σχεδόν πάντα ήταν αποσπασματικές και μονόπλευρες απαντήσεις. Εντόπιζαν πρώτα ένα στοιχείο του έργου του, το απομόνωναν έπειτα και τέλος το απολυτοποιούσαν, απλοποιώντας ή και διαστρεβλώνοντας τη σκέψη του. Πολλοί μαρξιστές μετέτρεψαν έτσι τη σκέψη του Μαρξ σε δόγμα και πάνω σε αυτή τη βάση διαμορφώθηκαν και αντιπαρατέθηκαν ορθοδοξίες και αιρέσεις.

Μια κριτική και απροκατάληπτη ανάγνωση του έργου του αποκαλύπτει αντίθετα έναν στοχαστή ικανό να επανεξετάζει και να αναθεωρεί διαρκώς τα πορίσματα των ερευνών του. Τα γραπτά του αποτελούν ένα ανολοκλήρωτο έργο, ένα έργο ανοιχτό, σε διαρκή εξέλιξη. Και ο ίδιος αντιλαμβανόταν τη σκέψη του ως μια κριτική μέθοδο ανάλυσης της πραγματικότητας και όχι ως ένα αύταρκες και κλειστό σύστημα ιδεών. Σε σημείο μάλιστα που, μπροστά στις δογματικές ερμηνείες του έργου του που έδιναν ενθουσιώδεις οπαδοί του, αυτός προτιμούσε να δηλώνει: «Εγώ δεν είμαι μαρξιστής».

Εφαρμόζοντας αυτή την κριτική μέθοδο, ο «μαρξιστής» Χομπσμπάουμ διαπιστώνει ότι «πολλά από όσα έγραψε ο Μαρξ είναι παρωχημένα και κάποια δεν είναι πλέον αποδεκτά». Υπάρχουν όμως και πολλά καίρια σημεία της ανάλυσης του Μαρξ που «παραμένουν βάσιμα και ουσιώδη». Διαψεύστηκαν βέβαια πολλές από τις προβλέψεις του και ιδιαίτερα εκείνη που υπέθετε ότι η εξαθλίωση και η συνακόλουθη πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του προλεταριάτου θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και στον σοσιαλισμό. Διατηρεί όμως την αξία της και παραμένει ανυπέρβλητη η μαρξική ανάλυση της παγκόσμιας δυναμικής της καπιταλιστικής ανάπτυξης και των εσωτερικών της αντιφάσεων. Σήμερα μάλιστα φαίνεται ακόμα πιο έγκυρη και ισχυρή, επειδή η ενοποίηση των αγορών (των εμπορευμάτων, του χρήματος, των συμβόλων, των τρόπων ζωής) ενισχύει εκείνα τα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού που είχε αναδείξει και περιγράψει ο Μαρξ.

Ποιος μπορεί πράγματι να αρνηθεί το γεγονός ότι ο καπιταλισμός (ο οποίος έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό χρηματοπιστωτικός, όπως ο Μαρξ προέβλεπε) γεννάει περιοδικά κρίσεις, υφέσεις, μαζική ανεργία και κοινωνικές ανισότητες; Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια; Και πώς να μη θεωρήσουμε επιτακτική την αναγκαιότητα -που υποδεικνύει και ο Χομπσμπάουμ με τον τίτλο του έργου του- «να αλλάξουμε τον κόσμο»;

Το έργο του Μαρξ παραμένει πολύτιμο και αναγκαίο πνευματικό εφόδιο για όλους όσοι θέλουν μια διαφορετική κοινωνία, καλύτερη και πιο δίκαιη από τη σημερινή. Στο παρελθόν αυτή η αλλαγή ταυτίστηκε από τους περισσότερους μαρξιστές με την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και τη μετάβαση στον σοσιαλισμό. Το ερώτημα όμως που τίθεται σήμερα (και δεν το αποφεύγει ο Χομπσμπάουμ) είναι: Να αλλάξουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο σημαίνει υποχρεωτικά να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό και να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό; Σημαίνει δηλαδή να εξαλείψουμε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και να θεμελιώσουμε μιαν οικονομία που θα βασίζεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής;

