μεταναστες

μεταναστες

Friday, December 21, 2007

Το νέο τεύχος του Αρδην

Το τεύχος 67 του Άρδην, με το οποίο ολοκληρώνονται ένδεκα χρόνια συνεχούς κυκλοφορίας, περιλαμβάνει ένα μεγάλο αφιέρωμα για τον «μακεδονισμό», καθώς και δύο μικρότερα για τον χαρακτήρα του Συνασπισμού και προτάσεις για βιβλία με αποσπάσματα και παρουσιάσεις, καθώς βέβαια, και ένα μικρό μέρος, λόγω έλλειψης χώρου, της συνήθους ύλης του περιοδικού. Το εκτενές αφιέρωμα στον «μακεδονισμό», δηλαδή τον «μικροϊμπεριαλισμό» των Σκοπίων, στηρίζεται εν πολλοίς στο εξαίρετο έργο Μακεδονισμός, ο ιμπεριαλισμός των Σκοπίων, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, από το οποίο αναπαράγουμε εκτεταμένα αποσπάσματα από τα κείμενα των Ιακώβου Μιχαηλίδη, «Αλυτρωτισμός και πολιτική», της Σταυρούλας Μαυρογένη «Τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας της FYROM», και του Βλάση Βλασίδη «Ο αλυτρωτισμός στο Διαδικτυο». Το αφιέρωμα περιλαμβάνει επίσης τα κείμενα του Γιώργου Καραμπελιά «Αφύπνιση, την ύστατη ώρα», του Αθανάσιου Σαραντόπουλου «Ο όρος Μακεδονία, ένα κλεμμένο λαχείο», του Βασίλη Στοϊλόπουλου «Η Μακεδονία περιμένει τη δικαίωση της», του Φαίδωνα Μαλιγκούδη «Το σλαβικό πρόβλημα στην Ελλάδα», της Μαρίας Τσοσκούνογλου «Η σταδιοδρομία του Λόριγκ Ντάνφορθ στην Ελλάδα», και του Χρήστου Δάλκου «Η ιδιάζουσα συγγένεια της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου προς την κοινή νέα ελληνική», καθώς και μια «ιστορική» πλέον
προκήρυξη που κυκλοφόρησε από τη ΡΗΞΗ και την ΠΡΑΞΗ στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, το 1992.

Ο φάκελος για τον Συνασπισμό περιλαμβάνει τέσσερα κείμενα, του Γιώργου Τοζίδη και του Δημήτρη Κουκουλά, που υπερασπίζονται, σε γενικές γραμμές, τον Συνασπισμό/ΣΥΡΙΖΑ, και του Θανάση Τζιούμπα και του Γιώργου Καραμπελιά που αποτελούν απαντήσεις στα δύο προηγούμενα.

Το αφιέρωμα στα βιβλία περιλαμβάνει τον πρόλογο στο βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου, Βυζαντινή και Ρώσικη Ζωγραφική, την εισαγωγή του βιβλίου του Ζαν Κλωντ-Μισεά, Το αδιέξοδο Άνταμ Σμιθ, Οι εκλεκτικές συγγένειες Αριστεράς και φιλελευθερισμού, την εισαγωγή του Κώστα Καλφόπουλου στο βιβλίο του, Far from RAF, τριάντα χρόνια μετά το Σταμχάιμ, την εισαγωγή από το βιβλίο του Δαμιανού Βασιλειάδη, Ο Μύθος του Ανδρέα, το προλογικό σημείωμα του Μιχάλη Μερακλή στα ποιήματα του Τάσου Ηλιάδη, Αίθριος Λόγος, δύο αποσπάσματα από τις νέες προσθήκες του Γιώργου Καραμπελιά στην Γ΄ έκδοση του βιβλίου του Το 1204, η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού, καθώς και απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Κοντογιώργη, Η δημοκρατία ως ελευθερία.

Επιπλέον δημοσιεύονται τα κείμενα του Μανώλη Εγγλέζου-Δεληγιαννάκη για τα «Ζωνιανά», των Π.Κ.- Κ.Κ. για τα «Ζωνιανά της Θράκης», του Δημήτρη Γερούκαλη για το «Αδαμικό πλέγμα» και του Χρυσόστομου Παπασπύρου, «Μια διαφορετική ματιά στο πολυτονικό».

