μεταναστες

μεταναστες

Monday, November 28, 2016

Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Η επιχειρούμενη «λύση» στο Κυπριακό θα σημάνει την απαρχή ενός ‘νεο-οθωμανικού μνημονίου’
Μια σύντομη εξιστόρηση της μνημονιακής μας περιπέτειας από το 2011 κι έπειτα θα μπορούσε να είναι και η εξής: Πιαστήκαμε στο δόκανο μιας σχέσης φτηνού χρήματος/ακριβού χρέους (που ουσιαστικά αποτέλεσε την μέγιστη συνέπεια της εισόδου μας στην ΟΝΕ), και περιπέσαμε σε οικονομική δουλεία με το να ανοίξουμε διάπλατες όλες τις κερκόπορτες της κατασπατάλησης δημόσιας και ιδιωτικής, της πολιτικής μόχλευσης μιας κίβδηλης ευημερίας για το κράτος, τα κόμματα, τα νοικοκυριά και τα άτομα. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα με το να εισπράττουμε ως ‘εξυγίανση’ μια πολιτική διαρπαγής του φυσικών και ανθρώπινων πόρων, του δημόσιου πλούτου, και ένα βίαιο ξεπάτωμα της οικονομικής και κοινωνικής φυσιογνωμίας της χώρας – μικρομεσαίας, με ήπιες ανισότητες, και υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας των πολιτών της.

Η κίνηση αυτού του εκκρεμούς, όμως, μεταξύ φτηνού χρήματος και ακριβού χρέους, ψεύτικης ευημερίας και ραγδαίας φτωχοποίησης έχει και την εξωτερική της διάσταση: Η οικονομική δουλεία δεν πρόκειται να παραμείνει ως τέτοια, αλλά ήδη μετασχηματίζεται σε γεωπολιτική υποταγή· και εδώ θα καταρρεύσει και η τελευταία αυταπάτη της προηγούμενης περιόδου: Έτσι, με την ίδια κίνηση, ο φαντασιακός εθνομηδενιστικός ευρωπαϊσμός απειλεί να καταλήξει σε… πραγματικό νεο-οθωμανισμό!

Αυτό είναι το δράμα το οποίο παίζεται σήμερα με τις διαπραγματεύσεις για μια ‘γρήγορη λύση’ στο κυπριακό: Με τις μέριμνες για το περιουσιακό, το εδαφικό, τις εγγυήσεις, τις προβλέψεις για το πολίτευμα και την οικονομική πολιτική του νέου κράτους να φαντάζουν τόσο εξωφρενικές ώστε μόνον μια ερμηνεία να μπορεί να τις αντιμετωπίσει: Ότι αποτελούν επί της ουσίας την απόπειρα εγκαθίδρυσης ενός ασταθούς προτεκτοράτου υπό δυτικο-τουρκική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο: Όπου η σημερινή ελληνοκυπριακή δημοκρατία υποβαθμίζεται σ’ ένα είδους ‘φόρου υποτελή κοινότητα’, ένα μόρφωμα που στην πραγματικότητα αποτελεί μια από τις πρώτες μετακρατικές ‘ηγεμονίες’ του 21ου αιώνα.

Ο δε Ερντογάν, πολύ ορθώς συνέδεσε τις εξελίξεις στο Κυπριακό –κατά την ομιλία του στο νέο, ‘μεταπραξικοπηματικό’ Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας– με μιαν ευρύτερη εκστρατεία αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης: Μας υπενθυμίζει, αυτό που οι ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες είχαν ‘ξεχάσει’, θεμελιώνοντας μάλιστα σε αυτήν την λήθη το ελλαδικό και κυπριακό κατεστημένο των τελευταίων δεκαετιών: Ότι δηλαδή «Η Κύπρος δεν είναι μακριά», τουλάχιστον δεν είναι ‘μακριά’ για τον τουρκικό επεκτατισμό, που θέλει τώρα την Κύπρου και θέτει ζήτημα Θράκης, Αιγαίου, θα θέλει αύριο την Θράκη θέτοντας ζήτημα Αιγαίου και Θεσσαλονίκης κ.ο.κ.

Έτσι, αυτό που σήμερα προβάλλεται ως ‘λύση’ του κυπριακού δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρώτη πράξη επιστροφής της άμεσης τουρκικής δικαιοδοσίας πάνω στον ελληνισμό: Αυτό που επιχειρεί η νεο-οθωμανική πολιτική είναι να αντιστρέψει σταδιακά τα αρνητικά γι’ αυτήν αποτελέσματα που προέκυψαν από τον αγώνα του ’55-’59 σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, από την συνθήκη της Λωζάνης σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, από την εκστρατεία των Βαλκανικών πολέμων σε ό,τι αφορά στη Βόρειο Ελλάδα και την Ήπειρο. Προφανώς, απώτερο τέλος αυτής της στρατηγικής είναι η αναίρεση της Ελευθερίας σύσσωμου του ελληνισμού, που επιτεύχθηκε με την επανάσταση του 1821.

Αυτό το νόημα έχουν και οι αλλεπάλληλες δηλώσεις του περί Θράκης, Αιγαίου και Θεσσαλονίκης. Και για όποιον γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα στην Βόρειο Ελλάδα, είναι απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται περί ‘κούφιων δηλώσεων’ που πραγματοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση, αλλά για μια στρατηγική που ήδη εφαρμόζεται υπόγεια και παράγει επιχειρήματα για τις τουρκικές διεκδικήσεις· εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή ως κράτος εν κράτει, ενώ σε ό,τι αφορά στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία… τουριστικής διείσδυσηςπου επικεντρώνεται γύρω από την ανάδειξη/αξιοποίηση των οθωμανικών μνημείων στην Καβάλα, τις Σέρρες, τα Γιαννιτσά, την Θεσσαλονίκη – ακόμα και στα Ιωάννινα, με μικρότερη ακόμα ένταση: Επίκεντρο αυτής της στρατηγικής είναι η Θεσσαλονίκη και το υποτιθέμενο ‘σπίτι του Κεμάλ’ όπου προσέρχονται δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες ετησίως για να «προσκυνήσουν» το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους και θύτη της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι δε τοπικές κοινωνίες, με τις τοπικές αρχές να πρωτοστατούν, όπως συμβαίνει κατ εξοχήν στην περίπτωση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, υποδέχονται αυτό το κύμα ως ‘ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη’ και ‘αξιοποίηση’ μιας τοπικής κληρονομιάς [που στην πραγματικότητα αποτελεί μια ιστορία κατάκτησης και διαρπαγής από την οποία απελευθερωθήκαμε με δάκρια και αίμα].