Στις ιστορικές εμπειρίες οικοδόμησης του σοσιαλισμού η κοινωνικοποίηση ταυτίστηκε με την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και γέννησε όχι μόνον αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα αλλά και αυταρχικά καθεστώτα που εκμηδένισαν την ανθρώπινη ελευθερία. Ο Χομπσμπάουμ δεν παραγνωρίζει αυτό το σκληρό μάθημα που μας κληροδοτεί η ιστορία του εικοστού αιώνα. Ο «σοσιαλισμός», όπως εφαρμόστηκε στην ΕΣΣΔ και στις άλλες κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες, έχει πεθάνει και δεν πρόκειται να αναγεννηθεί. Οπως εξηγεί ο Χομπσμπάουμ, ο Μαρξ δεν μας άφησε συγκεκριμένες αναλύσεις για τα οικονομικά του σοσιαλισμού και οι οπαδοί του στον εικοστό αιώνα -τόσο οι σοσιαλδημοκράτες όσο και οι κομμουνιστές- εμπνεύστηκαν τη σχεδιασμένη οικονομία από το παράδειγμα της πολεμικής οικονομίας που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Σημειώνει ο βρετανός ιστορικός: «Από τη δεκαετία του 1980 έγινε φανερό πως οι σοσιαλιστές, είτε οι μαρξιστές είτε οι άλλοι, έμειναν χωρίς την παραδοσιακή εναλλακτική λύση τους απέναντι στον καπιταλισμό, εκτός αν ξανασκεφτούν τι εννοούσαν με τον “σοσιαλισμό” ή μέχρι να το ξανασκεφτούν».

Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 κατέδειξε ωστόσο τη χρεοκοπία του φονταμενταλισμού της αγοράς και, μολονότι δεν υπάρχει στον ορίζοντα ένα ριζικά εναλλακτικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, «το ενδεχόμενο της διάλυσης, ακόμη και της κατάρρευσης, του υπάρχοντος συστήματος δεν πρέπει πλέον να αποκλείεται».

Τα μεγάλα προβλήματα του 21ου αιώνα απαιτούν λύσεις τις οποίες δεν μπορούν να δώσουν ούτε η ελεύθερη αγορά ούτε ο παραδοσιακός πολιτικός φιλελευθερισμός. Ιδού γιατί, «άλλη μία φορά, έχει έρθει η ώρα να πάρουμε τον Μαρξ στα σοβαρά».

Πηγη: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Απεργία Χαλυβουργών - Αγωνας, Αξιοπρέπεια, Αλληλεγγύη

2011-12-13T13:38:00.001+02:00

Από τις 31 Οκτώβρη, οι εργάτες και οι εργάτρiες της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν έναν σπουδαίο αγώνα για να υπερασπιστούν το εισόδημα και τα δικαιώματά τους, για να υπερασπιστούν την αξιοπρέπεια τους. Την αξιοπρέπεια όλων μας. Γιατί ο αγώνας των εργαζόμενων της Ελληνικής Χαλυβουργίας είναι αγώνας όλων μας!

«Διψάω για επαφή με τον κόσμο...»

2011-12-12T15:09:00.001+02:00

Η Αφροδίτη Μάνου ανοίγει την καρδιά της στην «Κ» και μιλάει για όσα έχασε και όσα θέλει να ξαναβρεί

Της Γιουλης Επτακοιλη

«Εχω ανάγκη από μια συνάντηση. Εχω ανάγκη να δω ποιοι με αγαπούν και με θέλουν. Σε αυτή τη φάση είμαι πολύ μόνη στη ζωή, χρειάζομαι κοινωνικοποίηση. Πέρασα μια Οδύσσεια τα τελευταία χρόνια, που μ’ έκανε να απέχω από τα κοινωνικά, τα προβλήματα και τις χαρές του συνόλου και σήμερα έχω μεγάλη δίψα για επαφή με τον κόσμο».