Με αφορμή το νέο τεύχος του ΑΡΔΗΝ που έχει αφιέρωμα στον "μακεδονισμό" η "Κόκκινη Πιπεριά" αναδημοσιεύει το εξαιρετικό κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά από το τελευταίο φύλλο της Ρήξης με τίτλο: "Η ενηλικίωση του πατριωτικού χώρου"


"H νέα έξαρση του Μακεδονικού, την τελευταία περίοδο, αποτέλεσε την αφορμή και την ευκαιρία να γίνει μια σε βάθος συζήτηση στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και στον ίδιο τον «πατριωτικό χώρο» για το ζήτημα αυτό, αλλά και συνολικά για τα εθνικά ζητήματα της χώρας. Σε αυτή τη συζήτηση διαγράφονται οι εξής τοποθετήσεις:

Α. Η πρώτη είναι η γνωστή στρατηγική του εθνομηδενισμού, με προνομιακό εκφραστή πλέον τον Συνασπισμό, του οποίου η νεολαία στο συνέδριό της ζήτησε την αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονίας, ενώ ο πρόεδρός του αναφέρθηκε σε «αλυτρωτισμούς της Ελλάδας».

B. Η δεύτερη εκφράζει την πολιτική της κυβέρνησης, του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ εν μέρει, που επιθυμούν μια γρήγορη λύση του ζητήματος, έστω και όπως-όπως, με κάποια μορφή υποχώρησης των Σκοπίων από την απολύτως αδιάλλακτη θέση τους. Αυτή η θέση ενισχύεται σήμερα από τη βούληση των Αμερικανών να εντάξουν «στα γρήγορα» τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, λόγω του Κοσόβου και της επανεμφάνισης της Ρωσίας στην περιοχή.

Γ. Η τρίτη άποψη είναι εκείνη που θεωρεί πως, λίγο-πολύ, το ζήτημα του ονόματος είναι χαμένο πλέον για την Ελλάδα, μια και ήδη 123 χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια, και επομένως δεν έχει κανένα νόημα η είσοδος σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Η Ελλάδα πρέπει να εμμείνει στην πολιτική της μη αναγνώρισης των Σκοπίων και να αναμένει τις εξελίξεις, που θα οδηγήσουν αργά ή γρήγορα στη διάλυση του «κρατιδίου». Σε αυτή τη θέση συμφωνούν το ΛΑΟΣ και η ευρύτερη Ακροδεξιά, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο μητροπολίτης Άνθιμος, καθώς και ένα σημαντικό κομμάτι του ευρύτερου πατριωτικού χώρου που δεν έχει καμία εμπιστοσύνη –και δικαίως– στην κυβέρνηση και τις κυρίαρχες ελίτ, και πιστεύει πως θα πρέπει να αναπτυχθεί μια κινητοποίηση για το Μακεδονικό που θα αποτρέψει τις κυβερνητικές υποχωρήσεις, αλλά και οποιαδήποτε συμφωνημένη λύση με τα Σκόπια.

Δ. Μια τέταρτη άποψη, την οποία συμμερίζεται και ο υπογράφων, μαζί με πολλούς άλλους από τον πατριωτικό χώρο, υποστηρίζει πως το Μακεδονικό θα πρέπει να ενταχθεί σε μια συνολική εθνική στρατηγική. Σε μια τέτοια στρατηγική θα πρέπει να συνυπολογίζεται το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, και κυρίως το βασικό ζήτημα του τουρκικού επεκτατισμού και του νεο-οθωμανισμού.