Και πάλι ο Ερντογάν ήταν εκείνος που ξεκαθάρισε τα πράγματα, ώστε να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι αυτή η εκστρατεία για την προώθηση του πολιτιστικού τουρισμού στα οθωμανικά μνημεία συνδέεται αναπόσπαστα με τον τουρκικό επεκτατισμό: Με αφορμή την συμπλήρωση 93 χρόνων από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, στις 28 Οκτωβρίου 2016, δήλωσε: «Εγώ εδώ δίνω μάθημα ιστορίας […] Εγώ μίλησα για τη Λωζάννη και ενοχλήθηκαν. Γιατί; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά στη μύτη μας, το φωνάζω ήταν δικά μας τα νησιά αυτά. Σε αυτά τα νησιά έχουμε ιστορία μας, μνημεία μας, τζαμιά μας. Ακόμα ενοχλούνται όταν τα λέμε. Γιατί;»

Στη δε Θεσσαλονίκη, η πολιτική αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Στ’ όνομα της τουριστικής προσόδου, συντελείται εδώ και μερικά χρόνιο μια σταδιακή διολίσθηση σε καθεστώς πολιτικής αυτολογοκρισίας, ή χειρότερα, στην ταύτιση της τοπικής εξουσίας με την εκστρατεία ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Έτσι, στις 26 Οκτωβρίου του 2016, ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ο δήμαρχός της, Γιάννης Μπουτάρης που βρισκόταν σε επίσκεψη στην γειτονική χώρα για να προωθήσει την υπόθεση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης, δήλωσε στην εφημερίδα Χουριέτ: "Έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ Ατατούρκ ότι ήταν φονιάς. Τώρα, αυτό που λέω στους πολίτες είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν φονιάς ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλός ή όχι […] Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι όπως οι Έλληνες επισκέπτονται την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα και αποτείνουμε σεβασμό στη γη των προγόνων μας. Έτσι και οι Τούρκοι έχουν το ίδιο συναίσθημα για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι ο πατέρας της Τουρκίας. Θέλουν να έλθουν να επισκεφτούν τη γενέτειρά του. Επομένως, θα σας δώσω την ευκαιρία αυτή. Όσο οι Τούρκοι έρχονται εδώ, ο λαός της Θεσσαλονίκης θα δει ότι οι Τούρκοι δεν θέλουν να μας σκοτώσουν και ότι δεν θέλουν πόλεμο. Νοιώθουν ότι είναι πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και ότι τα πράγματα αμβλύνονται. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μία διαφορετική ατμόσφαιρα τώρα».

Τι κι αν η δήλωσή του περί ‘μύθου’ του σφαγέα Ατατούρκ (γενοκτόνου της Μικράς Ασίας και εμπνευστή του… Χίτλερ) έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την απόφαση της Ελληνικής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει και επίσημα την Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας; Το μέτρο της πολιτικής ορθότητας για την τοπική εξουσία της Θεσσαλονίκης, δεν προσδιορίζεται πλέον από τους άξονες που έχει θέσει η ελληνική πολιτεία αλλά από τον τζίρο της τουριστικής διείσδυσης που επιχειρείται.

Την ίδια στιγμή, σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, και ιδίως στα νησιά που συνορεύουν με την Τουρκία, οι μέθοδοι της νεο-οθωμανικής επέκτασης είναι λιγότερο βελούδινες. Εκεί έχουμε να κάνουμε με τον ανοιχτό εκβιασμό του προσφυγικού ζητήματος, όπου το τουρκικό κράτος απειλεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την περίφημη συμφωνία για το πάγωμα των προσφυγικών εισροών στην χώρα μας: Κι αν ο εκβιασμός απέναντι στην Ε.Ε. έχει ως αντικείμενο την συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, απέναντι στην Ελλάδα, σχετίζεται άμεσα με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, και σε δεύτερο χρόνο θα επανέλθει σε ό,τι αφορά στις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, τις γκρίζες ζώνες κ.ο.κ.

Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της Ηπείρου· εκεί η τουρκική στρατηγική ενορχηστρώνεται υποδαυλίζοντας τις αλβανικές διεκδικήσεις περί Τσάμικου: Μέσα από την προώθηση των αλβανικών διεκδικήσεων επιχειρείται η σχετικοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην Ήπειρο, και η εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στο εσωτερικό της, προκειμένου να εξελιχθούν στο μέλλον σε ιμάντες μεταβίβασης της τουρκικής δικαιοδοσίας στην περιοχή. Για την εμπλοκή του Ερντογάν στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις και την μόχλευση του ζητήματος των Τσάμηδων είχε μιλήσει προ μηνός περίπου [23/10/2016] στην εφημερίδα Καθημερινή, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής βουλής, και πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, Βαγγέλης Ντούλες: «Διαθέτουν χρήμα, εξαγοράζουν ψήφους και βέβαια έχουν τη στήριξη της Τουρκίας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, πέρα από την κυβερνητική και πολιτειακή ηγεσία, τον μόνο ηγέτη κόμματος που είδε ήταν ο Ιντρίζι», λέει στην «Κ» με νόημα ο Βαγγέλης Ντούλες επισημαίνοντας, όσον αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στις χειμαζόμενες ελληνοαλβανικές σχέσεις, την καταγγελία πριν από λίγες μέρες του τέως πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ότι μια τρίτη ξένη δύναμη ήταν αυτή που τορπίλισε τη συμφωνία για την ΑΟΖ. Απλώς φωτογράφιζε τον Ερντογάν.