Αληθινή, γλυκιά και περιποιητική όπως μας υποδέχθηκε στο σπίτι της, ελαφρώς συγκινημένη και με εξομολογητική διάθεση, η Αφροδίτη Μάνου άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για όσα έχει χάσει και γι’ αυτά που θέλει να ξαναβρεί. Αφορμή, η εμφάνισή της στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο – πολλά χρόνια μετά την τελευταία παράσταση «Ατακτη ζωή» που είχε παρουσιάσει μαζί με την Ελένη Ροδά το 2000. Με ένα πρόγραμμα που θα βασίζεται στα δικά της τραγούδια· τραγούδια που έχουμε αγαπήσει για την αμεσότητα της μουσικής και των στίχων.

Αν επιτρέπεται μια προσωπική εκτίμηση, θεωρώ ότι η «Νυχτερινή εκπομπή», ο δίσκος της Αφροδίτης Μάνου που κυκλοφόρησε το 1984, ήταν ένα από τα πιο τολμηρά, φρέσκα και κόντρα στο ρεύμα μουσικά έργα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ηταν ένα καινούργιο συναρπαστικό ταξίδι και το γεγονός ότι τα τραγούδια της διατηρούν μέχρι και σήμερα τη φρεσκάδα τους αποδεικνύει την αυθεντικότητά τους.

Γράφω συνέχεια...

Η Αφροδίτη Μάνου μπορεί να απέχει από τα λάιβ, δεν έχει σταματήσει όμως να γράφει. «Γράφω συνέχεια, αλλά δεν είμαι έτοιμη να εκδώσω κάτι καινούργιο. Να μιλήσω για τα μέσα μου. Δεν είμαι ικανοποιημένη απ’ αυτά που γράφω ακόμη και γι’ αυτό δεν τα βγάζω. Θα το καταλάβω όταν θα είναι καλά. Θα το νιώσω. Αυτή τη στιγμή το “μέσα’’ μου είναι πάρα πολύ άτακτο και δεν μπορώ να το βάλω σε τάξη εύκολα». Ακούγεται οξύμωρος αυτός ο δισταγμός για μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε ποτέ την πρόκληση.

«Αντίθετα, την επιδίωξα», παραδέχεται. «Εκανα ακρότητες, όχι φυσιολογικά πράγματα. Δεν ασχολήθηκα με τη δουλειά μου, δεν έκανα λεφτά, θα μπορούσα να είχα βγάλει πολλά λεφτά, αλλά είχα πάντα περίεργες ιεραρχήσεις. Μετά τη μεταπολίτευση, έπεσα με τα μούτρα στην πολιτική, τα παράτησα όλα. Κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό που μετανιώνω, γιατί δεν έδωσα τη σημασία που έπρεπε στη μουσική. Η μουσική είναι απαιτητική, δεν μπορείς να την αφήνεις και να την ξαναπιάνεις. Πρέπει να την υπηρετείς, είναι ζωντανός οργανισμός, δύσκολη ερωμένη. Τότε δυστυχώς δεν το είχα καταλάβει. Αλλά από την άλλη πλευρά, αν δεν είχα κάνει αυτήν την πολύτιμη συλλογή εμπειριών και συναισθημάτων, μπορεί να μην έγραφα ποτέ». Περάσαμε ξυστά από την πολιτική και η ερώτηση ήρθε σχεδόν φυσικά. Γιατί βρίζουν τη γενιά σας τόσο πολύ; «Γιατί νομίζαμε ότι κάναμε κάτι σπουδαίο και μάλιστα αυτοδιαφημιζόμασταν. Λέγαμε στις νεότερες γενιές: “Εμείς κάναμε το Πολυτεχνείο’’. Και τώρα αποδεικνύεται ότι κάναμε μια τρύπα στο νερό, για να μην πω στον χάρτη της Ελλάδας. Ο ρόλος του καλλιτέχνη δεν είναι να οργανώσει τον κόσμο, απλώς αν έχει διαβάσει ή ξέρει πέντε πράγματα, καλό είναι τα μοιράζεται. Εγώ πάντα ήμουν δυσάρεστη. Ειδικά την περίοδο της έκρηξης του lifestyle και του χρηματιστηρίου έγινα πολύ αντιπαθητική. Τώρα δεν έχω να πω τίποτα για την κρίση, μένω με το στόμα ανοιχτό. Θα ζήσουμε δυστυχώς άσχημα πράγματα, θα βριζόμαστε με τους συνανθρώπους μας, θα βρίζουμε τον διαχειριστή της πολυκατοικίας που δεν ανάβει το καλοριφέρ και αλίμονο στην αλλοίωση του χαρακτήρα μας. Κάποιοι βλέπουν και θετικά σ’ αυτήν την ιστορία. Εγώ δεν έχω δει μέχρι στιγμής. Αμα δω κάτι καλό, μια σεμνότητα, μια διάθεση αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, θα το πω. Αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι υπάρχει. Δεν μπορώ να ξέρω, αλλά δυστυχώς το κακό κερδίζει σχεδόν πάντα. Εχει μεγάλη δύναμη».