Η στρατηγική της Τουρκίας στοχεύει στην περικύκλωση της Ελλάδας και την πλήρη υποταγή της, από την Κύπρο, όπου δίνεται μια σκληρή μάχη μεταξύ ενδοτισμού και αντίστασης με ευκαιρία τις προεδρικές εκλογές, μέχρι την απομόνωση της Ελλάδας στα Βαλκάνια. Σε αυτό το πλαίσιο τα Σκόπια αποτελούν ένα σημαντικό πιόνι στην τουρκική στρατηγική: είτε να συνεχίσουν να λειτουργούν εχθρικά έναντι της Ελλάδας, προκαλώντας έναν χρήσιμο για την Τουρκία αντιπερισπασμό, είτε, αν διαλυθούν, να προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα. Πράγματι, σε περίπτωση διάλυσης των Σκοπίων, το αλβανικό μέρος θα ενταχθεί στη λογική της μεγάλης Αλβανίας, ενώ το σλαβικό σε εκείνο της «μεγάλης Βουλγαρίας», που θα αναστήσει την ελληνοβουλγαρική αντιπαράθεση για τη Μακεδονία. Σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα θα απομονωθεί από τα Βαλκάνια και θα παραδοθεί ευκολότερα στον νεο-οθωμανισμό. Γι’ αυτό και η λογική της «διάλυσης του κρατιδίου», που προβάλλεται από πολλούς, είναι αυτοκτονική.

H Ελλάδα, για να αντιμετωπίσει τον νεο-οθωμανισμό, πρέπει να επιτύχει μια βαλκανική συνεργασία, και στα πλαίσια της Ε.Ε., και να αποκλείσει την ένταξη της Τουρκίας σε αυτή. Γι’ αυτό –χωρίς να δεχόμαστε εκβιασμούς από τα Σκόπια, και πιέζοντάς αποφασιστικά και οικονομικά, και στα διεθνή φόρα και σε ό,τι αφορά στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με βέτο, αν πρώτα δεν έχει συμφωνηθεί από κοινού το όνομα– θα πρέπει να προσπαθήσουμε να «λύσουμε» το ζήτημα.

…το Μακεδονικό θα πρέπει να ενταχθεί σε μια συνολική εθνική στρατηγική…
Δεν τρέφουμε την αυταπάτη πως αυτή η λύση θα είναι απολύτως ικανοποιητική ή «εύκολη». Κι αυτό, γιατί χάσαμε πολλά χρόνια και επιτρέψαμε στον «μακεδονισμό» των Σκοπίων να εδραιωθεί και διεθνώς και εσωτερικά. Αυτό ο υποφαινόμενος το λέει τουλάχιστον από το 1992, και όχι σήμερα. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν, όταν το ζήτημα ξαναμπαίνει, να μη δοκιμάσουμε να παρέμβουμε, και να εγκαταλείψουμε το ζήτημα στην καλή βούληση μόνο της κ. Μπακογιάννη ή τις ανέξοδες παρόλες του Καρατζαφέρη. Υπάρχουν τρεις πιθανές λύσεις: Η πρώτη είναι η αναγνώριση ως έχει ή η λεγόμενη διπλή ονομασία. Η δεύτερη είναι η απόρριψη κάθε λύσης από την Ελλάδα, η αναγνώριση των Σκοπίων από τον ΟΗΕ και η προσδοκία πιθανής αποσύνθεσής τους. Και η τρίτη είναι η συνομολόγηση ονόματος με γεωγραφικό προσδιορισμό ( π.χ. Άνω Μακεδονία) και εγκατάλειψη του αλυτρωτισμού από τα Σκόπια. Επί τη βάσει όσων προείπαμε, η τελευταία λύση είναι η προτιμότερη για τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Δεν πρόκειται να άρει εντελώς τα προβλήματα, και η διαμάχη θα συνεχίζεται για αρκετά χρόνια, όμως με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Αν ορισμένοι θεωρούν πως ο «πατριωτικός χώρος» μπορεί να λειτουργεί μόνο συναισθηματικά ή να παρασύρεται στον παραδοσιακό ακροδεξιό αντισλαβισμό, παραβλέποντας το κεντρικό ζήτημα της Τουρκίας, τότε είναι καιρός και να μελετήσουν το ζήτημα ενδελεχέστερα και να κατανοήσουν πως η ενηλικίωση του χώρου μας περνάει από τη διαμόρφωση μιας εθνικής στρατηγικής με ιεραρχήσεις και προτεραιότητες. Διαφορετικά, θα αφήσουμε τις ενδοτικές κυρίαρχες ελίτ να κάνουν μόνες τους παιχνίδι, ένα παιχνίδι που και άσφαλτα οδηγεί στις αγκάλες της Τουρκίας και θα επιφέρει μια ακόμα μεγαλύτερη ήττα μας στο ζήτημα των Σκοπίων.