Όσο για τον βαθμό της εμπλοκής των Νεο-οθωμανών στην εσωτερική πολιτική ζωή της Αλβανίας, πέραν του γεγονότος ότι αποτελούν βασική εγγυήτρια δύναμη του κοσσοβάρικου κρατιδίου, και διατηρούν ταυτόχρονα ναυτική βάση στο Δυρράχιο, είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν φτάσει ακόμα και στο σημείο να… ‘ντύνουν’ τους Αλβανούς αστυνομικούς, με… πανομοιότυπες στολές με εκείνες της τουρκικής ασυτυνομίας! Το περιστατικό, δεν αποτελεί μόνον ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του βαθμού της διείσδυσης που έχουν επιτύχει οι Νέο-οθωμανοί στο Αλβανικό κράτος, αλλά διατηρεί και πολύ έντονους ιστορικούς συμβολισμούς, καθώς θέλει να σηματοδοτήσει την ολική επαναφορά της ‘ειδικής σχέση’ που διατηρούσαν οι Τουρκαλβανοί με την Υψηλή Πύλη καθ’ όλη την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους όρους του 21ου αιώνα βέβαια.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά, με τον ίδιο τρόπο που οι «φούσκες» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ο οικονομικός παρασιτισμός, το πελατειακό κράτος, το φαύλο πολιτικό σύστημα ‘έσκασαν’ το 2010 –οδηγώντας τη χώρα σε καθεστώς ξένης επιστασίας από την Γερμανική Ευρώπη, έτσι και τώρα ‘σκάει’ η «γεωπολιτική φούσκα» που είχε οικοδομήσει η κυριαρχία των εθνομηδενιστών στην ελληνική εξωτερική πολιτική, στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, δίνουν το σήμα ότι όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις έχουν ωριμάσει και τείνουν να παράγουν πλέον διπλωματικό αποτέλεσμα: Το νέο κυπριακό μετα-κρατικό μόρφωμα που συζητείται στις διεθνείς διαπραγματεύσεις προορίζεται να αποτελέσει ‘πιλότο’ για την γενικευμένη εφαρμογή του πάνω σε ολόκληρο τον ελληνισμό τα επόμενα χρόνια. Οι όροι πάνω στους οποίους θα πατήσει αυτή η ‘γενίκευση’ του κυπριακού μοντέλου, προετοιμάζονται σταδιακά αλλά σταθερά ήδη από σήμερα.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να γίνουμε απολύτως ρεαλιστές: Σε αντίθεση με τα όσα ισχυρίζονται οι «υπερθεματιστές» μιας συμφωνίας στο Κυπριακό, με προεξάρχοντα τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ένα «ΟΧΙ» στην λύση που προετοιμάζεται θα οδηγήσει σε ‘πάγωμα’ αυτής της πολυπλόκαμης στρατηγικής που περιγράψαμε· και υπ’ αυτήν την έννοια θα λειτουργήσει σωτήρια για όλο τον ελληνισμό – έστω κι αν υπάρξουν κάποιοι πρόσκαιροι διπλωματικοί μικρο-κλυδωνισμοί που θα συνοδεύονται από τα απαραίτητα ‘γαυγίσματα’ των Νέο-Οθωμανών. Όλα αυτά είναι πολύ πιο ελέγξιμα από ελληνικής πλευράς, σε σχέση με τους ασκούς του Αιόλου που θα ανοίξουν στο ενδεχόμενο μιας διπλωματικής επιτυχίας της Άγκυρας στο Κυπριακό μέτωπο. Διότι τότε, θα έχει συντελεστεί η πρώτη πράξη του γεωπολιτικού νεο-οθωμανικού μνημονίου.

Σήμερα η Κύπρος, λοιπόν, αύριο όλη η Ελλάδα.

Άρδην

Wednesday, November 23, 2016

Δεν θέλουν λύση, θέλουν παράδοση άνευ όρων!

Στη διάσκεψη Τύπου με αφορμή το "ναυάγιο" των διαπραγματεύσεων ο Νίκος Αναστασιαδης αποκάλυψε σωρεία παραχωρήσεων που έκανε στο Mont Pelerin προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία και παρ' όλα αυτά ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντζί δεν δέχθηκε να υπάρξει συμφωνία στο εδαφικό. Είναι πλέον ολοφάνερος ότι και ο κ.Ακιντζί ακολουθεί τη "γραμμή" όλων των προηγούμενων εκπροσώπων της Τ/κ κοινότητας, ακολουθεί πιστά τη γραμμή της Αγκυρας. Μια "γραμμή" που από το 1977 (Στις 12 Φεβρουαρίου του 1977 συνομολογήθηκε η Συμφωνία Μακαρίου-Ντενκτάς η οποία και θεωρήθηκε ως το τρίτο μεγαλύτερο σφάλμα του Μακάριου (μετά τις συμφωνίες Λονδίνου & Ζυρίχης), επί του Κυπριακού προβλήματος, χαρακτηριζόμενο ως το «Βατερλώ του Μακαρίου», λόγω του ότι αποδέχθηκε τη διζωνική δικοινοτικής ομοσπονδία, χωρίς αντάλλαγμα)  παραμένει πιστή στο δόγμα: "Ζητάμε πολλά, οι Ελληνες μας τα δίνουν και τότε ζητάμε περισσότερα κ.ο.κ". Ενα δόγμα που τελικό σκοπό έχει την πλήρη και άνευ όρων παράδοση της Κύπρου στην Τουρκική επικυριαρχία. Ο Νίκος Αναστασιάδης στη προσπάθεια του να "λύσει" το Κυπριακό προχώρησε (και) σε νέες υποχωρήσεις. Μερικές, ενδεικτικές:
Αποδέχθηκε και ορίστηκε ημερομηνία πολυμερούς με τη σύμφωνη γνώμη του Τσίπρα. (Χωρίς να έχει υπάρξει αρχική συμφωνία στο εδαφικό. Την ίδια στιγμή που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο τελικό προσχέδιο ψηφίσματός του για την Τουρκία, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη μέλη να κινήσουν τις διαδικασίες για προσωρινό πάγωμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία...)
Αποδέχθηκε μείωση στην επιστροφή πέραν των 10,000 προσφύγων. Από τη διεκδίκηση επιστροφής τουλάχιστον 100,000 η διεκδίκηση έπεσε 78,000-92,000. (Η Τ/Κ πλευρά αντιπρότεινε τις 55 χιλιάδες και ακολούθως, κατά το τελικό στάδιο της διαπραγμάτευση, ως ύστατο βαθμό υποχώρησης τις 65 χιλιάδες).
Αποδέχθηκε ειδικό καθεστώς για Τ/κ που θα παραμείνουν στη Μόρφου με πρόταση για ειδικό καθεστώς για Ε/κ στη χερσόνησο της Καρπασίας (Δλδ αποδεχθήκαμε ειδικό καθεστώς στη Μόρφου χωρίς καμία δέσμευση από την Τ/Κ πλευρά για το ίδιο στην Καρπασία)
Αποδέχθηκε να μη δοθεί συμφωνημένος χάρτης, αλλά να παραμείνει σε εκκρεμότητα.