Ζούμε κάτι πρωτόγνωρο

«Είναι τόσο δύσκολη η εποχή αυτή, που δεν μπορείς να πας στο κοινό με έτοιμες λύσεις», τονίζει η Αφροδίτη Μάνου. «Ζούμε κάτι πρωτόγνωρο. Δεν μπορούμε πουθενά να απαγκιάσουμε. Δεν υπάρχει κάποιος που να έχει χαράξει ένα δρόμο για να τον ακολουθήσουμε. Είναι μια σκοτεινή εποχή μέσα στα πιο φωτεινά επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ο άνθρωπος, πάνω που είχε βρει την καλύτερή του, ήρθε όλο αυτό και τον έστειλε σε μια έρημο χωρίς πινακίδες. Χρειάζεται να επανεφεύρουμε κάποια πράγματα. Το ίδιο ισχύει και για μας τους μουσικούς.»

Στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, η Αφροδίτη Μάνου θα ερμηνεύσει τα τραγούδια της, σαρκαστικά, τρυφερά, θεατρικά. «Πάνω σ’ αυτά τα τραγούδια», εξηγεί, «έχουν γράψει ιστορίες, ωραία κείμενα ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου, που είναι φίλοι μου πολλά χρόνια, έχουμε την ίδια αισθητική και τους εκτιμώ απεριόριστα.

Επίσης, συνεργάζομαι με την Ηρώ Σαΐα, μια νέα και πολύ καλή τραγουδίστρια και με την εξίσου πολύ καλή ηθοποιό και τραγουδίστρια Ευαγγελία Μουμούρη. Δύο νέα κορίτσια, εξαιρετικά ταλαντούχα».

*Οι παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί για τις: 15, 16, 17, 23, 25, 26, 27, 30 Δεκεμβρίου και 1, 2, 5, 6 και 7 Ιανουαρίου.

Πηγη: Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τι σκούζεις βρέ κουμπάρα;

2011-12-12T11:28:00.004+02:00

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Ένας λύκος είχε ορμίζει σε ένα μαντρί και είχε πληγώσει θανάσιμα ένα κριάρι. Μετά καμαρωτός καμαρωτός άρπαξε το ζώο μέσα στα χιόνια. Βογκούσε, από χαρά και ικανοποίηση, και τραβούσε την ανηφόρα για την φωλιά του. Σε κάποια στιγμή άκουσε κάτι πίσω του. Γυρίζει το κεφάλι του και βλέπει την κουμπάρα, την αλεπού, να τον κοιτάει πονηρά και να βογκάει πιο δυνατά από τον ίδιο. Τι σκούζεις βρε κουμπάρα; Έ να βογκάω ίσως πέσει ένα κομμάτι και για μένα!

Αυτή ήταν μία ιστορία που μου την έλεγε η θεία μου η Θεοπούλα από το αντάρτικο. Όταν κουρασμένοι, τραβούσανε την ανηφόρα, φορτωμένοι με τα βαριά οπλοπολυβόλα τους την λέγανε και γελούσανε πολύ οι αντάρτες. Μέσα στην παγωνιά και στην πείνα λέγανε πολλά τέτοια και τονώνανε το ηθικό τους.