Υ.Γ. Τέλος, κάποιες επισημάνσεις στους φίλους που με τόση ευκολία λένε στην επιστολή τους:

Α. «Δεν οσφραίνεστε ότι η εισηγητική σας πρόταση σας εντάσσει αυτομάτως στη χορεία των συγχρόνων ανωτέρων κοινωνικών στρωμάτων που πασχίζουν, φανερά πλέον, για την ανάδειξη μιας κατασκευής νεο-οθωμανικής κοπής, που φέρει το όνομα Εθνική Μακεδονική Συνείδηση»;

…η διαμάχη θα συνεχίζεται για αρκετά χρόνια, όμως με τις λιγότερες δυνατές απώλειες για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα
Υπενθυμίζω λοιπόν πως ο υποφαινόμενος, για πάνω από σαράντα ολόκληρα χρόνια, με τα γραπτά, τη δράση του και την προσωπική του ζωή, όχι μόνο έχει ταχθεί ενάντια σε όσους πωλούν την πατρίδα, αλλά και σε εκείνους που ανέξοδα «πουλάνε πατρίδα», για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση του Νεοκλή Σαρρή. Στη χορεία των «ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων» λοιπόν εντάσσονται παπάδες με χρυσοποίκιλτα άμφια, που κατακλέβουν την ίδια την πίστη και όχι μόνο τον οβολό του λαού, βουλευτάδες που παρέμεναν υπουργοί και ανέχονταν όλες τις υποχωρήσεις για τα Σκόπια, όψιμοι «επαναστάτες» ακροδεξιοί ηγέτες, με δεκάδες ακίνητα και τηλεοπτικούς σταθμούς, «μακεδονομάχοι» των ποικίλων δεξιώσεων κ.λπ. κ.λπ. Και, βέβαια, στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα δεν εντάσσονται όσοι διέρρηξαν κάθε κοινωνικό δεσμό, και όχι μόνον δήθεν «ιδεολογικό», με τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, για να μπορούν να διατηρούν την καθαρότητα της ματιάς τους.

Β. Όσο για τους “εξωγενείς παράγοντες που προκάλεσαν τη μετάλλαξη -αιφνίδια αλλαγή” των απόψεών μου, όπως λέτε, σας επαναλαμβάνω πως για το Μακεδονικό, σθεναρά υποστηρίζω από το 1992 την ίδια άποψη. Έναν “ενδογενή” παράγοντα έχω οδηγό στην άποψη μου, την απροκατάληπτη κρίση μου και έναν “εξωγενή“, τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, βέβαια, πάντα κατά την κρίση μου. Αν φαντάζεστε κάποιους άλλους καλό θα ήταν να μου τους εκθέσετε.

Αυτές τις απόψεις μου θα πρέπει, αγαπητοί φίλοι(;), να τις αντικρούσετε με επιχειρήματα επί της ουσίας και όχι με τέτοιου τύπου άτοπες, κακόγουστες και εντέλει προσβλητικές αναφορές για “ανώτερα κοινωνικά στρώματα” ή για “εξωγενείς παράγοντες”.

1 comment:

anef_oriwn said...

“Κοκκινοπίπερε/οι”,

Σαν συμβολή στη συζήτηση (αν υπάρξει τελικά) για το “Μακεδονικό” (που στην ουσία το επαναφέρεις με αυτό το post – ανεξάντλητο το θέμα), σε συνδυασμό με την έκδοση του νέου τεύχους του περιοδικού “ΑΡΔΗΝ” – που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στην Κύπρο, όμως το κείμενο του Καραμπελιά το ‘χω δει στη “ΡΗΞΗ”), θα ήθελα να καταθέσω (ξανά) κάποιες δικές μου σκέψεις απόψεις (και εμπειρίες) για το ζήτημα. (Τις είχα πρωτο- εκφράσει σε σχόλια μου στα δύο όχι πολύ παλιά post του blog, -“Παβλοφικές αντιδράσεις για το Μακεδονικό” (Thursday, November 1, 2007) και “Ο ΓΑΠ για την ονομασία της FYROM” (Friday, November 2, 2007), αλλά δεν είχαν σχολιαστεί τότε.