Φυσικά το ερώτημα είναι κατά πόσο η διαπραγμάτευση θα αρχίσει με δεδομένες τις υποχωρήσεις αυτές, τη στιγμή βέβαια που δεν έχει υπάρξει καμία υποχώρηση της Τούρκικης πλευράς. Αν πχ οι νέες διαπραγματεύσεις αρχίσουν από τη διεκδίκηση να επιστρέψουν 78.000 "λογικά" η Τουρκική πλευρά θα ζητήσει να... μειωθεί ο αριθμός και πάει λέγοντας. Επίσης το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων θα μπουν σε νέα βάση;
Οπως γράφει ο Αλέκος Μιχαηλίδης στο "Γαλατικό Χωριό ("Μετά το «ναυάγιο», διαφυγή καμιά"; 22/11/16): "Απεδείχθη, λοιπόν, ότι η Τουρκία δεν θέλει λύση, τελεία και παύλα. Ούτε ο «γοητευτικός» κύριος Ακιντζί. Θέλουν (και απαιτούν) τον «οδυνηρό συμβιβασμό» των Ελληνοκυπρίων για να κυριαρχήσουν (νόμιμα πια) στον βορρά και να συγκυριαρχήσουν στον νότο. Θέλουν να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτους τους, να νομιμοποιήσουν τα εγκλήματά τους, την εισβολή και την κατοχή. Θέλουν (το έκαναν εν μέρει) να διασύρουν την Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα δηλαδή, ούτως ώστε να «μετεξελιχθούν» από κατακτητές σε εταίρους και αφέντες τελικά. Αλλιώς, θα παρουσίαζαν μια διαλλακτικότητα (έστω στο Μοντ Πελεράν), δεν θα συνέχιζαν να αξιώνουν τις εγγυήσεις, δεν θα κατηγορούσαν την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους για μαξιμαλισμό. Ποιοι; Οι Τούρκοι". 
Στη διάσκεψη Τύπου ο Ν. Αναστασιάδης βαρύγδουπα δήλωσε: "Δεν θα επιτρέψω να χαθεί η ελπίδα". Δεν γνωρίζω για ποια... "ελπίδα" μιλάει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (που δέχθηκε να προσφωνείτε ως εκπρόσωπος κοινότητας....). Προσωρινά πάντως μια "ελπίδα" χάθηκε και είναι αυτή της Τουρκίας να ελέγξει τη Μεγαλόνησο, όχι με τον Αττίλα, αλλά με "πολιτικό" τρόπο...

Κύπρος με τον Αττίλα

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

Τ Ο ΘΥΜΑ του βιασμού να παντρεύεται τον βιαστή του για ν’ αθωώνεται ο δεύτερος. Είναι η νομοθεσία που επινόησαν να επιβάλουν οι ισλαμιστές του κ. Ερντογάν στην Τουρκία. Ξεσήκωσε τόσες σφοδρές αντιδράσεις, εντός κι εκτός, ώστε οι δράστες υποκρίθηκαν χθες πως έκαναν πίσω. Αυταρχικοί φαλλοκράτες και βιαστές, με τη γυναίκα, από παιδούλα, εξουσιαστικά υπόδουλο αντικείμενο και σκεύος και υποζύγιο της διαστροφής τους, υπάρχουν βέβαια ανέκαθεν σ’ όλο τον κόσμο.

Χρειάστηκαν μακράν πολυχρόνιοι και φεμινιστικοί αγώνες γυναικών και ανδρών, στις κοινωνίες και στα κράτη σεβασμού της αυτοδιάθεσης του προσώπου, των ατομικών ελευθεριών και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε σήμερα, όχι μόνο οι ποινικές νομοθεσίες, μα κι οι πλειοψηφούσες αντιλήψεις των κοινωνιών να εκφράζουν ακαριαία κι εμπράκτως την αηδία και τον αποτροπιασμό τους έναντι τέτοιων κακουργηματικών αποβρασμάτων…

ΑΛΛ’ ΕΔΩ πρόκειται περί ενός ολόκληρου Κράτους - Αποβράσματος - Βιαστή: Του τουρκικού. Υποψήφιου κιόλας για ένταξη στην Ε.Ε., εκβιαστή της. Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου, όχι μόνο συντηρούν αλλά κι εκτραχύνουν στ’ άκρα την παραδοσιακή του φαλλοκρατική βαρβαρότητα. Από την οποία υποφέρουν παιδιόθεν εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία, αλλ’ ακόμη και στα τουρκο-ισλαμικά «γκέτο» των μεταναστών στη Γερμανία και αλλού. Με ακραίο φαινόμενο και τις ενδο-οικογενειακές δολοφονίες «τιμής» σε βάρος των γυναικών...

ΒΑΘΥΣ ΓΝΩΣΤΗΣ κι επιστημονικός ερευνητής αυτών των τουρκικών ιδεολογικών μηχανισμών, που τους βίωσε παιδιόθεν στη γειτονιά του, αναγιωμένος στην Κωνσταντινούπολη, υπήρξε ο αείμνηστος Δάσκαλος και κορυφαίος τουρκολόγος, καθηγητής κοινωνιολογίας ΝΕΟΚΛΗΣ ΣΑΡΡΗΣ, που αναπαύθηκε πριν από πέντε χρόνια, 19η Νοεμβρίου 2011 στην Αθήνα. Μ’ εκείνο κιόλας το σπουδαίο βιβλίο του, «Οικογένεια στην Τουρκία - Κοινωνική Πλαισίωση και Θεσμική Προσέγγιση», εκδ. ΡΗΣΟΣ, Αθήνα 1990. Όπου, μεταξύ άλλων, στη σελ. 47 και τα εξής: «Όλοι οι γάμοι της Τουρκίας συμβολίζουν οπωσδήποτε την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα και στην οικογένειά του»…

ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ακριβώς τον λόγο, τότε που οι Τούρκοι, επί Τουργκούτ Οζάλ, έλεγαν την επιδιωκόμενη από τους ίδιους Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδιακή «λύση» τού Κυπριακού, ως «γάμο από συνοικέσιο», ο Νεοκλής Σαρρής απαντούσε, από την Πύλη Αμμοχώστου κι απ’ το «Αιγαίον» του Φτωχόπουλου στη Λευκωσία ότι: Ορέγονταν «γάμο προς εκσπερμάτωση», κατά τα τουρκικά πρότυπα: Με γαμπρό εκσπερματώνοντα τον Αττίλα: Την Τουρκία. Και νύμφη το θύμα του δικού του βιασμού: Την Κύπρο...

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όσοι ενταύθα δηλώνουν ότι δεν νιώθουν… ευτυχείς απ’ το (προσωρινό) «ναυάγιο» των «εν εξορία», δις στο Μον Πελεράν, συνομιλιών Ακιντζί - Αναστασιάδη, υποψιάζονται άραγε πόσοι πολύ περισσότεροι απ’ το 76% του 2004, νιώθουν (προσωρινά) ανακούφιση για το «ναυάγιο», αλλά διαρκώς απελπισμένοι απ’ την ΑΔΙΟΡΘΩΤΗ ανικανότητα των ημέτερων… ναυαγών; Λαζ. Α. Μαύρος

Sunday, November 20, 2016

Γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν…

Του Αλέκου Μιχαηλίδη
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ’χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Ι. ΠΟΛΕΜΗΣ

Ούτε τη λύση φοβόμαστε ούτε τη «λύση» ούτε την πολυμερή διάσκεψη ούτε τον Ερντογάν ούτε τα εναπομείναντα τουρκικά στρατεύματα ούτε τις εγγυήσεις ούτε τις βάσεις ούτε κανέναν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι το δίκαιο, οι αρχές και οι αξίες του κυπριακού Ελληνισμού μας πολλαπλασιάζουν και μας καθιστούν ανίκητους και αέναους. Ξέρουμε πως ό,τι και να γίνει στο ελβετικό θέρετρο, ο κυπριακός Ελληνισμός θα πέσει αλλά θα ξανασηκωθεί και, απεμπολώντας «σκληρές διαπραγματεύσεις» και «οδυνηρούς συμβιβασμούς», θα καθορίσει τη δική του μοίρα και το δικό του ελεύθερο μέλλον. Αργά ή γρήγορα.