Η Ελλάδα μας βρίσκεται σε μεγάλο οικονομικό και πολιτικό σταυροδρόμι. Συνηθισμένη με τις δυσκολίες προσπαθεί να σταδιοδρομήσει αλλά δεν βρίσκει βοήθεια από πουθενά. Μας έχουνε ρημάξει με τα αντιλαϊκά μέτρα και τις περικοπές. Εμείς, που δουλεύουμε 42,2 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι Γάλλοι 38 ώρες, οι Βρετανοί 36,3 ώρες, βρισκόμαστε στο στόχαστρο των χλευασμών των γερμανών που εργάζονται μόνο 35,6 ώρες. Μας έχουνε εγκλωβίσει σε μία στενή φυλακή και χορεύουμε όπως μας ορίζει το ΔΝΤ και η Ε.Ε. Οι 27 της Ε.Ε. που γίνανε 15 και στην ουσία αποφασίζουν δύο δεν μας αφήνουν περιθώρια να ανασάνουμε. Δεν ικανοποιούνται με τίποτα και παίρνουν πίσω πολύ περισσότερα από αυτά που μας δανείζουνε. Στην Σύνοδο κορυφής η Μέρκελ προσπάθησε να μετατρέψει την Ευρωζώνη σε "γερμανική ζώνη" και "δημοσιονομική φυλακή" πολλαπλασιάζοντας τα αδιέξοδα. Η επιμονή της να μην αποκτήσει η ΕΚΤ καθοριστικό ρόλο οδηγεί σε αποφάσεις , όπως αυτή που απαγορεύει την απευθείας χρηματοδότηση του δημόσιου χρέους από την ΕΚΤ και βάζει "μεσίτη" το ΔΝΤ. Η έκτη δόση έρχεται για να φύγει σε λίγες ημέρες για να καλύψει τα δανεικά και όχι για να ορθοποδήσει η Ελλάδα μας. Μαζί με την ύφεση έρχεται και η συρρίκνωση της δημοκρατίας. Τι άλλο σηματοδοτεί η απαγόρευση της δυνατότητας εναλλακτικών πολιτικών; Η τυπική και βουβή παρουσία του πρωθυπουργού μας, με το αινιγματικό του χαμόγελο, επιβεβαιώνει τις Κασσάνδρες που δεν χάρηκαν για την επιλογή του σε τόσο σημαντική θέση.

Κοντά στον λύκο, που σέρνει το κουφάρι μας, ήρθε και η αλεπού. Η πονηρή η Αμερική, που χρωστάει ένα τρισεκατομμύριο, το παίζει άνετη και δηλώνει ότι συμπαραστέκεται στον δίκαιο πόνο μας. Είναι τόσο μεγάλη η κρίση του δολαρίου που ακόμα και ο δισεκατομμυριούχος χρηματιστής, Τζορτζ Σόρος, προέβη σε τολμηρές δηλώσεις ότι το δολάριο είχε ήδη μειωθεί ως αποθεματικό νόμισμα στον κόσμο, και, πλέον, έχει μειωθεί πολύ ο ρόλος του, όπως δήλωσε σε συνέντευξη στο Bloomberg: Ο πονηρός ο Ομπάμα σαν μία καινούργια αλεπού στην πραγματικότητα σκούζει μπας και της πέσουνε λίγα κομμάτια από την σάρκα μας!

«Θα ήταν καταστροφή η επιστροφή στη δραχμή»

2011-12-11T15:14:00.000+02:00

«Το έδαφος της κυβέρνησης είναι υποθηκευμένο και από τον τρόπο που κατέληξαν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, και από τη σύνθεση της κυβέρνησης, και από τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να λειτουργούν τα κόμματα που τη συγκρότησαν» επισημαίνει στη συνέντευξή του ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης σε συνέντευξή του στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία".