1. Πόσο εύκολο είναι (από άποψη “εθνικής” περηφάνιας και αξιοπρέπειας αλλά και από ψυχικής ισορροπίας και ηρεμίας), μια χώρα (όπως η FYROM ή τα Σκόπια, όπως αρεσκόμαστε να τη λέμε) και οι κάτοικοι αυτής να παραιτηθούν από ένα όνομα που είτε σωστά είτε λάθος τους δόθηκε πριν 60 τόσα χρόνια, είχε κάποιο νόημα και σημασία για αυτούς και τους προσέδιδε κάποια “εθνικά” χαρακτηριστικά; (Ποιος απλός πολίτης μιας χώρας ο οποίος μπορεί να ανήκει σε μια αναγνωρισμένη ή μη μειονότητα μπορεί να δεχτεί χωρίς διαμαρτυρίες την εξαναγκαστική αλλαγή του ονόματος του ή την αφομοίωση του από μια πλειοψηφούσα εθνότητα;)

2. Παρ’ όλο που κλασικοί του Μαρξισμού και κυρίως ο Λένιν επεξεργάστηκαν σωστά και εμπεριστατωμένα το εθνικό ζήτημα και το είχαν (θεωρητικά τουλάχιστον) επιλύσει (βασικά με την αρχή για την αυτοδιάθεση των εθνών όπως την αποκαλούσε ο Λένιν), τελικά τα εθνικά προβλήματα δεν ξεπεράστηκαν ούτε κάτω από συνθήκες σοσιαλισμού (ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο διασαλεύουν). Και τούτο βασικά και κύρια λόγω της ανισομερούς οικονομικής ανάπτυξης και της διαφοράς στο βιοτικό και μορφωτικό επίπεδο μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων ή μεταξύ της κυρίαρχης εθνότητας και των μειοψηφουσών σε μια περιοχή ή δημοκρατία μια ομόσπονδης χώρας. Γι’ αυτό είχαμε και τη διάλυση (στα εξ ων συνετέθησαν) των Ομοσπονδιών στη Σοβιετική Ένωση, στη Γιουγκοσλαβία και τη Τσεχοσλοβακία και τη δημιουργία πολλών νέων κρατών είτε ειρηνικά, είτε μετά από πολέμους και με τη τάση κάθε εθνότητα να φτιάχνει και το δικό της κράτος (κάθε γειτονιά κι ένα!).

3. Επιπρόσθετα των πιο πάνω θέλω να καταγράψω και μια εμπειρία μου που είχα φέτος την Άνοιξη επισκεπτόμενος κάποια παραμεθόρια (με την FYROM) ελληνικά χωριά στην περιοχή της Φλώρινας. Σ’ ένα τέτοιο χωριό άκουσα τους κατοίκους (οι οποίοι ήταν βασικά τσοπάνηδες) να μιλάνε μια γλώσσα που έμοιαζε με τα σερβικά και τα βουλγάρικα. Μέσα από την κουβέντα που έκανα μαζί τους και ειδικά με κάποιο ηλικίας κοντά στα 65-70 χρονών, στις ερωτήσεις μου πως αισθάνονται από άποψη εθνικότητας απάντησε χωρίς περιστροφές “Μακεδόνες”. Όχι Σλαβομακεδόνες γιατί όπως είπε αυτό το όνομα είναι μια πολύ πλατιά έννοια και αγκαλιάζει πολύ κόσμο. Επίσης τα είχε με το βουλγάρικο κράτος (το οποίο θεωρεί τους κατοίκους της FYROM δικούς του δηλ. βουλγάρους) αλλά και με το ελληνικό κράτος που τους έχει εγκλωβίσει με την ελληνική υπηκοότητα που τους έχει δώσει στην προσπάθεια του να τους αφομοιώσει!

Anef_oriwn
Κυριακή 23/12/2007 – 00:50 π.μ.