Ως εκ τούτου, γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν. Δεν αποδεχόμαστε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ταξίδεψε εκεί προς όφελος του λαού μας. Δεν εναποθέτουμε το αύριο των παιδιών και των εγγονιών μας στη διαπραγματευτική του ομάδα. Ούτως ή άλλως, η «απόρριψή» μας ξεκινά, όχι απλώς από τη βάση λύσης του κυπριακού ζητήματος, αλλά και από τη διαφορετική οπτική ματιά του ίδιου του προβλήματος. Πώς θα επαναλάβουμε το κλισέ «καλή δύναμη στον Πρόεδρο», όταν ο ίδιος θεωρεί αρχή του εθνικού ζητήματος τις διακοινοτικές έριδες και αντιμετωπίζει την Τουρκία, εμμέσως πλην σαφώς, ως «τρίτη χώρα» και μελλοντική συνεργάτιδα;

Στο Μοντ Πελεράν Βήτα, λοιπόν, δεν πήγαμε. Ούτε φυσικά ούτε νοερά. Δεν στηρίζουμε τη διαπραγμάτευση για να «ανακτήσουμε» 0,6% εδαφών. Ούτε στηρίζουμε τη διαπραγμάτευση για να επιστρέψουν (τελικά) 70.000-90.000 πρόσφυγες. (Οι 100.000 χάθηκαν στο πρώτο «Μοντ Πελεράν», όπως φαίνεται). Και, βέβαια, δεν είμαστε πολιτικοί αρχηγοί για να σταθούμε δίπλα στον Πρόεδρο και να επικροτήσουμε τον ήδη αποδεκτό «οδυνηρό συμβιβασμό». Απορρίπτουμε φύσει και θέσει τη συζήτηση για παραμονή τουρκικών στρατευμάτων είτε μεταβατικά είτε μόνιμα, ακόμα κι αν η «μελλοντική συνεργάτιδα» Τουρκία την αξιώνει για πέντε συν πέντε χρόνια. Απορρίπτουμε, σαφώς, και τη μετάβαση σε πολυμερή διάσκεψη ως κοινότητα και την εμπλοκή σε ένα νέο «Μπούργκενστοκ», όπως διαλαλεί ο Μουσταφά Ακιντζί.

Ξανά, δεν μας πείθουν οι υποσχέσεις του Προέδρου Αναστασιάδη. Δεν μας πείθουν για να τον στηρίξουμε, τυφλά και εθελοτυφλώντας, στην προγραμματισμένη εκδήλωση του νεκρού γηπέδου της Τσετίν Καγιά. Ούτε μας προτρέπουν για να εκφράσουμε την «ελπίδα» με ένα βαλσαμωμένο περιστέρι στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Αποτάσσουμε τη συζήτηση περί ζωνών, ειδικών καθεστώτων, βάσεων, ακτογραμμών, Καρπασίας, Μόρφου και Κοκκίνων. Άραγε, τι θα κάνει τα Κόκκινα ο Ακιντζί; Θα προσέχει την Τηλλυρία; Αποτάσσουμε, λοιπόν, τον εκτός ελέγχου «οδυνηρό συμβιβασμό» είτε αυτός γίνεται στη Λευκωσία είτε στο «καυτό» Μοντ Πελεράν. Δεν «ταξιδεύουμε» με τον Πρόεδρο και την ομάδα του για να αποδεχτούμε την «ήττα» του 1974.

Γυρίζουμε τις πλάτες στο Μοντ Πελεράν. Απορρίπτουμε κάθε συζήτηση για ειδικά καθεστώτα, απεμπολούμε κάθε «πρόοδο», κάθε «ειρήνη» επί των συμβιβασμών, αρνούμαστε κάθε σύγκλιση που εγκλωβίζει τη Μόρφου, την Κερύνεια, την Καρπασία σε ένα σκοτεινό τουρκικό προτεκτοράτο και «μπλοφάρει» με την Αμμόχωστο προκειμένου να πανηγυρίσουμε για 0,6%. Αδυνατούμε να σταθούμε, δυστυχώς, πλάι στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ούτε θα εκφράσουμε την αποπροσανατολισμένη και αφελή «συμπαράστασή» μας στη νεκρή ζώνη με τις 120 ε/κ και τ/κ οργανώσεις και «διαδικτυακά» περιστέρια. Τασσόμαστε απέναντι σε κάθε ιδέα διζωνικής ή τριζωνικής (με τις περιοχές ειδικού καθεστώτος) διχοτόμησης και δεν ενθουσιαζόμαστε με το «καλό κλίμα» του Μοντ Πελεράν. Καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα, κατανοώντας την αγωνία αυτού του τόπου για ζωή, αλλά δεν καρτερούμε τα νέα «νενικήκαμεν» ούτε από την Ελβετία ούτε από την πολυμερή διάσκεψη όποτε και αν γίνει. «Δεν μας αγγίζουν ψεύτικα διλήμματα» και δεν ιεραρχούμε κατεχόμενες πόλεις ή χωριά. Προσυπογράφουμε μόνο, κλίνοντας το κεφάλι και με το βλέμμα ιστάμενο με τις ώρες «τζιει που τα βουνά», τα άλκιμα λόγια της αγονάτιστης Κερυνειώτισσας Χαρίτας Μάντολες: «Εγώ θέλω να πάω σπίτι μου. Τούτο το μήνυμα να πάει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας». Οίκαδε, κυρία Χαρίτα Μάντολες. Οίκαδε…

«Το δειν σου εν ετέλειωνεν τζι εσούνι πάλι εθώρες,
έρεσσεν τζιει που τα βουνά τζι έστεκεν με τις ώρες
τζι εμάσιετουν σαν να ’θελεν να ’βρει κάτι χαμένο,
σαν κάτι πον ετέλειωσεν μέσα στο τελειωμένο».