Ο Φώτης Κουβέλης εκτιμά ότι ίσως «παραταθεί κατά δύο μήνες ο χρόνος της παρούσας κυβέρνησης», τονίζει ότι «η ΔΗΜΑΡ δεν υπηρετεί την ισορροπία του συστήματος, αλλά διεκδικούμε τη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος με όρους κοινωνίας» και, αναφερόμενος στις κυβερνήσεις συνεργασίας, επιμένει ότι «για να είναι βιώσιμες, προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες, πολιτικές συγκλίσεις και συμπτώσεις, όμως αυτές απουσιάζουν». Θεωρεί ότι η απλουστευτική αντιμνημονιακή στάση «δεν αρκεί από μόνη της για τη δημιουργία μετώπου ή συνασπισμού εξουσίας της αριστεράς».

Πώς κρίνετε τη μέχρι τώρα πορεία της κυβέρνησης Παπαδήμου;

Ο νέος πρωθυπουργός ανέλαβε με την κυβέρνησή του -κυβέρνηση εκ του παρελθόντος και του παρόντος- να προωθήσει την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης, και ειδικότερα την εκταμίευση της έκτης δόσης και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης. Παραμένουν όμως τα κρίσιμα ζητήματα. Η δραματική συμπίεση του λαϊκού εισοδήματος, η συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών και του κοινωνικού κράτους. Απουσιάζει το δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Η εκκίνηση μιας στοιχειώδους έστω αναπτυξιακής διαδικασίας δεν δρομολογείται, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αυξάνουν τα «λουκέτα» και η ανεργία καλπάζει. Η «εργασιακή εφεδρεία» παραμένει, τροφοδοτώντας περαιτέρω την ανεργία και αποδιαρθρώνοντας ακόμα περισσότερο τη δημόσια διοίκηση. Τα άδικα, άνισα και αναποτελεσματικά μέτρα εξακολουθούν να καθηλώνουν την κοινωνία.

Οι εσωτερικές της συγκρούσεις, το ότι δεν διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση δεν την καθιστούν ευάλωτη;

Αυτό που επιδιώχθηκε με την κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν μια συμψηφιστική ρύθμιση στο πλαίσιο ενός τμήματος του πολιτικού συστήματος, με δεσμευτικό πολιτικό πλαίσιο θέσεων, απόψεων και ενεργειών από το μνημόνιο. Το έδαφος είναι υπονομευμένο και από τον τρόπο που κατέληξαν στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, και από τη σύνθεση της κυβέρνησης, και από τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζουν να λειτουργούν τα κόμματα που τη συγκρότησαν, ο ένας ως να μην έχει φύγει και ο άλλος ως να μην έχει έρθει. Η Δημοκρατική Αριστερά καταψήφισε την κυβέρνηση. Ας το επαναλάβω: δεν είπαμε ένα «όχι» στην κυβέρνηση και θεωρούμε ότι ξεμπερδέψαμε. Θα είμαστε παρόντες με τις θέσεις μας, τις προτάσεις μας και τις διεκδικήσεις μας για το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας.

Η 19η Φεβρουαρίου είναι καταληκτική ημερομηνία ή οι εκλογές θα μετατεθούν για αργότερα;

Η μεταβατική κυβέρνηση ανέλαβε να αντιμετωπίσει όχι μόνον την εκταμίευση της έκτης δόσης αλλά και τη «δανειακή σύμβαση». Η δανειακή σύμβαση συναρτάται και με άλλες ενέργειες, νομοθετικού περιεχομένου, και με νέα μέτρα. Εκτιμώ ότι για την αντιμετώπισής τους ο χρόνος παραμονής της παρούσας κυβέρνησης θα είναι πέραν της 19ης Φεβρουαρίου, ίσως και κατά δύο μήνες, εκτός και αν κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό γεγονός τις επιβάλλει νωρίτερα.

Δημοσκοπικά η ΔΗΜΑΡ καταγράφει καλά ποσοστά, αν όμως το ΠΑΣΟΚ αρχίσει να επανασυσπειρώνεται, πώς θα αντιμετωπίσετε αυτό τον κίνδυνο;

Οσο κι αν μας ενθαρρύνουν τα δημοσκοπικά ευρήματα, δεν έχουμε εφησυχασμούς. Γι' αυτό και πορευόμαστε με πλήρη επίγνωση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας και των δυσβάσταχτων βαρών στις πλάτες της κοινωνίας. Δεν υπηρετούμε την «ισορροπία του συστήματος», που με την πολιτική του οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και αποσάθρωσε την κοινωνία, με κύρια ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Διεκδικούμε την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος με όρους κοινωνίας, με τους πολίτες παρόντες, με αταλάντευτη την υπεράσπιση του δημόσιου αγαθού, του δημόσιου συμφέροντος και της κοινωνικής συνοχής. Σε μια τέτοια ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος διεκδικούμε τη δυναμική παρουσία της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Θα συμμετείχατε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και υπό ποιες προϋποθέσεις;

Οι «κυβερνήσεις συνεργασίας», για να είναι βιώσιμες και να πείθουν τους πολίτες, προϋποθέτουν προγραμματικές συμφωνίες, πολιτικές συγκλίσεις και συμπτώσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές απουσιάζουν. Κυβέρνηση συνεργασίας είναι δυνατόν να υπάρξει μόνον όταν η ακυβερνησία θα δοκιμάζει και θα απειλεί τον τόπο. Και τότε δυναμικά θα τεθεί το ζήτημα ποιες δυνάμεις θα συμπράξουν και κυρίως με ποιο περιεχόμενο πολιτικού προγράμματος. Η τυχόν κυβέρνηση συνεργασίας πρέπει με δεσμευτικό πολιτικό προγραμματικό περιεχόμενο και με φερέγγυα πολιτικά πρόσωπα να επιλέγει, να θέλει και να μπορεί να μετατοπίσει την πολιτική από τη βαθιά συντηρητική θέση όπου σήμερα βρίσκεται προς ουσιαστικά προοδευτική κατεύθυνση, προς όφελος της κοινωνίας και της χώρας. Χωρίς τις προϋποθέσεις αυτές, η οποιαδήποτε συζήτηση για κυβερνήσεις συνεργασίας αποτελεί «άσκηση επί χάρτου».

Με δεδομένο ότι στο ΠΑΣΟΚ έχει ανοίξει ο δρόμος της διαδοχής, ποια είναι τα χαρακτηριστικά εκείνου του υποψήφιου που σας κάνουν να αισθάνεσθε πιο κοντά;

Τα όσα καταγράφονται ως διεργασίες του ΠΑΣΟΚ δεν αφορούν προφανώς το χώρο της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πολύ δε περισσότερο δεν μας αφορούν οι προσωποποιημένες εκδοχές αυτών των διεργασιών. Το ΠΑΣΟΚ, με την πολιτική που άσκησε, έχει βρεθεί στο χώρο του οικονομικού νεοφιλελεύθερου συντηρητισμού, σε απόσταση από την κοινωνία και τους πολίτες που το στήριξαν. Η πολιτική του είναι εκείνη που κρίνεται και μας βρίσκει αντίθετους.

Η συζήτηση για την κεντροαριστερά έχει ανοίξει, μπορεί όμως να προχωρήσει με παλιά υλικά, φθαρμένα πρόσωπα, παλιές ιδέες;