Υ.Γ.: Κι αν εμείς είμαστε απορριπτικοί, ας διαβάσουν τον Βρετανό Perry Anderson: «Στην ουσία το Σχέδιο (νέο Ανάν) θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον Ionesco (Ρουμανο-Γάλλο δραματουργό). Εάν τελικά γίνει αποδεκτό θα δημιουργήσει μια παράξενη οντότητα παρόμοια της οποίας δεν υπάρχει (με εξαίρεση ίσως τη Βοσνία και το Ανατολικό Τιμόρ). Το Σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία (σε μια σχετικά μικρή χώρα) πολλαπλών Συνελεύσεων, Βουλών και Γερουσιών, μέσα σε ένα σύστημα ασταμάτητων βέτο, το οποίο θα εξασφαλίζει θέσεις εργασίας για χιλιάδες δικηγόρους καθώς θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει το νέο »πολίτευμα». Οι αρχιτέκτονες του Σχεδίου δίνουν το υπέρτατο δικαίωμα απόφασης σε ξένους (ή εναλλακτικά, συζητούν τώρα, σύστημα όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται με λόττο! Σοβαρολογώ, δεν αστειεύομαι.!). Η νέα πολιτεία δεν θα διαθέτει δικό της στρατό, αλλά θα έχει κάτι ως διεθνή αστυνομία που θα επιβάλλει την πειθαρχία στους ντόπιους. Αυτό το εγχείρημα αποτελεί κατάφωρη παραβίαση όλων των διατάξεων της Ευρώπης, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το διεθνές και συνταγματικό δίκαιο. Αυτό το νομικό κτήνος έχει τη δική του λογική η οποία προσποιούμενη πως θα λύσει μια διένεξη μεταξύ της πλειονότητας και της μειονότητας στην Κύπρο, μετατρέπει μια ανεξάρτητη χώρα, ένα κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο, υπαλλακτικά μετατρέπεται σε (τούρκικο) όπλο που θα κρατά όμηρο τις εξωτερικές σχέσεις της ΕΕ καθώς και την Ελλάδα επειδή η Τουρκία θα έχει τη δυνατότητα να προκαλεί συνεχείς κρίσεις στην Κύπρο.»

Thursday, November 17, 2016

"Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου"



Η μεγάλη αγάπη και ο σεβασμός απέναντι σε έναν ποιητή και ένα πολύτιμο έργο, ενώνουν δυο καλλιτέχνες που δούλεψαν με άλλη ματιά πάνω στο σπουδαίο αυτό ποίημα και το απέδωσαν με έναν άλλο, διαφορετικό τρόπο. Δώδεκα τραγούδια, δώδεκα αποσπάσματα από τον «ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ», μελοποιημένα από τον Λουκά Θάνο και ερμηνευμένα από τον Γιάννη Χαρούλη, περιλαμβάνονται στη νέα αυτή δισκογραφική έκδοση που φέρει τον τίτλο του έργου και το αντιπροσωπεύει επάξια!

Ο Κωστής Παλαμάς (1859 - 1943) αποτέλεσε μια πνευματική προσωπικότητα μεγάλου κύρους, ήταν ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές, ενώ συντέλεσε στην ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. Υπήρξε πρωταγωνιστική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, της αποκαλούμενης Νέας Αθηναϊκής σχολής. Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου είναι ένα μνημειώδες, λυρικό έργο, αποτέλεσμα της ανησυχίας του δημιουργού για τις εξελίξεις στην πατρίδα του, τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, εθνικές και πολιτιστικές της εκφάνσεις, στην πιο κρίσιμη περίοδο της πρόσφατης νεότερης ιστορίας. Γράφτηκε στην περίοδο 1899-1906 και εκδόθηκε σε βιβλίο το 1907.

Στο ποίημα περιγράφεται η πνευματική διαδρομή του Γύφτου, συμβόλου της ελεύθερης ψυχής, κατά την οποία γκρεμίζει το σύμπαν και το ξαναστεριώνει. Απαρνιέται τα πάντα και τα δέχεται ξανά μέσα από την τέχνη. Αιρετικός και συμπονετικός, ένα ήρωας Νιτσεϊκών διαστάσεων και προδιαγραφών, ο Γύφτος μέσα από τους δώδεκα λόγους του αποτελεί την ύψιστη έκφραση της αδούλωτης σκέψης, της δημιουργικότητας και των νέων ξεκινημάτων. Παρά την έντονη εικόνα ξεπεσμού και παραίτησης, το μήνυμα του ποιητή και το όραμα του Γύφτου είναι αισιόδοξο και διαχρονικό.

Για τη γενιά του Νοέμβρη

Μια προκύρηξη που θα μπορούσε (θα έπρεπε;) να μοιράζεται και σήμερα....

Tuesday, November 15, 2016

Aπαιτείται ένα νέο «Πολυτεχνείο»

Αυτοί που διεκδικούν την συνέχεια του Πολυτεχνείου είναι η νέα μορφή της εθελόδουλης τυραννίας
Στις 17 Νοεμβρίου 1973 πραγματοποιήθηκε μια φοιτητική εξέγερση στην Αθήνα, –μάλιστα ενάντια στην θέληση των μεγαλύτερων αριστερών αντιδικτατορικών οργανώσεων–, εξέγερση που προέτασσε την ανατροπή της δικτατορίας, την δημοκρατία και την εθνική απελευθέρωση της χώρας. Η δικτατορία την κατέστειλε αιματηρά, και ανατράπηκε μόνο όταν συντελέστηκε η εθνική καταστροφή της κυπριακής εισβολής και κατοχής.

Σήμερα το κόμμα που διεκδικεί τις δάφνες του Πολυτεχνείου βρίσκεται στην κυβέρνηση. Και γιορτάζει την επέτειο… υποδεχόμενη τον Ομπάμα: Που έρχεται στην χώρα μας για να… «κλειδώσει» την συναίνεση μιας ανίκανης και ενδοτικής ελληνικής ηγεσίας στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της Κύπρου, και σε μια νέα διευθέτηση που απαιτεί ο δικτάτορας Ερντογάν για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάννης, και την προώθηση του τουρκικού επεκτατισμού στην χώρα μας.

Την ίδια στιγμή, οι κυβερνώντες, ανενδοίαστοι, ολοκληρώνουν τις μνημονιακές πολιτικές και προχωρούν στη συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων και των συνταξιούχων· στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου της χώρας· στο τσάκισμα της μικρής ιδιοκτησίας μέσα από τη ληστρική φορολογία και τους πλειστηριασμούς· τη διαρπαγή των φυσικών και των ανθρώπινων πόρων μέσα από αρπακτικές ξένες επενδύσεις· και βέβαια την φυγή των νέων στο εξωτερικό, – την ίδια στιγμή που σε συνεργασία με τις ΜΚΟ του Σόρος θέλουν να μεταβάλουν τη χώρα σε ένα τεράστιο hotspot της γερμανικής Ευρώπης. Η Παιδεία, από αίτημα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου έχει καταλήξει να κατακρεουργείται συστηματικά στον πάγκο των εθνομηδενιστών χασάπηδων του αρμόδιου υπουργείου.

Ένας κύκλος έχει κλείσει. Αυτοί που διεκδικούν την συνέχεια της γενιάς του Πολυτεχνείου στην διακυβέρνηση της χώρας είναι η νέα εκδοχή της εθελόδουλης τυραννίας. Όπως το μετεμφυλιακό δεξιό καθεστώς εξαντλήθηκε μέσα στο άγος της δικτατορίας, έτσι και η μεταπολίτευση κλείνει την ιστορική διαδρομή της με την καταισχύνη των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενώ με τη συκοφάντηση κάθε έννοιας πατριωτισμού και εθνικής ταυτότητας, κινδυνεύει να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο στους κάθε είδους πατριδοκαπήλους, όπως η ναζιστική Χρυσή Αυγή.

Έτσι λοιπόν, αντί για «ψωμί» ο ελληνικός λαός έχει φτάσει κυριολεκτικώς να λέει το «ψωμί-ψωμάκι», αντί για «παιδεία» βυθίζεται στην αμάθεια και την γενοκτονία της μνήμης, αντί για «ελευθερία», δεμένοι χειροπόδαρα από τους δυτικούς «εταίρους», παραδινόμαστε ως πρόβατον επί σφαγήν στους Οθωμανούς που επιστρέφουν.

Σήμερα, απαιτείται ένα νέο «Πολυτεχνείο» που θα ανοίξει μια νέα ιστορική περίοδο για την χώρα. Μια πραγματική επανάσταση, που θα καταστήσει εφικτή μια νέα εναλλακτική για τον ελληνικό λαό, πέραν των φαντασμάτων της αριστεράς και της δεξιάς. Για την απελευθέρωση της Πατρίδας, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία, την άμεση δημοκρατία και την πνευματική και παραγωγική αναγέννηση. Ο ελληνισμός, ή θα προχωρήσει σε αυτήν, για να επιβιώσει με αξιοπρέπεια στον 21ο αιώνα, ή θα σβήσει ως ελεύθερο συλλογικό υποκείμενο μέσα σε αυτόν. Το ζήτημα έχει τεθεί και δεν παίρνει αναβολή ή αναστολή.


14 Νοεμβρίου 2016

Monday, November 14, 2016

Περί Προσαρτήσεως (1)

Του Λάζαρου Α. Μαύρου

Π Ρ Ο Σ Α Ρ Τ Η Σ Η είναι ο εκπεμπόμενος από τους Τούρκους Κατακτητές εκβιασμός. Kαι η απειλή. Κατευθυνόμενος προς εκείνους, που ο εκβιάζων και ο απειλών υπολογίζει ότι είναι μπορετό και είναι πρόθυμοι να εκβιάζονται. Και, απειλούμενοι, να συμμορφώνονται ξανά στων Τούρκων τις απαιτήσεις:

- ΕΑΝ ο κ. Αναστασιάδης και οι «Κκούπρους Ρουμλάρ» («Κυπρορωμιοί» κατά την οθωμανική αντίληψη περί των Ελλήνων Κυπρίων) δεν υπογράψουν και τούτη τη φορά, τη συνθηκολόγηση για Τουρκική Συγκυριαρχία εφ’ όλης της Διζωνικής «ΕΚΟ» («Ενωμένης Κυπριακής Ομοσπονδίας»),

- ΤΟΤΕ, η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι θα προχωρήσουν στο «Σχέδιο Βήτα»: Την ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ των σκλαβωμένων επί 42 χρόνια από τον Αττίλα ελληνικών εδαφών της Κύπρου, στην Τουρκία.

Α Λ Λ Α ΜΙΑ πράξη διακήρυξης της επισημοποίησης από μέρους της Τουρκίας της Προσάρτησης, σημαίνει ταυτόχρονα και την αποτυχία της Τουρκίας να εξασφαλίσει το επιδιωκόμενο υπό της ιδίας «όχημα» ολοκληρωτικής επιβολής του τουρκικού ελέγχου εφ’ όλης της Κύπρου. Δηλαδή τη Συγκυριαρχούμενη από την Τουρκία, μέσω των Τ/κ, Κρατική Υπόσταση της ΕΚΟ. Δηλαδή, αποτυγχάνει προσώρας στον στόχο της, με ελληνική υπογραφή, να μετατρέψει όλη την Κύπρο σε Προτεκτοράτο της…

Α Μ Α ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ σ’ επίσημη Προσάρτηση, απομένει αλώβητη στ’ ακρωτηριασμένα απ’ τον Αττίλα εδάφη, τα ελεύθερα εισέτι εδάφη της Κύπρου, η Κρατική Υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με αλώβητη επίσης και τη Διεθνή της Προσωπικότητα. Η οποία, βεβαίως, ούτε πρόκειται ν’ αναγνωρίσει ποτέ την Προσάρτηση. Αλλ’ αντίθετα θ’ αποδυθεί διεθνώς σε νέους αγώνες για την παγκόσμια καταδίκη της Τουρκίας.

Β Ε Β Α Ι Ω Σ το κατοχικό status quo, από 16.8.1974 μέχρι σήμερα, επαληθεύει εμπράκτως ότι: Τα σκλαβωμένα εδάφη της ΚΔ είναι, στην πράξη, ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΕΝΑ στην Τουρκία απ’ ό,τι η… ίδια η πρωτεύουσα της Τουρκίας, η Άγκυρα. Ελέγχονται από περισσότερα τουρκικά στρατεύματα, ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο εδάφους, απ’ ό,τι η Άγκυρα ή οιαδήποτε άλλη επαρχία της Τουρκίας.

Ε Κ Ε Ι Ν Ο Ι πάντως που παλαιόθεν επιδεικνύουν περιθώρια να εκβιάζονται και απειλούμενοι να συμμορφώνονται πρόθυμα προς τις Διζωνικές απαιτήσεις των Τούρκων, ήδη ολοφύρονται δημοσίως ότι, σε περίπτωση «αδιεξόδου» ή απόρριψης της «λύσης» τους, τότε η Κύπρος θα υποστεί δήθεν ως «χειρότερο κακό» να έχει επί των εδαφών της «σύνορα με την ίδια την Τουρκία».

Σάμπως και επί 42 χρόνια Κατοχής να ήσαν… ελβετικά από το… Μον Πελεράν ίσως τα στρατεύματα επί των βόρειων εδαφών της Κύπρου! Και, άρα, κατά τους ιδίους: Αντί της επισημοποίησης της Προσάρτησης του σκλαβωμένου βορρά στην Τουρκία, προτιμότερη, άραγε, η εφ’ όλης της Διζωνικής «Ενωμένης Κυπριακής Ομοσπονδίας» επέκταση της Τουρκικής - μέσω των Τ/κ - Συγκυριαρχίας;

ΕΡΩΤΗΣΗ
Η Χις Έξελανσι (H.E.) Αυτού Εξοχότης - ούτως έγραφε η πινακίδα του 7-11 Νοεμ. 2016 εν Ελβετία - μίστερ Μ. Ακιντζί, Άρχων Καθοριστής πασών των διαδικασιών, αφού πέτυχε να …«κωλοσύρει» τη Χις Έξελανσι μίστερ Ν. Αναστασιάδη στο Μον Πελεράν και εκείθεν στη Γενεύη, με δέλεαρ ένα διαρκώς υπεσχημένο και μονίμως ανεπίδοτο «χάρτη», πόσο θ’ αργήσει άραγε να… «κωλοσύρει» εν Ελβετία και τον μίστερ Τσίπρα, κατά τας εντολάς του Πολυχρονεμένου Αφεντικού του, πιο μίστερ απ’ όλους, Ρ. Τ. Ερντογάν;

Πηγή: Εφημερίδα Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Tuesday, November 1, 2016

Η κατάρρευση του Σύριζα οδηγεί σε μονοπολικό σύστημα;

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η δημοσκόπηση της Public Issue που αποτυπώνει μάλλον τις τάσεις του εκλογικού σώματος (διότι παραμένει και ένα αδιευκρίνιστο 30% των ψηφοφόρων) αποδίδει την αίσθηση που έχουμε όλοι: Ο Τσίπρας συναγωνίζεται σε δημοτικότητα πλέον, μόνο τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο και η εικόνα του επιδεινώνεται ραγδαία. (Από θετικές γνώμες 23% τον Σεπτέμβριο έπεσε στο 21% μέσα σε ένα μήνα). Και όπως έχουμε τονίσει, επανειλημμένα, όσο παραμένει στην εξουσία τόσο θα πέφτουν τα ποσοστά του Σύριζα και θα ανεβαίνουν εκείνα της Νέας Δημοκρατίας.

Έτσι, δεδομένου ότι το ανάπηρο ΠΑΣΟΚ –το μεγαλύτερο μέρος της βάσης του οποίου έχει μεταναστεύσει στον Σύριζα­­– δεν φαίνεται ικανό να ανακάμψει και να συγκροτήσει έναν δεύτερο πολιτικό πόλο, το πολιτικό σύστημα, μάλλον, κατά την αμέσως επόμενη περίοδο, θα τείνει να προσλάβει μονοπολικά χαρακτηριστικά. Δηλαδή θα ενισχυθεί ακόμα περισσότερο η Νέα Δημοκρατία, που μπορεί να αποκτήσει και δυναμική αυτοδυναμίας και απέναντί της θα βρίσκεται ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα με πολλά μικρότερα πολιτικά κόμματα. Ένα από αυτά κινδυνεύει να γίνει ήδη από τις προσεχείς εκλογές και ο… Σύριζα.

Όπως έχουμε αναφέρει σε πολλές ευκαιρίες μέχρι σήμερα, το σχήμα ενός διπολικού πολιτικού σκηνικού, όπου στον ένα πόλο θα βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία και στον άλλο ο Σύριζα είναι ψευδές, και εκφράζει μάλλον τους ευσεβείς πόθους όσων το… διακινούν. Διότι πράγματι κάθε φορά που υποβάλλαμε σε αυστηρή κριτική τον Σύριζα και τα πεπραγμένα του, η συνήθης απάντηση ήταν πως ο Σύριζα αποτελεί τον μοναδικό «εναλλακτικό πόλο» απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και επομένως σε ένα διπολικό πολιτικό σύστημα θα είμαστε υποχρεωμένοι να επιλέξουμε τον… Τσίπρα!

Όμως το σχήμα αυτό πάσχει βαθύτατα από πολλές απόψεις. Στην Ελλάδα της πανεθνικής κρίσης θα τείνει να διαμορφωθεί αναπόφευκτα και ένας πατριωτικός πολιτικός πόλος, ενώ ο Σύριζα δεν διαθέτει ούτε την ιδεολογία ούτε το στελεχιακό δυναμικό για να διαδραματίσει έναν τέτοιο ρόλο. Αντίθετα εκφράζει μια ακραία εθμομηδενιστική και μειοψηφική ιδεολογία.

Έχοντας μάλιστα «αναλάβει» να ολοκληρώσει αυτός , ο «αντιμνημονιακός», τις μνημονιακές πολιτικές, χωρίς να διαθέτει τον χρόνο και τα μεγέθη που διέθετε το ΠΑΣΟΚ για να μετεξελιχθεί, αναπόφευκτα θα καταρρεύσει σε λιγότερο ή περισσότερο σύντομο χρονικό διάστημα. Όπως τονίζουμε, urbi et orbi, από τον Ιανουάριο του 2015, το σάλτο του Σύριζα προς την εξουσία ήταν εξ αρχής θνησιγενές, ήταν ένα salto mortale.

Όσο μάλιστα, και με τέτοιου είδους προσχήματα, μπαίνει φραγμός στην όσο το δυνατό ταχύτερη και τελεσφόρα συγκρότηση ενός δημοκρατικού πατριωτικού εναλλακτικού πόλου, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η κατάτμηση των λοιπών πολιτικών δυνάμεων και τόσο μεγαλύτερη η ενίσχυση ενός –παροδικού αλλά πραγματικού– μονοπολικού συστήματος με επίκεντρο τη Νέα Δημοκρατία και ίσως και η ενίσχυση της Χρυσής Αυγής.

Η επιταχυνόμενη δημοσκοπική κατάρρευση του Σύριζα αντανακλά απλώς αυτή την πραγματικότητα. Και το πιθανότερο είναι πως θα συνεχιστεί, διότι πολύ δύσκολα η ηγετική ομάδα του Μαξίμου θα προχωρήσει άμεσα, εδώ και τώρα, σε εκλογές για να σώσει το τομάρι της, δηλαδή ό,τι μπορεί να διασωθεί από το κόμμα και την επιρροή του, όπως προτείνουν δειλά-δειλά μερικά στελέχη του.

Και αυτό διότι γνωρίζει, κατά βάθος πως εάν φύγει από τον κυβερνητικό θώκο, ούτως ή άλλως θα καταρρεύσει. Επομένως η πιθανότερη εκδοχή είναι η «φυγή προς τα μπρος», που θα την βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην ανυποληψία και θα βαθαίνει το διαζύγιο με τους πολίτες της χώρας, ακόμα και τους πρώην ψηφοφόρους της.

Και οι απελπισμένοι τυχοδιώκτες μπορούν να είναι επικίνδυνοι. Γι’ αυτό και όλοι μας πρέπει να τους υπενθυμίζουμε πως υπάρχουν και δικαστήρια –όπως συνέβη και με τους τηλεοπτικούς σταθμούς– και γι’ αυτό καλύτερα να μην αποτολμήσουν άλλα απονενοημένα διαβήματα, όπως τα δοκίμασαν το καλοκαίρι του 2015.

Γι’ αυτό και τα συμπεράσματα αυτής της δημοσκόπησης που αναδημοσιεύουμε θα πρέπει να μας κάνουν να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας. Το πολιτικό κενό βαθαίνει.

7
Ολόκληρη η δημοσκόπηση στην ιστοσελίδα της Public Issue