Υποστηρίζω τη συμπόρευση ευρύτερων δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ιδιαίτερα μέσα σε συνθήκες ρευστοποίησης της κοινωνίας και αποσύνθεσης του παλαιού κομματικού συστήματος. Η ανασύνθεση και η ανασυγκρότηση του ευρύτερου δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου είναι αναγκαία. Η μετακίνηση του ΠΑΣΟΚ σε θέσεις οικονομικού φιλελευθερισμού και η μετακίνηση άλλων δυνάμεων της αριστεράς σε παλαιοκομμουνιστικές και αντιευρωπαϊκές θέσεις διαμορφώνουν την ανάγκη ανασυγκρότησης του σοσιαλιστικού χώρου. Η Δημοκρατική Αριστερά απευθύνεται στους πολίτες του ευρύτερου χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, στους πολίτες της ανανεωτικής αριστεράς, της πολιτικής οικολογίας, σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες και τους καλεί σε συστράτευση για μια σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερά. Εργαζόμαστε αποφασιστικά γι' αυτό το πολιτικό σχέδιο, στη βάση συγκεκριμένου προγράμματος, κοινής δράσης στα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα και προώθησης ενός νέου ριζοσπαστικού μεταρρυθμισμού για το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Γιατί η ΔΗΜΑΡ αρνείται τη συνεργασία με την υπόλοιπη αριστερά;

Ο πολυκερματισμός των δυνάμεων της αριστεράς είναι υπαρκτός και πρέπει να αντιμετωπισθεί. Η αντιμετώπισή του όμως δεν μπορεί να γίνει ερήμην των ουσιαστικών και μεγάλων διαφορών που υπάρχουν, τόσο για το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής όσο και για τον στρατηγικό στόχο.Υπάρχουν δυνάμεις της αριστεράς που εισηγούνται, είτε άμεσα είτε έμμεσα, την αναχώρηση της χώρας από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και την επιστροφή στο περιχαρακωμένο κράτος και τη δραχμή. Η απλουστευτική αντιμνημονιακή στάση δεν αρκεί από μόνη της να αποτελέσει συνεκτικό πολιτικό στοιχείο για τη δημιουργία «μετώπου» ή «συνασπισμού εξουσίας της αριστεράς».

Ομως αυτή η θέση δεν πάει «κόντρα» με το αίσθημα της κοινωνικής αριστεράς;

Η κοινωνική αριστερά αναζητεί και διεκδικεί το περιεχόμενο της πολιτικής της αριστεράς. Κι αυτό είναι το κρίσιμο και σημαντικό που διαμορφώνει το «αίσθημά» της.

Επιμένετε στον ευρωπαϊκό χαρακτήρα του κόμματός σας. Για ποια Ευρώπη μιλάτε, των Μέρκελ - Σαρκοζί;

Εχουμε υποστηρίξει ότι κύριος στόχος πρέπει να είναι η ανάταξη της χώρας και η παραμονή της στην ευρωζώνη. Η επιλογή μας αυτή γίνεται χωρίς αμφισημίες και με δεδομένη τη διαφωνία μας με τις πολιτικές του διδύμου του γαλλογερμανικού άξονα. Μέσα όμως στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να δώσουμε τη δύσκολη μάχη της δημοσιονομικής εξυγίανσης, της επαναθεμελίωσης της οικονομίας και της δημιουργίας μιας Ελλάδας που θα βρίσκεται σε τροχιά πραγματικής σύγκλισης με τις ισχυρές χώρες. Ο στόχος για παραμονή στο ευρώ αφορά την επιδίωξη για μια Ελλάδα υψηλής απόδοσης σε επίπεδο οικονομικό, λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών και διασφάλισης δικαιωμάτων. Και όχι βεβαίως για μια Ελλάδα ερειπωμένη οικονομικά και κοινωνικά. Αυτός ο στόχος για τη χώρα συνδυάζεται με τον αγώνα για προοδευτικές αλλαγές στην Ευρώπη.

Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή ανεξαρτήτως της θέλησης της Ελλάδας το θεωρείτε πιθανό;

Δεν την πιθανολογώ. Η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή είναι καταστροφικό ενδεχόμενο, θα οδηγήσει τη χώρα σε απομόνωση, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει, η νέα δραχμή δεν θα γίνεται αποδεκτή σε πολλές διεθνείς αγορές, θα υπάρξει ανικανότητα καταβολής μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε μεταβολές στην Ε.Ε. προς την κατεύθυνση μιας Ευρώπης πολλών ταχυτήτων, με αναπτυσσόμενες φυγόκεντρες τάσεις.

Πηγή: Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία